SNEEUWWITJE EN DE KEUKENPRINSESSEN, EEN MODERN SPROOKJE.

de kleuren zijn zo mooi

NOG WAT LAATSTE SNEEUW

je moet er geen klap van krijgen...

Molens

Er was eens een enorm herenhuis aan een Leidse gracht. Voor het huis was een ruime tuin met eeuwenoude bomen en een rond perk, het zag er uit als een middeleeuwse lusthof….Compleet met omheining: Een hoge muur sloot de tuin aan de straatkant af en onttrok het huis grotendeels aan het oog.

In het huis woonden elf dames in tochtige kamers van allerlei formaat. Sommige ruimtes hadden een zekere grandeur met een schouw en hoge schuiframen. Andere vertrekken waren heel wat kleiner, maar altijd toch met een hoog plafond. Behalve de kamer van de heks.  Zij woonde in een heel klein dienstbodehokje. Via een trapje daalde je af in een soort  grotwoning, waar deze lange lijs netaan rechtop in kon staan.

En ys en sneeuw

Heks en molen

ik geef m'n ogen nog maar eens goed de kost

Wintertje!

In het statige pand was het een komen en gaan van verhuizende dames, totdat er zich begin jaren tachtig een min of meer vaste groep huisvestte.

De heks promoveerde binnenshuis naar een grotere kamer en kreeg een nieuwe buurvouw: Fiederelsje. Al snel bleek, dat de twee dames zielsverwanten waren, Of het nu ging om klassieke muziek, poëzie, opera, theater, eigenlijk alle schone kunsten: We raakten er niet over uitgepraat! En dat was maar gelukkig ook, want de ruimtes waren behalve uiterst brandgevaarlijk ook erg gehorig. In feite konden we gewoon ons gesprek voortzetten, als Fiederelsje haar ingebouwde kledingkast opendeed.

Ons meest favoriete onderwerp was en IS lekker eten. Regelmatig stonden we samen in de grote zompige oude keuken te kokkerellen. Ieder ons eigen maaltje. “Wat ga jij eten?’ vroegen we elkaar nieuwsgierig? ‘Oh, ik bak een eitje’. Van het 1 kwam het ander, het eitje werd aangekleed met wat we maar voorhanden hadden. Uiteindelijk deelden we dan samen de meest fantastische geïmproviseerde maaltijden…. Met onze mond vol begonnen we alweer te praten over andere culinaire hoogstandjes.

alweer een molen....

Sneeuw tovert patronen op het ijs

Op zaterdagen waren we vaak op de markt te vinden, bij de viskraam. Daar visten we dan de meest verse visjes vandaan om onze experimentele kooktechnieken op bot te vieren. In het voorjaar trokken we gewapend met huishoudhandschoenen de natuur in en plukten de eerste brandneteltjes. Daar werd vervolgens een levenslustig heksensoepje van gekookt…. Inderdaad, deze voormalig huisgenote is een Vlaams toverkolleke.

Nog steeds slijpen we graag samen de koksmessen…. Zoals vanavond. Zij en haar man, mijn oude vriend donkere buurman,  hadden me uitgenodigd. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik na het een heerlijke wandeling niet veel verder bracht dan een paar uien schillen. Fiederelsje kookte echter de sterren van de hemel. En lekker experimenteel.

witte watervlakte

patronen en licht

avond blauwt

Nou, nog 1 dan

Vooraf een soepje van broccoli en eikenbladsla. Uitje erbij, teentje knoflook. Staafmixer erover: Tikje bitter, beetje vreemd, maar heel lekker….Dan een rode poon met olijven en citroen in de oven. Gele bietjes, sperzieboontjes en aardappeltjes. En een toetje,dat ik kon eten! Zoete rijst met gedroogde/gewelde abrikozen en cardamon…

Het was weer vanouds intens proeven met elke smaakpapil. Genieten! Deze dame kookt zo puur, dat ook je lijf er blij van wordt. Met een tevreden buikje keerde ik huiswaarts. Wat ben ik rijk met mijn vrienden…..

Met kroon van citroen

Rode poon

met olijven

Later op mijn bord

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s