Het paradijs in ons doen ontwaken; daar waar slapen, wolven met schapen……

Johanna de Haan

Een afdakje van kleur

Vanmorgen ontwaak ik met doctor Phil en zijn grote ergernisshow. Hij is al volop op dreef, tegen de tijd, dat ik mijn ogen een beetje open heb. Vandaag heeft hij een ongewoon stel in zijn programma. Een vrouw van dertig met een jongen van zeventien. Ze zijn al jaren samen en hebben zelfs een kind. Het gezin telt nog een kind van een aantal jaren oud. En ja, ze heeft er ook nog een paar bij een ex. De laatste maand hebben ze zeven keer de politie aan de deur gehad. Vanwege hun ruzies.

Johanna de Haan

Bij de informatie zag ik een zinnetje

De vader en stiefmoeder van de jongen zitten erbij. Ze spreken schande van de situatie. Toch hebben ze tot nu toe de zaak opmerkelijk gedoogd! “It’s against the law’, roept Phil uit. ‘Zijn hersenen zijn nog niet volgroeid! Hij kan nog niet eens zelfstandig beslissingen nemen en mag dat ook niet! Het is nog een kind!’ Zij kan een gevangenisstraf krijgen….

De vrouw ziet eruit alsof ze zelf nauwelijks ouder is dan vijftien. Vinnig valt ze de vader van de jongen aan. Rolt met haar grote ogen. Probeert een lans te breken voor hun situatie. ‘I am not a predator!’  Ze heeft weinig succes met haar argumenten.

Johanna Haan

De hemel met Johanna Haan

De jongen zegt:’ Mijn moeder verliet me toen ik zes was. Dit is zo’n goeie moeder, zij laat haar kinderen niet in de steek! Dus mij ook niet’. (!) Hij is blijkbaar even die kinderen bij haar ex vergeten……

Zo is de dag alweer lekker op gang. Heks moet de deur uit. Prikken halen.

Johanna de Haan

Surfcowboy in gesprek met Johanna de Haan

Goeie hemel, bedenk ik me. Wat een zootje maken mensen er toch van. Wat drijven wanhopige pogingen de gaten in onszelf te vullen ons toch soms tot vreemde acties. Extreem gedrag. Onverstandige keuzes. Predator: Een roofdier, dat zijn prooi actief bejaagd om het te doden. Het zou me niks verbazen, als die vrouw zelf ergens stil is blijven staan in haar ontwikkeling. Ze zag er nu niet bepaald gelukkig uit. Een ongelukkig kind van dertig….. Uitgehongerd…..

Zondag liep ik met Surfcowboy een stukje Kunstroute in Amsterdam. Ik was lui, maakte nauwelijks foto’s. Behalve bij 1 kunstenares, Johanna de Haan Dit kleine frêle vrouwtje had een kleurig magisch plekje gecreëerd in een betoverde binnentuin. Op het eerste gezicht leken haar objecten zeer geschikt als placemat. Toen ik echter even onder haar dak van kleur stond viel mijn oog op een zin, waarin zij dit werk toelicht.

De kleurige transparante ‘placemats’ kun je tegen je raam plakken. Ze laat foto’s zien van huizen, die ze onder handen heeft genomen. Je kunt zelfs wandelingen met haar maken langs deze gelukkige woningen.  De decoraties blijven uit zichzelf kleven. Het licht speelt er dan doorheen en tovert prachtige kleuren in je huis. “Raam als zintuig van ruimte”.  Prachtig!

Ja, er zit een roofdier in de mens. Maar in sommigen slapen de wolven met de schapen……

Johanna de Haan

Hier word je toch blij van?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s