Heks krijgt weer eens de wind van voren en dat frist lekker op. Ik kijk opeens heel anders tegen de zaken aan. Mijn reactie laat misschien nog te wensen over, maar de knop is wel om! Communicerende vaten? Prima. Maar niet als ze gevuld zijn met chagrijn. Troep van een ander is nu eenmaal niet fijn.

‘Kom ik mijn bovenbuurman tegen in de berging. Zegt ie ‘Waarom staat jouw fiets hier?’ Nu is het zo dat je fiets niet in de gemeenschappelijke ruimte mag staan. En sinds kort staat mijn mountainbike daar…..’

Sinds Heks bezig is om het roer om te gooien beginnen me steeds meer dingen op te vallen. Zoals het feit dat mijn buurman me aanspreekt op die fiets, terwijl zijn fiets al zeven jaar in de gemeenschappelijke ruimte staat!

Ook een bezem met zijn naam erop staat al jaren in de hal. Maar er een keertje mee vegen is teveel gevraagd. Het is dan ook interessant om te zien hoe hij het heeft over gedogen als het over mijn spullen gaat. Wat is het toch een zak.

Al jaren doe ik aardig tegen hem, maar het is gewoon een eikel. Geeft luidruchtige feestjes, laat vrienden op je mat kotsen om dat stinkding ondanks verscheiden verzoeken vervolgens niet te vervangen. Een aso dus.

Wat gedogen betreft.

Ook bellen dronken droppies bij nacht en ontij aan om te zien of hij thuis is. Ze draaien hopeloze muziek tot diep in de nacht en stommelen eindeloos door het trappenhuis. Brakend en wel. Ja, hij gedoogt mij!

En Heks maar aardig doen over die lelijke fluttstoelen, die hij zit te macrameeën. Dat moet je toch ook niet willen als man: Macrameeën. Maar goed, nooit belachelijk gemaakt. Altijd geprezen. En dan krijg je een alsnog uitschijter van de man die niet kan lachen. Want dat heb ik hem eigenlijk nog nooit zien doen.

‘Wat ga je met die fiets doen?’ vraagt hij streng. Ik kijk hem perplex aan. ‘Verkopen,’ spuug ik terug. ‘En wanneer dan wel?’

Het is net zoiets als de vrouw met de winkel om de hoek. Een paar weken geleden geeft ze me weer eens een grote bek. Voor de zoveelste keer. Omdat ik de uitpuilende stinkende vuilniscontainer van het louche hotel aan de overkant op hun eigen stoep zet. In plaats van onder mijn keukenraam!

Waar bemoeit ze zich eigenlijk mee?

Let wel: Zij laat haar troep ook in de straat laat slingeren. Een stuk of wat containers. En volle vuilniszakken soms. Regelmatig pluk ik wat weggewaaid afval afkomstig uit haar toko uit ons portiek.

‘Wat is het toch een raar mens. Altijd maar blèren. Het is al de zoveelste keer dat ik een uitschijter van haar krijg. Om niets. Zo is er een keer een pakje bestemd voor Heks afgegeven bij haar. Stond ze met stoom uit haar oren op de stoep. Kreeg ik een eindeloze woedende preek over me heen. Ja, ik heb dat pakket niet verkeerd bezorgd. Je kunt het ook weigeren…… Maar nee, ik werd uitgemaakt voor rotte vis door die azijnpisser,’ denk ik bij mezelf.

En ja, inderdaad. Ze heeft me ook wel eens verrot gescholden omdat ik haar iets vroeg door het open raam. Dat mag niet. Verder praat ze met iedereen door dat raam. Sterker nog, ik hoor haar de hele dag toeteren en loeien tegen de godganse buurt door dat raam. En brullen van de lach. Dus hoe moet ik weten dat  dat raam voor mij taboe is? Fuck toch ff lekker tien kilometer op.

Dus daar ben ik ook opeens klaar mee. Ik ga geen aardige dingen meer zeggen. Of complimenten maken over haar op zich superleuke winkeltje, zoals ik gewoon ben te doen. Ik negeer haar gewoon vanaf nu. Zoveel mogelijk.

De tijd dat ik extra aardig voor je was als je in mijn bek scheet is voorbij. Zoek het uit.

Maar mensen kunnen me nog wel lelijk overvallen met hun domme agressieve gedrag. Sta ik toch weer met mijn mond vol tanden. Zoals bij de buurman. Ik geef toch antwoord. Beloof toch beterschap. En ben dan natuurlijk woest achteraf.

Het gekke is dat ik aan zowel die buurman als de vrouw van de winkel voorheen nauwelijks een negatieve gedachte heb gewijd. Eerder het tegenovergestelde. Het dringt langzaam tot me door, dat ze waarschijnlijk al jaren de pest aan me hebben, zo gedragen ze zich wel in elk geval. Maar Heks maakte er gewoon een mooi verhaal van!

Wanneer is het nu eens eindelijk klaar met dit soort gedoe? Als iedereen weet dat ik haar op mijn tanden heb gekregen waarschijnlijk. Tot die tijd blijven sommigen het gewoon proberen. Waarom? Daar hoef je geen psychologie voor te studeren. Omdat het kan! Ze komen ermee weg! En de wet van communicerende vaten……

Zit je vol chagrijn, dan kun je er over praten, maar effectiever is het om het gewoon te dumpen bij de eerste beste stumper met een goed humeur……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s