Een vreemde vogel, dit broedsel, me eigen. Niet blij, want teleurstelling op teleurstelling, klap op klap…… Deze vervreemde vogel past niet in het nest. Niet blij, maar wel vrij. In m’n eigen veilige ei, ei ei……

Vandaag, vandaag. Ik doe het niet graag, maar vandaag laat ik los. Niet vanzelf of vanzelfsprekend. Bittere noodzaak. Zo bitter, de smaak in mijn mond.

Vandaag, vandaag. Ik wilde zo graag. Zo graag een ander antwoord op mijn smeekbede. Maar zoals verwacht, zo zwart als de nacht…. Mijn zusters. Geen zusters meer. Laat hen in verleden.

Wreden in vrede.

Vervagen de dagen. Bij vlagen vragen, zoveel vragen! Maar antwoorden? Ho maar.

Vandaag toch een antwoord. Weer afwijzing, de zoveelste. De zonden van de moeder worden herhaald. Verhaald. Me betaald gezet. Ik heb gefaald.

Nee, ik faal niet, nooit of te nimmer meer. Ik ben niet minder. Niet waardeloos. Niet langer de deurmat, de sukkel, de zondebok van het stel.

Begrijp me wel: Ik ben vrij.

Niet blij, wel opgelucht. Mijn leven is van mij. Ei ei.

Een gedachte over “Een vreemde vogel, dit broedsel, me eigen. Niet blij, want teleurstelling op teleurstelling, klap op klap…… Deze vervreemde vogel past niet in het nest. Niet blij, maar wel vrij. In m’n eigen veilige ei, ei ei……

Reacties zijn gesloten.