Deze hele dag is goed, alle zaken smaken zoet, Post NL brengt een pakket, word in bloemetjes gezet, door mijn wortels, bloedeigen stamboom, Heks wordt wakker in levensechte dagdroom!

Citeren

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Donderdag is bijzonderdag. Wonderdag! Overdonderdag.

Donderdag aan het begin van de middag fiets ik met VikThor naar een parkje. Ik ben vreselijk laat voor de ochtendronde. De laatste ronde vannacht was bijna een ochtendronde.

Heks loopt ’s nachts graag door een verlaten stad. Dat doe ik altijd al met veel plezier. Nu is het mijn favoriete ronde, want eindelijk kan ik zorgeloos ademhalen. De hardlopers hebben dit uurtje nog niet ontdekt. Ik ben veilig voor hun onveilige gehijg.

Ik ben enorm in mijn hummetje. Vlak voor ik de deur uit ging is er een pakket bezorgd. Stomverbaasd open ik de buitendeur voor de postbode. Hij smijt een enorm pakket vanaf de trap richting voordeur. Het is in elk geval niet breekbaar, gis ik nieuwsgierig.

Weer een kookboek van postcodeloterij? Sinds ik opnieuw mee doe met een lot heb ik al zeker twee presentjes toegestuurd gekregen. Ik doe pas mee sinds oudjaar….

Maar nee. Het is het boek van mijn tante. De zus van mijn vader heeft een boek geschreven voor haar kinderen over haar leven. Echt een prachtig document. Heks krijgt ook een exemplaar. Ik ben er zo blij mee! En wat enorm dik boek is het geworden. Ik sla het open en begin direct te lezen. 

Een half uur later zit ik nog verdiept in het verhaal met het boek op schoot. Vandaar dat ik zo laat ben voor mijn uitlaatronde. Ik kan niet ophouden met lezen. Het is 1932. Mijn grootouders hebben al twee zoontjes. Dan wordt mijn tante geboren. In dat kleine huisje aan de Leidseweg.

Heks kent dat huisje goed. Ik ken alle huizen en mensen in dit boek. Het speelt zich af in de buurt waar ik ben opgegroeid. Het is mijn oude buurtje, maar dan dertig jaar eerder……

Net als ik het eerste park wil verlaten kijk ik op mijn telefoon. Ik wil weten hoe laat het is. Ik werp een blik en zie een berichtje van mijn nichtje. Sinds de Corona crisis heb ik intensief contact met mijn jongste zus en haar dochter.

Ze zaten slechts 2 weken geleden saampjes in Texas op een enorme paardenfarm. Min of meer gestrand.  Heks maakte zich natuurlijk enorm veel zorgen. Intussen zijn ze weer veilig thuis. Goddank. En nu zie ik op mijn telefoontje, dat ze voor de deur staan? Met bloemen?

Precies op dat moment word ik gebeld door mijn nichtje. ‘Waar bent U, tante Heks?’ Mijn neefjes en nichtjes zeggen U tegen oude mensen. Ik moet er nog steeds aan wennen. Maar ik geef mijn zus gelijk met haar opvoeding. Respect voor je medemens kan nooit kwaad…….

Even later fiets ik op een holletje  naar huis. Vikthor draaft opgewonden naast me. Hij voelt wat ik voel. Een hondje hoef je niks te vertellen.

In de steeg staat mijn zus naast haar auto. Een grote bos tulpen in de hand. Mijn nichtje springt enthousiast op en neer naast haar. Oh, wat ben ik blij om hen te zien. Het is echt jaren geleden…. VikThor was nog pup, toen ik voor het laatst op mijn moeders verjaardag welkom was.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Deze buiten het lichaam levende cel. Dit verstoten kluizenaartje. Chagrijnige kluizenaarling ook soms. Nou ja, vaak.

Maar vandaag is er geen chagrijn. Heks is blij! Deze dag is goed voor mij! Midden in een enorme dip word ik even opgelicht. 

Een klein halfuur staan we op straat te praten. Aan weerszijden van de steeg. Achteraf stuurt ze me filmpjes van het bezoek aan mijn moeder door diverse familieleden diezelfde dag. Mijn zwager speelt accordeon. ‘Daar bij die molen, In Holland staat een huis….’  Mijn verwarde moedertje danst vanachter het raam. Ze is altijd dol geweest op zingen en muziek maken.

Het is bitterzoet om de filmpjes te zien. Heks gaat niet meer op bezoek bij haar moeder. Het heeft geen zin, want ze is bang voor me.

Opgestookt door iemand? Heeft ze spijt van haar mij nog immer verlammende vossenstreken? Of ben ik echt zo’n afschuwelijke dochter? Geen idee en ik zal het nooit weten: Ze kan het me niet meer vertellen. We kunnen niets meer uitpraten. Ik zal haar nooit meer in mijn armen sluiten.

Niet dat dat nu alles oplost. Zeker twintig jaar terug hebben we ook al eens dingen uitgepraat. Nou ja, dat dacht ik toen. Ik heb haar indertijd een stel ongelofelijke stinkstreken vergeven. Het heeft alleen de deur open gezet voor nieuwe streken. Vergaander. Definitiever.

Vermoedelijk heeft ze me nooit vergeven, dat ik me halverwege de dertig van haar heb losgemaakt. De symbiose heb verbroken. Een eigen leven opeiste. Haar trouwe vazal. Haar handige rechterhand. Haar persoonlijke verlengstuk. Haar praatpaal. Haar steun en toeverlaat.

Precies hetgeen zij altijd voor haar moeder was.

’s Nachts zit ik met het enorme boek van mijn tante op schoot. Ik lees over haar allerliefste broertje Kootje. Dat is mijn vader. De kinderjaren op de kwekerij aan de Leidscheweg. Ik lees en lees. Dan komt de oorlog.

Geschokt lees ik over het bombardement op de spoorbrug bij de Vink, waar zij en mijn vader maar net aan ontsnapt zijn. Wel zien ze buren vol granaatscherven. Een buurman lig in stukje in de Rijn. Een gezin met zes kinderen raakt er vijf kwijt….

De oorlog heeft mijn vader gevormd. Dat wist ik altijd al, maar hij sprak er zelden over. Hij heeft ook geen boek geschreven. Hij is jong gestorven. Ik ben al ouder dan hij ooit is geweest.

Vandaag is een prachtige gouden dag. Er gaat zoveel troost vanuit. Mijn hart zingt. Dankbaar. Na het avondeten bel ik mijn tante. Ze is op hoge leeftijd, maar woont nog zelfstandig. Altijd in de weer, altijd bezig. ‘Heks, ik heb een smartphone gekregen van mijn zoon. Zo leuk. Ik ben al aan het videobellen geweest met mijn dochters…..’

Ik stuur haar de filmpjes van mijn moeder. Nadat we er een hele toer aan hebben gehad om haar naar mij te laten bellen, zodat ik haar nieuwe nummer heb. ‘Ik weet echt nog niet hoe hij werkt, Heks. Ik druk op dingen en er gebeurt van alles….’ lacht tante.

Ik zeg U tegen tante. Haar jongere zuster noem ik bij de voornaam, op haar eigen verzoek. Daar moet ik dan toch steeds bij nadenken. Af en toe ga ik in de fout en zeg ik U en tante. Zo ben ik opgevoed.

 

Het is al moeilijk genoeg allemaal. Het laatste waar in deze lastige tijd behoefte aan is, is een verbitterde zure zeur. Met een grote kromme neus! Heks trekt zichzelf aan de kwaaie haren uit de modder, op zoek naar haar lotus. No mud, no lotus? Nou modder genoeg. Maar blijven modderen om het modderen? Dat nooit!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Afgelopen week word ik snakkend naar adem wakker uit een nachtmerrie. De droom zou me zo’n twee maanden terug niks gezegd hebben. Ik zou niet bang zijn geweest. Ik zou me totaal niet kunnen herinneren waar het over ging, omdat het echt nergens over ging. Maar intussen gaat het wel degelijk ergens over.

Ik droom, dat ik mijn mondkapje vergeten ben en dat er allemaal mensen naar me toe komen, over mijn schouders leunen, zich tegen me aan vlijen….. Schrikken!

In de nacht erop krijg ik een berichtje van een dierbare, werkzaam in de gezondheidszorg. Waar ze zich een slag in de rondte werken. Waar geïmproviseerd wordt bij het leven. Om het leven van naar adem snakkende medemensen te redden. Ingepakt in een plastic pak met een mondkap en bril.

v

©Toverheks.com

‘Jeetje Heks, ik kan gewoon niet slapen van jouw laatste blogje……’ Ik schrik me rot. Ik heb deze schat diep gekwetst met mijn gehak op de huidige ontwikkelingen. Met name mijn geschrijf over het gerucht (en de kamervragen hierover), dat huisartsen hun patiënten in de risicogroep bellen, dat ze maar thuis moeten blijven mochten ze ziek worden, dus geen behandeling krijgen, is helemaal verkeerd gevallen.

‘Dat doen huisartsen echt niet. Waarom ga je niet eens iets positiefs bijdragen? In plaats van als beste stuurman aan de wal overal commentaar op te hebben? Heb jij soms een oplossing? Hou eens op met naar die stomme praatprogramma’s te kijken. Doe in plaats daarvan eens iets leuks voor een ander! Je bent zo creatief!’

Nu kan Heks niet meer slapen. Ik schaam me diep. Een beste stuurman ben ik. Stuurloos aan lager wal. Ja, ik ben een ouwe zure zeur aan het worden. Mijn vertrouwen in de mensheid heeft een paar enorme deuken opgelopen en daar loop ik nu keihard tegenaan. Ik zie inderdaad alleen maar de leugens en het gedraai. De kleine groep, die rare domme dingen beweert.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De meeste mensen doen hun gloeiende best. Overal ontstaan de meest creatieve oplossingen voor van alles en nog wat.

Het berichtje schudt me wakker. Ik moet mijn Lotus op gaan duiken, daar ergens in de modderpoel van mijn hart.

Ik steek gelukkig wel kaarsjes aan voor alle mensen, die het te verduren hebben in deze crisis. Met name mijn geliefde vrienden en familieleden, die in de zorg werkzaam zijn, kunnen rekenen op een hekserig licht- en geur-offer. En een schietgebedje. Dat is al iets.

Ik neem me voor om niet meer naar kamerdebatten te kijken. En ook niet meer naar dat vreselijke gewauwel in het gemiddelde praatprogramma. Ik kijk alleen nog naar het journaal. Daar zeggen ze toch niet van die rare dingen?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Direct de volgende ochtend zie ik alweer een kwibus kwalijke uitspraken doen. Van die uitspraken, waar Heks van over de zeik gaat…. Het betreft Ira Helsloothoogleraar Besturen van Veiligheid aan de Radboud Universiteit. Ik zou mijn lot niet graag in de  handen van deze veiligheidshoogleraar leggen.

De man is er voorstander van, dat we de boel maar weer open gooien, net zoals in Zweden. Misschien niet direct ook de horeca, maar op zich moet dat ook binnenkort weer kunnen. Dat virus gaat toch wel zijn gang, dus al die zwakke zusters en broeders gaan toch wel dood. Geen ontkomen aan.

‘Wij hebben mensen in totale verwarring gebracht over de effecten van de gevolgen van dit virus. Het is echter net zoiets als met een gewone griep, dat mag ik niet zeggen, maar neem de griep van 2018, ook heel veel doden…’ ( bijna 10.000 mensen extra overleden  tijdens de piek), ‘De meeste mensen hebben er weinig last van en de rest gaat toch wel dood.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Maar ook de crisis, die we nu samen aan het creëren zijn (gekke manier om de ellende rondom dit virus te beschrijven) door al die maatregelen, daar gaan nog meer mensen aan onderdoor, door verlies van gezonde levensjaren.’

‘We moeten dit niet behandelen als een ramp. Als ik heel koel reken ….  met die IC bedden gaan er een paar honderd mensen dood……. bladiebla…… Maar mensen zonder werk kunnen daardoor ziek worden….meuhmeuh….. We moeten koel rekenen. De negatieve effecten van werkloosheid zijn ook heel belangrijk. Het ethische aspect, (Hij kent het fenomeen ethiek dus wel) blijft ingewikkeldheid (snapt het niet echt). Een slachtoffer redden ten koste van de kwaliteit en gezondheid van kinderen en kleinkinderen, daar komt het op neer….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Kortom: ‘Het is een enorme crisis die we aan het creëren zijn….., maar we moeten het niet benaderen als een ramp. En dood ga je toch wel, als krakkemik, dus waarom zouden we er zoveel energie in stoppen om dat te voorkomen?’

Heks heeft zich nog zo voorgenomen om zich niet meer op te winden. Maar door dit soort lieden, in het journaal notabene, wordt het me wel erg moeilijk gemaakt.

Dan komt ook die rare man van de RIVM ook weer in beeld, voor de zoveelste keer. Hij bepleit uitgebreid om maar vooral geen mondkapjes te gebruiken. Voor artsen is het zinvol, maar voor gewone mensen niet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks krijgt dagelijks artikelen toegestuurd door deze en gene over het bewezen nut van mondkapjes. Zelfs in de Verenigde Staten zijn ze er achter gekomen. Maar nee hoor. Hier creëren we een ramp met zijn allen door het virus serieus te nemen en mondkapjes moet je vooral niet opzetten.

Als ik tot slot een Chinese arts hoor praten over het nut van hoge dosis vitamine C, waarbij hij zich beroept op allerlei onderzoek rondom het binden van vrije radicalen door dit goedje, herinner ik me plotseling dat een Nederlandse voedingsdeskundige, ook al een professor,  afgelopen week op televisie zat te beweren, dat gezond eten geen bal uitmaakt voor je weerstand.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zelfs Heks weet dat vitamine C een soort vuilnisdienst in je lijf is. Het bindt vrije radicalen. ‘Met name vrije radicalen, die in grote mate vrij komen in je lichaam als je ziek bent, zorgen voor de ernstige complicaties. Eet veel vitamine C,’ besluit de Chinese arts vanachter zijn mondkapje.

Het valt niet mee om me niet op te winden. Vooral niet met deze koel rekenende idioten in beeld. Ik hou me vast aan mijn vrienden in de zorg. Die met beperkte middelen wonderen verrichten. Die iedereen willen helpen vanuit de grond van hun hart. Ongeacht wat zo’n van de pot gerukte kletsmajoor ook beweert.

Toch ben ik vast besloten om te ontzuren, mijn bitterheid te laten varen. En daar word ik onverwacht mee geholpen door het prachtige leven zelf. Het stuurt me allemaal presentjes en bijzondere momentjes. Hoera! Maar daarover de volgende keer meer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Corona brengt van alles aan het licht. Disfunctionele gezondheidszorg, krentenkakkerige politici, eigenwijze burgers met hun kont tegen de krib….. Over de hele wereld gaan de billen bloot. Overal wordt ook flink gelogen. In die zin tast dit virus meer aan dan alleen onze lijven. Nu krijgen dikke mensen het weer te verduren. Alsof zij er iets aan kunnen doen! De meeste mensen doen hun gloeiende best. Elke dag. Onbaatzuchtig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Nu krijgen dikke mensen het opeens voor hun kiezen. Al een tijdje doen geruchten de ronde, dat leeftijd, geslacht maar ook gewicht gewicht in de schaal legt bij het ontstaan van heftige complicaties bij dit ziektebeeld. Van de mensen, die op de IC belanden heeft een groot deel overgewicht naar het schijnt.

Heks begrijpt nu ook iets beter het toenemende aantal spijtoptant-hardlopers, die ik langs de Leidse Singel zie sukkelen. In een raar oud verwassen t shirt. Op gymschoenen uit de vorige eeuw. Afgemaakt met een afzakkende uitgelubberde joggingbroek.

Aan hun manier van lopen zie je dat het veel moeite kost. Het is lang geleden, dat ze dit nog gepresteerd hebben. Voor sommigen is het een geheel nieuwe tak van sport.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat me verbaast is het oordeel, dat mensen met overgewicht direct over zich heen gestort krijgen. Kunnen zij er wat aan doen, dat dit virus hen prefereert? Bij de Spaanse griep van een eeuw geleden waren het bijvoorbeeld voornamelijk kerngezonde jonge mannen, die het loodje legden. De Aziatisch griep had een voorkeur voor mensen onder de 39 jaar…...

Maar ja, we willen zo graag iemand de schuld geven van het Nederlandse tekort aan IC bedden. En ook zouden sommige mensen, Bert Wagendorp doet er bijvoorbeeld een gooi naar in de Volkskrant, het heel terecht vinden om dikke mensen van de IC te weren, als er niet meer genoeg bedden zijn. Brrrr. Wat een walgelijke ontwikkelingen.

Heks blijft van mening dat elke Nederlander gewoon geholpen moet worden. Ik vind het bezopen om mensen, die er nog veel zin in hebben, niet voor hun leven te laten vechten. Het is allemaal al erg genoeg. In Duitsland met zijn geweldige gezondheidszorg en ruime hoeveelheid IC bedden hebben ze dit dilemma niet. En ook relatief weinig doden. Dit zou ons toch eens wakker moeten schudden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In plaats van onze vitale, dierbare, bloedmooie, warme, grootmoedige en geweldige, ruimschoots aanwezige broeders en zusters in de kou te laten staan. Of te stigmatiseren. We moeten hen dik steunen, want ook voor hen zijn het angstige tijden. Voor iedereen. Maar ook zeker voor mensen in de risicogroep.

Niemand weet van iemand anders waarom die persoon een zeker gewicht heeft. En mensen daarop afrekenen doet de zaak al helemaal geen goed. We moeten juist extra goed voor deze risicogroep zorgen! Elk leven is kostbaar. Of je nu een miezemuisje bent of je telt voor twee: Iedereen mag er zijn en vooral ook blijven.

Vandaag volgt Heks het debat in de Tweede Kamer op de televisie. Wilders staat weer te oreren. De laatste tijd ben ik het soms met de man eens. Hoe is het mogelijk?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

(Thich Nhat Hanh’s uitspraak dat ‘links’ en ‘rechts’ er gewoon allebei zijn en dat als je rechts weghaalt de rechterkant van links rechts wordt speelt door mijn hoofd.)

Hij wil dat tactische draaikont Rutte eerlijk is over de kans dat we in Code Zwart terecht komen. En hij wil een eerlijk antwoord op dat iedereen geholpen gaat worden.

Ook de oude, kwetsbare Nederlanders met een hartaandoening of diabetes. Of mensen met overgewicht. Onze landgenoten, die al door hun huisarts zijn gebeld, jazeker, dat ze maar moeten afzien van een IC opname. In geval van Corona.

‘Bladiebla,’ babbelt Rutte vlotjes over de capaciteitsvraag. Het komt erop neer: We doen ons uiterste best en mensen triage bladiebla. Hoofdantwoord, verdachte noodzaak, bladiebla. er kan een moment komen dat kwaliteit op minder niveau…bladiebla. Hoe we die fase zo lang mogelijk doortrekken…..

Heks hoort mensen vaak lovend spreken over onze politici. De VVD schijnt het geweldig te doen in de peilingen….

Ach ja. Men is alweer vergeten dat alle beroepsgroepen, die ons kikkerlandje nu overeind houden, de laatste jaren door de politiek zijn uitgekleed en uitgehold,. De boeren die ons voeren. De geëlimineerde zorg, die zich genoodzaakt ziet om oud werknemers overal vandaan te halen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het onderwijs, dat zich in duizenden bochten wringt om onze kinderen aan de gang te houden. Het leger, de politie……. Zo kan ik nog wel eventjes doorgaan. Al die mensen verdienen geen zak. Behalve medisch specialisten. Ze krijgen geen bonussen zoals bankdirecteuren. Nee, ze wagen hun leven met een tekort aan beschermende middelen. Dat is hun bonus.

Allemaal te danken aan het uitermate rechtse beleid van de laatste jaren.

Gelukkig zit, ten gevolge van hun beleid, naast de portemonnaie van de rijke laag van de Nederlandse bevolking ook de schatkist vol. Die moet nu worden leeggekieperd om al die noodmaatregelen te bekostigen.

Ik ben wel blij hoor, dat ik in Nederland leef. Wij stoppen daklozen in een hotel. In de Verenigde Staten zag ik dat ze bijeengedreven worden op een parkeerterrein om op een paar meter van elkaar op het asfalt te gaan liggen. Met een lakentje.

De zorg in ons land is nog altijd honderd keer beter dan in dat primitieve derdewereldland. Ook zie ik dat mensen gigantisch hun best doen om elkaar te helpen en op de been te houden.

Maar om nu gelijk maar op de VVD te gaan stemmen? Meuh.

©Toverheks.com

Heks haalt een oud blogje van stal: Het dateert van slechts 2 weken terug. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. En alles wat ik toen meende te bespeuren tussen de regels van de leugens van de dag is bewaarheid intussen. Helaas…..

Dit is een oud blogje. Het dateert van 15 maart. Slechts een paar weken geleden. De tijd, dat een groot deel van de bevolking nog schijt had aan Corona. Intussen weten we natuurlijk wel beter. Het virus heeft ons ingehaald……..

‘Mijn oma had een stoma,’ vertel ik onlangs aan een vriend met zelf zo’n medisch hulpmiddel. Hij giechelt ‘Klinkt als een goeie slogan, Heks,’ zegt deze voormalige reclameman vervolgens. Hij ziet mogelijkheden.

Binnen een week heb ik er een nieuwe slogan bij, je voelt de bui al hangen zeker. ‘Mijn oma heeft Corona….’ Hahaha. Helemaal niet leuk. Je zult het maar meemaken.

‘In Italië zijn twee IC artsen overleden aan dit virus. (Intussen 52) Dat kan ons hier in Nederland ook overkomen binnenkort. Is het nu zo moeilijk om niet naar het café te gaan of naar een feestje?’ Een noodkreet van een Nederlandse IC arts via Twitter of iets dergelijks.

Ja, dat is heel moeilijk. Heks wordt al weken uitgelachen, omdat ik weiger handen te schudden. Ik loop al anderhalve week met een flesje alcohol op zak voor noodgevallen. Ook heb ik tegenwoordig een virusdodende neusspray op zak.

Niet dat ik me illusies maak. Mijn immuunsysteem werkt sowieso voor geen meter. Ik zal het in quarantaine moeten uitzitten. Niks nieuws. Mijn amoebebestaan is een levenslange quarantaine. Ik leef al eeuwen buiten de maatschappij. Ik ben het gewend.

Het gekke beleid in Nederland verbijstert onze buurlanden. Mij niet. Nederland is als de dood als men aan onze nationale portemonnaie komt. Onze vermeende tolerantie is direct voorbij als het ons geld kost. Kijk maar naar ons huidige vluchtelingenbeleid.

Ook in dit geval gaat de handel voor. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. De schoorsteen moet roken. Het probleem wordt schandalig gebagatelliseerd.

Op de televisie zit een man te oreren over de Italiaanse economie en het belang daarvan voor de Nederlandse economie. We moeten die Italianen helpen, want bladiebla ons eigen belang… Maar iets aannemen van de Italiaanse artsen, ho maar. Nee hoor. Het valt hier allemaal wel mee.

Heks is geen statisticus, maar mijn amateuristische berekeningen komen op zaterdagavond op 6000 besmettingen in Nederland. In aanmerking genomen, dat 80 procent milde klachten ontwikkelt. Die worden niet getest. Er zijn rond de duizend besmettingen op zaterdag de 14e. Dat is dus 20 %.

Eventjes rekenen en je weet dat het totale aantal besmette personen dan rond die 6000 uitkomt. Die 5000 lopen ons ongezien handen te geven. Zitten dronken te tongen in een cafe. Of ze smeren hun ondergesnotterde handen af aan deurposten, liftknopjes, of je boodschappen bij de Spar.

Heks pakt ondergesnotterde verse jus aan van een snotjong bij de Spar om de hoek. Luidruchtig snorkelt hij een nieuwe snottebel weer naar binnen. Mensen grabbelen met hun blote handen naar de broodjes op de toonbank. Op een meter afstand van zijn capriolen. Brrr.

Al anderhalve week ben ik verbijsterd over de laconieke houding van onze regering. Rutte valt genadeloos door de mand. Wat een gebrek aan inlevingsvermogen heeft die man. De diepgang van een modderschuit. Grappend en grollend lult hij zich uit onbegrijpelijke besluiten van de regering. Aan daadkracht groot gebrek. Nederland wil een leider/ster met ballen, maar we krijgen een kloeke kleuter.

Intussen is onze koning op staatsbezoek. Huh?

Heks is genadeloos in haar oordeel. Maar ik heb me dan ook een beetje in dit virus verdiept. Niet zo moeilijk hoor. Ik doe dit vanuit mijn bed. Een kind kan de was doen. Behalve dan onze Rutte-kleuter.

Het virus komt van een gordeldier. Of vleermuis. Vaak via een tussendier, die als gastheer fungeert. In China eet men alles wat beweegt, ware delicatessen. Hier hebben we gekke koeien gegeten, dus hebben we recht van spreken?

Maar goed. Dit virus heeft zich razendsnel aangepast aan een mens. Virussen kunnen dat, omdat hun genetisch materiaal uit RNA bestaan. Het onze bestaat uit DNA, een stabiele constructie, waarin zo weinig foutjes voorkomen, dat we er eindeloos veel generaties over doen om er veranderingen in te bewerkstelligen.

RNA echter is uiterst instabiel, het verandert om de haverklap. Het virus is sinds het ons is gaan teisteren al meermalen veranderd. Virologen kunnen daadoor precies zien, waar elke nieuwe infectie hier in Nederland vandaan komt: Uit Italië, Iran, China, Zuid-Korea…….

Het grote probleem met dit virus is, dat het een volstrekt nieuw virus is. Niemand in de hele wijde wereld heeft er immunologisch een antwoord op. Vooral kwetsbare groepen worden doodziek. Ze hebben nul antistoffen en nul weerstand.

Dat kleine kinderen niet ziek worden komt mijns inziens door hun volop in ontwikkeling zijnde lerende immuunsysteem. Dat laatste is mijn eigen verzinsel, maar ik denk dat het best aardig in de buurt van de werkelijkheid komt.

Ze krijgen het virus wel degelijk! En verspreiden het evenzogoed!

Oh, domme Rutte. Luistert naar die rare RIVM. Die roepen allemaal onzinnige adviezen. De politici sukkelen er braaf achter aan.

In Frankrijk gaan ze vandaag stemmen. Ook lekker belangrijk. Lijkt me een goed plan jongens. Ga allemaal massaal naar een stemlocatie. Gezellig.

Heks kijkt het vanuit haar bed met lede ogen aan. Wat een dom gedoe. Waarom is niet veel eerder de boel op slot gegooid? We hebben toch gezien wat er in China is gebeurd? En Italië?

Ook blijkt nu maar weer eens goed hoe waardeloos onze zorgvoorzieningen zijn. Sinds we er aan willen verdienen. We hebben maar 7 IC bedden per 100.000 inwoners. Waar ze er in Duitsland 35 hebben! Daar vallen dan ook nauwelijks doden…..

Intussen is het 30 maart. Huisartsen bellen hun oudere patiënten op om hen mee te delen, dat ze niet worden behandeld mochten ze Corona krijgen. Op last van de regering heb ik begrepen.

Er wordt natuurlijk weer een mooi verhaal van gemaakt: Nederland loopt voor op de rest van de wereld met dit beleid. Wij doen dit al jaren blijkt nu. Ben je oud en mankeer je wat, dat kom je nergens meer voor in aanmerking.

Maar als je euthanasie wilt en je bent van het padje, dan krijg je het niet. Ook als heb je alles daarvoor geregeld, toen je nog fris en fruitig was. Toen je nog bij de pinken was.

Het is net zoiets als met de mondkapjes. Die helpen niet, omdat er een tekort is. Zodra dat tekort is opgeheven gaat men vast uit een ander vaatje tappen!

‘Ach, Heks, als jij daarin gelooft moet je er gewoon eentje dragen,’ zegt iemand uit de gezondheidszorg vanmorgen meewarig tegen me. Ook daar gelooft men dit soort onzin. Dat het wel werkt bij medisch personeel, maar niet bij heksen.

Zelfs het gegeven, dat je op die manier het virus minder verspreidt werd vanmorgen direct als onzin afgedaan. Terwijl dat intussen echt wel bewezen is. Zelfs als je een slabbetje of dweil om je mond  en neus knoopt scheelt het al aanzienlijk!

En nu dus weer dat geweldige beleid om oude krakkemikkige mensen niet te helpen. Ze hebben geen keuze. Die is voor hen gemaakt.

Heks gaat compleet over haar nek van dit gegeven. Iedereen mag vechten voor zijn leven! Je kunt al die mensen, die altijd hun belasting hebben betaald, niet met een kluitje in het riet sturen en daar laten stikken.

Wat een fluim redenering. Begrijp me goed, als iemand zelf geen behandeling wil is het een ander verhaal. Heks is bijvoorbeeld niet bang om te sterven, maar wel bang om in die krankzinnige medische molen te belanden. En dan alleen te sterven ergens in een Coronatent.

Ik moet er dus nog eens goed over nadenken wat ik wil, mocht de pleuris hier uitbreken.

Maar niemand mag dat voor iemand anders beslissen. Het is niet de schuld van die oude mensen, dat er niet genoeg IC bedden zijn in Nederland. Het is de schuld van het regeringsbeleid. De uitgeklede zorg staat er gekleurd op en daar hoeven wij ‘kreukels der natie’ niet voor te boeten.

Dus ga maar op zoek naar die apparaten. En richt nog maar een circustent in als IC. Maar verkoop geen nee. Nee, Nee.

Zo.

 

Heks maakt zich zorgen. Dierbaren staan in de vuurlinie. Ze doen zo hun best. Ze werken zich uit de naad, staan bloot aan al dat kwaad. Alles wat leeft wil leven: Je hebt niks in te brengen. Ik zeg het maar even. Corona, Corona, je pakt niet alleen opa’s en oma’s.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn vriendinnetje Mo werkt in het ziekenhuis. Ze zit in het schoonmaakteam. Geen gewone schoonmakers, nee. In dit team heeft iedereen een indrukwekkende lijst diploma’s. Je moet in principe een afdeling bacterie- en virusvrij kunnen opleveren na om het even welke besmetting. In haar ziekenhuis is wel eens iemand gestorven aan Ebola. Dan kun je niet met een emmertje sop of Dettol aankomen.

Gewapend met duikbril, snorkel en zwemvliezen gaat ze de Corona ellende te lijf. Nou ja, nu overdrijf ik. Maar niet eens echt veel. Ze stuurt me een foto van haar outfit. Het is dat ik weet wie er in zit. Anders zou ik haar niet herkennen.

Al meer dan een maand heeft ze haar ernstig zieke moeder niet gezien. Te gevaarlijk. Ze communiceren op afstand. Een groot offer, ze betekenen alles voor elkaar.

Ze stuurt me nog een foto, al zeker twee weken geleden. Hierop staat ze met al haar collega’s. Allemaal volledig ingepakt. Ze vragen ons om thuis te blijven, zodat zij beter hun werk kunnen doen.

Heks heeft meer van dit soort foto’s voorbij zien komen intussen. Ziekenhuispersoneel volledig ingepakt in plastic. Steeds met hetzelfde verzoek. Aan dovemansoren natuurlijk. Wij Nederlanders zijn nu eenmaal me zus of me zo. Luisteren kost ons moeite en het gevraagde vervolgens ook doen is er natuurlijk niet bij.

We zijn trots op onze eigenwijze volksaard. We geloven dat het voortkomt uit een soort tolerantie-gen, waar wij als enigen op de wereld over beschikken. Misschien hopen we dat dit gen ons ongevoelig maakt voor dit virus. Geen idee waarom mensen massaal de straat op blijven gaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks kent het Nederlandse tolerantie gen maar al te goed. Al eeuwen kom je het tegen in onze geschiedenisboeken. Zoals: 1585 Val van Antwerpen. De hele intelligentsia vertrekt naar Amsterdam. Daar worden ze met open armen onthaald, deze rijke laag van de Antwerpse bevolking. De rest kan natuurlijk de tyfus krijgen.

Op het gebied van godsdienst staan we eveneens te boek als uitermate tolerant. Ook dit berust op een fabeltje. Hollanders zijn louter tolerant geweest om hun eigen portemonnaie te spekken. Uit economische overwegingen hebben we elkaars godsdienstige neigingen verdragen. We zijn sowieso vooral op de cent.

Ook in deze crisis is er eerst gezorgd voor economische maatregelen. Dat vindt Heks nu echt opvallend. Kostbare tijd is verloren gegaan om de economie niet te schaden. Kijk naar het resultaat. Het virus heeft de vrije hand gehad in de eerste periode. En een recessie krijgen we alsnog op de koop toe.

En we waren gewaarschuwd. Door China en Italië. ‘Gooi alles dicht, blijf thuis. Zorg dat je de verspreiding direct stopt!’ Heks heeft het meermalen gelezen en gezien. Als ik dat al kan vanuit mijn bed, dan kan elke gek dat.

Maar goed, in de VS zijn er senatoren geweest, die eerst hun aandelen verkochten, voordat ze Corona openbaar serieus gingen nemen. Met voorkennis dus…. ‘Het is maar een griepje,’ logen ze hartstochtelijk. Om hun kapitaal te beschermen.

Ze kunnen ervoor in de bak belanden gelukkig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De president van Brazilië maakt het natuurlijk helemaal van eieren. Hij neemt een voorschot op de kans, dat hij mogelijk in de toekomst verantwoordelijk zal worden gehouden voor de onvermijdelijke recessie. Knettergek natuurlijk, die man.

Hier heb ik ook met verbazing de ontwikkelingen gevolgd, hoe Rutte hinderlijk zijn stoepje schoonveegt zodra er hem maar iets te verwijten valt. Neem nu dat gedoe rondom het sluiten van scholen. Stuitend beleid. En vervolgens krijgen we van schoolmeestertje Rutte, onze premier zonder ballen, een veeg uit de pan. We moeten luisteren naar de deskundigen.

Ja, lekker is dat. Die kerel van de RIVM zeker. Jaap van Dissel. Met zijn statistieken en groepsimmuniteit. Die virale techneut is volstrekt niet geschikt om met mensen te praten, laat staan dagdagelijks zijn vreemdsoortige wetenschappelijke ideeën over ons uit te spugen.

Je kunt over Nederland met Corona niet praten als over een varkensboerderij ten tijde van de varkenspest.  Of een kippenfarm ten tijde van de vogelgriep. Met koude cijfertjes en statistieken. Het is al erg genoeg dat er over dieren zo wordt gesproken. Dat dieren worden geruimd! Zo traumatisch aan hun eindje komen. Een lot dat ons gelukkig gespaard blijft.

Het gaat bij ons allemaal over medemensen. En hoewel iedereen wel iemand kan verzinnen, die je een nare ziekte toewenst bij tijd en wijle, iets dat heel Nederlands schijnt te zijn, dat gescheld met ziektes…… In geen enkel ander land ter wereld wenst men elkaar de tyfus, kanker of tering toe, toch zijn we voornamelijk enorm bezorgd om de ouderen en kwetsbaren in ons leven. Onze kostbare medemensen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ook jonge mensen kunnen overigens heel ziek worden van COVID-19. Het is nog niet echt doorgedrongen in die regionen. Wacht maar tot de eerste scholieren aan deze ellende overlijden. Dan blijven de meest opstandige pubers eindelijk ook eens binnen.

Mijn vriendinnetje Paz is huisarts. ‘Hoe gaat het daar in het epicentrum?’ vraag ik haar ruim anderhalve week geleden. ‘Meid, hou op, schei uit…..’ Deze krachtige moeder van 2 staat elke dag vier uur op, vier uur af, in een plastic beschermpak met kap en bril in een Corona-tent. Ergens bij een ziekenhuis. Een volledig gekkenhuis, vertelt ze me…..

Ze legt haar kostbare leven elke dag in de waagschaal: In Italië zijn al 40 artsen overleden in de strijd.

Niemand maakte zich toen, slechts 10 dagen geleden, veel zorgen. Het was in de tijd van de ‘Schijt aan Corona feestjes.’ En ook nu vinden veel mensen het nogal overdreven allemaal. Vanmorgen ben ik nog uitgescholden door een jongeman, die dwars door alles en iedereen heen puffend aan het hardlopen was.

Hij heeft nog steeds schijt aan dit verhaal. Maar mocht hij daar terechtkomen, bij mijn vriendin, in die Corona-tent, dan jammert hij vast als een klein kind. De sukkel.

Hij krijgt dan echter wel voorrang op de IC op al die oude of zwakke mensen, die hij al sportend in het gezicht heeft gerocheld.

Mijn beeldschone nichtje werkt in Zwolle in het ziekenhuis. Als piepjong meisje moet zij dode lichamen in zakken stoppen. Ze ziet de meest afgrijselijke taferelen. Mensen, die bang zijn en niet willen sterven. Alleen. Godverlaten. Ook zij waagt haar leven. Haar mooie jonge leven. Ook voor zo’n stuk stront als dat joch vanmorgen op straat.

Heks maakt zich zorgen over haar dierbaren. Haar kwetsbare moedertje in een verpleeginrichting. Haar nichtje en vriendinnen in de vuurlinie. Al die eenzame opgesloten wanhopige en angstige medemensen.

De Don en ik bellen elke dag. Daarnaast heb ik nog een legertje vrienden op de app, waar ik regelmatig mee uitwissel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Eigenlijk hebben wij het maar gemakkelijk,’ beweren de Don en Heks tegen elkaar, ‘Wij zitten altijd al voornamelijk thuis te koekeloeren. En we hebben elkaar wel eens eerder jaren niet gezien. Alleen via de telefoon gesproken. Om de paar dagen. Desnoods elke dag…..’

Ja, Heks is het wel gewend, thuis bivakkeren en niemand zien. Ik weet in feite niet beter. Het is alleen extremer nu.

En eigenlijk zitten we met alle ellende nog best goed hier in Nederland. Al is het alleen maar omdat niet iedereen hier nu een geweer of pistool gaat kopen, zoals in de VS.

Gek fenomeen eigenlijk. Wat gaan ze daar dan mee doen? Corona-patiënten voor hun kop knallen? Zo van: De buurman heeft Covid-19 . Vooruit, ik los het even op!

‘Ik bescherm mijn familie, ik heb het recht om een wapen te dragen,’ mekkert zo’n kerel in de camera in het zoveelste programma over dit onderwerp. Dus ja. ‘Knal de buren maar af, zodra ze besmet zijn.’ Zoiets zal het wel zijn, ja.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Hardlopers zijn doodlopers en een mondkapje draag je voor de ander. Je medemens. Misschien zijn ze in het verre Oosten gewoon socialer. Ze dragen die dingen daar in elk geval niet voor de lol. Of de kat zijn kut, zoals hier ter lande wordt beweerd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De wereld staat op zijn kop. Het leven is in een maand tijd volledig veranderd. Zou Heks je bijvoorbeeld een maand geleden nog prijzen wegens sportieve prestaties mocht ik je hardlopend spotten ergens in bos of berm, nu scheld ik je verrot. ‘Hoepel op met je bacillen, die je proestend en hijgend in de rondte spuwt. Asociale hufter. Of sneu kutje. Rot op naar huis. Ga binnen zitten. Dij uit.’

Ja, hardlopers zijn doodlopers. Maar niet in de gangbare zin des woords. Ze lopen anderen dood. Ze verspreiden genadeloos hun lichaamssappen over iedereen op hun razende pad. Neem nu de bloemenman op het Noordeinde. Die is nog gewoon open. Zijn waar staat op de stoep. Zorgvuldig dansen zijn klanten op anderhalve meter afstand met hun aankopen. In de frisse buitenlucht. Niks op aan te merken.

Dan komt er zo’n hollend studententrutje op de proppen. Ze duikt op vanachter de tegen de stoep geparkeerde vrachtwagen. Zwetend en hijgend stort ze zich gehuld in haar anorectische powerpakje in dit fragiele universum. In deze mini Keukenhof.

Haar slachtoffers kunnen geen kant op. Gevangen tussen de tulpen en hyacinten, die ondanks hun olfactorische verrukkingen niets kunnen betekenen in de strijd tegen dit supervirus, Corona, ondergaan ze deze dampige aanval.

Het kutje loopt al 500 meter verderop als iedereen nog staat bij te komen van de schrik.

Ik tel vanochtend minstens 60 rennende idioten binnen de Singel. Noodgedwongen loop ik in de berm pal naast het water, daar loopt het dermate schuin af, dat ik in elk geval even veilig ben voor hun asociale gesproei.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verder is het nog een hele klus om gewoon over de weg te fietsen. Mensen lopen gezellig naast elkaar kamerbreed midden op straat. Opzij gaan is er niet bij. Pas als ik aanhoudend bel en roep, dat ze achter elkaar moet lopen, zodat er mensen veilig langs kunnen, komt er beweging in de Leidse Caneira’s. Verstoord kijken ze om. Om vervolgens meewarig hun hoofd te schudden. Wat een aanstelster met haar mondkapje. Echt een dom wijf.

Ik zie het hen denken. Maar wie is er nu het domme wijf? Degene, die ontkent wat overduidelijk aan het gebeuren is? Of degene, die de zaken zoveel mogelijk onderzoekt en maatregelen treft?

Heks trekt zich allang niets meer aan van dit soort reacties.

Zelf isolatie in de binnenstad is niet te doen. Niet als je drie keer per dag de hond moet uitlaten. Alleen midden in de nacht loop ik soms ontspannen te wandelen. Maar zelfs dan moet je uitkijken. Ik ben de afgelopen week 2 keer in mijn gezicht gehoest. Wel op afstand, maar toch.

Eerst door een man midden in de nacht op de Haarlemmerstraat. Blaffend reed hij me bijna van de sokken op zijn racefiets. En gisteren door een lamlendige puber. Hij kwam me tegemoet op het fietspad en vond het nodig om ter hoogte van Heks even flink te hoesten. Grappig bedoeld? Of heeft het joch een beetje Corona en weigert hij binnen te blijven? Hoe dan ook: Ik kan er niet om lachen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan kom je nog mensen tegen, hele oude echtparen, die opeens ook gaan sporten. In een sukkeldraf rennen ze naast elkaar. Amechtig proestend en hijgend. Misschien willen ze op die manier iets aan hun belabberde conditie doen. Maar de kans dat ze spontaan neervallen met accuut hartfalen lijkt me niet denkbeeldig.

Gisteren is het weer raak. Een oude knar met een dikke pens komt recht op me af sukkelen. Zijn buik pront vooruit. Hij is trots op zijn bezit. Zijn eigenste afdakje, waar afgedankt gereedschap onder hangt te schrompelen.

Zijn leptosome vrouw volgt timide. Ze is ongetwijfeld hiertoe gedwongen door die waardeloze vent van d’r, dat ziet Heks zo met haar narcistenradar. Ze lopen Heks twee keer bijna ondersteboven als ik op een hondenuitlaatstrook probeer dit soort achterlijke gladiolen te vermijden. Beide keren kan ik net op tijd uitwijken voordat de in cadans zwaaiende pens me kan raken.

Kansloos verhaal natuurlijk. Maar je loopt er wel tegenaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig draag ik een mondkapje. Het wordt overal sterk afgeraden. Met argumenten, dat het niet zou helpen en dergelijke. Gisteren op televisie werd dit nog beweerd door een gerenommeerde IC arts. Niet dat hij zelf zonder kapje gaat lopen. Nee, dat is natuurlijk een ander verhaal.

Hoezo? Wat is er anders aan een arts die zich beschermt met een kapje of een gewoon mens? Wat is er zo anders aan een artsenlichaam, dat het bij hen wel zoden aan de dijk zet?

De leugens hierover storen me enorm. En er is ook sprake van een rare kronkel in de redenatie, dat mondkapjes niet helpen. Een mondkapje draag je namelijk niet voor jezelf. Het is je medemens, die ervan profiteert. Je houdt je snot en kwijl lekker bij je. Zouden al die joggers moeten doen.

‘Het is gewoon niks voor Nederlanders, die mondkapjes. In China enzo zijn ze het gewend,’ leuterkoekt een domme talkshowvent er lustig op los. Zijn hersens niet gekweld door enig nadenken.

Misschien is het veel simpeler. Zijn ze in die landen socialer ingesteld. Moeilijk te begrijpen in een land, waar zorg al jaren een commercieel doel moet dienen. Hier kijkt men vooral naar wat je zelf aan zo’n mondkapje hebt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In ‘China enzo’ hebben ze Sars gehad. Dat heeft diepe sporen nagelaten. Als je ouders of grootouders zijn gestorven door zo’n ellendige ziekte ben je wel gemotiveerd om de verspreiding van weer zo’n kutvirus te stoppen.

Als iedereen zo’n kapje zou dragen kregen we hier misschien ook een beetje vat op de verspreiding. Maar nee, we horen alleen maar dat het niet werkt. Of juist gevaarlijk is. Van mensen met gezag! Hahaha. Als die redenatie niet zo kwalijk was lachte ik me dood.

Heks ergert zich gek aan al die deskundigen. Er zijn geen mondkapjes, dus zeggen we gewoon dat het niet werkt. In plaats van er voor te zorgen dat ze er komen. De energie, die in allerlei rampenplannen is gestoken had ook wel gebruikt kunnen worden om iedereen van zo’n ding te voorzien.

In plaats van bijvoorbeeld alsmaar proberen te achterhalen wie wie heeft besmet in die eerste periode, had men beter de gehele bevolking verplicht om voor zichzelf een mondkapje te maken. Het is zo gemakkelijk als wat. Een kind kan de was doen.

Maar in Nederland wordt in die zin het paard achter de wagen gespannen. Traag, traag, traag gaat het sindsdien. De maatregelen. Niet het virus.

Het virus kan het niet schelen of wij mondkapje vinden helpen of niet. Liever niet. Dan kan dit kleine instabiele stukje bewust RNA lekker vrolijk blijven rondspringen. Van mens naar mens. Rijk,  arm, Chinees, Italiaan…..Het virus discrimineert uitsluitend op leeftijd, gewicht en geslacht.

Oude dikke mannen lopen het meest kans het niet te overleven. Daarom zijn ze natuurlijk massaal aan het joggen geslagen. Ja, best begrijpelijk als je er goed over na denkt. Maar volgens mij blijf je beter gewoon binnen met je dikke pens. Je stevige buffer. Je gezegende afdakje. Veilig achter de geraniums.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Interbeing: Interzijn is fijn. Behalve met een virus. Dan krijgt adem in, adem uit een geheel andere dimensie. Interzijn met een virus jaagt ons onze huizen in. Drijft ons ver uit elkaar. Heks zit in thuisisolatie. Met een mondkapje op laat ik de hond uit. Het is even niet anders. Ik zit het uit.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag begin ik met de gratis 4 daagse online retraite van ‘In the footsteps of Thich Nhat Hanh’. Hij is al sinds gisteren aan de gang, maar Heks heeft besloten om de upgrade te kopen. Dan kan ik er tot in lengte van dagen over doen. Heb ik wat te doen ook. Want ik zit behoorlijk te koekeloeren hier. Al weken. In mijn eentje.

Eerst zat ik een maand of twee in thuisisolatie door de ellende met mijn hondje en zijn gapende open wond. Ik ben dan ook al sinds kerst Dettolverslaafd. Tevens was ik al maanden het velletje van mijn handen. Mijn huis is al geruime tijd het toonbeeld van opperste hygiëne.

Smetvrezig lap ik nu ook nog alle in het pand aanwezige deurklinken en afstandsbedieningen. De leuningen in het trappenhuis bespuit ik met Dettol. De deur van mijn berging houd ik extra goed bij. Mijn oliedomme psychopathische buurman spuugt er het laatste jaar met enige regelmaat een vette klodder speeksel op. Hij is niet echt op me gesteld, zeg maar. De gek.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, frivool model, van vilt met  ruimte voor keukenpapier.

Niet dat ik de man ooit iets misdaan heb. Misdadig gedrag is meer zijn ding. Ik ben niet zijn enige en zeker niet zijn ergste slachtoffer……

Nu zit zo’n kledder vol DNA natuurlijk. Niet echt slim van de man om zijn visitekaartje achter te laten. Ik heb dan ook direct een fluim veilig gesteld. Voor DNA onderzoek.

‘Waarom bewaart u die klodder spuug?’ vroeg de politie aanvankelijk bevreemd. Voordat de Corona pleuris uitbrak. De gek was al geruime tijd voor de uitbraak zo bezig. Een beetje spuug was, hoewel uitermate smerig, toen nog niet gevaarlijk. Nu wel.

Mensen draaien de bak in als ze naar een ander rochelen of spugen. Heks heeft de politie dus maar weer op de zaak gezet. Op die spuuglelijke lama.

Al weken volg ik alle ontwikkelingen rondom Corona op de voet. Ik heb er al over zitten schrijven, sowieso over van alles zitten schrijven, maar helemaal niets op dit blog geplaatst. Heks is een beetje overvoerd geraakt met alle informatie. Met stijgende verbazing heb ik alle ontwikkelingen van de laatste weken gevolgd.

Hoe overal ter wereld in eerste instantie de ellende wordt ontkend. Hoe leiders er vervolgens hun valse plasjes over doen. Ieder op zijn of haar eigen unieke wijze. Hoe in Nederland echt geschreeuwd wordt na alle slappe-hap-maatregelen om een leider met ballen.

Ik hoor politici meermalen uitspraken doen in de trant van ‘Wij zijn heel anders dan China of Italië….’ als het gaat over waarom wij niet drastisch ingrijpen bij de eerste uitbraak van dit supervirus. Alsof een Chinees geen mens is. En een Italiaan niet. Of misschien zij wel, maar wij niet.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Voor dit virus zijn dit allemaal identieke wezens. Die springt net zo gemakkelijk van een Chinees naar een Nederlander als vice versa. Italianen eten misschien lekkerder dan wij, maar een virus let daar niet op. Die wil louter verse longblaasje en laten we die nu allemaal in grote mate bezitten.

Ik zie hoe we zelf verantwoordelijk worden gesteld om met deze gevaren om te gaan. Heel democratisch. Middels wat losse lulregeltje. Was je handen en nies niet in andermans bek, maar in je elleboog, oksel of nek. Blijf vooral uit elkaars buurt.

Hoe dat natuurlijk jammerlijk mislukt. De gemiddelde mens is behoorlijk dom of op zijn minst onnadenkend. Bovendien worden we over het algemeen heel slecht geïnformeerd over wat er werkelijk speelt. Ook willen we graag geloven dat er niks aan de hand is. Heks is vaak als doemdenker weggezet door haar dierbaren de laatste tijd.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, geslaagd model gemaakt van oude broek met daarin een ruimte voor een laag keukenpapier.

Ik zie hoe er mondjesmaat nogal vrijblijvende richtlijnen komen en de boel al snel de spuigaten begint uit te lopen. Ik zie hoe we hier onszelf met een enorm probleem opzadelen door die lakse lauwe maatregelen. Tegen de tijd, dat ze worden aangescherpt is het onheil al geschied natuurlijk.

Maar goed. Na wekenlang geërgerd alle zaken op de voet volgen, alles uitzoeken, uitpluizen….. Na wekenlang bezig zijn met voldoende voer voor de beestjes en mezelf in huis te halen. Medicatie ook. Na wekenlang me de tyfus werken om geen Corona te krijgen…..

Mondkapjes naaien bijvoorbeeld. Ik ben er een kei in geworden.

Heks is zo moe. En eigenlijk verandert er voor mij heel weinig. Ik zie nu helemaal niemand meer. Versus voorheen bijna niemand. En ik ben bang om dood te gaan. Versus voorheen bij voortduring roepen: ‘Ik wil dood!’

Nu werk ik nog aan een noodplan. Voor het geval ik toch besmet raak met dit voor mij ongetwijfeld fatale virus. Mijn hond mag naar mijn zus en Snuitje mag bij Kras. De rest moet thuis blijven. Tot ik weer beter ben.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, laatste model van wegwerpwashandjes en stofzuigerzakken.

En anders worden ze herverdeeld over nieuwe baasjes door een kattenvriendinnetje.

Eerst maar eens uitrusten van alle voorbereidingen. Vanaf nu ga ik geen winkel meer in. Ook niet met mondkap en als het rustig is. Zoals ik de laatste tijd nog wel eens deed.

Ik laat louter nog de hond uit. Hopelijk wordt het ongelofelijk kloteweer volgende week. Kan ik weer zonder mondkap het bos in.

De natuur is momenteel vergeven van de zwetende puffende joggers. Waardeloos!

Beste gezondheidsfreaks. Er zijn nog meer mensen dan ‘jijzelf met je heilige lijf’ op de wereld. En die worden ziek van jouw dwangmatige gesport in de buitenlucht. Met je rondslingerende snot en zweet. Met je respiratoire blaasbalg op volle toeren. Anderhalve meter is dan niet meer genoeg. Je kunt een heel sportveld besmetten op die manier! Koop een loopband of word gewoon weer dik. Maar hoepel op uit het Leidse Hout en andere parkjes waar gewone mensen met allerlei kwaaltjes (68% van de Nederlanders mankeert iets las ik  onlangs ergens) hun hond uitlaten.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Van de sneeuw in de druppel, die de emmer doet overlopen. Kan gebeuren: Boeings vallen ook zomaar uit de lucht heb ik gehoord. Dat moet je vooral niet vergeten. Je zal dan net boven Noord Italië neerstorten, de ramp overleven en vervolgens Corona krijgen….. Het is altijd wat. Echt waar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘O jee, ik heb de deur van de vriezer zeker op een klein kiertje laten staan,’ dondermorgen pak ik iets uit de vriezer, hoofdschuddend bekijk ik de schade. Het valt mee. Ik hoef maar een paar dingen weg te gooien. Gek dat ik het helemaal niet in de gaten heb gehad.

’s Avonds laat open ik de vriezer opnieuw.  Het tartaartje voor Snuitje is helemaal ontdooid. Alsmede het pak brood en de pakjes met pittige merguez worstjes. Ik graaf verder. Naarmate ik dieper in het vriesvak tast raakt de boel iets meer bevroren……..

Het grootste deel is echter half ontdooid. Foute boel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is laat. Ik kan geen kant op met die langzaam ontdooiende inhoud van drie laden. Heks besluit naar bed te gaan. Morgen ga ik er achteraan. Met mijn de dame van Cuprum.  Nu kan ik er even niet tegen. Na wekenlang tegen de bierkaai vechten en bakken geld uitgeven ben ik even klaar met dingen die kapot gaan. Wasmachines en waterkokers. Hondenpoten ook…..

De volgende ochtend ziet er een dikke laag sneeuw in het koelgedeelte van mijn pas drie jaar oude Liebherr. De vriezer is overleden. Grrr.

Samen met Rozenhart, de dame van Cuprum ga ik naar de winkel om de hoek, waar ik het onding gekocht heb. ‘Er werkt een man in die winkel, misschien de eigenaar, want iedereen daar loopt keurig in pak, behalve hij, hij sjokt eigengereid in een sullig kloffie: Die man doet vervelend tegen me….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik kan er niet de vinger op leggen, maar ik voel het wel degelijk. Ik kocht er onlangs een wasmachine, iedereen krijgt korting daar, behalve ik. Dus daar vroeg ik naar. En kreeg ik korting? Nee. Ik kocht ook nog een waterkoker. Dit alles binnen vijf minuten….’

‘Die waterkoker wordt loeiheet aan de buitenkant, echt honderd graden, blijft dat ook gedurende een half uur. Ik heb er al verscheidene malen flink mijn handen aan gebrand. De blaren stonden er op! Een wanproduct van Inventum.’

‘Kom ik terug met die ketel, negeert die ouwe vent me volkomen. Doet net of ik niet besta. En zijn jongere employee kon de kastanjes uit het vuur halen. Beweerde eerst dat het normaal is, dat dat ding zo heet wordt. Blijkt nog zo te zijn ook. Levensgevaarlijk apparaat natuurlijk. Vooral als je zulke zwabber-armen hebt als ik!’

Gelukkig kreeg de sympathieke medewerker medelijden met Heks en haar rare armen. Hij gaat op zoek naar een geïsoleerd exemplaar. Ik mag de waterkoker omruilen.

En nu dus die koelkast. Benieuwd of ik daar een goeie reactie op krijg. We betreden het pand.

Als we onverrichterzake weer buiten staan is mijn helpende hand ook perplex. ‘Wat een onbeschofte kerel. Met zijn “er vallen ook Boeings uit de lucht, mevrouwtje,”‘ verzucht ze verbijsterd. We zijn uitermate bizar te woord gestaan door deze hofleverancier. Met een lachje op zijn gezicht braakt de man de meest walgelijke onzin uit.

Zo ligt het natuurlijk aan Heks, dat de koelkast het heeft begeven. Na drie jaar. Want er lag water in en daardoor heeft het ding te hard moeten werken. Ik heb hen onlangs gevraagd het gaatje van de afvoer door te prikken, want er lag inderdaad water onder de groentelades. Ze waren toch in Huize Heks om een wasmachine af te leveren…

‘Oh, gaat u zo beginnen? Misschien heeft uw medewerker mijn koelkast wel kapot geprikt!’ pareer ik zijn geneuzel. De man beweert de raarste dingen. Maar het gegeven, dat een koelkast met een beoogde levensduur van 10 jaar niet zomaar na drie jaar kapot mag gaan vindt geen weerklank.

De man gaat het met zijn collega overleggen. Na lang aandringen van onze kant. Hij neemt nog contact op.

‘Die man is inderdaad een erg onbeleefd, Heks,’ verzucht Rozenhart, ‘Hij kan volstrekt niet met mensen omgaan. En dat schampere lachje bij al die vreselijke dingen die hij uitkraamt,  maakt het er allemaal niet beter op.’

‘En jou dan ook nog de schuld in de schoenen proberen te schuiven, weinig professioneel. Dat verwacht je niet van een hofleverancier! Die man moeten ze eigenlijk helemaal niet met klanten laten interfereren….. Liebherr heeft een hele goeie klantenservice, laten we hen gewoon eens bellen….’

Zo gezegd, zo gedaan.

‘Natuurlijk kan dat niet zo maar, daar moeten we een oplossing voor zoeken,’ roept de Liebherr-dame aan de telefoon direct. Ze komt met allemaal coulance-regelingen aanzetten. Niks Boeings vallen ook bij bosjes uit de lucht. Dit mag niet zomaar gebeuren!

Op aanraden van zowel de dame als de winkel schakel ik de koelkast in elk geval een dag helemaal uit. Misschien wekt dat hem weer tot leven. Maar nee, het blijkt de nekslag. Hierna doet het onding helemaal niets meer. Ik gooi voor een godsvermogen eten weg.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen zit Heks alweer bijna een week zonder koelkast. Morgen komt er iemand van de winkel om te kijken of ze er iets aan kunnen doen. Ze hebben geen haast. En intussen maakt het ook niks meer uit. Alles is toch al bedorven.

Met de monteur van Liebherr heb ik voor de zekerheid een afspraak gemaakt voor komende donderdag. De winkel gaat het ongetwijfeld niet oplossen. Ik zie die bui al hangen. ‘Als het aan de fabricage ligt krijgt u een nieuwe koelkast. U betaalt dan alleen de jaren, die u hem al heeft gebruikt, 3,25 in uw geval. We gaan uit van 10 jaar probleemloos gebruik…..’

Er gaat altijd wel weer iets mis in het leven. Ontploft niet je wasmachine, dan raakt je koelkast wel van de kook. Of je hond krijgt iets geks. Je kat raakt zoek. Of je krijgt Corona.

Iets dat ik beter niet kan krijgen. Ik overleef dat waarschijnlijk niet. Met dat ellendige krakkemikkige immuunsysteem van me. Of ik doe er drie jaar over om er bovenop te krabbelen. Ook geen prettig vooruitzicht……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In memoriam……… Droevig nieuws en ontroerend afscheid. Onze lieve Janneke is gaan hemelen. Mijn grootste fan! Mijn meest trouwe lezeres! Haar kleine gestalte laat een krater na in het leven van haar dierbaren. Goede reis, lieve vriendin. Dank je wel voor jarenlange vriendschap en plezier!

Op een kwade donderdag haal ik een grote grijsgerande envelop uit de brievenbus. Ik staar er naar. Verschrikt. Wie? Even bekruipt me de absurde gedachte dat het een voorouder van me betreft. Dat niemand me heeft ingeseind, dat het einde daar was. Ik schud die muizenis uit mijn kop en scheur de enveloppe open.

Wie heeft ons verlaten? Een prachtige kaart met een schildering, die me vaag bekend voorkomt. Dan zie ik het: Mijn kleine weerspannige vriendin Janneke heeft het aardse voor het eeuwige verwisseld, het schilderij is van haar hand! Jip is zijn soulmate kwijt geraakt aan een akelige aandoening. Verwezen laat ik de tekst op me inwerken. Ik kan er met mijn kop niet bij.

Tranen natuurlijk. Schriktranen. Wat onverwacht!

Ik schrijf een brief aan Jip en plak er allemaal Jip en Janneke plaatjes op. En vlinders natuurlijk. Ik stop het epistel zo snel in een enveloppe, de lijm is nog niet eens droog. Ik wil em per se voor zes uur op de bus gooien.

’s Avonds bouw ik een altaartje voor Janneke. Met wat kleingeld voor de overtocht en een heleboel zwanenveertjes. Maria en Jezus zijn natuurlijk van de partij. Vooral laatstgenoemde speelde een belangrijke rol in Jannekes leven. Ik ken haar en Jip uit de Leidse Studenten Ecclesia. Mijn kerk, waar God ook een vrouw is.

Jarenlang zat ik in de rij voor of achter dit illustere paar. Janneke leverde steevast gepeperd commentaar op de diverse preken. ‘Wat een waardeloos verhaal, ik kon er echt niet naar luisteren,’ sneerde ze gerust na een wauwelpreek. Een goed verhaal kom ze echter zeer waarderen.

Met enige regelmaat gingen we na de kerkdienst naar de kroeg. We bestelden dan friet en wijn. Geweldige gouden uurtjes waren dat. Als we met zijn drietjes zaten te lachen en geiten. Als dit gouden echtpaar het weer eens met elkaar oneens was. Yin en Yang in discussie. Nooit saai!

Janneke is altijd een trouwe lezeres van dit blog geweest. Soms belde ze me op om me te vertellen, hoe ze had genoten van een bepaald verhaal. ‘Jij kan wel schrijven, hoor, Heks,’ vertelde ze me regelmatig. Doordringende blik uit haar gisse bruine ogen over haar over een gewone bril geschoven leesbril heen….

Prachtig vond ze de verhalen, die ik over onze escapades schreef. Ze was echt een fan van mijn heksenblog.

Heks gaat zeker naar het afscheid. Mijn hoofd kan het nog niet begrijpen, mijn hart wil er nog niet aan. Haar hele clan zal er dan staan. Kinderen en kleinkinderen. Het wordt vast heel druk.

Elke avond brand ik een kaarsje. ‘Goede reis, lieve Janneke.’ In mijn geestesoor hoor ik haar gortdroge commentaar. ‘Ik ga je missen, lieve schat. En niet alleen ik. Jouw kleine gestalte laat een krater na….’

De dag van de begrafenis sta ik extra vroeg op. ‘Laat ik nu eens op tijd komen’, prevel ik, terwijl ik me door mijn ochtendprogramma worstel. Ruim op tijd sta ik bij mijn piepkuikentje. Ik draai de sleutel om in een poging de auto te starten: Er gebeurt niets. Verbijsterd herhaal ik de handelingen. Alsof dat helpt. Maar nee. Lege accu.

Het is bijna symbolisch, die lege accu. De tank is bij Heks gigantisch leeg na alle zorgen om haar hondje. Maar daar heb ik nu niks aan, symbolisch gewauwel. Ik moet over een half uur in Katwijk zijn.

Ik spurt naar de buren. Mag zowaar de auto lenen. Stoemper hortend en stotend in een wildvreemde auto over de Mare. Krijg hem niet in zijn achteruit…….

In Katwijk Binnen is alles opgebroken. Het adres staat niet in mijn TomTom. Iemand stuurt me naar de katholieke kerk, maar daar moet ik niet zijn natuurlijk…….  Als ik bij de goed kerk arriveer is er geen parkeerplek meer te bekennen. Ik rijd dus maar lukraak een woonwijk in.

Zo kom ik mijn gebruikelijke drie minuten te laat. Ondanks al mijn inspanningen. Nou ja, Janneke is het gewend van me. Ze staat er blijkbaar op! Heks schuift altijd op het laatste nippertje de kerk in. Vandaag is dus geen uitzondering. 

Het is een prachtig afscheid. Ik hoor allemaal verhalen over mijn vriendin, die ik nog niet kende. Wat een heerlijke vrouw was het toch. Dat wist ik wel, maar ik ben niet de enige met die ervaring. De kerk zit vol mensen, voor wie zij heel veel heeft betekend.

Een kleindochter vertelt ‘Zij wist ons altijd te stimuleren.’ Herkenbaar voor Heks. Ook mij stimuleerde ze omtrent mijn schrijfsels.

Gek hoe je tegelijkertijd blij kunt zijn, dat iemands lijdensweg voorbij is, terwijl je ook zo verdrietig bent, dat het plotseling voorbij is. Het is enorm dubbel.

Die dubbelheid hebben al haar dierbaren. Blij voor die kleine stoere onafhankelijke Janneke, dat ze vrij is. Verlost van haar kwaal. ‘Ze danst vast op ellenlange benen door de hemel,’ verzucht ik later tegen Jip. 

Want eindeloze onderdanen waren een grote wens van haar. Klein van stuk als ze was. Iets dat me overigens nooit is opgevallen. Haar energieveld was echt gigantisch! Vandaar.

Ups en downs in Huize Heks. Een lampenkap hoort om je nek. Maar niet op half zeven. Iets te lang weg gebleven: Op koor was weer van alles te beleven. En ook daarbuiten begint deze Toverkol op te leven. Maar nog steeds geen vent voor Steenvrouw en Heks. Dat is dan weer jammer. En het blijft iets geks.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dinsdagavond ga ik weer naar het koor. ‘Oh, ben je daar weer, je bent weken niet geweest,’ confronteert Anna me direct met de feiten, ‘Was je ziek?’ Ik hoorde vorige week al van een paar zangmaatjes, dat ze hevig had zitten mopperen over mijn afwezigheid. Ha! Heks wordt gemist!

‘Het komt door mijn hondje. Hij is in de lappenmand,’ Heks zit intussen op haar tablet tekeningetjes te maken van mijn monster. Anna kijkt geïnteresseerd toe. ‘Goh, wat is hij veranderd, groot geworden ook,’ zegt ze verbaasd.

Ze heeft in eerste instantie niet in de gaten, dat dit geen foto’s zijn. Tekenen op een tablet? Al die moderne techniek is gewoon niet aan mijn maatje besteed……

Heks en Anna, de lamme leidt de blinde. Voorovergebogen, bijna dubbelgevouwen, schuifelt ze aan mijn arm richting stamtafel. Even later voegen de andere stamgasten zich bij ons. ‘Kan ik er nog bij?’ vraagt de pianist. ‘Ja,’ schreeuwen we in koor. We zijn dol op die man. Hij wordt massaal beflirt door de diverse dames.

Vandaag hebben ze het over de opvallende aspecten van zijn figuur. ‘Jullie houden me goed in de gaten!’ verweert hij zich lachend, ‘Ik dacht dat alleen mannen naar billen keken!’ Hilariteit alom onder hikkende sopranen. En een incidentele schuddebuikende alt.

Wat heerlijk om weer aanwezig te zijn. We zijn lekker de Matthäus Passion aan het instuderen. Vandaag is O Mensch, bewein dein Sünde gross’aan de beurt. Onder andere. Door de jaren heen is dit een echte favoriet van Heks geworden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Er zitten prachtige lyrische fragmenten in voor ons alten. Mijn stem is goed bij stem vandaag. Ik laat me heerlijk mee voeren de hoogte in. Dat fantastische gedeelte, waar we boven de sopranen uit zingen….. ‘dass er für uns geopfert würd….’ doet de tranen in mijn ogen prikken.

Als ik thuis kom tref ik mijn hondje over de zeik aan. Zijn lampenkap hangt losjes om zijn kop. De bovenkant is losgeschoten. Heks schrikt zich een ongeluk. Net nu het ietsjes beter lijkt te gaan, gaat er weer iets faliekant mis!

Snel haal ik hem uit zijn bench. Op de yogamatjes in de woonkamer inspecteer ik zijn wond. Die ziet er verdacht schoon uit. Het nietje is in geen velden of wegen te bekennen. Zou hij er aan gelikt hebben? Kan hij er überhaupt met die kap op half zeven bij komen? Is zijn lies (door een schurende kap) nu verdacht rood of was dat al zo?

Vlak voor ik hem in zijn hokje stopte heb ik de wond nog grondig gereinigd. Ook heb ik zijn buik en andere aangrenzende lichaamsdelen gewassen en ontsmet. Ook heb ik een hele zwik honingzalf in het gapende gat gepropt. Zat dat nietje er toen nog in? Ik weet het niet meer.

Zo ga ik dan slapen met een hoofd vol vragen. Zorgen zoemen hun antwoorden om me heen. Ik bid tot Het Grote Bijenvolk om bescherming. ‘Laat jullie honingzalf zijn werk doen,’ smeekt een wanhopig heksje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een klasgenoot vertelde me afgelopen weekend over het succes van dit goedje bij haar kat, toen die gewond was. ‘Het geeft niks als ze er een keertje aan likken. Dat spul werkt zo goed. Het elimineert alle bacteriën…..’ Haar woorden troosten me nu. Mocht hij er aan gelikt hebben, dan is daar gelukkig die zalf…..

Woensdagmiddag rijd ik weer naar Rijswijk. Voor de zoveelste keer. Ik ben toch zo benieuwd wat de dierenarts van de wond gaat vinden. Het gat lijkt echt kleiner te worden. Of verbeeld ik het me? Zie ik dingen, die ik graag wil zien?

‘Gezien de omstandigheden gaat het heel goed!’ de dokter inspecteert de wond zorgvuldig, ‘Er zit mooi granulaatweefsel in. Het is rood, ik noem dit de tweede fase van de wond. In de derde zit hij dicht.’

Heks was in haar hoofd al in de derde fase van wondgenezing aanbeland. Ik heb erover zitten lezen op internet. Het kan me niet snel genoeg gaan.

‘Het kan nu best heel snel gaan. Maar we blijven die antibiotica voorlopig door geven. Er is een gerede kans, dat er wat bacteriën achterblijven op het implantaat.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Over drie weken maken we een foto. Dan kunnen we zien of de ruimte rondom de Titanium kooi vol gegroeid is met bot. In dat geval kunnen de schroeven en moeren er weer uit worden gehaald. Spannend!’

‘Maar eerst die wond dicht. Het gaat de goede kant op, maar we zijn er nog niet. Ik vind 3 weken te lang duren voor een volgende controle…..’ de orthopeed aarzelt. Hij wil me niet nog meer op kosten jagen, vermoed ik.

Het is een geweldig aardige man. Ik ben blijkbaar definitief aan hem toegewezen, nadat zijn collega me onrechtmatig de oren heeft gewassen over vermeend onzorgvuldig handelen. En ik daarover heb geklaagd…..

‘Ik kom volgende week woensdag weer,’ hakt Heks de knoop door. Met een beetje geluk is dat gat dan dicht gegroeid, ‘Ik neem nog maar een flinke tube honingzalf mee…..’

Onderweg naar huis ga ik mijn monster nog even lekker uitlaten. Hij mag intussen een paar keer per dag 10 minuutjes wandelen en laten we dat dan op een leuke plek doen. Schoon droog gras vol interessante luchtjes bijvoorbeeld. Als een grote stofzuiger rent hij naast me aan de riem. Zijn kop op de grond. Diep inhalerend.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als ik hem thuis de trap weer op sjouw ben ik aardig gaar. Ik rammel ook van de honger. Ik ben zo druk in de weer tegenwoordig, dat eten en drinken er bij in schiet als ik niet uitkijk. ‘Je vochtbalans is niet in orde, let daar op. Heks,’ sommeert mijn acupuncturist me een paar dagen geleden. Ik moet nodig lunchen. Met een lekker soepje!

Maar eerst natuurlijk mijn hondje verzorgen. Net als ik zijn pootje probeer in te smeren gaat de bel. VikThor is niet houden als hij Steenvrouw binnen ziet komen. ‘Zal ik je hondje even de trap af dragen?’

Oh, wat lief! Dat is nu helaas niet nodig. Vik moet nodig zijn hokje in. Met een flinke klodder honingzalf in zijn klep.

Even later zitten we aan de koffie. Heks eet een paar boterhammen en een soepje. We klessebessen er lustig op los. ‘Hoe is het nu met je aanbidders?’ We zijn allebei lid van dezelfde datingsite. Heks kijkt er zelden meer op, maar mijn vriendin heeft de moed nog niet opgegeven.

Een vreselijk verhaal volgt. Want op zulke sites kun je alles verwachten. Het gros van de bezoekers spoort voor geen meter. Het is zoeken naar een naald in een hooiberg wat we doen. ‘Ik kwam een keer een lievelingsneef van me tegen. Hij had me een heel leuk bericht gestuurd. “Je hebt me toch wel herkend” schreef ik hem terug. Hij beweerde van wel, hihihi.’

‘Die neef is eigenlijk perfect voor jou, dat ik daar nooit aan gedacht heb,’ vervolg ik enthousiast, ‘Een kunstenaar net als jij, hij maakt prachtige dingen. Hij ziet er heel leuk uit, een knappe vent. En hij is ook nog eens hartstikke lief! Zullen we een keertje naar een expositie van hem gaan?’

Als Steenvrouw even later haar hielen licht kruip ik in mijn bed. Het is pas een uur of 3 in de middag, maar alle vermoeidheid van de afgelopen weken lijkt er uit te komen nu. Nu het ergste gevaar geweken is.

Ik val in een comateuze slaap. Pas rond 9 uur ’s avonds kom ik weer bij mijn positieven. Ik kook een maaltje voor mezelf. Ik verzorg de beestjes. Ik wandel een lekkere ronde met Vik. Ik voer Snuitje haar tartaartje….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als alle klusje gedaan zijn kruip ik weer in mijn mandje. Ik kijk nog een beetje TV, maar val al snel weer in slaap. Pas om een uur of tien word ik de dag er op weer wakker. Ik ga er uit, omdat het moet. De beestjes moeten worden verzorgd. Anders lag ik er nu nog in bed te dweilen.

Vandaag ga ik ook niet veel uitvoeren. Even naar de fysio. Ik probeer mijn nek te behoeden voor verdere ellende. Afgelopen week begonnen de spieren en pezen van dit gebied ontstekingsverschijnselen te vertonen en een cortisonenprik zit er voorlopig niet in. Die heb ik met kerst nog gehad. Dat kan ik voorlopig wel schudden.

Moe dus, maar in een goed humeur. Hoopvol gestemd, ondanks alle perikelen. VikThor is jong en gezond. Die gaat wel bot rond het implantaat produceren. Daar heb ik alle vertrouwen in.

En alle locale Dettolisering, honingzalf en antibiotica ten spijt is het toch weer opvallend, dat de chute kwam op het moment, dat mijn heksenzusters mijn hondje onder hun hoede namen middels prevelementen en schietgebedjes. Dank daarvoor, lieve zusters. Ik denk dat mijn ventje het gaat redden. Dat zijn pootje het gaat redden!

©Toverheks.com

©Toverheks.com