Bloemen houden van mensen. Is dat zo? Hoe komen we daarbij? Weten we dat wel zeker? Heks houdt van bloemen. En van lekker eten. Ik eet niet graag van de vloer, maar nood breekt wet.

Pech, pech, pech. Soms heb je gewoon pech. Heks kookt de sterren van de hemel. Daarna ligt ze een paar uur uit te rusten, want ik ben te moe om te eten. En ik wil natuurlijk genieten van mijn godenmaal. Zo is het ook nog eens een keertje.

Ik geef het vee voer. Op de keukentafel eten Aafje, Pippi, Bolster en Leonoor een maaltje vis met garnalen. In de badkamer zit de boskat. ThayThay krijgt speciaal blaasgruisdieet. Mijn plaskatertje vindt bijna niks lekker qua dieetvoer. Ik heb maar 1 smaak in dit spectrum kunnen vinden, waar hij mondjesmaat van eet. Goddank eet hij wel goed van zijn speciale brokjes.

In de slaapkamer zit boerenridder Ferguut te dineren. Hij krijgt gewoon normaal voer, maar ik moet wel zorgen, dat mijn stokoude piespoesje Snuitje er niet bij kan. Zij heeft een streng nierdieet. Meestal eet ze in haar bench. Daar slaapt ze ook sinds een klein half jaar. Nadat ze me met enige regelmaat midden in de nacht onder heeft gepiest. Ook ben ik wel wakker geworden met een stinkdrol naast mijn oor.

Oh, wat je niet over hebt voor je beestjes. Het is wonderbaarlijk.

De hondjes eten in de keuken. Ze hebben allebei een eigen bak, maar standaard likken ze bij wijze van toetje elkaars bak ook nog even grondig uit.

Nu is Heks aan de beurt. Ik rammel van de honger. Het eten ruikt zo heerlijk! Ik heb echt mijn best gedaan. Snel laad ik mijn dienblad vol. Ik ga lekker voor de televisie eten. Een slechte gewoonte, waar ik van mijn lang zal ze leven niet meer vanaf kom, vrees ik.

Op mijn gemak wandel ik met mijn kostbare vrachtje door mijn heksenhuis. Sublieme geuren kringelen mijn haakneus in. Het water loopt me in de mond. Met mijn elleboog duw ik op de klink van de slaapkamerdeur. Op hetzelfde moment valt mijn gehele maaltijd op de grond. ‘Krak,’ zegt het grote aardewerken bord, als het de houten vloer raakt.

Mijn feestmaaltje ligt over de vloer verspreid. Heks staat er beteuterd naar te kijken. In mijn handen houd ik het frame van het dienblad nog steeds stevig vast. De bodem van het  dienblad ligt ook op de grond, net als mijn maaltje. Een heleboel kleine venijnige spijkertjes steken langs de rand van het blad parmantig de lucht in……

Pech, pech, pech. Soms heb je gewoon pech……

Het doet me denken aan hoe de bodem ooit uit mijn heksenleventje viel. Hoe de levensmaaltijd, die het lot voor mij persoonlijk in petto had, op de grond onder mijn voeten terecht kwam. Hoe vervolgens de bodem onder mijn bestaan uit sloeg. Hoe ik het gevoel kreeg in een vrije val terecht te zijn gekomen. Jarenlang.

Net als in de terugkerende nachtmerrie, die ik had als vierjarig kind. Waarbij ik in een diepe put viel, zonder ooit de bodem te bereiken. Steeds als ik dacht, dat ik er bijna was bleek de put nog dieper te zijn. Viel ik opnieuw, steeds opnieuw. Steeds dieper de put in …….

Naast de put stond mijn poppenkast in de vorm van een grote paddenstoel. Rood met witte stippen. Heks was toen al uit de poppenkast gevallen……….

Nijdig ga ik op zoek naar iets om de troep op te ruimen. ‘Krijg de tering,’ pruttel ik kwaad voor me uit, ‘Ik eet het gewoon op, toevallig heb ik net nog een stofzuiger door de hal gehaald….’

Ik denk maar even niet na over alle beesten met vieze poten, die dagelijks door de gang lopen te paraderen. Ik denk even niet na over enge bacteriën aan smerige schoenen. ‘Ik zet het gewoon net zo lang in de magnetron, tot alle leven eruit is gejaagd,’ mopper ik chagrijnig. Ja, duh. Ik heb honger. Ik heb er lang genoeg op gewacht.

Zo eet ik een kleine tien minuten later alsnog mijn gevallen maaltijd op. Wat kan het schelen? Ik moet toch wat. Een nieuwe maaltijd bereiden zit er echt niet in. Goddank heb ik geen smetvrees. Ik was wel de hele dag mijn handen. maar ik eet dan weer net zo gemakkelijk van de grond……

Soms heb je pech, soms heb je geluk. Soms geluk bij een ongeluk. Nog voor ik de laatste hap naar binnen heb gewerkt gaat de bel. De voorzitster van de atletiekvereniging staat na een halve week toch opeens voor de deur met het beloofde bloemetje. Ik had haar niet meer verwacht. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com Het bloemetje!!!!!!

‘Ik heb het wel bij handhaving neergelegd….’ waarschuw ik haar bij het afscheid. Zodat ze het maar uit hun kop laten om me weer bijna de sloot in te drijven, die fanatieke onsterfelijke leden van haar geliefde Olympische vereniging. 

 

Vreemde vogels en ijsvogels. Het magische getal 69. Gesprekken met Jan en Alleman. En Allevrouw. Heksje, mijn gekje, ik hou van jou.

Wat is er toch aan de hand met Heks? De hele wereld kletskoust tegen me aan deze week. Normaal gesproken leuter ik al heel wat af in de Leidse parken, maar de afgelopen week spant qua verbale interactie met mijn mede-Leidenaars de kroon.

Zo kom ik een leuke vent tegen met een hele dikke buik, die net als Heks al een eeuwigheid met ME dealt. De raarste dingen heeft hij meegemaakt. Zo is hij meermalen op de intensif care beland met hartritmestoornissen na het gebruiken antidepressiva.

Medicatie waar ik me dus geheel terecht altijd met hand en tand tegen verzet. ME patiënten hebben vaak een afwijking aan hun hart, waardoor ze bijvoorbeeld niet lang overeind kunnen blijven staan. Heks haat het ook om lang stil te staan.

Neem nu douchen. Jarenlang was dat voor mij een enorm gevecht. Uren zat ik moed te verzamelen voor zo’n opfrisbeurt en vaak sloeg ik het maar helemaal over. Maar sinds ik een douchestoel heb ga ik weer dagelijks lekker badderen.

Ook kom ik een vrouw tegen met een lastige hond. Hij rijdt op alles wat beweegt en blaft. Als hij de kans krijgt tenminste. De vrouw wordt er helemaal gek van. ‘Het is al mijn negende hond, dus ik ben niet bepaald onervaren…..’ vertelt ze me wanhopig. We praten een hele tijd, ze is zo blij als een kind, dat Heks de tijd voor haar neemt. Haar gesloten gezicht gaat helemaal open.

Vanmorgen ontmoet ik een oude dame in een klein park hier om de hoek. Ze loopt met een wandelstok, die ze woest in de lucht prikt als mensen niet genoeg afstand houden. Het is een geweldig pittige tante.

Het gesprek gaat alle kanten op, de vrouw heeft echt geleefd. En ze is superslim. ‘Ik heb jaren in de bezette gebieden gewoond tussen de Palestijnen. Stiekem. Ik had behoefte aan verandering, vandaar. Die mensen hebben vast nog geen vaccinatie gehad,’ vertelt ze naar aanleiding van mijn opmerking, dat in Israël bijna iedereen is gevaccineerd.

Als ze me verteld, dat ze 85 jaar oud is val ik bijna om van verbazing. Ongelofelijk! Ze maakt een beduidend jongere indruk.

Ik scheur me los van het gesprek, omdat ik op tijd thuis moet zijn voor de thuiszorg. Een vliegensvlug jong meisje komt mijn huis aan kant maken.

Vanmiddag fiets ik met kar door het Park van Noord. Een man zit op een elektrische gitaar met piepkleine versterker in het zonnetje op het vlonder van het theehuis heerlijk muziek te maken. ‘Klinkt lekker,’ roept Heks. En hopla: Weer een speciaal gesprek.

‘ik heb een tuinhuisje hier in het volkstuincomplex. Ik was in de Pyreneeën me dit of me dat aan het doen en toen dacht ik: Ik wil naar huis. Ik wil naar het Westen. Want daarvoor woonde ik met me zus en me zo in het Oosten van het land. Dus ik riep tegen de kosmos: Ik wil dat!’

‘Word ik gebeld, dat mijn vader is overleden. Krijg ik dat tuinhuisje. Heb ik opeens een plekje in het Westen. Het staat vol instrumenten. Kom eens langs! Ik ben Boeddhist. Me zus en me zo.’ De man vertelt er lustig op los. Echt luisteren, als ik iets terug zeg is er niet bij. Hij heeft stomweg teveel te vertellen.

‘Mijn huisje is nummer 69.’ Heks schiet in de lach. De man heeft me net enorm staat uitlachen om mijn vreemdsoortige naam. Nu is het mijn beurt. ‘Dat onthoud ik wel. Soixante neuf.’

‘Haha,’ lacht ook de man, hij heet Ar(t)Jan, ‘Ik ben niet libidood, maar deze tempel -hij wijst op zijn lichaam- komt alleen in actie als ik er echt helemaal achter sta….’

Wat een heerlijke kerel. ‘Ik heb laatst in de krant gestaan, zo’n artikel -hij spreidt zijn armen- omdat ik ijsvogeltjes red. Zoek het maar op op internet.’ En dat doe ik. Ik weet, dat er ijsvogeltjes zitten in het park van Noord. Wat fijn, dat hij ze voor een wisse dood heeft behoed tijdens de heftige vorstperiode onlangs.

Heks is blij met al deze positieve interactie. Mijn leventje is zo klein en alenig tegenwoordig. Ellendige incidenten, zoals afgelopen week met die gestoorde hardlopers, kunnen me dan enorm parten spelen. Maar hier kikker ik van op. Hop.

Ja Heks, gewoon doorgaan. Houd je kop er bovenop!

Yes, yes, yes, Heks gaat op reis met de Oriënt Express. Reken maar van Yes. Als de Grote Verdoving voorbij is. Als we door een vaccin wakkergekust, geheel ontwaakt, naakt voor de goden staan. Valt er dan wat te kiezen?

‘Wat ga jij stemmen? Mag ik dat vragen?’ informeert de man met hond tegenover me. In een Leids park. Op een suffe donderdag. Mijn gesprekspartner is een Wappie. Ik vergeet steeds, dat zijn charmante warhoofd vol complottheorieën zit. Een normaal gesprek valt eigenlijk niet met hem te voeren, leert de ervaring.

Sowieso lijkt een verbale poging tot uitwisseling met hem totaal niet op een gesprek. Hij begint al snel allerlei kretologische onzin te debiteren. Op een licht schreeuwerig geluidsniveau. Heks houdt het nooit lang uit met hem. Ook vandaag probeer ik te ontsnappen, maar er is geen ontkomen aan.

‘Ik mag niet stemmen, omdat ik geen Nederlands paspoort heb,’ blaat hij opgewonden verder, ‘maar als ik zou kunnen stemmen, werd het Forum voor Democratie!’ Daar staat Heks dan toch weer van te kijken. Serieus? Meen je dat nu? Ik heb nog nooit zo’n zotte Forum stemmer in het wild ontmoet…..

‘Thierry Baudet is toch zo geweldig, bladiebla,’ ratelt Wappie recht in mijn gezicht. Ik heb mijn scootmobiel al drie keer verplaatst, maar de man blijft mijn veilige cirkel met voeten treden. Ik rijd maar weer een stuk naar achter.

‘Ik ben echt blij, dat je niet mag stemmen,’ geef ik hem streng zijn vet, ‘Baudet is een ongelofelijke idioot. Ik ben lid van de Facebookgroep Baudet legt ergens bloemen. Kunnen we nog een beetje lachten met zijn allen om die kwezel. Is hij toch nog ergens goed voor.’

‘Niet dat hij iets klaar gaat maken, hoor, met de verkiezingen. De zotteklap heeft zichzelf zo oneindig belachelijk gemaakt de afgelopen winter. Geen weldenkend mens gaat nog op die gek stemmen….’

Ja, de verkiezingen. Heks baalt ervan als een stekker. Weer jarenlang die KutRutte voor de boeg. Bovenaan in de peilingen. Schaamteloos zit hij leuk te doen in koffietijd en andere suffe televisieprogramma’s. Die domme dozen van koffietijd gaan gewoon mee in zijn frivole geëikel. Leuk voor al die slachtoffers van de toeslagenaffaire.

Meestal vrouwen, omdat zij, zo is uit onderzoek gebleken, de toeslagen regelden en ervoor tekenden. Waardoor ze onterecht als fraudeur werden bestempeld. Komt die Ruttekutte in hun televisieprogramma ook nog eens de lolbroek uithangen…..

Heks kijkt nooit naar Koffietijd. Ik verneem in een ander programma over de praktijken van Quinty en Loretta. Brrr.

Rutte moet oprotten. Rutte moet weg. Geen VVD meer. Geen asociale zakkenvullers meer. Geen regenten meer aan onze centen. Geen VOCpraktijken meer, waarvoor de gehele Nederlandse bevolking zich dan eeuwen later naar Jan en Alleman moet verontschuldigen……..

Heks gaat haar laatste levensfase in en dat is maar goed ook. Mijn eeuwige idealisme is gesmolten als sneeuw voor de zon de afgelopen jaren. Ik zie de mens nu voor wat hij of zij is. Dom. Inhalig. De plaag van deze blauwe planeet. Onze Grote Moeder. Die we verachten en verkrachten…..

Maar goed, je kunt er natuurlijk ook om lachen. Om al dat gekonkel de laatste weken rondom de Coronaregels. Nog eventjes snel punten scoren bij de ongeduldige bevolking met versoepelingen links en rechts, ook al lopen de cijfers gezellig op.

Heks zit dan ook vaak te lachen voor de televisie tijdens het journaal. Ook bescheur ik me met enige regelmaat om de idiote berichten in de krant. Echt. Uit lijfsbehoud.

Ach, ik ben al te lang niet eens een keertje lekker beetgepakt. Ik zie zelden iemand. Op zondag wandel ik vaak met Annabel. Gelukkig. Dat wel. Dus ik spreek niet alleen maar Wappies met honden, die me achtervolgen met hun complottheorieën.

Ook laat Steenvrouw zich met enige regelmaat testen op Corona. Niet dat ze klachten heeft. Ze doet dit, zodat ze mondkaperij bij me op de kopie kan komen. Heks vindt haar dubieuze praktijken hilarisch. Daar zijn die testjes vast niet voor bedoeld! Maar wat is het gezellig om weer eens onbezorgd kletspraatje maken aan de keukentafel……

Ook heb deze week een mooie aquarel gekregen van mijn buurvrouwen. Een paar lieve studentes, bij wie ik sinds kort mijn krant in de bus gooi, als ik em uit heb. Vaak na louter kruiselings lezen….

En ik ben weer een leuke vent tegen gekomen van 95. Een oude schoolmeester. Hij is zeer kwiek, fietst nog vrolijk in de rondte. Het is een bezig baasje. Zo organiseert hij bijvoorbeeld speelgoedtentoonstellingen in oude kastelen.

Heks heeft een mooie tekening van hem gekregen. Zomaar spontaan. Midden op straat. Van de Oriënt Express.

Magiër plant dromen in mijn hoofd. Wat wordt me beloofd? En wat geloof ik?

Daar zou ik nog wel eens een keertje mee naar Wladiwostok willen reizen. Het zit er voorlopig niet in, maar wie weet ooit!

Als de verdoving is uitgewerkt. De mondiale Coronaverdoving.

Oh jee, het familiediner! Heks ziet per ongeluk een halve episode. Als verlamd zit ik er naar te kijken. Een konijn in de koplampen van een vrachtwagen met oplegger. Ik heb genoeg aan mijn eigen tientonner. Dat ding is onlangs nog over me heen gedenderd. Ik kan dus wel wat hulp gebruiken. Niet van Bert van Leeuwen, brrrrr, nee. Maar van wie dan wel? Mijn zilveren hulpverleners laten me al maanden in de kou staan……

Op de televisie is een misselijkmakende uitzending van het familiediner bezig. Een moeder wil dolgraag, dat haar zoon en dochter weer met elkaar om gaan. De dochter heeft haar broer vorig jaar op alle sociale media geblokkeerd, nadat hij haar voor de zoveelste keer in de stront heeft laten zakken.

De dochter huilt tranen met tuiten, als er gevraagd wordt, waarom ze haar broer er uit heeft gesmeten. Ze komt nauwelijks uit haar woorden van verdriet. Haar broertje laat het altijd afweten, als er eens iets moet worden gedaan binnen de familie. Bovendien kon zij, toen ze enorm in de ellende zat, de vliegende rambam krijgen. Ja, dat word je zat. Ik begrijp dat.

De broer interesseert het geen moer. Onverschillig giebelt hij zijn antwoorden richting camera. De onnozelaar zit er niet mee, dat hij altijd zijn grote snor drukt. Ook vindt hij het de normaalste zaak van de wereld, dat hij zijn zus laat bakken, als ze in de problemen zit. Zo is hij nu eenmaal. Egoïstisch en narcistisch.

Die stomme Bert van Leeuwen zal dit varkentje wel eventjes wassen. Hij regelt een etentje, dat familieleden van de kemphanen overigens zelf moeten koken. Hij slijmt en slurpt bij de betreffende partijen. De limousine rijdt voor. En jawel hoor, zowel de broer als de zus komen opdagen. Toe maar.

De zus moet alweer huilen. Zij houdt van haar druiloor van een broer. Die staat stompzinnig te grinniken. Hij omhelst zijn zus overdreven voor het boze oog van de camera en hopla! Het is alweer voor elkaar. Appeltje eitje.

Heks krijgt medelijden met de zus. Ze wordt voor het oog van heel Nederland in haar gezicht genaaid. Er is helemaal niets opgelost of uitgepraat. De Grote Doofpot met Zand Er Over is uit de kast gehaald. De zus staat in feite opnieuw in de kou. Er is ingespeeld op haar verlangen naar harmonie. Ze is uitgespeeld tegen haar olijke onverschillige egocentrische broertje.

Mijn god. Ik kan dit programma gewoonweg niet uitstaan. Wat een stom concept. Wat een vreselijke presentator. Bah.

Alsof het niets is. Een beetje familievete los je niet op met een etentje op televisie. Niets zo hardnekkig als dit soort vetes in een disfunctionele clan. Je kunt beter aan jezelf werken. Jezelf niet laten bakken. Jezelf steunen, als je in de problemen zit.

Ja. Het is zo, maar leuk is anders.

Morgen heb ik een kennismakingsgesprek met een nieuwe therapeute. Heks is al een tijd in therapie, maar het schiet niet op. De enorme organisatie, waar ik dit traject tot nu toe volg, heeft me volledig in de steek gelaten. Mijn therapeut is al sinds vorige zomer burnout, maar ze bleef toch werken. Wel werden de meeste afspraken afgebeld. Of ze had bijscholing. Of ze was een paar weken op vakantie….

Ik heb vanaf de zomer misschien vijf afspraken gehad.

Tegen de tijd, dat ik aan de bel ging trekken, hielden de afspraken helemaal op. Een gekmakende periode volgde, waarin ik van het kastje naar de muur werd gestuurd. De raarste dingen heb ik meegemaakt bij deze grote organisatie, maar geholpen werd ik niet.

Zelfs een aantal brieven naar de klachtenfunctionaris hebben nul effect gesorteerd. Ik ben uiteindelijk wel een keertje gebeld door de man. ‘Excuses, excuses, we gaan er werk van maken…..’ maar sindsdien overheerst toch vooral weer de radiostilte.

Ogenschijnlijk zijn ze al weken op zoek naar een nieuwe behandelaar. Ik kreeg een tijdelijke behandelaar, maar die liet het na 2 korte online gesprekken ook volledig afweten. Zat ik weer te wachten voor nop.

Van mijn oorspronkelijke behandelaar kreeg ik opeens het bericht, dat ze 1 en ander met me wilde uitpraten. Wat uitpraten? En waarom? Ben ik nu haar therapeut geworden? 

Heks wil geholpen worden, want mijn leven staat al tijden op zijn kop. Door allemaal zaken, waar Bert van Leeuwen zijn vingers bij al zou likken. Ik wil niet heen en weer worden gejojood tussen diverse behandelaars. 

Onder dat plotselinge bericht van mijn vorige therapeute staat een heel schema met nieuwe afspraken. Doorgepland tot oktober.  Met haar en die tijdelijke behandelaar. Ze hebben me zo’n beetje tussen hun tweetjes verdeeld. Elke week een ander tijdstip. Dan drie kwartier bij de ene, dan weer drie kwartier bij de ander. Dan weer weken niks…… Precies wat ik absoluut niet wil. 

Bovendien worden de afspraken met de oude behandelaar toch weer afgebeld is mijn ervaring. En de tijdelijke heeft eerder uitgebreid aangegeven, dat ze echt geen plek voor me heeft……

‘Ik wil een nieuwe behandelaar, anderhalf uur per sessie. Een ervaren persoon. Elke week hetzelfde tijdstip. Ik wil zeker niet terug naar mijn oude behandelaar, want het vertrouwen is helemaal weg. Bovendien wordt bij haar elke afspraak afgebeld, OMDAT ZE EEN BURNOUT HEEFT,’ heb ik toch luid en duidelijk tegen de klachtenfunctionaris gezegd. Het staat ook op papier in een uitgebreide brief. 

Alsof je tegen dovemansoren spreekt. Heks kijk verbijsterd naar de lijst afspraken. ‘Haal die afspraken er maar weer uit, oude therapeut, ik kom niet bij je terug,’ beantwoord ik haar bericht. Vervolgens wens ik haar opnieuw het allerbeste. Heks is ook ooit omgevallen. Ik heb er alle begrip voor.  

Het is bijna maart en ik heb vanaf begin december geen afspraak meer gehad. Mijn oorspronkelijke behandelaar heeft ook alle afspraken met de tijdelijke behandelaar uit de agenda gehaald. Geheel tegen mijn zin. Het zijn de afspraken, die ik persoonlijk een dag eerder met die vrouw heb gemaakt. Zucht.

Morgen heb ik een kennismakingsgesprek bij iemand met een kleine praktijk. ‘Ik werk vanuit spiritualiteit, dat moet ik er wel bij zeggen. Maar niet van de zweverige signatuur…’ vertelt de therapeute aan de telefoon. Mooi zo, dat klinkt goed! Een geschenk uit de hemel……

Ik moet wel elke maand de helft van de rekening voorschieten, want ze kan pas aan het eind van het jaar de rekening bij mijn verzekeraar declareren.

Een idiote regel van die malafide verzekeraars. Moeten die therapeuten dan zo’n heel jaar van de wind leven? Geen wonder, dat je bijna nergens meer terecht kunt voor een langdurig traject….. Scheelt die boeven vast veel geld.

 

 

 

Heks gaat schaatsen, ijs en weder dienende. Zwart spiegelglad zingend ijs…. Heks krijgt de hoofdprijs! Ze betaalt ook een prijs. Vandaag en de komende weken. Maar daar wordt niet over gezeken!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag schuifel ik door een snottig bos. Overal halfbevroren hompen sneeuw, de paden een aangestampte glijbaan, grote plassen water op het hondenuitlaatveld, de bosgrond nog bedekt met een dikke laag smurfsneeuw…….. Heks moet goed uitkijken, dat ze niet onderuit gaat.

De hondjes hebben er geen last van. Frank en vrij rennen ze door het bos. De paden vermijden ze, zie ik. Glibberen is niks voor hondenpootjes. Ze hebben liever vaste grond onder de voeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks beweegt traag als een slak op haar gemak. Een grote ronde weet ik er uit te persen. De koek is namelijk enorm op na een paar dagen schaatsen. Jawel, je leest het goed: Heks heeft geschaatst. Elke dag een uurtje.

Donderdag ga ik op aanraden van mijn oude schaatsmaat eens kijken in een natuurgebied aan de andere kant van de A4. In feite ligt het gebied pal tegen deze snelweg aan. Nu ligt natuurlijk elk natuurgebied in Nederland min of meer tegen een snelweg aan….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik vind een grote brede plas water met bobbelig ijs, waar intussen een aantal mensen aan het rondkrabbelen is. Er is een houten vlonder, waar ik mijn schaatsen aan kan trekken. Eerst doe ik een flinterdun sokje aan. Dan wurm ik me in mijn te kleine schaatsen, een flinke maat te klein, zo zitten ze als aan mijn voet gegoten…….

En dan nu maar eens kijken of ik het nog kan. Met mijn halvezolige lijf. Gaat het me nog lukken? Ik heb uren moed zitten verzamelen. Gaat die me in de schoenen zinken nu? Of beter gezegd in de schaatsen?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zodra ik het ijs op stap is er niks meer aan de hand. Ik sta zoals altijd mooi recht op mijn hoge noren. Mijn enkels zijn nog steeds van beton. Geen gezwik of gekreupel. Rustig steek ik van wal. Glij over het bobbelige ijs naar de andere kant van de plas. De hondjes rennen mee in het aangrenzende weiland. ‘Wat is ze nu weer aan het doen?’ zie je VikThor denken.

Het is heerlijk weer. Het zonnetje schijnt. De wereld is van glas. Het ijs kraakt en zingt. Heks is gelukkig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In de verte het Alrijne ziekenhuis vol Covid patiënten. Een andere wereld. Een wereld, waar ik niet wil belanden. Afstand houden dus. Met een grote boog om iedereen heen zwieren. Prima te doen.

Met elke slag kom ik meer in mijn slag. Ik voel mijn benen ritmisch onder me bewegen. Ik zit niet meer zo diep als vroeger. Ik maak niet meer zulke klappers. Maar ik rijd technisch nog steeds goed. Het gevoel groeit. Na een uurtje gaat het echt heel lekker, ondanks de bobbels.

Vrijdag ga ik met de Blonde op stap. Ik haal hem op met de kanariepiet. Hij zit achterin met net als Heks een mondkapje op. De ramen staan wagenwijd open. ‘Zo lopen we geen gevaar, het is ook maar een klein stukje…..’ We rijden de Hollandse polder in.

Bij Hoogmade zien we mensen schaatsen op de Does. Het brede water is spiegelglad opgevroren. Pikzwart ijs. Dat ziet er prima uit! Ik rijd het dorp in, langs de uitgebrande kerk, richting het cafe, waar we altijd inschrijven voor molentochten. Een stukje verder parkeer ik mijn ieniemini-autootje op het enige overgebleven piepkleine plekje aan het water.

©Toverheks.com

©Toverheks.com Schaatsen met pleisters…….

Het zonnetje schijnt, maar er staat een straffe noordoostenwind. Met die wind in de rug vlieg je over het ijs. Maar terug is het moeizaam harken. Als we wind mee hebben, hebben we de zon tegen. Genadeloos verblindt het witte licht elk zicht op de her en der aanwezige scheuren. De Blonde gaat meermalen op zijn plaat. Heks niet. Zij heeft een zonnebril op haar kop.

De wind is zo koud, dat mijn neus er bijna af vriest als ik em tegen heb. Maar toch: Oh, wat heerlijk!!!! We genieten. Een aantal keer schaatsen we heen en weer. Ik kan het nog steeds, ondanks alle fysieke ellende.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik schaats gemakkelijker, dan dat ik loop,’ vertrouw ik de Blonde toe, ‘Misschien ga ik toch weer elke week een keertje op de ijsbaan rijden volgende winter. Ga ik er gewoon op de scootmobiel heen…. Wat kan mij het schelen, wat iemand ervan denkt…..’

Zaterdag rijd ik de stad uit richting polder. Op de brug bij de Zijl werp ik een blik opzij en zie tot mijn verbazing, dat er flink op wordt geschaatst. Ha! Ik draai direct met een grote bocht richting Zijldijk. Daar parkeer ik mijn kanariepietje pal achter een paar salonboten. De hondjes moeten een uurtje wachten, want de vrouw gaat opnieuw het ijs op!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een geweldig uur schaats ik heen en weer. Mijn lijf voelt heel behoorlijk, ik heb dan ook enorm lang geslapen na een bad met magnesiumzout. De boel is aardig ontspannen. Een stelletje jongens op hockeyschaatsen doen een wedstrijdje. Ze gaan zo hard als ze kunnen. Heks zoeft er ontspannen langs….. Als vanouds!

Helaas ga ik aan het eind op mijn toeter. Er steekt iets uit het ijs waar mijn schaats in haakt en BAM! Ik lig gestrekt. Misselijkmakende pijn in knie en heup. Hopelijk geen blijvende schade…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik schaats nog een keertje op en neer, om de pijn te negeren. En ook om te zorgen, dat ik niet bang word om in de toekomst het ijs op te gaan. Ik wil afscheid nemen met een goed gevoel.

Zondag schaats ik nog een keertje op de Zijl. Helaas is mijn lijf er wel klaar mee. Zo ontspannen als mijn ruggetje gisteren voelde, zo’n overspannen opgedraaide veer is mijn rug deze keer. Hoe ik ook als een balletje boven mijn schaatsen ga hangen, de pijn komt toch steeds om de hoek kijken. Toch lekker, ondanks de pijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Pijn kan ik altijd goed wegzetten. Ik heb het meeste moeite met mijn gebrek aan energie…..’ zeg ik altijd tegen Jan en Alleman. En het is waar.

De koek is dus op en het gaat direct dooien. Nou, mooi toch? Zit ik me in elk geval niet te verbijten, dat er overal fantastisch ijs ligt en ik de puf niet heb om er van te genieten….

Buiten het schaatsen doe ik niets. Behalve de hondjes uitlaten. Dat moet natuurlijk toch gebeuren. Zondag ga ik nog een uurtje met Kras op stap. Ik heb de auto bij haar huis geparkeerd, ze woont namelijk naast de Zijl.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik had vroeger houten noren, die bond ik dan onder mijn orthopedische schoenen! Op die manier heb ik toch echt molentochten van 40 kilometer gereden. Hartstikke leuk!’ Kijk, nog iemand, die zich niet laat tegenhouden door fysieke beperkingen. Voor wie die beperkingen een uitdaging zijn……

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

Maar oh, wat is de koek op. Buiten het schaatsen doe ik niets. En ook vandaag komt er weinig uit qua activiteit. Een snotronde door een snotbos. Met hele drukke wilde hondjes. En verder lekker in bed liggen liggen. Bijtrekken, bijtrekken. Wachten tot alle spieren weer uit de knoop zijn. De blauwe plekken een beetje vervaagd. Mijn knie weer aanraakbaar.

Op de plaats rust.

 

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Al ‘Moeilijk, moeilijk, moeilijk’ zingend over het ijs. Heks, ben je wel goed wijs? Interne ontploffingen en ook extern vliegt de boel in de lucht. Heks slaakt een diepe zucht. Er is veel verlies. Blijven ademhalen is het devies. En veel kaarsjes branden voor de voorouders…….

©Toverheks.com

Maandagmorgen belt Blonde Buurman me wakker. Hij helpt me met allerlei administratieve klusjes. Sinds hij zich er mee bemoeit krijg ik weer wat grip op mijn bestaan. Ook verdiept hij zich onvermoeibaar in allerlei financiële bewegingen over mijn bankrekening, waar anderen uit mijn naam voor tekenen.

Iets, dat helemaal niet mag mijns inziens. Ik ben toch niet door een malafide rechter ontoerekeningsvatbaar verklaard, zonder dat ik het in de gaten heb gehad? Iets, dat bepaalde mensen heel graag zouden willen. Het zou die financiële bewegingen zo veel gemakkelijker maken voor hen. Dan maar stiekem uit mijn naam tekenen. Zonder me ervan te verwittigen.

©Toverheks.com

Gelukkig komt de Blonde er dan weer achter. ‘Ja, Heks, het staat hier zwart op wit, die jou welbekende vrouw, je kent haar al 60 jaar, heeft echt uit jouw naam getekend….’

Ja, ik ken haar. Ze zong een liedje voor me een paar jaar geleden, tijdens een familiedineetje, om me duidelijk te maken hoe ze over mijn ziektebeeld dacht. Een kutliedje van Brigitte Kaandorp, waarin ze mensen met MEachtige klachten belachelijk maakt: ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar, moeilijk, moeilijk, moeilijk….’

Toch fijn, dat mijn bloedverrwanten zo betrokken bij me zijn.

©Toverheks.com

Dus zij heeft uit mijn naam getekend. Zo dan. Toe maar. Heks ontploft. Voor de zoveelste keer, als het over deze materie gaat. ‘Wanneer houdt het nu eens op?’ roep ik wanhopig. ‘Wanneer laten ze me nu eens met rust? Wanneer komt er nu eens een einde aan die ellende?’

Er heerst de hardnekkige overtuiging in mijn clan, dat Heks niet met geld kan omgaan. Een overtuiging, die hen goed uit komt.

Alleen maar, omdat ik het grootste gedeelte van mijn leven straatarm ben geweest. Eerst was ik een arme student. Ik had geen beurs en mijn ouders hadden ook geen zin om voor mijn studie te betalen. Ik werkte me dus een ongeluk om het zelf te bekostigen en had geen knoop.

Daarna bleef ik arm. Niet omdat ik niet met geld kan omgaan, maar omdat ik nog voordat ik mijn studie had afgerond een invaliderende ziekte kreeg. Een niet erkende ziekte ook nog eens, waardoor ik vaak zelf voor de kosten op draai. Een kwaal, die jarenlang al mijn beschikbare middelen heeft opgeslokt.

©Toverheks.com

Ik had een huis kunnen kopen van het geld, dat ik heb geïnvesteerd in mijn ziekte. Ik ben overigens niet beter geworden van al dat investeren. Pappen en nathouden, dat is het enige dat werkt bij ME.

Heks heeft nog nooit schulden gehad. Ze heeft altijd binnen haar beperkte financiële grenzen kunnen leven. Ik heb nooit gekke dingen gedaan. Geen tonnen verloren, omdat ik zat te speculeren met huizen. Ik noem maar iets. Ook bezit ik geen verzameling dure bolides bij wijze van exterieur ego.

Ik rijd met veel plezier in een oud barrel. Dat neemt niet weg, dat ik blij ben, dat ik het wat ruimer heb tegenwoordig. Maar ik betaal een hoge prijs.

‘Ik ga naar de rechter,’ roep ik uiteindelijk, als ik ben uitgeraasd, ‘Ik ben er klaar mee. Ze gaan die man maar uitleggen, hoe het mogelijk is, dat iemand uit mijn naam allerlei documenten tekent, waar ik waarschijnlijk helemaal niet achter sta.’

©Toverheks.com

Ik heb de telefoon nog niet neergelegd, of ik krijg een appje van Steenvrouw, met daarin een recent nieuwsbericht. ‘Is dit het bedrijf van X? Het staat in de fik!’ Snel kijk ik op internet naar het gewraakte artikel. En ja, inderdaad: Het bedrijf, waar het allemaal om draait, heeft te maken met een uitslaande brand. Er is ook een slachtoffer helaas. Die ligt met brandwonden in het ziekenhuis…..

Wat een rare dag. Heks is helemaal van slag. De gehele verdere maandag spoken de beelden door mijn hoofd. Wat is er toch aan de hand me mijn clan? Zijn de voorouders soms boos?

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks besluit om wat extra aandacht te gaan geven aan haar voorouders. Ik ga kaarsen branden en offers brengen bij mijn voorouderaltaar………

Intussen wandel ik me helemaal een ongeluk met de honden. Ik kan niet met de scootmobiel naar buiten, want het is al niet te doen om de berging uit te rijden. Ook de auto is geen optie, want in de binnenstad is niet gestrooid, het is dus spekglad. Fietsen zit er om die reden eveneens eventjes niet in.

Goddank kan ik lopen. Maar eenmaal thuis val ik ongeveer om. Het loopt zwaar in de sneeuw. Ook ben ik zondag lelijk onderuit gegaan. Ik crepeer dan ook van de pijn op een gegeven moment. En dan wil ik ook nog eens gaan schaatsen!!!!!

©Toverheks.com

‘De ijsbaan in Koudekerk gaat deze week open,’ schrijft de Blonde, ‘Misschien kunnen we daar een baantje trekken…’ ‘Ik hou de Vogelplas in de gaten,’ schrijft Heks terug naar haar oude vriend, ‘Ik weet niet of het lukt om door de pijn heen te bijten, maar ik ga het proberen…’

Vroeger schaatsten we de hele provincie rond, de Blonde, zijn drie broers en Heks. De hele winter trainden we op de ijsbaan en als het dan vroor gingen we loos! De leukste herinnering is wel een monstertocht naar Haarlem.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Op de heenweg hadden we mooi weer en goed ijs. En wind mee!!!! We zaten in no time in de buurt van Heemstede. Daar dronken we koffie met een enorme punt appeltaart erbij in een cafe, dat ik altijd zie vanuit de trein…..

Maar het weer sloeg om en we kregen een flinke sneeuwstorm te verduren. Achter elkaar buffelend reden we richting de Kagerplassen. Om de beurt op kop. Ook Heks reed vaak voorop. De ringvaart was hopeloos qua ijs, herinner ik me, dus we kozen voor een route door de polder. Een route met 1000 bruggetjes……..

©Toverheks.com

Om uiteindelijk bij de ouders van dit vierspan te eindigen. Daar stond de soep klaar, zodat we weer een beetje konden ontdooien….

Ja, de ouders van de Blonde zijn mijn liefste schoonouders ooit. Ook toen het allang uit was bleef ik welkom. Als ik hen ergens trof was het altijd een feestje. Helaas leven ze niet meer.

Schaatsen met alle broertjes lukt niet meer. Eentje woont in Canada intussen. Een ander bivakkeert grotendeels in Frankrijk. Een derde heeft teveel last van zijn lijf gekregen door een ongeval. Maar de Blonde en Heks gaan toch nog een poging wagen deze week. ‘Al is het maar voor een uurtje, Blonde, gewoon om eventjes het ijs te proeven……’

Zingend over het ijs. Laten we het hopen.

©Toverheks.com

 

Heks is een mevrouw. Maar wel een typisch type. Ik wil niet zitten miepen. Of zeuren, mekkeren, griepen. Ik val nu eenmaal op met mijn lange lijf en heksenkop. Maar wil ik op TV? Nou, nee.

‘Mevrouw, mag ik u iets vragen?’ Heks loopt gehaast door de Haarlemmerstraat. Een kilometer koopplezier, maar nu even niet. Al maanden niet. Desondanks is het er meestal best druk. Vandaag niet. Het regent de halve dag al pijpenstelen. Het knapt een beetje op nu. Maar lekker is anders.

Ik loop gehuld in mijn waxjas met twee hondjes aan de riem. Een pak rauwe cashewnoten onder mijn arm. Ik ben bezig met een listig veganistisch tomatensoepje. Mijn hoofd is bij dat soepje. ‘Ik ga eerst even naar de duinen met mijn blaffers, dan maak ik die soep daarna wel af..’ 

Nog eens: ‘Mevrouw, mevrouw…’ Ik draai me om. Ik ben natuurlijk die mevrouw, ook al voel ik me een jongedame. Voor me staat zo’n jongedame. Een echte. Een leuk fris gezicht. ‘Mag ik u iets vragen?’

Natuurlijk. Vragen staat vrij. Maar het weigeren erbij…….

‘Wij maken een televisieprogramma en ik wil graag dat u mee doet,’ begint ze een heel verhaal af te steken. ‘Nee, nee,’ roept Heks direct. Ik moet er echt niet aan denken.

Een groot voornemen van me is om nooit op TV te komen in mijn leventje. Maar zie dat maar eens voor elkaar te krijgen. Dat valt nog niet mee. Ik heb al eerder medewerking aan een programma geweigerd. Dat was een volstrekt idioot concept rondom een rare weddenschap. Maar zoals vermeld: Geweigerd.

Ik raak aan de praat met de dame tegenover me. Wat een leuke meid! Enthousiast vertelt ze me op verzoek, waar het programma over gaat. ‘Het heet Typisch. Het wordt uitgezonden op NPO2. We gaan nu mensen met honden volgen rondom de avondklok. Ik zag u voorbij komen met uw hondjes, dus ik dacht….’

Ze kijkt een beetje teleurgesteld. Ja, zo’n rare Heks met bontmuts en grote waxjas doet het vast goed op televisie. Maar ik laat me niet verbakken. Wel maak ik een uitgebreid praatje met haar. ‘Hoe heet je?’ vraagt ze me bij het afscheid. Als ik mijn naam zeg, kijkt ze me verbouwereerd aan. 

‘Iemand, een vrouw, die een blog schrijft over winkelend Leiden (Meen ik me te herinneren, het kan ook iets anders zijn) noemde uw naam. Voornaam en achternaam. Ja, echt.’ Nu kijkt Heks verbouwereerd. Wie kan dat nu weer geweest zijn?

‘Ja, u schrijft dat blog, dat vertelde ze er ook bij. Volgens haar moest ik u hebben voor dit programma. Maar als u er geen zin in hebt, dan moet u het echt niet doen, hoor.’

Heks heeft er geen zin in. De ervaring leert, dat zulke dingen je jaren kunnen achtervolgen. Ik heb er ook de energie niet voor. ‘Ik moet altijd kiezen, waar ik mijn energie aan besteed, want ik heb maar heel weinig,’ zeg ik tot slot.

Een kwartier later loop ik in de duinen. Het is er uitgestorven, heerlijk! Ik word helemaal gek van die overbevolkte natuurgebieden. Maar zie: Een beetje regen doet wonderen. Wat mij betreft krijgen we een kletsnat voorjaar.

Als ik in de buurt van de boom van Ysbrandt kom zie ik allemaal graafmachines staan. Een groot stuk duin is afgegraven. Je kijkt opeens vanaf het pad zo op het vennetje. Uitgerukte struiken en omgezaagde bomen liggen op een hoop.

Zo te zien wordt het duin heringericht. Een bezopen concept alleen van toepassing op wat wij hier in Nederland natuur noemen.  Alles wat groen is wordt aangeharkt en bijgeknipt. Een scheve tak aan een boom? Afzagen die hap. Heks krijgt er de rambam van.

Ik maak me zorgen om de boom van Ysbrandt. Daaronder rust zijn as. Wat er nog van over is. De rest zit in de boom. Maar wat voor’n boom! Omgevallen en toch doorgegroeid. Een horizontale stam, waar Heks altijd met een kopje thee op zit te klessebessen met haar spookhondje.

Echt zo’n boom, waar die enge herinrichters een broertje dood aan hebben. Ik vrees voor de boom. Snel loop ik door richting vennetje. Goddank! De boom staat, of beter gezegd ligt er nog. Wel ziet alles er helemaal anders uit. Het waterpeil in het vennetje is drastisch gedaald. De inhoud is nog niet de helft van wat het geweest is.

Lang leve de herinrichting van natuurgebieden……

Ik zwerf anderhalf uur door de duinen. Freya rent als een zot in de rondte. Af en toe lijn ik haar aan, om haar een beetje te kalmeren. VikThor heeft het ook zwaar naar zijn zin. Het laatste stuk hangt alles bij Heks uit de kom. M’n heup, m’n schouders. Mijn rug meldt zich ook op pijnlijke wijze. 

Met twee zanderige hondjes arriveer ik uitgeput bij mijn kanariepiet. ‘Oh ja, ik ben gevraagd voor dat programma,’ schiet er door me heen, als ik de stad weer in rijd, ‘Helemaal vergeten.’

Dat is wat dat gewandel met je doet. Een reset van de kop. Alle muizenissen waaien weg. De rust keert weer.

Vanmorgen zie ik een herhaling van ‘Typisch’ op televisie. Het is me nog nooit opgevallen, dat programma en nu kom ik het natuurlijk toevallig tegen…. Zul je altijd zien.

Typisch!

De kater komt later? Ik heb al een kater of drie. Er eentje missen wil ik niet. Boskat is officieel een plaskater nu. De zeikerd heeft blaasgruis, een dodelijke aandoening, die hij ternauwernood overleeft!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Hou nu eens op, vervelende boskat,’ moppert Heks. Het is midden in de nacht. Mijn monster zit bij de voordeur te krijsen, dat hij de gang op wil. Waarschijnlijk zit zijn rivaal, de Panter, in het trappenhuis te wachten, tot hij naar binnen mag. Ik probeer mijn voordeur dan ook open te maken. Zonder dat ThayThay ontsnapt. Niet te doen!!!!

Nijdig duw ik mijn kleine reus richting woonkamer. Open de voordeur: Geen Ferguut! Dat is vreemd. Waarom zit die boskat zo moeilijk te doen? Wat is er met hem aan de hand? Hij wilde ook al geen brokjes daarnet. En was hij eigenlijk bij het avondeten? Lag hij toen niet ongeïnteresseerd in de vensterbank toe te kijken?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik neem mijn monster op schoot. Grote heldere groene kattenogen kijken me aan. Ik kan hem overal aanraken. ‘Wat is er met je gekke gozer?’ Ik heb wel een enorme haarbal gevonden in de woonkamer een uur eerder. Die zou best wel eens van dit harige ventje kunnen zijn.

‘Ik hou je in de gaten, kleintje,’ fluister ik in zijn boskattenoortjes. Mijn eeuwige poezenbaby. Ik heb hem gevonden, toen hij nog geen drie weken oud was…….

De volgende ochtend kan ik meneer niet vinden. Ik loop door het hele huis. Hij heeft zich verstopt en reageert nergens op. Wat gek. Gisterenavond deed hij hetzelfde. Toen was hij het balkon op geglipt, waar hij zich tussen lege kartonnen dozen en verpakkingsmateriaal had ingegraven. Toen kwam hij ook niet tevoorschijn, toen ik hem riep.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Uiteindelijk ontdek ik hem in de gangkast. Hij heeft een plekje gevonden tussen de yogamatten en dekens. Ik pak hem op en neem hem mee naar de keuken. ‘Kijk, brokjes. Wil je echt helemaal niks eten?’

Even later zit ik met Rozenhart te beeldbellen. Onze wekelijkse afspraak, zodat allerlei kutklusjes worden gedaan. ‘Ik bel eerst de dierenarts. Ik ben bezorgd om mijn boskat, er is iets met hem. Maar ik kan slecht ontdekken wat. Hij voelt zich helemaal niet lekker in elk geval… Ik wil, dat de dierenarts even naar hem kijkt. Gewoon voor de zekerheid. Beter een keertje teveel gaan, dan iets missen, mijns inziens…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik kan rond vier uur ’s middags terecht. Nog een paar uur wachten. Intussen ligt Thay ellendig uitgestrekt op vreemde plekken maar zo’n beetje te liggen. Rond drie uur kotst hij slijm en maagsappen uit onder de stoel bij de piano. Hij voelt zich echt klote.

Rond half vier pak stop ik hem in mijn vervoersmand. Zijn zusje Aafje gaat ook mee. Zij heeft een hardnekkige ontsteking aan het bindvlies van haar oogje. Ik ben al tien dagen aan het zalven, maar het is nog steeds niet helemaal weg. De dierenarts gaat er opnieuw naar kijken.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo rijd ik, met twee miauwende katten naast me voorin de auto en twee ondeugende hondjes in de kattenbak, richting dierenarts. Af en toe kroel over de kop van Thay. Hij vindt het maar helemaal niks, al die actie. ‘Rustig maar, gozer, het komt goed,’ bezweer ik mijn onderbuikgevoel. Ik heb eerder een dikke kater gehad, die opeens heel ziek werd.

Mijn enorme geliefde Koe trof ik na een opleidingstag in de IT ellendig aan in de keuken. Het is een jaar of 25 geleden, maar ik herinner me die dag als de dag van gisteren. De dag, dat Koe de dood in de ogen keek. Hij was pas vierenhalf.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Lamlendig, niet eten, kotsen….. Koe zakte groggy door zijn poten op een bepaald moment. Het was nog in de beginfase van internet. Voordat je alles met zoekmachines kon vinden. Ik belde alle dierenartsen in de stad, maar niemand wilde naar mijn kat kijken. ‘Morgenochtend bent u de eerste….’

Tot ik de meest chagrijnige dierenarts van Leiden en omstreken aan de lijn kreeg. Een pittige dame met een hopeloos humeur. En waarschijnlijk een drankprobleem, schat ik zo in, gezien haar eeuwige kater.

Zou ik ook last van hebben, als ik met haar man was getrouwd. Een vreselijke kerel, narcistisch als de pest. Maar die vrouw was goud. Een enorm ruwe bolster, dat wel.

‘Kom maar even langs, ik ben nog aan het opereren. Dan kijk ik even naar hem,’ zei de dame met het hart van goud strontchagrijnig. Heks liet het zich geen twee keer zeggen. Een kwartiertje later zat ik ongeduldig in de wachtkamer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ga hem direct opereren, want zijn blaas zit helemaal vol. Ik bel u straks op, hoe het gegaan is,’ ze maakt weinig woorden vuil aan de diagnose. Haast als ze heeft om mijn monster te helpen. Te redden is een betere benaming.

‘Blaasgruis, u was net op tijd,’ haar bozige stem klinkt bijna vriendelijk later aan de telefoon, ‘Echt, als u tot morgenochtend had gewacht, was zijn blaas geklapt. Een vreselijk dood……’

‘Hij ligt nu met een infuus, want zijn bloedwaarden zijn waardeloos. Zijn kaliumgehalte was veel te hoog, daarom was hij zo ontzettend beroerd. Het heeft echt weinig gescheeld….. Het blijft ook nog een dag heel spannend. Ik trof zo’n bloedbad aan in zijn blaas, geen idee of dat goed gaat komen. Ik weet echt niet of hij het gaat halen….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo belt Heks de volgend ochtend vanaf haar opleiding nog een keertje zenuwachtig, hoe het met mijn poezenbakbeest is. ‘Hij leeft nog,’ dat wil ik horen. Koe heeft nog 14 jaar geleefd met blaasgruis. Altijd op dieet.

‘Ik heb een spoedgeval, dus u moet even wachten,’ Heks zit een hele tijd in de wachtkamer met haar miauwende gezelschap. Een echtpaar met een stokoude poes gaat voor. De poes heeft vage klachten en er is niets aan de hand. Op ouderdom na dan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eindelijk mag mijn kater met zijn zusje naar binnen. Heks moet buiten wachten. Ik hoor allemaal heftige geluiden. Zie het licht aan en uit flitsen. Het duurt en duurt….

‘Aafjes oogje is nog niet helemaal genezen, ik geef een ander zalfje mee, een week mee behandelen, dan moet het over zijn… Maar over ThayThay heb ik niet zulk goed nieuws. Zijn blaas zit helemaal vol en zijn bloedwaarden zijn extreem slecht….’

‘Ik ga hem nu direct onder narcose brengen, om de blaas aan te prikken, maar ik maak me zorgen, dat hij de narcose niet gaat overleven…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een koude klamme hand slaat om mijn hart. Hij is zo ziek als een hond. Veel zieker, dan ik dacht. Ik had het sterke gevoel, dat er iets mis was, maar dat het zo ontzettend mis zou zijn…..

Even later zit ik brullend in mijn auto. Als een gewond dier. Tranen stromen over mijn wangen, regen slaat tegen de voorruit. Mijn gezicht verwringt in een rare grimas. Kapot ben ik ervan. Ik. De vrouw met nauwelijks nog waarneembare reflexen bij berichten over bepaalde medemensen. Maar mijn zieke kat maakt me gek.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ben dus nog steeds menselijk,’ schiet er gek genoeg door me heen. Het stelt me gerust. Of niet. Mijn gevoelsleven is een flipperkast.

Een paar spannende uurtjes volgen. Tot het bevrijdende telefoontje van de dierenarts eindelijk komt. ThayThay heeft de operatie overleefd. Nipt. Hij ligt met een infuus en een katheter bij te komen van de operatie. Later komt er nog een sonde in zijn kleine neusje bij voor voeding.

Het blijft nog anderhalve dag spannend. Pas als hij weer zelfstandig gaat eten weten we, dat hij het gaat redden. De schat. Mijn lekkere kogelronde katertje. Mijn dikzakje. Mijn boskat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag gaan we bij ThayThay op bezoek. Heks en haar hondjes. Kan de dierenarts gelijk even in het opnieuw ontstoken oor van Vikthor kijken.

De boskat is zo blij om me te zien. Hij rolt zijn dikke lijf door bakjes met eten en water. Overal slangetjes, maar de sondevoeding is verwijderd. Knorrend duwt hij zijn kopje tegen mijn liefkozende handen. Kruipt helemaal in mijn geopende vuisten. Doet pogingen zijn hok te verlaten. Wil mee naar huis……

Zondag haal ik mijn schatje dan eindelijk op. Onderweg laat ik de hondjes uit, zodat ik straks alle tijd heb voor mijn patiënt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De hele week blijft het nog tobben met ThayThay. Dinsdag zitten we opnieuw bij de dierenarts, maar het is loos alarm. ‘Zijn blaas zit niet verstopt, Heks. Er komt gewoon plas uit. Maar de boel is natuurlijk nog flink geïrriteerd. Dus vandaar, dat hij er steeds aan likt. En vaak onverrichterzake op de bak gaat. Hij zal nog wel eventjes last houden…’

Ach, mijn boskatje. Al zijn medicatie, de antibiotica, de ontstekingsremmer/pijnstiller, de plasbuisontspanners……… Een paar keer per dag knikker ik pillen achter in zijn keelgat. Als hij me aan ziet komen, gaat hij er snel vandoor. Maar ik ben hem doorgaans voor.

Hij leeft nog. Hopelijk wordt hij minstens 18, net als Koe. Hij lijkt wel een beetje op Koe. Ook zo’n baasje Krentenbrood, die de dood in de ogen heeft gekeken. Meermalen. Toen ik ThayThay als kitten van nog geen 3 weken zonder moeder vond, was hij al ten dode opgeschreven. Maar hij leeft nog!

Boskat, we kunnen echt niet zonder je.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Inauguratie van Biden: Respect is het woord. Daar hebben sommige politici nog nooit van gehoord. Liefde en respect is hetzelfde laken een pak. Ja kak. Dat interesseert de meeste politici geen zak. Trump is goddank weg, Rotte Rutte moet oprotten. We zijn wereldwijd echt helemaal flauw van jarenlang kampen met die zotten.

Respect, dat is het woord. Heks kijkt naar de afscheidsspeech van Donald Trump. ‘Bladiebla, meuterdemeut,’ prijst hij zijn eigen verdiensten nog eens aan. Verdiensten? Ja, hij vindt persoonlijk, dat hij het geweldig heeft gedaan. ‘Ik ben vrolijk en blij,’ hoor ik hem zeggen, ‘Het land gaat alleen maar vooruit in de toekomst, blablablabla…’

Ik kijk naar zijn knaloranje kop. Hij heeft nog een extra laag zelfbruiner opgesmeerd om zijn afscheid wat kleur bij te zetten zo te zien. De man was inderdaad de meest kleurrijke president ooit. Dat staat buiten kijf.

De man gaat niet naar de inauguratie van zijn opvolger. Die dief, die zijn overwinning heeft ‘gestolen’. Dat is pas 1 keertje eerder gebeurd. 150 jaar geleden alweer. Toen was er blijkbaar ook zo’n Koekenpeer. Wel wil hij een afscheid met toeters en bellen. Nog nooit vertoond.

Ik kijk naar zijn opgespoten lipjes. Een wijf is er niks bij. Wat een mafkees is het toch. Hij kan zo meedoen aan RuPaul’s Drag Race! Misschien een leuke toekomstige carrière? Krijgt hij weer lekker veel aandacht en valsheid wordt in die kringen hogelijk geapprecieerd!

Fijn dat hij ophoepelt.

Respect is het woord. Daar heeft Donald Tramp nog nooit van gehoord.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde, Heks.’ zei de Surinaamse kruidenman jaren geleden tegen me, toen ik midden in de shit zat met mijn familie. Weggepest uit het familiebedrijf met mijn moeder aan het hoofd.

Anderhalf jaar zonder inkomen, om me klein te krijgen. Heks leefde indertijd van de wind met haar ME, ik had geen knoop, tot de rechter me gelijk gaf. Toen kreeg ik met terugwerkende kracht alsnog waar ik recht op had.

‘Rechters geven ook maar iedereen gelijk,’ was het commentaar van een familielid. Alsof je Trump hoort redeneren. Ja, narcisten, leer mij dat volkje kennen….

Respect is het woord. Liefde en respect zijn hetzelfde. De Surinaamse kruidenman had volledig gelijk met zijn advies. Jammer, dat hij er zelf niet naar luisterde.

De man zit in de bak momenteel. Hij heeft zijn dochters verkracht. Onder andere. Zijn strafblad heeft een lange baard.

Dus.

Dan zie ik Joe Biden op televisie. De dag voordat hij wordt geïnaugureerd. Tranen stromen over zijn wangen, terwijl hij zijn verhaal afsteekt. Een kwetsbare man. Of een huilebalk? Heks snapt wel, dat Trumpaanhangers de grootste moeite hebben met die man.

Dit is wel eventjes iets anders, dan het narcistische geschreeuw van die grote dikke bullebak met zijn kleuteruitspraken als ‘Make America great again’ en ‘America first.’

Heks ziet overigens liever deze huilebalk met een hart, dan die respectloze bal gehakt.

Respect is het woord.

‘Biden is a listener,’ vertelt een vrouw op televisie. Dat is goed nieuws. Ook iets totaal anders, dan die grote dove schreeuwlelijk. Wat? Was hij niet doof? Waarom wist hij dan nergens iets vanaf? Waarom zei hij dan van die ongelofelijk domme dingen? Zoals jezelf injecteren met chloor tegen Corona? Wat mankeerde die man?

Hij hing natuurlijk elke dag met zijn kop in de toiletpot om zijn kapsel bij te houden. Misschien kwam dat advies daar vandaan….. Misschien nam hij we elke dag preventief een grote slok.

Respect is het woord. Daar heeft Stumper Trump nog nooit van gehoord. Liefde is voor watjes. Wij zijn sterk. Wij zijn winnaars….

Ja, duh. Waar iemand wint zijn veel verliezers. Dat is het spel. Dat is het leven. Dat is hoe het is.

Heks is blij voor alle Amerikanen, dat die vreselijke verschrikkelijke oliedomme geslepen sociopaat in het regeringsvliegtuig is afgevoerd naar de eeuwige golfvelden. Die respectloze gestoorde idioot. Die klapperkloot.

En dan is er natuurlijk ook nog de nieuwe vice president. Een prachtige vrouw met een kleurtje. De allereerste vrouw in die functie. Heks hoopt, dat zij nog eens president wordt.

Heks hoopt, dat wij hier nog eens een keertje een vrouwelijk premier krijgen. Maar helaas, pindakaas. Wij krijgen ongetwijfeld die achterlijke Rutte weer op ons brood. Die respectloze idioot. De man, die de toeslagenaffaire afdoet als een smet op zijn succesvolle regeringsperiode.

Een smet! Waar hij zich dan wel voor schaamt zo voor de camera. Maar die schaamte gaat niet erg diep. Niet diep genoeg om zich te realiseren, dat hij op moet hoepelen. Dat hij weg moet wezen. Dat hij moet oprotten.

Respect is het woord. Daar heeft Rutte nog nooit van gehoord. Hij heeft de stem van duizenden mensen in nood jarenlang gesmoord. Willens en WETENS. ‘Ich habe es nicht gewusst…..’ daar kun je echt niet mee aankomen. Jij was verantwoordelijk. Al die jaren. dat beleid kwam uit jouw koker. Dus jij moet weg.

Maar helaas, die kwezel zit er nog. Hij zit te prossen met zijn avondklok. Van Mark moeten we nu met de kippen op stok.

Opzouten Mark Rutte! Ga terug in je hok!

AANRADER:Nieuw kinderboek over TRUMP: Pack your Sh*t and go!!!!

 

Ik stop mezelf in een lijstje en hang het aan de muur. Niet aan een touwtje aan het plafond. Een cirkel is rond. Teveel vragen is niet gezond. Wie vragen beantwoordt, wordt overgeslagen. Heks heeft veel vragen… Ik zit niet zomaar ‘Ins Blauen hinein’ te vitten, Heks heeft klachten over haar psycholoog, die haar al maanden laat zitten.

Maandag schrijf ik een brief aan de instelling, die mijn therapie faciliteert. Ik ben pakweg een krappe anderhalf jaar bezig bij die club, maar het laatste half jaar vallen er meer sessies uit, dan dat er doorgang vinden. Ik maak de balans op.

De eerste maanden moesten er lijsten worden ingevuld. Lange lijsten met steeds dezelfde vragen. Tekens net iets anders gesteld. Heks wordt tureluurs van dit soort stompzinnige vragenlijsten. Voor ik bij deze club begin, heb ik ze al een keertje uitgebreid voor een andere praktijk ingevuld.

Maar de behandelaar himself belde op de dag van de eerste afspraak af: Hij deed geen langdurige trajecten. Bij deze praktijk moest het in 10 sessies over zijn met die gekkigheid. Ik werd vriendelijk verzocht om ergens anders mijn heil te zoeken. Hetgeen weer maanden in beslag zou nemen.

Dat had die kwibus wel eens eerder kunnen bedenken. Voordat ik al die vragenlijsten had zitten invullen. En niet een half uur voor de eerste behandeling, toen hij mijn dossier voor de allereerste keer bekeek.

Daarna kwam het fiasco met Buurtzorg T. Die wilden me van de drank en mijn ME afhelpen. Huh? Maar daar heb ik toch helemaal niet om gevraagd? Hoe komt die rare psychiater erbij, dat ik verslaafd ben aan drank? Ja, ik wil graag af en toe een glaasje wijn drinken, mag ik?

Duh.

En van mijn ziekte blijf je met je therapeutische poten af. Die is van mij, ook al ben ik er niet altijd even blij mee. Het is mijn loden last, rare gast. Alsof ME tussen je oren zit! Laat je lekker zelf nakijken.

Nadat ik me met hand en tand heb moeten verdedigen tegen het voorschrijven van hoge dosis antidepressiva, waar ME patiënten helemaal niet tegen kunnen, we worden er suïcidaal van, kom ik bij mijn huidige behandelaar terecht.

Weer al die vragenlijsten. Weer iemand, gelukkig niet mijn behandelaar zelf, maar haar supervisor, die me om de oren slaat met het blijde nieuws, dat ze me wel even van die ME gaat afhelpen.

Maar mijn behandelaar is een schat. En uiteindelijk komt het traject dan toch op gang. Na opnieuw vragenlijsten, vragenlijsten, vragenlijsten. Waar dan de meest vreemde conclusies aan worden verbonden. Zoals, dat ik suïcidaal zou zijn. Ja hoor, als dat zo was, had ik mezelf al lang van het leven beroofd. Stelletje mafkezen.

Maar uiteindelijk na een jaar vragenlijsten bij diverse instanties te hebben ingevuld, je zult maar suïcidaal zijn, dan maak je geen schijn van kans, beginnen we dan daadwerkelijk met therapie. Hihihi.

Wekelijks brengen we de boel in kaart. Drie kwartier hebben we daarvoor. We beginnen warempel met de EMDR. Oude situaties worden wakker gemaakt, doorworsteld met een tikkende koptelefoon op mijn oren.

Een tikkende tijdbom.

Heks heeft een veelbewogen leven achter de rug met haar carrière als boksbal en pispaal. Er is dus werk aan de winkel.

Af en toe word ik tureluurs van weer diezelfde beelden doorspitten, alweer dat vervelende nichtje bijvoorbeeld, dat me als kind enorm liep te pesten. Samen met haar vriendje me achtervolgen en dan mijn benen onder me vandaan trekken bijvoorbeeld. Als ik als vierjarige alleen naar huis liep vanuit de kleuterschool.

Of iedereen tegen me opstoken op de gymnastiek. Ik was gedoemd tot dit familielid, want we hadden ongeveer dezelfde leeftijd. Pas aan het eind van de pubertijd kwam ik van haar af.

Maar het nichtje is niets vergeleken met de klappen en vernederingen van mijn vader en het verraad van mijn moeder. Dat is taaie materie. Ik heb moeite om überhaupt nog iets te voelen rondom die thema’s. Gewend als ik ben om overal mezelf de schuld van te geven.

Het kost enorm veel moeite om door die processen heen te gaan. Ik moet mezelf er toe dwingen. Ook schaam ik me over mijn woede. Het feit, dat ik niet langer loyaal ben ten aanzien van mijn agressors.

Het helpt dan ook niet, als er alsmaar sessies uitvallen. Door nascholing, ziekte, vakantie, nog meer bijscholing, alweer ziek, feestdagen, weer ziekte……..

De dingen, die in beweging zijn gezet, razen als ongeleide projectielen door mijn systeem. Mijn enige uitlaatklep is smerig schelden. Zoals een fluitketel fluit, als hij boven zijn theewater is, zo scheldt Heks.

Op slechte dagen van de vroege ochtend tot de late avond. Toute seule. Ins Blaue hinein. Ik word er knettergek van.

Natuurlijk heb ik al meermalen bij de praktijk aangegeven, dat het zo echt niet gaat. ‘We zullen kijken, of we een afspraak in kunnen plannen,’ krijg ik dan een ogenschijnlijk bezorgd antwoord. Om vervolgens nooit meer iets te horen, tot het volgende telefoontje, waarbij een reeds bestaande afspraak wordt afgebeld.

Meuh.

Wat een achterlijk gedoe. Heel onzorgvuldig. Eerst snoeihard roepen, dat ik suïcidaal ben op grond van stomme lijstjes. En me dan laten stikken tot en met. Onbegrijpelijk toch? Of mis ik iets?

Vanmiddag gaat de telefoon. Een jonge vrouw, die gelijk begint te jijen en jouwen, belt me op over mijn klachtenbrief. Ze begint me direct de mantel uit te vegen over het feit, dat ik een half uur eerder de telefoon niet heb aangepakt. ‘Ik heb ingesproken en je belde niet terug, dus nu heb ik maar heel weinig tijd,’ moppert ze op een verbouwereerde Heks.

‘Hadden we een afspraak? Waar hebt UUUUUUUUUU het over?’ sneer ik terug.

Nee, we hebben helemaal geen afspraak natuurlijk. De vrouw belt zomaar ongelegen. En ik heb de telefoon niet gehoord. Ik kan het verder ook niet helpen, dat deze prinses op de erwt geen tijd meer heeft. Ze maakt maar een keertje tijd. En als ik weet wanneer, dan neem ik met alle liefde de telefoon op.

Morgen gaan we mijn klacht bespreken. Donderdag krijg ik een uur toegezegd met een wildvreemde behandelaar, waar ik niet veel mee op schiet natuurlijk. En volgende week staat een afspraak met mijn eigen behandelaar gepland. De eerste in twee maanden. En de maanden daarvoor werden ook 3 van de 4 afspraken afgebeld. Dus het is maar weer de vraag of deze afspraak doorgaat.

Ja, zo kan ik ook een lang traject aanbieden. Je verspreidt die 15 sessies gewoon over 2 jaar. En verder laat je je cliënten lijsten invullen. Eindeloze lijsten met onzinnige vragen. En nog meer lijsten. Ook voor de verzekeraar nog een pak met lijsten. Waar je dan verstrekkende onbegrijpelijke conclusies aan verbindt.