Corona splijtzwam van huidige maatschappij? Wat vind jij? Of beter gezegd, in welk kamp kamp jij? Geloof je er niet in en wil je graag protesteren of drammen? Of liever over het nut van die foeilelijke mondkapjes zwammen? Elke gek zijn gebrek, maar dit schiet me te binnen: Waarom zouden we in godsnaam wereldwijd die ziekte verzinnen? En leidt die verzonnen ziekte tot de ingebeelde zieke ME? Ik zeg geen ja, maar ook geen nee.

‘Heks, ik heb door die Corona de raarste gesprekken met op het oog normale mensen. Neem nu Tralalala. Ik had haar laatst aan de telefoon. Kwamen de huidige maatschappelijke ontwikkelingen ter sprake…..’

‘Begon ze toch een partij tegen me te schreeuwen, niet mooi meer gewoon. Over haar rechten, die met voeten worden getreden en de terreur van mondkapjes. Over onze vrijheden, die zonder enige noodzaak worden beperkt. Over het feit, dat Corona een verzinsel is van politici, om ons naar hun hand te zetten… Ik kon er geen speld tussen krijgen. Ik ben eigenlijk best geschokt door haar tirade….’

Mijn vriendin tegenover me aan de anderhalve meter brede keukentafel, raam open, tocht in mijn nek, kijkt me verdrietig aan. Ik ken Tralalala ook heel goed, maar ik ga niet meer met haar om.

Ik heb ook wel eens zo’n tirade naar mijn kop gekregen. Toen ik ernstig in de problemen kwam met mijn clan. Ik moest niet zo zeiken, volgens haar. Niks mis met mijn familie. Ik was gewoon een driejarige kleuter op zoek naar aandacht.

Heks werd net op dat moment een familiebedrijf uit gewerkt. Gepest is een meer accurate omschrijving. Anderhalf jaar lang kreeg ik geen rooie cent uitbetaald, terwijl ik ziek thuis zat.

Pas toen de rechter me gelijk gaf, kwam er eindelijk geld. Kon ik mijn rekeningen weer betalen.

‘Rechters geven iedereen maar gelijk, ik ben er niet van onder de indruk,’ reageerde een familielid geïrriteerd tijdens een poging van Heks, om dingen jaren later uit te praten, ‘We hebben je ontslagen, omdat je altijd te laat kwam…’

Hilarisch! Hoe verzin je het! Een volstrekt Trumpiaanse kijk op de werkelijkheid van dat moment.

Ik had dan ook geen behoefte aan ook nog eens allerlei niet bepaald opbouwend commentaar vanuit mijn vriendenkring. Het voelde als een trap na en Heks lag al onderuit.

Ik had behoefte aan steun. Loyaliteit. Compassie.

Dingen die ik destijds wel heb gekregen van de vriendin tegenover me aan de keukentafel. Ze behoort overigens tot de absolute risicogroep. Net als Heks zit ze al zeker een half jaar voornamelijk thuis. Of op de fiets, voor de broodnodige beweging. ‘Vroeg Tralala je niet, wat dit virus voor jou betekent met jouw conditie?’ informeer ik langs mijn neus weg.

En dan nog, ook Tralala is de jongste niet meer. Ze heeft een medische geschiedenis met een lange baard. Ze mag zelf ook wel uitkijken voor dit virus.

‘Ik kwam een vrouw in de polder tegen, toen ik de hondjes uitliet, die ook al zo begon te schreeuwen, toen het over de Corona-maatregelen ging,’ Kras kijkt me hoofdschuddend aan. We zitten met een lekker kopje koffie te klessebessen. Anderhalve meter van elkaar verwijderd. Deur naar de tuin wagenwijd open.

‘Haar rechten werden ernstig aangetast. Met name mondkapjes moesten het ontgelden. Dat vond ze ronduit crimineel!!! Deze dame van bijna zeventig, die nooit met de trein gaat. Bizar toch?’

‘Corona is de splijtzwam van de huidige maatschappij,’ beaamt mijn toegewijde rechterhand Rozenhart mijn zorgen. Het is waar. Je gelooft in Corona of niet.

Mijn fysiotherapeut neemt de ziekte bijvoorbeeld serieus. Hij draagt handschoenen en een mondkapje. Bij de deur van zijn bescheiden praktijkruimte meet hij mijn temperatuur op. Er staat een enorm apparaat met een desinfecterend goedje voor de handen.

Het leer van zijn behandeltafel is wit uitgeslagen door een peperduur schoonmaakmiddel. Na elke cliënt wordt de bank hiermee grondig afgenomen. Voor de behandeling leg ik mijn eigen handdoeken op de tafel. En uiteraard draag ik een mondkapje. Dat is verplicht.

Een andere behandelaar van Heks gelooft hier allemaal niet in. Nergens in de praktijk een mondkapje te bekennen. Ook doet men er niet aan handgel, want dat is slecht voor je handen. Die worden er schraal van en je beschermende laag verdwijnt.

Op de tafels liggen weliswaar schone handdoeken, maar wie er voor je op heeft gelegen, dat weet je dan weer niet. Het is er ruim en totaal niet druk, dus afstand houden is geen probleem.

Toen de besmettingsgraad heel laag was, maakte het me niet zoveel uit. Maar langzamerhand begin ik me toch weer zorgen te maken over die bezoekjes. Ik draag natuurlijk wel mijn mondkapje. Daarnaast smeer ik me van boven tot onder in met handgel, zodra ik het pand verlaat. Maar echt lekker zit het me niet.

‘Het virus is door de Chinezen expres onder de bevolking verspreid, het komt uit een laboratorium…..’ hoorde ik al in de eerste week van de pandemie uit diverse complotdenkers keeltjes.

Dat het uit een laboratorium is ontsnapt sluit ik niet uit. Er wordt wereldwijd onderzoek gedaan naar allerlei virussen. Waar gehakt wordt vallen spaanders: Mensen maken fouten. In Wuhan is zo’n lab op loopafstand van de beruchte markt, waar de ellende officieel is begonnen.

In Nederland is men ook met dergelijke onderzoeken in de weer heb ik begrepen. ‘Als we een volmaakt virus zouden willen ontwerpen, zou het er uit zien als het Coronavirus,’ was het droge commentaar van 1 van de medewerkers van een dergelijk laboratorium in ons kikkerlandje aan het begin van de uitbraak.

‘Het is een perfect virus, omdat niemand antistoffen heeft en het zich zo snel, met vaak ook atypische klachten, verspreid,’ vervolgt de man enthousiast, ‘SARS had veel meer tijd nodig om om zich heen te slaan, bovendien werd iedereen, die besmet raakte, echt ziek. Daarom is die epidemie toen beperkt gebleven.’

De man gelooft duidelijk wel in Covid19. Voor hem is het geen verzinsel.

‘Daar geloof ik niet in, hoor, die gekke dingen, die jij allemaal uitkraamt,’ krijg ik vaak naar mijn kop, als ik weer eens met mijn bezemsteel op pad ben geweest. Mijn leven lang al word ik bestempeld als fantast. Het interesseert me overigens geen barst.

Ik bespeur meer waarheid in mijn magische verkenningen, dan in de gemiddelde uitspraak van de gemiddelde politicus. Om van de wereldleiders maar te zwijgen. Grotere leugenbakken, dan dit legertje mondiale narcisten en psychopaten, bestaan er niet. En zij ontkennen ook nog eens systematisch wat er werkelijk speelt in de wereld.

Corona, een splijtzwam, hoe kan dat dan? Waarom zou je in godsnaam ontkennen, dat er levens gevaar lopen? Dat het recht van de zwakste geldt op zo’n moment? Dat je de zwakkeren niet kan afdoen als dor hout.

Waarom worden mensen zo agressief van mondkapjes? Zo vreselijk is het toch niet om zo’n ding op je kop te zetten? De meeste koppen knappen er enorm van op!  Het zijn geen kont-mapjes. Of klapjes. Dus wat zeuren we nu?

Jaap van Dissel van de RIVM haat mondkapjes volgens mij. Met hand en tand verzet hij zich tegen het verplichten van dit kledingstuk. Hij baseert zich daarbij op een omstreden Noors onderzoek. ‘De conclusies, die hij trekt, naar aanleiding van ons onderzoek, hebben wij niet getrokken, hoor,’ beweert de Noorse onderzoeker op een gegeven moment in een actualiteitenprogramma, ‘We weten echt niet hoe hij op grond van dit onderzoek tot die slotsom komt…’

Het mondkapje is voor Jaap net zo’n stokpaardje als voor  Heks. Maar we galopperen wel precies de andere kant op!

Heks maakt zich al tijden nergens druk meer over. Ik kijk zeer beperkt televisie. We zitten hier in Nederland helemaal niet zo slecht. Ik zit het wel uit, ik zit al dertig jaar ME uit, dus dit kan er ook nog wel bij. Ik wil het absoluut niet krijgen overigens. Mensen komen regelmatig uit de ziekte me ME-achtige verschijnselen. Ook jonge mensen!

Nou, dat heb ik al, nog slapper en vermoeider worden is geen optie.

De hele ME wereld staat op zijn kop overigens. ‘Nu gaan we eindelijk begrepen worden,’ klinkt het opgewonden in de wandelgangen. Een vreemde uitspraak vind ik dat. Een rare kronkel. Want ME moet je echt niemand toewensen. Het zou een regelrechte ramp zijn als massa’s mensen werkelijk ME zouden krijgen ten gevolge van Corona.

Ook niet als dat betekent, dat je eindelijk begrepen wordt met je vage kutziekte. Het is een vreselijke aandoening. Dat wens je je ergste vijand nog niet toe.

En ook vind ik, dat je pas van ME kunt spreken als je een paar jaar verder bent. Hoe lang bestaat die Corona nu helemaal? Dus hoe kun je zeggen, dat mensen jarenlang klachten houden? Nooit meer op knappen? Dat weet je nog helemaal niet.

 

 

 

 

Grenzen, het gaat allemaal over grenzen. Heks tobt al jaren met die materie. Ik heb wel dingen ontdekt. Achteraf je grens aangeven werkt bijvoorbeeld niet. En er vanuit gaan, dat iemand je grenzen zal respecteren, kan je op verrassingen komen te staan. ‘De Brief’ stuur ik niet meer naar de overtreders. Tegenwoordig los ik het anders op.

Grenzen, het gaat allemaal over grenzen. Het niet goed aangeven van grenzen, grensoverschrijdend gedrag in je plag, verdunnen, verdunnen, verdunnen…..

Heks hakt al jaren met dat bijltje. Zo gemakkelijk als ik me verbind met andere dimensies, zo gemakkelijk als ik op mijn bezemsteel in de rondte vlieg, zo gemakkelijk als ik met medemensen om ga, naar hun problemen luister, hen een hart onder de riem steek…. Zo lastig heb ik het met aangeven van grenzen.

Iemand zit al ver in mijn binnenlanden te vervelen tegen de tijd, dat spuit elf, Heks, actie onderneemt. Het gaat wel veel beter tegenwoordig. Mijn inspanningen om het tij te keren werpen hier en daar vruchten af. Maar veel gaat nog fout. Hoe vaak spring ik niet na een ontmoeting achteraf uit mijn vel? Nog best vaak. Maar niet meer altijd.

Eén enorm nadeel van vage grenzen is, dat je altijd te laat bent om er iets van te zeggen, als mensen over je grens gaan. Want die is nauwelijks waarneembaar. Kun je het hen dan kwalijk nemen? Ik vind altijd van wel. ‘Dat weet je toch, dat doe je toch niet….’ denk ik dan nijdig.

Soms denk ik dat pas jaren achteraf. Heb ik altijd een rotgevoel gehad bij een zekere gebeurtenis, maar zocht ik het weer bij mezelf. Zag ik niet, dat iemand over mijn grens was gegaan.

Zo plof ik onlangs nog uit mijn bol, door een paar opmerkingen van een dierbaar iemand. Hele oude koeien kruipen luid loeiend uit een dichtgeslibde moddersloot. Ik maak me er druk om. Ik voel me opnieuw beurtelings verantwoordelijk, machteloos, razend, verdrietig…..

Nog meer koeien kruipen er achteraan. Uit weer andere modderige sloten. In een land hier ver vandaan.

Dat is de ellende, als je je mond houdt en je terug trekt, de strategie van Heks bij een ellendige gebeurtenis: Je kunt er nooit meer met goed fatsoen op terug komen. De mensen in kwestie zijn de zaak al lang vergeten. Of ze hebben er helemaal geen zin meer in.

Op een enkele uitzondering na dan.

En wat zou je allerlei oud zeer bespreken met iemand? Ik zie het al voor me met bepaalde oude pestkoppen van me. Want ja, ik ben gepest als kind. Daar ben ik middels de EMDR therapie achter gekomen. Ik wist het nog wel, maar dacht dat het wel meeviel.

Heks is voor zichzelf altijd vrij hard geweest. Werd ik in elkaar geramd, dan dacht ik dat ik het verdiend had. Wilden ze me in een kindertehuis plaatsen, dan lag het ongetwijfeld aan mezelf. Trok een nichtje met haar buurjongen de benen onder mijn lijf vandaan, zodat ik op mijn vierjarig heksensmoeltje viel, dan moest ik er maar mee leven…..

Dat nichtje heeft enorm veel pesterijen richting Heks op haar kerfstok staan. Toch bleef Heks altijd vriendelijk tegen haar, ik kon het gewoonweg niet terug doen. Wel bleef ik zoveel mogelijk uit haar buurt. Dat viel nog niet mee.

Vanmiddag zit ik te lezen in een gratis krantje uit de biowinkel. De Groene Aarde? De Moeder Aardekrant? De Grote Geitensok? Ik ben het even kwijt.

Een heel artikel is er gewijd aan de Staatsvrije Vrijeschool. Onafhankelijk van overheden en onderwijsinspecties. Een interview met een paar dames, die zo’n idealistische school runnen. Eén van hen is een vroegere vriendin van Heks. Een hartsvriendin destijds, tenminste, dat dacht ik.

Tot ze me als een baksteen liet vallen, toen ik ziek werd. Tot ze me een afschuwelijke betweterige zogenaamd spirituele brief schreef, net toen mijn vader lag te sterven aan kanker. Ze wist dat. Haar 2e ouders had ze mijn ouders een paar jaar eerder genoemd.

Tot ze me afbrandde tot op het bot, toen ik heel kwetsbaar en doodziek was. Vlak voor ik mijn vader moest gaan begraven.

Haar heb ik overigens ooit van repliek gediend. Ik heb haar een jaar later ‘de brief’ gestuurd.  Iets dat ik vroeger wel deed. Een brief, waarin ik iemand tot op de draad fileer. Een brief, waarin iemand volledig zijn of haar vet krijgt.

De narcistische zus van een hele goede vriendin heb ik ‘de brief’ gestuurd, nadat ze smerige roddels over me had lopen verspreiden. Ik heb haar gewaarschuwd, wat er zou gebeuren, mocht ik nog eens zoiets merken.

‘Ik hoop, dat ik nooit ‘de brief’ krijg,’ zei een vriendinnetje van me ruim twintig jaar geleden. Zij heeft hem nooit gekregen. De vriendschap is wel kapot gegaan en ik weet nog steeds niet waaraan. Maar de drang om haar te fileren heb ik nooit gehad.

En door haar opmerking heb ik eigenijk nooit meer ‘de brief’ aan wie dan ook geschreven.

Ik schrijf nog wel eens brieven, hoor. Maar niet meer om iemand te slopen. Iemand, die mij eerst heeft gesloopt weliswaar. Maar toch. Iemand kapot maken is nergens goed voor.

‘Van jampot, jampot likkelikkelik,’ vandaag staat er bramenjam op het menu. Geen kreeft. Mijmeringen over liedjes zingen, die je half kent. Over scootmobielgepiel. Over gewone kleine dingen. En: Maak kennis met mijn nieuw vurig vriendje!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Van jampot, jampot, likkelikkelik…. Van jampot, jampot, likkelikkelik…. en daarom ben ik hier,’ zing ik, terwijl ik mijn tweede kopje koffie inschenk vanmorgen. ‘Ik ben geboren in Griekenland,’ galm ik vervolgens. Toch? Het was toch Griekenland? ‘En daarom ben ik hier!’ Ik begin te twijfelen. En dan die tekst, waar gaat het over?

Maar oh, je hebt tegenwoordig internet. Ik zoek de tekst van dit stokoude liedje gewoon op. En wat blijkt? ‘Ik ben geboren in Friesland!’ staat er. Niet dat het de strekking van de tekst veel duidelijker maakt. Want waar is hier? En hoezo jampot?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eén ding staat als een paal boven water: Ik ga vandaag bramenjam maken. ‘Een lichamelijke beperking leidt bij veel mensen tot sociaal isolement,’ hoor ik op de achtergrond de televisie pruttelen. Een reclame van de Zonnebloem. ‘Wij laten ze niet zitten…’

‘Nooit iets van gemerkt, van die Zonnebloem, ze hebben mij altijd gewoon laten zitten. Maar ze hebben gelijk, dat wel,’ denk ik bij mezelf. Een vrouw verklaart aan haar zoon, hoe het voelt om een chronische invaliderende aandoening te krijgen ‘Jullie gaan door met je school en je werk en voor mij eigenlijk is het gestopt.’

Herkenbaar! Uitgerangeerd! Op een zijspoortje ergens achteraf. Stoffig en overwoekerd. Vooral als je zo’n onzichtbare kwaal hebt als Heks. Niemand neemt je serieus. Zelfs niet sinds het officieel erkend is, de ziekte ME.

Zo ben ik al 2 jaar bezig om een scootmobiel te ritselen bij de gemeente. Een jaar lang krijg ik de kattenfluisteraar over de vloer. Hij maakt plannen voor een verhuizing, iets dat ik pertinent niet wil. Hou op, schei uit. Ik moet er niet aan denken….. Zoveel werk. Ik woon hier prima.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Met moeite breng ik de man op andere gedachten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De scootmobiel, waar alles om begonnen was, wordt uiteindelijk toegezegd. Eerst moet echter de berging worden aangepast. Dat gebeurt niet. De scootmobiel komt niet.

Ik val met enige regelmaat van mijn fiets op slechte dagen. Op mijn linkerknie prijkt sinds december een enorme bottige bult, door een akelige duikeling. Ik krijg een dame van de gemeente aan de telefoon over de verlenging van mijn thuiszorg. Jaren voor geprocedeerd, dus dat pakken ze me niet meer af.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als ze hoort over de eeuwige scootmobiel-aanvraag van Heks belooft ze actie te ondernemen. En inderdaad, een paar weken later staat er een mannetje van de gemeente de berging op te meten. ‘Ik stuur een aannemer, die gaat de stoep ophogen binnenkort…’

‘Als de stoep is verhoogd, moet u ons bellen, dan leveren we de scootmobiel….’ met die woorden neemt de man afscheid. Maanden geleden alweer. Nooit meer iets gehoord. Geen aannemer gezien. Er is weer eens niks gebeurd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat zei hij ook alweer nog meer? ‘U loopt anders prima de trap af….’ suggereer, suggereer….. Deze ambtenaar van de gemeente, geen arts of fysiotherapeut, vindt het eigenlijk maar onzin, die scootmobiel. Ik mankeer toch duidelijk niks?

‘Van jampot, jampot, likkelikkelik…’

Gistermiddag maak ik een lekkere wandeling met een dierbare vriendin. We pakken onderweg een terrasje. Spelen met het hondje. Zitten op een bankje. Wandelen weer wat. Uren zijn we onderweg. Zo gezellig! Eenmaal thuis kan ik niet meer bewegen. Ik kom de trap nauwelijks op. Beetje te ver gelopen. Dat wordt een hele dag bijtrekken, op zijn minst.

‘Kijk wat we onderweg tegenkwamen,’ grappen we tegen de vrijwilligers van theehuis Noord. Een enorme knalrode Amerikaanse rivierkreeft! Hij hing bijna in VikThors neus. Viks balletje was precies tussen zijn scharende armen terecht gekomen.

De mannen moeten lachen. ‘Misschien iets om op het menu te zetten?’ suggereert Heks. Kwinkslagen volgen. Pure pret.

Wat een dappere beestjes overigens, die rivierkreeften. Kleine kraaloogjes nemen me op. Elke beweging van Heks volgt hij. Zodra ik van positie verander vliegen zijn vuurrode armpjes scharend de lucht in. Zijn kleine knijpertjes frontaal op me gericht……

Een gouden middag. Zonder scootmobiel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is behoorlijk dubbel, ik weet het. Enerzijds ben ik blij, dat er geen schot zit in de scootmobielzaak. Ik zie mezelf nog niet rondrijden in zo’n apparaat. Anderzijds zijn er dagen, dat ik zou willen, dat ik em had. Zoals eigenlijk de gehele afgelopen week. Uitgekacheld als ik ben door al dat fietsen met de fietskar. Door de hitte, het slechte slapen…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als ik weer eens vloekend op mijn fiets zit, creperend van de pijn bij elk hobbeltje. Ja, dan zou ik graag zo’n ding in de berging hebben staan. Of op dagen met nul energie, zoals vandaag. Als ik eindeloos traag opstart. Als mijn lijf maar niet naar de verticale stand wil. Als ik energie over wil houden om jam te koken. En tomatensoep. Op zulke dagen? Graag!

©Toverheks.com

.

Jezelf vergeten, ik zou het wel weten. Het schijnt goed te zijn en ook fijn. Jezelf ‘herinneren’ is juist weer wat Gurdjieff predikt. Elk uur van de dag, elke minuut, elke seconde……

Het is zo warm, de mussen vallen van het dak. Heks zit binnen met de ramen en deuren dicht. Een grote ventilator verplaatst de lucht in mijn woonkamer van hot naar her. Ik zit te wachten tot het een beetje afkoelt buiten. Het is nu nog veel te heet om met mijn hond in zijn kar op stap te gaan.

Ik ben moe. Vannacht kon ik totaal niet slapen. Niet dat dat normaal gesproken een hobby van me is. Ik haat slapen. Eerst ben ik uren bezig om mezelf zo ver te krijgen, dat ik in bed lig met gepoetste tanden, terwijl ook alle beesten tevreden zijn. Hondje uitgelaten, katjes brokjes gehad, hondje nog wat lekkers, spelletjes doen met de bal….

Naar bed gaan is gewoon een enorme klus in mijn optiek. Zo ook opstaan. Mezelf uit bed slepen, richting keuken. Kopje koffie zetten, pijnstilletjes er in, langzaam uitdeuken….. Hondje uitlaten, katten verzorgen….. Na twee uurtjes heb ik bergen verzet voor mijn gevoel. Ik zou dan wel weer naar bed willen.

Maar ja, dat is weer zoveel werk.

‘Jeetje Heks, wat heb je in godsnaam uitgevreten met je lijf?’ Mijn fysiotherapeut schudt zijn hoofd, terwijl hij me weer uit de knoop haalt. Ik zie dat natuurlijk niet, ik kijk door een gat in de tafel naar zijn schoenen. ‘Wat een leuke exemplaren heb je aan vandaag…’ prijs ik deze man met schoenenfetisj. Ja, wat heb ik in godsnaam uitgespookt met dat leipe lijf van me?

‘Ik heb een dag gestrekt gelegen. Het zou ook door het warme weer kunnen komen, mijn lichaam reageert nu eenmaal extreem op alles. Ik hoor niet tot de categorie mensen, die opknapt van warm weer. Ook niet van koud weer overigens. Ik knap gewoon nergens van op.’

Mensen roepen al jaren tegen me ‘Binnenkort wordt het lekker weer, Heks, dan zal het beter gaan.’ Ik heb al vele zomers in bed doorgebracht, maar dat valt nu eenmaal niemand op.

Mensen staan er doorgaans niet bij stil hoe het is om altijd ziek te zijn. Behalve in de Corona tijd. Toen belde opeens een vriend van bijna een halve eeuw geleden me op om te vragen hoe het met me gaat.

‘Ik heb Corona gehad, ben wel drie weken ziek geweest! Stampende hoofdpijn. Echt niet normaal. Ziek zijn valt niet mee. Bladiebladiebla. Etcetera….’ Heks hoort zichzelf tegenover haar oude vriend haar eigen situatie bagatelliseren. Ik ben eraan gewend. Me dit en me dat. Het is niet anders.

Ja, wat moet je ook zeggen? Drie weken ziek zijn is natuurlijk ook wel absurd extreem lang. Voor een normaal mens. Maar ik ben al bijna vijfendertig jaar aan het harken. In mijn eentje. Zelden iemand, die vraagt of ik het nog wel volhoud allemaal. Wel krijg ik veel ongevraagd advies. Of iemand heeft zomaar een oplossing voor mijn situatie.

‘Ga lekker een tijdje op het platteland wonen, Heks,’ zegt iemand tegen me, nadat ik heb gedeeld, dat het me zwaar valt om midden in de stad te wonen met een auto-immuunziekte tijdens de lockdown. Al die hersenloze kerngezonde medemensen, die nergens op letten. De eenzaamheid. Pesterijen op de koop toe.

Probleem opgelost! Ja, ik ga een verhuiswagen huren en vertrek met al mijn beesten een paar maanden naar mijn buitenhuis in Tisniegauwgoe, maar twee uur rijden vanaf Leiden. Dat ik er zelf niet op gekomen ben.

Iemand zijn pijn gunnen, niet oplossen maar lui luisteren. Holding Space. Ik heb er al zo vaak over geschreven. Het gebeurt zo weinig.

‘Oh Heks, had mij maar gebeld toen je zo in de put zat tijdens de Corona crisis,’ roept iemand anders enthousiast, ‘Ik ben heel goed in peptalk!’ Ook iemand van de oplossingen. Toen mijn relatie uit ging adviseerde ze me om lesbisch te worden. Pakweg een halve week later.

Alsof de meiden van de damesliefde nooit ruzie maken. Alsof alles daar altijd maar koek en ei is. Maar vooral: Hoe word ik lesbisch? Of beter lesbischer….. Word je niet zo geboren? Zit het dan toch tussen je oren?

Denk nu niet, dat deze peptalkers domme onnadenkende mensen zijn. Je zou het wel denken, als je dit zo hoort, maar het is niet zo. Ze hebben menig opleiding, met name op het gebied van alternatieve therapietiedelie, in de zak zitten.

Het is gewoon heel moeilijk om het ‘uit te houden’ met iemand, die in de shit zit. Dat hoor ik een man van het Leger Des Heils een tijdje geleden zeggen in een televisieprogramma. Volgens hem is dat ‘uithouden met de ander’ waar het om draait in het leven. De legerman is een man van weinig woorden.

Hij is waarschijnlijk niet zo goed in peptalk. Maar hij snapt wel heel goed, waar het om gaat. ‘Ik heb die fout ook gemaakt, hoor,’ geeft hij ruiterlijk toe, ‘dat je het wel eventjes oplost voor iemand.’

De afgelopen week zie ik een oude aflevering van ‘de Stoel’. Vreemde snuiters en buitenbeentjes doen hun verhaal en delen hun wijsheden. Twee stokoude zussen zijn aan het woord. De ene is non en de ander is boerin. Ze trekken veel samen op.

Zegt de boerin stralend ‘Ik ben zo gelukkig, omdat ik mezelf vergeten ben. Iets voor een ander doen en mezelf vergeten. Dat is wat mij zo ontzettend gelukkig maakt.’

 

‘Hoe slechter de levensomstandigheden, hoe beter de resultaten van het werk – op voorwaarde dat je het werk voortdurend herinnert.

Herinner jezelf, altijd en overal.

bedenk dat je hier bent gekomen omdat je begrepen hebt dat het nodg is met jezelf te vechten – alleen met jezelf. Dank daarom iedereen die je daartoe de gelegenheid biedt.’ 

 

‘You forget to remember yourself when it is necessary; but when it is useless you remember yourself automatically. This is not our aim at all. One must accustom oneself to self-remembering consciously. You will not succeed unless you make the task of remembering yourself with your whole presence.’
–G.I. Gurdjieff

 

 

 

 

Goed nieuws, fantastisch nieuws! En meer van hetzelfde….. Bij de beesten af. Heks dwaalt door de wonderlijk wereld ontstaan na het uitbreken van dat kleine gekroonde ziekmakende levensbedreigende dode deeltje. Gevaar alom in ons veilige kikkerlandje. Niet alleen van het virus…..De doorgaans vreedzaam kwakende kikkers zijn boos, kwaad, nijdig en agressief!

Vandaag ga ik met VikThor naar de orthopeed. Er wordt een foto van zijn geopereerde poot gemaakt. Het is alweer ruim vier maanden geleden, dat hij onder het mes is gegaan. De ellende met de openstaande wond is ook alweer pakweg twee maanden voorbij.

Hij loopt als een kievit en doet ouderwets bommetjes de gracht in. Heks maakt zich dan ook niet al teveel zorgen. Het zal wel loslopen met dat pootje. Ik ben alleen razend benieuwd naar de pré operatief ontstane artrose. Is het erger geworden? Hoe ziet het er van binnen allemaal uit nu?

Ik ben vroeg uit de veren, voor mijn doen. Ik heb dan ook geslapen vannacht! Uitzonderlijk! En heerlijk! Met een kopje koffie, een geroosterd broodje en een cocktailtje van pijnstillers kom ik langzaam bij mijn positieven. Lekker, ik heb alle tijd. De ochtend duurt een eeuwigheid.

Dan toch nog haasten de stad uit. De opgebroken stad. De dunne darm van de Hooigracht doorworstelen, peralstiek bewegend als een constipatieve drol. Met samengeknepen billetjes, omdat ik wellicht te laat ga komen? Zover komt het niet.

Bij de Lammenschans de stad uit. Tweebaans de bocht om en dan ritsen naar de overgebleven baan. Heks wil invoegen, maar de achterop komende vrachtwagen geeft snel gas. Veel gas. Hij rijdt me bijna van de sokken. Die enorme auto vol alcoholvrij BUD bier. De chauffeur is geen reclame voor het merk, met zijn bezopen acties.

Ik sta op de rem, net op tijd. Kom met de schrik vrij. De auto die na me komt ook. Ik rijd achter de gevaarlijk opererende vrachtwagen en noteer het nummer. Bezopen Zuipschuit- Dronken Debiel- psychisch slechts 01 jaar oud! En dat mag dan achter het stuur!  Het had helemaal verkeerd kunnen aflopen!

Even later sta ik naast de idioot voor het stoplicht……..

In Rijswijk zijn ze geweldig tevreden. Terwijl mijn grote vriend op de foto gaat en wordt onderzocht wacht Heks in de auto. Vanwege het Coronavirus. De arts komt hoogstpersoonlijk op de stoep voor de praktijk verslag doen van zijn bevindingen. Het gaat goed!

Het bot is gevormd om het implantaat en heeft zich gehecht. Er is geen spoor meer te vinden van mogelijke ontstekingen. De artrose is stabiel, er is geen wild bot meer ontstaan op de verkeerde plekken. Hij loopt er geweldig op…..

“Hij belast allebei de achterpoten evenredig. Er is geen verschil te voelen!’

De dierenarts ziet er opgelucht uit. Alsof hij niet kan geloven dat dit dramatisch begonnen verhaal zo’n goed einde heeft gekregen. Ik ben er intussen natuurlijk aan gewend. Ik zie mijn ventje al maandenlang probleemloos dansen op zijn nieuwe pootje. We spelen alweer spelletjes met de bal.

‘Hebt u hem nog zien hinken sinds de operatie?’ Slechts 1 keertje gedurende een minuut. Zelfs als we flink op stap zijn geweest loopt hij naar huis als een tierelier. Het gaat goed. VikThor is genezen. ‘Ik hoop u nooit meer te zien,’ verzucht de dierenarts. ‘Tot nooit weerziens!’ roept Heks blij terug.

Dan tuf ik op mijn gemak weer terug naar Leiden. De weg is aardig vol met auto’s. Er is weinig te merken van het fenomeen thuiswerkers in thuisisolatie. Nederland is massaal onderweg.

In Leiden geef ik mijn hondje nog een extra rondje. Dit nadat ik bijna bewusteloos ben geraakt van een stiekem door hem gelaten gluipwind. Zo’n echte instinker. De auto trekt vacuüm van ellende. Ik parkeer langs de Singel.

Zo loop ik dan te slenteren langs het water. VikThor is direct in zijn element. Er komt een man met een klein spierwit lieftallig kuttenlikkertje. Haar lieftalligheid verdwijnt zodra mijn blafbeest verschijnt. Keffend stort ze zich op mijn hond. Die haar negeert. En gewoon verder loopt.

Heks moet lachen. ‘Zo, wat een gevaarlijke hond,’ grap ik opgewekt. Direct krijg ik een grote bek van de man. ‘Man, ik maak een geintje,’ komt me te staan op dat hij me te lijf wil. Ik krijg de raarste dingen naar mijn verbijsterde hoofd. Vuilbekkend kijkt de hangsnor me aan. Dreigend. Zijn levensgevaarlijke hondje keffend naast hem aan een touwachtige riempje.

Ik loop snel door, voor ik een hijs krijg. ‘Je zult er maar mee getrouwd zijn!’ griezel ik bij mezelf. Want reken maar dat hij een wijfie onder de plak heeft zitten ergens. Waarschijnlijk in een achterafstraatje hier in de buurt.

Op televisie zie ik, dat BOA’s sinds de Coronacrisis met 40% meer geweld tegen hen te maken krijgt. En er was al sprake van idioot veel geweld tegen deze doorgaans impopulaire groep medemensen. Ik ben dus niet de enige, die dagelijks mijn mannetje moet staan om zonder kleerscheuren over straat te gaan in deze gekke tijd.

Heks krijgt medelijden met de BOA’s. Ook ik baal echt wel van hen, als ze me voor iets onnozels op de bon willen slingeren. Fietsen in de berm van de Singel bijvoorbeeld. Doe ik wel eens op een slechte dag met mijn zeik-lijf.

Maar tegenwoordig ben ik vooral blij met dit vlijtige betweterige volkje. Ze beschermen de hersenloze zorgeloze jeugd tegen zichzelf. Ze behoeden de kwetsbaren voor overmatige blootstelling aan asocialen. Ze ontruimen winkelstraten en slingeren feestende studenten op de bon. Zonder hen hield niemand zich meer aan enige regel…..

Later in de middag, tijdens een uitlaatronde, zie ik honderdtwintig volwassen mensen intensief sporten op het grote hondenveld in het Leidse Hout. Hutje mutje liggen ze lekker te hijgen en te zwoegen. Boven het veld hangt een dampige wolk zichtbare inspanning. Geen Boa te zien helaas. Heks kan er dus ook niet terecht met haar hondje.

Een stukje verderop liggen de sportvelden er verlaten bij. Ik zou liever zien, dat deze volwassen hersenlozen daar hun besmettelijke fysieke verrichtingen zouden doen. Helaas, helaas. Dat mag niet volgens de regeltjes.

Gelukkig kan mijn hondje weer lopen als de beste tegenwoordig. Ik ben niet meer afhankelijk van een uitlaatplek in dit park. Ik lijn hem dus maar weer aan en verlaat het Hout. Op mijn gemak fiets ik richting Warmond. Langs de Haarlemmertrekvaart peddel ik weer naar huis. VikThor doet onderweg een paar vervaarlijke bommetjes zo de vaart in.

Slingerend om joggers en een incidentele racefietser kom ik weer terug in de altijd drukke stad. Mijn geliefde kleine stad vol agressieve bange stadsgenoten. Waar iemand je voor je bek slaat alleen al omdat je naar de persoon kijkt. ‘Hek wat fan juh an dan?’

Ja, mijn stadje aan de wRwRijn, Rwijn, Rwijn……..

 

Hier en nu, kukeleku! Momenten van genade. Heks slaat zichzelf gade. Tussen de fossielen. Wat doet me dankbaar knielen? Mijn levende hart. Kloppend. Bonzend. Waarin geen leugen woont. Wel woede, maar daar wordt aan gewerkt….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag is vandaag. Ik ben niet van gisteren. Vandaag is de vraag: Wat voor’n dag is het vandaag? Een goede dag of een kwaaie? Ik zal er niet omheen draaien.

Vandaag is goed. Omdat het van me moet.

Gisterenmiddag fiets ik met mijn hondje. Ik blijf in de stad met mijn ventje, want hij is gewond. Zondagavond knipt Heks een stuk van zijn oor af. Alles onder het bloed. Verbluft kijk ik naar het piepkleine verbandschaartje in mijn hand. Heb ik daar nu gewoon mee in dat oor zitten knippen?

En waarom piepte mijn kereltje niet? Waarom trok hij zijn koppie niet weg? Waarom gaf hij helemaal geen sjoege? Ja, nu. Nu ik aan zijn gewonde oor zit. Nu vindt hij het niet meer leuk!

Ik check de afgeknipte klitten op vleesresten en bloed. Niets te vinden. Zowel het afgeknipte haar als het schaartje zijn brandschoon. Ik kijk nog eens naar VikThors’ grote flapoor.

Ja, er zit een rauw open randje precies op de plek van de kleine vouw in het oor. Een kaarsrechte rand. Als afgeknipt met een reuzenschaar.

Ik dep het bloed zo goed en kwaad als het gaat. Daarna volgt de magische honingzalf. Ik hang de bijendoek op zijn bench…..

De volgende morgen knip ik nog wat kleverige klitjes weg van de rand. Er komt nog een stukje rauwe open huid vrij. Weer een bloedbad.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Geen vleesresten of andere tekenen, die erop duiden, dat ik stukken van mijn hond af knip. Intussen ben ik er achter, dat er al een verwonding moet hebben gezeten. Het moet recent gebeurd zijn, wat ik heb onlangs zijn oren nog helemaal nagelopen.

Om dat wondje is haar gaan klitten. Door al het zwemmen is de ontstane infectie wellicht verergerd. De boel is binnenin die klit gaan broeien.

Dat heb je met klitten. Voor je het weet gaan ze een eigen leven leiden. Ik mag nog blij zijn, dat het oor niet zwanger is geworden…..

Vandaag wordt er niet gezwommen. Heks blijft dus in de stad. Sinds ik onlangs ben onder geniest door een studente, heb ik mijn heilig voornemen om geen Corona op te lopen laten varen. Het is niet te doen.

Fiets ik overal volledig bemondkapt rond en word ik bijvoorbeeld besmet in mijn eigen straat. Als ik mijn hoofd uit het raam steek om mijn kat te roepen of iets dergelijks. Zal je zien en beleven.

Heks fietst dus weer af en toe zonder die kap. Als het echt rustig is buiten bijvoorbeeld. Zodra er gevaar dreigt zet ik dat ding weer op. Gunstig bijverschijnsel is, dat mensen niet meer expres in mijn anderhalvemetercirkel komen. Om te provoceren. Ook het gehoest richting Heks is aanmerkelijk minder. Al een paar dagen niet voor hoer uitgescholden.

Mondkapjes maken mensen agressief. Hier in Nederland dan. In andere landen hebben mensen er veel profijt van. Maar hier ben je een asociale gek, als je zo’n ding op je kop zet. En dat zal je weten ook!

Dit alles ondersteund door de adviezen van de deskundigen van de RIVM. Die alleen maar zeggen, dat het dragen ervan niet helpt en dat het zelfs gevaarlijk is, ja echt, omdat er een chronisch tekort aan die lullige lapjes is. Wat ik dan weer niet begrijp.

Als je zoveel ingewikkelde complexe beademingsapparatuur kunt regelen, er zijn zelfs studenten op gezet hier ter lande, die in een paar weken een geheel nieuw ontwerp hebben afgeleverd, moeten een paar miljoen supersimpele mondkapjes toch ook wel lukken? Zet daar eens een paar studenten op. Of een stelletje handige ZZPers, die dolgraag een opdracht willen.

Maar nee, hier worden je landgenoten dus kwaad als je met zo’n ding de straat op gaat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Bij ons op de universiteit is op een gegeven moment een schrijven rond gegaan,’ een vriendin vertelt, dat de Aziatische studenten op het Erasmus ook tegen dit soort asociaal gedrag aanlopen, als ze hun mondkapjes dragen. ‘Echt heel vreemd, Heks, maar het gebeurt hier ook. Men heeft toen verzocht om op te houden die mensen hierop af te rekenen.’

Ach, mondkapje is mijn nieuwe stokpaardje. Een narcist met een mondkapje! Twee stokpaardjes in 1. Of een stokpaardje op een stokpaardje.

Terwijl ik zo fiets ontdek ik een heerlijk plekje uit de wind, in de zon, aan het water. Niemand in de buurt, want het is bij een universiteitsgebouw. En die zijn allemaal dicht.

‘Ontdek je plekje,’ hum ik in mezelf. Denkend aan klitten. In oren weliswaar. Maar toch.

Dan verdwijnt de zon achter de Universiteit Bibliotheek. Dat grote gebouw vol fossielen. Naast eeuwenoude manuscripten ook levende  menselijke, bibliofiele exemplaren. En natuurlijk de eindeloze hoeveelheden millennia oude kleine slakkenhuizen in het overvloedige marmer door het hele gebouw.

Ik ben intussen helemaal in het nu aanbeland. Rustig peddel ik verder langs de Singel. We komen bij het Plantsoen. Daar woonde vroeger een tante van me. Met haar dochter, een nakomertje met Down. Heks was gek op dat meisje. We speelden samen tijdens familiefeestjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We gooiden eindeloos over met een bal. Of we maakten samen een mooie puzzel. Jeetje, wat lang geleden. Ik ben die tak van de familie volledig uit het oog verloren.

Ik ben opgehouden om naar allerlei ellendeprogramma’s te kijken. Ik kijk zelfs niet naar de persconferentie. Dat gaat dan weer wat ver. Ik zie nog wel eens iets. Over de olie bijvoorbeeld. Dat je in de Verenigde Staten fors geld toe krijgt als je een vat koopt.

Dus de oliemarkt stort in. De fossiele brandstof, waar de Noordpool voor moet wijken. De smeltende kap, waaronder nog meer olie verstopt zit. Is het erg? Ja, voor een heleboel rijke oliestinkers is dit een ramp. Maar voor Moedertje Aarde is het een kans.

Er zijn al jaren alternatieven voor dit kleffe goedje. Gewoon water bijvoorbeeld. Ik hoorde twintig jaar geleden verhalen over een man op de Filipijnen, die zijn auto op water liet rijden. Hij heeft zijn uitvinding niet overleefd. Niet dat de auto ontploft is. Welnee. De man is op raadselachtige wijze aan zijn eind gekomen. Of verdwenen.

Broodje aap? Wie weet.

Feit is, dat de olie industrie niet op dit soort alternatieven zit te wachten. Als olie niet meer gewenst is zijn hun bronnen niets meer waard. Ook de hele industrie eromheen is dan niet meer nodig. De aandeelhouders krijgen geen woekerwinsten meer. Kortom: Net als de woekerhandel in tulpenbollen in de 17e eeuw loopt deze industrie kans in no time te verdwijnen.

Oh, zit ik toch weer iets ergens van te vinden. Had me nog zo voorgenomen dat vandaag nu eens niet te doen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de Trump Foundation, die hulp wil van Trump.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik fiets verder. Helemaal hier en nu nu. Ja nu. Een zeemeeuw valt VikThor aan. Hij zal wel een nest hebben in de buurt. Mijn witte hondje wordt vaak aangezien voor een soortgenoot van hen, lijkt het. Ik kan me niet herinneren, dat Ysbrandt vroeger ooit door een meeuw is aangevallen. Met VikThor vliegen ze hele enden mee. Schreeuwend en krijsend.

Ik strijk neer in de berm. Hier is nog zeker een uur zon. Ik heb een flesje ‘coconut juice’ bij me. Geen melk, maar echt het sap uit de klapper. Terwijl ik lekker zit te tekenen, scharrelt VikThor om me heen. Soms komt er een hondje langs en dan spelen ze eventjes.

Een Labradoedel raakt helemaal verliefd op mijn ventje. Ze spelen en spelen. Het baasje kijkt vertederd. Later komt hij speciaal nog eventjes terug met zijn hondje. Is het voor zijn beest? Of heb ik nu ouderwets sjans? ‘Ze vindt hem helemaal leuk!’ glimt de man. De leuke man.

Hier en nu. Me niet gek laten maken. Voorzichtig blijven, dat wel. Maar ook………

LEVEN.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pasen was naadje. Overal dode kuikens in Huize Heks en ik moest ook nog op eieren lopen. Heks zit met open mond voor de televisie, het journaal notabene. Geen suf praatprogramma met die eindeloze stoet inderhaast opgetrommelde deskundigen…. Nee, het gewone journaal brengt al weer genoeg om je over op te winden. Ik wind me niet op. Ik laat het afglijden. Alle kritiek, aanvallen en commentaar op mijn persoontje. Alle bizarre taferelen op televisie. Heks keert terug naar de kern van de zaak. Haar innerlijk kuikentje. Die valt nog wel te redden….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks zit met open mond voor de televisie.  ‘The story in the New York Times was a total fake, it’s a fake newspaper and they write fake stories………. ‘ de lelijke oude man met een geblondeerde zwabber op zijn kop murmelt er nog iets achteraan in de trant van, dat mensen die verhalen alleen maar lezen, omdat het over hem gaat. Hij, de geweldige president van de Verenigde Staten. Klinkt lekker narcistisch….

Aan een narcist heb je niets in geval van nood. Die zijn alleen bezig met er zelf zo goed mogelijk op te staan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan richt die uitermate belangrijke malafide mafkees zich tot een journaliste. Iemand van de pers, die een vraag stelt. Komt overal op de wereld voor. Niet echt iets vreemds aan. De reactie van de notoire gek is echter stuitend. Het is niet de eerste keer, dat Heks getuige is van dit fenomeen: De president van de Verenigde Staten, die iedereen, die het niet met hem eens is onbeschoft schoffeert.

Een gaslightende idioot aan het hoofd van zo’n groot land tijdens deze pandemie. Nou ja. Idioten genoeg op de wereld. En vaak ook nog aan het hoofd van een groot land.  ‘It’s so disgraceful, the way you said it’ mekkert die dikke blonde adult baby tussen zijn opgespoten pruillipjes door, ‘You know you are a fake, you know that. Your whole network (CNN?), the way you cover it is fake….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gisteren heeft hij de arts, die hem terzijde staat al door het stof doen kruipen, omdat de goede man in alle eerlijkheid had gezegd, dat de te laat genomen maatregelen veel mensen het leven hebben gekost….. Iets, dat iedereen over de gehele wereld met eigen ogen heeft kunnen zien……

Trump, zo heet die stumper, voor het geval je dit over een paar jaar leest, wanneer niemand die vervloekte naam nog wil uitspreken, heeft ook nog de afgelopen week een flinke som gemeenschapsgeld uitgegeven aan een promotiefilmpje over zichzelf.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Al zijn foute uitspraken over de pandemie, zijn volstrekt bagataliseren van het gevaar, zijn geroep, dat het op wonderbaarlijke wijze zou verdwijnen zodra de zon zou gaan schijnen, zijn verlangen om met pasen de boel weer lekker open te gooien, zijn aanvankelijke gestook, dat het een hoax was….. alsmede zijn negeren van de feiten is uit het filmpje gelaten: De president van de VS heeft de zaken vanaf het begin fantastisch aangepakt is de boodschap.

Huh? Meuh?

Hebben die Amerikanen dan stront in hun ogen? Zien ze dan werkelijk niet, hoe ziekelijk gestoord die gek is? Het is godbetert een democratie, dat land. Men heeft die man gekozen. Iets, dat ik nooit heb begrepen. En hij wordt wellicht herkozen, we gaan het zien en beleven.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Corona maakt de wereld doorzichtig als glas. Althans voor Heks. In het licht van de pandemie wordt alles en iedereen schandalig zichtbaar. Heks kijkt zo min mogelijk naar de televisie de afgelopen week. Om mezelf niet te kwellen met dat glazen gekkenhuis. Waarin iedereen met beschuldigende vingertjes naar elkaar zit te wijzen en niemand in zijn eigen spiegel kijkt.

Maar dit is het journaal. Ik moet toch iets zien om op de hoogte te blijven….

Pasen is naadje. Heks heeft veel te veel eten in huis gehaald. Genoeg groenten voor een maand. Maar ik kan niemand op het eten uitnodigen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik trek een knalgeel jurkje aan. Zet een geel eierdopachtige hoedje op mijn eierkopje. Knalgele tulpen staan her en der op de keukentafel. Op de rand van de vazen parmantige kuikentjes. Overal van die leuke kuikentjes. Heks doet haar best.

Helaas heb ik een kat, die tulpen onthoofdt. Als grote gele eieren liggen de koppen  op paasmorgen verspreid door de kamer. Maar ook de kuikentjes zijn grotendeels verdwenen. Wat gek? Gebeurt dit echt of is het fake nieuws? Probeer ik jullie wijs te maken, dat die kuikentjes een eigen leven zijn gaan leiden in Huize Heks?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dat ze van de keukentafel zijn gesprongen, op de vlucht voor zo’n gevaarlijke kat wellicht?

Gedurende het gehele paasweekend vind ik in huis gemolesteerde kuikentjes. In de douche, onder het zitbad. Onder de keukentafel. Op de bank. Midden in woonkamer op het kleed. Zelfs op de drempel van de slaapkamer…… Zielige hoopjes geel met soms nog een eenzaam starend oogje of geknakt sneu snaveltje. Kleine oranje pootjes stekend uit een plukje verfromfraaid geel dons……

Pasen is schraal en kaal. Ik zie de Grote Vriendelijke Reus eventjes van een afstandje. We kletsen gezellig bij. Het is fijn om hem even te zien. Ik bel met de Don. We hebben elkaar echt niks te melden. Ik wandel met een vriendin en onze hondjes. Een paar meter tussen ons in en een mondkapje. Op Heks’ mond uiteraard.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Opeens weer bijna ruzie. Over de aanpak van de crisis hier in Nederland. Over de RIVM. Heks kan niet tegen het gelieg over mondkapjes. Dat die dingen nergens goed voor zouden zijn. Tenzij je in de zorg werkzaam bent.

Maar nee. Dat is allemaal niet waar. Opnieuw krijg ik een veeg uit de pan van iemand. ‘Ik ben wetenschapper,. Het is wetenschappelijk bewezen allemaal……De RIVM heeft in alles gelijk. Ik geloof alles wat ze zeggen. Want het zijn wetenschappers, net als ik.’

Sta ik toch weer van te kijken, van die uitval. Mond vol tanden. Geen zin in ruzie, ik kan er niet meer tegen. Loop op eieren de ronde uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Juist als wetenschapper zou je natuurlijk je bedenkingen kunnen hebben bij allerlei wetenschappelijke beweringen.

Ik heb lang genoeg in de wetenschappelijke wereld rond gelopen om te weten, dat er heel veel domme fouten worden gemaakt door wetenschappers. Dat ze doorgaans bewijzen, wat ze al denken. Dat ze menen te zien, wat ze willen zien. Niet eens expres, maar volgens het principe van de kwantummechanica. Dat er ook nog eens maar weinig oorspronkelijk wordt gedacht.

En waarom krijg ik de wind van voren? Waarom word ik gekleineerd? We verschillen van mening en is dat nu zo erg?

Heks is moe. Tweede paasdag lig ik volstrekt gestrekt. Overal pijn, zo ziek als een hond.  Ik zit er doorheen. De laatste weken zijn er verschillende mensen op mijn nek gesprongen over uiteenlopende zaken. Meest dames. Soms zeer terecht. Soms totaal onterecht. Soms ook zomaar.

Intussen zit ik zorgmijdend in mijn dooie eentje mijn pijn uit. Mijn thuiszorg komt telkens niet opdagen en laat ook niet weten waarom.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik draag een mondkapje voor mijn medemensen, die dingen helpen voornamelijk om anderen niet te besmetten, maar mensen spugen expres naar me. Of ze hoesten overdreven, terwijl ze hardlopend hun bacillen mijn kant op rochelen.

Een klodder spuug op de stoep op een meter afstand van waar ik fiets is ook al gebeurd. En als klap op de vuurpijl ben ik vorige week door een studente, die meende met haar zieke kop op de stoep in het zonnetje te moeten gaan zitten, onder geniest. Bizar gedrag.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Goed, dat je een mondkapje om hebt,’ zegt de op en top Thaise dame van het Thaise afhaalrestaurant, ‘Mensen worden heel boos op ons, omdat wij er eentje dragen…. Ze zouden blij moeten zijn! Maar nee, we worden regelmatig uitgescholden door onze klanten. Nederlanders zijn knettergek!’

Ik wil zo graag het goede zien. Hoe deze crisis ons mensheid loutert en opstuwt naar grote compassievolle hoogten.

Een keertje applaudisseren voor de zorg is een druppel op een gloeiende plaat. Eerlijk gezegd ergert het me, in het licht van al die bezuinigingen van de afgelopen jaren, om politici dit te zien doen. Om al die mensen, wiens reet het zal roesten hoe er is bezuinigd in de zorg recentelijk, de loftrompet te zien steken.

©Toverheks.com

‘Ze klappen zo hard, omdat ze bang zijn zelf geen plekje op de IC te kunnen bemachtigen als ze ziek worden…’ somber ik tegen de vriendin met wie ik steeds woorden krijg over het RIVM. Hier zijn we het in elk geval over eens. ‘Ik erger me gek,’ beaamt ze.

Ik weet, dat mensen in de zorg blij zijn met het applaus. Blij met de bloemetjes en complimenten. Eindelijk krijgen ze erkenning. Voor zo lang het duurt, denk ik er dan achteraan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Portaal levert ook een bijdrage…….

Mensen in de zorg, in de vuurlinie. Die zelf vaak ziek worden. Het zelf soms niet overleven. Niks veilig achter de geraniums, maar met de neus vooraan. In de boter! Zonder de juiste beschermingsmiddelen vaak. Er blijft een enorm tekort op dat gebied. Gek toch.

Zo moeilijk is het toch niet om mondkapjes te maken?

Studenten, die een beademingsapparaat in elkaar zetten binnen 3 weken. Met alle onderdelen hier ter lande vervaardigd. Kijk, Heks, er gebeuren geweldige dingen. Die gasten hadden ook verwoed joggend een wolk virussen kunnen verspreiden. Of al voetballend op de openbare weg, zoals de studenten hier om de hoek plegen te doen. Maar nee, ze helpen ons uit de brand.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pasen was naadje. Overal dode kuikens in Huize Heks en ik moest ook nog op eieren lopen. Heks zit op haar hulp te wachten, die weer eens niet komt opdagen. De thuishulp, waar ze als de dood voor is. Verplicht krijgt hij een mondkapje voor. Deze superverspreider uit de zorg.

Recent onderzoek heeft uitgewezen, dat het overgrote deel van de besmetting in de provincie Groningen mensen werkzaam in de zorg betreft!

De overbelaste thuiszorg. Waar ze nog steeds zonder enige vorm van bescherming van huishouden naar huishouden hoppen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is volle maan. Midden in de nacht vliegt Heks door de stad op haar bezemsteel. Het laatste rondje met mijn hondje. De stad is godverlaten. Ik zuig de frisse nachtlucht mijn longen in. Geen virusje te bekennen op dit tijdstip. Heerlijk.

Opeens sta ik stokstijf stil. Mijn bezemsteel trilt als een kolibrie stationair in de lucht. De maan spreekt me aan, ik moet iets terug zeggen. Maar wat? Heks hoeft er niet over na te denken. Over mijn lippen vloeit een eeuwenoude tekst. Als ik de spreuk de volgende dag  probeer te reproduceren houdt hij zich verborgen in de coulissen van mijn geheugenpaleis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik kan hem zien en ruiken, maar horen gaat niet meer. Telkens als ik er dichtbij ben glibbert de toverspreuk tussen de mazen van mijn hersennetwerk door naar een klein geheim hokje. Een kamertje vol collectieve dromen en toverspreuken. Een plek in mijn hart, die haar geheimen mondjesmaat prijsgeeft. Altijd precies op het goede moment.  Maar waarom kan ik me nu die spreuk niet herinneren? Potjandrie

Niet dat het belangrijk is. Belangrijker is de eed, die ik gezworen heb met de maan als getuige. In een tijdsbestek van een paar minuten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks voelt een klik in haar hele lijf. De zaak is beklonken. Voor hoe lang eigenlijk? Voor zolang als nodig is, hoor ik gonzen.

Er ligt een hele stapel boeken op me te wachten over de Zwarte Madonna. Bij het opruimen van mijn boekenkast kwam ik het ene na het andere boek tegen over dit onderwerp. Ik had aanvankelijk niet in de gaten, dat mijn boeken over Maria Magdalena eigenlijk ook over de Zwarte Madonna gaan. Ik heb die twee heel lang niet met elkaar in verband gebracht.

Maar Heks was wel uitermate geïnteresseerd in de dames. Dame dus.

Ook wil ik bepaalde gymnastiekoefeningen gaan doen om me nog meer te verbinden met de Grote Goddeljike Moeder. Ook hiervoor ligt er een boek klaar. Al maanden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Woensdagavond luisteren we met het hele koor naar een oude uitvoering door Ex Animo van de Matthäus Passion. Via een link op YouTube hebben we allemaal tegelijkertijd toegang tot de opname. Heks gaat er eens goed voor zitten.

‘Ja, Maria, dat gaat over je man,’ zegt Heks met haar ketterse neigingen tegen het luchtledige. Tegen de flauwe vleug bloemengeur. En alsof zij dat niet weet. Deze goddelijke dochter, stammend uit een oud geslacht van priesteressen. Sinds jaar en dag uitgemaakt voor hoer, niets is minder waar, in een poging het vrouwelijk principe uit de kerk te bannen.

De Heilige Maagd en de Hoer. Dat zijn de vrouwelijke rolmodellen, waar de christelijke kerk ons mee heeft opgezadeld. En Moeder de Vrouw. En dat allemaal volgens het principe ‘Seks is slecht, blijf vooral maagd. En als je dan toch je benen wijd doet, ben je een hoer, tenzij je het met je gade doet en heel veel kindertjes krijgt……En het is ook niet de bedoeling, dat je van die voor dit doel noodzakelijke seks geniet……’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hebben vrouwen een ziel? Dat is ook eeuwenlang de vraag geweest. Voor de zekerheid zijn alle aanhangers van de Grote Moeder systematisch op de brandstapel gegooid. Mannen zowel als vrouwen. maar het meest toch de vroedvrouwen en kruidenvrouwtjes. De Tante Betjes, die zich hun ziel niet lieten afpakken door het patriarchaat. De tegendraadse buitenbeentjes.

Ik weet niet, waarom de Zwarte Madonna me roept. Heks, een ouwe Calvinist. Totaal niet thuis in Maria verschijningen of apocriefe verhalen. Doe maar gewoon, zondaar, dan doe je al gek genoeg. Magdalena roept me al tijden besef ik nu. Al zeker dertig jaar.

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Geurige kleurige pup met schattige flapoortjes doet zijn intrede in de buurt. Eindelijk weer een Duitse Herder! De verhoudingen zijn weer hersteld! Deze kleine nieuwe held, Darius is zijn naam, wordt aan VikThor voorgesteld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Carlos de Meesterdief

Gisterenavond om een uurtje of half negen gaat de bel. Uiterst ongebruikelijk in deze tijden van thuisisolatie. ‘Ik kijk even uit het raam, Trui,’ ik heb mijn boezemvriendinnetje aan de telefoon, ‘Oh, het is Buurman met zijn nieuwe pup! Ik bel je zo terug!’

Mijn vriendin zit ook aan huis gebakken. Ook zij behoort tot de risicogroep.

Ze woont aan een pleintje, waar puberale buurkinderen het recht menen te hebben om de meest vreselijke rotmuziek keihard af te spelen gedurende de godganse dag, terwijl een gescheiden buurman luid loeiend zijn ellendige leven bespreekt met Jan en Alleman. Intussen zijn weekendkinderen vergiftigend met allerlei kwaadsprekerij over de afwezige moeder……

Lekker als je eventjes buiten in de tuin van het zonnetje wilt genieten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, pas 3,5 jaar terug…….

‘Ik ga dus maar fietsen elke dag. Ik doe heel voorzichtig, hoor. En een groot gedeelte van mijn medemensen doet dat ook. Maar af en toe! Wil je langs mensen, die breeduit naast elkaar op een fietspad rijden. Dus dan bel ik vriendelijk, maar opzij gaan, ho maar. Kijken ze ook nog supergeïrriteerd naar je….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, vertel mij wat. Ik heb gisteren weer een uitermate ellendige fietstocht gehad in dat opzicht. Overal mensen, die veel te dicht bij kwamen. Zelfs toen ik op een bankje in the middle of nowhere zat. Honderden meters links en rechts. Maar nee hoor, wandelaars gingen vlak langs me heen lopen, een praatje maken en steeds dichterbij komen…. Bizar.

‘Ik fiets met een zwaaiende dummy. Als naast elkaar fietsende tegenliggers niet opzij gaan krijgen ze een lel. Althans, die kans lopen ze. Het valt nog niet mee om hen te raken met dat gezwaai. De meeste mensen moeten erom lachen…’

‘Joh,’ vervolgt mijn vriendin, ‘Het toppunt was een echtpaar, die het echt vertikte om ruimte te maken op het fietspad. Ik wilde hen inhalen. Ik belde en belde, maar geen sjoege. Toen de vrouw geërgerd haar hoofd omdraaide, bleek het een medewerkster te zijn van de apotheek hier in het dorp! “Ach, het is toch niet vol te houden,” was haar reactie. Minzaam lachend zo van “stel je niet aan…”‘

Nou, de apotheek van Zoeterwoude Dorp staat er weer gekleurd op……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks gooit de hoorn op de haak. Halverwege het gesprek. ‘Ik bel straks terug,’ roep ik op de valreep. Snel ruk ik een mondkapje tevoorschijn. Ik lijn VikThor aan en snel de trap af. VikThor is ook opgewonden. Hij heeft die kleine blaffende belhamel al zien staan vanuit het raam…..

Buiten staat Buurman met de meest schattige pup ooit. Op VikThor en Ysbrandt na dan. Tien weken oud. Ontroerende flaporen. Een wollige donkere vacht met lichtbruine poten. Kleine gisse oogjes in een aandoenlijk koppie…..

‘Dit is Darius,’ stelt Buurman hem voor. Natuurlijk een Duitse herder. Er is namelijk maar 1 echte hond en dat is de Duitse herder volgens Buurman. En uiteraard een reu, want Buurman en zijn liefje hebben altijd reutjes gehad. Net als Heks.

Het hondje raakt uitermate opgewonden door de aanwezigheid van die grote volwassen VikThor. Hij piept benauwd en verstopt zich achter zijn baasje. Komt tevoorschijn…… Duikt weer weg……

VikThor gaat lekker tegen de knie van Buurman zitten. Hij laat zich uitgebreid knuffelen. Voorzichtig besnuffelt de pup mijn ventje. Intussen kletsen Buurman en Heks ontspannen. We geven niet veel aandacht aan de hondjes. Na een minuut of vijf is het ijs gebroken. Darius wordt steeds overmoediger. VikThor gaat gemoedelijk op zijn rug liggen.

Neusjes tegen elkaar. Vik geeft een klein likje…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Oh, wat lief allemaal,’ Buurman is helemaal vertederd. Net als Heks. ‘Eigenlijk zouden we dit moeten filmen,’ zeggen we tegen elkaar. Allebei hebben we natuurlijk geen telefoon bij ons. Zoals meestal. ‘Wij herinneren ons dit en dat is genoeg,’ besluit Buurman, ‘Hoe vaak kijk je nu eigenlijk naar filmpjes en foto’s?’ Maar stiekem vinden we het toch jammer van die ontbrekende camera.

Buurman komt steeds dichter in de buurt van Heks staan. Anderhalve meter afstand houden is voor sommige mensen gewoon erg lastig heb ik ontdekt. Ze proberen het oprecht, maar in het vuur van het gesprek wordt anderhalve meter steeds meer een meter. Heks schuift naar de andere kant van het in de gevel aangebrachte bankje.

De pup maakt nu echt oogcontact met Heks. ‘Hij is dol op vrouwen met hun hoge stemmen, net als zijn voorgangers….’ bromt Buurman trots. Het hondje komt dichterbij en snuffelt aan Heks. Dan laat Darius zich lekker aanhalen. Oh, wat is hij zacht!

‘Het is een geweldig mooi hondje. Zijn poten zijn nu al zeker zo dik als die van VikThor. Dat wordt echt een beer van een hond, voorspel ik je…’ roep ik enthousiast tegen Trui, als we ons telefoongesprek later voortzetten.

Ja, eindelijk weer een Duitse Herder in de buurt. Na anderhalf jaar. Het werd tijd. Het evenwicht is hersteld. ‘Iedereen in de buurt is blij, Heks, Hij krijgt zoveel liefde van alle buren….’ Buurman kijkt verliefd naar zijn pup.

Zo ziet Darius er nu ongeveer uit…….

Het is vreselijk veel werk, zo’n kleintje. Buurman heeft zeker een week op de bank geslapen om het beestje gerust te stellen. Ook loopt hij midden in de nacht een extra rondje. En eentje ’s morgens heel vroeg! En ze slopen de boel, die kleine monsters met hun scherpe tandjes, dat is ook nog een dingetje.

Maar er is niets zo goed voor de levensvreugde als zo’n heerlijk puppy. Helaas groeien ze als kool. Volgende week is hij waarschijnlijk in gewicht verdubbeld.

Ja, VikThor, dit is je nieuwe maatje. Jij bent nu zijn grote broer. Net als zijn voorganger Carlos de Meesterdief dat voor jou was…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com, VikThor met zijn grote broer

Nu heeft ze al vaak in mijn kamer gestaan. Een jurk van licht en bloemen aan. Ze stroomt door mijn handen bij elk verdriet, schuwt de ergste pijnen niet. Zwarte Madonna, mijn Moeder, mijn Vrouwe. Mag ik nog meer, dieper, dichter van je houden?

 

Heks is niet de gemakkelijkste. Zacht uitgedrukt. Ik geloof zowel wel als niet in van alles en nog wat. Ik beweer zowel het deel als het tegendeel. Ik sta als dochter van een vasteplantenkweker zowel tot aan mijn enkels in de klei als met mijn kop in de wolken. Ik verkondig zowel een positieve instelling als het belang van niet de ogen sluiten voor de rauwe realiteit…..

Heks is water en vuur. Mijn sterrentekens bevestigen dat. En aangezien de ascendant steeds meer invloed krijgt bij het stijgen der jaren, zo is me onlangs vertelt, word ik op mijn oude dag steeds vuriger. En dat is te merken.

 

 

 Licht ontvlambaar vlieg ik op mijn bezemsteel door de lucht. Ideaal vervoermiddel in deze rare tijden. Anderhalve meter afstand is geen enkel probleem. Behalve misschien bij de interactie met vreemde vogels. Gelukkig zijn die niet bevattelijk voor het Coronavirus. Tijgers wel, zag ik op het journaal. Moet ik me nu over mijn katten zorgen gaan maken?

Ik zit op mijn balkon in de zon met een boek van Deepak Chopra en Leonard Mlodinow. Ik heb het in mijn boekenkast gevonden, het bonnetje er nog in. Het staat er al 7 jaar te wachten op een lekkere beurt. Een leesbeurt wel te verstaan.

Wetenschap versus spiritualiteit is de ondertitel van ‘Botsende wereldbeelden.’ Ik lees de eerste hoofdstukken. Inderdaad, de schrijvers verschillen als dag en nacht. Ze vertegenwoordigen helemaal de interne tegenstellingen in Heks zelf.

Hoewel het bij mij allang niet meer botst vanbinnen. Middels Heilige Geometrie vloeien mijn ideeën spiralend heen en weer tussen de verschillende hersenhelften. Het scheelt ongetwijfeld, dat ik beide helften heb kunnen ontwikkelen. Niet gehinderd door met handen en voeten gebonden te zijn aan een normaal bestaan.

 

Geen veeleisende man, die me dom wil houden bijvoorbeeld of wiens huishoudster ik uiteindelijk geworden ben. Geen kinderen, die hinderen. Op hun unieke heerlijke manier. Maar toch. Geen werk, geen oubollige kerk. ‘Hoorde nergens bij, volstrekt autonoom’ staat er straks op mijn zerk.

Ik zit heerlijk te lezen. Naast me zit een grote honingbij. Ze heeft zich genesteld op de parasol, die dient als windscherm. ‘Halo bijtje,’ zoem ik opgewekt. Hoeveel bijen ik toch tegenkom sinds ik me met dit volkje heb verbonden! Sinds hun onbaatzuchtige hulp afgelopen winter. In de vorm van magische honingzalf. In de vorm van een genezende doek met een bijenrune.

Die doek hangt bij mijn voordeur. Soms draag ik em, gewoon om mijn hals. Mijn magische bijendoek. Dat heksengeschenk gemaakt op de heksenschool.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vanmorgen wist ik opeens dat ik toch een eed wil afleggen. En ik wist ook eindelijk met wie. Dat wist ik natuurlijk al die tijd al. Het was in feite de eerste godin, die in me op kwam. Toch hoopte ik stiekem, dat er nog een leuke spannende oude Noord Europese Godin zou opduiken met een dringend verzoek.

Maar het is de Zwarte Madonna, die me roept. Zij is de eerste vertegenwoordigster van de Grote Moeder, die zich ooit in mijn hart nestelde. Ik had werkelijk geen idee, met wie ik te maken kreeg, er was toen nog geen internet.

Ook werden er nog niet zoveel noemenswaardige boeken geschreven over deze dame. Ik heb destijds niets kunnen vinden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Beeld gevonden in de Dordogne, de Zwarte Madonna heeft in Frankrijk van oudsher veel aanhangers…..

Intussen is er veel meer bekend over Maria Magdalena. Want het blijkt haar te zijn, mijn Zwarte Vrouwe. De vrouw van Jezus van Nazareth. Beweert de 1, weerlegt de ander. Het patriarchale gepis op de Heilige Schrift heeft haar gedaante toch niet helmaal weg kunnen wassen.

Overal duikt ze op. Vele nazaten van haar en haar man lopen nog rond. Dat is wat er beweerd wordt. Door ketters en etters en overdwarse heksen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dus Heks gaat een eed zweren aan de Zwarte Madonna. Haha. Volgens de bijbel mag je helemaal niet zweren. Wat een tegendraadse eed zal het worden. Echt wat voor jou, Heksje. Ik voel me er opeens heel goed bij.

Nu heeft ze al vaak in mijn kamer gestaan. Een jurk van licht en bloemen aan. Ze stroomt door mijn handen bij elk verdriet, schuwt de ergste pijnen niet. Zwarte Madonna, mijn Moeder, mijn Vrouwe. Mag ik nog meer, dieper, dichter van je houden?