Al ‘Moeilijk, moeilijk, moeilijk’ zingend over het ijs. Heks, ben je wel goed wijs? Interne ontploffingen en ook extern vliegt de boel in de lucht. Heks slaakt een diepe zucht. Er is veel verlies. Blijven ademhalen is het devies. En veel kaarsjes branden voor de voorouders…….

©Toverheks.com

Maandagmorgen belt Blonde Buurman me wakker. Hij helpt me met allerlei administratieve klusjes. Sinds hij zich er mee bemoeit krijg ik weer wat grip op mijn bestaan. Ook verdiept hij zich onvermoeibaar in allerlei financiële bewegingen over mijn bankrekening, waar anderen uit mijn naam voor tekenen.

Iets, dat helemaal niet mag mijns inziens. Ik ben toch niet door een malafide rechter ontoerekeningsvatbaar verklaard, zonder dat ik het in de gaten heb gehad? Iets, dat bepaalde mensen heel graag zouden willen. Het zou die financiële bewegingen zo veel gemakkelijker maken voor hen. Dan maar stiekem uit mijn naam tekenen. Zonder me ervan te verwittigen.

©Toverheks.com

Gelukkig komt de Blonde er dan weer achter. ‘Ja, Heks, het staat hier zwart op wit, die jou welbekende vrouw, je kent haar al 60 jaar, heeft echt uit jouw naam getekend….’

Ja, ik ken haar. Ze zong een liedje voor me een paar jaar geleden, tijdens een familiedineetje, om me duidelijk te maken hoe ze over mijn ziektebeeld dacht. Een kutliedje van Brigitte Kaandorp, waarin ze mensen met MEachtige klachten belachelijk maakt: ‘Ik heb een heel zwaar leven, heel zwaar, moeilijk, moeilijk, moeilijk….’

Toch fijn, dat mijn bloedverrwanten zo betrokken bij me zijn.

©Toverheks.com

Dus zij heeft uit mijn naam getekend. Zo dan. Toe maar. Heks ontploft. Voor de zoveelste keer, als het over deze materie gaat. ‘Wanneer houdt het nu eens op?’ roep ik wanhopig. ‘Wanneer laten ze me nu eens met rust? Wanneer komt er nu eens een einde aan die ellende?’

Er heerst de hardnekkige overtuiging in mijn clan, dat Heks niet met geld kan omgaan. Een overtuiging, die hen goed uit komt.

Alleen maar, omdat ik het grootste gedeelte van mijn leven straatarm ben geweest. Eerst was ik een arme student. Ik had geen beurs en mijn ouders hadden ook geen zin om voor mijn studie te betalen. Ik werkte me dus een ongeluk om het zelf te bekostigen en had geen knoop.

Daarna bleef ik arm. Niet omdat ik niet met geld kan omgaan, maar omdat ik nog voordat ik mijn studie had afgerond een invaliderende ziekte kreeg. Een niet erkende ziekte ook nog eens, waardoor ik vaak zelf voor de kosten op draai. Een kwaal, die jarenlang al mijn beschikbare middelen heeft opgeslokt.

©Toverheks.com

Ik had een huis kunnen kopen van het geld, dat ik heb geïnvesteerd in mijn ziekte. Ik ben overigens niet beter geworden van al dat investeren. Pappen en nathouden, dat is het enige dat werkt bij ME.

Heks heeft nog nooit schulden gehad. Ze heeft altijd binnen haar beperkte financiële grenzen kunnen leven. Ik heb nooit gekke dingen gedaan. Geen tonnen verloren, omdat ik zat te speculeren met huizen. Ik noem maar iets. Ook bezit ik geen verzameling dure bolides bij wijze van exterieur ego.

Ik rijd met veel plezier in een oud barrel. Dat neemt niet weg, dat ik blij ben, dat ik het wat ruimer heb tegenwoordig. Maar ik betaal een hoge prijs.

‘Ik ga naar de rechter,’ roep ik uiteindelijk, als ik ben uitgeraasd, ‘Ik ben er klaar mee. Ze gaan die man maar uitleggen, hoe het mogelijk is, dat iemand uit mijn naam allerlei documenten tekent, waar ik waarschijnlijk helemaal niet achter sta.’

©Toverheks.com

Ik heb de telefoon nog niet neergelegd, of ik krijg een appje van Steenvrouw, met daarin een recent nieuwsbericht. ‘Is dit het bedrijf van X? Het staat in de fik!’ Snel kijk ik op internet naar het gewraakte artikel. En ja, inderdaad: Het bedrijf, waar het allemaal om draait, heeft te maken met een uitslaande brand. Er is ook een slachtoffer helaas. Die ligt met brandwonden in het ziekenhuis…..

Wat een rare dag. Heks is helemaal van slag. De gehele verdere maandag spoken de beelden door mijn hoofd. Wat is er toch aan de hand me mijn clan? Zijn de voorouders soms boos?

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks besluit om wat extra aandacht te gaan geven aan haar voorouders. Ik ga kaarsen branden en offers brengen bij mijn voorouderaltaar………

Intussen wandel ik me helemaal een ongeluk met de honden. Ik kan niet met de scootmobiel naar buiten, want het is al niet te doen om de berging uit te rijden. Ook de auto is geen optie, want in de binnenstad is niet gestrooid, het is dus spekglad. Fietsen zit er om die reden eveneens eventjes niet in.

Goddank kan ik lopen. Maar eenmaal thuis val ik ongeveer om. Het loopt zwaar in de sneeuw. Ook ben ik zondag lelijk onderuit gegaan. Ik crepeer dan ook van de pijn op een gegeven moment. En dan wil ik ook nog eens gaan schaatsen!!!!!

©Toverheks.com

‘De ijsbaan in Koudekerk gaat deze week open,’ schrijft de Blonde, ‘Misschien kunnen we daar een baantje trekken…’ ‘Ik hou de Vogelplas in de gaten,’ schrijft Heks terug naar haar oude vriend, ‘Ik weet niet of het lukt om door de pijn heen te bijten, maar ik ga het proberen…’

Vroeger schaatsten we de hele provincie rond, de Blonde, zijn drie broers en Heks. De hele winter trainden we op de ijsbaan en als het dan vroor gingen we loos! De leukste herinnering is wel een monstertocht naar Haarlem.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Op de heenweg hadden we mooi weer en goed ijs. En wind mee!!!! We zaten in no time in de buurt van Heemstede. Daar dronken we koffie met een enorme punt appeltaart erbij in een cafe, dat ik altijd zie vanuit de trein…..

Maar het weer sloeg om en we kregen een flinke sneeuwstorm te verduren. Achter elkaar buffelend reden we richting de Kagerplassen. Om de beurt op kop. Ook Heks reed vaak voorop. De ringvaart was hopeloos qua ijs, herinner ik me, dus we kozen voor een route door de polder. Een route met 1000 bruggetjes……..

©Toverheks.com

Om uiteindelijk bij de ouders van dit vierspan te eindigen. Daar stond de soep klaar, zodat we weer een beetje konden ontdooien….

Ja, de ouders van de Blonde zijn mijn liefste schoonouders ooit. Ook toen het allang uit was bleef ik welkom. Als ik hen ergens trof was het altijd een feestje. Helaas leven ze niet meer.

Schaatsen met alle broertjes lukt niet meer. Eentje woont in Canada intussen. Een ander bivakkeert grotendeels in Frankrijk. Een derde heeft teveel last van zijn lijf gekregen door een ongeval. Maar de Blonde en Heks gaan toch nog een poging wagen deze week. ‘Al is het maar voor een uurtje, Blonde, gewoon om eventjes het ijs te proeven……’

Zingend over het ijs. Laten we het hopen.

©Toverheks.com