Heks begraaft samen met familie en vrienden en compleet kerkkoor geliefde Moeders. En hernieuwt oude contacten! Onder andere met een bootvluchteling.

boot op droge

Bootvluchteling arriveert

Vandaag hebben we de moeder van mijn jeugdvrienden begraven. Eerst was er een prachtig afscheid in de kerk. Daar werd gezongen door het koor waar zij tot voor kort deel van uitmaakte. Heel indrukwekkend. Mijn jeugdvriend bracht een hartverwarmend eerbetoon aan zijn moeder. De kerk zat stampvol.

man en vrouw verliefd

Onze foto

Op weg naar de uitgang vloog een oude vriend me om de nek. ‘Ik zie je op het kerkhof’, fluisterde hij. Heks reed in haar bananenauto achter een enorme stoet aan door haar geboortedorp. ‘Goh, wat is het veranderd’, schoot er door me heen. Hoewel het op een steenworp van mijn huidige woonplaats ligt, kom ik er zelden.

actie

Een echte activist ook

Ik bemachtigde een plekje op het overvolle parkeerterrein, het heeft zo z’n voordelen om in een piepklein autootje te rijden….. Terwijl ik mijn benen uit de passagierskant zwaaide, de andere kant stond pal tegen een andere auto aan geparkeerd, hoorde ik iemand roepen:’Ha, schoonheid’. Dat moest wel voor mij zijn…. 🙂

moie man

En heeeeeel knap

Het was mijn eerste lief. We vlogen elkaar om de nek. Hij is niets veranderd, nog net zo knap als immer. ‘Ik las op je blog, dat Moeders overleden is,’ vertrouwde hij me toe. ‘De kaart was op mijn oude adres bezorgd. Zeg Heks, wanneer schrijf je nu eens iets over mij? Ik zie allemaal oude geliefden voorbij komen, maar niets over ons. Behalve gisteren dan….. ‘De laatste zullen de eersten zijn’, antwoord ik.

Protesteren tegen kruisraketten.....

Protesteren tegen kruisraketten…..

Bij deze dan, lieve bootvluchteling. Het was heerlijk je te spreken.

Gezamenlijk liepen we achter de kist aan. Onderweg wisselden we de laatste nieuwtjes uit. En lachten om vele avonturen in het verleden. Na de begrafenis ging ik even bij mijn vader kijken. Mijn jeugdliefde liep met me mee. Wat is het fijn om zo samen zijn graf te bezoeken. En bij te praten. Met deze man ben ik ooit jarenlang heel gelukkig geweest. Het is goedbeschouwd het mooiste en meest pure, dat ik heb meegemaakt in de Samsara van relaties.

mooie man

gepassioneerd

Twee jaar geleden had ik een indringende droom over hem. Heksen en dromen gaan hand in hand, moet je weten. Vannacht bijvoorbeeld heb ik ook een aantal zeer heldere dromen gehad. Onder andere over een wielrenner, die Ysbrandt aanreed…

De droom over mijn eerste vriend was heel simpel. Ik zag hem zitten op een kantoorstoel. Terwijl ik naar hem keek hoorde ik een stem zeggen:’Dit is de ware’. Je begrijpt, dat ik de volgende dag raar stond te kijken van die droom. We waren het contact al jaren grotendeels kwijt en hij was zeer gelukkig getrouwd. Ik heb zelfs gedacht, dat het over een andere man ging met een oosters uiterlijk. Uiteindelijk heb ik de droom gelaten voor wat het was.

gekke vrouw met slaapmuts

24 uur volleyballetoernooi met team Ekeltje

Vandaag begreep ik, dat die onschuldige eerste relatie je ware was. Hoe wij samenvloeiden in verliefdheid en plezier is waar het om gaat. De relatie is uiteindelijk misgelopen door angst en onzekerheid. De keerzijde van een grote liefde. Wanneer we bang worden om uit het paradijs verdreven te worden, steken onze meest donkere kanten de kop op.

Bij Heks speelde ook mee een enorme afkeer tegen de geijkte paden. Ik las sombere boeken van Doris Lessing, zoals ‘De zomer voor het donker’, over hopeloze huwelijken, enigszins geïnspireerd  door Moeders,  en de schrik sloeg om het hart. Het kwartje dat deze week gevallen is in mijn relatieoptiek was toen al in de lucht. Maar ik was te zeer versmolten met de gangbare denkbeelden, om daar een goed verhaal van te kunnen maken.

Mijn eerste liefde is intussen gescheiden. En alweer druk aan het daten! Maar daar had Heks allemaal geen weet van, toen ze die droom kreeg. Het is wel een bizar bijverschijnsel, dat die scheiding zich in dezelfde tijd als mijn droom voltrok. Met sommige mensen heb je nu eenmaal levenslang een lijntje uit liggen. En dat is prachtig!

Na het condoleren kwamen alle oude vrienden bij elkaar. Er werd een datum geprikt voor een gezamenlijke lunch. Er werden nieuwtjes uitgewisseld en herinneringen opgehaald. Ik keek om me heen. Al die vertrouwde gezichten, wat grijzer, wat ouder. Wat hebben we veel gedeeld, ups en downs. Wat is iedereen blij om elkaar weer te zien. Ondanks de droevige aanleiding. Dat heeft Moeders toch maar weer mooi voor elkaar gekregen. Zelfs over haar graf reikt ze uit naar ons en creëert verbinding.

Binnenkort gaan we met elkaar lunchen. Heks kijkt er naar uit!

Later op de avond spreek ik mijn eigen moedertje. Ze is wat verbolgen, dat ik haar niet heb ingelicht en meegenomen naar de begrafenis. “Ik had Staartje heel graag gezien, die lieve bootvluchteling. Zeg maar tegen hem, dat ik zo graag nog eens met hem zou willen lachen! Jullie waren voor elkaar geschapen!’

Ekeltje, mascotte

Ekeltje

‘Ach, mam’, antwoord Heks, ‘Het leven neemt zijn eigen loop. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik het nooit uitgemaakt. Als ik mezelf had kunnen verwoorden…. Maar dat kon ik niet.’

Nu wel. In deze week van helderheid en transformatie valt alles op zijn plek.

Dromen, visioenen, synchronisiteit… Heks leeft in een wonderlijk vacuüm. De schaal is leeg.

Tevreden zo, lieve bootvluchteling?

Parijs, geliefden

Parijs

KUNST IN HET LEIDSE HOUT. Gelukkig staat er steeds weer een nieuwe generatie kunstenaars te trappelen om ons wakker te schudden … KOMT DAT ZIEN !!!

van krokusjes

LENTEKUS

Vandaag heeft de heks verschrikkelijk uitgeslapen. Het was laat gisterenavond en ik was supermoe. Dat resulteert altijd in niet kunnen slapen gek genoeg. Vanmorgen heb ik me nog maar eens lekker omgedraaid….

uitdagend uitgestoken

MET HUN SAFFRANEN TONGETJES

Toen ik uiteindelijk het pand verliet om met Ysbrandt op stap te gaan scheen de zon. Het was prachtig stralend weer. Helemaal niet koud, ondanks de sneeuw hier en daar. Ik besloot naar het Leidse Hout te rijden, even dat varkentje achter een balletje laten rennen.

samenscholend

IN GROEPJES

kleurige fleurige stipjes

NEMEN ZE EEN HEEL VELD IN BESLAG

In mijn geliefde park werd ik verwelkomd door een veld stralende krokussen. Lekkere lentekusjes op een witte winterdag. Op m’n gemak slenterde ik over zompige paadjes, genietend van vogelgeluiden en andere tekenen van de terugkeer van het licht.

blies over dit veld

LAATSTE WITTE ADEM

ondanks sneeuw

HET IS NIET KOUD

TER NAGEDACHTENIS AAN

de Befbank

Op de Befbank ga ik lekker in het zonnetje zitten. Deze enorme houten bank is geschonken ter nagedachtenis aan een zekere B.F. Krantz.  De lokale hangjongeren hebben er een modern kunstwerk van gemaakt. En een extra initiaal aan de naam toegevoegd……..Ik gooi een balletje voor Ysbrandt. Die heeft ook de lente in zijn kop en springt vrolijk in de vijver. Na een tijdje is hij zo zwart als een tor. Hopelijk valt de meeste modder er onderweg af, want mijn huisje is net gisteren helemaal gedweild.

genoeg ruimte voor een hele schoolklas om rond te hangen

DE BEFBANK IS EEN WAAR KUNSTWERK

door zijn vaste bewoners

EVEN LATER IS DE BANK ALWEER BEZET

loopt uit

NIEUWE HEG

met natte voeten...

BOMENKRING

in het winterzonnetje

ER WORDT OOK LEKKER GEZWAMD

tussen dood blad

FLUORISERENDE KLEUREN

Er begint een jongen in de buurt rond te drentelen. Zodra ik de bank verlaat neemt hij mijn plek in en gaat verwoed zitten sms-en. Binnen 5 minuten scheuren van alle kanten jongens op brommers het pad op. De Befbank is hun favoriete hangplek.

Ysbrandt onderzoekt de situatie

WINKELWAGENS? HIER?

Op de terugweg naar de auto zie ik plotseling een paar winkelwagens staan. M’n eerste gedachte is, dat 1 van onze Leidse daklozen zijn heil heeft gezocht in dit vriendelijke bos. Dan zie ik een gedekte tafel staan tussen de bomen. Er zit een keurige jongeman aan de tafel met een bord eten en een gevuld wijnglas. Er omheen cirkelen nog een aantal heren en een dame. De man aan de tafel maakt een onverwachte beweging, ik schrik, glas breekt…

HUH

WAT STAAT DAAR NU?

INTERESTING....

ZIJN ZE AAN HET FILMEN?

 

 

een bosrestaurant !!

WT GEBEURT HIER?

ik schrik....BLOED!!!!

GLAS BREEKT

Klopt dit, klopt dat, HOE IS HET MET DIE VINGER?

REGISEUSSE SCHAT SITUATIE IN

THE SHOW MUST GO ON,: nieuwe opnames

NIEUWE INSTRUCTIES

De andere deelnemers aan wat een kunstproject blijkt te zijn, veranderen van positie. Er wordt gefilmd. De man aan de tafel likt zijn vingers af. Niet vanwege de sublieme maaltijd: Hij heeft zich gesneden aan het glas….

maar met de schrik vrij

GEWOND UIT DE STRIJD GEKOMEN…

Intussen ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wat heb ik nu aan m’n hondenrondeneus hangen? Je beleeft toch ook altijd wel wat in dit wonderbos.

bier, bier, bier en lege pannen

WAT ZIT ER IN HET WINKELWAGENTJE?

studentikoze maaltijd

WAT AT DE GEWONDE MAN?

Het zijn studenten van de kunstacademie in Rotterdam. Enthousiast vertellen ze me wat hen tot deze actie heeft gedreven:  Het Filmfestival in Rotterdam en alle onbegrijpelijke dingen, die daar vertoond worden…. Dit bosrestaurant is ook onbegrijpelijk, maar wel tastbaar. Ik begrijp nog niet helemaal waar ze heen willen met hun verhaal, maar 1 ding is zeker. Hun performance heeft een sterk vervreemdend effect op me. Dus wat mij betreft is dit statement al helemaal geslaagd. Gelukkig beloven ze me aanvullende informatie te sturen en de link naar het uiteindelijk filmpje op Youtube. Dus daar zit ik naar uit te kijken.

De regiseusse geeft me haar gegevens. Ze heeft een hele leuke website.

ze gaan geconcentreerd verder

IK KIJK NOG EENS OM

de klus is geklaard

LATER ZIE IK HEN HET BOS UIT KOMEN

niet fotogeniek? laat de heks niet lachen...

DE REGISSEUSE, maakt ook prachtige tekeningen:

Even word ik teruggeworpen in de tijd. Ook ik heb aan de meest vreemde projecten meegewerkt in het verleden.  Zo was ik ooit Euredice in een diaserie, een medium uit het stenen beeldtijdperk. Ik liep hartje winter van top tot teen wit gesminckt blootsvoets in een zelfgemaakt lang wit nachthemd half bevroren over een oud kerkhof.

dat sjaaltje telt niet

HIER HEEFT ZE HELAMAAL NIKS AAN,

Achteraf een vreemde kledingkeuze voor deze Mythologische schone. Die liep vast niet in haar nachthemd door de onderwereld te dwalen. Zeker niet toen haar knappe lover  Orpheus  verscheen om haar terug te halen uit het dodenrijk. Haar geliefde was een vermaard zanger. Een soort Hazes van de Klassieke Oudheid. Hij kon zo mooi zingen, dat hij zelfs Hades, de god van de onderwereld wist te ontroeren… Zijn enige makke was nieuwsgierigheid en dat kwam hem duur te staan….

In onze versie was de held een lang breekbare slungel, die slechts met moeite mijn gestalte over het kerkhof zeulde. In zijn borstzak zat een flacon whisky tegen de kou. Bij elke onderbreking stak hij een sigaret op. Ik had meer weg van een verwilderde  wraakgodin met lange witte haren. Toen ik later zo door de stad naar huis fietste, met een winterjas erover, keek menigeen me bevreemd na…

Wel had ons verhaal een uniek einde, niet de held, maar Euredice keek achterom…. Waarom? Wie zal het zeggen…

Orpheus heeft meer weg van een bodybuilder

HIER OOK NIET

Ook heb ik wel eens gespeeld in een eindexamenfilm van een filmacademie. Klusje voor een vriend van een vriend. Hiervoor moest ook ik aan een gedekte tafel zitten. In chique avondkleding als ik het me goed herinner. Het werd opgenomen in de gepensioneerde en vervallen sexbioscoop hier in Leiden.

Het ging geloof ik over verleiding, maar helemaal heb ik het nooit begrepen. De licht ranzige lokatie droeg in elk geval niet echt bij tot dit concept.  Aangezien de makers verzuimd hebben me een kopie te sturen, zal het altijd een mysterie blijven, waar ik nu eigenlijk aan heb meegewerkt.

iedereen vult zijn eigen wereld

LEVEN IS KIJKDOOS

Ik deed ook wel projecten, die ik wel begreep overigens… Zoals mijn kijkdozenperformance in de Waag in Leiden, begin jaren 80 van de vorige eeuw! Hiertoe had ik 10 kijkdozen vervaardigd met daarin objecten die refereerden aan leven en dood. Oplopend van de eerste met de meest dode elementen; een rat, een witte kruispoeder… Tot aan nummer tien. Daarin zat gouden regen en tuinkers herinner ik me. Ik werkte dus ook met geur.

Zelf zat ik in een enorme kijkdoos, half levend, half dood gegrimeerd. In een statistiek hield ik dan de keuze van de bezoekers bij. Een onderzoek naar het levensgevoel bij mijn publiek…

an sich

WERELD IN EEN DOOS

Wat heerlijk, dat er altijd weer nieuwe mensen opstaan, om tegendraadse kunstprojecten aan te gaan. Ik kijk uit naar het resultaat, ze zijn er nog aan bezig heb ik intussen vernomen. Zodra ik de link binnen heb zet ik hem onderaan dit verhaal.

Orfeo ed Euridice

LIEVELINGSARIA IN GLUCK’S

Het Filmpje van de kunsstudenten:

Als het niet werkt, ga dan naar dit adres: