Een vliegende Heks vangt altijd wat. Vangt ook wel eens iets op. En: niets zo veranderlijk als de mens…..

huis

De Kunstroof

IMG_1993 IMG_1992

Ruim twee maanden geleden bezocht ik mijn vriend de schilder. Terwijl we van een kop koffie genoten vroeg ik zo langs mijn neus weg:’Wanneer ga je verhuizen?’ Ook voor mij kwam de vraag uit het blinde niks. Een echte heksenvraag.

Nee, mijn vriend ging absoluut niet verhuizen. Geen denken aan. Geen behoefte aan. En wel hierom en daarom. Ok. Vergeet het. Andere onderwerpen werden aangesneden.

oude woonkamer

Woonkamer

IMG_2227IMG_2210

Een paar weken later dronk ik koffie bij zijn broer in de galerie. ‘Schilder gaat verhuizen, heb je het al gehoord?’ Aldus de broer. Wat grappig nu toch. Die verhuizing kwam uit de lucht vallen. Een geschenk uit de hemel, blijkt. Woonde hij al prachtig, dit is fabelachtig. Een droom van een woning, midden in de stad. Met een enorme tuin en een gang, waar je een feest in kunt geven!

IMG_2211IMG_2214

IMG_2225IMG_2220

Niet veel later fiets ik tijdens de ochtendhondenronde langs het oude huis van onze kunstenaar. Er is een kunstroof aan de gang! Althans, daar lijkt deze verhuizing op, grapt mijn vriend later. En hij heeft gelijk. De vele schilderijen moeten ongeschonden door de enorme ramen naar beneden glijden. Er liggen dikke dekens klaar….

hondje krijgt lekkers

Hij weet wat er gaat komen.

atelier

Het atelier

Niet veel later bezoek ik hem in zijn nieuwe woning. Wauw, wat een prachtig huis. Zo hoog, mooi, zoveel sfeer. ‘Alles is mooi aan dit huis, zelfs de regenpijper zijn prachtig!’ Prijst de verse bewoner zijn nieuwe onderkomen. En inderdaad een enorme gang. Dat feest daarin gaat komen, stelt mijn vriend me gerust. Ha, een feestje van de schilder. Daar houden we van! Muziek, vuurwerk en vrolijke mensen.

pumps en blauw

Ja,  zo’n stilettohak, daar schrikt zo’n parketvloer natuurlijk van……

Ik dwaal achter hem aan van kamer naar kamer. We inspecteren de enorme tuin. Het huis is flink onder handen genomen. Er ligt een schitterende splinternieuwe parketvloer. Er wordt ook wat meubilair vervangen. Dat betekent, dat er wat oude meubelstukken uit gaan. Heks vaandelt een paar prachtige stoelen. ‘Je moet ze wel snel ophalen, Heks!’ Ja, anders staan ze maar in de weg 😉

Hierna verdwijnt de schilder in de keukenkast en komt tevoorschijn met een blikje leverpastei. Een likkebaardend hondje kijkt vol spanning toe. Het hele blik wordt over een boterham uitgesmeerd. Boterham erbovenop en voilà: Een verrukkelijke traktatie voor dat varken.

lange gang

Hier past wel een bandje in toch?

Uiteindelijk charter ik Frogs als stoelenvervoerende kleerkast. Afgelopen zondagmiddag pikt hij me op met zijn grote auto. Als ik bij de schilder aanbel, is er geen gehoor. Huh? Het was toch afgesproken? Ik bel zijn broer, waarschijnlijk zit hij daar. Ook niet. Maar gelukkig gaat dan plotseling de deur open. Ja, met zo’n lange gang duurt het natuurlijk een eeuwigheid voor je bij de voordeur bent……

stoel op straat

Stoel op de stoep

‘Wat zie je er mooi uit, Heks. Je dacht: Ik ga alvast dat parket inwijden!’ Hij kijkt naar mijn naaldhakken. Hij heeft me door! Ik glimlach onschuldig en trippel over het marmer in de gang. Hier kan Heks geen kwaad…..

De heren sjouwen alle stoelen in de zeer ruime wagen van Frogs. Maar weer niet zo rekbaar, dat ik er nog bij kan. Gelukkig is de schilder een stuk dichterbij komen wonen. Ik trek een sprintje over de kinderhoofdjes in dit stadsdeel en arriveer net niet voor Frogs bij mijn woning. ‘Ik heb gewonnen’, wrijft hij het er nog even in. Dan tilt hij met z’n pink al het meubilair twee trappen op.

Rik van Boeckel

Frogs tilt met zijn pink

En kijk toch eens hoe mooi het staat. Dank je wel. lieve schilder. Heks is er blij mee.

stoelen

Staat perfect

stoel

Zit echt zo superlekker

Heks op pad met ontstemde Tampoera. Na liefdevolle behandeling stijgt de stemming. En weer aangetoond: Geen toon zonder boventoon!

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera's

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s

Maandagmorgen lig ik nog in coma, als de wekker gaat. Prikken halen. Hondje uitlaten. Daarna naar Barendrecht voor een zangles. Ik neem mijn Tampoera mee, want er is een snaar gebroken. Ook gaat mijn juf me leren met dat handige stemapparaatje om te gaan. Er zitten vreselijk veel knopjes op en de gebruiksaanwijzing is wel erg summier…..

Tampoera

Prachtig versierd

Ik kan de hoes niet vinden. Ik haal alles uit de kast, letterlijk. Mijn hele hal staat vol kisten en tassen. Ik wroet erin rond. Geen hoes. Later blijk ik er heel dichtbij te zijn geweest met mijn zoekende handen. Maar ik vertrek zonder hoes. Met Ysbrandt aan de ene hand,  de Tampoera balancerend op mijn schouder ondersteund met mijn andere hand en een zware tas met lesmateriaal om mijn lijf ga ik op zoek naar mijn auto. Ik kan em niet vinden.

Het begint te regenen. Ik sprint terug naar het portiek en parkeer mijn instrument in de hal. In de gietende regen ga ik op zoek naar mijn kanarie. Je kijkt er toch bepaald niet overheen! Twee straten verder ontwaar ik em achter een glasbak. Het is me intussen wel duidelijk: Whiplashhoofd werkt niet mee vandaag. Gelukkig kan ik de weg naar Barendrecht dromen. Door een gordijn van water kachel ik de stad uit.

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren doen een riedel van boventonen ontstaan......

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren

Onderweg zie ik mensen weer de raarste dingen doen met hun auto. Aan mijn bumper kleven, me van de weg proberen te duwen om daarna schielijk voor me in te voegen. Net niet op iemand, die daar al rijdt. Bijvoorbeeld.  Of zwabberend midden op de markering tussen twee rijbanen rijden, ook in slakkengang …. Laatste chauffeur zat te bellen.

Maar ik kom er! Heelhuids. Met mijn ontstemde Tampoera. ‘Wat is ‘ie smerig, Heks’, krijg ik als commentaar. Gegeneerd poets ik mijn schat schoon met een spons. Even lekker afdrogen…..Mijn lerares vernieuwt alle snaren en legt me uit, hoe ik het stemapparaat moet gebruiken. Appeltje, eitje.

boventonen

Riedel boventonen

We beginnen te zingen. Heks speelt op haar blije besnaarde kalebas. De boventonen riedelen hun harmonisch klankgordijn. Onze stemmen stijgen en dalen, kronkelen, glijden. Losjes geef ik me over aan dit heerlijke samenspel.

Na de les giet het zo verschrikkelijk, dat ik besluit Ysbrandt niet zijn gebruikelijk beloning, in de vorm van wandeling, te geven. We rijden linea recta terug naar Leiden. Daar is het gelukkig droog. Na nog een bezoek aan de huisarts, ME is hard werken, hou ik het helemaal voor gezien vandaag. De rest van deze dag is crashdag! En morgen ziet er in dat opzicht ook veelbelovend uit. Ha!

tampoera bespelen

Het stemmen is moeilijker dan het bespelen

INTERBEING: Weg met de illusie van het afgescheiden zelf. Heks is koekblik en koekblik is Heks. Lege accu schudt wakker….

Bloemschikles nonnen boeddhisme Plumvillage 2009

Heks geeft bloemschikles aan de nonnetjes:
De Bhoeddameier….

Met dit prachtige weer rijd ik bijna elke avond even met mijn varkentje naar het strand. Een stukje door de duinen lopen en daarna een balletje gooien in de golven. Ook gisteren waren we weer samen op pad. Onderweg schoot het door me heen, dat ik weer niet naar het buitenland ga dit jaar met mijn piepkuikenwagentje. Weer voor niks dat uitgebreide ANWB-lidmaatschap betaald…. Daarna is mijn hoofd weer leeg en fris. We genieten van een paar heerlijke uurtjes.

tent met altaar

Altaar in mijn oude piepkleine tentje

Landerig en zanderig komen we weer bij de auto. Ysbrandt springt achterin en ik steek de sleutel in het contact. ‘Prut’, zegt mijn koekblik. ‘Prot, plop, blop’. Daar kijk ik van op. Wat is dit?

Er volgt een dialogue intérieur:

‘Dit is een lege accu, Heks. Je hebt je lichten aan laten staan, kijk maar!’ “Huh? Dan gaat er toch een alarm af?” ‘Ja, maar je bent aan de andere kant uitgestapt, omdat je pal tegen duindoornstruiken staat geparkeerd.’ ” Dus dan doet dat alarm het niet? Of heb ik het gewoon niet gehoord? Ik kan me niet eens herinneren, dat ik die lichten heb aangedaan onderweg…..” ‘Slaapwandelgedrag, lieve Heks!’ Nou, ik ben direct weer helemaal klaarwakker!

Wachtend op de ANWB lees ik in het boek ‘Zwevend op een lotusblad’ van Mary Patterson, de yogalerares. Haar avonturen in Plumvillage, de kloostergemeenschap van Thich Nhat Hanh. De hopeloze vertaling valt me niet meer op. Ik ben gegrepen door haar belevenissen. Heel herkenbaar ook. Heks heeft al drie retraites in hetzelfde klooster uitgezeten. Op haar meditatiekussentje. Het is ongelofelijk goed om die ervaring in mezelf op te frissen merk ik.

Een soort ANWB voor mijn ziel. Verwarring, woede en frustratie hebben de accu leeg getrokken. Dit verslag van de wijze lessen van Thay is de vonk , die de motor weer opstart. Nu is het een kwestie van kilometers maken….. ‘Practice! Practice!’

Het duurt een eeuwigheid voordat de hulpdienst arriveert. De zon zakt achter de boulevard. Ik sta midden in het duin. Om me heen verdwijnen in sneltreinvaart alle andere auto’s. De inzittenden kijken me bevreemd aan. Wat doet die vrouw daar vredig lezend in de deuropening van haar auto? Met dat hondje aan haar voeten? Dan wordt het stil.

Bell in Plumvillage, lower Hamlet

Hier word je wel wakker van

Ik bel nog eens met het alarmnummer. Ja, ze zijn onderweg. Ze zijn me niet vergeten. Ik wacht en lees. En voel me eigenlijk helemaal ok. Alleen erg moe. Ja, ik lijk een beetje op mijn auto vandaag. De accu is aardig leeg.

Nonnen, Lower Hamlet, Plumvillage

Stralende nonnetjes

De ANWB arriveert en binnen vijf minuten ben ik onderweg naar huis. Ik rijdt om over Wassenaar en Warmond. Even lekker scheuren op de snelweg. Na een half uur vind ik het mooi geweest. Thuis gekomen ben ik te moe om te eten. Ik spoel het zout en zand van mijn lijf en stort in bed.

non, Plumvillage

Onze Nederlandse zuster, Sr. Lan Nghiem, True Orchid

Vandaag is het gelukkig niet te warm. Heks heeft een slechte dag, HPDP (Hier PIjn Daar PIjn). Ik kijk lekker naar de Tour en hou me verder gedeisd.

bloemschikken met nonnen in Plumvillage

Een gouden dag

Heks vecht met negen spoorwegbeambten en komt als winnaar uit de strijd. Niet zonder kleerscheuren echter.

tweeling

Heks en haar tweelingbroer

Vanmorgen verslaap ik me, dus te laat voor m’n prikken. Ik mag wat later komen, heel lief. Moeizaam kleed ik me aan. M’n linkerarm fladdert als een pijnlijk vogeltje in de weg. Heks is gewond. Ik ben gisterenavond letterlijk slaags geraakt met een legertje mannetjes in het blauw op Amsterdam Centraal.

Er was weer van alles mis met de dienstregeling, er werd aan het spoor gewerkt en elders was er weer eens iemand voor de trein gesprongen. Nergens werd het fatsoenlijk aangekondigd. Dus Heks stond op het verkeerde perron, toen ze er achter kwam, dat er nog een laatste trein zou vertrekken binnen een paar minuten aan de andere kant van het station.

Anders werd het via Utrecht, Den Haag en een bus hier of daar. Geen prettig vooruitzicht midden in de nacht. Ook was ik helemaal afgebrand, voelde me misselijk van moeheid en ziek. Dus op een holletjes door de stationshal met mijn fietsje. Weet je wat, ik doe een stukje op mijn fietsje, het is rustig, dus dat kan best.

knappe mensen in de opera

En de lieve vriendin van Fiederelsje

Plotseling werd ik hardhandig door een ambtenaar in functie van mijn fiets gerukt. Ok, het mag niet, ik ga wel lopen, ik moet die trein halen. ‘Nee, mevrouwtje, komt U maar eens mee, legitimatie!’ De man trok aan mijn arm en probeerde mijn fiets af te pakken. Heks gaf hem van katoen. Opeens sprongen er wel tien mannetjes van alle kanten in blauwe spoorwegpakjes bovenop het gebeuren.

Schreeuwend als een viswijf heb ik me van hen losgerukt. Hoe ze het godverdomme in hun hoofd halen om een vrouw midden in de nacht niet de kans te geven veilig thuis te komen en dergelijke. Ze stonden raar te kijken, maar ik wist weg te komen en uiteindelijk op het nippertje mijn trein te halen. Helaas heb ik er een hele pijnlijke arm aan over gehouden. Het was al niet veel, nadat ik een paar uur een boek moest vasthouden tijdens ons concert twee weken geleden. Maar nu ie ‘ie helemaal naar de kloten.

lachende mensen

Lekker grappen en grollen

Kijk, dit is nu weer zo’n typisch voorbeeld van de harde aanpak, die de heks vaak krijgt, terwijl ze in wezen een heel kwetsbaar wezen is. Die kerels vonden het maar wat leuk om zich op die opgetuigde vrouw met haar hoedje te storten. Sukkels.

Vanmorgen ook aan de dood ontsnapt, toen een vrouw zonder kijken opeens achteruit ging rijden met haar enorme SUV, richting Heks en haar hondje. Weer schreeuwen, op het laatste moment stopte ze. ‘Kijk uit je doppen, stomme taart’, riep ik. Ik kreeg bijval van een man, die het hele gebeuren had gadegeslagen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Heks’, beaamde hij. De vrouw zat met een stomme koeienblik te roepen dat het haar speet. Ja, Mwoehoe. Gebruik je spiegels, domme koe.

Ach, Heksje is gewoon zo moe van alle tikken en klappen links en rechts. Wie komt er nu eens met een leuk verhaal? Iets brengen? Zonder dubbele agenda?

Fiederelsje kwam iets brengen gisteren. Een kaartje voor de opera. Samen met haar lieve vriendin. Het was geweldig! Mijn tweelingbroer en zijn lief waren er ook. Wat studiegenoten uit een ver verleden. En de voormalige koningin. Compleet met valhelm. Heks was helemaal in stijl gekleed, een mooi hoedje prijkte op mijn hoofd. Dus ik moet niet zo zeuren. Er is een handvol mensen, die me koestert. En daar moet ik het gewoon mee doen.

vrouw met hoedje

Ja, mooi hoedje hoor heks

Verder heb ik ontdekt, dat een grote bek opzetten effect sorteert. Je houdt er mensen mee van het vege lijf. Wel loop ik er zelf ook schade bij op. Kijk maar naar mijn arme linkerarm. Nu heb ik helemaal geen goede arm meer. M’n rechter is al jaren van het pad af. Ik doe veel met mijn linkerarm, zoals autorijden. Aankleden was al lastig, maar nu weer bijna onmogelijk.

Morgen naar mijn geweldige fysiotherapeut voor een martelbehandeling. En dan maar hopen, dat het bijtrekt…..

Muziek is toch zo helend. Ondanks de gewelddadige terugtocht en mijn gemolesteerde arm, heeft het me toch weer in de zachtheid van mijn hart gebracht. Na een paar dagen in de dichtgevroren vijver van mijn persoonlijke hel is het een ware zegen weer verbinding te voelen. Met alles en iedereen.

knappe lachende mensen

Nog even dan met z’n allen op de foto

Vandaag houd ik mijn gemak. Ik moet nodig een paar vervelende administratieve klusjes doen. Daar ga ik me maar een beetje op focussen. En een lekker soepje koken. Als m’n arm het toestaat…..

Stem geven aan archetypes tot op het bot. Zingen vanuit je ziel. Holtes laten resoneren met moeder aarde. Kortom: Stembevrijding!!!

I love singing

Met hart en ziel

Zingen met hart en ziel. Stembevrijding. Vandaag was het weer zover, de leergang kwam weer bij elkaar in het heerlijke gebouw MuzyQ. Ik reis altijd samen met een hele bijzondere vrouw. In haar wonen vele gedaanten en als ze gaat zingen komen ze tevoorschijn. Ze neemt ons mee op verre reizen…..

zingen Jazz vrouwen zwart

Wie komt er nu weer tevoorschijn?

We waren heerlijk op tijd en voor het gebouw, buiten in het zonnetje, wachtte ik mijn medeleerlingen op. Gezamenlijk namen we de lift naar de derde verdieping. Daar had Jan-Hendrik het lokaal al opgewarmd met vergeet-mij-nietjes en kaarsen. Om de tafel verzamelden we ons om onze stemming af te stemmen.

canyon

Rotswanden laten trillen

De ridder, een klasgenoot,  was op reis geweest. Naar Amerika, de canyons in. Het Walhalla der stembevrijders natuurlijk. Stel je voor. Jouw nietige lichaam in zo’n enorme klankkast en die resonantie gebruiken. Als verlenging van je lichaam. Totaal in trilling met moedertje aarde…

canyon

De aarde zingt

Nadat we ons warm hadden gedanst en gezongen werd wat theorie besproken. Vandaag gingen we werken met de driehoek van de archetypes: The creator, the destructor en the inner child. Ik was blij met de destructor. Vanwege mijn geplande bitchlied….

De werking van deze driehoek is als volgt: Als je met zowel scheppende als vernietigende kracht in je leven om weet te gaan is je innerlijk kind geborgen, dus levensvatbaar….

Er is nog een andere driehoek, daar hebben we eerder mee gewerkt.: The seeker ,the lover  en promised land. Terwijl ik dit opschrijf duurt het even voor ik op dat laatste kom. Wat was het ook alweer? Lost paradise? Veelzeggend…..

lost paradise

verloren paradijs

De reiziger en degene die zorgt in je kunnen behoorlijk in strijd zijn. Vaak zijn mensen met anderen bezig en komen ze niet toe aan hun eigen verhaal. Of ze gaan over lijken om hun doel te bereiken en sterven een ellendige eenzame dood. Om je eigen beloofde land te bereiken, moet je een evenwicht vinden tussen deze twee.

davidster

Een krachtveld van heb ik jou daar

Vandaag had ik het genoegen om midden in een ster van deze driehoeken te staan, terwijl mijn zanggenoten ieder een archetype stem gaven. Je komt dan hocus-pocus opeens in een krachtveld te staan van heb ik jou daar.

Het beloofde land had er weinig fiducie in en trok zich terug. Het krachtveld raakte verstoord. The lover trok alles uit de kast om de boel te redden. Maar teveel actie sloeg de plank mis. De reiziger was zoekende. De creator en destructor gingen vervolgens een bondje aan, waardoor the inner child de kluts kwijt raakte…..

archetypes

Je kunt er weer een draai aan geven gelukkig

Ik kan je verzekeren, dat al die dingen op een soort enge manier kloppen met mijn verhouding tot deze archetypes. En ook van mijn medestudenten hoorde ik dergelijke reacties….

lost_paradise_by_vickynessuno-d3alms5-1

Misschien moet ik eerst een een appeltje schillen met deze en gene…..
net als Eva, dat gedoe met die slang is geschiedvervalsing……

Het leuke is, dat je er ook weer een draai aan kunt geven. Ik heb uiteindelijk mijn prachtige Grote Bitchlied gezongen. En ik heb ongelofelijk leuke en ontroerende liederen van anderen beluisterd. En zo verschrikkelijk gelachen om een kippenballade, dat ik nog pijn in mijn kaken heb.

zingende kip

Zingend pluimvee

In deze vertrouwde setting is ook ruimte voor mislukken en falen. In feite bestaat dat fenomeen niet in stembevrijden. Moet je bij een auditie voor Idols in een strak pakje de jury naar de mond zingen, hier geldt slechts authenticiteit. Onmogelijk om in te falen. Je eigen oorspronkelijke geluid is altijd de moeite waard…..

Wat is dit toch leuk. Wat een bevoorrecht mens ben ik om dit te beleven. De sterren van de hemel zingen samen. En je wortels de grond in.

boom familie

Met je takken in de wolken

Stamboomgegevens van de zuigelingen: Onnavolgbare familieverbanden. En Ysbrandt: de hond met kattengedrag

katten-15068

Poesjes!

Vanmorgen vroeg stond mijn hulp alweer voor mijn neus. Ik had een slapeloze nacht achter de rug, dus heks was superbrak. Eerst maar eens een kop koffie. En daarna samen het bed verschonen. Ik tilde de werpkist met het kattengezin uit bed en zette hen in de luwte van mijn werkkamer.

katten-15148 katten-15166 katten-15183

Toen ik even later ging kijken, schoot Pippi gestresst de kamer uit en lag er nog maar    één kitten in de kist. De andere was nergens te bekennen. Paniek bij de heks. Mijn hulp moest lachen. ‘Ach heks, die hoor je toch zo piepen!’ En Inderdaad. ‘Pieppiep’, klonk het uit de kledingkast. Pippi dook onderin tussen de schoenen en daar kroop het blinde wurm protesterend rond.

katten-15019

Kom op nou, heks!

Moeders had haar kleintje voor de zekerheid maar verstopt. Aan de tweede was ze niet toegekomen. Verontwaardigd keek Pippi me aan. ‘Jouw schuld. Wat zijn dat voor’n praktijken heks? Een beetje huisvredebreuk op de vroege morgen!’

Tevreden was ze pas weer, toen ze volledig geïnstalleerd in haar sprookjeskist op het grote schone bed zat. Geroutineerd begon ze de kleine dondertjes te wassen en al snel lagen ze tevreden aan één van haar vele puntige tepeltjes. Precies klein genoeg om in die minibekjes te passen.

katten-15110

Wasbeurt

Later op de dag kwam Steenvrouw op kraamvisite. Zij is de betovergrootmoeder van de zuigelingen. Haar kat Doekie is de moeder van Ferguut en Leonoor. Verschillende vaders, het is een wilde meid! De panter is weer aan de rol gegaan met Snuitje. Resultaat: Pippi. Pippi houdt het weer met de boskat. En zo zijn dus al mijn katten familie van elkaar. Opa Ferguut, oma Snuitje, tante Aafje, tante Leonoor en ga zo maar door.

katten-15066 katten-15115

Vanmiddag kwam Femke, de dochter van Trui langs. Alweer zo’n puber, die elke paar maanden een ware transformatie ondergaat. Vijftien is ze pas, maar al een hele jongedame… Haar moeder was gisterenavond het grut al komen bewonderen. Hun kat Loetje is de moeder van Snuitje! Is het nog te volgen? Al die kattenvrouwtjes in mijn vriendenkring en de eindeloze familiaire betrekkingen tussen onze huisdieren…..

katten-15092 katten-15036 katten-15118 Steenvrouw gaat misschien weer één van deze mormeltjes adopteren. Het zal nog moeilijk worden om ze af te staan. Ik heb al met Ysbrandt overlegd: ‘Het zijn er maar twee, we kunnen ze ook houden.’ Hij was direct voor. Hoe meer poesjes , hoe beter. Hij staat op bijzonder goede voet met de kattenclan. Ze accepteren hem als een volwaardig lid van de familie. Een blaffende variant. Suikeroompje Ys. hond-en-poezen-13168 hond-en-poezen-13160 En het varkentje? Wat zijn de gevolgen voor hem van deze vreemde cross-over tussen deze uiteenlopende species? Hij wast zich vaak als een kat. Likt aan zijn poot en wrijft over zijn koppie. En hij geeft kopjes aan mensen in parkjes. Tot hun verrukte verwondering.

hond-en-poezen-13171 hond-en-poezen-13165 hond-en-poezen-13155

Zo is de dag weer voorbijgevlogen. Pippi ligt tevreden te knorren met haar koters. Af en toe gaat ze even aan de wandel. Dan dweilt ze een tijdje languit in de woonkamer met een koppie van ‘Effe niks, graag’ Het is een hele vermoeiende job, moederpoes zijn.

katten-15160

Moment voor mezelf

Ik weet er alles van, vorig jaar was ik de klos met flesjes geven midden in de nacht. Wekenlang. Ik was na een paar dagen al helemaal gesloopt … Dus ik leef met haar mee en spreek haar bemoedigend toe. Dan kruipt ze weer vol goede moed bij haar kindertjes en schikt zich vol overgave in haar rol.

katten-15041 katten-15042