Autonomie is wat me ontbreekt. Heks ligt chronisch in de clinch met bazige dames, die me naar de grond proberen te werken. Heks moet in de overgave. Of het nu een kreng van een fysiotherapeut is, die me veertig minuten laat wachten en mij daarvan de schuld geeft of een geslepen psychiater, die me voor gek verklaart……. Of haar good-cop-handlangster, die er een mierzoet schepje bovenop doet….. Of een schreeuwende pispot met een Drentse Patrijs…..Heks krijgt het voor haar kiezen.

Oh, wat ben ik moe. Uitgeput. Leeggetrokken. Nu heb je dat als MEer snel. Een keer flink schrikken en een sprintje naar de deur is soms al genoeg voor een uurtje amechtig uithijgen. Een slungelige mannelijke vervangende thuiszorg, die nagenoeg niks uitvoert helpt ook niet mee. Op zich best knap om tweeënhalf uur lang uit je neus te vreten zonder dat het echt opvalt.

Heks is dan ook enorm blij, dat haar hulp terug is van vakantie. Eindelijk worden er weer kattenbakken verschoond en kussentjes gestofzuigd. Ook plak ik niet meer aan het aanrecht vast. Ik weet niet wat de vakantiekracht daarmee deed, schoonmaken was het in elk geval niet.

Gisteren fiets ik eventjes langs bij de huisarts. Ik heb een raar voorgevoel over buurtzorg T. Ik heb de psychologe gisteren telefonisch verteld, dat ik het proces stop wil zetten. Ik ben mijn vertrouwen in de psychiater en haar team volledig kwijt en wil dat ook niet dat het gekke mens met mijn huisarts gaat praten. Over mij en mijn rare dossier.

Want reken maar dat er vreemde dingen staan in het medisch dossier van Heks. Zo heb ik ooit een nabloeding gekregen door een medische misser tijdens een operatie. In mijn dossier staat hierover: ‘Mevrouw Toverheks is hysterisch en kreeg daardoor een nabloeding….’

Voor de goede orde: Ik was onder narcose tijdens die aanval van hysterie.

Als ik het niet met eigen ogen had gezien een aantal jaren later, toen ik wegens vergaande wantoestanden bij diezelfde arts van ziekenhuis wisselde en opeens het gewraakte dossier in handen kreeg, had ik het ook niet geloofd hoor. Zoiets verwacht je niet van een universitair geschoold medemens. Met de eed van Hippocrates in zijn klep.

Ik ken overigens iemand, die ook door dezelfde chirurg is opengesneden ooit en daarbij eveneens bijna het leven heeft gelaten. Die dame heeft geen ME. Ze is dan ook serieus genomen in haar klacht en heeft een half miljoen van het ziekenhuis gekregen. Verschil moet er zijn natuurlijk.

Mijn vorige huisarts riep dingen als ‘Je moet je niet zo wentelen in je kwaaltjes!’ op momenten, dat ik bijvoorbeeld al een jaar volkomen bedlegerig was. Ik moest maar een Pools meisje inhuren voor een paar euro om mijn huis op te ruimen, want thuiszorg ging ze echt niet voor me regelen. Ik zat toen weer tegen een flinke operatie aan te hikken. Ik woonde al de hele zomer op mijn balkon, omdat het binnen zo’n troep was……

Wat heeft die dame in mijn dossier gezet? Ik wil het echt niet weten.

Ook ben ik bij Rivierduinen jarenlang vernederd en afgezeken over mijn ingebeelde kwaal. Ik kwam bij hen na die laatste operatie. De wond was net na vier maanden dicht. En wat zegt gezondheidspsycholoog meneer de Koekepeer tegen Heks ter kennismaking? ‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden?’

In hetzelfde traject werd ik door een psychiater, die even drie minuten bij de psycholoog binnenrende, vol Prozac gestopt: Daar zou ik flink van opknappen volgens de eikel. Toen ik  maar net aan 1 van de bijwerkingen overleefde ( ik kreeg suïcidale gedachtes, ME patiënten kunnen nu eenmaal niet tegen antidepressiva), riep hij onverschillig, toen hij weer drie minuten binnenrende; ‘Daar verliezen we mensen op….’

Wat zou die kwibus over me geschreven hebben? Destijds riep hij dat ik helemaal geen ME heb. ‘U bent bipolair. Ik ga u uppers en downers geven….’ intussen grabbelend naar zijn receptenboekje. Dat had de stumper in die drie minuten toch maar goed gezien! Vond hij zelf dan.

‘Ik ga helemaal geen uppers en downers slikken. Ik ga niets meer van u slikken. Als u niet heel snel maakt dat u weg komt heeft u een proces aan uw broek!’ De man maakte inderdaad dat hij weg kwam, maar wat zou hij daarover weer hebben geschreven in mijn dossier?

Of de aan ditzelfde GGZ-traject verbonden fysiotherapeut. Wat zou hij hebben geschreven? ‘Ik ga u in een streng oefenprogramma stoppen. U moet vijf dagen per week om negen uur ’s morgens hier zijn, dan gaan we oefeningen doen. Ook moet u dit en dat, hardlopen, sportschool, zus en zo….. U moet een contract tekenen en zich daaraan houden. Anders volgen er represailles…….’

Menig ME patiënt, die dit protocol gevolgd heeft ligt nu definitief in een verpleeghuis. Het is een hele gevaarlijke strategie bij dit type patiënt. Wij kunnen niet herstellen. Ik krijg al spierpijn van de straat uit lopen. Heks weigerde dan ook hieraan mee te werken. ‘Uw eigenwijze houding zal u wel redden,’ riep de griezel me na bij het afscheid.

Dat zal er dan ook wel in staan: Heks is eigenwijs. Met deze psychiatrische patiënt is niets aan te vangen.

Ik ben natuurlijk  al drieëndertig jaar bezig met het bestrijden van deze zware invaliderende ziekte. Dus mijn dossier heeft een lange baard. Vol met dit soort beschuldigingen. Lui, gek, eigenwijs, wentelt zich in haar kwaaltjes, werkt niet mee, wil geen antidepressiva-achtige  medicatie, weigert morfine (!!!), denkt dat ze een echte ziekte heeft…….

Heks wil dan ook pertinent niet, dat de mensen van Buurtzorg T mijn dossier te pakken krijgen. Drie weken geleden heb ik iets ondertekend, waarin ik toestemming geef. Maar dinsdag trek ik die toestemming telefonisch weer in. Ik ga niet verder met die mensen. En bij gebrek aan andere mensen binnen de  organisatie houdt het mijns inziens op.

‘Ik bel u vrijdag nog een keer op, dan bent u misschien wat rustiger,’ koeioneert de psychologe dinsdag een zeer geagiteerde Heks. In het telefoongesprek met haar krijg ik weer dezelfde stomme vragen voor mijn kiezen. Eerst doet ze heel begrijpend, maar als puntje bij paaltje komt moet ik toch weer toegeven, dat de geest het lichaam beïnvloedt en dat ik een psychiatrische aandoening heb.

Ze speelt een beetje good cop/ bad cop met Heks. Zij is dan de goede natuurlijk. Maar wel in dienst van de slechte. ‘We hebben u in het team besproken,’ betekent zoveel als ‘We trekken 1 lijn.’

Als ME dan geen psychiatrische aandoening is, dan is mijn depressie het wel. Volgens de psychologe. Apart. Ik kom er dus niet onder uit. Onder het psychiatrisch etiket.

Waarom? Wat is hun belang hierbij? Waarom moet ik in de overgave?

‘Ik weet prima, wat tot de psychiatrie behoort en wat niet. (Een vroegere geliefde van Heks hakte met dat bijtje. Voorwaar geen makkelijk bestaan. Hij heeft zichzelf helaas niet overleefd.) Ik ben niet schizofreen, bipolair, paranoia of noem maar op. Ik heb last van een depressie door bepaalde dingen betreffende mijn familie. En daar wil ik hulp voor. En geen pillen.

‘Maar dat is toch een psychiatrische aandoening, zo’n depressie, vindt u niet?’ God, wat zijn die mensen hardnekkig. Het maakt niet uit, wat ik zeg.

‘U hebt gezegd, dat u wilt gaan zwemmen en vroeger wilt op staan…’ roept ze opgewekt als tegen een onwillig kind. Om me weer in haar stramien te lokken. ‘Dat heb ik gezegd om jullie een plezier te doen. Ik heb aan het eind van dat vreselijke gesprek met mevrouw de psychiater vorige week gewoon gezegd, wat jullie willen horen….’

En dat hebben ze dus wel onthouden. Koren op hun molen. Heks moet zwemmen en om zes uur op. Het feit, dat omdraaiing van dag/nachtritme inherent is aan ME boeit hen niet. Dat het al dertig jaar een dagdagelijks gevecht is om een beetje te slapen ’s nachts. Dat gaat wel over als ik eens een keertje mijn best ga doen. En ga zwemmen.

Heks heeft jarenlang gezwommen. Het vrat bijna al mijn beschikbare energie op. Wennen deed het nooit. Altijd zwom ik met veel pijn. Ik stond vaak te duizelen in de kleedruimte. Ik heb nog steeds ME.

Ik fiets dus langs bij de huisarts om te checken of Buurtzorg T niet toch met hem probeert te praten vandaag. En wie schetst mijn verbazing? ‘Er is net een brief voor hem afgegeven door iemand van Buurtzorg T,’ zegt de assistente. Ze zwaait met een formulier met mijn handtekening er op. Het drie weken geleden door mij ondertekende document is net ingeleverd.

‘Ze hebben vandaag een belafspraak met de dokter om te praten over jou,’

Er komt stoom uit de oren van Heks. De assistente staat er verbaasd naar te kijken. Ik gris het papier uit haar hand en scheur het in duizend stukjes. Voor haar verbijsterde ogen.

‘Ik moet met de dokter spreken vandaag. Dit loopt echt de spuigaten uit, wat die lui van Buurtzorg T doen. Ik zeg nee en ze doen ja. Ik wil niet dat hij met die psychiater gaat praten. ….’

De assistente belt de huisarts. Die heeft om kwart over twee nog een gaatje. Als ik later mijn verhaal doet, snapt hij al snel wat er loos is. Hij heeft nooit aan mijn verstand getwijfeld. Hij geeft me nooit het gevoel, dat ik me in mijn kwaaltjes wentel. Mijn huisarts beschermt mijn privacy. Bij hem ben ik nog steeds veilig.

Aan het eind van de middag gaat de telefoon. Als ik hem op pak en mijn naam noem, hoor ik niks. Ik bel het betreffende nummer. Ik krijg het antwoordapparaat van de psychiater. Heeft dat gekke mens me nu toch zitten bellen?

Ik heb gisteren toch duidelijk gezegd tegen die psychologe, dat ik dat echt niet wil. Ik wil niet opnieuw aan de verbale terreur van die vrouw worden blootgesteld. Ik ben klaar met haar brainfuck.

Razend van woede begin ik aan een klachtenbrief. Wat een stelletje idioten.

Heks wil therapie, met name omdat een vrouw uit mijn familie me middels een smerige  truck mijn autonomie heeft trachten te ontnemen. En het is haar nog gelukt ook. Heks hangt aan allemaal financiële touwtjes. De touwtrekker is een narcist. Hij gedraagt zich als de eerste beste door de rechter aangestelde bewindvoerder. Dat is hij geenszins!

Uit mijn naam worden belangrijke documenten getekend door een aangetrouwd familielid. Iemand van de zeer kouwe kant. Iets, dat volgens mijn advocaat helemaal niet mag.

Deze psychiater, die me ook al mijn autonomie tracht te ontnemen, die achter mijn rug dingen doet, mij betreffende, die ik heb verboden….. Tegen mijn zin dus, die wil winnen……. Die me voor gek verklaart en monddood tracht te maken, die gemene pactjes smeedt met haar team…. Die de boel manipuleert en over me heen walst……. Waar ken ik het van?

Als ik zou hebben gekozen voor confrontatietherapie dan was dit experiment heel geslaagd. Het lijkt wel een onvrijwillige familieopstelling.

Toch ga ik er niet mee door. Ik ben wel klaar met mijn rol van Kop van Jut. In welke omgeving dan ook.

Zo ben ik afgelopen week flinke uitgescholden door 1 van de potjes met de Drentse Patrijs. Krijsend blokkeerde ze het fietspad, terwijl haar strontvervelende hond zich zwaar stond te misdragen rukkend aan de riem. Ik fietste alleen maar om haar heen met mijn über brave hondje. ‘Hou je bek, gek mens. Let jij nu maar op die hopeloze hond van je.’

Ook is mijn klacht bij een fysiotherapeut vrij onbeschoft afgehandeld. ‘Ik loop een kwartiertje uit’ werd bijna drie kwartier. Heks moest helaas naar een volgende afspraak, dus ik ben weg gegaan. Ik hoorde de vrouw en haar client maar lachen en praten. Die client was al meer dan een uur binnen. Echt haast hadden ze niet.

©Toverheks.com

‘Ik ga je niet vertellen wat er aan de hand was, maar belangrijk, belangrijk, belangrijk. Schijt in je bek, kotsbraak over je heen, want je moet gewoon niet bij mij afspreken. Eigen schuld, dikke bult. Ik heb nu eenmaal geen controle over mijn agenda’ was haar excuus.

Volgens mij heeft ze geen controle over haar grote mond. Ik kom al 9 jaar bij dat rare mens in haar praktijk. Zes tot acht keer per maand. Ik had wel een behandeling kunnen gebruiken ook, na dat gekruip door die tent een paar weken geleden. Respectloos natuurlijk. Ik ga me inderdaad maar eens heel ergens anders laten inplannen.

Ook bij Buurtzorg T maakt Heks geen afspraken meer. Wel ben ik een soort bang van hen geworden. Wat als ze me onvrijwillig laten opnemen? Als mevrouw de psychiater het in haar bol krijgt, dat ik een gevaar ben voor mezelf. Ik heb tenslotte een als psychiatrische aandoening aangemerkte depressie (ME voor alle duidelijkheid) en weiger medicatie en ben daarnaast zwaar aan de drank met mijn dagelijkse ME kater.

 

 

 

 

 

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles en Art Nouveau in het Hortahuis. Cultuurhappen op de valreep…….

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Cowboy speurt naar een verborgen schat

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Maandag crasht Heks vol overgave. De vakantie eist zijn tol. In tegenstelling tot de rest van de wereld, zijn dit soort activiteiten dodelijk vermoeiend voor mij. Ik heb veel te veel gelopen, dus mijn benen zijn volstrekt verknoopt en verzuurd. Ik kan geen pap meer zeggen en de ervaring leert, dat ik het maar uit moet zitten. Of beter gezegd: liggen…..
Ik begin de dag natuurlijk met de verplichte wandeling door een bos met Ysbrandt. Eerst prik ik een megasuperblaar door. Ongelofelijk: Het ding is nog groter, dan de teen, waar hij op zit.

Zo, dat loopt een stuk aangenamer……

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

Wat een prachtig bordje!

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

De laatste dag van onze minivakantie in het prachtige Brussel is in feite de meest productieve. Eindelijk zijn we een beetje uitgerust, want alweer slapen we schandalig uit. Gelukkig heeft Heks een wekker gezet, anders lagen we waarschijnlijk nu nog te pitten. Goeie bedden, hoor, in dat Golden Tulip Hotel!

We komen ruim op tijd voor het ontbijt, maar het buffet is leeggeroofd door de andere gasten. Een Indische man staat enorm te schelden op een serveerster. Hij heeft groot gelijk, het is een triest restantje wat de klok slaat. En zijn tirade heeft effect: In no time wordt er een nieuwe dubieuze fruitsalade neergezet, bacon en vleeswaren bijgevuld alsmede onze favoriet: Tomaten en komkommer…….

Nu nog alles in de auto proppen. Dan kunnen we eindelijk de stad in. Traditioneel missen we de trein, maar het kan ons niet schelen. We zijn vroeg genoeg voor ons doen. In een slakkengangetje gaan we richting station. We stappen uit in Brussel-Zuid en duiken de vlooienmarkt in de Marollen op. Binnen een minuut heb ik al een geweldig Japans schaaltje op het oog. Raku gestookt en ook nog handbeschilderd. Hier en daar verguld….. Heel bijzonder.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Geschulpt schaaltje met verguld hart.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Ik zwaai er onverschillig mee naar de verkoper: ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Dat roepen ze hier werkelijk bij elk voorwerp, ontdek ik al snel. Maar in dit geval ga ik niet afdingen, ik ben bang, dat ze dan zien hoe mooi dit schaaltje in feite is. Ik sluit de deal en het juweeltje wordt in een paar kranten gewikkeld.

Iets verder zie ik een waanzinnige glinsterstof verscholen in een stapel Arabische bruidskleren. Het blijkt een sprookjesjurk te zijn. ‘Combien?’ Nou, raad eens? ‘Cinq euro!’ Ik rommel nog wat in de stapel, maar de andere jurken zijn allemaal berekend op het Arabisch schoonheidsideaal: Enorm! Naast me staat een Nederlandse vrouw ook verwoed te spitten. Ze houdt ‘mijn’ jurk scherp in de gaten, maar ik laat em niet los. Die gaat mee naar huis! ‘Oh, jammer’, zucht ze,’ Hij is zo ontzettend leuk! Ik zoek zoiets voor mijn dochter!’

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

De Cowboy is intussen ook op jacht, maar zijn aanpak is volstrekt anders. Hij eindigt met een paar koebellen, voor zijn verzameling percussie instrumenten. Heks maakt nog een kapot bord buit. Kapot? Dat is toch niks. Inderdaad, volstrekt belachelijk om zoiets te kopen. Dit is echter zo’n prachtexemplaar, dat ik er toch een paar euro voor over heb. Tot slot vind ik nog een door de wind gevormde woestijnroos. ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Ja, doei. Ik leg de steen terug. De marktkoopman vraagt hoeveel ik ervoor over heb. Nou, 1 euro en dan wil ik er ook dat stukje seleniet, engelensteen, bij. En zo geschiedt.

Na een uurtje zijn we het zat. We gaan koffie drinken en ons beraden op het volgende programmaonderdeel. We willen een route lopen langs allemaal Art Nouveau huizen in de buurt van de prestigieuze Louizalaan, net buiten het centrum.

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

In 1893 ontwierp de architect Victor Horta zijn eerste gebouw in deze totaal nieuwe vormentaal. Andere lokale bouwheren, Van Rysselberghe,  Van de Velde en Hankar volgden in zijn voetsporen. Zo zijn er ter plaatse heel wat panden in deze stijl opgetrokken. Het mooiste daarvan is ongetwijfeld het woonhuis van Horta zelf, tegenwoordig een museum. Cowboy en Heks doorkruisen de wijk en zien heel veel prachtige gevels versierd met bloemmotieven.

Hoogtepunt is ons bezoek aan het Hortahuis. Wat een droom van een gebouw!! Werkelijk alles is mooi, van brievenbus tot luchtrooster. Ronde vormen en licht. ‘De energie vloeit zo prachtig door dit huis, het is gewoonweg Feng Sui!’ merkt Heks op. ‘Horta heeft zich laten inspireren door het verre Oosten, hij was ongetwijfeld bekend met dat fenomeen!’ weet Cowboy te melden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

We kijken uitgebreid rond en nog eens en nog eens. Uiteindelijk hebben we alles in ons opgezogen en dan pas willen we weer naar buiten. Een waardiger afsluiting van ons reisje is niet denkbaar. Geheel tevreden eten we ergens een klein hapje en nemen de trein terug naar m’n trouwe kanarie. Die staat nog steeds voor het hotel geparkeerd. Maar niet lang meer.

Het zit erop. Zondagavond om een uurtje of zeven rijden we weg uit Brussel. De weg is zo goed als leeg. Cowboy zet een lekker jazzmuziekje op, een hele oude crack speelt de sterren van de hemel. Heks neuriet mee en haar maatje knapt een uiltje. Of nee, hij ligt heel stilletjes te luisteren, want af en toe komt er raak commentaar op de muziek. Zo rijden we in een cocon van zingende tevredenheid terug naar onze echte levens.

Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Art Nouveau, Horta huis in Brussel, woonhuis van de architect, tegenwoordig museum

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, HortaArt Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta