Heks ontploft tijdens bezoek indicatie adviseur. IK BEN TOCH NIET GEK !!!!!!!

ben nog niet echt wakker

Veel te vroeg belt hij aan

Vanmorgen vroeg stond de indicatie adviseur van de thuiszorg op de stoep. Deze zaak heb ik in 2007 aanhangig gemaakt en nu was het dan zover. Er kwam iemand kijken. Huisbezoek! De man was hier al eens eerder over de vloer geweest voor een ander akkefietje. Ik had toen net die whiplash opgelopen en hij dacht dat ik aan de drank was. Huh? Ja, echt waar.

Of de roe....

Krijg ik lekkers? Hulp bij koken bijvoorbeeld?

Nu vroeg hij me of ik therapie gaf. Vanwege alle klankschalen, die werkeloos tegen de muur staan. Huh? Ja, echt waar.

Wil hij soms een behandeling?

Hoe komt zo’n man erop?

Ik ben ’s morgens altijd uiterst brak, dus zulke gekke vragen gooien me uit evenwicht. En dat is nu net de bedoeling, denk ik. Toch wist ik hem duidelijk te maken, dat meer hulp uiterst gewenst is. Ik moet het daarvan hebben, het huishouden doet nu eenmaal niet zichzelf.

En nog een beetje bla

Meut meut meut

‘Nou’, zei hij,’ U moet natuurlijk ook werken aan genezing. Dus cognitieve therapie!’ Ter plekke ontplofte ik. Hoepel nou eens op met die cognitieve therapie. Het is fysiek heel zwaar, want je moet erbij sporten. Ook is het bewezen niet effectief bij ME patiënten. Het werkt zelfs averechts… De enige die er beter van worden zijn de psychologen zelf. Ze vangen 50.000 euro per patiënt.

bladiebla

Blabla, ja, hier word iedereen moe van

Ik heb dat hele traject al eens doorlopen bij gezondheidspsychologen en weet er alles van. Ik heb geen jeugdtrauma meer over om op te kieskauwen. Aan het eind kreeg ik een enorme stapel evaluatieformulieren. Ik vulde in, dat het niet had geholpen en dat ik me fysiek zo mogelijk nog beroerder voelde. Hun conclusie was, dat ik zo ongeveer genezen was. Huh? Ja, echt waar.

Dan knap je wel op!!!!! Sukkel...

Je moet gewoon niet zoveel piekeren!!

Tijdens mijn ontploffing belde Steenvrouw aan. Zij kwam me bijstaan, maar die man was zo godsgruwelijk vroeg, dat zij te laat was. Ik blijf tijdens zulke ontploffingen wel correct, die man doet ook maar zijn werk. Ik moet hem wel te vriend houden…

Daarom heb ik hem vanmiddag wat literatuur gestuurd. Studies over cognitieve therapie en ME. En een goed verklaringsmodel van het ontstaan van deze ziekte door een biochemicus. (http://www.steungroep.nl/archief/populair/ortho072ME-CVS-te-behandelen.pdf).

Maar geen Nederlandse arts, die hiervan afweet, het is een Bananenrepubliek hier!

Het beste verklaringsmodel tot nog toe !!!

Kunnen ze bij WMO hun tanden op stukbijten. Zodat ze die niet in mij zetten.

Tegen Steenvrouw even lekker gescholden op de gang van zaken. En daarna over naar de orde van de dag. Bij de fysiotherapeut bleek, dat in mijn linkerschouder iets omgedraaid  zat. Op een gegeven moment schoot het weer op zijn plek en het gewricht was weer bruikbaar. Geen wonder, dat ik bijna niet meer in m’n jas kom momenteel. Als ik fysio Pieter met de gouden handjes toch niet had…..

daar bof ik dan weer mee

Gouden handjes

Dus weer helemaal aan elkaar gezet ben ik mijn verhaaltje voor Anneke gaan schrijven. Het was lastiger, dan ik had gedacht. Grappige anekdotes genoeg, maar het zijn juist de kleine gewone dingen, die zich moeilijk laten vertellen. En die ik het meest ga missen. Het is wel gelukt uiteindelijk. Het wordt vast een mooi afscheid.

Foto174