Elk mens heeft haar/zijn grootste talent. Het mijne is vrijkaartjes krijgen. Laat gave Heks in de steek? Wankelt haar wereldbeeld?

Zo'n lekkere rondborstige Walkure

Zo’n lekkere rondborstige Walkure

In de ochtend rijd ik naar Zoetermeer. Acupunctuur. Alle stoplichten springen op rood onderweg. De brug staat een eeuwigheid open. Zorgeloos zing ik mee met Jess Roden, The player not the game, heerlijke blues.

Door Staart voor mij op CD gezet. ‘Weet je nog Heks, dat ik altijd weken zat te sparen voor een LP. Ik wist dan precies wat ik wilde hebben. Jij kocht gewoon op het Waterlooplein tweedehands platen voor bijna niks, omdat je de hoes zo mooi vond! En daar zaten juweeltjes tussen.’

Deze plaat is zo’n vondst. Helemaal grijs gedraaid op mijn stokoude platenspeler. Die overigens te langzaam draaide, waardoor die blues nog naargeestiger klonk.

Ondanks alle vertragende factoren -zou het door de muziek komen, teveel gedraaid op die trage pick up, ik raak in een ander tijdcontinuüm met Jess -heb ik een voorspoedige reis: Ik ben maar vier minuten te laat. Heb alle tijd.

opera

Een spektakel

Als ik in de naalden lig maakt mijn telefoon een vreemd geluidje. Ah, berichten op Facebook. Ik kijk met een half oog. Mijn blik wazig. Opeens schieten mijn ogen open en vlieg ik overeind. Au! Naalden prikken geniepig vanwege mijn veranderde positie. Zie ik het goed?

Papageno_Papagena

Hartstocht en Strijd

“Heb een vrijkaartje voor opera vanmiddag. Wagner……duurt vijf uur, blabla. Interesse?” Het duurt kostbare minuten voordat ik de kostelijke boodschap heb ontcijferd. ‘Yes, denkt Heks, ‘dat wil ik wel!’ Snel rommelt ze een antwoord in elkaar. Regelt oppas voor de hond. Zegt een afspraak af. En dat allemaal typend met naalden in haar arm. Opera! Ja ja!

bas

Een stem als een huis

Dan komt het teleurstellende bericht: Het kaartje is, in die ongelofelijk korte tijd, die verstreken is, al vergeven. Weer gedoe met tijd! Naweeën van het luisteren naar Jess?  Nog nashakend van de adrenaline verwerk ik  de tegenvaller. Van de meevaller. De blijdschap met de dode mus. Dus.

vrouw zingt

Zoetgevooisd

Wat is dat toch, dat we in no time onze verwachtingen sky high hebben en dan zo bijna fysiek teleurstelling kunnen ervaren, mijmer ik op de terugweg. Die ook al niet gladjes verloopt. En alweer kan het me geen biet schelen. Zing ik mee met Jess.

opera

Uit volle borst

Een beangstigende gedachte schiet door mijn hoofd: Ik zal toch niet mijn timing met vrijkaartjes kwijt aan het raken zijn? Heks heeft een natuurlijke aanleg voor het verkrijgen daarvan….

Tijdens mijn vakantie zat ik gezellig te flirten met Vengaman. Hij keek me zwoel aan met zijn slaapkamerogen. “Mijn grootste talent?’ zei Heks tegen deze beroepsflirt, ‘Vrijkaartjes! Het leven trakteert me op een eindeloze stroom.’ Het spreekt hem aan, deze gave. ‘Maar wat is mijn grootse talent?’ verzucht hij hulpeloos. Wat denken jullie?

opera

Diva’s

Thuis gekomen vind ik het wel lekker zo, een middagje vrijaf. Even mijn groentepakket ophalen in de natuurwinkel. Daar tref ik iemand, die laatst figureerde in mijn persoonlijke synchronische werkelijkheid. We praten over dit verschijnsel, de quantum aspecten ervan. En het geloof in Sinterklaas…..

opera

Geen microfoon nodig

Dan is het mooi geweest. Frogs haalt het hondje op. Heks dweilt in bed. Ben supermoe van al dat geren.

In mijn mail vind ik een prachtige link gestuurd door Steenvrouw. Ik bekijk het filmpje op YouTube. Een vrouw, Vera Helleman, vertelt hoe we in het leven, met name in liefdesrelaties natuurlijk, allerlei verwachtingen op elkaar projecteren. En hoe ongelukkig we daarvan worden.

Dat heb ik aan den lijve ondervonden vandaag. Voor ik dat berichtje over de opera kreeg, was mijn dag slechts zonneschijn. Daarna knaagde het aan me, dat het niet doorging. Raar toch eigenlijk. Er is niets veranderd, alleen maar een verwachting getorpedeerd.

Dan gaat de telefoon. Fiederelsje! Of ik vrijkaartjes wil voor een uitvoering in Naarden, Nederlandse Bachvereniging. Het jaarlijkse vriendenconcert. Ik heb de gave nog! Ja natuurlijk wil ik dat. En ik weet al iemand om mee te vragen. Deze persoon mag er geruimere tijd over nadenken. 🙂

opera

Heks en Fantoom

Mysterieuze vondst in brievenbus, synchroniciteit ten top, gevolgd door nostalgische lunch met jeugdvrienden.

jeugdvrienden

Jeugdvrienden

Vanmorgen kijk ik op mijn weg naar buiten in de brievenbus. Eigenlijk vreemd, want op zondag krijg ik nooit post…. Maar wie schetst mijn verbazing, als ik een boekje in de bus vind. ‘De renner’, van Tim Krabbé….. ‘Nou breekt mijn klomp’, denkt Heks. Geen afzender. Ik snuffel er even aan, duidelijk tweedehands!

vriendinnen

Veertig jaar geleden

vriendinnen

Nauwelijks veranderd toch?

Nu moet je weten, dat de bange fietsenmaker me bij zijn eerste bezoek een boek over wielrennen cadeau deed bij wijze van hofmakerij. ‘Helaas hadden ze niet het boekje van Tim Krabbé’, zei hij,’ maar dat krijg je nog wel eens van me!’ Ik denk dat dat boekje net zoiets is als de waterkoker van Tank. Alle exen hebben een exemplaar in de boekenkast staan!

vriendinnen in de douche

Heks en Appeltje dertig jaar geleden tijdens een toneelweekend

mooie dames

Appeltje en de schone Helena

Even schiet het door me heen, dat hij misschien dit exemplaar in mijn bus heeft gegooid tijdens een fietsronde. Maar waarom in godsnaam? Omdat het bij al zijn veroveringen op de plank hoort? Suffig sta ik naar dit stokoude exemplaar te staren. ‘Hij zou ook nooit zo’n oud boekje geven, het is een man van nieuw, nieuw nieuw’, mijmer ik.

mannen op terras

Staart, de man van Moeders en Eerhart

Met een slaperig hoofd komt mijn buurman de trap af. Ik zwaai het boekje heen en weer voor zijn neus. ‘Kijk eens wat ik in mijn brievenbus vind…’ Als snel blijkt, dat hij net een mailtje heeft ontvangen van een vriend, dat er een boek in zijn brievenbus is gedeponeerd. In de verkeerde brievenbus dus…. Vreemde synchroniciteit weer. Maar gelukkig wordt het mysterie snel ontrafeld….

oude vrienden op terras

Eerhart en Tacitus

Aan het begin van de middag lunch ik met mijn jeugdvrienden op een zonovergoten terras in de Vlietlanden. Het is heerlijk om elkaar weer eens uitgebreid te spreken onder het genot van een hapje en een drankje.

Allereerst brengen we een toast uit op Moeders. Deze bijeenkomst heeft ze toch maar weer mooi bewerkstelligd. Wat zou ze ervan genoten hebben als ze er bij had kunnen zijn!  Ze is erbij, niet fysiek, maar in al onze harten is ze aanwezig.

man op terras

Tacitus met zijn scherpe tong

De moeder van mijn jeugdvriendin is er ook! Wat heb ik haar al lang niet meer gesproken. Ik was jarenlang kind aan huis bij hen. Door haar toedoen heb ik die diepe liefde voor Schotland opgevat. Zij is een halve Schotse. Ik ben een aantal keren met haar naar haar moederland gereisd en heb daar de beste herinneringen aan.

vrouw op terras

Kittekat, de moeder van mijn jeugdvriendin

Gedurende mijn hele middelbare schooltijd kwamen we met alle schoolvriendinnen op vrijdagmiddag bij haar op de thee. Ze leerde ons haar eigenwijze levenslessen. ‘Zorg dat je op eigen benen staat, je moet ooit in je adolescente leven het gevoel kennen, dat niemand weet waar je uithangt en wat je doet!’ Ik heb heel goed naar haar geluisterd. Zelfs nu weet meestal niemand waar ik uithang en wat ik doe…… 🙂

Er lopen allemaal kinderen rond te springen. Welk kind is van wie? Wat zijn ze al volwassen! Gelukkig is er één vriendin, die pas laat aan kinderen is begonnen. Dus er loopt ook nog wat heerlijk jong spul tussendoor.

lachende  Indische man

Staart

Het is onmogelijk om iedereen te spreken in die paar uurtjes. Veel te snel is het tijd om op te stappen. ‘We gaan dit snel weer doen!’, hoor ik links en rechts. Dat lijkt Heks wel wat. Dan is ze weer van de partij. Als ze haar niet vergeten uit te nodigen tenminste…..

Op weg naar de auto sta ik nog ruim een half uur met Appeltje te praten op een straathoek. We hebben vroeger lief en leed gedeeld, jarenlang. Ook nu vertonen onze levens een opmerkelijke paralel. We zijn allebei veel met Boeddhisme bezig. Appeltje reist zelfs regelmatig naar Japan, scheert haar hoofd kaal en vervangt dan tijdelijk de abt van een klooster in de buurt van Hiroshima.

mooie vrouw op terras

Heks geniet

Intens tevreden rijd ik naar huis. Als ik mijn auto parkeer, zie ik één van mijn vrienden aan komen peddelen op zijn fiets. Weer zo’n grappig geval van  synchroniciteit. Ik ben hem in geen twintig jaar waar dan ook tegen gekomen. En nu lunchen we met elkaar en kom ik hem een uur later op een andere plek weer tegen.

Het leven zit vol magie.

hippiestel

Staart met rood haar, geverfd en geknipt door Heks.
Een uniek kapsel, zijn moeder schrok zich dood

Lugubere vondst tijdens therapeutisch huishouden: Lijk uit kast in Huize Heks. Ook veel leven in de brouwerij gelukkig….

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Vanmorgen vroeg was ik het bed aan het verschonen met mijn hulp. Ik besloot op zoek te gaan naar het snoertje van mijn telefoon. Dat zou wel eens onder het bed kunnen liggen. Met mijn hand rondtastend tussen kampeerspullen deed ik een lugubere vondst. Even dacht ik aan een dode muis, zo’n dubieus cadeautje van 1 van mijn katten. Het was een piepklein gemummificeerd puntgaaf katje, compleet met nageboorte.

‘Met recht een lijk uit de kast’, zei mijn hulp droog toen we een beetje van de schrik bekomen waren.

Mijn idee dat er een derde boreling moest zijn klopt dus. Al die tijd lag dit schatje onder mijn bed. Waarschijnlijk dood geboren en direct door de moeder verstoten en uit de werpkist gekieperd. Geen gereanimeer en  couveuses in kattenwonderland….

Mijn medekattenvrouwtje, Steenvrouw, is op vakantie. Per sms laat ze me weten, dat ik het diertje bij haar in de tuin mag begraven. Ik vries hem zolang wel in.

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Aspergefoto’s: Rik van Boeckel

Hoewel het gisterenavond laat was, alweer een aspergediner met vrienden in Huize Heks, ben ik toch gaan zwemmen. Schouderklopje, schouderklopje! Het katje spookte door mijn hoofd, terwijl ik baantjes trok. Het prachtige minigtijgertje stond op mijn netvlies gebrand. Toen ik met mijn auto het terrein verliet, zag ik een moedereend met een hele vracht kleintjes. Geel en bruin en allerlei variaties daartussenin. Wat een cadeautje van het leven zelf.

Ik sprong uit mijn auto en dronk al dat gespatter in. Verrukt maakte ik foto’s. Helaas werkt Bluetooth vandaag niet mee, ik krijg de bestanden met geen mogelijkheid op mijn computer. Dus wat geleende plaatjes….

eendjes

Zoiets

kleine eendjes

hele familie

Het is alweer het vierde kitten, dat een mooie begrafenis van me krijgt. Vorig jaar nog het zusje van ThayThay en Aafje in Plumvillage, een boeddhistische kloostergemeenschap. Dat was de mooiste kattenbegrafenis ooit. De ceremonie werd geleid door een amerikaanse boeddhiste, die in het dagelijks leven een begrafenisonderneming runt. Samen met een stoere engelse en een lieve schotse werd het een indrukwekkend gebeuren.

Het beestje had dan misschien een heel kort rotleven gehad, maar ging wel snorrend dood.  En kreeg een superbegrafenis met grafsteen en eeuwig boeddhistisch leven: No coming, no going……

Nou, dit erwtje krijgt dat ook. Als Steenvrouw terug is, haal ik em weer uit de vriezer en maak ik een mooi kistje…..