Señor Leo, Don Leo, De Neus, De Hoed, mijn zielsvriend en reisgenoot

Vanavond sprak ik voor het eerst in weken mijn goede vriend Señor Leo, ook wel bekend onder de naam Don Leo. Dat laatste in Groningen en omstreken. En dan weer met name bij de voetbalclub FC Groningen en café Flip. Hier valt hij op, omdat hij in handgemaakt Italiaans kostuum met bijpassend vest de wedstrijden bijwoont. Op zijn hoofd prijkt een gangsterachtige gleufhoed. Sommigen noemen hem ‘De Hoed’. Gevreesd wordt hij door mensen, die hem kennen als ‘De Neus’, vanwege zijn gebroken neus…. Zijn bijdrage aan de oorlogsuitrusting van de supporters bestaat uit manchetknopen met het logo en een das in de kleuren van zijn club.

denk er wolk parfum bij

Ik heb aan de wortel van die neus van Don Leo gestaan. De eerste avond, dat ik eens een goed gesprek met hem had, was op kerstavond ’98, in de kroeg. Later, in de frisse buitenlucht, dook opeens een bebloed spook op, het was de Don. Hij was op zijn neus gevallen. Ook in de jaren erna was er sprake van een opmerkelijke wederzijdse aantrekkingskracht tussen De Neus en Moeder Aarde. Het resultaat is een woest intrigerend uiterlijk…Voeg daar zijn natuurlijke neiging tot plagen aan toe en je hebt een boefje. Met gouden hart.

woest intrigerend

Ooit zaten we in een kroegje hier om de hoek. Een uit de kluiten gewassen man, Harry,  kwam scheldend binnen, hij had ruzie met z’n ‘wijf’.  Het contact was snel gelegd en we hebben die avond enorm veel pret met hem gehad. Ik paste mijn onnavolgbare heksenmagie toe op de situatie en Leo zat met een uitgestreken gezicht lekker te stoken. Daar is hij kampioen in, met tegendraadse opmerkingen iemand op het verkeerde been zetten. Of het goede been, het is maar hoe je het bekijkt…

De man was z’n boze bui zo vergeten. Bij het afscheid beloofde hij het weer goed te maken met zijn vrouw. En ook: ‘Blij, dat ik ruzie met m’n wijf had, anders had ik jullie nooit ontmoet’. Wij waren ook blij met die ruzie, want Harry had ons een onvergetelijke avond bezorgd.

Het is alweer 2 jaar geleden, dat we elkaar in levende lijve hebben gezien! En dat terwijl we elkaar wekelijks spreken. We zijn beiden echter fysiek niet fit genoeg voor een bezoek. Als we elkaar dan eindelijk eens zien is het altijd feest! Dan gaan we tegen alle regels van rust, reinheid, regelmaat in, gewoon een avond op stap. Dat zijn magische avonden, we trekken de avonturen aan als een enorme magneet. Zo is Señor Leo ook aan deze bijnaam gekomen. Deze erenaam werd hem jaren geleden toegezongen door een een knappe studente medicijnen en haar Spaanse orkestje in een zwoele nacht in oktober op de Korenvaartsbrug in Leiden.

Don Leo’s ex is getrouwd met mijn ex. Dat schept ook een band, hoewel het alweer zo lang geleden is, dat het zelden ter sprake komt. Wij neigen allebei sterk naar levensgenieten en levenskunst. Je rijk voelen met niets. Genieten van alles. Helaas is het verre van perfect, deze vriendschap. Perfect zou zijn, als ik vanavond even bij hem binnen zou lopen, of hij bij mij. En dat we eens een keertje op stap konden gaan samen. Beiden in een wolk parfum, de Don in een volstrekt fout pak en ik op hele hoge hakken.

De Neus heeft ooit een verschrikkelijk auto ongeluk overleefd. Daar heeft hij de nodige fysieke problemen aan overgehouden. Mijn lijf, dat weten we nu wel, is helaas ook verre van gezond.  Het is geen favoriet onderwerp van gesprek tussen ons, we hebben het liever over leukere zaken… Hoewel we ver uit elkaar wonen leven we in dezelfde wereld. En hebben aan half woord genoeg.

Voorlopig zullen we het nog even met telefonisch contact moeten doen. Toch hoop ik snel de puf te hebben, om naar het hoge noorden te rijden. Dan kan ik ook nog wat familie bezoeken. Het wordt hoog tijd…..