Grenzen aangeven vergt moed en oefening. Grenzen aangeven was nooit echt mijn ding. Wat is dat een grens? En als ik em aangeef? Ben ik dan een onmens? Heks speelt succesvol douane. Bij een verraderlijk lieve dame.

Zondagmiddag. De bel gaat. 2 keer. Dat is mijn kat Ferguut. Althans, het is iemand, die aanbelt voor mijn kat. En het is niet de dame van het hotel aan de overkant. Zij doet dit wel eens in de loop van de avond. Als ze me door de keuken ziet lopen, terwijl ik de beesten eten geef. Als mijn panter hongerig zit te wachten in de steeg.

Maar nu is het middag. Ik sta op het punt om de deur uit te gaan. Ferguut is een half uur geleden al vertrokken. Hij wil vast nog niet naar binnen….

Ik doe de voordeur open en galm de naam van mijn boerenridder door het trappenhuis. Beneden gaan er deuren open en weer dicht. Ik hoor gescharrel, maar de panter verschijnt niet. Nee, die heeft echt nog geen zin om weer naar binnen te gaan. Echt niet!

Dan lijn ik de hondjes aan en ga zelf de deur uit. Ik rijd mijn scooter uit de berging en tuf de voordeur uit. Op het bankje in de gevel zit, zoals verwacht, de Rare Dame. Samen met een narrige Ferguut. Ze ziet er niet raar uit ofzo, deze Rare Dame. Ze ziet er uit als een snoepje van een vrouw.

Niets is minder waar. Er zit een keiharde binnenkant onder die kwetsbare buitenkant. Een bulldozer. Heks kijkt de broze bulldozer aan. ‘Ik had je toch gevraagd om niet meer bij me aan te bellen?’ zeg ik streng.

Het gekke mens terroriseert me al een hele tijd met dit aanbellen voor de kat. Altijd net als ik een lekker tukje lig te doen begint het gebel. Honden gaan blaffen, ik schrik wakker uit mijn hazenslaapje, Heks dus nijdig.

Ik besluit al snel niet meer te reageren op dat gebel. Die kat komt echt genoeg binnen hier. Er lopen voortdurend mensen in en uit het portiek. Heks incluis. Ferguut vindt het bovendien geen punt om op de trap te wachten tot ik hem mijn huis binnen laat.

De Rare Dame presteert het om soms tien keer achter elkaar 2 keer aan te bellen. En dan een half uur later, net als ik weer in slaap ben gesukkeld, begint ze weer van voren af aan me die terreur.

‘Maar Heks, zeg je daar dan niks van?’ zul je denken. Ja, Heks zegt er genoeg van. Luid en duidelijk. In niet mis te verstane bewoordingen. Iets zeggen tegen het gekke mens is overigens niet zonder gevaar. Ik heb in het begin van dit ongewenste contact wel eens iets gedeeld over wat er in mijn leventje speelt.

Ik kwam haar toen tegen op straat, net nadat ik iets vervelends had meegemaakt.

Er lag direct een hele brief met aanbevelingen en adressen in de bus. En een dag later een zo mogelijk nog langere brief. Met nog meer wijze raad en zogenaamd goedbedoeld, maar ongevraagd advies. Ongewenst ook. Bemoei je lekker met je eigen zaken.

Alsof iemand zich in je leven probeert in te vreten. Heel onaangenaam.

‘Waarom loop je hier eigenlijk altijd door de steeg?’ vraag ik haar op een gegeven moment. Het begint me op te vallen, dat ik de malloot altijd tegen kom, als ik zelf door de straat beweeg. Op elk mogelijk tijdstip. Met koffie to go in haar hand.

‘Woon je hier soms in de buurt?’ Misschien een nieuwe bemoeizuchtige buurvrouw? Haar antwoord verbijstert me.

‘Ik woon in Oegstgeest, in een saaie flat, maar ik vind Leiden zo leuk,’ antwoord ze me guitig lachend. Ik kijk haar stomverbaasd aan. Ja, Leiden is leuk, maar mijn steeg is een zeik- en piesstraatje. Met achteraf lelijk pleurisplaveisel. En oerlelijke nieuwbouw huizenblokken van foute witte plofbakstenen. Saai tot op het bot.

Niet bepaald een voor de hand liggende plek om chronisch rond te wandelen als je onze museumstad lief hebt. Alle alarmbellen gaan dus af bij Heks.

Rode vlaggen, rode vlaggen!

We hebben dus een vrouw met een lief snoetje, die de godganse dag bij me aan loopt te bellen, brieven met ongevraagd advies in mijn brievenbus stopt, door de straat paradeert met koffie in de hand, eindeloos hier op de stoep zit… Zich niks aantrekt van mijn bezwaren tegen het aanbellen….

“Heks, laat haar niet je huis in,’ maan ik mezelf. En dat is maar goed ook, dat gemaan, want op een kwade dag staat ze opeens zomaar bovenaan de trap voor mijn eigen veilige voordeur te leuterkoeken tegen me. Met een flauwe smoes. Ik laat haar niet binnen.

Dan is Ferguut een hele tijd weg. Ze ziet de briefjes in de straat hangen. Ik krijg weer post en ze belt weer aan en ze loopt me weer voor de voeten. Na een maand duikt mijn ridder weer op. In Oegstgeest. Waar zij woont!

Erg toevallig allemaal, maar ik denk toch niet dat ze mijn kat heeft gekidnapt. Dat kan ik me echt niet voorstellen. Maar helemaal zeker ben ik er niet van…..

Ergens in het najaar ben ik het dan eindelijk echt helemaal en ongelofelijk spuugzat. Ik zeg nog een keer luid en duidelijk, dat ik niet gediend ben van haar bemoeizuchtige praktijken. Op strenge en barse toon. Met een ondoorgrondelijke gezicht. Dat ik niet wil dat ze ooit nog bij me aanbelt. Dat die kat zichzelf prima redt. Dat ik mezelf prima red….

Een niet mis te verstane boodschap.

Het gaat een tijdje goed. Ik word niet meer uit mijn broodnodige slaapjes gewekt. Er liggen geen akelige hulpvaardige epistels meer in de brievenbus. Ze loopt niet meer door de straat met koffie in de hand. Ik begin haar al een beetje te vergeten……

En dan zondag begint het dus weer opnieuw. Er wordt weer aangebeld. Mijn kat wil pertinent niet naar binnen, maar toch probeert ze dat voor elkaar te krijgen. Omdat ze zelf naar binnen wil waarschijnlijk…

‘Ik heb je toch meermalen luid en duidelijk gezegd, dat ik dat niet meer wil, dat aanbellen. Dat je me vaak uit mijn slaap haalt met dat gebel. Dat ik het gewoon niet meer wil hebben!’ Ik kijk de vrouw doordringend aan.

‘Ach,’ zegt ze onschuldig, ‘Ik dacht, het is alweer een tijdje geleden, het kan wel weer…’

Zucht. Meuh. Bluhg.

Blonde Buurman moet erg lachen als ik hem dit verhaal vertel. ‘Ach Heks, jij hebt altijd van die mafkezen achter je aan. Gek op Leiden en dan hier in de steeg gaan wandelen, hahahaha…..’

‘Maar ik heb haar niet binnen gelaten. In het verleden zat ik nu met een vreselijke zogenaamde vriendschap opgescheept. Een vriendschap met iemand, die over me heen walst en voor wie het nooit genoeg is. Dat heb ik toch maar mooi voorkomen!’

Lekker in je vel zitten. Uit je vel springen. De oren gewassen worden. Van die dingen. Heks heeft er mee te maken. Van sommige mensen moet je braken. Maar eind goed, al goed. Ingreep goed gegaan. Wie goed doet, goed ontmoet gaat niet altijd op. Zo is het nu eenmaal.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Vanmorgen aan het eind van de ochtend ga ik de deur uit met mijn hondjes. VikThor moet naar de dermatoloog. Hij heeft een gruwelijk chronische oorontsteking. We zijn al anderhalf jaar bezig met spoelen, zalven, oorprut op kweek zetten. Maar elke keer is het weer mis. Dan weer zit het ene oor vol met resistente bacteriën, dan weer het andere….

Vandaag wordt het spannend. Want mijn ventje krijgt misschien een ingreep onder narcose. Het ligt er een beetje aan of de dierenarts het trommelvlies van het meest ontstoken oor kan zien. En of het trommelvlies intact is… Zo niet, dan wordt het hele middenoor schoongemaakt. Een hels karwei.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks haat vroeg opstaan. Ik heb altijd uren nodig om ergens acte de présence te kunnen geven. Eindeloos zit ik uit te kreukelen met straffe koffie en pijnstillers. Vandaag is het niet anders. Maar ik ben de deur uit. Ik loop goed op schema. Ik zit lekker in mijn velletje. Als er niks mis gaat ben ik ruim op tijd in Rijswijk, waar die godvergeten dure specialistische dierenkliniek zit.

Ben ik even blij, dat VikThor goed verzekerd is. Dat ventje heeft me al goud geld gekost. Maar gelukkig krijg ik driekwart van dat gouden geld uiteindelijk weer terug. Nadat ik eindeloos veel papierwerk heb ingeleverd bij de verzekeringsmaatschappij. Voorzien van stempels en handtekeningen. Het gaat bepaald niet vanzelf bij mijn dierenverzekering. Ze doen standaard enorm moeilijk.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Op de Langegracht stop ik bij een parkje. Ik laat mijn viervoeters even lekker rennen. Ze poepen en piesen zich een slag in de rondte. Gevolgd door Heks met haar poepzakjes. ‘Kom guys, we moeten gaan,’ maan ik mijn trouwe vrienden, ‘Anders komen we alsnog te laat.’

Even later tuf ik verder over de Langegracht. Die is al anderhalf jaar op de schop. Een smalle rijstrook is de enige uitweg uit de binnenstad. Aan het eind wil ik de Pelikaanstraat op draaien. Voor me stopt een busje, die moet rechtdoor en dat kan blijkbaar niet. Ik rij mijn piepkuikentje er omheen, want afslaan kan wel.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Zou je denken. De weg is niet geblokkeerd of afgesloten. Wel zie ik op de recht doorgaande weg een stoomwals log manoeuvreren. Die is nog wel eventjes bezig zo zie zien. Het arme busje zal lang moeten wachten…..

Dan begint er een man tegen me te schreeuwen. Het is 1 van de wegwerkers. Hij is instant woedend en razend. Hij gaat binnen drie seconden van nul naar honderd. Schuimbekkend roept hij, dat ik terug moet achter die bus. De man scheldt me helemaal verrot. ‘Je moet wachten,’ krijst de idioot tot slot, ‘Wachten jij, spreek ik soms Hebreeuws?’

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks kijkt verbaasd naar de gek. Ik gebaar, dat ik de hoek om wil en niet rechtdoor. Dit is olie op het vuur bij de man. Buiten zichzelf van woede komt hij op me toelopen. Het is een klein aartslelijk potig opdondertje. Zijn lelijke kop is verwrongen tot een woedend masker. Ik manoeuvreer mijn auto weer min of meer achter het busje. Wat bezielt die leiperd? Lijk ik soms op zijn moeder? Waar komt al die woede zo opeens vandaan?

Dreigend komt de man nu richting mijn kanariepiet. Ik doe net of ik hem niet zie. Wacht tot hij mijn auto voorbij is gelopen. En geef dan flink gas. Zo.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ik scheur de hoek om, terwijl ik de man machteloos hoor brullen. De weg is leeg en vrij. Er is geen enkele reden om me de weg te versperren. Als een zonnetje rijd ik de Hooigracht op. Maar bij het volgende stoplicht merk ik dat ik helemaal zit te trillen….

Weer een gek, die het op me voorzien heeft. Weer iemand, die me klappen wil geven. Die z’n slechte humeur op me wil uitleven. Het enige dat me opvrolijkt is het idee, dat hij het nakijken had. Dat hij zich over zijn eigen woede zal moeten ontfermen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ruim op tijd ben ik in Rijswijk. Even later zit ik in de spreekkamer van de dermatoloog.

De vrouw kijkt in VikThors oren en begint te brabbelen. Ze spreek heel beroerd Nederlands en is uitermate chaotisch. Soms snap ik geen snars van wat ze allemaal loopt te beweren. Maar ze is heel aardig en ongetwijfeld goed in haar vak.

‘Iek ga ja, ja kaiken met een kaikertje in dat miedenoer en dan ien CT scan maiken,’ begint ze opgewekt haar plannen uiteen te zetten. ‘Geen CT scan,’ zegt Heks streng. Ik weet dat de medewerkers van deze club bij het minste of geringste komen aanzetten met zo’n peperdure CT scan.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ergens tussen de 1200 en 1400 euro kost zo’n grapje. ‘Ze moeten dat apparaat natuurlijk wel terug verdienen,’ was het laconieke commentaar van een andere dierenarts, die ik hierover een tijd geleden consulteerde, toen deze zelfde dierenartspraktijk dit voor de zekerheid bij een kat van me wilde doen, die last had van zijn oor, ‘Zodoende proberen ze je een CT scan door je strot te duwen…’

‘Medewerkers worden gepusht om zoveel mogelijk CT scans te maken,’ vertelde een voormalig werknemer van deze keten me vorig jaar. Zij was om die reden weg gegaan bij dit bedrijf. Ze kon het niet aanzien, dat mensen met een klein portemonneetje zich financieel in de nesten werkten om maar dit soort onnodige rekeningen van hun huisdieren te kunnen betalen.

Geen scan dus, maar wel een kleine operatie om het middenoor goed schoon te maken. Bezorgd laat ik mijn schat achter. Ik ga met Freya naar de kringloop verderop in de straat. Daar vind ik een heel leuk tafeltje voor op mijn balkon. En een kristallen tafelbel. En een leuke bloemenvaas. en een paar geweldige keramieken beeldjes….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Het duurt lang voordat de operatie voorbij is. De dermatoloog vertelt me wat ze heeft aangetroffen in dat ellendige middenoor. Geleiachtige smurrie. En een kapot trommelvlies. ‘Het ies hiel goed, dat gik die oor heb schoongemaakt. En volgende kier misschien toch CT scan, dan kunnen wie zien achter daar,’ ze wijst op een model van een hondenoor aan waar ze wil kijken met de scan….

Ja volgende keer. Nou, ik dacht het toch niet.

VikThor wil maar niet wakker worden. Het duurt en duurt. Een lodderig oog gaat open. Zijn tong hangt als een roze washand uit zijn lekkere bekkie. Heks zit eindeloos naast hem op de grond. Freya probeert haar vriendje in beweging te krijgen. Ze is enorm blij, dat ze haar maatje weer ziet.

De hele tijd, dat VikThor onder het mes was, was ze onrustig en zenuwachtig. Honden voelen dit soort dingen aan. Hen maak je niks wijs.

Vanavond liggen we lekker met zijn drietjes in bed. Paar katten er bij. Beetje televisie kijken. Freya met haar lampenkap op haar kop. Ze is vorige week gesteriliseerd. En VikThor met zijn gewassen oren…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks helpt een jongetje uit de problemen, maar raakt zelf van de wal in de sloot. Letterlijk. Een stinkende moddersloot.  Maar mijn hond is niet dood. En dat is vandaag de hoofdmoot.

Een zonnige zondag begin oktober. De wereld is nog niet vergaan. Er komen donkere wolken aan, maar ik heb er geen weet van. Ik wandel in het nu.

Ik wandel met Belle. We kuieren de binnenstad uit naar de Tuin van Noord. ‘Misschien is het theehuis open! Dan gaan we frietjes eten!’ genieten we bij voorbaat. Heks heeft goede zin.

Zoals altijd hebben we veel te bespreken. Hoe het met onze kittens gaat bijvoorbeeld. Mijn spierwitte wondertje, de hare pikzwart. ‘Ze is zo ondeugend,’ begint mijn vriendin aan een anekdote, ‘Moet je horen wat ze nu weer heeft uitgehaald…..’

Heks hikt van de lach. Dieren zijn zo vermakelijk. Hun doldwaze capriolen smaken rauwe bonen zoet. Hun vriendschap en gezelschap maken elke dag goed.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Het is heerlijk in het park, maar helaas is het Theehuis dicht. Geen frietjes voor deze grietjes. ‘Ik had er net zo’n zin in,’ verzucht Heks. ‘Ik ook…..’ Ja, dat krijg je ervan, als je je zo verheugt op zondige zaken. Op zonnige zondagen. In goed gezelschap!

We strijken neer op een bankje en gooien eindeloos balletjes voor VikThor en Freya. Heks heeft een thermos thee meegenomen. Drakenthee. Mijn favoriet.

In de verte is een jongetje aan het klooien bij een slootje. We zien hem heen en weer rennen, maar slaan er weinig acht op. Babbelbabbelbabbel, kwebbeldekwebbel……

‘Kom, we gaan weer eens op huis aan,’ we zetten ons in beweging. De hondjes rennen vrolijk voor ons uit. We komen langs de sloot met het spelende ventje. Hij is echter niet aan het spelen. Nee, het joch probeert zijn voetbal uit het water te pakken. Fanatiek. Geen middel wordt geschuwd.

Nou ja, geen middel wordt geschuwd, het is een jong ventje. Hij beschikt niet over veel middelen. Zijn armen zijn te kort. Zijn hoofd kan nog niet zoveel oplossingen bedenken. En ik denk dat hij het niet in zijn hoofd moet halen om met natte voeten thuis te komen.

Heks gooit een stok in het water. Ik mik achter de bal. In een poging om dit voorwerp van groot belang weer naar onze oever te doen drijven. Het mislukt. De bal drijft in een boogje nog iets verder van ons af.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Maar ik heb natuurlijk nog een geheim wapen! VikThor! Mijn kanjer van een hondje is ongeveer op afstand bestuurbaar. Zeker als ik er een tennisballetje tegenaan gooi. Ik laat hem dan gewoon een rondje om de voetbal zwemmen. Zodat dat onding weer onze kant op drijft.

Ik gooi dus een balletje in de sloot en ja hoor: Vik vliegt er met flapperende oren achteraan. Plons!

Helaas drijft de voetbal van het jongetje nu helemaal richting overkant. Daar staat Belle intussen in iemands achtertuintje. Ze is helemaal om gelopen en verderop een bruggetje over gestoken. Ook zij probeert bij de bal te komen. Dat lukt niet. Dichte vegetatie verspert haar de weg.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Een bewoner staat een tuintje verderop. ‘Doe dit, doe dat…’ probeert de man ook eens wat. Niemand kan de bal bereiken. Maar Heks heeft intussen andere zorgen!

Mijn hondje is tijdens een poging om zijn tennisballetje te pakken vast komen te zitten in de vegetatie aan de overkant. Om zijn poten zit een waterwief gewikkeld. Haar groene grijpgrage vingervlugge wikkelhanden winden zich in rap tempo om mijn schat. VikThor voelt het gevaar. Ik zie paniek in zijn ogen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Zo snel als de wind laat ik mijn al kleding in het gras vallen. Behalve een knalrode bh en onderbroek. Die houd ik aan. De ogen van de man aan de overkant vallen bijna uit zijn hoofd. Wat gaan we nu krijgen? Een halfnaakte toverheks, die in een sloot springt?

Ja, daar springt Heks haar hondje achterna! Ik waad door de moddersloot naar de overkant. Blubberige boeman zuigt aan mijn voeten. Probeert me naar beneden te trekken. Ik ploeter moeizaam voort.

VikThor volgt mijn verrichtingen nauwlettend. Hij zit intussen helemaal vastgedraaid in de waterplanten. Het arme dier kan geen kant op. Slootvrouwe heeft hem in haar macht……

De sloot wordt kamerbreed. Dijt uit tot een waterplas. Modderman trekt traag zuigend.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Dan ben ik bij mijn hondje. Hij kijkt me opgelucht aan. Ik ontwar de strengen om zijn pootjes. Groen is het haar van de watervrouw. Ze is mooi en erg gevaarlijk. Vraag maar aan VikThor.

Terug aan wal ben ik zwart van de modder. Zwart als de wolken aan mijn horizon. Ik zie het als een omen: No mud, No Lotus….

De voetbal ligt nog immer in het riet. Allemaal om niet.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Buitenbeentje in haar eentje kijkt TV naar buitenbeentjes en apartelingen. Mijn hart gaat zingen van al die alternatieven voor meer van hetzelfde. Mensen zijn een plaag, maar niet vandaag. Vandaag zie ik allemaal leuke lieverds. Heerlijk. Goddank.

Op de televisie wordt een haan geslacht. Als je eieren wilt eten, moet je ook hanen slachten. Zo is het ook nog eens een keertje in de wereld van de idealisten in het programma van Ryanne van Dorst ‘Het Alternatief’. Niks melige veganisten, nee. Vandaag niet.

Heks volgt al weken deze verfrissende serie. Ik ben nu eenmaal dol op Ryanne. Ik kijk graag naar haar onnavolgbare gestoethaspel. Heerlijk.

Al weken trekt ze op met de ene na de andere alternatieveling. Mensen, die van alles zien vliegen bijvoorbeeld. Ik maak er geen grapjes over, want ik heb mijn portie UFO’s al op jonge leeftijd verstouwd. En het idee, dat we de enigen zijn in het universum? Dat vind ik pas absurd.

Ook de dame, die niet meer eet, verbaast me niet. Stiekem ben ik een beetje jaloers op haar eindeloze gevast. Heks heeft ook de nodige vastenkuren achter haar kiezen. Ik heb wel eens in één jaar tien van die kuren gedaan. Het jaar na mijn laatste operatie.

Tien keer tien dagen helemaal niks eten. Een weekje afbouwen en een weekje opbouwen. Tel maar uit: Ik leefde dat jaar ook min of meer op prana.

Het heerlijke lege gevoel, ik herinner het me. De euforie, hihihi, die ontstaat in dat lege lijf. Zalig. Alleen houd ik erg van koken. En van vrienden uitnodigen en hen lekker verwennen. Iets, dat door de Covid al een eeuwigheid geleden is intussen, natuurlijk…..

Ik kan eigenlijk best een tijdje op prana gaan teren. Er komt toch niemand bij me eten voorlopig. Scheelt ook boodschappen halen.

Niet eten is heerlijk, maar wel eten ook. We eten over het algemeen echter veel te veel. Dat is een waarheid als een koe, kijk maar naar al die dikke buiken en billen in de wandelgangen. Doodsbang voor het lege gevoel proppen we ons vol met tussendoortjes.

We worden doodgegooid met tussendoortjes. Alle reclames gaan over dat verschrikkelijke moment, dat je even een leeg gevoel ervaart in je bast. Waar je dan onmiddellijk vanaf moet. Middels zo’n vervloekt tussendoortje. Kindergebitten massaal naar de Filistijnen door de tussendoortjes. Geruïneerd door al die zure suikermomenten.

Heks wil zich leeg voelen. Elke dag minstens een paar uur een lekker leeg maagdarmstelsel, zodat het bloed weer naar mijn kop stroomt. Je moet het jezelf gewoon gunnen.

‘Je hebt anorexia,’ zeurde een vroegere vriendin met enige regelmaat, als ik weer eens een vastenkuurtje deed. Ik deed die kuren, omdat het de enige remedie was tegen ME. Het was het enige, dat hielp. Zodra ik ophield met eten knapte ik gigantisch op. Helaas begon met het opnieuw gaan eten de ellende ook weer. Elke keer weer.

De vriendin at elke avond na haar warme maaltijd een heel bruin brood op. Elk sneetje royaal besmeerd met smeuïge roomboter en belegd een flinke plak volvette kaas. Sneetje na sneetje schoof ze genietend naar binnen. Ze was bepaald niet anorectisch. De kilo’s vlogen als wilde ganzen haar heupen en dijen op.

Het is niet algemeen bekend, maar brood is heel erg verslavend. Zij is niet de enige met dit eetpatroon.

Woedend was ze op Heks. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ beet ze me eens toe na bijzonder vraatzuchtige feestdagen. Ik belde op om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik kon haar dramatisch uitgedijde lichaam natuurlijk niet zien door de telefoon. Haar beeldschone voluptueuze lijf.

Dat mijn eindeloze gevast voornamelijk gezondheidsredenen had ontging haar overigens volkomen.

De man van de vriendin hielp ook niet mee. Zelf bepaald niet de slankste, dikke bolle kop, gereedschap onder een indrukwekkend afdak, liep hij tegen mijn vroegere vriendin te mekkeren over haar overgewicht. Waarbij hij bij voorkeur haar superslanke vriendin weinig subtiel onder haar aandacht bracht. Fijne vent!

Ryanne is vandaag op bezoek in een leefgemeenschap en daarnaast gaat ze een erotisch vrouwenweekend doen. De vrouwen leren nee zeggen. Heel nuttig voor ons vrouwen en niet alleen als het om erotiek gaat.

Nee zeggen. Ik heb het ook nooit geleerd. Ik ben gedrild in alles en iedereen het altijd naar de zin maken. In het me in duizend bochten wringen om de ander te plezieren. Ik heb nee zeggen pas onlangs ontdekt.

‘NEE!’

Heks is altijd een apart gebakkie geweest. Je ziet het niet direct aan me, ik kan er vrij normaal uit zien. Maar ik ben echt een buitenbeentje. Vraag maar aan mijn clan. Heks is in dat bolwerk Gekke Henkie. Al sinds jaar en dag. Ik ben zo gek, dat er anderen uit mijn naam belangrijke papieren tekenen. Knettergek!

.

Ik kan volgens hen niet tot tien tellen. Ik kan dan ook niet met geld om gaan. ‘Wat zou jij overigens met geld moeten?’ heeft er ook wel eens eentje aan me gevraagd. Iemand met handen als harken. Grote hebberige inhalige harken.

Die persoon kan heel goed met geld omgaan. Vindt die persoon zelf. Het over de balk smijten bijvoorbeeld. Of speculeren met onroerend goed en daar tonnen op kwijtraken. Ja, die weet er wel raad mee.

Gekke Henkie kijkt naar Ryanne van Dorst. Een geweldig leuk buitenbeetje. Ik vind haar zo geinig. Sexy ook. Echt een lekker ding.

Verslag van vandaag de dag. Vandaag de dag is hard gelag. Een dag niet hard gelachen is een dag niet geleefd. Heks denkt aan iedereen, die het moeilijk heeft. En dat zijn er nogal wat………..

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Uw testuitslag is negatief, dat betekent dat u op het moment dat de test werd afgenomen geen Corona had…’ Heks zit glazig naar het bericht te staren. Nog niet helemaal wakker. Stampende hoofdpijn. Halvezolige buik. Overal spierpijn. Een koortslip van hier tot Tokio. Licht verkouden…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com Zelf gebakken Foccacio.

Dus geen Corona, gewoon ME. Zo lastig om die twee uit elkaar te houden. Ik kan me wel elke dag laten testen…

Gek genoeg weet ik niet of ik opgelucht ben of teleurgesteld. Om me heen krijgen nu alle mensen die steeds heel voorzichtig zijn geweest opeens Covid. Rozenhart bijvoorbeeld. Twee dagen nadat ze Heks uitgebreid met van alles heeft zitten helpen hier aan de keukentafel test ze positief.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Zelf gebakken pittig broodje!

Een week later krijg ik een berichtje van mijn onvolprezen fysiotherapeut. Ook hij heeft het virus ergens opgepikt. We hebben tijdens de laatste sessie zo verschrikkelijk en keihard gelachen om alle flauwekul, die we tegen elkaar uitslaan! Geen idee of die mondkapjes daar wel tegen kunnen. Of ons gebulder het virus heeft laten ontsnappen uit zijn Ffp2 gevangenis.

‘Let’s get this over with, je kan het maar gehad hebben….’ is de maatschappelijke teneur. Heks is gewoon een ouwe zeur. Bovendien zijn er dringender zaken om je druk over te maken. Een oorlog bijvoorbeeld. Oorlog bij de buren.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Eerste voorouders, Ask en Embla.

Mensen laten zich van hun beste kant zien. Overal acties voor Oekraïne. Gelukkig maar. Voor zo lang als het duurt vrees ik. Heks heeft sinds de idioterie rondom Covid weinig vertrouwen meer in de lange adem van de fundamentele goedheid van de mens.

Hoe lang gaat het duren voordat mensen gaan roepen dat ze er genoeg van hebben? Dat ze geen zin meer hebben in die oorlog en in al die vluchtelingen? Dat ze recht op dit of dat hebben? Dat de hele oorlog verzonnen is om ons er onder te krijgen? De eerste complottheorieën schijnen al te circuleren.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Ask met de bakkebaard

Maar vooralsnog gaat het goed. Worden vluchtelingen geholpen. Wordt er ingezameld en herverdeeld. Rijden mensen af en aan met hulpgoederen. Zijn er talloze ontroerende privé initiatieven. Vooralsnog. Toch?

Gekke Putain. In zijn eenzame gestoorde universum. Hij wil geschiedenis schrijven. Hij wil serieus genomen worden. De zoveelste megalomane zot, die dood en verderf zaait. En lof oogst van zijn persoonlijke jaknikkers. Hij richt zijn zusterland ten gronde. Zijn eigen land is er niet veel beter aan toe.

©Toverheks.com
©Toverheks.com De borstjes van Embla!

Elke gek heeft zijn gebrek. Maar deze man is knettergek. Helaas krijgen de gekken doorgaans de kaart. Als je over de duivel spreekt, trap je hem op zijn staart.

Heks probeert een beetje in haar eigen bubbel te blijven. Ik heb mijn eigen oorlog op mijn eigen grondgebied. Compleet met met cyberaanvallen. Zaterdag belt mijn oudste neef. Waarom ik uit de familie-app ben gegaan, die opnieuw is aangemaakt voor familieleden, die uit de reeds bestaande familie-app zijn gegaan. Dit alles vanwege een aankomende familiedag.

Ja, neef, dat zal ik je vertellen…….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Neef en zijn vrouw zijn perplex. Er is in elke familie wel eens wat, maar in elkaar geslagen worden is wel erg extreem. Dat het door de andere leden van de clan wordt geaccepteerd en getolereerd is zo mogelijk nog extremer. En dat het slachtoffer een ouwe taart is met een spierziekte, die in een scootmobiel rijdt, terwijl de dader zo op het oog aan de anabolen zit, is natuurlijk de limit.

‘Ik begrijp dat je niet durft te komen,’ zegt neef aan het eind van het gesprek. Balen natuurlijk, dat de dader die dag weer gezellig de leuke Pipo gaat lopen uithangen in de familie, compleet met overdreven geschater en verkeerde humor ten koste van, terwijl ik ….. Ik blijf maar weer thuis. Voor de zoveelste keer.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Vandaag voel ik me zo moe en halfzacht. Stampende hoofdpijn, overal spierpijn, een niet te belasten pols en pijnlijke ribben. Ja, die ribben. Dat komt misschien nooit meer goed. We zijn bijna 4 maanden verder en ze staan nog steeds uit het gelid. Ondanks alle martelbehandelingen bij de fysiotherapeut.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Maar Heks vecht zich terug. Terug naar haar eigen grondgebied. Waar mijn clan nooit meer welkom is. Ik ben weer in de leer gegaan bij mijn toverjuf. Een online seidrklas. En ik zit weer op een koor. We zingen Brahms en Mozart. En ik ben begonnen met fysiogym. Spierkracht kweken. Om mijn hypermobiele gewrichten enigszins in de kom te houden. Om mijn actieradius te vergroten.

Want mijn actieradius is gehalveerd sinds de aanval. Dat kan ik zien op mijn gezondheidsapp. Die houdt dat soort dingen nauwkeurig bij. Ei, ei.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

In memoriam Thich Nhat Hanh. Midden in wat misschien wel het begin is van de derde wereldoorlog wil ik mijn leraar gedenken. Deze voorvechter van vrede. Deze wijze zachte man. Onze geliefde Thay.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Upper Hamlet

Een maand geleden alweer kom ik online bijeen met mijn Maudgalyayanafamilie. Gedurende anderhalf uur praten we bij, mediteren we en wisselen we uit. Het is een internationale familie. Met leden uit alle windstreken. Vandaag zijn we samen met met een echtpaar in Israël, een dame in Brazilië, een vrouw in de Verenigde Staten….. En een Hollandse Heks. De tijd vliegt voorbij!

©Toverheks.com
©Toverheks.com Lower Hamlet

Oh, wat heerlijk om elkaar eventjes te zien! We kennen elkaar uit Plumvillage, waar we 4 jaar geleden onder de bezielende leiding van zuster Orchidee de Maudgalyayanafamilie vormden. Onze zuster, mijn geliefde vriendin, is helaas niet meer onder ons. Maar haar familie is sterker dan ooit.

Pal na de bijeenkomst krijg ik een mailtje van Hopla. ‘Kijk Heks, dit zag ik net op Facebook. Thich Nhat Hanh is zojuist overleden.’

©Toverheks.com
©Toverheks.com Geboren in Plumvillage Avalokiteshvara ofwel Aafje

Ik ga direct naar het bericht en ontdek dat mijn leermeester op zaterdag 22 januari is gestorven. ‘Huh,’ denkt Heks glazig, ‘Het is toch pas 21 januari? Wat gaan we nu krijgen?’ Dan dringt het tot mijn versufte hersens door, dat het in Vietnam natuurlijk al zaterdagochtend is. Lekker bijdehand Heks.

©Toverheks.com
©Toverheks.com en broer ThayThay

Dan volgt een week van rouw. Elke dag zijn er allerlei rituelen rondom de dood van onze leraar. Hele nachten blijft Heks op om alles middels een livestream bij te wonen. Hoe vredig Thay ligt opgebaard. Hoe Thay in zijn kist wordt gestopt. Hoe er eindeloos voor hem gezongen wordt overal ter wereld. En gemediteerd. Hoe hij uiteindelijk met een hartverwarmende 5 uur durende ceremonie wordt gecremeerd in het bijzijn van zijn volgelingen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks heeft veel aan Thay te danken. Ik ben ooit naar hem toe gereisd om hem een vraag te stellen. Ik ben als beeldschone veertigjarige verkracht door een stinkende puistige twintigjarige, nadat het rotjong iets in mijn drankje had gegooid.

Heks kreeg door die drugs een ongeluk, waarbij haar kaak uit de kom geraakte. Die kaak is anderhalve dag later door mijn tandarts weer in de kom terug gezet. Ik ervaar van dat ongeluk nog steeds dagelijks de pijnlijke nasleep.

©Toverheks.com
©Toverheks.com No mud no lotus, mijn favoriete tekst van Thay

Ik raakte door de Rohypnol uiteindelijk volledig van de wereld en toen vond die jongen het een goed idee om zich aan me te vergrijpen.

Ik kwam bij, terwijl hij overdwars op me gelegen ingespannen bezig was. Er was geen enkel voorspel voorafgegaan aan zijn armzalige geprik. Gezoend hebben we bijvoorbeeld niet, want dat kon niet met die kaak. Ik was ook buiten bewustzijn natuurlijk. Door de drugs. Er was echt geen enkele reden of aanleiding voor de klootzak om zijn droplul in mij te parkeren.

Maar hij was het wel van plan geweest. Hij had het immers gedegen voorbereid. Met een pilletje in mijn drankje.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Mijn toenmalige sociale omgeving stelde de ellendeling in het gelijk. De veertigjarige Heks zou een oud geil wijf zijn, die wel zin had in een veel jonger lelijk puisterig groen blaadje. De politie vervolgde hem niet, omdat ik geen getuige had van de verkrachting. Hij had wel toegegeven tegen hen, dat hij seks met me had gehad overigens. Zonder mijn toestemming.

Jarenlang kon ik niet slapen van deze geschiedenis. De klootzak vergeven was uitgesloten. Temeer omdat hij me stalkte. Het pestventje had totaal geen spijt van zijn minne actie.

Integendeel. Hij vond het ook maar een ranzige geschiedenis, omdat ik tot zijn grote schrik 40 bleek te zijn. Toch wel een erg oude verovering om over op te scheppen tegen zijn vrienden. Dat hij seks had gehad met een soort omaatje? Daar had hij eventje niet op gerekend.

©Toverheks.com hartsoetra tijdens laatste avond in 2018

Tijdens een lezing van Thich Nhat Hanh in Den Haag was er gelegenheid om vragen aan hem te stellen. Heks had wel een vraag. Een brandende…. Helaas kwam ik niet aan de beurt.

Ik reed dus helemaal naar de Dordogne om Thay te vragen hoe ik in godsnaam deze malloot kon vergeven. Zodat ik weer zou kunnen slapen. Zodat er weer wat rust zou komen in mijn getormenteerde kop. Na een paar weken in Plumvillage lukte het me om daadwerkelijk die vraag te stellen tijdens een sessie van ‘Question and Answer’.

Gek genoeg is het niet zijn antwoord op mijn vraag geweest, dat mijn leven heeft veranderd. Dat was zijn antwoord op de vraag van iemand anders…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com Bloemschikles aan de nonnetjes in 2009

‘Ik heb een fijn leven, ik heb lieve ouders, een geweldige baan, fijne vrienden….. Maar ik heb geen man en daarom ben ik erg ongelukkig,’ vertelde een jonge meid uit Nieuw Zeeland aan Thay. Ze leed onder het gemis van een partner. Dat maakte haar hele leven waardeloos……

Maar dat is toch nergens voor nodig! ‘When you can generate love and understanding, everybody is your partner,’ antwoordde Thay haar.

En dat antwoord sloeg een half jaar later bij me in als een bom.

Ik was toen al lang weer thuis en zat in mijn aantekeningen te bladeren. Thay’s advies om zoals Samantabhadra een ‘bodhisattva of great action’ te worden, om te voorkomen dat anderen zou overkomen wat mij was gebeurd, was intussen al uitgedraaid op een debacle.

©Toverheks.com
©Toverheks.com High Tea in 2018

Mijn poging om een mishandeld nichtje te helpen kwam me te staan op allerlei sancties van familieleden. Het nichtje keerde zich tegen me. Op familiefeesten nam ze me flink te grazen. Ze maakte me ten overstaan van mijn geliefde neefjes en nichtjes uit voor oud geil wijf bijvoorbeeld. Die het met jonge jongetjes aanlegde. Dit meisje van 14! Hoe kwam ze er bij? Heeft iemand haar op dit idee gebracht? Iemand, die op de hoogte was van mijn geschiedenis met de verkrachter? Pijnlijk!

De mishandelde partij was boos, kwaad, nijdig op mij! Heks kreeg de wind van voren. Alsof ik degene was, die zich had misdragen……

Toen kwam ik de woorden van Thay tegen over hoe iedereen je partner is. Als je liefde en begrip kunt genereren. Jarenlang oefende ik dit elke dag. Iedereen, ook de grootst mogelijke idioten, leende ik een luisterend oor. Ik was echt in staat om zo ongeveer van iedereen te houden.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Zwanen voor Thay

Tot ik een narcistische geliefde kreeg. De zoveelste overigens. Die me alle hoeken van de kamer liet zien met zijn hopeloze gedrag. Die me belazerde tot op het bot. Op de koop toe.

Tot ik daarnaast ongeveer tegelijkertijd inzicht kreeg in allerlei discutabele praktijken van mijn clan, ook rijkelijk gevuld met lieden, die lijden aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Vanaf dat moment lukte het niet meer. Van iedereen houden. Alle mensen als mijn partner zien. Om niemand heen kunnen.

Ach Thay. Jou lukte dat wel. Jij kon alle mensen zien in het licht van je hart. En toch was je geen watje. Geen zacht gekookt ei. Met je gitzwarte gisse oogjes keek je dwars door me heen. Keek je dwars door iedereen heen!

Jij zou zelfs naar zo’n gestoorde gek als Poetin kunnen luisteren. Jij zou in je grote warme hart liefde voor de man kunnen genereren……. Mij lukt dat niet. Ik vind Putain een lul. Een engerd. Een griezelige gevaarlijke gek.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Heks met haar geliefde zuster Orchidee

‘Practise, practise, practise….,’ zei je altijd, als mensen naar de bekende weg vroegen. Als we een gemakkelijke instant oplossing wilden voor onze triviale problemen. En het is waar. Oefening baart kunst. Ik zal zitten op mijn kussentje en de aarde aanraken.

De nacht dat Thay overlijdt loop ik naar mijn woonkamer om kaarsen en wierook aan te steken. Thay is nog maar net dood. Zijn laatste adem hangt nog in de lucht. En dan valt hij mijn hart binnen. Overweldigend en overtuigend. Ik sta stokstijf stil midden in de woonkamer. Ik raak in een hele diepe trance. Ik hoor de hartsoetra door me heen scanderen…..

‘Vorm is leegte, leegte is vorm…’ zingt het, terwijl ik in het landschap van mijn hart beland. Daar is het vol. Veel vorm. De Zwarte Madonna, de Yggdrasil, de hut van Freyr, een pyramide, de rivier, de bron……. en wat al niet?

Dan is het leeg. Totale rust, niets……

Dan is er weer volop vorm, iets….

Dan weer leegte….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Mijn hart pulseert op het ritme van de soetra. De diepste betekenis openbaart zich aan me. Ik voel Thay’s continuationbody in me landen. Hij is zo levend in me aanwezig. Ik raak vervuld van zo’n diepe vreugde.

Vrede voor jou, Thay, lieve leraar. Waar je ook bent. In mijn hart, in mijn voetafdruk, In de thee, die ik drink……In mijn luisterend oor. In alle harten, in alle voetstappen. In alle thee, die we drinken. In onze luisterende oren.

Generate love and understanding. Iedereen is onze partner. Peace is every step. Dat moeten we heel goed in onze oren knopen in dit explosieve tijdgewricht…….

©Toverheks.com
©Toverheks.com Thay’s Stupa met de tekst: I am not here!

Hartsoetra
Het Inzicht dat Ons naar de Andere Oever brengt

Avalokiteśvara,
diepgaand mediterend
met het inzicht dat ons naar de andere oever brengt, ontdekte plotseling
dat alle vijf skandhas op gelijke wijze leeg zijn.
Door dit inzicht overwon hij al het lijden.

Bel 1x

Luister Śāriputra,
dit lichaam is leegte,
leegte is dit lichaam.
Dit lichaam is niet anders dan leegte.
Leegte is niet anders dan dit lichaam.
Dit geldt ook voor gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn.

Bel 1x

Luister Śāriputra,
alle verschijnselen worden gekenmerkt door leegte; hun ware natuur is geen geboorte, geen dood, geen zijn, geen niet-zijn;
ze zijn rein, noch onrein,
en nemen toe noch af.

Daarom zijn lichaam, gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn
leeg van een afzonderlijk zelf.

Ook de achttien werelden van verschijnselen:

de zes zintuigen, de zes zintuigobjecten en de zes bewustzijnen zijn leeg van een afzonderlijk zelf.

Ook de twaalf schakels van onderling afhankelijk ontstaan en hun einde
zijn leeg van een afzonderlijk zelf.

Lijden, de oorzaken van lijden,
het einde van lijden, het pad,
inzicht en realisatie
zijn leeg van een afzonderlijk zelf.
Wie dit kan zien hoeft niets meer te bereiken.

Bodhisattva’s die oefenen met het inzicht dat ons naar de andere oever brengt kennen geen belemmeringen in hun geest.
Vrij van belemmeringen kennen zij geen angst,
vernietigen zij alle verkeerde waarnemingen

en realiseren volmaakt Nirvāna.

Door de beoefening van het inzicht dat ons naar de andere oever brengt, kunnen alle Boeddha’s in het verleden, heden en de toekomst, authentieke en volmaakte verlichting bereiken.

Bel 1x

Weet daarom Śāriputra,
dat het inzicht dat ons naar de andere oever brengt een grootse mantra is,
de meest verhelderende mantra,
de hoogste mantra,
de ongeëvenaarde mantra,
de ware wijsheid die in staat is
aan alle vormen van lijden een einde te maken.

Laten we daarom het inzicht dat ons naar de andere oever brengt eren en deze mantra verkondigen:

“Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!” “Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!”

“Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!” Bel 2x

Laatste versie Thich Nhat Hanh (2014) en br. Phap Xa 2015 (Nederlandse vertaling)

Wie schrijft blijft. Heks wil graag blijven, maar het schrijven stokt. Tot storm alle stokken in de rondte blaast. Als ontketende woede over Nederland raast. Tot het klaar is. Over en uit. Komt lente tot besluit?

©Toverheks.com
©Toverheks.com Mijn oude vriendin is niet meer. Haar stam in de grond geramd door het geweld. Het pad alweer hersteld…..

Het lukt me maar niet om te schrijven. Genoeg stof tot nadenken, genoeg waan van de dag, genoeg hersenspinsels…… Maar er een verhaal van maken? Ik begin er niet aan. Al een hele tijd niet. De moed zinkt me in de schoenen bij het idee alleen al.

Sinds ik bont en blauw ben geslagen. Sinds al mijn gewrichten uit de kom zijn geschud. Sinds de voet in mijn rug. Sinds de daarbij behorende krak. Sinds het agressieve gesnater van de toekijkende ganzen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com Een reus is gevallen.

Ik krijg het niet opgeschreven, de ontwikkelingen na dit incident. Die ontwikkelingen zijn creepy. Er wordt ’s nachts bij me aangebeld bijvoorbeeld. Meermalen. Een keertje tot drie keer toe met tussenpozen van een kwartier. Half 5, kwart voor 5, 5 uur….. Honden blaffen. Heks klaarwakker. Politie doet geen zak.

Ongetwijfeld toeval.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Zwemmen? Mag het baas?

Mijn computer wordt gehackt. Eerst mijn Facebook 2 keer binnen drie dagen. Iemand probeert met mijn telefoonnummer in te loggen bijvoorbeeld. Of mijn mail ligt er dagen uit. Of ik krijg een melding dat iemand op mijn Messenger probeert in te loggen…… Of ik krijg de melding dat mijn Apple ID opeens door iemand ergens voor wordt gebruikt. Of, of………

Mijn virusscanner draait overuren…..

Heel veel toeval toevallig.

©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com restanten nest tussen het hout.
©Toverheks.com
©Toverheks.com De kruin ligt waar het ooievaarsnest was.
©Toverheks.com
©Toverheks.com Geknakt als een luciferhoutje!

De feestdagen sla ik grotendeels in mijn eentje stuk. Ik ben intussen zo murw van het altijd alleen zijn, dat het me echt niks meer kan schelen. Ik hang een kerstslinger op en steek kaarsen aan. Drink gezellig een mondkapwijntje met Steenvouw op eerste kerstdag….. Zo.

Niks aan de hand.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Kijk eens vrouw, ik vlieg!
©Toverheks.com
©Toverheks.com Ja, spelletje met omgevallen boom!!!!

Maar dat is allemaal al bijna 2 maanden geleden. Nu is het februari. Het stormt aan 1 stuk door. Overal liggen omgewaaide bomen. Mijn lievelingsbeuk gaat als eerste. Haar enorme gestalte slaat een gat in het belendende pad. Een boom aan de overkant van de watering waar ze aan staat wordt verpulverd. Een boom een fietspad en een sloot verder wordt verpletterd.

Ze mist ternauwernood het dak van de voetbalvereniging, deze enorme reuzin. Wiens naam ik ken. Mijn bomenvriendin.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Een kronkelwilg in het hof verderop raakt een ledemaat kwijt. Een enorme tak ligt op het pleintje, waar ik altijd loop met de hondjes. Daaraan zitten genoeg kronkelige takken om heel Leiden van paastakken te voorzien.

En dan de klap op de vuurpijl. Een enorme boom ligt dwars over het ooievaarsnest in Zuid-West. Ik ga zoals altijd even kijken hoe het met deze magische afstammelingen van de dinosaurissen is tijdens een hondenronde.

Maar oh schrik, er ligt een joekel van een stam over de plek waar het nest zich bevindt. Vanuit een andere hoek ontdek ik restanten van het platgeslagen nest tussen de enorme brokken hout.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Waar zijn de ooievaars? Konden ze bijtijds wegkomen? Of zitten ze de storm sowieso elders uit? Hier in de steeg zag ik een duif midden in de nacht op een tak balanceren tijdens het staartje van de storm. Ik kon niet geloven dat het beestje niet werd weggeblazen. Het diertje zat er de volgende ochtend nog….

©Toverheks.com
©Toverheks.com Elk nadeel heb z’n voordeel….

Vandaag zie ik de ooievaars. Ze zitten in het gras een stukje verderop. Ze zien er wat ontredderd uit. Hopelijk wordt er snel een nieuw nest uit de grond gestampt. Ik ben zo blij, dat ik hen zie!

Het zal je maar gebeuren dat je huis weg waait. Daar zijn mijn zorgen niets bij vergeleken…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com Goddank, ze zijn er nog!

Return to sender. Wat niet van mij is, mag terug. En vlug. M’n rug op met al die haat, maar wel voorzichtig met m’n lieve ruggetje. Mijn gouden hart, waarop zo is getrapt, doet het gelukkig nog. Intussen voel ik me ook weer de schat , die ik toch echt ben. Dat scheelt enorm…….

Mishandeling is niet voor watjes. Je moet stevig in je schoenen staan om met de gevolgen om te gaan. Mishandeling laat sporen na. Blauwe plekken op je lijf. Krassen op je ziel.

‘Heks, als ik jou zie, zie een zo’n lieve vrouw! Echt een schat,’ verzucht mijn homeopate, als ik bont en blauw bij haar op consult ben. Ik kijk haar verdwaasd aan. Wat ze zegt lijkt niet over mij te gaan. Ik voel me een verschrikkelijk mens. Helemaal geen lieve schat.

‘Heks, je bent toch zo’n lieverd,’ zegt mijn therapeute een dag later vriendelijk, na een pittige EMDR sessie over mijn recente fysieke mishandeling, ‘Echt, je bent een schat!’ En alweer zit ik raar te kijken. Een schat? Ik? Zo voel ik me helemaal niet.

Ik voel me een klotewijf, dat je gewoon in elkaar mag rammen, als je er zin in hebt. Iemand, die je voor rotte vis mag uitmaken. Waar je allemaal weinig verheffende teksten naar mag debiteren, onder het uitdelen van rake klappen. Die je mag beschuldigen van de dingen, die je zelf doet. Iemand, die je in haar rug mag trappen, als ze weerloos op haar intussen paarsblauwe knieën is beland door jouw toedoen.

‘Als jij over die mensen vertelt voel ik altijd zoveel haat van hen af komen. Echt niet te geloven. Jouw belagers haten jou echt! En niet zo’n beetje ook!’ vervolgt mijn therapeute haar relaas, ‘Weet je overigens het verschil tussen een sociopaat en een psychopaat?’

Pas een dag later valt het kwartje. Vallen er een heleboel eeuwenoude kwartjes. Besef ik opeens, dat de haat, die ik steeds om me heen voel de haat van anderen is. Dat zij me de godganse tijd gezamenlijk enorm zitten te haten. Ja, het schept natuurlijk een band. Zo’n gemeenschappelijke vijand. Zo’n lekkere weerloze halvezolige zondebok.

Opeens zie ik de wolken haat letterlijk mijn huis binnen drijven. Van buiten naar binnen. Ik ben opeens niet meer ziende blind. Ik neem haarscherp waar, hoe deze zich op hun christelijke grondbeginselen beroepende mensen het gerechtvaardigd vinden om me te mishandelen. Hoe ze hun eigen kwaliteiten of het gebrek daaraan linea recta op mij projecteren.

‘Het gaat jou alleen maar om geld,’ schreeuwen ze bijvoorbeeld in koor. Hilarisch natuurlijk, want Heks heeft nog nooit om geld gegeven. Mijn familie maakte er vroeger altijd al grapjes over. Dat inbrekers niet eens de moeite zouden nemen om een ruitje in te tikken bij het zien van mijn interieur……

Mishandeling gaat je niet in de koude kleren zitten. Zo heb ik elke dag flink pijn in mijn van hun plaats geraakte ribben. Als ik me helemaal niet beweeg gaat het nog wel. Maar zodra ik dingen ga doen, ga ik door de grond.

Heks is letterlijk op haar hart getrapt. De wervels ter hoogte van mijn liefhebbende hart kun je niet aanraken. Een grote stinkende voet heeft daar een hatelijke afdruk achtergelaten. Een enorme linkervoet. De dader is linkshandig. Dus waarschijnlijk ook linksvoetig……

Sinds ik me realiseer, dat al die haat niet van mij is lukt het me om het terug te sturen. ‘Return to sender,’ zing ik zachtjes, terwijl ik hele stukken Sao Paulo op kleine houtskool briketjes stook. Mijn huis staat vol geurige rook. Ik voel de haat verdwijnen. Inktzwarte wolken drijven weg door mijn open keukenraam. De steeg uit, de stad uit. Naar een dorp iets verderop. Naar een dorp nog verder weg. Naar een dorp hier ver vandaan. ‘Return to sender….’

Heks is op haar hart getrapt en vol haat gegoten. Maar mijn hart leeft nog steeds. De haat heeft er geen grond gevonden om wortel te schieten. Vreugde en verdriet wonen in dat grote hart van me. En een heleboel lieve beestjes.

Veel medemensen hebben er een plekje. Zelfs mijn belagers……. Vanouds. In een klein gepantserd uithoekje ergens op de valreep intussen, achter een rozenmuurtje met grote stekelige doornen bij wijze van prikkeldraad, dat wel natuurlijk. Ik heb altijd van die mensen gehouden, dus waarom zou ik ze nu gaan haten? Waarom zou ik mijn gouden hart geweld aandoen?

Wel komen ze er nooit meer in bij Heks. Veiligheid voor alles. Want het is niet normaal om mij in elkaar te rammen. Het mag niet. Het is niet OK.

En ik ben inderdaad een schat. Het heeft eventjes geduurd, ik was het gevoel helemaal kwijt, maar ik ben een lieverd. Altijd al geweest. En dat wil ik graag zo houden.

Genieten van de kersttaptoe met onder andere K& G. Wat een steengoed Steenvrouwelijk idee! En: Grote liefde tussen 2 godheden. Maar ook strijd. Tussen Asgard en Vanaheim. Heks wordt toch zo blij van haar beestenbende. Ondanks alle stress en ellende van de laatste maand kan ik nog lachen. Om mijn beestachtige goddelijke gekkies. Met hun rare ondeugende bekkies.

©Toverheks.com Nog meer Grote Liefde tussen godheden! Namelijk VikThor en Freya.

Het gaat maar matigjes momenteel. Ik leef bij de dag. Zaterdag ga ik met Steenvrouw op stap. We kijken naar een kersttaptoe op het Pieterskerkplein. Lekker buiten, dus genoeg frisse lucht. Ook is er voldoende afstand tot mijn medemens. Heel belangrijk in deze tijd van oplopende besmettingen.

‘Ik heb kaartjes, K&G treedt op, ga je mee?’ appt mijn vriendin me een dag eerder. Haar zoon speelt al sinds jaar en dag in dit geweldige muziekcorps. Ik ben al heel wat keertjes mee gaan kijken en luisteren. Intussen ben ik dan ook volop fan. ‘Ja, heerlijk! Goed idee! Ik ga mee!’

Zaterdagmiddag schijnt de zon. Het is de enige droge dag deze week. De goden zijn ons goed gezind! Koud is het wel. Waterkoud.

©Toverheks.com

Zo zitten we dan dik ingepakt, op een klapstoeltje met een door Steenvrouw meegebracht kussentje er op, een paar uur intens te genieten van een geweldige show. Eindelijk zie ik dan het volledige optreden met het Italiaanse thema van de Show- & Marchingband van K&G. Geweldig! Ontroerend ook, al die mijn zo bekende en dierbare operamuziek uitgevoerd door dit fenomenale corps.

Steenvrouw en Heks hebben allebei een brok in hun keel. Zo mooi vinden we het. ‘Hoe krijgen ze het voor elkaar, die ingewikkelde choreografie….. en dan ook nog ramstrak doorspelen. Ze zijn toch zo goed! Zo muzikaal! Niks hoempa, hoempa, hoempapa…. Nee, ingewikkelde ritmes. Subtiele virtuoze stukjes…..’ fluister ik mijn vriendinnetje in haar trotse steenmoederoortjes.

Hierna moeten we een uurtje ontdooien. We snellen naar Huize Heks, alwaar ik geheel in stijl een heerlijke Italiaanse wijn open trek. ‘Proost, schat, op K&G!’ roepen we naar elkaar vanaf anderhalve meter afstand. Sinds ik de Coronadans afgelopen maand 2 keer nipt ontsprongen ben, ben ik weer extra voorzichtig.

©Toverheks.com
©Toverheks.com