Heks ligt zachtjes te mekkeren, want niet lekker en doodmoe. Boe! En: Bèhbèhbèh! Mijn gemekker is niets vergeleken met dat op televisie. Rondom de Olympische Spelen. Als er iemand van zijn fiets valt. Of positief op Corona getest is. Of haar dag niet heeft. En dus niks wint.

Heks ligt gestrekt. Ik kan niet bewegen vandaag. Alle verborgen spiertjes en peesjes in mijn heksenlijf protesteren bij voorbaat. En wat heb je dan gedaan, Heks, dat je het zo moet bezuren? Letterlijk. Bezuren met verzuren. Nou, niks bijzonders.

Ik heb gisteren wel gezwommen, maar dat doe ik tegenwoordig elke week. Dus dat zou intussen niet deze problemen meer moeten veroorzaken. Wel dus. Ik kan nooit een pijl trekken op dat hopeloze lijf van me. De ene keer kan ik straffeloos een kilometertje zwemmen. De andere keer lig ik dagen bewegingsloos in bed te creperen na zo’n actie. Ik zal er nooit aan wennen.

Maar er is ook goed nieuws. Mijn belastingaangifte is eindelijk de deur uit. Alle bonnetjes opgesnord en opgeteld. Alle medicijnen die niet worden vergoed opgevoerd. Elk jaar een hele heisa. Maar het is weer voor elkaar!

Met name dankzij Blonde Buurman. Mijn oude vriend helpt me met allemaal ongelofelijk kutklussen. Hij schrijft brieven en wint informatie in betreffende zaken, die me pijnlijk raken. Hij fungeert als buffer tussen Heks en haar kwelgeesten.

Bovendien houdt hij van lijstjes en administreren. Iets waar ik de genen voor mis. Heks houdt van chaos en improviseren. Dat kan ik dan ook als de beste, een creatieve oplossing bedenken voor bijna elk probleem. Helaas heb je niets aan zulke eigenschappen als het op belastingzaken aankomt. Dan ben je meer gebaat bij degelijke lijstjes.

Zometeen ga ik naar de fysiotherapeut. Die gaat me weer helemaal uit de knoop halen. Hij duwt mijn rechterschouder weer in de kom. En mijn rechterheup. Hij maakt armen en handen los uit chronische kramp. Hij plopt een rib weer op zijn plaats halverwege mijn rug. Hij ontspant mijn kaakspieren, zodat mijn kaakgewricht weer in de kom schiet.

Hij foltert mijn voetzolen, zodat mijn voeten zich weer kunnen ontspannen. Hij doet hele gemene dingen met mijn kuitspieren en de verharde platen op mijn dijbenen…… In een half uur tijd loopt hij mijn hele lichaam langs. En niet voor niets, ook al denk ik dat echt wel eens. Als hij een week later weer helemaal van voren af aan kan beginnen.

Nee, ik laat me niet voor niets wekelijks systematisch martelen. Dat bleek wel na een half jaar zorg mijden. Sinds de sessies zijn hervat kan ik weer af en toe ontspannen wandelen. Dat was onmogelijk geworden met een heup chronisch uit de kom. En ook het zwemmen lukt me, alleen omdat mijn fysiotherapeut me weer wekelijks pijnigt.

‘Heb je nog een beetje naar de Olympische Spelen gekeken?’ vraag Blonde Buurman tijdens onze aangifte-sessie. Heks is dol ook sport. Ik kijk elk jaar fanatiek naar de Tour de France. En ook de Olympische Spelen kunnen zich doorgaans verheugen in mijn mijn warme belangstelling.

‘Ik kan mezelf er dit jaar niet toe zetten. Ik had het ook met de Tour. Alleen de ritwinst van Bauke Mollema heb ik toen bekeken. Normaal gesproken kijk ik elke dag met overgave naar de Avondetappe. Alsmede lange bergritten. Die zat ik dan helemaal uit.’

‘Maar ik kon dit jaar al dat geneuzel rondom de Tour dit jaar gewoonweg niet aanhoren. “Lekker belangrijk,” denk ik dan steeds. Ik heb het nu ook weer met de Spelen. Dat gezemel door Jan en Alleman en deskundige zus of zo over iemand, die valt of verliest. Wat een gezeik. Ik kan het eventjes niet aanhoren….’

Heks heeft geen geduld voor gezemel. Helaas wordt er heel wat afgeleuterkoekt door mijn medemensen. Al kletskousend houdt de mensheid zichzelf in de lucht. Zucht.

Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart. Zuchten dus maar, Heks. Tot je erbij neervalt. Maar niet meer luisteren naar gewauwel over niks. Naar gezuig en gezeik. Dat gaat niet meer gebeuren.

Heks raakt van de regen in de drup. Maar dat geeft geen bal. VikThor denk er het zijne van. Hij houdt wel van een balletje op zich. Vooral als hij er achter aan mag jagen. Vandaag raakt hij echter een bal kwijt. Definitief verwijderd. Met chirurgische precisie…….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Hij is niet waterdicht genoeg voor deze regen,’ waarschuwt Steenvouw me, als ik haar regenjas aan trek. Het is zondagmiddag. Ik zit al een uur bij haar binnen te wachten totdat het weer droog wordt. We checken om de haverklap de diverse weer-apps. Bij de ene is het bijna weer droog, bij de ander blijft het vooralsnog pijpenstelen regenen.

De zon breekt door. Een halve minuut later gevolgd door de alweer de volgende wolkbreuk. Zuchtend blijf ik nog maar eventjes wachten. Helemaal niet erg. We hebben genoeg te bespreken…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Dus jij zat midden in het rampgebied vorige week?’ Mijn vriendin is een weekje weg geweest. Lekker naar Luxemburg. Kamperen in de vrije natuur. ‘Ja, grachten graven. Deltawerken rondom mijn tent. Niet dat het veel hielp. Ik moest nog om het uur in de zeikregen mijn bed uit om het zeil, dat ik over mijn tent had gespannen leeg te kieperen……’ is haar droge commentaar.

‘We konden ook die berg, waar die camping op ligt, niet meer af, want het dal stond onder water. Alle wegen onbegaanbaar. De brug naar de overkant van de rivier niet bruikbaar. Het dorp aan de andere kant van die woeste stroom helemaal ondergelopen…….’

Uiteindelijk stapt Heks dan toch in haar scootdebiel. Het is min of meer droog. Ik ga de sprong wagen.

©Toverheks.com
Knuffeltje van Freya voor VikThor ©Toverheks.com

Ik rijd vol goede moed de straat uit, maar ik ben nog niet de hoek om of een enorme wolkbreuk doet al het wachten teniet. Binnen 3 seconden ben ik doorweekt. De regenjas blijkt inderdaad niet waterdicht. Wel loodst de jas middels een soort plasgootje liters regenwater regelrecht mijn kruis in. Binnen een minuut zit ik te soppen in een grote plas water. Lekker hoor zo’n scootmobiel. Vooral als het regent.

Tot op de draad verregend kom ik uiteindelijk thuis. Ik kruip mijn bed in. Kapot moe van allerlei schoonmaakacties hier in Huize Heks. Na een jaar bij de organisatie dringend vragen om een ervaren hulp, heb ik nog steeds geen geschikte thuiszorg gekregen. Ook nu heb ik weer iemand rondlopen, die blind is voor aangekoekt vuil, ranzige hoekjes en stofwolken.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ze doet haar best, maar mist de broodnodige ervaring. En dan kom je er niet in de chaotische beestenbende van Huize Heks.

Ze heeft bovendien de neiging om dingen schoon te maken, die ik net een dag eerder zelf heb schoon gemaakt. Omdat ik er stomweg niet meer tegen kan, die plakkerige stofnesten overal. De aangekoekte oppervlaktes. De kalkresten op kranen en tegels.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ook zie ik geen enkel verschil met hoe het was, als mijn hulp dan toch eens een smerig hoekje onder handen neemt. Wapperend met een stofdoekje. Niks nat afnemen met een vochtig doekje…… Het ziet er dan ook nog net zo viezig uit als daarvoor.

Ja, het is ranzig hier in mijn rommelige heksenhuisje. Heks wordt er gek van. Daarom heb ik de afgelopen week dus zelf maar gesopt. Dagenlang. Stukje bij beetje. Het knapt geweldig op, maar Heks is helemaal kapot. Ik crepeer van de pijn. Ik kan geen pap meer zeggen. Zodra ik dus zondagmiddag na thuiskomst mijn hoofd op mijn kussen leg ben ik vertrokken.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ik slaap van 6 uur ’s middags tot middernacht. Dan ga ik de beestjes verzorgen en zelf een hapje eten. Een uitlaatronde door een slapende stad volgt. Vervolgens slaap ik weer uren en uren. Heks ligt compleet in coma.

Vandaag breng ik VikThor naar de dierenarts. Hij gaat onder het mes. Een niet ingedaalde bal wordt chirurgisch verwijderd. Altijd erg spannend, die narcose.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

De hele middag wachten we op goed nieuws. Freya is opvallend rustig. Zo ken ik haar helemaal niet! Ze mist haar maatje. Ze is van slag.

Eind van de middag haal ik VikThor weer op. Alles is goed gegaan. Mijn ventje heeft nog een balletje over, gelukkig. Een grote lampenkap prijkt op zijn lieve hondenkop. Wiebelig loopt hij mee naar de auto.

In de loop van de avond krijgt hij weer eens iets te eten. En nu ligt hij met zijn kont tegen mijn been aan te slapen. Zo dicht mogelijk tegen zijn vrouwtje aan. Moe van alle avonturen. Mijn wonderhondje. Mijn grote vriend. Mijn schat.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Grote overstroming. Nederland staat blank. Golven Corona, golven regenwater, golven verdriet. Heks zit witjes voor de televisie. Misselijk van al die ellende. Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers van de watersnood. Mijn hart gaat uit naar de familie van Peter R. de Vries.

Vorige week vrijdag zit ik televisie te kijken. Alweer een Corona-persconferentie. Verbijsterd aanschouw ik het tenenkrommende gestuntel van onze nationale demissionaire ramppremier en zijn broeder in het kwaad. Je weet wel, die man met die kekke schoentjes. Je kunt er van zeggen wat je wilt, maar die dingen leiden in elk geval lekker af van zijn zwaar getormenteerde kop. Hop.

Er is weer een enorme golf besmettingen over ons heen aan het rollen. Dus er moeten weer allerlei maatregelen van stal worden gehaald, om het virus terug te dringen. De politici doen net of deze golf als donderslag bij heldere hemel is ontstaan. Alsof niet in omringende landen de Delta variant al enorme problemen heeft veroorzaakt.

Aan het eind van de rit beginnen de diverse journalisten hun vragen af te vuren over de nieuwe maatregelen. ‘Zijn jullie niet voorbarig geweest 3 weken geleden met het opheffen van zo ongeveer alle maatregelen?’ begint een dame van de NOS de demissionaire premier de flaporen te wassen. Rutte slijpt knarsend zijn konijnentandjes, opdat hij zich goed kan vastbijten in alweer zijn volgende leugen.

‘Nee hoor,’ begint de dwaas zijn gedaas. Heks wacht het niet af. Ik ga niet zitten luisteren naar zijn stompzinnige gebazel. Naar zijn systematische gelieg.

‘Je bent een liegbeest, een jokkebrok, van achter en van voren….’ zing ik in plaats daarvan.

‘Hij zei afgelopen week, pal nadat onze geliefde misdaadverslaggever was neergeschoten, dat hij altijd al moeite had met Peter R. de Vries,’ mopper ik een half uur later tegen de Don, ‘Ja, vind je het gek. Die Peter R. liegt echt nooit. Die man is wars van onwaarheden. Daar kan ons nationale liegbeest natuurlijk helemaal niks mee. Hij is er hoogstwaarschijnlijk zwaar allergisch voor….’

‘Ik heb het gezien,’ antwoordt de Don, ‘Walgelijk toch, dat hij dat punt dan moet maken op zo’n moment…..’ Inderdaad verre van kies. Leuk ook voor de familie van Peter R. Maar wat kun je verwachten van een leugenachtige narcist, die met alles weg komt. Rutte denkt werkelijk dat hij alles maar kan zeggen. Ginnegappend en wel.

Ja, Ruttekutte houdt nu eenmaal helemaal niet van eerlijke mensen. Dat was ook steeds zijn probleem met Pieter Omtzigt. Eerlijke mensen spreken steeds maar de waarheid. Je wordt er niet goed van! Al die oprechtheid, wat moet je er mee? Hij is meer van de opportunistische vergeetachtigheid. Van de leugenachtige waarheidsweerlegging…… Daar scoort hij al kabinetten lang punten mee!

Ook nu liegt hij weer tussen zijn tanden. Bagatelliseert hij zich een ongeluk. Totdat hij na het weekend uit pure noodzaak dan toch maar zijn slapjanusachtige excuus aanbiedt aan alle mensen, die hij vol overtuiging de schuld heeft gegeven van zijn eigen wanbeleid. Nadat er een storm van kritiek over hem heen wapperde.

Heks heeft het al voorspeld. De zoveelste Coronagolf is een feit. De golf is wel iets eerder geland, dan ik had gedacht. Ik gokte eerlijk gezegd op begin augustus. Ik had nog een beetje respijt vanwege de zomer verwacht. Nou ja, zomer. Het is natuurlijk ook een zomer van lik mijn vestje. De regen is niet van de lucht!

We hebben intussen dan ook niet alleen maar met een Corornagolf te maken. Nee, een deel van Nederland staat letterlijk onder water. En dan ook nog eens precies het gedeelte, waar je het niet van verwacht. Het enige stukje Nederland, waar echte heuvels zijn. En zelfs een berg: De Pietersberg! Hoe is het mogelijk, dat mensen daar hun huizen uit drijven?

Hekst woont in de Randstad dan wel meters onder zeeniveau, toch houden wij het hier helemaal droog. Behalve onze ogen. Sinds ik vanmiddag op het journaal heb gehoord, dat Peter R. de Vries vandaag na zijn knokpartij van een week alsnog is overleden, druppen er alsmaar tranen uit mijn ogen. Ik vind het verschrikkelijk. En ik ken die man niet eens. Ik vind het zo in en in triest. Zo verdrietig…..

‘Kan niemand die achterlijke daders en die geesteszieke opdrachtgever in hun cel afknallen,’ denk ik wraakzuchtig. Dat moet toch een eitje zijn? Waarom mogen alleen doorgewinterde criminelen de wet aan hun laars lappen?

‘Daar zijn het criminelen voor, Heks,’ sus ik mezelf. Die hebben geen hart maar een betonblok in hun borstkas. Die liggen hier niet eens wakker van. Ik stel me zo voor, dat ze dolblij zijn met deze afloop. Weer een succesje in hun strijd tegen het goede. Weer een moraalridder minder. Die integere mensen zijn maar lastpakken. Die knal je het beste gewoon af. Gewoon met een doodordinaire liquidatie. Opgeruimd staat netjes.

Wat een trieste dag. Wat een dieptepunt in dit toch al zo druilerige jaar.

Heks steekt een kaarsje aan. Ik leg wat muntgeld op mijn altaar. Tolgeld. Voor al wie de oversteek wil maken. Voor alle zielen, die op reis gaan. Maar vooral voor Peter R. de Vries. Rust in vrede, oude strijder.

Mijn gedachten gaan uit naar zijn dierbaren.

Zware dag begint al rot. Loodzwaar hoofd, bergen shit…. En dan ontdek ik plotseling dat Peter R. de Vries is neergeschoten. Mijn zorgen worden muizenissen. Wat een vreselijke misdaad.

Vanmorgen word ik wakker. Bonzende koppijn. Alweer! De gehele afgelopen week al! Zou het aan die kloterige vaccinatie liggen? Ik heb namelijk ook last van algehele appeligheid.

Gelaten sleep ik mezelf uit bed. Als ik de hal in loop stuit ik op een hele berg shit. Letterlijke shit. Een dikke drol en een heleboel zachte spetterpoep liggen te wachten om te worden opgeruimd. Oh jee. VikThor zat vannacht te hijgen in zijn bench. Slaapdronken heb ik hem uit de slaapkamer gegooid. ‘Hij heeft vast last van de warmte,’ dacht Heks.

Niet dus.

Zo begint mijn dag met dikke shit. En een bonkend hoofd. Kokhalzend ruim ik alles weer op. Met een stoomapparaat maak ik de hal weer leefbaar. Pas dan is het tijd voor koffie. Een welverdiend bakkie troost.

Heks schuift voor de televisie met haar koffie en ontbijtje. Ik tref een rare zender. Noord-Hollands Nieuws of iets dergelijks. Er is een item over iemand, die is neergeschoten. Een misdaadverslaggever. Ik zit instant rechtop voor de TV. Wat? Wie?

Mensen vertellen over de schoten, die ze hebben gehoord. Anderen leggen bloemen op de plek waar het is gebeurd. Wat is daar gebeurd? Wie is er beschoten? Ik krijg geen uitsluitsel.

Snel pak ik mijn computer. Even later ben ik helemaal op de hoogte. Wat verschrikkelijk! Niet te geloven! Heks is in shock. Onze nationale misdaadverslaggever, Peter R. de Vries, is degene die beschoten is. Te walgelijk voor woorden.

Even later zit ik herhalingen van het journaal te kijken. Tranen druppen over mijn wangen. Wat een trieste geschiedenis. Wat verschrikkelijk voor zijn dierbaren. Wat vreselijk, dat de pers vogelvrij is tegenwoordig. Er is geen enkel respect meer voor de journalistiek.

Vanavond kijk ik naar de diverse programma’s over het gebeuren. Bij Humberto gaat het bijvoorbeeld over de daders. ‘Kansarm, vaak verstandelijk beperkt, gevoelig voor macht en status….’ vertelt een dame met verstand van zaken. ‘Daarvan zijn er duizenden in de grote steden, ze noemen het soldaten’ vertelt een man naast haar.

‘Ze krijgen er vaak maar een paar duizend euro voor, vroeger was een liquidatie veel duurder, toen kwamen de daders uit het buitenland…’ weet de vrouw te melden.

Ja, de goede oude tijd.

‘Het is in feite gewoon een regelrechte kamikaze actie. Het loopt nooit goed af voor die gasten. Of ze worden afgemaakt door een figuur boven hen in de organisatie Of ze worden gepakt. Er zijn namelijk overal camera’s,’ vervolgt de man. Ook een misdaadverslaggever.

‘Ze zitten te zwijgen tijdens het proces. Ze zullen nooit de naam van de opdrachtgever geven, als ze die al weten. Vaak zit er nog een moordmakelaar tussen…’ beweert de vrouw. Wie is die vrouw? Heks komt er niet achter vooralsnog.

Een moordmakelaar? Toe maar.

De rechtsstaat. Onze afbrokkelende rechtsstaat.

‘Raadsleden worden bedreigd, gemeentes worden bedreigd,. Het bedrijfsleven wordt bedreigd….,’ moppert een aanwezige politieman. Hij is nijdig. Al dat geleuter over me dit en me dat. ‘Ik zal een voorbeeld geven. Er is geld gekomen voor een nieuw strategisch kenniscentrum. Ik ben daar groot voorstander van. Maar niemand wil het gas en licht betalen. Het licht is daar letterlijk uit gegaan. En maar grote woorden gebruiken in de politiek….’

En dan hebben we het over de donkere middeleeuwen……. Duh. Dat waren heerlijke tijden vergeleken met nu…. Alleen stonken mensen toen verschrikkelijk. Maar daar wen je wel aan.

Heks zucht er van. Het respect is weg. Allerlei idioten kunnen zich misdragen. Mijn eigen zorgen zijn nihil, vergeleken met deze chaos.

Iedereen heeft een mening. Er wordt van alles bij gehaald. Rutte komt weer veel te veel in beeld…. Ook nu staat hij weer lolbroekig in de camera te bazelen. Nee, hij vond Peter geen makkelijke man. Blaat, blaat. Geit, geit. Tot slot beweert hij dat we de slag tegen de georganiseerde misdaad gaan winnen.

Zo.

Iedereen in het televisieprogramma ligt plat van de lach. Wat een onzin verkondigt die man toch.

‘Er moet veel meer geïnvesteerd worden in preventie,’ zegt uiteindelijk iemand iets zinnigs, ‘In dat circuit mensen contact laten maken met die jongens. De politiek denkt alleen in repressie. Daar kom je er niet mee…’

Ik hoor allemaal fantastische dingen over de Peter vanavond. ‘Super eerlijk, super integer, je kunt er super van op aan. Hij is geen advocaat, maar er zijn zoveel advocaten, die hier een voorbeeld aan kunnen nemen, als het gaat om het bestrijden van onrecht. Want ja, eh, dat is zijn ding, daar is hij altijd mee bezig..’ zegt een man in het programma, die dicht bij hem staat.

Heks moet altijd een beetje om Peter R. lachen, als ik hem weer bezig zie in het 1 of andere programma. Maar achter al die bombarie gaat een hondstrouwe loyale kerel schuil. Iemand met een hele lange adem. Ik hoop dat die lange adem hem zal redden.

Intussen vecht Peter voor zijn leven. Heks houdt haar hart vast. Heel Nederland houdt zijn hart vast. Als dat maar goed afloopt….. Laten we het hopen….

Catfish vist……. naar ex, die op hem pist. Heks zit er perplex naar te koekeloeren. Liefdeswaan op volle toeren……

Heks kijkt naar Catfish. Een programma over mensen, die hun naar liefde en verbinding zoekende medemens oplichten. Eindeloos aan het lijntje houden. Afspreken en niet op komen dagen. Stalken indien nodig. Het is een programma over online liefdesterreur.

Heks heeft het al tijden geleden opgegeven om online een geliefde op te snorren. Ik krijg altijd de meest vreemde types op mijn bordje. Of iemand lijkt normaal, maar wil na drie zinnen te hebben uitgewisseld, dat ik mijn hoed op houd tijdens het neuken. Huh? Neuken? ‘Ja, lekker rampetampen, hoed op houden graag.’ 

Of een ex van lang geleden meldt zich weer eens. Voor de zoveelste keer. Ja, duh, ik heb het niet voor niets uitgemaakt toen.

Datingsites zijn aan mij niet besteed. Ik snap er helemaal niets van, dat Jan en Alleman een leuke relatie over houden aan hun surfgedrag. Nu heb ik sowieso weinig succes met de mannen in het algemeen. Zowel online als in real life. Genoeg aanbidders, maar doorgaans zijn ze getrouwd. Of narcist. Of beide.

Nu moet ik eerlijk bekennen, dat het vrijgezelle bestaan me redelijk bevalt. Geen dominante ellendeling over de vloer, die me constant loopt af te kraken. Iets, dat ik best vaak om me heen zie gebeuren. Iets dat ik heel vaak aan den lijve heb ondervonden. Nee, daar heb ik lekker geen last van! Joepie! 

Ook heb ik geen betweter aan mijn kleed, die ik koste wat het kost tevreden moet houden. Geen zuiger, die de hele dag aan de tiet wil. Noch een impotente narcist, die non stop op zijn persoonlijke pispaal pist. Laat staan een gewelddadige man, die in eerste instantie alleen maar geweldig was. Voordat hij dadig werd.

Niets van dat al. Lekker rustig. 

Op televisie gaan ze flink tekeer. Twee nichten gaan elkaar verbaal te lijf. Vals tot op het bot. Ze kennen elkaar goed, omdat ze ooit enige tijd verkering hebben gehad. Jaren geleden alweer. De afgewezen lover is de ander online gaan stalken. Helemaal gek heeft hij hem daarmee gemaakt.

Allemaal apen komen uit mouwen kruipen. De gecatfishte jongeman kon bijvoorbeeld zijn tampeloeris tijdens hun vroegere relatie niet in bedwang houden. Als een hondje liep hij achter zijn kleine uitwendig gedragen hersenen aan. Linea recta het bed in van andere beeldschone jongelingen. 

Dit vond zijn geliefde niet leuk. Vooral niet, omdat hij tegelijkertijd gek werd gezeurd door zijn geliefde vreemdganger om zich met hem te verloven. Elke dag vroeg de gecatfishte vis zijn aanbidder om een mooie dure ring…… En een dure auto!

Oh ja, ze woonden ook samen. Volgens de vreemdganger louter uit praktische overwegingen. Zijn vriend woonde echter met hem samen uit liefde

In de laatste fase van de relatie is de afgewezen schone jongeling zijn object van verlangen online gaan stalken. Om zijn ontrouw te bewijzen. Hij is daar lekker mee door gegaan, toen het definitief uit ging.

Jarenlang sprak hij met hem af en kwam vervolgens niet opdagen. Hij wisselde met enige regelmaat van telefoonnummer. Verdween soms maandenlang van de radar. Helemaal gestoord maakte hij zijn foute controlfreak-ex daarmee…..

De twee kemphanen gaan geweldig tekeer tegen elkaar. De afgewezen man is eigelijk nog steeds verliefd op zijn über foute ex. De gestalkte vent liegt geweldig over hun voorbije relatie. Alsof het nooit ook maar iets heeft voorgesteld. Alsof hij liep te zeuren om die ring louter voor de lol. Heel kwetsend, heel pijnlijk. Heks vindt de man instant een eikel.

En ze blijken nog steeds soms seks te hebben met elkaar. Huh? Wat the fuck doen die gasten toch allemaal met elkaar? Waarom laten ze elkaar niet gaan? Komt er ooit een end aan?

Ach, Catfish. Zo’n leuk programma, zolang het niet over jezelf gaat. Al die opgeklopte fantasieën, die mensen jarenlang in stand houden, ook al geeft de realiteit hele andere signalen af over hun verre van ideale geliefde. 

Heks kreeg de afgelopen week een berichtje via een dating site, waar ik al in geen tijden op gekeken heb. Zal ik het toch eens gaan lezen? Zal ik weer eens een gokje wagen? Ik ben uiteindelijk volledig gevaccineerd intussen. Uiteindelijk. Dan toch nog. Een half jaar later dan gepland……. Ik kan volstrekt veilig weer lekker op de bek met een leuke man…….

Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden? Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

Heks kijkt naar Dr Phil. Het gaat over een afschuwelijk disfunctioneel gezin met een narcistische vader en een moeder, die al lang geleden in de overgave aan haar narcistische partner is gegaan. Ze betaalde haar kinderen bijvoorbeeld geld, flinke bedragen, 300 dollar, zodat ze de kinderbescherming zouden voorliegen over hun mishandelende vader. Dit nadat hun blauwe plekken op school waren ontdekt.

Ik heb deze aflevering al eerder gezien, realiseer ik me. Doorstaan is een beter woord. Wat een afschuwelijke man, die vader van lik mijn vestje. Heks had ook een narcistische vader. Ook mijn moeder droeg me op om tegen de dokter te liegen, dat ik van de trap was gevallen en daardoor die hersenschudding had opgelopen.

In plaats van de waarheid: Mijn vader ramde mijn slaapkamerdeur uit zijn metalen sponning, nadat ik die in doodsangst op slot had gedaan en sloeg me vervolgens bewusteloos. Met gesloten vuisten.

De narcist op televisie kan praten als Brugman. Hij is life coach. Hij beweert een geweldige sociale empathische man te zijn. Hij is de enige met die mening. Godkolere. Je zal de man maar als coach treffen. Dan raak je zeker te weten van de regen in de drup. Van de wal in de sloot.

Mijn vader was een Stille Willie. Evenzogoed zat hij me dagdagelijks af te kraken. Niks was er goed aan Heks. Ze was de oorzaak van alle ellende in ons gezin. Dat is me goed ingepeperd als kind.

Ook door mijn moeder by the way. Ze loog zich een slag in de rondte, toen Heks zat af te kicken van de valium op haar veertiende. Alles was Heks’ schuld steunde ze mijn vader tegenover mijn behandelaars.

De deal van mijn ouders was, dat ik naar een kindertehuis zou worden verbannen, als ik me niet eens een keertje goed zou gaan gedragen. Niet dat ik me slecht gedroeg. Ik was juist zo’n ultra braaf kind. Perfect geschikt voor de job van zondebok.

Pijn, pijn. Het doet nog steeds pijn. Al die vernederingen. Het verraad. Door mensen die geacht worden onvoorwaardelijk van je te houden. Welnu: Ze hielden helemaal niet van me. Heks wrong zich in allerlei bochten om hen gunstig te stemmen, hun liefde te verdienen, maar het hielp geen zak.

Ik heb echter wel degelijk veel van die mensen gehouden. Eindeloos loyaal ben ik gebleven aan mijn kwelgeesten. Zelfhaat was het gevolg. Schadelijker nog dan de liefdeloosheid van mijn ouders. Want van je ouders ben je op een gegeven moment verlost. Maar met jezelf moet je het je leven lang doen.

Medelijdende therapievormen hebben me altijd geërgerd. Als een therapeut me over mijn boze bolletje gaat zitten aaien met een zo’n professionele empathische blik in de ogen, zijn bij mij al snel de rapen gaar. Het werkt gewoon niet. Ik schiet er niks mee op. Ik krijg als vanouds de neiging om alles maar weer te bagatelliseren. Er is overal wel eens wat.

Het heeft sowieso enorm lang geduurd, voordat ik door had, dat in elkaar geslagen worden niet bij een goede opvoeding hoort. Een vroegere vriend vertelde me eens, dat hij nog nooit 1 klap had gekregen van zijn ouders. Heks was stomverbaasd. Hoe was dat mogelijk? Ik was toen al ver in de veertig.

Ineens drong het tot me door, dat het bij ons thuis toch echt foute boel was. Dat had ik altijd in de beerput gehouden. Deksel er op. En dicht houden die put.

Dus krijg geen medelijden met me, ik heb er geen behoefte aan. Ik ben er zelfs allergisch voor.

Wel wil ik respect van mijn medemens. Geen zogenaamde vrienden of vriendinnen meer, die me recht in mijn gezicht naaien. Of die hun shit bij mij naar binnen gooien. Of me gebruiken als oplaadstation. Ik noem maar wat.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde,’ zei een dubieuze spirituele leraar eens tegen me. Een waarheid als een koe, uit de mond van een fout kruidenmannetje.

De man had naar zijn eigen woorden moeten luisteren. Hij zit momenteel in de bak, omdat hij zijn dochters verkrachtte. Ik wist niet wat ik hoorde destijds, maar het is echt gebeurd. De vriendin van de man had alles met een camera opgenomen. Het stond pontificaal op zijn computer.

Deze foute psychopaat zei ook tegen me, dat ik het niet altijd van mijn schoonheid kon blijven hebben. Ik was toen halverwege de dertig en inderdaad bloedmooi. Niet dat ik me er van bewust was overigens.

Volgens deze gelauwerde leraar, zelf bepaald geen schoonheid, zou ik binnen afzienbare tijd zo lelijk worden als de nacht. Ik moest maar eens wat gaan doen met mijn leven. Stomverbaasd was ik over die onzin. Ik heb nog nooit enig voordeel van mijn uiterlijk gehad.

Mensen weten niet wat er bij anderen achter de voordeur speelt. Iemand kan maatschappelijk aanzien genieten, maar zich thuis gedragen als een ware tiran. Een beest. Het komt vaker voor dan je denkt. De kruidenman was in zijn gemeenschap een hele Piet. Hij heeft zelfs ooit een lintje gekregen. Maar nu zit hij in de gevangenis. Hij is op zijn plek.

De man op televisie krijgt zijn vet van Dr Phil. Hij wordt goed op zijn nummer gezet door deze TV coryfee.

Mijn vader is ook wel eens aangepakt. Toen Heks afkickte van de valium kregen we ook gezinstherapie. Al snel bleek, hoe de vork in de steel zat. Mijn vader werd apart genomen en hem werd verteld, dat hij hoognodig aan zichzelf moest gaan werken. Dat hij bezig was om zijn dochter van 14 helemaal kapot te maken. Dat hij de hoofdoorzaak van al die problemen in ons disfunctionele gezin was.

‘Onzin,’ zei Stille Willie, ‘Het ligt allemaal aan Heks. Zij is de oorzaak van alles wat mis is in ons gezin en ze moet maar naar een tehuis.’ Heks kreeg deze informatie 22 jaar later van haar lievelingsoom. Mijn moeder had hem dit destijds in vertrouwen verteld.

Tegen mij zong mijn moedertje altijd een geheel ander liedje over deze voor mij loodzware periode: ‘Jij tiranniseerde het hele gezin met je hoofdpijn. Toen je bij kinderpsychiatrie werd vertelt, dat je op je kamer moest gaan zitten als je hoofdpijn had, was je zo genezen van je kwaal…..’

Ze verzweeg de valiumverslaving, die ellendige klotepillen, die me door de strot waren geduwd en het afkicken daarvan. Ze verzweeg de maandenlange therapie, waarin ik leerde om mezelf weer een beetje te kunnen ontspannen. Ze verzweeg het advies aan mijn vader.

Ze bleef me nog jarenlang uitleveren aan die man. Ze keek nog jarenlang toe als hij me te lijf ging. Om vervolgens eindeloos over hem te klagen tegen Heks. Over haar eigen problemen met haar echtgenoot. Waar Heks dan geduldig naar zat te luisteren. Loyaal tot op het bot.

Het verraad van mijn moeder gaat heel ver. Op mijn 43ste heeft ze me een document laten tekenenen, zogenaamd om me te helpen. De juridische taal van het document is voor een leek niet te bevatten. Maar het werd me geduldig uitgelegd door haar geslepen handlanger. Er leek helemaal geen vuiltje aan de lucht.

In het volste vertrouwen heb ik het papier vervolgens getekend, waarna ze me mee uit lunchen nam in een chique restaurant. Ze was geweldig in haar nopjes, herinner ik me. Ik begrijp intussen waarom.

Het was haar ultieme wraak op Heks. Omdat Heks niet langer haar bitch wilde zijn. Ze was al enige jaren haar vat op me kwijt. Heks was een aantal jaren ervoor uit het familiebedrijf gewerkt en had anderhalf jaar zonder geld moeten zien te overleven. De directeur, mijn als empathisch en sociaal te boek staande moedertje, weigerde me door te betalen en ik kreeg ook geen uitkering. Ik had toen al die ellendige ziekte ME. Ik moest leven van de wind. Tot de rechter me gelijk gaf en ik alsnog mijn geld kreeg.

Ik heb toen al het contact met het thuisfront verbroken.

Mijn moeder miste echter haar bitch, deurmat en zondebok. Sluw betuigde ze dus jaren later een soort van spijt over de gang van zaken. Totaal niet gemeend, want haar volgende stap was dus dat naaidocument. Professioneel genaaid door je eigen familie. Heks kan er over meepraten.

Tot op de dag van vandaag heb ik last van dit ellendige document. Wat er in staat is namelijk iets geheel anders, dan dat mijn moeder destijds beweerde. Had ik het maar nooit getekend. ‘Ik wil je graag helpen,’ neuzelde mijn valse moeder echter, hoewel ik daar helemaal niet om had gevraagd. Ze drong enorm aan. Uiteindelijk gaf ik toe. Om haar een plezier te doen.

Ik ben in een soort Britney Spears situatie terecht gekomen. Familieleden tekenen uit mijn naam allerlei dingen, die mij ernstig benadelen. Heks gaat desnoods naar de rechter. Ik ben het al jaren aan het voorbereiden. Het gaat echt een keer gebeuren. De maat is vol.

Jaren van woede. En nu het verdriet. Bodemloze put. Put, waar de bodem steeds uit valt.

Dr Phil biedt de narcist een traject aan, zoals altijd. Heks is weer eens stomverbaasd. Zijn voorliefde voor de narcist in dit soort ellende. Weet hij dan niet, dat mensen met die persoonlijkheidsstoornis niet veranderen? Dat het water naar de zee dragen is? Dat je zo’n kwibus alleen maar in de kaart speelt met compassie?

Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden?

Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

De stad is gek geworden. Terrassen zitten stampvol. Mensen zijn helemaal dol. Dronkenlap trekt sprint om Heks te pesten. Ik krijg hem met moeite uit mijn wiel. Uiteindelijk. Ten leste.

Het is avond. Heks rijdt door de stad. De hondjes draven braaf naast mijn scootmobiel. Blij dat we er nog eventjes op uit gaan.

In een park aan de Singel laat ik hen uitgebreid zwemmen. VikThor springt het ene bommetje na het andere. Maar ook Freya jaagt achter een balletje aan. Zij kan hier gemakkelijk in en uit het water komen. Bommetjes zijn niet aan haar besteed….. Nog niet.

Heks moet grinniken om haar kleine felle teefje. Zo fanatiek als ze door het water ploegt. Ze is nog geen jaar oud en apporteert al als de beste. Ze geeft de balletjes nog niet helemaal perfect af, daar wordt nog aan gewerkt. Ze dropt ze ergens min of meer in de buurt van mijn voeten. Maar Heks is heel tevreden met de prestaties van haar kleine viervoetige vriendin. Een echte werkhond. Net als haar grote broer Vikthor.

Ik ga een parkje verderop. Daar kom ik de man van een vriendin tegen met hond. We lopen samen een rondje, terwijl de hondjes als bezeten in het rond rennen. Zijn ‘Kom mee, dan kun je mijn vrouw even gedag zeggen,’ is niet aan dovemansoren gezegd. Even later sluit ik mijn vriendin in de armen. Min of meer. Een echte degelijke Coronaknuffel: Hoofden helemaal van elkaar weggedraaid.

‘Italië heeft een doelpunt gemaakt,’ roept ze enthousiast. Ze is Italiaanse. We juichen en springen van vreugde in het rond. Heks ook. Het idee, dat de Italianen van Oostenrijk zouden verliezen is te absurd voor woorden. Toch hebben ze een hele kluif gehad aan die wintersporters.

Ik tuf verder langs de Singel. Het is zwoel zomerweer. De hele namiddag heeft het gehoosd van de regen en stevig geonweerd, mijn doodsbange boskat kreeg er de rambam van, maar nu is het verbazingwekkend zacht.

In het verregende plantsoen zitten groepjes jongeren aan de diverse picknicktafels. Ze houden zich gedeisd, want er staan overal waarschuwingsborden. Ze mogen geen alcohol drinken en geen harde muziek draaien. Er wordt dus flink geblowd. Zoete geurige Cannabiswolken drijven mijn neus in.

Dan rijd ik weer terug de binnenstad in. Op de Nieuwe Rijn lijkt wel een volksfeest aan de gang. Alle terrassen zitten stampvol. Mensen gaan helemaal uit hun plaat. Het is een lawaai van jewelste. Heks rijdt veilig aan de overkant. Ver weg van al die gestoorde gekken.

‘Alsof Corona niet meer bestaat. Alsof het al helemaal weg is. Ze zijn compleet van God los….’ brom ik in mezelf. Er heerst een soort algehele gekte in de stad.

Afgelopen week word ik achtervolgd door een dronken student. Ik rijd het Noordeinde op met mijn hondjes. Twee dronkelappen lopen midden op de rijweg. Heks probeert er met een boog omheen te gaan. De ene student maakt ruim baan voor Heks, maar de ander begint me te achtervolgen. Hij jut mijn honden op. Ik hoor hem in mijn nek hijgen. Ik gooi mijn scoot op de hoogste stand. Mijn hondjes moeten nu echt in galop.

De student gaat ook in galop. Heks maant hem daarmee op te houden. De idioot gaat gewoon door. Hij ontwikkelt een behoorlijke snelheid, ondanks zijn beschonken staat. Heks schreeuwt hem verwensingen toe. Het helpt niet. Pas als ik dreig hem boven op zijn bek te slaan houdt hij ermee op. Iets in mijn stem verraadt, dat ik het meen. Een stoot adrenaline pompt door mijn lijf. Daar krijg je berenkracht van……

Trillend vervolg ik mijn route.

Wat is nu de lol om een vrouw in een scootmobiel op die manier te terroriseren? Heks kan er met haar kop niet bij. Graag zou ik hem in nuchtere staat eens flink de oren wassen. De balorige ballerige gek.

Vanmiddag spreek ik een leuke vrouw in weer een ander park. Alweer een Italiaanse! ‘Ik heb een heel nieuw mensbeeld gekregen, sinds het Coronavirus,’ vertelt ze me, ‘Mensen hebben helemaal niets voor een ander over. Alsof een mondkapje dragen bijvoorbeeld zo erg is. En zo kan ik nog wel even doorgaan.’

‘Ik heb als vrijwilliger in een verpleeghuis gewerkt het afgelopen jaar. Zeker 3 keer per week. Maar ik heb nog steeds geen vaccinatie, belachelijk natuurlijk. 1 op de 3 ouderen laat zich overigens niet vaccineren! “Vroeger verloren vrouwen hun baby na een vaccinatie,” is hun argument bijvoorbeeld.’

Heks lig dubbel van de lach. ‘Daar hoeven zij zich toch geen zorgen om te maken,’ hik ik, ‘Of zijn ze bang dat ze ongewenst zwanger zijn?’

De meeste kerels boven de zestig zijn natuurlijk zwanger, zo op het oog. Zou hun angst daar vandaan komen?

©Toverheks.com
©Toverheks.com Heks heeft al heel lang last van gekte…….

Verbijsterd is ze over de vergaande versoepelingen, terwijl de Indiase variant stevig in opmars is in Holland. ‘In Italië is het niet anders,’ zegt ze, ‘Ook daar doet iedereen alsof er niets meer aan de hand is….’

Straks ga ik wandelen met mijn vriendinnetje Belle. Lekker op anderhalve meter afstand van elkaar. Dat doen we elke zondag. Week in, week uit. Ik kijk er weer naar uit! De hondjes nog meer!!!!

Katten die plassen. Wassen, wassen wassen. Vijf trommels vol. Heks wordt hoorndol. Met je verkeerde been uit bed stappen, het bestaat echt. Morgen zet ik mijn beste beentje voor. Maar vandaag kom ik niet verder dan nijdig geknor.

Het is zaterdag. Heks slaapt uit. So far, so good!

Ik stap uit bed met mijn hand steunend op het voeteneind. Het voelt nat en warm. Mijn hand schrikt zich een ongeluk. Schielijk trek ik em terug: Mijn kat Pippi heeft in bed gepiest. Het is net gebeurd, zo te voelen. Twee dekbedden en twee lakens kletsnat. Het stinkt ook als de hel. Het is als de 2e keer deze week, dat dat kleine krengetje dit flikt! Weg goed humeur…..

Gelaten stop ik het eerste dekbed in de wasmachine. Dat wordt weer een hele dag wassen. En vervolgens lakens om dekbedden doen. Mijn nek en rug piepen bij voorbaat: ‘Nee, niet weer!’

Het lijkt er op, dat Pippi de honneurs waar is gaan nemen voor wijlen haar moeder Snuitje. Dat ouwetje kon er ook wat van de afgelopen jaren. Ik heb meer dan een jaar onder een plastic tafelkleed geslapen om die reden.

Tot ik er helemaal tabak van kreeg. Het laatste half jaar sliep Snuitje in een bench. Ze mocht gerust de hele avond op mijn schoot zitten, maar daarna werd ze uit bed verbannen. Ze sliep in haar bench. Met lekkere hapjes om het leed te verzachten. En fris water en een schone bak.

Maar nu is haar dochter dus bezig. Heks baalt als een stekker. Eerst ben ik boos, kwaad, nijdig. Maar later zoek ik mijn piespotje op en probeer een goed gesprek met haar te voeren. Misschien mist ze haar moedertje. Wellicht is ze in de rouw. Toch verban ik haar voorlopig uit mijn slaapkamer. Als dat gewas breekt me op.

Vervolgens ga ik op zoek naar de brief van de GGD. Ik heb dat epistel nodig om volgende week mijn Coronavaccinatie te krijgen. Het staat duidelijk in de bevestigingsmail vermeld. Maar waar is die klotebrief? Heks kan hem nergens vinden. Ik begin echt te vrezen, dat de betreffende brief samen met een stapel oude kranten is weggegooid.

‘Heb jij die brief soms in een map gestopt?’ app ik naar de Blonde. Hij heeft me onlangs geholpen met de administratie. Maar nee, hij weet van niets. De brief is en blijft zoek.

Ik besluit om voordat ik met de hondjes ga lopen nog even de correspondentie tussen mij en een tegenpartij in een juridisch conflict netjes in een aparte map in mijn mailbox te stoppen. Zodat ik die informatie op orde en bij de hand heb. Zodat ik alle informatie gemakkelijk terug kan vinden.

Ik selecteer de betreffende mailtjes en sleep ze naar de speciale map. Ze komen niet aan. Ze zijn zelfs opeens volledig verdwenen! Nergens terug te vinden. Waardeloos! Dat kloterige mailprogramma van Apple weer. Het is beslist niet de eerste keer, dat zoiets me overkomt.

Paniek slaat toe. Heks wordt helemaal misselijk. Wat ik ook doe, de mailtjes zijn definitief verdwenen. Wat een ellende. Goddank heb ik alles eerder deze week opgestuurd naar mijn advocaat. Het meeste is dus wel weer te achterhalen.

Ik sluit mijn computer af en ga naar buiten. In een parkje laat ik de hondjes lekker rennen en zwemmen. Dan raak ik aan de praat met een hondenuitlaatvriendinnetje. Over van alles en nog wat kletsen we, zoals altijd.

Ook over persoonlijke dingen. Onze moeilijke jeugd bijvoorbeeld. We hebben in dat opzicht veel overeenkomsten. Strenge hardhandige vader. Geslepen moeder. Ook zij kreeg in haar studententijd geen studiebeurs of ondersteuning van huis uit. Ook zij moest het maar uitzoeken. We hebben ons allebei de tandjes gewerkt om onze opleiding helemaal zelf te bekostigen.

‘Ik ben eindeloos loyaal gebleven aan die mensen,’ vertelt ze me. Herkenbaar! Ik krijg het nog steeds slecht uit mijn bek, de waarheid over mijn achtergrond. Ik heb overal altijd een mooi verhaal van gemaakt. In plaats van de dingen bij de naam te noemen, haalde ik mezelf systematisch naar beneden. Een desastreus zelfbeeld is het gevolg geweest. En ook het feit, dat menigeen gewoon over me heen loopt of walst, is daar aan te wijten.

‘Altijd maar geven en mijn gloeiende best doen, zelfs al spugen mensen regelrecht in mijn gezicht’ mopper ik later inwendig. Heks is er klaar mee.

Deze dag lijkt verloren. Ik ben ook zo godvergeten moe de afgelopen dagen. Helemaal uitgeput. Van niks. Ik besluit om een schoonheidsmiddagje te houden. Nagels lakken, haren wassen, maskertje, spieren trainen……. Ik haal mijn fitnessapparaat uit de kast en ontdek, dat het apparaat niet meer werkt. Ik krijg direct een foutmelding. Grrrrr.

Dan komt alles toch min of meer goed. De mailtjes duiken plotseling weer op ergens op mijn computer, nadat ik em een keertje uit en weer aan heb gezet. Ook het fitnessapparaat gaat uiteindelijk weer werken, tevens nadat ik em even helemaal uit heb gezet. En na enige tijd weer aan. Het laatste wasje zit in de machine en de rest hangt aan de lijn…..

Alleen de brief van de GGD is en blijft zoek. Ik heb mijn hele huis omgekeerd, maar dat ellendige epistel is nergens te vinden.

Ik kruip lekker in mijn kale bed en kijk een beetje televisie. Zometeen ga ik uitgebreid badderen. Ik ga mezelf eens grondig verwennen met maskertjes, scrubjes, smeerseltjes en lekkere luchtjes. Tot slot mijn lachende joggingbroek aan, dat wil ook nog wel eens helpen!

lachende joggingbroek
Mijn eigen lachende joggingbroek! Een echte originele BLIJBROEK…..

Trek jezelf aan je haren uit de shit, Heks. Na regen komt zonneschijn. Every cloud has a silver lining. Hoeperdepoep zat op de stoep en laten we vrolijk wezen!

Niet veel later gooi ik nog een beschilderde waxinelichthouder kapot, als ik nogal klungelig een dekbed over de waslijn op het balkon smijt. Overal glas! Scherven brengen geluk, toch? Welnu, niet vandaag. In de badkamer stinkt het opeens gigantisch naar kattenpis. Ik snuffel rond en dweil de grond. Ik pak de muren mee, maar de geur blijft.

Een schoon laken, dat hangt te drogen na eerder deze week door Pippi te zijn ondergepiest, is de boosdoener blijkt uiteindelijk. Die kloterige boskat heeft het laken te pakken gehad….

Katten die plassen. Wassen, wassen wassen. Vijf trommels vol. Heks wordt hoorndol……

Straks nog even een uitgebreide ronde met de hondjes. En dan houd ik het echt voor gezien.

Met je verkeerde been uit bed stappen, het bestaat echt. Zometeen stap er opnieuw uit. En reken maar dat ik mijn beste beentje voor zet.

lachende joggingbroek
Mijn lachende joggingbroek in close up!

Blote man in de steeg. Heks krijgt gelukkig geen veeg. Is dit een veeg teken? De politie laat zich van haar beste kant zien. De man wordt met zachte hand gemaand zich weer aan te kleden. ‘Ja, duh, laat me met rust, ik sta net lekker met mijn moeder te bellen!’

Heks woont midden in de stad. Daar gebeurt nog wel eens wat!

Gisterenmiddag rijd ik de steeg in. Een man staat in zijn blote kont, geleund tegen een afvalcontainer, op zijn gemak te telefoneren. Zijn kleding ligt her en der door de steeg verspreid. Eerst zie ik alleen zijn magere billetjes. Maar als hij zich onverwacht omdraait staar ik naar zijn indrukwekkende klokkenspel. Het tinkelt vrolijk heen en weer. Heb ik weer!

Een politiewagen draait met grote haast de steeg in. Waarschijnlijk heeft iemand hen gebeld en dit gemeld. Een struise agente pakt de man kordaat bij kop en blote kont. ‘Ik sta met mijn moeder te bellen,’ roept deze verontwaardigd. Hoe durven die dienders hem zo ruw te verstoren?

Heks tuft haar berging in. Ik parkeer mijn dierbare scootmobiel en loop naar boven. Als ik even later uit het keukenraam kijk is de politie verdwenen. De man zit mopperend zijn schoenen aan te trekken. Zijn kleding zit weer om zijn schamele lijf. Een bevriende zwerver staat naast hem om hem te assisteren. De rust is weergekeerd in onze steeg.

Heks moet er om grinniken. De man had het vast heel warm. Toch ben ik blij verlost te zijn van het uitzicht op zijn ruim geschapen gereedschap. Zonder afdakje. Voor afdakjes moet je meer te vreten hebben. Mijn vermoeden is, dat eten wel het laatste is, waar de man zich om bekommerd. Hij geeft meer om drank.

In mijn carrière als barvrouw heb ik wel eens een klant gehad, die ook al zijn kleren uit trok. Op een gewone doordeweekse avond. Rond een uurtje of 8. De goede man was stomdronken en viel mijn andere klanten lastig. Toen ik hem verdere alcoholische consumpties weigerde was hij in een mum van tijd spiernaakt.

Ook toen kwam de politie. Geduldig trokken ze hem zijn kleren weer aan. ‘Kom op, Hein, nou nog eventjes je schoenen,’ hoorde ik hun vriendelijke verzoek aan de man. Daarna kreeg hij een kopje koffie van Heks. Op kosten van de zaak. Het was namelijk zaak om hem te vriend te houden, want deze klant leverde speelautomaten aan onze kroeg. Zelf was hij ook uitermate speels. Van het bipolaire soort. Vooral met een slok op.

Heks is weer lekker bezig met koken. Ik heb een aantal kookboeken aangeschaft, om mezelf te inspireren. De laatste jaren zit de klad er een beetje in bij mij. Ik heb de neiging om steeds meer van hetzelfde te eten. Ook betrap ik mezelf er op, dat ik niet langer heel erg gezond kook. Wel valt alles nog altijd binnen mijn dieet, maar het kan beter, veel beter.

Vandaag wordt een enorm pakket noten en zaden afgeleverd. Ik ben bezig om zelf brood te bakken met amandelmeel. Hartstikke lekker! Ook bak ik worteltaart met medicinale weed. Van al die ‘gewone’ muffins ben ik een paar kilo aangekomen. Ook al bak ik die dingen met banaan en appel. In combinatie met zure room en zelfgemaakt bramenjam zijn het ware caloriebommetjes. En dan heb ik nog twee Coronakilo’s! Dus: Het roer moet om!

Vorige week schop ik mezelf het zwembad in. Jarenlang zwom ik 3 kilometer per week. Week in, week uit. Gedisciplineerd tot op het bot. Tenzij ik stervende was ging ik. Nu ben ik soms tijdenlang op sterven na dood, dus er gingen ook wel eens maanden voorbij, dat het niet lukte. Maanden werden jaren. Het zwembad deactiveerde mijn kaart met daarop nog pakweg 50 baden. En Heks gaf er helemaal de brui aan.

Gisteren koop ik een vijfentwintigbadenkaart. Na een paar keer proberen blijkt het nog te gaan, dat zwemmen. In mijn favoriete zwembad ‘de Vliet’. Een 50 meter buitenbad met zoveel chloor er in, dat geen Coronavirusdeeltje overleeft. Het is het afgelopen jaar helemaal opgeknapt. Alle badhokjes fris geverfd. Heks is in haar nopjes.

Zwemmend door het water, schoolslag heen, samengestelde rugslag terug. Vlinderslag gaat echt niet meer. Borstcrawl is ook geen optie met schouders, die uit de kom vliegen. Maar deze slagen beheers ik nog perfect. Als een raket vlieg ik door het water. In mijn nieuwe badpak. Met mijn nieuwe zwembril. Heerlijk! Alsof ik helemaal niks mankeer!

Vannacht droom ik van de vlinderslag. Als een veertje kom ik uit het water. Even zweef ik gewichtsloos in het niks. Gelukkig tot op het bot. Een vliegdroom, maar dan in het water. Heks is zich aan het vernieuwen. Brandend ten onder gegaan verrijs ik uit mijn as. Water en vuur. Mijn astrologische teken en mijn ascendant.

Vandaag geen blote mannen in de steeg. Geen klokkenspellen om mee te spelen. Ik zit me stierlijk te vervelen! Toch wel weer jammer.

Zoekers en Vinders. Vloekers en Vlinders. Heks is een vloekende Zoeker. Hoe vind je dat? Met Vinders heb ik het helemaal gehad. Die vinden van alles, die vinden maar wat. Ik word er zo moe van. Ja, Heks is het zat.

‘Je hebt Zoekers en Vinders,’ zegt mijn therapeute opgewekt, ‘Jij bent ongetwijfeld een Zoeker, Heks. Vinders en Zoekers zijn geen geweldige combinatie. Zoekers worden doorgaans doodmoe van Vinders, want die trekken hen leeg. Je bent opgegroeid tussen de Vinders. Geen wonder, dat je zo kapot moe bent…’

Ja, dodelijk vermoeid. Mijn grootste probleem in het leven. Een dagdagelijks gevecht tegen de bierkaai. Op mijn tandvlees uit bed komen. Te moe voor woorden mijn eerste bakkie koffie naar binnen slaan. Uitdeuken en bijkomen van alweer een nacht waardeloos slapen. Hebben alle Zoekers daar last van? En wat vinden Vinders daarvan?

Vinders. Pas na een paar dagen realiseer ik me dat Vinders waarschijnlijk van van alles wat vinden. ‘Zoek het uit,’ vindt deze Zoeker, ‘Wie zoekt, die vindt. Matteüs 7:7-8. Zo is het ook nog eens een keer.’

Later ontdek ik een boek over het onderwerp. ‘Wat Zoekers niet vinden – Wat Vinders niet zoeken’ William Gijsen en Joke Dewael. Dat ga ik eerst maar eens bestellen. Ik wil meer weten over dit onderwerp…….

”Ben je een Zoeker? Of ben je een Vinder? En is je partner, je kind of je collega een Zoeker of een Vinder? Zoekers en Vinders benaderen de wereld op een heel verschillende manier, wat grote gevolgen heeft voor onze omgang met elkaar.

Zoekers willen groeien, Vinders willen met hun talenten aan de slag. Zoekers willen een beter mens worden, Vinders willen een beter leven leiden. Zoekers blijken onder andere zelfredzaam, mededeelzaam, rusteloos en filosofisch te zijn, terwijl Vinders onder andere behoedzaam, materialistisch, eigengereid en praktisch zijn.”

Heb ik al gezegd, dat ik een geweldige therapeute getroffen heb? Na jarenlange ellende op dit gebied. Tweeënhalf jaar om precies te zijn!

De eerste therapeut met lange blonde lokken heeft een Therapeutisch Centrum hier in de stad. De man belt af op de ochtend van de eerste afspraak. Heks heeft dan al ongeveer 200 vragenlijsten ingevuld voor die gek ter voorbereiding. Dat heeft me maanden flink bezig gehouden. Al mijn beschikbare energie is er door opgeslokt. Maar op de ochtend van de eerste afspraak belt de zelfingenomen kwibus dus af. Hij doet namelijk geen langdurige trajecten. Dat had hij wel eens eerder kunnen bedenken.

Daarna kom ik terecht bij Buurtzorg Plee. Bij die griezel van een psychiater. Dat gekke mens, die direct uit haar dikke duim zoog, dat Heks aan de drank zou zijn. Dat enge gestoorde wijf, dat me wilde volstoppen met hoge dosis antidepressiva. Iets, waar ME patiënten helemaal niet tegen kunnen. O ja, die ME, daar ging ze me ook wel eens eventjes helemaal van genezen. Daar had ze ook al verstand van. Die ingebeelde ziekte zat gewoon tussen mijn oren natuurlijk. Toen ik niet door haar wilde worden genezen middels cognitieve therapie waren de rapen gaar.

Doodsbang heeft die mafkees me gemaakt met haar pogingen om tegen mijn zin en achter mijn rug om met mijn huisarts te gaan praten. ‘Straks rijdt het busje voor. Word ik vastgebonden en afgevoerd…’ dacht ik op een gegeven moment.

Ze hebben voor twee intake gesprekken overigens een paar maanden bij mijn zorgverzekeraar gedeclareerd, ontdekte ik afgelopen winter. Heks heeft ze erbij gelapt. Zo’n wanprestatie leveren en dan maanden declareren? Schandalig! Ik zit momenteel te wachten op een urenverantwoording, die maar niet komt. Volgende week ga ik er weer achteraan……

Daarna kom ik bij Silver Psychologie terecht. Een landelijke monsterorganisatie, die naar het schijnt zijn werknemers uitbuit. Heks treft een schat van een therapeute en we vullen een half jaar lang samen vragenlijsten in. Eindeloos veel lijsten, met steeds dezelfde vragen. De ene lijst na de andere. En dan weer nieuwe lijsten. Ik krijg er een punthoofd van.

Daarna beginnen we dan eindelijk met EMDR therapie, maar het schiet maar niet op. Het proces voelt als zwemmen door een zee van taaie kauwgom. Watertrappelen in een bokkige beerput. Helaas raakt de therapeute binnen de kortste keren zelf burn out. De ene afspraak na de ander wordt afgebeld. Dat gaat zeker een half jaar zo door, ook nadat ik herhaaldelijk aan de bel trek.

Uiteindelijk ligt de therapeut helemaal omver. De organisatie laat me barsten. Net op een voor mij heel moeilijk moment. Midden in allerlei processen. Heks kan de vliegende RAMBAM krijgen. Tot slot geeft de klachtenfunctionaris van Silver Psychologie mij de schuld van hun eigen falen. Echt een waardeloze organisatie. Het enige, dat ze goed kunnen is rekeningen schrijven. Wat ook zij hebben stevig gedeclareerd ontdek ik, als ik me er in verdiep.

Maar nu heb ik dus de liefste therapeute van de wereld. We hebben een geweldige klik. En ze is zo bekwaam! Binnen de kortste keren hebben we al zoveel werk verzet. In vier sessies meer dan in een heel jaar bij Silver. En: Ik ben ook gelijk helemaal van de drank af!

😉

Zoekers en Vinders. Heks is een Zoeker. Een dwangmatig eerlijke Zoeker. Ik heb niks te zoeken bij Vinders. Vinders trekken me leeg. Ze vinden ook overal wat van. Ze vinden me te dit en te dat, te zus of te zo. Heks zoekt Vinders niet meer op. Geef mij maar wat Zoekers om me mee te vermaken. Ja, ik red me wel. Altijd al gedaan.