Lac Caninum gooit roet in mijn pikorde-soep. Die soep wordt zeer heet gegeten, hoewel nooit opgediend. Chagrijnig Heksje wil het niet weten. Ik kan beter weer eens daten. En de rest gewoon vergeten!

‘Lac Caninum, dat ga ik je geven,’ mijn homeopate heeft weer een goed idee. Hondenmoedermelk. Toe maar. Het is eind september en Heks heeft al zoveel griep voor haar kiezen gehad dit najaar: Genoeg voor een lange koude winter.

Het heeft het slijmerige vernislaagje weerstand van mijn immuunsysteem geveegd. Uitgeteld begin ik met opkrabbelen. Geen mens, die het in de gaten heeft. Ik sla het koor een paar keer over, ga helemaal niet meer naar meditatie of kerk. Geen beginnen aan met dit lijf.

Ik voel me alleen. Op mezelf terug geworpen. Ik zie geen hond. Wekenlang niet. Ik ben een vergeten groente. Niemand weet, niemand weet, dat ik raapsteeltjes eet. Dat ik een eenzame bezemsteel ben. Nee, niemand weet hoe weinig dit bezemsteeltje nog eet. En hoe slecht ze slaapt. En hoeveel tijd ze in haar eentje stuk slaat. In een uitermate pijnlijk lam lijf..

‘Hondenmoedermelk is een middel voor mensen, die zich verschopt en verstoten voelen. Stumpers onder aan de pikorde. Diegenen, waar iedereen vrolijk tegenaan pist. Of overheen kotst. Waar niemand om geeft. De laagst geplaatsten in rang. Waar je geen rekening mee hoeft te houden. Het absolute afvalputje.’

Natuurlijk laat ik me niet kisten. Ik krabbel op. Slik allerlei middelen, laat me prikken en porren. Zonder morren. Laat me beledigen door behandelaars en artsen. Of betuttelen. Geef mezelf een keiharde schop onder mijn kont. Elke dag opnieuw.

Ja, ik voel me verschopt en verstoten. Onbelangrijk. Eenzaam en verlaten.

Laat ik eens een feestje geven.

Mijn verjaardagsfeestje is gezellig, maar het gevoel beklijft niet. Een grote vermoeidheid trekt me vervolgens naar beneden. En ik blijf me maar ellendig voelen en alleen. Ik heb ook gewoon veel te weinig mensen om me heen. Mijn bovenmatige inspanningen voor het piepkleine feestje hebben de laatste restjes energie in mijn systeem opgesoupeerd.

Ook lukt het me niet meer om om allerlei dingen heen te kijken. Vroeger praatte ik alles goed. Ik had je de klap al vergeven voor je em had uitgedeeld. Bij wijze van spreken. Maar nu gaat dat niet meer. Misschien maak ik ergens nog eventjes een mooi verhaal van, maar een dag later gooi ik genadeloos mijn ware gevoelens op tafel. Weliswaar als ik alleen ben. Op mijn eigen eenzame tafeltje.

Ik zie dingen voor wat ze zijn en dat op zich is natuurlijk goed. Maar verre van leuk. Wat moet je er mee? Mensen, die aan je denken maar er nooit zijn? Mensen, die je na jaren radiostilte een felicitatiebericht sturen met een tekst alsof ze je een draai om je oren proberen te verkopen.

Heks heeft last van allerlei ongewenste gevoelens. Ik word er niet goed van. In plaats van blij met een dooie mus ben ik boos. Op die mus. Die er ook niks aan kan doen, dat iemand me blij met hem wil maken…….

Rondom mijn verjaardag ervaar ik een hoog dooie mussengehalte. Ik kan het niet helpen. Dit jaar is het alsof de duvel ermee speelt. De ene afknapper na de andere.

Normale mensen hebben natuurlijk familieleden, die onvoorwaardelijk van hen houden en een beetje voor hen zorgen indien nodig. Of een partner, kinderen. Heks heeft dat allemaal niet.

Mensen willen overigens wel altijd graag dat ik voor hen zorg en naar hen luister. Maar andersom moet ik die kwaliteiten regelmatig met een kaarsje zoeken. Ook bij mensen, die ze wel degelijk bezitten.

Die denken misschien, dat die Heks geen zorg behoeft. Die toverkol redt zich wel. Kijk maar, daar loopt ze te wandelen met haar hondje. Ze ziet er ongelofelijk leuk uit. Bekroond met een fruitig lippenstiftje.

Ze willen wellicht liever dat ik er voor hen ben.

Of ze hebben niet zo’n boodschap aan mijn ellende. Geen zin in die ziekte. Geen trek in mijn gebrek. Zo’n vage kwaal, die nooit over gaat. Waar je niet dood aan gaat. Een levend lijk! Niet bepaald aantrekkelijk.

Heks moet vooral positief zijn en ravissante feestjes geven. De kwast er over. Eruit zien als een filmster. Leuke persoonlijke cadeautjes geven. Aandacht geven. Liefde geven. Niets vragen. Hooguit een broodje met tevredenheid. Dan en slechts dan wil men met mij vertoeven…….

Goddank heb ik een paar goeie vrienden, die van me houden zoals ik ben. Lieve schatten, die om me geven. Rekening met me houden. Iets voor me over hebben. Vrienden, die de moeite nemen om bij mijn feestje aanwezig te zijn. Schatten, die een leuk cadeautje voor me meenemen. Om me een plezier te doen.

Ik weet het, dit is een groot goed. Er zijn mensen, die helemaal geen vrienden hebben. Ik ben wel eens met zo’n medemens bevriend geweest. Totdat die persoon me ging uittesten en pesten! Een lot dat al haar potentiële vrienden trof. Ik ben uiteindelijk dan ook afgehaakt……

Ik ben zo moe. Het lukt me niet meer om overal een mooi verhaal van te maken. Ik begrijp heel veel dingen al niet. Laat staan, dat ik er een positieve slinger aan kan geven.

Rond mijn verjaardag worden geven en nemen in mijn leven opeens heel helder belicht. Zoals iedere jaar ontvouwt zich hetzelfde scenario, maar mijn blik is niet meer vertroebeld. Haarscherp zie ik alles voor wat het is. Voel teleurstelling tot op het bot. Over nare felicitaties. Of het helemaal laten afweten. Of …. of……

Dat is het gevoel, dat ik over heb gehouden aan mijn  verjaardag…..Stom genoeg. Ik weet dat het ondankbaar klinkt. Na al die jaren blijdschap met dooie mussen verwacht geen mens dit van mij. Je kunt me gewoonlijk recht in de bek schijten en nog zeg ik dank je wel……

Bovendien vergeet ik zelf werkelijk ieders verjaardag. Als ik niet wordt uitgenodigd voor een feestje of op zijn minst op de aankomende verjaring wordt geattendeerd kun je het bij Heks echt vergeten: Je hoort helemaal niks van me. Al ben je mijn zuster,  lievelingstante of beste vriendin……

Er is een hele grote omwenteling gaande diep in mij. Alle interne actie- en reactiecircuits staan onder druk. Er is geen pijl op te trekken hoe ik nu weer ga reageren. Maar: Nooit zal het meer hetzelfde zijn. Vanaf nu.

Gisteren zit ik bij mijn homeopate. Ik vertel haar over de diverse afschuwelijke sociale interacties waar ik aan ben blootgesteld de afgelopen tijd. Ik lees haar rare appjes voor en een enkele vreemde mail. ‘Ben ik nu gek, dit is toch een klap in je gezicht, zo’n felicitatie?’ ‘Wat staat hier nu eigenlijk? Niets toch?’

Ik vertel haar over mijn onvermogen om te reageren als mensen me teleurstellen…… Over mijn schaamte. De ‘Ik ben gewoon geen knip voor de neus waard’gevoelens. Overgehouden aan de tijd, dat ik de persoonlijke boksbal alsmede pispaal was van een enorm agressieve narcist. Overgehouden aan een hopeloze positie binnen een zeer disfunctioneel gezin. Het laagste van het laagste. De laaggeplaatste helhond.

Volgens mijn behandelaar ben ik op de goede weg. Het is gewoon heel ellendig als je in zo’n periode van verandering zit. Het oude valt weg en er is nog niets nieuws voor in de plaats gekomen. Als er al ooit iets nieuws komt natuurlijk. Dat valt nog maar te bezien.

‘Het feit, dat je je bewust wordt van al die gevoelens is een enorme stap vooruit. Ik vind het zo erg voor je Heks, dat je je zo moet voelen nu. Het gaat voorbij, maar leuk is anders….’

img_0248

Ysbrandt, ik mis je nog steeds………

Die Jahreszeiten van Haydn klinkt behoorlijk kakofonisch tijdens de eerste repetitie met orkest. M’n oren tuten nog uren na. Maar ja. Ik zit dan ook opgevouwen tussen een klarinet en een schuiftrompet. Enigszins bedwelmd door de in het heetst van de strijd uitgestoten lichaamswalmen.

Zaterdag hebben we een oefendag met het koor. Tussen tien uur ’s morgens en een uurtje of drie ’s middags zingen we de hele Jahreszeiten door. Van achter naar voor, een persoonlijke voorkeur van onze dirigent.

Om een uurtje of tien sukkel ik de zaal in. Ik installeer me op mijn stoel met een mongoolse muts op mijn kop. En een bijpassende wollen deken om mijn schouders. Allemaal werk van de hand van Anna Rotteveel. Het staat heel apart en opvallend. Mooi. Dat leidt lekker af van mijn grafkop.

Beverig en bibberig zit ik het eerste deel uit, maar rond de lunch knap ik dan toch op. Ik krijg weer een beetje praatjes en flirt opgewekt met onze pianist. Ik frommel een broodje naar binnen en ga wandelen met VikThor. Die zit in de auto braaf op me te wachten.

Op kreukelige dagen met toch de nodige activiteiten moet ik mijn blafbeest  tussen de bedrijven door zijn broodnodige beweging geven. En dat lukt me aardig al zeg ik het zelf. Dartel rent hij voor me uit om de kerk heen. Achter de ramen zwaaien mijn vriendinnen uitbundig naar me. Alsof ik ze in geen tijden heb gezien. Haha. Ze zijn gewoon nieuwsgierig naar mijn hondje.

‘Jeetje, wat is hij groot geworden, Heks,’ verzucht Anna even later. Zij heeft hem alleen maar als pup gezien…..

download-45

Dinsdagavond oefenen we met orkest. Dat is altijd een enorme set back. Klinken we zaterdag nog overtuigend en to the point, terwijl we ons door de partituur galmen, vanavond is het opnieuw een worsteling. Om de juiste afstemming te vinden. Om te zorgen dat het 1 geheel wordt.

Zoals altijd vertrouw ik op onze onvolprezen dirigent. Hij maakt zich nooit druk. Blijft er lol in houden. Weet met een kwinkslag iedereen weer bij de les te krijgen. Houdt het absolute overzicht. Heeft een duidelijk einddoel voor ogen……

Na het inzingen loop ik naar mijn stoel. Goeie hemeltje. Ik zit ongeveer in het orkest. Weggepropt onder de oksel van de trombonist. Een dikke grove kerel met een pokdalige huid, het Chronische Slecht Humeur Syndroom en een grote bek, maar dat weet ik dan nog niet.

Vijf minuten later wel. Zodra ik me op mijn stoel heb laten glijden gaat de mafkees los. Alle alten zijn verbijsterd. ‘Wat een lomperik, Heks,’ sissen ze verontwaardigd in mijn verdrukte oren, ‘je zit wel erg in het verdomhoekje vandaag.’

Heks laat het maar voor wat het is. Ik ben moegestreden. Een gevecht met deze onbekende toeteraar staat niet bepaald op mijn to do list. Ik dien hem dan ook bot van repliek dat hij gemakkelijk dertig centimeter de andere kant op kan schuiven, waarop de lompe leiperd nog eens 10 centimeter mijn kant op komt!

Alle alten zetten grote ogen op. Ik zit het maar uit onder die stinkende oksel van zijn vettige geruite overhemd. Getsie.

Na de pauze is er opeens veel meer ruimte voor Heks. Stomverbaasd zie ik dat de botterik opeens wel die halve meter is opgeschoven. Hoe is dat nu opeens gebeurd? De man was niet van zins een duimbreed te wijken! Wie heeft dit voor elkaar gekregen?

‘Dat heb ik gedaan, Heks,’ zegt mijn maatje Anna vastberaden. Laat hij maar opkomen, die lompe kerel, schieten haar blauwe ogen vuur. Deze hoogbejaarde nachtegaal is toch maar mooi voor Heks in de bres gesprongen!

De andere alten zijn stomverbaasd als ze de metamorfose van mijn zitplaats zien. ‘Heeft Anna gedaan…..’ grijns ik. Een daverend lachsalvo is het gevolg. Haar kordate aanpak van die beer van een vent is zo komisch, het werkt op onze lachspieren. Grinnikend begin ik aan de tweede helft van de avond.

Oh, oh, wat is het toch heerlijk om hieraan mee te werken. Het is wel erg hectisch zo tegen een uitvoering aan. En ik zit nu net in een extra beroerde periode met mijn lijf.  Maar wat word ik gelukkig van het bezig zijn met zoiets moois en bijzonders.

Tijdens ‘Ach, das Ungewitter nahtkijk ik eens goed om me heen. Wat een kakofonie aan geluid! Hoe is het mogelijk dat we allemaal toch min of meer gelijk aan het einde van het stuk belanden? Wunderbar!

Dat komt door onze onvolprezen dirigent. Opgewekt schaaft hij aan overgangen. Zet puntjes op de i. Maant het orkest aan om wat zachter te spelen. Goh, nu hoor ik mezelf opeens weer.

En ja hoor, warempel. Na enige tijd begint het echt ergens op te lijken. Ik zit heerlijk te zingen op mijn stoel. Omdat ik nu weer wat ruimte heb kan ik lekker voorop mijn zetel gaan zitten, op mijn zitbotjes. Een methode overgehouden aan jarenlang boventonen zingen gezeten op een houten krukje. Mijn manier van staan tegenwoordig.

‘Ga je tijdens de uitvoering wel staan, Heks?’ vraagt een alt na afloop. Ja, normaal gesproken wel. Maar deze keer weet ik het niet zeker. Ik ben al blij als ik er bij ben, want het is maar naadje met de energie. ‘Ja hoor. Als het even kan wel,’ roep ik echter onbezorgd.

Wie dan leef, wie dan zorgt.

Nog anderhalve week en dan is het al zover. Ik moet intussen wel een beetje gaan sparen met mijn energie…..

Maar niet vandaag, Vanmiddag ga ik door de duinen wandelen met Saar. Gaan we onze hondjes weer de tijd van hun leven bezorgen.

Er zijn nog kaarten verkrijgbaar op de site van Ex Animo.

 Klein geluk. Heks fietst een flink stuk nadat ik enorm ben verwend. Niet door een lekkere vent, maar door een hele lieve dame van de klantenservice van Ziggo! Zozo!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Heks moet het hebben van klein geluk. Nadat ik jullie allemaal aan het schrikken heb gemaakt met mijn sombere zelfmoordblog is het toch echt tijd voor iets gezelligs: De klantenservice van Ziggo! Ja, ik weet het, het is niet het eerste waar je aan denkt als je het over die provider hebt. Maar toch: Iemand van die organisatie heeft me heel blij gemaakt.

Zondagmorgen zit ik in bed met mijn koffie en ontbijtje. Ik probeer snel uit de kreukels te komen, zodat ik naar de kerk kan gaan. Het lukt niet. Ik zit hopeloos te stumperen.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Eerst maar eens die pijnstillers laten inwerken. Ik zet de televisie aan. Maar oh, grote schrik, ik krijg geen beeld. Ouderwets sneeuwt de beeldbuis verwarring door mijn slaapkamer. Ik druk op de afstandsbediening, maar het onding reageert nergens op.

Ik zet de Ziggo Horizon-box uit en weer aan. Geen verschil. Het sneeuwt nog steeds in Huize Heks.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik bel Ziggo met hun gratis nummer. Dat werkt alleen op mijn vaste telefoonlijn. Ik krijg een enorm keuzemenu voor mijn kiezen, met allemaal overbodige informatie tussendoor. Hoewel, overbodig?

Er is een storing geweest, maar die is intussen verholpen. ‘Start uw modem en de Horizon-box opnieuw op,’ hoor ik , ‘En vervolgens…… Bladiebla…..’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Braaf trek ik overal de stekker uit. En plug weer in.

Meuh. Nu doet ook mijn vaste telefoonlijn het niet meer.

Ik bel opnieuw naar Ziggo. De kerk kan ik intussen wel vergeten. Niet erg, ik ben toch al volledig klaar en af. Een vriendelijke dame staat me te woord.

Ze heeft een vet Limburgs accent. Het lijkt de dame van de camping in Kerkrade wel! Ik verwacht elk moment dat ze me vraagt of ik aan het zuurstof moet!

Kranig loodst ze me door allemaal geheimzinnige handelingen om mijn afstandsbediening weer aan de praat te krijgen. Ook lost ze het mysterieuze probleem met mijn vaste telefoonlijn op. En dit alles met diezelfde hartelijke vriendelijkheid in die mooie Limburgse tongval. Ik bedank haar uitvoerig.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Ik ben vandaag jarig en daarom ga ik u een cadeautje geven! Daar heb ik zin in, net als trakteren vroeger op school!’ roept de dame opgewekt. Heks krijgt een aantal maanden gratis allerlei films en series cadeau. Ik kan televisie kijken tot ik een ons weeg!

Even overweeg ik om, nadat ik haar gefeliciteerd heb, voor haar te gaan zingen…. Maar ze ratelt al vrolijk verder. ‘U bent pas de tweede die me feliciteert vandaag, mijn man eerst natuurlijk, ja, ik moest werken, balen hoor… Het is zulk prachtig weer. Je kunt nooit barbecuen op 15 oktober, normaal gesproken dan.’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Voor het eerst in mijn leven gaan we barbecuen op mijn verjaardag, ik moet nog tot 1 uur werken en dan ben ik vrij. Komen al mijn familieleden en vrienden langs! Dat abonnement krijgt u van mij! Fijne dag!’

Wat later fiets ik met VikThor de stad uit. Het is heerlijk zacht zomers weer. De fietspaden zijn bezaaid met dagjesmensen. Iedereen is vrolijk. Mijn hondje is door het dolle. Uitbundig springt hij in de rondte, hetgeen menigeen een glimlach ontlokt!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik fiets helemaal naar Wassenaar met hond en kar. Langs het Valkenburgermeertje. Mijn hondje springt sloot in, sloot uit!

Op de terugweg ontspoort mijn goede knie. Wat gek, precies op dezelfde plek als mijn slechte. Alleen viel ik deze keer niet van de trap. Ik deed eigenlijk helemaal niks. Stond op het Valkenburgerstrand en draaide me om……

Kreukelig fiets ik weer naar huis. Het is bijna etenstijd. De dame van Ziggo zal intussen wel wat gebarbecuede koteletjes achter de kiezen hebben! In de stad zitten de terrassen afgeladen vol. We nemen het er nog even van. Ik was het ook van plan, maar die knie gooit roet in het eten.

Ik ga gewoon lekker thuis naar de televisie kijken. Naar al die extra zenders!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Als ik later inderdaad voor de buis hang met een eigengemaakte vispizza ruik ik tot mijn verbazing de typerende geur van op de barbecue gebraden vlees. Tja, dat heb je als heks. Altijd wat geks. Helder horen, helder zien en helder ruiken alsof het niets is…….

Voor een beetje avontuur hoef ik de deur niet uit!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

 

Ex Animo zingt Matthäus met bevindelijke en vitale momenten, aldus de lovende recensie van Lidy van der Spek. Heks heeft een heerlijke bevindelijke dag en avond met dit prachtige meesterwerk van Johann Sebastian Bach. Ik ben fit genoeg: Het kan en mag! Elke dag wat mij betreft……

Doorkijkje door de enorme kerk

Matthäus Passion, woensdag 23 maart 2016, Pieterskerk te Leiden. Koor: Christelijke Oratorium Vereniging Ex Animo. Dirigent: Wim de Ru. Solisten: Tetsje van der Kooi, Ingeborg Bröcheler, Pascal Pittie, Laurens-Alexander Wyns, Joep Bröcheler , David Greco. Begeleiding: Holland Orkest Combinatie, m.m.v. Jeugdkoor BplusC, Thijs Kramer, orgel-continuo en Takeshi Sudo, Viola da gamba.

Het orkest zit klaar, het koor staat opgesteld, de generale kan beginnen

Woensdagmorgen schrijf ik een blogje in bed. Ik spaar mijn krachten, want ik moet de hele dag aan de bak met de Matthäus Passion. Eerst generale en dan uitvoering. Het blog gaat over de aanslagen, want daar is mijn bewustzijn van vergeven.

Om twaalf uur race ik naar de mondhygiëniste. Een ongelukkig geplande afspraak. Nou ja, ik zing vanavond in elk geval met een stralend gebit! ‘Er is een stukje van mijn kies afgebroken,’ vertel ik haar. Ze kijkt in mijn mond. ‘Oh nee, iet ies ein kroon gebroken!’ Mijn mondverzorgster is Oost Europees. Ze roept de tandarts erbij. Die maakt snel een foto en een vervolgafspraak.

’s Avonds hebben we natuurlijk allemaal mooie zwarte jurken en pakken aan…….

Dure grap hoor, zo’n gebroken kroontje. Deze prinses op de erwt is er in elk geval niet blij mee. Als een haas ga ik ervandoor. Ik ben door dit gedoe hartstikke laat voor de generale repetitie. Lunchen sla ik dan ook maar over.

Als ik in de kerk kom staat iedereen al klaar. Heks heeft een plekje buiten het koor. Krijg nou wat! Samen met mijn maatje zijn we aan de andere kant van het gangpad geposeerd, aan de rand van de te kleine tribune, waarop het koor zit. ‘We zitten op de strafbank,’ fluister ik in haar oor. Ze kijkt me berustend aan, maar baalt als een stekker.

kroonluchtertje

Door onze ongelukkige positie hoor ik de alten niet goed, behalve een paar alten achter me, waarvan er eentje enorm zit te broddelen hier en daar. Wel knallen via een pilaar de tenoren in mijn oor. Echt lekker zingen is er dus niet bij die middag. Maar ja, ik vind het al weer heel wat dat ik hier sta. En dat ik bij stem ben. Om dat te bewerkstelligen heb ik een hele week absolute rust gehouden: Het heeft gewerkt!

Na de generale repetitie scheur ik naar huis. Ik moet nog van alles, maar ik ben doodop. God, wat heb ik toch weinig energie. Hopeloos. Mijn lichaam vertoont slakkengedrag. Traag worstel ik me onder de douche door. En ik moet nog een hele avond knallen. Ik zorg dat ik op tijd terug ben in de kerk. Maar oh jee, extra pijnstillers innemen vergeten. En er is geen koffie voor ons vooraf!

Mijn maatje balend op de strafbank

Een koorvriendinnetje van me diept paracetamol op in haar van alle gemakken voorziene handtas. Ook trakteert ze me op een kopje koffie aan de bar. Zodoende trek ik net genoeg bij om er vol tegenaan te gaan. Onze inzingsessie doet de rest. Giebelig staan we even later aan weerszijden van de kerk opgesteld om in ganzenpas naar voren te marcheren.

Ik neem plaats op mijn strafstoel. De kerk zit stampvol. Er zijn nog maar een paar lege plekken. ‘Zo druk heb ik het nog nooit meegemaakt,’ sist mijn zangmaatje. Zij zingt al zeker voor de dertigste keer mee, dus dat zegt wel iets.

Even later komen de solisten en dirigent binnen. Het geroezemoes verstomt. Onze vice voorzitter neemt het woord. We gaan een minuut stilte houden voor de slachtoffers van de aanslagen bij onze zuiderburen.

bevriende sopranen

Even schrik ik, want ik heb soms moeite met het zich toe eigenen van allerlei leed door Jan en alleman. Tegelijkertijd gaat onze uitvoering van vanavond natuurlijk juist over onschuldige slachtoffers en foute politiek. Het wordt muisstil. De minuut duurt eindeloos. Heks kijkt vanuit haar hoge positie door doodstille kathedrale kerk. De kroonluchters verspreiden hun gouden licht kwistig door de enorme ruimte. Rond de eeuwenoude pilaren branden waxinelichtjes.

Dan is het zover. Onze dirigent, Wim de Ru,  zwaait zijn baton door de lucht. Het orkest begint zijn slepende eindeloos modulerende melodielijn. De spanning bouwt op. We halen diep adem en beginnen. ‘Kommt, Kommt,  Kohohohommt, ihr Töchter, helft mir klahahahahahahahahahahahagen,’ zingt Heks op volle sterkte vanuit haar strafbank. Mijn hart zwelt op in mijn borstkas. Heerlijk! We knallen het eerste deel eruit.

Vrolijke noten in de pauze!

‘Seht! Wohin? Auf unsre Schuld,’ klinkt het om me heen. Boven alles uit zingt het jeugdkoor ‘O Lamm Gottes, unschuldig,’ met hun ijle zuivere hoge stemmen. Dat ontroert me altijd zo. Dat prachtige jongenskoor dwars door alles heen.

De kop is eraf. Het verhaal neemt een aanvang. We zingen en zingen alsof ons leven ervan afhangt. Soms zacht en ingetogen, vooral bij de koralen, dan weer voluit. De gekke spreekkoren…. ‘Herr, bin ich’s?’ zingen we om beurten en tegen elkaar in. Ik hoor een Herr teveel realiseer ik me. Bin ich’s? ‘Nee, ik was het ,’geeft de alt achter me later toe.

‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ de tenor heeft een schitterende stem. ‘So schlafen unsre Sünden ein,’ antwoorden we. ‘Wat is dat toch prachtig dit gedeelte,’ geniet ik al zingende. Dan volgt al snel een favoriet van Heks.

Kwek kwek kwek. Het koor heeft een grote sociale funcie…..

Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden?
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle,
zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschelle
mit plötzlicher Wut
den falschen Verräter, das mördrische Blut.

Oh, wat zingt dat toch lekker weg. Waanzinnig!

Niet veel later is het pauze. Steenvrouw is komen luisteren, maar ook Trui en haar prachtige dochter Vlinder zijn van de partij. Wat een enorme verrassing dat deze jongedame de hele Matthäus komt uitzitten speciaal voor mij! ‘Het is supergoed!’ zeggen mijn vriendinnen.

Engel is er ook, ik zie haar recht voor me op de derde rij zitten. Wat een geweldige plek! Na afloop kunnen we elkaar niet vinden. ‘Wat me zo opviel bij de Matthäus, was dat het trager/wat slepender ging, en met zóveel gevoel….niet alleen bij de solisten of t orkest, maar vooral t koor. Zo zacht en teer er gezongen werd. Was prachtig, voelde me door de muziek omarmd!’ schrijft ze me ’s nachts.

Bas/Bariton David Greco en dirigent Wim de Ru tijdens de generale repetitie

En een paar dagen later ‘Ik zag gisteren een stukje Matthäus op TV…..een beroemd koor en beroemde solisten enzo….het werd afgeraffeld, uptempo, zonder enig gevoel en compassie. Veel en veel liever jullie intonatie….. zó persoonlijk en gevoelig gebracht, alsof jullie het voor mij speciaal zongen. Als t koor begon te zingen, was het ook net alsof een golf van zachte wattenklanken over het publiek uitgerold werd.’

Geweldige recensie toch?

Nog een bevriende alt

De rest van de avond vliegt voorbij. We sterven van verdriet bij het hart van dit beroemde muziekstuk, het ‘Erbarme dich’. En daarna is het een afglijdende beweging naar het graf. Tegen die tijd crepeer ik van de pijn. Al dat opstaan en zitten. Het staan. De lange dag. De virussen die in mijn lijf rondwaren. Ik ben ook aan een wederopstanding toe zo langzamerhand…..

Mijn andere zangmaatje heeft er zin in!

Toch kan de Matthäus me nooit lang genoeg duren. Als we de laatste noten zingen baal ik dat het afgelopen is. Bij onze uitvoering wordt geklapt. Niet direct. Eerst is het zeker een minuut doodstil. Niet voor Brussel dit keer, alhoewel…. Indirect wel. Dan barst er een oorverdovend applaus los, we krijgen een staande ovatie! Het publiek wordt gek. Er komen bloemen voor de solisten en onze onvolprezen dirigent. Iedereen zweeft een paar meter boven de grond van geluk na het volbrengen van deze wereldberoemde lijdensweg…….

Een kwartier later zijn de meesten op weg naar buiten. Muziek ingepakt, vlinderstrikje aan de wilgen, leesbril opgeborgen, jas aan, tot ziens, was fijn, zit er weer op…. Heks drinkt nog een glaasje wijn met Trui en Vlinder in de leegstromende kerk. Daarna tref ik Frogs in mijn huis. Hij heeft voor Varkentje gezorgd. We nemen nog meer wijn en ik vertel over mijn belevenissen.

Ja, we gaan weer beginnen

Lang nadat hij naar huis is stuiter ik nog in de rondte. Ik luister nog naar een stuk of twintig uitvoeringen van ‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ sommigen zo mooi dat de tranen over mijn wangen rollen. Maar bij een licht nichterige balletuitvoering geïnspireerd op de muziek krijg ik de slappe lach. Alhoewel het einde daarvan wel weer prachtig is: Tijdens de laatste tonen van het stuk valt de danser in slaap……

De dagen er op zie ik nog twee fantastische documentaires over onze geliefde Matthäus Passion. Prachtig, allebei. In één ervan,  2Doc: Erbarme Dich’, zit ook veel dans en beweging. Het is een zeer interactieve uitvoering. De muzikanten, het koor, iedereen acteert mee: Fantastisch, heel dramatisch. Zo zou ik em ook wel eens willen zingen. De muziek leent zich er bij uitstek voor!

Nog wat laatste markeringen aanbrengen……

De andere, ‘2Doc: Mijn Matthäus’,  gaat over hoe dit meesterwerk het leven van mensen beïnvloedt. Ook heel mooi en indringend. En herkenbaar voor ons verslaafde amateurzangers…….Een aanrader voor alle Matthäus fanaten……

Tot slot de recensie in het Leidsch Dagblad:

We kregen een geweldige recensie in Leidsch Dagblad! 

Voor degenen die niet weten wat ze met het woordje bevindelijk aanmoeten, kijk eens hier: Wat bedoelt men nou eigenlijk echt met “bevindelijke prediking”? Een antwoord vanuit de reformatorische hoek……

Onze inzingruimte, tevens omkleedruimte

Panta Rhei: Heks wenst jullie allen een ontspannen jaar vol verandering en beweging. In de goede richting natuurlijk. Het enige dat nooit verandert, is dat alles verandert……

foto

De feestdagen dit jaar waren anders dan anders. Geen kerk op eerste kerstdag, geen brunch bij Tanneke, geen familiediner, geen schranzende neven en nichten aan mijn keukentafel, geen nieuwjaarsborrel in Huize Heks, geen Oud en Nieuw onder mijn kerstboom.

vrouw in Alpaca jas

Wel hadden we dit jaar een uitziekende Cowboy, een grieperige Heks en enigszins moeizame feestdagen. Maar ook een heerlijk kerstdiner met goede vrienden bij mij thuis en een eveneens heerlijk laatste diner van het jaar met ongeveer hetzelfde clubje bij True en Trueman. Ook was er elders een nieuwjaarsborrel en nu ben ik alweer op weg naar iets dergelijks in Amsterdam. Samen met Cowboy.
kerstdiner, eten met vrienden, dinnerparty
Mijn vader gaf me ooit een tegeltje met daarop de tekst: ‘Het enige dat nooit verandert, is dat alles verandert!’ Buiten dat dit een waarheid is als een koe, is het ook het enige presentje, dat ik ooit echt helemaal van hem heb gekregen. Andere cadeautjes regelde mijn moeder. Hij vond het een grappig geschenk, herinner ik me. Toen hij het aan me gaf, voor Sinterklaas staat me bij, liep hij eindeloos te gniffelen.
het enige dat nooit verandert, is dat aales verandert
Ik stond te boek als een denkertje binnen de familie. Als kind lag ik al te filosoferen in de hooiberg met een soortgelijk vriendinnetje. En daar keken ze raar tegenaan. Teveel gebruik van het bovenkamertje kon eenvoudigweg niet gezond zijn. En het leidt ook tot niets uiteindelijk….. Althans niet tot dingen waar in mijn achtergrond waarde aan werd gehecht. Succes in zaken en verwerven van geld en goed.
kerstdiner, eten met vrienden, dinnerparty
Het tegeltje staat sinds jaar en dag op mijn toilettafel. Zo herinnert het me zowel aan mijn geliefde vader als aan het feit dat alles in beweging is: Panta Rhei. Alles stroomt.
In die levensrivier moet je maar afwachten wat er nu weer in je vaarwater komt. Ook is het landschap dat je doorkruist niet altijd vriendelijk van aard. Soms bevind je je plotseling in vijandig gebied. Of je bent volledig op jezelf aangewezen. En dat natuurlijk weer net als je in moeilijk vaarwater bent gekomen!
het enige dat nooit verandert, is dat aales verandert, hummeltjje, Dopey, Camee
De feestdagen waren anders. Enigszins uitgekleed. Doorspekt met virale toestanden. En mensen houden niet van verandering. Dat is ons grote probleem. We hechten en hechten. Als een bloedzuiger aan een ader. Of een aderlating desnoods.
Maar oh wat een bevrijding als je dan loslaat. Dan komt er weer ruimte voor nieuwe dingen. Dan blijkt veel van de pijn, die je voelt te worden veroorzaakt door dat vastklampen. Kramp in het hart. Spierpijn van de ziel. Weg ermee!
Ik wens jullie allemaal een ontspannen jaar vol verandering en beweging in de goede richting! Plus een goede gezondheid en liefde in overvloed.
kerstdiner, eten met vrienden, dinnerparty

Zwarte Pieten spreken incognito af in de kerk. Er valt veel te bespreken zonder het toeziend oog van Sint. Die zit al lang weer in Spanje…… Maar Degene, Die Er Zal Zijn is er! Zoals altijd……

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Wat een heerlijke dag had Heks vandaag. Vanmorgen bijtijds uit de veren, hondje uitlaten en dan naar de kerk. In het park krijg ik al een sms van mijn jeugdvriend Pluim. Hij zit al in god’s huis op me te wachten. Ik moet me haasten! Snel fiets ik naar huis, geef Varkentje eten, smeer wat lippenstift op mijn gezicht en hop, de deur weer uit.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Als ik de kerk binnenkom word ik direct omhelst door deze leuke man. Gezamenlijk lopen we naar achteren, waar een glimmende Jip en Janneke ons verwelkomen. ‘Ze denken, dat je m’n nieuwe vriend bent’, fluister ik in zijn oor. En inderdaad. Enthousiast stellen ze zich voor tijdens een gaatje in de liturgie. ‘Wat zie je er stralend uit, Heks’, zeggen ze. We helpen het misverstand uit de wereld….

Later drinken we uitgebreid koffie met mijn vrienden. Dan besluiten we naar het strand te gaan. In Huize Heks gebruiken we een snelle lunch, daarna het hondje in de auto en gaan. Het is heerlijk weer. Vanouds buffelen we tegen de wind in en kletsen honderduit. Wij zijn samen opgegroeid, maar ontdekken hoe weinig we werkelijk weten van hoe het leven toen voor ons was. Gek eigenlijk. Je kent elkaar door en door, maar hebt geen weet van hele belangrijke gebeurtenissen indertijd.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Veel te snel vliegt de middag voorbij. We rijden terug naar Leiden, nog steeds in diep gesprek. ‘Wat heerlijk, Heks, om je weer te zien.’ ‘Dat vind ik ook, lieve Pluim.’

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

In de auto maken we nog snel een paar foto’s. Helemaal vergeten op het strand. Als ik ze later bekijk, moet ik lachen. Zoals altijd zitten we lekker gek te doen. Goh, wat hebben we toch altijd pret gehad samen. Een tienjarig jubileum als Zwarte Piet, compleet met aangeboden etentje, hebben we erop zitten. Op de kleuterschool van zijn moeder.

Ze was dol op deze enthousiaste Pieten-combi, maar we waren tevens haar nachtmerrie…. We deden echt hele stoute dingen. Keihard met strooigoed smijten. Kinderen lekker opjutten, zodat ze goed druk waren. Konijnen loslaten in de klas. Of ik stopte Pluim in de poppenwieg. Die was niet berekend op een volwassen man….

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Blonde Buurman weet er alles van, hij is een keertje Sint geweest in deze context. Eerst moest hij al op een paard rijden, niet echt zijn hobby. Vervolgens had hij te maken met twee onhandelbare ADHD-Pieten. Tot onze verbazing en grote vreugde kon hij voor geen meter orde houden. Het dak ging eraf ! Ik meen met te herinneren, dat we ook daadwerkelijk op het dak zijn geklommen die dag, niet geheel zonder gevaar…..

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Daar dachten we overigens geen seconde bij na: We werden nogal overmoedig in elkaars gezelschap. Onze Pieten-chemie is nog springlevend blijkt, tijdens het maken van de foto’s. Maar over daken klimmen zit er niet meer in vrees ik.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Verwachtingen? Of idealen? ‘UTOPIA’ in de Lakenhal te Leiden inspireert om op dit onderwerp voort te borduren. En je wordt er vrolijk van. Ik wel tenminste. Een aanrader.!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Zondagmorgen ga ik naar de kerk, in de hoop Jp en Janneke te treffen. Ze zijn er niet. Wel is het heel fijn om weer eens aanwezig te zijn. Een hele leuke dame houdt een preek over verwachtingen. Nou is dat nu niet weer toevallig. Precies hetgeen me bezighoudt momenteel!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Na de dienst tref ik Cowboy op zijn hoofd aan in mijn huiskamer. Hij doet zijn dagelijkse yoga oefeningen. We maken een snelle lunch en dan stelt mijn vriend voor om naar de Lakenhal te gaan. Er is daar een prachtige tentoonstelling, die hij wil bezoeken. Heks is direct om. niet veel later verlaten we het pand om twee keer de hoek om te lopen: Dan zijn we al waar we wezen willen. Dat is zo lekker van in de stad wonen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Cowboy woont midden in Amsterdam. Daar gaat dit vliegertje in verhevigde mate op. Maar Leiden mag er ook zijn met zijn Oudheden, Volkenkunde, Lakenhal en Naturalis! En niet te vergeten Boerhaave….  Ik woon er zo ongeveer naast!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Utopia‘ heet de tentoonstelling, ‘Visies op een Nieuwe Wereld’. Expressionisme en Constructivisme. Ik heb er zin in.

Als we een kaartje kopen ontwaar ik Steenvrouw met Hakvriendin. Ze hebben de tentoonstelling zojuist bezocht en gaan aan de koffie. ‘Prachtig!’ zegt ze. We zoenen en wisselen snel laatste nieuwtjes uit. Daarna gaat het beginnen. Heks en Cowboy drentelen het museum in.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Feest der herkenning voor allebei, want we hebben beiden tijdens onze studie gekke bijvakken gedaan. Filmkunde bijvoorbeeld. De tentoonstelling is ontzettend leuk opgezet en gewoon onder en tussen de bestaande collectie gehangen hier en daar. Hetgeen grappig vervreemdend werkt.

Wat hebben ze hun gloeiende best gedaan om mooie werken naar Leiden te krijgen. We zijn onder de indruk.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Prachtige schilderijen, maquettes van gebouwen, kostuums, films…. Kunstenaars vol idealen, ideeën voor een nieuwe, betere wereld. En ook terug naar de natuurlijke wereld. Dus lekker veel naakt!

Ontroerend eigenlijk, de toen heersende idee, dat gebouwen, kleding en wat al niet konden bijdragen aan het verbeteren van de mens. Zet dat eens af tegen de ‘Idols’cultuur van dit tijdgewricht!

Al met al zeer de moeite waard om een kijkje te nemen. Wij dwalen uren rond, totdat we als laatsten naar buiten worden geveegd. Tegen die tijd zitten we tot aan de nok gevuld met indrukken. Het is gewoon lekker om daarna een rondje door de stad te lopen met Varkentje. Alles laten bezinken. Beetje frisse lucht happen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Het bankroet van de zorgzame samenleving. Heks sombert over de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. Murwgeslagen medemensen en hun voorvechters. Want er staan altijd weer mensen op om hun schouders eronder te zetten. Gelukkig!

GEEN MENS IS ILLEGAALGEEN MENS IS ILLEGAAL

Vanmorgen in mijn kerk, waar god ook een vrouw is, gaat het over iets doen voor een ander. En dan vooral iets doen voor een ander, die niet tot je clan behoort. Het is niet gebaseerd op het ‘Barmhartige Sameritaanverhaal’ deze keer, maar het komt op hetzelfde neer. Het gaat over een blinde, die zich aan Jezus opdringt tijdens een intocht hier of daar. De menigte ergert zich. Vervelend toch, die mensen met ziektes en gebreken.

En ook, dat het je kan overspoelen, dat bezig zijn voor een ander. Waar leg je de grens?

GEEN MENS IS ILLEGAAL GEEN MENS IS ILLEGAAL

Aan het eind van de dienst wordt er een oproep gedaan door een dame om een man, Victor Tata , te helpen. Alweer! Al vele malen is er een beroep gedaan op de kerkgangers om deze man financieel te steunen. Soms komt hij zelfs langs om ons te bedanken voor alle hulp.

Het verhaal van Victor Tata is waanzinnig. Als illegaal werd hij opgepakt, in de gevangenis gesmeten en mishandeld door de vreemdelingenpolitie. Hij heeft daar lichamelijk letsel aan over gehouden…..

GEEN MENS IS ILLEGAAL GEEN MENS IS ILLEGAAL

Na heel veel gedoe en rechtszaken is hij eindelijk weer vrij en met zijn gezin (!) herenigd. Hij mag nu wel blijven, maar niet werken. Zodoende is het gezin aangewezen op een uitkering. Die is nu weer plotseling stopgezet. Na de dienst spreek ik de dame, die altijd voor hem vecht, aan. ‘Hoe is dit nu weer mogelijk?’  ‘Het is gewoon pesten’, vertelt ze me. Verschrikkelijk. Een schril contrast met wat hier vanmorgen werd gepredikt.

GEEN MENS IS ILLEGAAL GEEN MENS IS ILLEGAAL

Ik heb ook heel veel te maken gehad met pesterijen en willekeur, van een geheel andere orde natuurlijk,  ten aanzien van de ziekte ME. Het toppunt was wel een ambtenaar, die zomaar wat uren thuiszorg afnam, omdat mijn toon (door de telefoon!), hem niet beviel. Een ongelofelijk vals mannetje. Hij had er ook precies de goede naam voor. Meneer Rat. Maar ik ken ook iemand, die dezelfde man meneer Schat noemt, omdat hij haar moeder zo goed heeft bijgestaan tijdens haar ziekbed….. Een heel andere ervaring dus. Haar toon beviel hem blijkbaar uitstekend.

Maar goed. Gelukkig ben ik van die man verlost.

GEEN MENS IS ILLEGAAL GEEN MENS IS ILLEGAAL

Vanmiddag met Fiederelsje gewandeld. We hadden het over het nieuwe streven van het huidige kabinet, om buren te verplichten om voor elkaar te mantelzorgen. En mensen op te dragen om hun dierbaren in verpleegtehuizen te verzorgen. Een prachtig streven. Weg met de ‘zorgzame samenleving’. We leveren elkaar uit aan de willekeur van de buurtbewoners.

Ach ja, als het een gemiddelde gemeente ambtenaar al niet lukt om consistent compassie te genereren, zie ik het somber in voor de gemiddelde buur.  Zolang zelfs in het professionele circuit illegalen nog worden gepest en mishandeld, lijkt het me onverstandig om de verzorging van zieken en zwakken over te laten aan de willekeur van de gemiddelde medemens.

GEEN MENS IS ILLEGAAL

Over een aantal jaren hebben we zwerfbejaarden. Slapend in de metro in de grote steden. Of in de tuinhuisjes van vergeten volkstuintjes. Jongeren zijn tegen die tijd echt weer barbaren, door het gebrek aan ethische voeding vanuit kunst en cultuur. Gewoon vijftig jaar terug in de tijd. Dragen ook alle vrouwen weer een hoofddoek, want dat deden we toen ook. Eindelijk integratie door degeneratie….

GEEN MENS IS ILLEGAAL GEEN MENS IS ILLEGAAL

DOE EEN WENS, DOE EEN WENS, DOE EEN WENS. HEKS WORSTELT MET GODEN EN DEMONEN NET ALS HAAR NAAMGENOOT.EMERGO LAAT NOG EVEN OP ZICH WACHTEN…..

WENSDOOS

WENSDOOS

WENSDOOS

ER WOONT EEN KLEIN DARRETJE IN

In mijn kerk, waar god ook een vrouw is, werd vandaag gesproken over mijn naamgenoot Jacob. De hielenlichter. Zo genoemd omdat hij zijn tweelingbroer bij de hiel vasthield tijdens hun geboorte. Later  in zijn leven deed hij zijn naam alle eer aan en ontfutselde zijn broer met een list het eerstgeboorterecht. Het was een sluw mannetje!

WENSDOOS

TRANSFORMATIE

Vandaag kwam zijn gevecht met een engel ter sprake. Hij worstelde eens een hele nacht met een boze riviergeest, god zelf of een engel. Of misschien was het een metafoor voor een gevecht met zichzelf. Wie zal het zeggen? Hij hield er in elk geval een ontzette heup aan over.

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

VEEL TE BELEVEN

Bij de koffie vertrouwde Jip me toe, dat hij ook met god had gevochten. Hij had last van zijn heup. 🙂 Heks zat er slappehappig bij, want ze heeft wat mindere dagen. Toch genoot ze van alle flauwekulverhalen van haar geloofsgenoten. Toen ze haar fiets van het slot haalde stond Jip achter haar: ‘Je gaat het toch wel redden helemaal naar huis?’ zei hij plagerig. Maar zijn blik stond bezorgd. ‘Tuurlijk Jip, ik ben gewoon supermoe. Ik lig al weken in een worsteling met god en al mijn demonen’ Ik stak een vuist in de lucht: ‘Maar ik zal overwinnen!’

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

DOE EEN WENS

Verleden duwt

pijlen

in mijn hart

vanaf korte afstand

1 voor 1

je zou

kunnen zeggen

in’t algemeen

smelten hele vijvers

ijsbloemen

terwijl in mist

gedaanten opdoemen

Oh, wat waren ze gemeen

een open hart

is

gelukkig

nooit alleen

kan alleen

pijn

niet verbloemen

moet alle pijlen

weer

bij namen noemen

zend spoken en

dwaalgeesten

dan heen

naar grazige weiden

en kleurige veldbloemen

wil voorkomen dat

elkaar

verdoemen

is eindelijk weer rustig

heksenhart

WENSDOOS

VOUW DE ROZEN UIT

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

BINNENKANT VAN DE DOOS

Vanmiddag halfslapend enorm genoten van de Tour. Het was de rit der ritten natuurlijk vandaag. En onze landgenoten hielden zich heel goed. Nu moet ik nog een serieus rondje met het hondje. Daarna houd ik het voor gezien. Mij hoor je niet klagen.

Slechte dagen? Voor de LDN had ik niet anders…….

WENSDOOS

DE DAR BEVRUCHT DE WENS

WENSDOOS WENSDOOS MAGISCH MANNETJEMAGISCH MANNETJE

MAGISCH MANNETJE EN ROZEN

DAR BEVRUCHT DE ZEVEN ROZEN MET DE WENSGEDACHTEN…..

WENSDOOS, MAGISCH MANNETJE,

TOT SLOT MAG DAR MET DE DAMES SPELEN

WENSDOOS

ONDERKANT
UITEINDELIJK KOMT DE WENS ALTIJD UIT

WENSDOOS WENSDOOS

Heks begraaft samen met familie en vrienden en compleet kerkkoor geliefde Moeders. En hernieuwt oude contacten! Onder andere met een bootvluchteling.

boot op droge

Bootvluchteling arriveert

Vandaag hebben we de moeder van mijn jeugdvrienden begraven. Eerst was er een prachtig afscheid in de kerk. Daar werd gezongen door het koor waar zij tot voor kort deel van uitmaakte. Heel indrukwekkend. Mijn jeugdvriend bracht een hartverwarmend eerbetoon aan zijn moeder. De kerk zat stampvol.

man en vrouw verliefd

Onze foto

Op weg naar de uitgang vloog een oude vriend me om de nek. ‘Ik zie je op het kerkhof’, fluisterde hij. Heks reed in haar bananenauto achter een enorme stoet aan door haar geboortedorp. ‘Goh, wat is het veranderd’, schoot er door me heen. Hoewel het op een steenworp van mijn huidige woonplaats ligt, kom ik er zelden.

actie

Een echte activist ook

Ik bemachtigde een plekje op het overvolle parkeerterrein, het heeft zo z’n voordelen om in een piepklein autootje te rijden….. Terwijl ik mijn benen uit de passagierskant zwaaide, de andere kant stond pal tegen een andere auto aan geparkeerd, hoorde ik iemand roepen:’Ha, schoonheid’. Dat moest wel voor mij zijn…. 🙂

moie man

En heeeeeel knap

Het was mijn eerste lief. We vlogen elkaar om de nek. Hij is niets veranderd, nog net zo knap als immer. ‘Ik las op je blog, dat Moeders overleden is,’ vertrouwde hij me toe. ‘De kaart was op mijn oude adres bezorgd. Zeg Heks, wanneer schrijf je nu eens iets over mij? Ik zie allemaal oude geliefden voorbij komen, maar niets over ons. Behalve gisteren dan….. ‘De laatste zullen de eersten zijn’, antwoord ik.

Protesteren tegen kruisraketten.....

Protesteren tegen kruisraketten…..

Bij deze dan, lieve bootvluchteling. Het was heerlijk je te spreken.

Gezamenlijk liepen we achter de kist aan. Onderweg wisselden we de laatste nieuwtjes uit. En lachten om vele avonturen in het verleden. Na de begrafenis ging ik even bij mijn vader kijken. Mijn jeugdliefde liep met me mee. Wat is het fijn om zo samen zijn graf te bezoeken. En bij te praten. Met deze man ben ik ooit jarenlang heel gelukkig geweest. Het is goedbeschouwd het mooiste en meest pure, dat ik heb meegemaakt in de Samsara van relaties.

mooie man

gepassioneerd

Twee jaar geleden had ik een indringende droom over hem. Heksen en dromen gaan hand in hand, moet je weten. Vannacht bijvoorbeeld heb ik ook een aantal zeer heldere dromen gehad. Onder andere over een wielrenner, die Ysbrandt aanreed…

De droom over mijn eerste vriend was heel simpel. Ik zag hem zitten op een kantoorstoel. Terwijl ik naar hem keek hoorde ik een stem zeggen:’Dit is de ware’. Je begrijpt, dat ik de volgende dag raar stond te kijken van die droom. We waren het contact al jaren grotendeels kwijt en hij was zeer gelukkig getrouwd. Ik heb zelfs gedacht, dat het over een andere man ging met een oosters uiterlijk. Uiteindelijk heb ik de droom gelaten voor wat het was.

gekke vrouw met slaapmuts

24 uur volleyballetoernooi met team Ekeltje

Vandaag begreep ik, dat die onschuldige eerste relatie je ware was. Hoe wij samenvloeiden in verliefdheid en plezier is waar het om gaat. De relatie is uiteindelijk misgelopen door angst en onzekerheid. De keerzijde van een grote liefde. Wanneer we bang worden om uit het paradijs verdreven te worden, steken onze meest donkere kanten de kop op.

Bij Heks speelde ook mee een enorme afkeer tegen de geijkte paden. Ik las sombere boeken van Doris Lessing, zoals ‘De zomer voor het donker’, over hopeloze huwelijken, enigszins geïnspireerd  door Moeders,  en de schrik sloeg om het hart. Het kwartje dat deze week gevallen is in mijn relatieoptiek was toen al in de lucht. Maar ik was te zeer versmolten met de gangbare denkbeelden, om daar een goed verhaal van te kunnen maken.

Mijn eerste liefde is intussen gescheiden. En alweer druk aan het daten! Maar daar had Heks allemaal geen weet van, toen ze die droom kreeg. Het is wel een bizar bijverschijnsel, dat die scheiding zich in dezelfde tijd als mijn droom voltrok. Met sommige mensen heb je nu eenmaal levenslang een lijntje uit liggen. En dat is prachtig!

Na het condoleren kwamen alle oude vrienden bij elkaar. Er werd een datum geprikt voor een gezamenlijke lunch. Er werden nieuwtjes uitgewisseld en herinneringen opgehaald. Ik keek om me heen. Al die vertrouwde gezichten, wat grijzer, wat ouder. Wat hebben we veel gedeeld, ups en downs. Wat is iedereen blij om elkaar weer te zien. Ondanks de droevige aanleiding. Dat heeft Moeders toch maar weer mooi voor elkaar gekregen. Zelfs over haar graf reikt ze uit naar ons en creëert verbinding.

Binnenkort gaan we met elkaar lunchen. Heks kijkt er naar uit!

Later op de avond spreek ik mijn eigen moedertje. Ze is wat verbolgen, dat ik haar niet heb ingelicht en meegenomen naar de begrafenis. “Ik had Staartje heel graag gezien, die lieve bootvluchteling. Zeg maar tegen hem, dat ik zo graag nog eens met hem zou willen lachen! Jullie waren voor elkaar geschapen!’

Ekeltje, mascotte

Ekeltje

‘Ach, mam’, antwoord Heks, ‘Het leven neemt zijn eigen loop. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik het nooit uitgemaakt. Als ik mezelf had kunnen verwoorden…. Maar dat kon ik niet.’

Nu wel. In deze week van helderheid en transformatie valt alles op zijn plek.

Dromen, visioenen, synchronisiteit… Heks leeft in een wonderlijk vacuüm. De schaal is leeg.

Tevreden zo, lieve bootvluchteling?

Parijs, geliefden

Parijs