Zalig kerstfeest lieve lezers. Heks zit heel alleen kerstfeest te vieren. Maar van eenzaamheid is goddank geen sprake! Ik vermaak me eigenlijk best.

Kerstavond reanimeer ik mezelf richting kerk. Gloeiendhete douche, bak sterke koffie en een hap pijnstillers doen wonderen. Flinke kwast over de kaken en ik lijk net een mens. In plaats van een lijk. Helemaal niet gek gedaan, Heks!

Kortjakje plof neer op een plekje achterin de kerk. Naast me schuiven twee dames aan. Een moeder en dochter? Het lijkt erop. De overigens volwassen dochter zoekt verwoed in de liturgie naar het liedje, dat de goegemeente aan het zingen is. We zingen altijd een vol halfuur voorafgaand aan de dienst. Ouderwetse kerstliedjes.

‘Hier,’ ik wijs het betreffende liedje aan. ‘Ik ga toch echt niet meezingen, hoor,’ grijnst de jongedame ondeugend. ‘Ik wel,’ grijns ik terug. Vandaag heb ik weer eens geen stem. De hoge regionen kan ik alleen bereiken als ik er op een bepaalde manier naartoe beweeg met mijn stem.

En daar leent het gemiddelde kerstliedje zich niet voor. Zo rommel ik maar zo’n beetje tussen de octaven. Zing sommige passages heel zachtjes, hoog en zuiver, om schor neer te storten in woest gebrom rommelend in mijn borstregister. Mijn hele lijf resoneert dan mee met het grote orgel. En dat vind ik dan toch wel weer erg leuk.

Tijdens de eucharistie klets ik met mijn buurvrouw. Een ongelofelijk leuk wijf met pit. De kerk is onbekend terrein voor haar. Met kerst als sneeuw naar binnen gedwarreld. Met moeders mee waarschijnlijk.

‘Ik kwam vroeger ook wel eens bij Shambala,’ roept ze enthousiast als mijn Boeddhistische neigingen ter sprake komen. Ik vertel haar over onze Sangha in de traditie van Thich Nhat Hanh, ‘De lachende Boeddha’. Zit ik zowaar tijdens de kerstnachtmis zieltjes te winnen voor de concurrent……

Zo zit ik dus moederziel alleen en toch samen met anderen in de kerk. Mooi. Ik heb namelijk helemaal niks geregeld qua gezellig gezelschap de komende dagen.

‘Je bent altijd welkom bij het kerstdiner op eerste kerstdag, hoor,’ roept Steenvrouw al maanden. Maar Heks is te gammel om toe te zeggen. Ik weet niet of ik het ga redden allemaal. En als mensen rekening houden met een ingewikkeld dieet en je komt niet opdagen? Dat kun je natuurlijk niet maken.

‘Mag je dit of dat eten?’ appt Steenvrouw me met enige regelmaat. Ze kent mijn dieetvoorschriften grotendeels uit haar kop, maar af en toe slaat de twijfel toe. Wil ze het zeker weten. Waarom?

‘Volgens mijn accepteert ze geen nee,’ grapt de Don, als ik hem over deze ontwikkelingen rondom het kerstdiner vertel. We moeten er allebei enorm om lachen, maar stiekempjes ben ik blij met mijn koppige wijze vriendin. Vanavond vier ik eerste kerstdag met haar en haar gezin!

Mijn kerstboom heb ik dit jaar heel snel opgezet. Het is namelijk geen boom, maar een paspop. Die heb ik vliegensvlug een mooie kerstachtige jurk aangetrokken. Wat snoeimateriaal onder de rokken vandaan en een snoer lichtjes om haar ranke middel en de Godin staat in al haar glorie te stralen in mijn woonkamer.

Dit feest van geboorte is natuurlijk ook en vooral een feest van de Grote Moeder. Hoe zij bevallig beviel in een stal. Als een enorme Heilige Koe. Het is het feest der vruchtbaarheid. Hoe in het diepst van de nacht het licht weerkeert. Zich via het goddelijke geboortekanaal een weg naar buiten baant……

’s Nachts loop ik nog een hele grote ronde met VikThor. Voor hem is het tenslotte ook kerst. Het is al over tweeën. De stad is bevolkt met dronken droppies. Uitgebraakt door cafés, die ook wel eens dicht willen. Naar buiten geveegd door eigenaren, die ook wel eens naar bed willen.

Vanuit het Zeemanspark zie ik een man staan op de brug over de Singel. Hij houdt zich vast alsof hij zich op woeste baren bevindt. Alsof de Zeevaartschool een groot schip is geworden, dat in rap tempo op hem toe stoomt.

Een stukje verderop loopt een klein bozig vrouwtjes stampend over het Noordeinde. Ze kijkt achterom naar de zwabberende man. ‘Kom nou Joop, loop nou eens door, verdorie,’ snijdt haar nijdige stem door de nacht. Ze komt langs de ingang van het terrein en slaat plotseling impulsief af het park in.

Ze loopt zeker tegen de zeventig zie ik van dichtbij. Gemelijk beent ze richting de school. Ze kijkt niet op of om.

Joop is ook weer in beweging gekomen. Met zijn handen klauwend langs het hekwerk rondom het parkje voor houvast maakt hij plots flink vorderingen. Loopt de ingang van het park straal voorbij. Raakt ter hoogte van de bloemenstal finaal de kluts kwijt, want waar is zijn narrige partner? Verdwaasd blikt hij om zich heen. Valt daardoor bijna om…….

Heks besluit de man uit zijn lijden te verlossen en tevens de vrouw te helpen, die intussen weer is begonnen met machteloos schreeuwen. Snel loop ik naar de ingang van het park.

‘Uw vrouw is hier, meneer Joop,’ wuif ik hem in de juiste richting. Opgelucht draait hij zich om. Een enorm charmante man met vermoedelijk een drankprobleem. Waar zijn vrouw zat van is……..

Hij glimlacht me vluchtig toe. ‘Je bent elkaar kwijt voor je het weet,’ grijns ik als hij me voorbij valloopt. Steeds als ik denk dat hij op zijn plaat zal gaan komt hij toch weer op zijn pootjes terecht. Tenminste, zolang hij het hekwerk als steun kan gebruiken.

De rest wacht ik niet af. Ik steek de straat over. Ik zal niet zien hoe hij van zijn geliefde op zijn kop krijgt. Of hoe hij zonder de ondersteuning van gemeentelijke hekwerken verder naar huis zal moeten kruipen….

Op de terugweg ga ik langs het huis van Tanneke. Haar dode hand glijdt in de mijne. Oh, wat mis ik dat kleine toverheksje toch nog steeds. Tegenwoordig wordt haar magische huisje bewoond door een saaie huismus. De kale woonkamer zonder enige vorm van kerstversiering is gelukkig niet zichtbaar, omdat de lelijke luxaflex naar beneden zijn……

Heks heeft ook niet veel gedaan aan haar huisje dit jaar. Niet zoals andere jaren. Ik had gewoonweg niet de puf om al die kerstspullen naar boven te halen. En later weer op te bergen.

Mijn onvolprezen hulp doet me een idee aan de hand. Zijzelf heeft een paspop als kerstboom. De rok gaat over in takken. Het ziet er geweldig leuk uit, zie ik op een foto.

Zo knutsel ik op kerstmiddag snel zo’n paspopboom in elkaar hier in Huize Heks. Het is echt een plaatje en ik ben er in tien minuten mee klaar. Alle takken zelf gevonden, gekregen of gesnoeid. Appeltje eitje.

 

Droombaan, droomvrouw, droombenen; Dromen zijn bedrog toch? Dromen als richtsnoer en houvast met dit doel; Je eigen essentie beleven……

knappe man

Mijn knappe Fysiotherapeut

Heks heeft al ruim twee jaar twee knappe heren in dienst, die wekelijks haar lijf weer in elkaar flansen. De ene plakt de boel aan elkaar met tape en masseert. De ander heeft gruwelijke doch effectieve martelmethoden om pezen en spieren uit de knoop te halen.

massage

Voor de foto, masseren

Eerstgenoemde gaat emigreren. Zo jammer! Voor ons dan. Voor hem is het leuk, want hij gaat samenwonen met de vrouw van zijn dromen! Heks heeft haar allerlaatste sessie met deze fijne fysiotherapeut….

in tapen. fysiotherapeut

De magische tape

De gouden zomer suddert voort.  Na de behandeling haal ik mijn moedertje op voor een gezamenlijk uitje. Eerst rijden we naar de duinen. Ik weet een heel fijn koel meertje, waar we het varkentje kunnen laten zwemmen. Het is niet zover lopen. Althans, onder normale omstandigheden. Met deze temperaturen valt het vies tegen. En geen zuchtje wind! Enigzins bezwaard hoor ik mijn moeder naast me puffen. Wat doe ik haar aan?

moeder

Goddank, schaduw

Eindelijk zijn we dan in dat kleine duinpanparadijs beland. Ysbrandt stort zich in het verrukkelijke zoete water. Wij strijken neer in het zand. Ik maak foto’s van ons samen. Een heleboel. En bijna allemaal heel leuk!

moeder en dochter

Zelfde bolle toet

Zoals altijd zitten we in no time enorm te lachen om van alles en nog wat. Mijn moeder blijft haar ondeugende streken houden. Ik lig dubbel om een verhaal over hoe ze haar huisarts bij de neus had. Het is me er eentje, mijn mamaatje.

moeder en dochter

Nog maar een foto

Ik bedenk een kortere weg terug, maar dan moeten we wel over een duinrug klimmen. ‘Alles liever, dan dezelfde weg terug,’ hoor ik naast me. Dus sjokken we heuveltje op, weer een stukje omlaag om dan de volgende bult te beklimmen. Goddank waait bovenop het duin wel een heerlijk zeebriesje…..

moeder en dochter

Zelfde lach

Terug in de stad strijken we neer op onze vaste stek. Een restaurantje hier om de hoek. Mijn moeder bestelt altijd hetzelfde, dus ze hoeft helemaal niets te zeggen. Voor Heks wordt een maaltijd aangepast aan haar hopeloze dieet.

Zo slaan we een aantal genoeglijke uurtjes stuk. Na het eten drink ik espresso. Niet erg slim, want nu stuiter ik ’s nachts tot drie uur door het huis. En om negen uur staat mijn onvolprezen hulp alweer op de stoep!

IMG_2373 IMG_2372 Gevolgd door Steenvruw, die spontaan op de koffie komt. Ze loopt in hot pants helemaal lekker te wezen. Dat inspireert Heks tot het dragen van een vergelijkbaar speelpakje. Ja, zo gaat dat met vriendinnen……

Arme Ysbrandt. Hij is daarna pas aan de beurt. We sukkelen naar een parkje. Er zitten een paar kerels te vissen. Als ze mijn blote benen in het vizier krijgen worden ze helemaal blij….. Droombenen…..Als enorm menselijk aas houdt die aanblik hun blik gevangen!!! Hun kleine uitwendig gedragen hersenen raken geactiveerd. Hun dobbertje zijn ze vergeten…

moeder

Ma, niet zo serieus!

Gelukkig treffen we in een volgend park Rosa, net zo’n hondje als Ysbrandt, maar stokoud. En heel lief. Haar baasje ken ik ook al jaren. ‘Hoe is het in de Keukenhof?’, vraagt Heks. Ik weet, dat hij daar als kok werkt. Het blijkt slechts een tijdelijke baan te zijn geweest.

Hij is net terug van een job als archeoloog in Afrika. De eerste/oudste mensen opgraven. Superleuk natuurlijk. ‘Lijken ze een beetje op dolfijnen?’, grap ik, want dat lees ik wel eens in mijn wonderlijke heksenboeken….. Het blijkt een aflopende business te zijn, de archeologie. En weet je waarom? Omdat er niet gebouwd wordt. Elke bouwput levert nieuw onderzoeksterrein op. …..

moeder

Hou op, Heks

De ene crisis instigneert de volgende. En ach, wie ligt er wakker van een werkloze archeoloog? Die opgravingen lopen niet weg. Die liggen er over een paar miljoen jaar ook nog wel.

Ja, zo gaat dat. Heb je een droom, die je jarenlang volgt. Je studeert je suf. Er is werk genoeg. En opeens is het uit met de pret, geen droog brood meer te verdienen met je passie. Gelukkig heeft deze man nog een talent: Koken. Uiteindelijk komt het wel weer goed met hem. Maar leuk is anders….. eten   Heks heeft haar dromen al zo vaak moeten bijstellen. Veel verlangens van het hart zijn nooit waargemaakt. Toch voel ik me heel gelukkig en compleet. Nu lig ik bijvoorbeeld in mijn hangmat te relaxen.

Pure noodzaak ook, want ik heb een avondprogramma. Ergens op mijn pad heb ik het geheim ontdekt. Een schat kostbaarder dan een dikke bankrekening. Kwetsbaarder dan waterglas. Met een receptuur simpeler dan Hollandse stamppot. Maar ja, geheim hè?  Hèhèhè.

moeder

Prachtig toch?

Op stap met mijn boezemvriendin. Dochter strijkt als vlinder even bij ons neer op een terras. Waar blijft de tijd? Nostalgie….

moeie vrouw

Trui

Nadat ik gisterenavond een mopperblog heb geschreven stap ik onder de douche en trek iets fleurigs aan. Kwastje erover, lekker luchtje. Tegen de tijd, dat Trui arriveert ben ik helemaal opgepept. Nog even de katten eten geven. ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes zeven…’, tel ik de bakjes. Trui moet lachen. En schudt haar wijze hoofd. Ze is ook een echt kattenvrouwtje, maar beperkt zich tot 1 exemplaar. De grootmoeder van Pippi. Ik herinner me echter maar al te goed haar studentenkamer met moederpoes en kittens.

jongedame

Dochterlief

‘Wil je een kopje pompoensoep?’ Een overbodige vraag. Mijn vriendin heeft geroeid, dus ze rammelt. We duiken de stad in. In de Waag is het een gekrioel van studenten. We voelen ons er volstrekt misplaatst. Snel maken we dat we wegkomen.

mooie meid lacht achter haar hand

Heks maakt haar aan het lachen

Aan de Nieuwe Rijn strijken we neer op een terrasje. Expres niet op onze ‘oude stek’. Geen zin om allerlei voormalige horecaklanten tegen te komen. We hebben ooit samen in de kroeg gestaan. Een gouden duo. Daarvoor werkten we samen in een tuincentrum en nog langer geleden serveerden we broodjes in een koffieshop. Daar leerde ik haar ooit kennen.

moeder en dochter

Moeder en dochter

We waren collega’s, maar nog niet echt bevriend, toen ik een lift voor ons beiden naar Schotland regelde. We waren oorspronkelijk van zins om ter plekke ons eigen plan te trekken. Na een avond in een oude cottage met spook en fles whisky waren we echter onafscheidelijk. En nog steeds.

slappe lach

Slappe lach

Het was de vakantie van de poppenkast. Ik had zelf een opvouwbaar exemplaar in elkaar zitten flansen op de naaimachine. En de avond voor vertrek tot in de late uurtjes met een vriendin poppen gemaakt of aangepast voor een bloedstollend verhaal over prins Charles.  Inderdaad: Die pop had enorme flaporen.

Verder figureerden een magisch ei, een ongelofelijk nuffige prinses en een monster. Je begrijpt, dat ik hoge ogen gooide met de Flapoorprins. “Kill the bastard!’, riepen de Schotse kinderen in koor tegen het bakbeest tijdens de voorstellingen. Heel grappig.

dames

Voor het eertst uit met de dochter er bij!

Trui, met spierwit haar toen,  had een rustige vakantie gepland. Veel tijd voor bezinning in de natuur en blokfluitspel. Ze was van plan die oude hobby weer op te pakken. Dat kwam goed uit. Kon ze mooi de voorstelling muzikaal begeleiden. Van rust kwam niets terecht. Ik sleepte haar mee naar een dorp aan de Westkust en de rest is geschiedenis.

Vanavond treffen we haar dochter op het een terras. Wat is ze alweer volwassen! Zij is nu degene, die tot diep in de nacht op stap is. Ze zit ons uit te lachen, die twee oude besjes. Met grote ogen kijk ik naar dit energieke sprankelende wezen. Het was altijd al een fantastisch en heel bijzonder kind. Maar wat een prachtige jonge vrouw zit daar tegenover me.

meisje

Hallo wereld

Postuum ga ik de strenge opvoeding door m’n vader nog begrijpen. Doodeng om zo’n mooie meid de wereld in te laten gaan. Gelukkig is dit een zeer verstandig exemplaar. Ze geeft me wat voorbeelden, hoe ze ‘players’ aanpakt. Wat een portret. We liggen dubbel.

Terwijl wij alweer op huis aan gaan, spoedt dochterlief zich naar een eilandje aan het Joppe. Chillen met vrienden. Het is haar gegund. Volgende week begint haar opleiding. Dan is het uit met de festiviteiten…..

drie dames

Vaag

MOZART? Heks geniet van hemels concert met haar moedertje!!!! MAROKKANENDEBAT? Exotisch Roodkapje is aanwinst voor het stadsbeeld!

Op een hele mooie avond!

Proost moeders!

Vanmorgen rende een beeldschone moslima als een exotisch Roodkapje, een knalrood hoofddoekje om haar mysterieuze krullen geknoopt, over het Noordeinde. Ze probeerde een bus te halen. Buiten adem danste ze de stadsbus in, die haar als een gemoderniseerde, mechanische versie van de wolf sissend opslokte. Zou ze bij haar grootmoeder op bezoek gaan? De Islamitische gemeenschap staat bekend om de hechte familiebanden….

Het Groot Marokkanendebat. Ik heb er weinig van meegekregen. Ik ben er eigenlijk alweer over uitgepraat. Nog één dingetje dan. Hoe is het toch mogelijk, dat een Indische jongen zo tegen buitenlanders is? Mijn invalhulp dacht vandaag dat Wilders half Zweeds was. Gefopt door zijn gebleekte haardos. Maar nee. Een jongen uit de gordel van smaragd. Met een Hongaarse vrouw… Mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van een beetje variatie. Maar toch…

De avond is begonnen

Daar zitten we dan eindelijk!

Vanavond was het dan eindelijk zover: Het langverwachte uitje met mijn moeder! Ik pikte haar even voor zessen op en nam haar mee de stad in. Op de Lange Mare in restaurant ‘ De Brasserie‘ lieten we ons flink verwennen. Mijn moeder is hier kind aan huis. Het is dat speciale restaurantje uit de begindagen van de relatie met haar man. Hun wittebroodsweken…Haar ogen twinkelen als ze erover vertelt.

Dat weet de gastheer al, ze hoeft niets te zeggen....

Gebakken geitenkaas is favoriet!

jammie

Heks heeft lamsburger met truffelmayonaise

We worden enorm in de watten gelegd. Wat een fijne mensen werken hier toch. Echt, heel bijzonder. Veel te snel nemen we alweer afscheid en lopen op ons gemak naar de Aalmarkt. Het is om de hoek! Daar, in de nieuwe Aalmarktzaal gaan we naar een prachtig concert luisteren. Ik zag de musicus laatst bij ‘Vrije Geluiden’ op TV en werd getroffen door een stuk van Mozart, dat hij speelde. “Daar wil ik heen met mamma”, dacht ik.

Entrecôte

Hoofdgerecht met frietjes….

Wij hebben in ons gezin een enorm muzikale opvoeding genoten. Allemaal op blokfluitles, koortjes, pianoles. Ik ging ook nog dwarsfluit spelen… We musiceerden vaak samen. Het hele gezin rond de piano…

Dat stuk van Mozart, Sonate in C-Andante KWV545, heb ik uit den treure gespeeld. Ik hou echt van die muziek. Alleen daarvoor wilde ik al naar het concert. En wel met de aanstichtster van al deze muzikale honger, mijn moedertje.

zie ik nu weer lichtbolletjes?

zaal is stampvol

De zaal was stampvol en er hing een heerlijke elektrische vonk in de lucht. Door de hoge ramen zagen we de stad blauwig worden. De lichten doofden en het begon. Wat heerlijk om naar al die oefenstukken te luisteren, die Kristian Bezuidenhout voor de pauze ten gehore bracht. Muziek, die Mozart heeft gecomponeerd voor zijn leerlingen. En late leerlingen, zoals ik.

ja verdomd

Er vonkt iets in de lucht

Bovenin zit Mozart commentaar te geven

Het plafond

Na de pauze werd zijn spel virtuoos. Mede omdat hij concertstukken speelde van de grote componist. Hier hoor je Mozarts’ genialiteit in elke frase. Wat een feest der herkenning voor moeder en dochter! Wat een genot voor onze oren. Helaas had hij Sonate in C-Andante KWV545 niet gespeeld en het concert was afgelopen. Iedereen stond als één man (vrouw!) op en droeg de vertolker op handenvol applaus.

We kregen een toegift. Rustig ging hij weer zitten en dromerig kalm begon hij te spelen:

Sonate in C-Andante KWV545

De tranen sprongen in mijn ogen. Wat hou ik toch van dit stuk. Hoe vaak ben ik er zelf niet helemaal ingedoken. De lastige gedeelten, de zangerige ondertoon. De vingervlugge variaties….

Helemaal voldaan rijd ik later met mijn geliefde mamaatje richting polderdorp. Daar woont ze in een supermodern en strak penthouse. Je zou niet zeggen, dat ik haar dochter was wat dat betreft. Maar tijdens het concert pakte ze opeen mijn handen en hield ze naast de hare. ‘Dezelfde handen!’, zei ze en het is zo. Wij hebben dezelfde handen en dezelfde voeten. En dezelfde ronde toet.

En dezelfde humor, we lachen altijd wat af….

Ik lever haar veilig af en kijk hoe ze naar binnen loopt. Dan laat ik het varkentje nog even uit, die is gezellig mee oma wegbrengen. Hij is dol op mijn moeder. En ik mijmer… Wat een gouden avond. Dank je wel ma, voor dit fantastische verjaardagscadeau!

zelfde bolle toet

Zelfde handen en voeten