Zalig kerstfeest lieve lezers. Heks zit heel alleen kerstfeest te vieren. Maar van eenzaamheid is goddank geen sprake! Ik vermaak me eigenlijk best.

Kerstavond reanimeer ik mezelf richting kerk. Gloeiendhete douche, bak sterke koffie en een hap pijnstillers doen wonderen. Flinke kwast over de kaken en ik lijk net een mens. In plaats van een lijk. Helemaal niet gek gedaan, Heks!

Kortjakje plof neer op een plekje achterin de kerk. Naast me schuiven twee dames aan. Een moeder en dochter? Het lijkt erop. De overigens volwassen dochter zoekt verwoed in de liturgie naar het liedje, dat de goegemeente aan het zingen is. We zingen altijd een vol halfuur voorafgaand aan de dienst. Ouderwetse kerstliedjes.

‘Hier,’ ik wijs het betreffende liedje aan. ‘Ik ga toch echt niet meezingen, hoor,’ grijnst de jongedame ondeugend. ‘Ik wel,’ grijns ik terug. Vandaag heb ik weer eens geen stem. De hoge regionen kan ik alleen bereiken als ik er op een bepaalde manier naartoe beweeg met mijn stem.

En daar leent het gemiddelde kerstliedje zich niet voor. Zo rommel ik maar zo’n beetje tussen de octaven. Zing sommige passages heel zachtjes, hoog en zuiver, om schor neer te storten in woest gebrom rommelend in mijn borstregister. Mijn hele lijf resoneert dan mee met het grote orgel. En dat vind ik dan toch wel weer erg leuk.

Tijdens de eucharistie klets ik met mijn buurvrouw. Een ongelofelijk leuk wijf met pit. De kerk is onbekend terrein voor haar. Met kerst als sneeuw naar binnen gedwarreld. Met moeders mee waarschijnlijk.

‘Ik kwam vroeger ook wel eens bij Shambala,’ roept ze enthousiast als mijn Boeddhistische neigingen ter sprake komen. Ik vertel haar over onze Sangha in de traditie van Thich Nhat Hanh, ‘De lachende Boeddha’. Zit ik zowaar tijdens de kerstnachtmis zieltjes te winnen voor de concurrent……

Zo zit ik dus moederziel alleen en toch samen met anderen in de kerk. Mooi. Ik heb namelijk helemaal niks geregeld qua gezellig gezelschap de komende dagen.

‘Je bent altijd welkom bij het kerstdiner op eerste kerstdag, hoor,’ roept Steenvrouw al maanden. Maar Heks is te gammel om toe te zeggen. Ik weet niet of ik het ga redden allemaal. En als mensen rekening houden met een ingewikkeld dieet en je komt niet opdagen? Dat kun je natuurlijk niet maken.

‘Mag je dit of dat eten?’ appt Steenvrouw me met enige regelmaat. Ze kent mijn dieetvoorschriften grotendeels uit haar kop, maar af en toe slaat de twijfel toe. Wil ze het zeker weten. Waarom?

‘Volgens mijn accepteert ze geen nee,’ grapt de Don, als ik hem over deze ontwikkelingen rondom het kerstdiner vertel. We moeten er allebei enorm om lachen, maar stiekempjes ben ik blij met mijn koppige wijze vriendin. Vanavond vier ik eerste kerstdag met haar en haar gezin!

Mijn kerstboom heb ik dit jaar heel snel opgezet. Het is namelijk geen boom, maar een paspop. Die heb ik vliegensvlug een mooie kerstachtige jurk aangetrokken. Wat snoeimateriaal onder de rokken vandaan en een snoer lichtjes om haar ranke middel en de Godin staat in al haar glorie te stralen in mijn woonkamer.

Dit feest van geboorte is natuurlijk ook en vooral een feest van de Grote Moeder. Hoe zij bevallig beviel in een stal. Als een enorme Heilige Koe. Het is het feest der vruchtbaarheid. Hoe in het diepst van de nacht het licht weerkeert. Zich via het goddelijke geboortekanaal een weg naar buiten baant……

’s Nachts loop ik nog een hele grote ronde met VikThor. Voor hem is het tenslotte ook kerst. Het is al over tweeën. De stad is bevolkt met dronken droppies. Uitgebraakt door cafés, die ook wel eens dicht willen. Naar buiten geveegd door eigenaren, die ook wel eens naar bed willen.

Vanuit het Zeemanspark zie ik een man staan op de brug over de Singel. Hij houdt zich vast alsof hij zich op woeste baren bevindt. Alsof de Zeevaartschool een groot schip is geworden, dat in rap tempo op hem toe stoomt.

Een stukje verderop loopt een klein bozig vrouwtjes stampend over het Noordeinde. Ze kijkt achterom naar de zwabberende man. ‘Kom nou Joop, loop nou eens door, verdorie,’ snijdt haar nijdige stem door de nacht. Ze komt langs de ingang van het terrein en slaat plotseling impulsief af het park in.

Ze loopt zeker tegen de zeventig zie ik van dichtbij. Gemelijk beent ze richting de school. Ze kijkt niet op of om.

Joop is ook weer in beweging gekomen. Met zijn handen klauwend langs het hekwerk rondom het parkje voor houvast maakt hij plots flink vorderingen. Loopt de ingang van het park straal voorbij. Raakt ter hoogte van de bloemenstal finaal de kluts kwijt, want waar is zijn narrige partner? Verdwaasd blikt hij om zich heen. Valt daardoor bijna om…….

Heks besluit de man uit zijn lijden te verlossen en tevens de vrouw te helpen, die intussen weer is begonnen met machteloos schreeuwen. Snel loop ik naar de ingang van het park.

‘Uw vrouw is hier, meneer Joop,’ wuif ik hem in de juiste richting. Opgelucht draait hij zich om. Een enorm charmante man met vermoedelijk een drankprobleem. Waar zijn vrouw zat van is……..

Hij glimlacht me vluchtig toe. ‘Je bent elkaar kwijt voor je het weet,’ grijns ik als hij me voorbij valloopt. Steeds als ik denk dat hij op zijn plaat zal gaan komt hij toch weer op zijn pootjes terecht. Tenminste, zolang hij het hekwerk als steun kan gebruiken.

De rest wacht ik niet af. Ik steek de straat over. Ik zal niet zien hoe hij van zijn geliefde op zijn kop krijgt. Of hoe hij zonder de ondersteuning van gemeentelijke hekwerken verder naar huis zal moeten kruipen….

Op de terugweg ga ik langs het huis van Tanneke. Haar dode hand glijdt in de mijne. Oh, wat mis ik dat kleine toverheksje toch nog steeds. Tegenwoordig wordt haar magische huisje bewoond door een saaie huismus. De kale woonkamer zonder enige vorm van kerstversiering is gelukkig niet zichtbaar, omdat de lelijke luxaflex naar beneden zijn……

Heks heeft ook niet veel gedaan aan haar huisje dit jaar. Niet zoals andere jaren. Ik had gewoonweg niet de puf om al die kerstspullen naar boven te halen. En later weer op te bergen.

Mijn onvolprezen hulp doet me een idee aan de hand. Zijzelf heeft een paspop als kerstboom. De rok gaat over in takken. Het ziet er geweldig leuk uit, zie ik op een foto.

Zo knutsel ik op kerstmiddag snel zo’n paspopboom in elkaar hier in Huize Heks. Het is echt een plaatje en ik ben er in tien minuten mee klaar. Alle takken zelf gevonden, gekregen of gesnoeid. Appeltje eitje.

 

MOZART? Heks geniet van hemels concert met haar moedertje!!!! MAROKKANENDEBAT? Exotisch Roodkapje is aanwinst voor het stadsbeeld!

Op een hele mooie avond!

Proost moeders!

Vanmorgen rende een beeldschone moslima als een exotisch Roodkapje, een knalrood hoofddoekje om haar mysterieuze krullen geknoopt, over het Noordeinde. Ze probeerde een bus te halen. Buiten adem danste ze de stadsbus in, die haar als een gemoderniseerde, mechanische versie van de wolf sissend opslokte. Zou ze bij haar grootmoeder op bezoek gaan? De Islamitische gemeenschap staat bekend om de hechte familiebanden….

Het Groot Marokkanendebat. Ik heb er weinig van meegekregen. Ik ben er eigenlijk alweer over uitgepraat. Nog één dingetje dan. Hoe is het toch mogelijk, dat een Indische jongen zo tegen buitenlanders is? Mijn invalhulp dacht vandaag dat Wilders half Zweeds was. Gefopt door zijn gebleekte haardos. Maar nee. Een jongen uit de gordel van smaragd. Met een Hongaarse vrouw… Mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van een beetje variatie. Maar toch…

De avond is begonnen

Daar zitten we dan eindelijk!

Vanavond was het dan eindelijk zover: Het langverwachte uitje met mijn moeder! Ik pikte haar even voor zessen op en nam haar mee de stad in. Op de Lange Mare in restaurant ‘ De Brasserie‘ lieten we ons flink verwennen. Mijn moeder is hier kind aan huis. Het is dat speciale restaurantje uit de begindagen van de relatie met haar man. Hun wittebroodsweken…Haar ogen twinkelen als ze erover vertelt.

Dat weet de gastheer al, ze hoeft niets te zeggen....

Gebakken geitenkaas is favoriet!

jammie

Heks heeft lamsburger met truffelmayonaise

We worden enorm in de watten gelegd. Wat een fijne mensen werken hier toch. Echt, heel bijzonder. Veel te snel nemen we alweer afscheid en lopen op ons gemak naar de Aalmarkt. Het is om de hoek! Daar, in de nieuwe Aalmarktzaal gaan we naar een prachtig concert luisteren. Ik zag de musicus laatst bij ‘Vrije Geluiden’ op TV en werd getroffen door een stuk van Mozart, dat hij speelde. “Daar wil ik heen met mamma”, dacht ik.

Entrecôte

Hoofdgerecht met frietjes….

Wij hebben in ons gezin een enorm muzikale opvoeding genoten. Allemaal op blokfluitles, koortjes, pianoles. Ik ging ook nog dwarsfluit spelen… We musiceerden vaak samen. Het hele gezin rond de piano…

Dat stuk van Mozart, Sonate in C-Andante KWV545, heb ik uit den treure gespeeld. Ik hou echt van die muziek. Alleen daarvoor wilde ik al naar het concert. En wel met de aanstichtster van al deze muzikale honger, mijn moedertje.

zie ik nu weer lichtbolletjes?

zaal is stampvol

De zaal was stampvol en er hing een heerlijke elektrische vonk in de lucht. Door de hoge ramen zagen we de stad blauwig worden. De lichten doofden en het begon. Wat heerlijk om naar al die oefenstukken te luisteren, die Kristian Bezuidenhout voor de pauze ten gehore bracht. Muziek, die Mozart heeft gecomponeerd voor zijn leerlingen. En late leerlingen, zoals ik.

ja verdomd

Er vonkt iets in de lucht

Bovenin zit Mozart commentaar te geven

Het plafond

Na de pauze werd zijn spel virtuoos. Mede omdat hij concertstukken speelde van de grote componist. Hier hoor je Mozarts’ genialiteit in elke frase. Wat een feest der herkenning voor moeder en dochter! Wat een genot voor onze oren. Helaas had hij Sonate in C-Andante KWV545 niet gespeeld en het concert was afgelopen. Iedereen stond als één man (vrouw!) op en droeg de vertolker op handenvol applaus.

We kregen een toegift. Rustig ging hij weer zitten en dromerig kalm begon hij te spelen:

Sonate in C-Andante KWV545

De tranen sprongen in mijn ogen. Wat hou ik toch van dit stuk. Hoe vaak ben ik er zelf niet helemaal ingedoken. De lastige gedeelten, de zangerige ondertoon. De vingervlugge variaties….

Helemaal voldaan rijd ik later met mijn geliefde mamaatje richting polderdorp. Daar woont ze in een supermodern en strak penthouse. Je zou niet zeggen, dat ik haar dochter was wat dat betreft. Maar tijdens het concert pakte ze opeen mijn handen en hield ze naast de hare. ‘Dezelfde handen!’, zei ze en het is zo. Wij hebben dezelfde handen en dezelfde voeten. En dezelfde ronde toet.

En dezelfde humor, we lachen altijd wat af….

Ik lever haar veilig af en kijk hoe ze naar binnen loopt. Dan laat ik het varkentje nog even uit, die is gezellig mee oma wegbrengen. Hij is dol op mijn moeder. En ik mijmer… Wat een gouden avond. Dank je wel ma, voor dit fantastische verjaardagscadeau!

zelfde bolle toet

Zelfde handen en voeten

Wat doet heks op een slappe dag? Fietsen met hondje en tassen lente aan haar stuur…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een vermoeiende slechtslaapnacht moest ik toch een rondje met het hondje. Op het Noordeinde bij een bloemenkraam kocht ik wat lente in een pot. Ik werd helemaal vrolijk van m’n uitzicht. Met een slakkegangetje sukkelde ik de Singel af en belandde in het van der Werfpark.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daar was de lente echt in volle gang. Een merel zat zich verzaligd tegoed te doen aan een veld krokussen. Lekker hoor, al die verse knoppen, sappige bloemen en hemelse stampertjes, jammie. Hij trok zich weinig aan van mijn gefotografeer, hij waande zich in het paradijs. Waar geen geweld is en genoeg voor iedereen. Ik zette me op het bankje vlak bij mijn nieuwe vriend en trapte een balletje met Ys.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plotseling werd de rust verstoord door een zwarte tornado. Deze dolle hond luistert naar de naam Cas. Vanaf dag 1 is ze helemaal weg van Ysbrandt. Hij laat het zich zo’n beetje aanleunen, maar vindt het stiekem wel erg leuk. Het zijn allebei ontzettende knuffelkonten. Op een gegeven moment zaten ze aan weerszijden stijf tegen het vrouwtje van Cas aan. De bazinnetjes van dit hondenspan hebben ook iets gemeen: Ze hebben allebei altijd een hoofddeksel op!

“Leuk hoedje heb je op” zei ze bij het afscheid, ‘Zelf gemaakt?’ Nee, niet zelf gemaakt, maar op magische wijze op de kop getikt. Jaren geleden alweer. Het is inderdaad een prachtig hoedje, maar geloof me, die van haar mocht er ook zijn!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA