Verveling. Een vervelend onderwerp? Geenszins. Er is bijvoorbeeld een duidelijk verband tussen patriarchaat en verveling. Alle nieuwe technologie met in zijn kielzog de social media maken dat we ons dood vervelen. Is er iets aan te doen? Jazeker! Een lobotomie is bijvoorbeeld een goed begin. En een goed begin is het halve werk tenslotte: Dus laat ook gelijk je linkerhersenhelft verwijderen……

Op een avond zit ik me stierlijk te vervelen. Ik ben te moe om iets te doen. Om de verveling te verdrijven zet ik de televisie aan. Met een paar kussens in mijn rug vlij ik me op bed. Zo. Kom maar op met een leuk programma. Er moet toch iets verteerbaars te vinden zijn tussen al die rotzooi.

Op Z Doc is een documentaire over verveling, ‘De kracht van verveling‘. Nou moe. Komt dat even mooi uit. Met een half oor luister ik naar het vervelende verhaal. Met een half oog open kijk ik naar de oersaaie beelden…..

Een man verliest zijn mobiele telefoon. Heel vervelend natuurlijk. Hij is direct onthand. Zoekt constant in zijn jaszak en broekzak. Voelt zich ongemakkelijk. Weet zich met zijn houding geen raad. Verveeld zich binnen de kortste keren de tyfus.

Hij raakt geïntrigeerd door zijn eigen verveling. Geboeid zelfs. Dan is je verveling verdreven zou je zo zeggen. Je probleem is opgelost. Dan kun je je met zinvolle dingen bezig gaan houden. Want verveling is niet bepaald iets waar we ons mee bezig willen houden. Het is een strontvervelend onderwerp.

Dat blijkt weer uit het feit, dat er niet of nauwelijks wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan. Bij toeval is ooit, bij een grootschalig opgezet onderzoek naar iets geheel anders, ontdekt dat er een direct verband is tussen verveling en jong overlijden. Je kunt je dus letterlijk dood vervelen. Gompie!

Maar niemand die op het idee komt om daar dan eens iets mee te gaan doen. Niemand? Nou, een enkeling.

Zo is er een man, Alan Caruba, die het ‘Boring Institute heeft opgericht. Aanvankelijk gewoon bedoeld als een geintje, maar later toch uitgegroeid tot iets. Weliswaar iets vaags. In een heus gebouw. Gerund door de man, die het voor de grap begonnen is.

Hij weet veel van het onderwerp af. Hij houdt er een paar eigenzinnige ideeën op na. Maar gedegen wetenschappelijk onderzoek ontbreekt.

Ben je al afgehaakt? Zit je je al stierlijk te vervelen?

Heks begrijpt nu eindelijk waarom de halve wereld meent te moeten bellen en smsen op de fiets, in de auto, desnoods tijdens seks: Men is verveeld. Het is niet omdat men constant contact wil hebben met de medemens. Het komt niet voort uit ons verlangen naar verbinding. Nee, het is louter stompzinnige verveling.

‘Verveling huist in de linkerhersenhelft. Het analytische deel,’  de Yang kant van ons brein dus. Ofwel het mannelijke deel. Onterecht overgewaardeerd in het al eeuwen aanhoudende patriarchaat, ‘Een vrouw, die bij een operatie die helft is kwijtgeraakt verveelt zich nooit naar eigen zeggen……’ beweert een wetenschapper.

‘In je rechterhersenhelft woont je vermogen om louter te zijn,’ voegt de gehalveerde vrouw daaraan toe. Ze kan iedereen de operatie aanraden. Je knapt er volgens haar geweldig van op.

Het is wat in het Boeddhisme ook wordt gepropageerd. Maak je los van de ratrace. Wees aanwezig in het hier en nu. Concentreer je op je ademhaling. Je hersengolven veranderen dan: Je bent er. Hier en nu. En dat is nooit saai.

 

Een jeugdvriend van me verveelde zich bij alles. Hij deed een paar studies op zijn sloffen en nog was het niet genoeg. Als hij zat te eten las hij de etiketten op flessen ketchup, potten pindakaas, pakken melk en hagelslag….. Tijdens het fietsen las hij onderweg alles wat los of vast zat aan verkeersborden, reclamezuilen en ga zo maar door……

De vader van een andere jeugdvriend liep altijd al lezend te wandelen. Met zijn neus in een dik boek. Een beledigde vrouw naast zich, want dat is dan lekker tijdens een zondagse wandeling met je modelgezinnetje: Loopt je vent er zo bij!

Maar goed, de man verveelde zich blijkbaar. Het is ook een beetje een gewoonte om altijd een object van je aandacht te willen hebben. Afleiding. Iets om achter aan te rennen.

‘Scholen zijn barbaarse instituten, waar verveling hoogtij viert,’ beweert iemand anders. ‘Als je naar de belangrijkste en meest bepalende factoren rond verveling kijkt zijn ze allemaal aanwezig in een klaslokaal…..’

‘Bijvoorbeeld urenlang stil zitten op een stoeltje. En dan de leerstof: Oersaai. En het wordt aangeleerd door herhaling, terwijl uit onderzoek is gebleken, dat herhaling dodelijk is voor de concentratie. De geest wil dat niet, telkens dezelfde ouwe koek.’

Een hele rij redenen om kinderen vooral niet in klaslokalen te gaan zitten vervelen met je hopeloze lesstof passeren de revue. Heks snapt nu eindelijk waarom ik nooit het onderwijs in heb gewild. Ik vind onze lesmethoden barbaars. Een vorm van kindermishandeling zelfs.

‘Klaslokalen zijn saai, scholen zijn saai. Men probeert zo min mogelijk prikkels aan te brengen. Lesstof is saai….’ Dan volgen er twee voorbeelden van kinderen die van school werden gestuurd omdat ze een opstel of spreekbeurt over verveling hadden gemaakt! Toe maar! Een gevoelig onderwerp dus.

Je mag kinderen dus zonder meer suf vervelen, maar als ze er iets van zeggen is dat taboe. Boe! Schandalig toch weer.

Heks is postuum blij dat ze nooit heeft meegewerkt aan deze misdadige praktijken. Kinderen dood vervelen. Vreselijk.

‘Je zou zo’n leuke juf zijn, het is zonde, dat je dat niet gaat doen,’ mijn moeder was er altijd voorstander van, dat ik voor de klas zou gaan staan. Maar zelf wilde ze er als jonge vrouw ook niet aan.

De man, die zijn telefoon kwijt is ontdekt de charme van er gewoon zijn. Om je heen kijken. Adem in, adem uit. Hij voelt zich gered. Bevrijd van zijn eigen verveling. ‘Juist door die telefoon raak ik extra verveeld. Juist dat constante aanbod aan prikkels maakt dat je meer wilt…… Verveling en sociale media gaan hand in hand…

‘Weg met de linker hersenhelft dus. Laten we massaal zo’n operatie ondergaan, dan leven we langer. En er zullen minder rellen zijn, die komen nu eenmaal heel vaak voort uit louter verveling.

Maar ook terrorisme heeft die vervelende component. Jonge mensen, die zich de kolere vervelen vinden hierin een geweldige uitlaatklep voor hun frustraties. Ooit heel goed verwoord  door Doris Lessing in het boek: ‘De barmhartige terroriste’. Eigenlijk verplichte literatuur voor de middelbare school.

Tegenwoordig vervelen Moslimjongeren zich het meest, maar dat is niet altijd zo geweest. De Rote Armee Fraktion bestond uit blanke rijkeluiskinderen. Die zich stierlijk verveelden.

‘Verveel jij je wel eens Heks?’ Niet eens zo vaak. Zelfs al lig ik vaak dagen in bed te dweilen. Maar ik woon dan ook ongeveer in mijn rechterhersenhelft. De linker raadpleeg ik louter voor feiten en analyses…..

Terwijl ik dit schrijf kom ik een andere documentaire over verveling tegen. ‘Bloody mondays & strawberry pies’ Een onderzoek naar het vermogen van mensen om niets te doen. een andere invalshoek dus.

Alles is dus nog niet gezegd over dit strontvervelende onderwerp……

Oh ja, tijd gaat echt langzamer als je je verveelt. Althans dat lijkt zo. Dat komt omdat je hersens dan gek genoeg sneller gaan werken…….

ER IS NOG HOOP! CHECK VERVEELJENIET

Contemplaties over woede: het vermoeden rijst dat ik in de aanvaringsfase zit. Mooi zo. Het is een fase, dus het gaat voorbij. Ei, ei. Heks is blij.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Agressieve dronken dropjes slaan Heks in elkaar

Het is raar dat ik alsmaar exploderende types op mijn pad krijg. Toch? De afgelopen week was ik beide keren dat het gebeurde zelf in een heel goed humeur. Dus wat roept het op? Heb ik soms een onzichtbare wolk razende kolkende woede om me heen hangen, waar ik geen weet van heb?

Het baart met zorgen. Vandaag of morgen krijg ik een hengst van deze of gene. Hier of daar. En daar heb ik geen zin in, ik ben geen masochist.

Net als ik me dit allemaal bedenk, schiet me te binnen dat ik ooit eens hetzelfde probleem had met fysiek geweld. Heks zat net op kamers en werd om de haverklap op straat in elkaar geslagen. Precies op het moment in mijn leven dat ik besloten had, dat me dat nooit meer zou gebeuren.

Ik volgde lessen in karate en Jiu Jitsu op het universitair sportcentrum. In het Leidse Volkshuis trainde ik met een groepje fanatieke kickboksers. Onder bezielende leiding van een studievriend van me, wiens studentenkamer het meest weg had van een gym. Zoveel apparaten stonden er opgesteld. En dat in die tijd!

Alsof de duvel ermee speelde: Telkens kwam ik op straat in de problemen. Bijvoorbeeld omdat de in die tijd florerende Haarlemmerstraat gang mijn pacifistische vriendje in elkaar sloeg. Dat pikte Heks dan niet, dus ik sloeg er op. Maar ja, zelf had ik achteraf ook een blauw oog en een gesprongen lip.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, De franse politie staat ons terzijde met zijn knuppeltje. De knuppel. Het is echt de druppel, maar gelukkig niet de kwak, die de emmer doet overlopen……

Ook werd ik een keertje te pakken genomen in Parijs. Ook hier was ik in gezelschap van iemand. Een kleine frêle vriendin met een bijzonder grote bek. Zij kreeg geen enkele klap, maar Heks natuurlijk wel. Gelukkig werden we gered door een piepjonge politieagent. We mochten in het huis van zijn ouders logeren die nacht, want die waren op vakantie. Waar hij ons vervolgens probeerde aan te randen…

Ja, je krijgt het niet cadeau als vrije vrouw. Die agent kon ik wel hebben. Het was een supersukkel, dus de grote smoel van mijn maatje volstond. Zolang Heks zich maar vierkant voor haar petite vriendin posteerde om gericht een flinke lel uit te delen, telkens als zijn handjes weer vanonder het bed onze richting uit kropen……

De leiperd was onder het bed gaan slapen. Nadat we hem er hadden uitgetrapt.

Heks werd altijd bloedlink als je aan haar vrienden kwam, maar mezelf verdedigen kostte meer moeite.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Tot slot werd ik in Leiden nog een keertje aangevallen door twee agressieve dronkelappen. Gewoon op weg naar huis op de Stationsweg. Om een uurtje of half twaalf ’s avonds. Ze begonnen me net helemaal in elkaar te meppen, toen ik hulp kreeg van een taxichauffeur met een honkbalknuppel. Gevolgd door een jong stel met een hoge graad in vechtsporten.

Door hen kon ik ontsnappen aan mijn belagers. Die hielden er allebei een gebroken kaak of neus aan over. En een nachtje brommen in de cel. Het was voor het eerst in mijn leven dat iemand het voor me opnam in zo’n Kop-van-Jut-situatie. Zo bijzonder vond ik dat! Ik wist gewoon niet hoe ik die mensen kon bedanken!

Daarna heb ik jaren geen last gehad van dit soort geweld. Tot ik een jaar of vijftien geleden in elkaar werd geslagen door uitsmijters van het Koetshuis. Waarom heb ik nooit begrepen. Het had iets te maken met hun vriendinnen, die me zaten uit te schelden toen ik langs liep. Heks zei iets terug en boem.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Van anabolen word je impotent, dat is algemeen bekend. Dus zoek je een echte vent? Houd dit soort types dan uit je tent!

Drie volwassen hersenloze anabole kleerkasten sloegen me een hersenschudding. Dat zal henzelf niet overkomen met die holle vaten op hun romp. Maar goed.

Heks stond te schreeuwen dat ze niet onder de indruk was, maar dat was louter grootspraak. Ik gedroeg me als Mohammed Ali in het gevecht van zijn leven met teksten als ‘Is dat alles wat je in huis hebt?’, maar ik kon het natuurlijk niet afmaken zoals hij…..

Nee, Heks delfde toch echt het onderspit tegen die drie idioten van kerels. Sukkels die vrouwen slaan.

Uiteindelijk ben ik ook geholpen door iemand, maar het kwaad was al geschied.

Er is dus niet zoveel voor nodig om klappen te krijgen. Toch heb ik het in mijn privé-leven vanaf het moment dat ik op mezelf ging wonen nooit meer gehad. Het is me net zo vergaan met grensoverschrijdend seksueel gedrag. Du moment, dat ik besloot niks meer te accepteren van wie dan ook werd ik in het openbaar chronisch besprongen door allerlei idioten.

Ik werd er helemaal gek van. Uiteindelijk kwam het tot aangiftes en noem maar op. In die tijd ontdekte ik hoe hopeloos het is om als slachtoffer van seksueel geweld genoegdoening te krijgen. Ermee voor de draad komen levert zoveel problemen op, dat ik best begrijp dat velen hun kop dan maar dicht houden. Die hap zaad doorslikken. Bij vieze wijze van spreken.

Zou het met die woede ook zoiets zijn? Dat net nu ik ermee in het reine probeer te komen, het thema zich aan alle kanten opdringt? Ik constant op de proef word gesteld? Alsof er geen gezellige mensen meer los rondlopen?

Gek genoeg stelt dit inzicht me gerust. Het zal dus echt wel ergens goed voor zijn, deze toestanden. En er zit ook een einde aan, alles gaat voorbij uiteindelijk!

De kunst is om het gif niet meer binnen te krijgen, niet meer zijn werk te laten doen. Zodat ik niet verbitterd raak. Of verzuurd.

Dus laat ik het echt bij een keertje terugschreeuwen als het me te gortig word. Maar ik ga maar niet mensen in de gracht gooien, zoals de sexy glazenwasser onlangs deed met een handhaver, die zijn hond wilde bekeuren…….

Wel enorm grappig, dat verhaal. Ik zit er al twee weken inwendig om te lachen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Handhaver te water na onterecht bekeuren van glazenwasser.

 

Roeien met de riemen die je hebt lijkt me geen goed idee. Voor mezelf dan. Hoewel ik me heb laten vertellen dat je roeit met je hele lijf rusten die spanen toch mooi wel in je handen. Heks roeit liever helemaal niet met haar zwabberarmen. Ik kijk er graag naar.

Opnieuw beginnen. Dat kun je elke dag. Ja dag! Alsof het zo gemakkelijk is! Heks zit vol goede voornemens. Maar als puntje bij paaltje komt komt er weinig van terecht. Is de week alweer voorbij. En dan ben je niet blij!

Wat me wel lukt is iedere dag iets nieuws ontdekken. Gewoon hier in de straat bijvoorbeeld. Zo zie ik afgelopen week opeens een heel leuk ouderwets houten venstertje met een allerliefst dakje erboven. Op een steenworp afstand van mijn huis!

‘Daar loop ik nu tien keer per dag langs. Al jaren en jaren. En nog nooit heb ik het een blik waardig gekeurd…..’ Ik probeer oog te hebben voor schoonheid. Balsem voor mijn blote ogen, waar recentelijk de schellen vanaf zijn gevallen. Mijn ongenaakbare naakte blik laten verzachten door pracht. En weet je? Het werkt.

Maandagavond wandel ik met Steenvrouw. We keuvelen en klessebessen. Roeren onderwerpen aan om dan weer te zwijgen. Te lopen. Genieten. Zijn.

Mijn vriendin loert naar de roeiers op het Korte Vlietkanaal. Er is een soort masterclass gaande georganiseerd door haar vereniging. Ze herkent een paar leden. ‘Kijk toch, wat leuk, je kunt er maar 1 keer per jaar aan deelnemen. Het is echt heel bijzonder om te zien!’ We glijden op een bankje en genieten van al die sportieve inspanningen. Van anderen….

‘Oh, die vrouw zit helemaal verkeer in de boot. Ze doet teveel met haar armen. Niet goed,’ merkt Steenvrouw scherpzinnig op. En Heks maar denken dat je die sport vooral met je armen bedrijft. Maar nee. Je hele lijf doet mee.

Vandaag is zo’n dag dat ikzelf ook maar wat ronddobber. Weliswaar niet in een roeiboot. Maar in mijn waterbed. Om de zoveel dagen moet ik een keertje ernstig chrashen.

Daarom fiets ik vanavond nog een ruime ronde met mijn monstertje. En wandel ik vervolgens een uur met mijn vriendin. Mijn hondje dartelt om ons heen. Springt af en toe in een sloot.

Nog een paar weken, dan is dit voorlopig weer voorbij. Schemer keert met rasse schreden terug van weggeweest en eist de avonden weer op.

’s Avonds laat worstel ik toch weer met mijn woede. Ik ben nog steeds een explosief vat vol oud zeer. Dingen waar ik me nooit druk om heb gemaakt maken me plotseling razend. Mensen waar ik normaal gesproken mijn humeur niet door laat bederven knallen helemaal naar binnen met hun chagrijn. En ik heb er geen antwoord op.

De oude manier van piekeren, iets bedenken om de situatie te verbeteren of op zijn minst te harmoniseren, eventueel ten koste van mezelf: Dat gaat allemaal niet meer. Maar om nu woede met woede te beantwoorden. Afgunst met afgunst. Of nog erger: Haat met haat.

Want dat is wat ik met enige regelmaat op m’n brood krijg. Ik snap er natuurlijk geen snars van, maar iets anders kan ik er niet van maken.

We leven niet meer in het stenen tijdperk. We zijn wel iets meer dan ons reptielenbrein, al zou je het niet zeggen als je de gemiddelde politicus hoort oreren….

Een tijdje geleden mediteer ik met de Toverheksen. Eén van ons is tevens leraar binnen een Tibetaanse boeddhistische traditie. ‘Als iemand me heel naar benaderd, me bijvoorbeeld uitscheld op straat, dan bedenk ik me altijd maar dat die persoon zelf enorm lijdt. Door me dat te realiseren heb ik er persoonlijk geen last van. Het is sowieso aan te raden om gereserveerd te zijn naar je medemensen. Open en met compassie. Maar met genoeg afstand…..’

‘Nou,’ dacht ik toen nog, ‘Ik hoop maar dat alle mensen waar ik ooit op heb gescholden op straat zo wijs zijn……’ Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik ook wel eens uit mijn slof ben geschoten.

Ik kan me natuurlijk blijven opwinden over de respectloze benadering van deze en gene, maar ik schiet er weinig mee op. Grenzen stellen: OK. Maar daarna weg ermee. Niet al die zaadjes van woede water geven. Niet mijn nijd cultiveren.

Ik wil weer open en vrij over straat lopen. Op zoek naar iets dat ik nooit eerder heb gezien. Hier om de hoek, op loopafstand. Niet te lang stilstaan bij gefrustreerde familie, vrienden of buren. Ik wil niet verzuren.

 

 

 

Eenheidsworstige reclame: Deze dame is er niet van gediend. Maar waar gaat het eigenlijk over? ;-) Heks Quichot bedot zichzelf. Voornamelijk en vanzelf. Niet erg hoor. Reset: Gewoon eens goed lachen……. Daar heb je vrienden voor!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Dood gevonden in Ikea interieur…..

Vrijdag ligt de catalogus van Ikea in de brievenbus. Nu wil Heks nog niet dood gevonden worden in een huis vol Ikea-troep, dus de kans dat ik em in een dolle bui heb besteld is nihil. Het pak papier is geadresseerd aan de bewoner van Toverketelstraat 55. En ondanks een grote NEE sticker inzake reclamedrukwerk op de brievenbus: Gewoon bezorgd! De arrogantie van die hopeloze smakeloze woongigant!

Het maakt me zo nijdig dat ik hen ga bellen. Mailen kan niet, want Ikea heeft geen mailadres. Zeker bang dat de hele wereld hen spam gaat sturen. Uit wraak!

Ik kom in zo’n walgelijk keuze menu. Omdat ik niks wil kopen kom ik onder op de stapel lijkt het wel. Afgrijselijk leuterkleutermuziek tingeltangelt snoeihard in mijn verstoorde oor. Woest smijt ik de hoorn op de haak. Uit machteloze woede gooi ik de gewraakte catalogus weer op de post met de tekst NEE, NEE, NEE erop gekalkt in rode koeienletters!

De vriendenloterij heb ik ook wel eens hun afgrijselijke stomme pakken papier teruggestuurd. Met teksten als “Ik heb geen vrienden.…” Ik haat nu eenmaal dit soort grensoverschrijdende verkoopstrategieën. Hoepel op met je achterlijke producten. Ik heb geen interesse. Nu niet. Nooit. Niet!

Niet dat dat geholpen heeft. Ze sturen nog steeds rotzooi. En bellen me regelmatig op. Ondanks registratie bij bel-me-vooral-niet registers……

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Aardig maar weet niks…..

Dus doe ik nog een belronde. Ik wil helemaal uit hun systeem. En ik krijg gehoor! Een alleraardigste jongeman staat me te woord. Hij snapt echter niets van mijn probleem, laat staan van hun systeem. Wat is uw naam en adres? Ja zeg, ik ben me daar gek. Dat ga ik natuurlijk niet geven.

‘Als jullie in staat zijn om blind post te sturen naar de Toverketlestraat 55 dan kun je dat adres ook weer verwijderen. Doe je best. Zoek het uit.’ Sukkel. Hoewel aardig. Nochtans evenzogoed..

Ga je lekker Heks Quichot? Wat zijn dit voor’n windmolengevechten? Waar gaat het over? Waar maak je je druk om?

Ja. Dat vraag ik mezelf ook af. Het gaat natuurlijk over iets anders. Een energetisch pakketje in mijn mentale brievenbus. En wel eentje dat ik niet terug kan sturen. De inhoud zal ik moeten uitpakken of op zijn minst uitzitten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

De ultieme loer die het leven je draait. Een enorm stuk schuurpapier van heb ik jou daar, dat alle betrokkenen overhoop harkt. Blijven ademhalen is dan de enige optie. En vooral niets persoonlijk nemen. Meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Ongewenste berichten, terwijl er toch duidelijk NEE op de brievenbus staat voor ongeadresseerd drukwerk is 1 ding. Dingen in je eigen klep krijgen waar je niet op zit te wachten, daar helpt geen stickertje tegen. Schreeuwen wil nog wel eens wat doen, maar het beste kun je er maar om lachen. Lijkt me.

Als een boer met kiespijn, weliswaar…..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Ja kut, breek me de bek niet open…..

Buurman komt me helpen met het buitenzetten van de vuilniszakken. Ik wijd hem in in mijn geheime zorgen. Verborgen leed. Wat heet? Voor een ander is het een scheet. Een vloek en een zucht.

Zoals altijd is mijn goede vriend Buurman goed voor een paar idiote oplossingen. Heks doet er nog een schepje bovenop. We verzinnen er nog wat extreme omstandigheden bij. En ja hoor, we liggen blauw van het lachen.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Hahaha, très drôle!!!!

Dan overhandig ik Buurman mijn tweedehands snaredrum. Ik wil een fanfare oprichten. En wel samen met hem. ‘Met z’n tweetjes, hahaha!’ roept hij enthousiast. ‘Ja, jij wordt Tambourmaître en ik ga piccolo spelen….’ Buurman hangt de kleine trommel als een grote trom voor zijn dikke buik. Met zijn andere hand maakt hij Tambourmaîtreachtige bewegingen. Met een denkbeeldige staf.

‘Dat gaat wel lukken, Heks, kijk maar…… We hebben tenslotte ook een heel koor gehad met z’n tweetjes….’

Enthousiast lopen we een ronde door mijn heksenhuisje met onze nieuwe ‘Dikkertje Trom Marching Band‘. Heerlijk. De invasie van enge eenheidsworstige catalogi is vergeten. Ook van andere problemen wil ik eventjes niets weten. Morgen is er weer een dag! Komt tijd, komt raad. Ik ga ermee om naar eer en geweten.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

 

Grenzen stellen: Zeikende Trump en barse Noord Koreaanse nieuwslezeres als rolmodel! Het moet niet gekker worden! Pis je straatje schoon! Weten we wel eindelijk hoe Donald aan zijn rare haarkleur komt….. Stabilize your power met een golden shower! Ongetwijfeld uit een pathetisch waxinelichtje, want gecompenseerd door die oversized Trump Tower……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Grenzen, begrenzen, op het scherpst van de snede!

Als mens heb je de neiging om jezelf te herhalen. We zijn een enorm pakket triggers en ingesleten gewoonten. Op zich maar goed ook, want als we dat vermogen niet hadden, konden we niet eens de straat uitlopen. Elke stap zouden we opnieuw moeten uitvinden. Of er op zijn minst onze kop bij moeten houden.

Nu lopen we via onze ruggengraat. We rijden auto via onze wervelkolom. Koken eten, doen de was…….. Praten vaak ook als een kip zonder kop. Want het is precies dit principe waarom een onthoofde kip nog een tijdje in de rondte kan rennen…….

Dus het idee dat we bewust en wakker opereren is over het algemeen een idee-fixe. Met een beetje geluk doen we af en toe iets met onze kop erbij, met aandacht. Doorgaans echter zijn we de spreekwoordelijke kip zonder kop!

Dus.

Ook Heks heeft de neiging steeds dezelfde fouten te maken. Met steeds dezelfde kardinale kernfout. Gevolgd door een scala aan kernreacties……

Ik stel geen grenzen. En ik doe teveel mijn best. Dit is kort samengevat de bron van mijn ellende.

Dus.

Maar nu. Wat nu? Nadat ik voor de zoveelste keer in dezelfde valkuil ben gestapt ben ik het spoor een beetje bijster. Weer van alles over me heen gekregen. Weer, weer, weer……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Noord Koreaanse spuugt het nieuws tussen haar tanden door vanuit opeengeklemde kaken

‘Lieve Heks,’ zegt de homeopaat een tijdje geleden tegen me, toen ik in een andere situatie met precies hetzelfde thema zat te worstelen, ‘die persoon is niet op jouw weg gezet, zodat jij zijn problemen kunt oplossen, maar hij is op je pad gekomen, zodat je nu eens eindelijk leert om je grenzen te stellen…..’

Heks geeft wel grenzen aan, ik ben niet helemaal verstoken van het fenomeen grenzen: Ik stel ze echter niet. Ik geef aan en men overschrijdt. Ik protesteer en men wordt kwaad. Veel verder kom ik eigenlijk niet.

Stellig grenzen stellen is nog niet zo eenvoudig. Het vraagt om consequenties, als de grenzen met voeten worden getreden. Sancties. Misschien zelfs wat bars uitgesproken  Noord Korreaanse journaaltaal! Of wat Trumpiaans gewauwel.

Het is dan wel een volslagen idioot, die man. En bovendien een enge rasnarcist. Maar het kost hem niet de minste moeite om iemand van zijn terrein af te pissen. Daar ben ik wel eens jaloers op. En: Hij zal er geen seconde van wakker liggen!

Heks ligt wel wakker. Een paar nachten. En ik eet niet. Een paar dagen. Daarna lig ik een hele dag bewusteloos en bewegingsloos. VikThor snapt er geen snars van. Wat is er toch met de Vrouw aan de hand?

Heks is niet meer bestand tegen melodrama en emotionele toestanden. Manipulaties en grensoverschrijdend gedrag. Geprik en gezuig. Zodra deze zaken de kop op steken, waar dan ook, met wie dan ook, waarom dan ook: Heks is weg.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Mega piemel met waxinelichtje pist straatje schoon…..

En komt niet terug. Nooit terug naar waar ik vandaan kom. Nooit meer door de mangel. Nooit meer zwarte schaap of zondebok. Nooit meer individueel worden opgeofferd voor het geheel. Hol van de leeuw. Poten onder mijn stoel vandaan. Ik weet intussen dat het echt niet normaal is om zo met elkaar om te gaan, dus ik mag ook weg gaan van mezelf. De plaat poetsen. Het vege lijf redden.

Een verhaal heeft altijd twee kanten. Aan de andere kant gebeuren hele andere dingen. Daar wordt dit niet echt opgemerkt. Daar is ook lijden. Diep lijden. Ander lijden.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Ysbrandt het loodje legde. De hele week moet ik al aan die lieve schat denken. Hoe we voor het laatst dit deden en dat……. Zijn lieve lijf dood uitgespreid op de vloer bij de dierenarts. De leegte erna…….

Het is dan ook een gekke week. Vol weemoed en afscheid. Vol inzichten en heimwee.

‘Heks, soms zijn vriendschappen tijdelijk,’ zegt wijze Saar plotseling tegen me vlak voor de vakantie. ‘O jee,’ schrik ik, ‘Wil ze van me af?’ ‘Dus als het ooit tussen ons verwatert of verandert, zal ik daar niet kwaad om worden. Soms trek je een tijdje met iemand op en dan is het weer klaar…..’

Ja maar, ja maar……

En: Ik heb ook iets belangrijks ontdekt over grenzen. Ik kan het voelen in mijn lijf, als iemand eroverheen gaat. Er is een moment suprême: Een soort klik. En daarna volgt de overgave, dan ben ik weg. Iemand kan me dan straffeloos helemaal lekprikken, leegzuigen, opknabbelen, volstoppen met afval, uitschelden of verdacht maken……. Net wat er nodig is voor die persoon om zich weer prettig te voelen……..

Maar als ik direct ingrijp komt het niet zover. Dan krijg je hele andere interessante bijverschijnselen. Maar die zijn aanzienlijk minder schadelijk voor Heks op de lange termijn……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Iemand in niemandsland…

Het kost me nog steeds moeite om na die innerlijke klik in actie te komen. Want ik zie het lijden aan de andere kant. En dat heeft me altijd verlamd. De lijdende ander, mijn medemens, broeder, zuster…….

Grenzen stellen is zo belangrijk. Je kunt pas iets voor een ander betekenen als je er zelf helemaal bent. Intact. Fris. Het is dan ook voor die ander heel belangrijk dat ik het doe. Ik help iemand er helemaal niet mee om te veranderen in een soort niemandsland.

Als je grenzen stelt ben je zichtbaar las ik ergensDat is hard nodig in mijn geval. Het betekent echter geenszins dat ik geen oog meer heb voor het lijden van de ander. Er geen compassie mee heb. Ik maak alleen mijn thuisland veilig. Ik zorg dat mijn liefdevolle hart intact blijft. Zodat het zijn werk kan doen, dat mooie hart van me. Zodat het kan liefhebben!

Juist het systematisch laten overschrijden van mijn grenzen in het verleden heeft dat reservoir woede in me gecreëerd. Die hopeloze nijd waar ik al tijden tegen strijd. Maar oh wonder: Nu komt die woede me plotseling goed van pas. Verlicht het mijn pad. Maakt het de zaken onbarmhartig duidelijk!

Grenzenloos opereren, pleasen, woede onderdrukken en fungeren als vuilnisvat…… Die thema’s zullen me nog wel eventjes bezighouden. Dank aan alle mensen op mijn pad, die me dwingen om hierin stappen te zetten. Ik ben er niet blij mee, maar ik ben daardoor wel goed bezig! Geloof ik!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Heks in iemandsland!

 

 

 

 

Toevalligheden, dingen die je toevallen in plaats van overkomen. Of over je heen worden gestort, door je strot geduwd, in je maag gesplitst. Heks mijmert over toevalligheden, vlak voor het moment dat er weer iets over me heen wordt gestort. Wat een toeval!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Emptiness

‘Jeetje Heks, wat ben je laat,’ Kras doet de deur open. Het is woensdag. Een week geleden alweer. Onze Sangha avond. ‘Ik heb je net zitten bellen, ik dacht dat je het vergeten was.’ Heks moet lachen. Vorige week lag Kras zo vast te slapen, dat ik dacht dat zij het vergeten was. Pas nadat ik alle telefoons over liet gaan en ook nog op de deurbel bleef drukken schoot ze uiteindelijk wakker……

Ja, je bent een Sangha voor Kneusjes of niet. Natuurlijk gaat het er bij ons met enige regelmaat zeer achenebbisj aan toe! We rommelen met de aanvangstijd. Beginnen altijd te laat. Veranderen regelmatig van houding. En dat is bepaald geen lotus te noemen, al komt Heks een heel end maar haar hypermobiele fysiek.

We winnen dus geen schoonheidsprijs. Noch blinken we uit in accuratie. Maar dat mag de pret niet drukken. Als we eenmaal zitten dan zitten we ook goed. Veertig minuten schoon aan de haak. Bewust aanwezig bij onze ademhaling: Een hele prestatie met onze pijnlijven!

We maken die avond geen wandeling. Daar zijn we gewoon te moe voor. Een halve week later wapper ik gezellig aan bij Kras met een portie zelfgemaakte roti. Al dagenlang probeert Kras bij me te komen eten. Eerst is ze het vergeten. Als ik haar bel waar ze blijft schrikt ze zich dood.

‘Jeetje Heks, ik sta bananenbrood te maken. Voor jou! Gisterenavond wist ik nog dat ik naar je toe zou gaan. Daarom ben ik dit brood gaan bakken. Toch ben ik onze afspraak ergens onderweg kwijtgeraakt…….’

Heks baalt als een tiet. Ik heb me gek lopen racen om alles op tijd klaar te krijgen. De hond uit te laten. Mijn huis gezellig te maken. Als er iemand bij me komt eten lever ik een topprestatie. En als die persoon dan niet op komt dagen, dan kun je me wegdragen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik vergeet zelf alles waar ik bij sta. En toch ben ik hartstikke teleurgesteld. Idioot toch? Zondag herkansing?’ Maar zondag is mijn vriendin hondsberoerd. Zodoende pak ik van alles in een koeltas en fiets naar haar toe.

En dan maken we alsnog een prachtige wandeling. Het is heerlijk weer. Alle mensen zijn vrolijk. De hondjes van Kras loeien van plezier. Het zijn Brakken. Een heel apart volkje onder de blafbeesten. Loeien als koeien, rennen als hazen en komen nooit terug. Hoor je ze in de verte loeien……… Daar waar de echte hazen zich ophouden!

Kras houdt haar wegloperige viervoeters dan ook stevig aan de lijn. Ooit hebben we ze in een zotte bui losgelaten, maar dat moesten we bekopen met eindeloos wachten in een koud schemerig landschap. Tot ze er genoeg van hadden en terug kwamen naar de hand die hen voedt. Want zo’n haas is hartstikke leuk natuurlijk, maar je hebt er niks aan. Vooral als je em maar niet te pakken krijgt!

Onderweg komen we mijn puppy-juf tegen met haar chocolaatje. ‘Ze is loops,’ verklaart ze het opdringerige gedrag van VikThor ten opzichte van haar labrador teef. Hij kruipt bijna in haar achterwerk. Ze vindt het prima en doet haar staart opzij. ‘Nestje nemen?’ grijnst Heks. We beginnen hartelijk te lachen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Een stuk of vijftien? Help!

‘Ik zou het best willen, maar ze komt zelf uit een nest van twaalf en bij haar ouders was het nog erger. Vijftien, zestien pups tegelijk. Ik moet er niet aan denken.’

‘Ik ken haar nog van toen ze een klein meisje was,’ vertelt Kras op de terugweg, ‘Zij en haar zusje reden altijd mee op de scootmobiel. De ene bij mij en de ander bij mijn partner achterop. Ging ik soms heel hard rijden….. Haha! Ze kwamen ook wel eens met alle hondjes spelen…..’

Kras en haar lief hadden wel zeven honden indertijd. Of zes. Ik weet het niet meer, maar heel veel. Ze liet ze in etappes uit, zodoende kwam ik haar altijd tegen bij de golfbaan. Zo is ook onze vriendschap ontstaan. Door de hondjes!

Het leven hangt vaak van toevalligheden aan elkaar. Ik zat me dat laatst nog te bedenken, toen ik weer getuige was van allerlei in elkaar grijpende gebeurtenissen. Wat was het ook alweer?

Oh ja. Ik kreeg de uitnodiging voor de bruiloft van Joy en Boy. Het ging ooit aan tussen hen, omdat hij midden in de nacht naar het poesje van mijn vriendin kwam kijken. ‘Ja hoor, wat platvloers,’ hoor ik je denken. Maar de man kwam echt naar een katachtige kijken. Joy was net de trotse bazin geworden van Siep, de kleindochter van Snuitje en Ferguut, dochter van Pippi en de boskat……

Boy was destijds haar collega en een enorme kattenliefhebber. Dus hij kwam kijken en ging nooit meer weg!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar als Ferguut niet was weggelopen destijds, dan was dit allemaal ook niet gebeurd. Want toen heb ik Joy leren kennen. Zij heeft me geholpen met zoeken totdat de panter weer opdook. Hij werd kort daarop opa en mijn nieuwe vriendin kwam op kraamvisite. En ging vierkant voor de bijl toen ze de kleine Siep zag…….

Toevalligheden, dingen die je toevallen. Weer eens iets anders dan dat je van alles overkomt. Vandaag ben ik met mijn vroegere thuiszorg op stap geweest. Saar en Heks zijn nu vriendinnen. Ook louter toeval dat ik haar hier destijds over de vloer kreeg.

Vanavond houden we alweer Sangha voor Kneusjes. Ik ga eerst een uurtje slapen, want ik ben uitgeteld van een lange wandeling met Saar en hond Baris. Toch wil ik het voor geen goud missen.

Maar nog voordat ik mijn ogen kan sluiten gaat de telefoon. Kras belt af. Er is iets tussen gekomen. Misschien later op de avond? Dat ga ik niet meer redden. Zal ik morgen komen met een heerlijke pan Dahl? En een keur aan uitgelezen bijgerechten? Is dat een goed idee?

Zo op het oog wel. Maar dingen zijn niet altijd wat ze lijken…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Rondje om de golfbaan…..

 

 

 

Hieperdepiep Hypermobiel! Voorzichtig juichen, anders vliegt je arm uit de kom! Maar je hebt wel een chronische code te pakken met deze aandoening. En daar zijn sommige mensen dan toch weer heel blij mee. Alles is relatief. En bij de pakken neerzitten is contraproductief!

hoera - 4

‘Hé hallo, wat leuk om je weer eens te zien. Hoe is het met jou? En met de fibrbrbrbrbromyalgische toestanden?’ Als ik bij de dokter naar buiten loop met een paar uiterst gemene injecties in mijn klep knal ik bijna tegen de koffer op wielen van een oude bekende aan.

‘Die neem ik overal mee naar toe. Hoef ik niet te sjouwen, dat ding rijdt zichzelf…..’ verklaart ze ongevraagd haar vakantieachtige attribuut. Heks moet lachen. ‘Ik heb een heimelijke scootmobiel,’ ik wijs op mijn elektrische fiets. ‘Echt? Krijg je em vergoed?’ Even is mijn gesprekspartner in de war. Ze oogt ook doodmoe. Gaat zitten op een paaltje in de voortuin van de praktijk…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Jaren geleden kwamen we elkaar tegen bij de Sangha van Leven in Aandacht hier in Leiden. Allebei op jonge leeftijd  helemaal naar de kloten door een onzichtbare ziekte. ‘Ik begon met fibromyalgie, maar intussen heb ik ook die afschuwelijke vermoeidheid erbij gekregen….’ vertelt ze me.

Heks is begonnen met ME. Mijn immuunsysteem hield er gewoon helemaal mee op en dat resulteerde in jarenlange bedlegerigheid. Sinds ik LDN slik heb ik niet meer altijd griep. Ook heb ik sindsdien de schimmels een beetje onder controle gekregen. Maar het blijft pappen en nathouden. Ik ben nog steeds behoorlijk ziek.

‘Ik heb juist meer fibromyalgische klachten gekregen in de loop der jaren,’ ik vertel haar wat ik met matig succes doe om mijn leven leefbaar te houden. De chronische code voor fysio en hoe je daaraan komt. ‘Die krijg je toch niet voor fibromyalgie? Dat is toch niet erkend?’ roept ze uit. ‘Ik heb em gekregen van de reumatoloog, omdat ik hypermobiel ben en dat word wel erkend….’

‘Ik ben ook hypermobiel,’ roept mijn gesprekspartner blij. Hoera! We steken onze armen in de lucht! ‘Niet te hard juichen, hoor, anders vliegt er weer iets uit de kom….’ giebelen we vervolgens. ‘Ik had dat laatst inderdaad een keertje. Toen ik heel hard zwaaide, vloog mijn duim uit de kom….’ Weer lachen natuurlijk. Ja, lachen is gezond. Zelfs al is het om hele ongezonde dingen…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, Voorzichtig juichen……. zodat er niets uit de kom vliegt!

Ik kijk eens goed naar de jonge vrouw tegenover me. Ze is prachtig. Lief, zacht. ‘Hoe is het met je liefdesleven?’ ik durf het bijna niet te vragen, want wanneer kom je nu iemand tegen als je altijd in bed ligt? Maar ze heeft een lief. ‘Sinds een paar jaar. Het is een schat, altijd begripvol. We gaan lekker op vakantie nu. Dan helpt hij me aan alle kanten….’

Heks wil zo graag een geliefde, dat ze niet eens meer naar romantische films kan kijken. Het feit dat deze dame toch iemand bereid heeft gevonden om zich in te laten met haar zieke leven is hoopgevend. Niet alle mannen zijn hetzelfde. Ik heb gewoon altijd eikels getroffen, die niet van me hielden. En daar genoegen mee genomen.

‘Ik ben bezig om met mijn beste vriendin te breken. Zij wil altijd tegen me aan praten, ze is enorme aanslag op mijn beperkte energie, gaat chronisch over mijn grenzen….. Ik heb geprobeerd er verandering in te krijgen, maar dat lukt niet.’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Nu ben ik eindelijk voor mezelf aan het kiezen. En dat wordt niet op prijs gesteld! Ze zit enorm aan me te trekken. Zo wil ze per se voor de vakantie van alles uit gaan praten. Ik wil niks uitpraten. Er valt niks uit te praten. Ik wil gewoon dat dingen veranderen. Dat ze niet meer zo aan me trekt. Dat ze me niet meer zo leeghaalt…..’

‘Had ik toch toegezegd om met haar te praten. Omdat ze zo aandrong. Voelde ik me toch helemaal leeglopen van te voren…. Ik heb het afgezegd. Zij nijdig natuurlijk, maar ik ben enorm opgelucht. Heel vreemd.’

Heks staat er geboeid naar te luisteren. Ik herken dit proces. Ik zit er middenin. Ook ik heb van sommige mensen afscheid genomen. Ook ik liep tegen dezelfde dingen aan. Ook ik voel hoe er links en rechts aan me getrokken wordt. Terwijl ik ook heel eenzaam kan zijn. Toch ben ik liever alleen, dan in voor mij verkeerd gezelschap.

Mocht ik al twijfels hebben of ik nu eigenlijk wel zo goed bezig ben, dan zijn die nu helemaal weggenomen.

‘Mediteren doe ik nog steeds. Het helpt enorm als je bewust probeert te leven. Het lost niks op, maar de kwaliteit van je leven neemt enorm toe….’ glimlacht ze aan het einde van het gesprek.

Ik vertel haar over onze Sangha voor Kneusjes. Niet om haar uit te nodigen, we vinden onze mini Sangha perfect zo. Met z’n tweetjes. Voorlopig. Voor je het weet gaat er heel veel werk in zitten. En dat kost energie. En dat hebben we niet…

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Op je tandvlees lopen Olympische sport?

De jonge vrouw tegenover me zoekt naar woorden. Kan er niet op komen. Staat te haspelen. Ook zeer herkenbaar. Ze is gewoon doodmoe van ons gesprek. Met een heleboel tips een aanbevelingen nemen we afscheid. Daar heb je nog het meeste aan, de adviezen van mensen die in hetzelfde schuitje zitten.

Die zeggen niet de uitermate domme dingen, die ik normaal gesproken naar mijn hoofd krijg. De stompzinnige oplossingen, die nergens op slaan. Gegeven om van het gezeik af te zijn.

Maar zo gemakkelijk komen wij niet van ons gezeik af. Ik ben al dertig jaar bezig om beter te worden. Elke dag wordt er hard aan gewerkt. En het is nog steeds niet gelukt. Opgeven is echter geen optie: Ik ben geen voorstander van zelfdoding.

Zodoende slik ik weer braaf allemaal voedingssupplementen. Zit in een heftig traject bij de homeopaat. Probeer ik mijn leven om te gooien en op de rit te krijgen. Vechten tegen de bierkaai, maar je moet toch wat.

Mensen die afbreuk doen aan dit proces mijd ik tegenwoordig als de pest. En dat is wel eens anders geweest. Dat geeft de burger moed!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

 

Inspiratie vraagt geen spanning en sensatie. De Sangha voor Kneusjes is hier het levende bewijs van! Heerlijke bijeenkomst met toch een spannend einde…….

Woensdagavond fiets ik naar Kras. VikThor draaft naast me, springt sloot in, sloot uit. We gaan weer mediteren met onze Sangha voor Kneusjes. Heerlijk.

‘Oh, Heks, je hebt me toch zo geïnspireerd om te gaan kokkerellen. Kom kijken wat ik allemaal heb gebrouwen,’ Kras drukt me een glas verrukkelijk versgeperst sap van watermeloen en sinaasappel in de hand. We lopen naar de keuken. Daar staat een enorme kruimeltaart met zomerfruit. Mmmmmmm…….

De koelkast gaat open. Ook daar een keur aan lekkere vrij heksige brouwseltjes. ‘Ik begin eindelijk een beetje te eten zoals ik altijd wilde eten. Daar ben ik zo blij om!’

Mijn vriendin gaat net als ik gewoon een hele middag aan de haal met allerhande groenten en fruit. ‘Ik ga liever een keer per week flink over mijn grens, zodat ik wat te bikken heb….’ geef ik toe.

Doorgaans zaag ik ook nog een vinger bijna van mijn hand af. Eigenlijk zou ik er van tevoren een paar pleisters op moeten plakken! Alleen weet ik nooit welke vinger het deze keer gaat worden.  Allebei mijn handen preventief intapen is echter geen optie……

‘Ja, dat heb ik ook. Ik crepeer nu ook van de pijn. Maar ik heb het toch maar mooi voor elkaar gekregen!’ Mijn maatje is bepaald geen zeikerd. Dat realiseer ik me nog eens extra goed als ze eventjes later schreeuwend opstaat. ‘M’n knie is aan vervanging toe,’ verklaart ze droog.

‘Kom, we gaan zitten,’ ik pak mijn bel en klankschaal uit mijn tas en zet de timer van mijn telefoon op veertig minuten. ‘Zal ik eerst een stukje voorlezen?’ Kras neemt Thays boek over Boeddha’s leven van me over. We zijn er onlangs in begonnen en lezen elke week een stukje.

Rustig kabbelt het verhaal voort over een jongeman, die bij Boeddha in de leer komt. ‘Tot hier?’ Kras kijkt vragend, ‘Nou ja, het maakt ook niet zoveel uit, het is niet bepaald een spannende thriller, waarvan je perse wilt weten hoe het afloopt!’  We grinniken. Het is een heerlijk boek, maar inderdaad. Geen spanning en sensatie 😉

Heks geeft een ram op de klankschaal. De timer tikt minuten weg. Wij hebben het niet in de gaten, diep verzonken in meditatie als we zijn. ‘Zo fijn!’ roepen we achteraf tegen elkaar, ‘Nog even darmen delen?’

Heks heeft moeite met zichzelf. ‘Ik vind mezelf niet meer leuk. Ik ken mezelf niet terug. Ik kan zo terugverlangen naar de Heks, die zo gemakkelijk van iedereen kon houden. Die anderen voorop zette. Die wist waar het om gaat in het leven. Die volledig vanuit haar hart probeerde te leven….’

Ik weet dat het een fase is, datgene waar ik in zit. Alles gaat uiteindelijk weer voorbij. Impermanence, letting go, non desire, Nirvana……. Ook zal ik er beter uitkomen. Mijn grenzeloze manier van aanpak was nu eenmaal niet erg gunstig voor mezelf. Daar is nog veel winst te behalen…..

‘Heks, ik ben zo blij met jou. Jouw prachtige Wensdoos heeft me zo geïnspireerd. En ons reisje naar Biezenmortel heeft zoveel in gang gezet. Anders was ik deze traditie nooit tegengekomen. Ik vind het heerlijk dat Thich Nath Hanh zo’n rebel is. Het spreekt me geweldig aan. Het past me als een jas!’

We lopen intussen rondom het golfveld. Het schemert. VikThor springt weer sloot in, sloot uit. Lucas en Lotje sukkelen opgewekt aan de lijn voor Kras uit. We lopen een gigantische ronde. Het verstilde landschap dringt in onze botten. ‘Oh, wat heerlijk,’ zuchten we om beurten.

Als Kras haar scootmobiel in de schuur rijdt, zie ik hoe ongelofelijk moe ze eigenlijk is: Ze knalt bijna van de loopplank af! Heks is ook kapot. En precies op dat moment schiet de schuurdeur in een stuk hang en sluitwerk bedoeld om em open te houden. Tijdelijk. Niet voor eeuwig.

Helaas denkt dat hang-en sluit-stuk er heel anders over. Hardnekkig heeft het zich om het verbindingsstuk aan de deur geklonken. Wat we ook proberen, hij geeft geen krimp! Kras rent in en uit met haar pijnlijf. Ze ramt op het verbindingsstuk met een bijl. Snort een elektrische schroevendraaier op om het op die manier te proberen……

Heks schijnt bij met haar Iphone. Ik bestudeer het onding en zie waar de schoen wringt bij dit stuk verdriet van een scharnierende wanconstuctie. Dit gaat ons nooit lukken. Hier zijn onvervalste spierballen voor nodig. Goddank hoor ik de superaardige buurjongen scharrelen op de oprit naast die van mijn vriendin.

Zo eindigt de avond in chaos. De buurjongen stort zich op het probleem en Heks poetst de plaat. Het is intussen al ruim over elven en we moeten nog terugfietsen naar de stad. Door de motregen.

‘Is het OK als ik wegga?’ ik kus Kras op haar wang. Ze glimlacht afwezig. De buurjongen stroopt zijn mouwen op.

Traag peddel ik terug naar de Leidse binnenstad. Over het prachtige polderpad door de Merenwijk. VikThor mag niet in de sloten springen. Braaf draaft hij voor me uit. Wat is hij toch slim. Wat luistert hij toch goed. Plotseling jaagt hij achter een kat aan. Glibbert een bruggetje over, lanceert zichzelf toch bijna een groenige blubbersloot in……

Intrigerende tekst

Eenmaal thuis voel ik me toch zo lekker. Niets kan me deren. Ik speel nog een klein uurtje met mijn hondje. Gooi een heleboel lastige balletjes naar hem, die hij uit de lucht moet vangen. Daarna kruip ik in mijn mandje. Vredig, tevreden. Eindelijk weer een beetje blij met mezelf.

Vergeven doet leven!  Behalve als iemand op je hoofd flatuleert, dan ben je wel vergeven, maar met stank voor dank. Heks mediteert met haar beroepsgroep: Opgeruimd staat netjes, weg met die troep!


Op het laatste nippertje ren ik op hoge hakken naar de dichtstbijzijnde geldautomaat om te pinnen. Ik ga mediteren bij Maan en ik kan echt niet weer zonder geld aankomen vanavond. Even later ben ik onderweg naar Den Haag. Het is druk op de weg. Alle stoplichten springen voor mijn neus op rood. Adem in, adem uit. Precies om acht uur parkeer ik mijn auto. Een laatste sprintje over het grint op de oprit en ik ben gearriveerd.
Maan staat me in de deuropening op te wachten. Heks krijgt een dikke pakkerd. Triomfantelijk troont ze me mee naar de keuken. ‘Kijk lieverd, glutenvrije stroopwafels. Speciaal voor jou!’ Wat lief. Ik moet even slikken. Elke keer is er ook voor mij iets te bikken. ‘Maan, je bent echt een schat!’

Ik heb nog tijd voor een kopje thee. We beginnen iets later dan gewoonlijk. Mijn meegebrachte schedeltjes worden in het veld geplaatst. ‘Weet jij wat dit voor’n mineraal is? Ik heb het geweten, maar ben het vergeten….’ Heks  zwaait met een klein blauw schedeltje onder Maan’s neus. ‘Oh dat is, eh, eh, het schiet me zo te binnen…… Hemimorfiet! Ja, dat is het!’


Even later zit iedereen klaar voor de start. Maan neemt ons mee op reis met haar geleide meditatie. ‘Dit is een veld van vergeving, grijp je kans om dingen los te laten, weg te laten vloeien. …….’ Heks zakt diep weg, in de verte hoor ik de stem van Maan. Soms knikkebol ik even, maar ik val niet in slaap. Ik kom in een staat van bewustzijn met andere hersengolven. Ik zie en hoor dingen die er niet zijn. Of wel? Hoe reëel zijn die andere werkelijkheden?

Plotseling zie ik de familie Flodder. Kamerbreed staan ze op het beeldscherm in mijn kop me uit te lachen. ‘Jij bent Sjakie,’ hoor ik in mijn hoofd. Ik kijk nog eens goed naar mijn voeten met de grote Bommelschoenen en mijn vettige tweedehands tweedcolbertje. En inderdaad: Ik ben de maatschappelijk werker van die beroemde asociale familie. Geen wonder dat ze zo staan te smiespelen. Ze hebben me net weer bij mijn kladden gehad!

‘Kijk goed, Heks, hier kun je je voordeel mee doen. Kijk hoe die Flodders met Sjakie omgaan. Absoluut respectloos. Ze gebruiken hem van voor naar achter, zeggen af en toe iets aardigs, als ze wat van hem nodig hebben……  Regelmatig ligt hij in de kreukels in het ziekenhuis, nadat hij voor hen de kastanjes uit het vuur heeft gehaald. Of hij eindigt gekleed in het zwembad, terwijl de hele familie over de grond rolt van het lachen…..’


Ik kijk. Ja, het is niet best om die rol te vervullen. En Sneue Sjakie lijkt ook niet veel te leren van zijn miskleunen. Elke keer begint hij weer vol goede moed aan een hopeloos project. Keer op keer krijgt hij op zijn kloten. s’Avonds praat hij in zijn hoofd alles wat krom is weer recht. Om zich de volgende dag met frisse tegenzin weer in allerlei bochten te wringen en te laten vernederen. Bedankt wordt hij nooit, tenzij met stank voor dank. Dus dit ben ik? Zo opereer ik?

Na de meditatie werken we met de diverse kristallen schedels. Of we focussen ons op het kristallen veld. Vergeven. He Yek. Toch is het goed om te doen. Je doet het voor jezelf uiteindelijk. Het zal de Floddeers tenslotte een worst wezen of je hen vergeeft of niet. ‘Ik moet mezelf vergeven,’ denkt Heks, ‘Ik moet eens ophouden met boos zijn op mezelf, omdat ik dingen verkeerd heb aangepakt…..’

Als ik later aan de anderen vertel over mijn belevenissen krijg ik onverwacht een paar prima adviezen. ‘Altijd heel goed luisteren en kijken. Dan zie je vanzelf of er onzuiverheid is bij de ander en als dat zo is, dan houd je gewoon gezonde afstand. Mensen die zich verliezen in louter slachtofferschap moet je opzij zetten, daar kun je niets mee.  Hooguit vijf, tien minuten luisteren aan de telefoon, maar hou het daarbij. Soms zie je ook de weg bij iemand. Je ziet als het ware welke kant het opgaat bij iemand en dat is niet de kant die jij op wilt. Dan neem je afscheid. Je laat iemand lekker gaan op die gekozen weg . Als iemand teveel over je grenzen gaat en je leeghaalt verbreek je simpelweg het contact. Wees open en kijk en luister met liefde en compassie. Wees gereserveerd.’


De vrouw, die me deze aanbevelingen verstrekt is zelf het levende voorbeeld van wat ze daar zegt. Ze is een spirituele leraar vanuit Tibetaanse traditie en brengt wat ze hier zegt zelf in praktijk. ‘Ik heb juist het idee, dat ik harder moet worden. Ik wil niet meer zo’n zachtgekookte Sjakie zijn, waar iedereen maar overheen wandelt.’ Of pist, denkt Heks erachteraan.

‘Lieve Heks, blijf asjeblieft die open, warme, liefdevolle vrouw, die ja altijd bent geweest. Niemand zit te wachten op nog meer bittere, egocentrische en/of gefrustreerde takkewijven…….’ roept Maan ontdaan. Zij kampt met hetzelfde probleem als Heks, maar weet als geen ander dat het zaak is om liefdevol en open te blijven, ondanks gezaag en gezuig. 

‘De laatste tijd hoor ik vaak  de woorden, die Jezus sprak, toen hij hing te creperen aan het kruis. Naast hem hingen een paar schavuiten van de bovenste plank hem ondanks hun eigen benarde positie nog uit te lachen.  Omstanders bespotten hem vrolijk. “Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen.” Nou.  Als hij dat op zo’n moment voor elkaar kreeg, dan moet ik die paar nietsvermoedende onverlaten en ander gespuis in en om mijn huis toch wel kunnen vergeven? ‘

Wat is vergeven eigenlijk?’ De vrouw in kwestie heeft een afschuwelijke schoonfamilie. Ze wil hen best vergeven dat ze afgrijselijk in de omgang zijn, maar daadwerkelijk met hen omgaan is niet bepaald wenselijk. ‘Je hoeft hen toch niet aardig te vinden? En weer opnieuw in je huis uit te nodigen?’

Gelukkig niet. Dat scheelt. Snel vergeef ik een heleboel mensen grif wat ze me in mijn optiek hebben aangedaan. Vergeven doe je voor jezelf. Je laat los. Geen haken en ogen meer in die mevrouw of meneer. 

Er zit ver in. En geven! Je kunt iemand natuurlijk ook vergeven met stank. Ik bedoel niet zozeer de stank voor dank: Ik kende vroeger twee broers, die scheten lieten op elkaars hoofd……..  Geheid dat ze er een jeugdtrauma aan overgehouden  hebben! Vergeven vergeven is dan de enige optie!

Met een heleboel gouden aanbevelingen en rare familie Flodderbeelden in mijn kop rijd ik terug naar Leiden. ‘Mijn echte familie was toch ook wel een beetje Flodder,’ grinnik ik in mezelf. Ook wij woonden als eenvoudige agrariërs in een kapitaal huis in een sjieke wijk op een gegeven moment. Tussen de kakkers en de wethouders. Een echte Jambuurt. 


Alleen zat mijn moeder niet met rubberlaarzen aan in de kelder illegaal jenever te stoken. Zij was gewoon een hele goede modieuze zakenvrouw. Zonder jasschort, maar soms wel met een paar vergeten krulspelden op haar hoofd! En tevens heb ik geen broers en zusters in de criminaliteit. De harde humor is echter zeer herkenbaar. Mijn god, wat kunnen ze in mijn familie lachen uit leedvermaak. Het heeft me jaren gekost om te ontdekken, dat dat eigenlijk helemaal niet zo grappig is!

We groeien allemaal op met rare ideeën in onze kop. Geërfd van onze gekke voorouders. Heks heeft uit lijfsbehoud haar grenzen opgegeven. En laat dat nu net heel stom zijn. ‘Als je niet thuis bent kan er van alles gebeuren met je huis. Iemand kan inbreken, de boel in de fik steken. Zorg dat je thuis bent. Thuis bij je ademhaling!’ Aldus mijn leermeester Thich Nhat Hanh. 


‘Als je liefde en compassie kunt genereren is iedereen je partner’ is ook een hele mooie uitspraak van Thay. Jaren stond die wijsheid hoog in mijn vaandel. Hopelijk lukt het me om te vergeven. Weer te leven. Niet langer vergeven te zijn van woede en pijn. Met een beetje geluk en wijsheid zal iedereen ooit weer mijn partner zijn! 

Later zoek ik Hemimorfiet op in mijn huisbibliotheek. Het blijkt een zeer beschermende steen te zijn. Vooral tegen kwaadwillende gedachtes en manipulaties!  Ook helpt deze optimistische steen ingesleten gewoonten te veranderen. Hij laat je volkomen open en eerlijk zijn in je emotionele communicatie…… Goed steentje voor Heks nu. Het gekke is dat het ding al een jaar op mijn keukentafel staat en me nooit echt is opgevallen…… 😉

Echte liefde vergt veel moed, want je verplicht je om pijn weg te nemen en welzijn te bewerkstelligen…… Hmmm. En als dat nu niet lukt? Als je poging meer weg heeft van water naar de zee dragen? Heks is het zat om gevoelde nattigheid naar die grote plas te sjouwen. Ook het dweilen met de kraan open kan me niet langer bekoren……

‘True love takes a lot of courage, because it is a commitment to help remove suffering and offer well-being….’ leest Kras voor. Het is weer ‘Sangha voor Kneusjes’ avond. Vorige week hebben het een keertje overgeslagen, omdat ik perse naar het strand wilde. Het was toen tenslotte meer dan dertig graden!

Ik heb er geen spijt van: Het was ongelofelijk zwoel en heerlijk aan zee. Heks heeft er een fantastische avond stukgeslagen met haar lekkere hondje!

Remove suffering and offer well being. Maar tot welke prijs? En als het een eenzijdig gebeuren is, moet je er dan wel mee doorgaan? Gedachten tollen door mijn hoofd, terwijl ik naar de bel luister. Ik beoefen de adem soetra, maar halverwege zit ik weer te tobben. Ik kom niet verder dan lichaam en emoties. Mijn alles behalve lege geest spuit onstuitbaar ideeën door mijn kop.

Ik keer terug naar mijn adem. Telkens opnieuw. Koppig. Volhardend. Gesterkt door de naast mij ademende Kras.

Langzaam dwarrelen de gedachtes voor mijn voeten. Vormen een tapijt van onbegrip om me heen. Voorzichtig loop ik over mijn onvermogen. Sta er op. Erken mijn beperkingen. Stel eindelijk mijn grens.

Op weg naar huis springt VikThor net niet in een moddersloot. Het scheelt een haar. Vanmiddag lag hij wel in diezelfde baggersloot te spartelen. Heerlijk vond ie het. Zijn grote vriend Baris stond weer verbaasd naar mijn pikzwarte monster te kijken.

Vandaag zet ik een streep onder mijn poging iemand te helpen. Het lukt niet. Natuurlijk weet ik ook wel dat ik weer in mijn zelfde groef ben geschoten: Iemand die ik op dat moment niet of nauwelijks ken staat op mijn stoep met een heleboel problemen.

Heks vindt het zo erg dat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om die persoon weg te sturen. Langzaam word ik opgegeten door andermans problematiek. Het trekt een zware wissel. Ook zit ik weer eindeloos te luisteren. En niet naar de meest gezellige verhalen.

In dit geval heb ik ook nog geweldig mijn nek uitgestoken. Zonder resultaat. De wereld zit vol ellendelingen en hun slachtoffers. Ik heb er weinig invloed op. Zacht uitgedrukt.

Mijn acties zijn niet zonder gevaar. De malloot waar mijn protégé last van heeft is zeer goed in staat om Heks het leven zuur te maken. Vooral omdat hij hier in de buurt woont. En geen last heeft van scrupules als het gaat om dierenmishandeling en andere narigheid……

Na opnieuw een zeer lange adem bij al deze problematiek treft het inzicht me dat ik echt niet goed bezig ben. Vorig jaar heb ik een aantal mensen de wacht aangezegd, die eindeloos tegen me aan zaten te kwaken over hun ellende. Iets dat ikzelf niet doe. Ik sta het mezelf niet toe! Het is gewoon weinig verheffend om chronisch te mekkeren. Ik heb genoeg te zeuren, dat wel, maar ik wil het niet.

Waarom lukt het me dan niet om anderen de mond te snoeren als ze me doorzagen met hun gehuilebalk? Waarom laat ik volstrekt gezonde mensen met een geweldig leuk leven zo parasiteren op mijn beperkte energie?

Gisterenavond realiseer ik me weer dat ik er geen last van heb als ik in mijn heksengedaante sta. Als de Godin in me doorschemert is er niets aan de hand, die bron is eindeloos. Pas als ik op persoonlijke titel willekeurige getroebleerde mensen ga lopen steunen gaat het mis……

Dus als je aan mijn kop wilt komen zaniken over je ellende: Maak een afspraak voor een  ouderwetse paranormale behandeling! Je moet daar wel voor betalen, zo schiet ik er zelf ook nog wat mee op. Bovendien werkt zo’n behandeling beter als er voor wordt geschokt heb ik lang geleden al ontdekt…….

‘Kom maar hier, panter,’ zeg ik wat later tegen mijn boerenridder. Ee Zwarte heeft zich tegen mijn heksenhanden genesteld. Sinds zijn avontuur in het museum heeft hij last van zijn buik. Het gaat wel steeds beter, maar het rommelt nog steeds. Daarom zoekt hij elke avond mijn gouden handjes.

‘Godin, geeft die jongen je gulden liefde,’ terwijl ik het in mezelf reciteer voel ik mijn handen kloppen. Ikzelf stroom ook vol met haar geweldige oerkracht….

De Vader heeft de wereld dan misschien geschapen, maar de Godin heeft haar gebaard. We zijn allemaal uit haar voortgekomen. Pas als het vrouwelijke weer wordt gerespecteerd is er hoop voor de wereld. Voorlopig proberen we echter onze grote Moeder te vernietigen.

Grappig eigenlijk, want dat is onmogelijk. De kans is veel groter, dat wij, miezemuizige mensenkinderen, eraan gaan! Zelfs al explodeert de aarde: Het heelal blijft nog wel even bestaan!

Remove pain an offer well-being? Ja graag. Vanuit mijn goddelijke bron. Mijn hart.

edf24c238eb4f956965fd39a750b07f1