Inauguratie van Biden: Respect is het woord. Daar hebben sommige politici nog nooit van gehoord. Liefde en respect is hetzelfde laken een pak. Ja kak. Dat interesseert de meeste politici geen zak. Trump is goddank weg, Rotte Rutte moet oprotten. We zijn wereldwijd echt helemaal flauw van jarenlang kampen met die zotten.

Respect, dat is het woord. Heks kijkt naar de afscheidsspeech van Donald Trump. ‘Bladiebla, meuterdemeut,’ prijst hij zijn eigen verdiensten nog eens aan. Verdiensten? Ja, hij vindt persoonlijk, dat hij het geweldig heeft gedaan. ‘Ik ben vrolijk en blij,’ hoor ik hem zeggen, ‘Het land gaat alleen maar vooruit in de toekomst, blablablabla…’

Ik kijk naar zijn knaloranje kop. Hij heeft nog een extra laag zelfbruiner opgesmeerd om zijn afscheid wat kleur bij te zetten zo te zien. De man was inderdaad de meest kleurrijke president ooit. Dat staat buiten kijf.

De man gaat niet naar de inauguratie van zijn opvolger. Die dief, die zijn overwinning heeft ‘gestolen’. Dat is pas 1 keertje eerder gebeurd. 150 jaar geleden alweer. Toen was er blijkbaar ook zo’n Koekenpeer. Wel wil hij een afscheid met toeters en bellen. Nog nooit vertoond.

Ik kijk naar zijn opgespoten lipjes. Een wijf is er niks bij. Wat een mafkees is het toch. Hij kan zo meedoen aan RuPaul’s Drag Race! Misschien een leuke toekomstige carrière? Krijgt hij weer lekker veel aandacht en valsheid wordt in die kringen hogelijk geapprecieerd!

Fijn dat hij ophoepelt.

Respect is het woord. Daar heeft Donald Tramp nog nooit van gehoord.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde, Heks.’ zei de Surinaamse kruidenman jaren geleden tegen me, toen ik midden in de shit zat met mijn familie. Weggepest uit het familiebedrijf met mijn moeder aan het hoofd.

Anderhalf jaar zonder inkomen, om me klein te krijgen. Heks leefde indertijd van de wind met haar ME, ik had geen knoop, tot de rechter me gelijk gaf. Toen kreeg ik met terugwerkende kracht alsnog waar ik recht op had.

‘Rechters geven ook maar iedereen gelijk,’ was het commentaar van een familielid. Alsof je Trump hoort redeneren. Ja, narcisten, leer mij dat volkje kennen….

Respect is het woord. Liefde en respect zijn hetzelfde. De Surinaamse kruidenman had volledig gelijk met zijn advies. Jammer, dat hij er zelf niet naar luisterde.

De man zit in de bak momenteel. Hij heeft zijn dochters verkracht. Onder andere. Zijn strafblad heeft een lange baard.

Dus.

Dan zie ik Joe Biden op televisie. De dag voordat hij wordt geïnaugureerd. Tranen stromen over zijn wangen, terwijl hij zijn verhaal afsteekt. Een kwetsbare man. Of een huilebalk? Heks snapt wel, dat Trumpaanhangers de grootste moeite hebben met die man.

Dit is wel eventjes iets anders, dan het narcistische geschreeuw van die grote dikke bullebak met zijn kleuteruitspraken als ‘Make Amica great again’ en ‘America first.’

Heks ziet overigens liever deze huilebalk met een hart, dan die respectloze bal gehakt.

Respect is het woord.

‘Biden is a listener,’ vertelt een vrouw op televisie. Dat is goed nieuws. Ook iets totaal anders, dan die grote dove schreeuwlelijk. Wat? Was hij niet doof? Waarom wist hij dan nergens iets vanaf? Waarom zei hij dan van die ongelofelijk domme dingen? Zoals jezelf injecteren met chloor tegen Corona? Wat mankeerde die man?

Hij hing natuurlijk elke dag met zijn kop in de toiletpot om zijn kapsel bij te houden. Misschien kwam dat advies daar vandaan….. Misschien nam hij we elke dag preventief een grote slok.

Respect is het woord. Daar heeft Stumper Trump nog nooit van gehoord. Liefde is voor watjes. Wij zijn sterk. Wij zijn winnaars….

Ja, duh. Waar iemand wint zijn veel verliezers. Dat is het spel. Dat is het leven. Dat is hoe het is.

Heks is blij voor alle Amerikanen, dat die vreselijke verschrikkelijke oliedomme geslepen sociopaat in het regeringsvliegtuig is afgevoerd naar de eeuwige golfvelden. Die respectloze gestoorde idioot. Die klapperkloot.

En dan is er natuurlijk ook nog de nieuwe vice president. Een prachtige vrouw met een kleurtje. De allereerste vrouw in die functie. Heks hoopt, dat zij nog eens president wordt.

Heks hoopt, dat wij hier nog eens een keertje een vrouwelijk premier krijgen. Maar helaas, pindakaas. Wij krijgen ongetwijfeld die achterlijke Rutte weer op ons brood. Die respectloze idioot. De man, die de toeslagenaffaire afdoet als een smet op zijn succesvolle regeringsperiode.

Een smet! Waar hij zich dan wel voor schaamt zo voor de camera. Maar die schaamte gaat niet erg diep. Niet diep genoeg om zich te realiseren, dat hij op moet hoepelen. Dat hij weg moet wezen. Dat hij moet oprotten.

Respect is het woord. Daar heeft Rutte nog nooit van gehoord. Hij heeft de stem van duizenden mensen in nood jarenlang gesmoord. Willens en WETENS. ‘Ich habe es nicht gewusst…..’ daar kun je echt niet mee aankomen. Jij was verantwoordelijk. Al die jaren. dat beleid kwam uit jouw koker. Dus jij moet weg.

Maar helaas, die kwezel zit er nog. Hij zit te prossen met zijn avondklok. Van Mark moeten we nu met de kippen op stok.

Opzouten Mark Rutte! Ga terug in je hok!

AANRADER:Nieuw kinderboek over TRUMP: Pack your Sh*t and go!!!!

 

Sneeuw!!! Sneeuw!!!!! Sneeuw!!!! Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag. Wat een heerlijk weer! Heks wil meer sneeuw en ijs. Veel meer!!!!!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Het gaat morgen sneeuwen! Zullen we afspreken in Het Leidse Hout voor een snuffelwandeling?’ appt Heks vrijdagavond naar de baasjes van Freya’s BFF Sierra, de Australische cattle dog. Met Dingo in de genen. Voorwaar een pittig hondje om op te voeden, daar zijn haar baasjes ook achter intussen……

‘We hebben een expert geraadpleegd en die zei, dat wandelen en snuffelen met een volwassen hond wonderen kan doen in het geval van onze ondeugende puber. Ze krijgt dan het goede voorbeeld. Puppies onderling weten vaak helemaal niet waar ze mee bezig zijn. Als je niet uitkijkt leren ze elkaar verkeerde dingen aan….’ aldus de dames.

©Toverheks.com

Sierra legt elke pup op de rug. Vervolgens gaat ze het arme beest zwaar lopen domineren. De baasjes worden er gek van. ‘En wij maar denken, dat ze vooral veel met leeftijdgenoten moet spelen. Daar zijn we echt de fout in gegaan…..’

Mijn pup Freya wordt voor een groot deel opgevoed door mijn stabiele volwassen hond VikThor. Als puntje bij paaltje komt heeft ze niks in te brengen bij mijn goeiige evenwichtige viervoeter. Nog niet. Freya is natuurlijk wel een teef. En die zijn over het algemeen veel feller, dan hun mannelijke soortgenoten.

©Toverheks.com

Zaterdagmiddag is het dan eindelijk zover. Natte koude kleddersneeuw valt over Nederland. Ook Leiden is aan de beurt. De daken kleuren wit. De straten glimmen, de sneeuw smelt direct. Heks stapt in haar kanariepiet en rijdt naar Het Leidse Hout. ‘Zal het druk zijn in het bos?’ vraag ik me bezorgd af. Tegenwoordig is iedereen aan de wandel.

Nederlanders trekken massaal de natuur in. Daar is onze beperkte voorraad vrije natuur niet op berekend. Massa’s mensen drommen zodoende rondom het golfveld bij het Joppe. Of door polderpark Cronensteijn. Dwars door die mensenmassa wringen zich dan altijd nog de nodige zwaar hijgende joggers. Nooit van mondkapjes gehoord, die dwangmatig sporters….

©Toverheks.com

Heks krijgt het daar dan Spaans benauwd van. Ik vermijd dat soort situaties als het even kan. Zodoende wandel ik veel ’s nachts. Of op weinig inspirerende plekken, waar niemand komt. Ik ben als de dood voor al die doodsverachters. Die Coronaverspreiders. Die mondkapverkrachters.

Dat wordt nog wat met die komende avondklok: Kan ik niet meer uitgebreid midden in de nacht naar een park met mijn viervoeters……..

Maar oh, wat een wonder: Het bos is zo goed als verlaten. Op enkele bezoekers na. Een handvol kinderen en wat doorgewinterde hondenbezitters.

©Toverheks.com

Heks posteert zit op het grote veld. Daar heb ik afgesproken met mijn Amerikaanse hondenvriendinnen. Freya rent als een gek in de rondte. Ze raakt helemaal hiepredepieper van die wonderlijke witte wereld.

Alles ziet er anders uit! Wat is toch dat koude witte spul? Waar je met je neus in kunt wroeten? En vooral: Alles ruikt anders! Een hele nieuwe onherkenbare wereld gesitueerd in de gewone herkenbare wereld. Hoe leuk wil je het hebben?

©Toverheks.com

©Toverheks.com Waar is Freya?????

Een hyena-achtige hond komt aanrennen. Als een zot. Loopt Freya omver in zijn enthousiasme. Direct rent mijn pup achter het monster aan. In no time zijn ze leuk aan het spelen. Beetje ruig, maar daar kan mijn meisje heel goed mee uit de voeten. Ze zien er heel lief en schattig uit, die Springer Spaniëls, maar het zijn in feite echte bikkeltjes…..

Ik raak aan de praat met het baasje. Een antropologe, een onderzoekster. ‘Ik woonde voor mijn onderzoek een tijdje in Roemenië en daar heb ik deze knaap opgeduikeld. Hij zat in een asiel, waar ik als vrijwilliger een halve dag in de week werkte. Maar ja, Corona, . Moesten we verplicht terug naar Nederland, helaas…..’

Heks wil natuurlijk weten, wat deze dame onderzoekt. En laat dat nu iets heel actueels zijn! ‘Ik doe onderzoek naar complottheorieën en de mensen, die zich daarmee bezig houden….’

Nou, een beter onderwerp is eigenlijk niet denkbaar in deze absurde tijden. Complottheorieën zijn van alle tijden, maar door de informatie-infrastructuur van het huidige tijdsgewricht leggen ze enorm veel gewicht in de schaal tegenwoordig.

©Toverheks.com

‘Mijn vriendinnen zijn ook onderzoekster, ze komen zo met hun hondje,’ vertel ik de dame. Een schoonheid van heb ik jou daar overigens. Echt een beauty.

Even later voegen mijn vriendinnen zich bij ons. Ik stel de dames aan elkaar voor. ‘Ze doet een heel leuk onderzoek,’ verteld ik terloops, ‘Naar complottheorieën. Wappies en aanverwanten…’

In no time zijn de meiden in een intensief gesprek gewikkeld. Als we later op snuffeltocht gaan met onze hondjes komt een verrassende aap uit de mouw. “Ik heb net een master aangevraagd over hetzelfde onderwerp. In Utrecht!’ roept 1 van mijn Amerikaanse vriendinnetjes, ‘We hebben gegevens uitgewisseld. We houden contact!!!’

Wat grappig toch weer. Kijk, dit is nu iets, waar Heks al haar hele lange leven lang goed in is: Mensen verbinden. Met elkaar in contact brengen. Ik klets met Jan en Alleman en daar komen dan dit soort geweldige dingen van…

We lopen kriskras door Het Hout. Sneeuw dwarrelt om onze oren. Het is grauw en grijs in het schemerige bos. Ik kan mijn hondjes nauwelijks zien, perfect gecamoufleerd als ze zijn met hun witte vacht met zwarte stippen. Mijn Spingers zijn gewoonweg gemaakt voor dit soort condities!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Met name Freya ben ik voortdurend kwijt. Ze rent als een gek door de besneeuwde bossages. Als bezeten. Over de top happydepeppie. Ontketend. Van god los. Jeetje, wat kan dat beestje rennen!

‘Mijn hond is er nog nooit door een andere hond uit gelopen, maar uw pup krijgt het voor elkaar, hij kan het niet uitstaan,’ aldus de eigenaresse van een windhond onlangs. Een windhond! Geen pup ook, een volwassen windhond moest buigen voor mijn meisje…..

We lopen een heerlijk ronde, maar dan springt de cattle dog in een sloot. Ze denkt dat het een grasveld is, want er ligt een laag knalgroen kroos op. Met een doornatte en ijskoude pup is het tijd voor mijn vriendinnen om naar huis te gaan. Ook Heks wandelt naar de uitgang van het bos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat een heerlijke middag. Echt genieten. Ik schud de sneeuw van mijn capuchon en stap in de auto. De hondjes zitten in warme dekens gewikkeld in de kattenbak…..

Zondag heb ik een geheel andere ervaring tijdens mijn uitlaatronde. Het zonnetje schijnt en heel Leiden loopt en masse door de stad te wandelen. Ook de joggers zijn weer volop in beweging. Links en rechts zoeven ze tussen de mensenmassa door. Heks raakt compleet in paniek, als ze probeert een veilige wandeling te maken in het doorgaans rustige Park van Noord.

Pas als ik richting Zijl tuf met mijn scootmobiel en langs een lelijk impopulair pad ga rijden, wordt het rustiger. Wat een gekkenhuis. Alsof er geen Corona bestaat! De hele stad loopt op straat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com De enige sneeuwpop, die ik ben tegengekomen, gewijd aan Freyr!!!!!!

Na een uurtje vlucht ik weer naar binnen. Geef mij maar sneeuw en narigheid. Koud en somber kledderweer. Waarbij iedereen binnen bij de kachel blijft. Waarbij je verkleumt tot op het bot, als je je wel buiten waagt. Dat zijn mijn ideale condities.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding,’ aldus een vroegere vriendin van Heks. Een volksgezegde uit haar vaderland. Ze kwam uit Zweden…….

En het is zo. Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hart van Nederland toont Nederland zonder hart. De Niet Zorgzame Samenleving en de Asociale Dienst maken de dienst uit. Verdient een postbezorger echt zo weinig, dat hij niet eens op vakantie kan? En ook: Toeslagenaffaire. Het kabinet moet vallen, allerlei ministers worden aangeklaagd…. Komt hoofdverantwoordelijke Rutte weer met alles weg? Huh? Meen je dat nou? Het lijkt er op.

Vorige week vrijdag lig ik televisie te kijken. Hart van Nederland geloof ik. Of iets vergelijkbaars. Er is een item over de gemeente Overbetuwe. Een inteelt-gemeenteraad van de bovenste plank, schat ik zo in, als ik verneem waarover het conflict gaat.

Een raad met lange bemoeizuchtige neuzen en verweekte hersenen. Een club bestuurders, die ofwel in het gevang horen of in het gesticht. Zeg het maar. Ik ben voorstander van beide.

Tom en Els Bakker uit Elst kochten jaren geleden een huis in Overbetuwe. Ze mochten er wonen, dat was hun toegezegd. Maar opeens is het bestemmingsplan veranderd. Vraag mij niet hoe, ik heb niet de minste behoefte om me er in te verdiepen.

Het resultaat was, dat de familie er niet meer mocht wonen. Na een jarenlang slepend conflict werden ze uit hun eigen huis gezet. En nu moeten ze hun huis ook nog eens leeghalen. Ze mogen hun meubilair er niet langer opslaan. Tom staat te huilen. Els ook. Murw getreiterd door die idioten in Overbetuwe.

Het lijkt mij weer een sterk staaltje van Ruttes niet zorgzame samenleving. Waarin streng wordt gehandhaafd en iedereen een potentiële fraudeur is. Waar de overheid als een hongerig monster zijn brave burgers op eet. En uitkotst als ze er zin in heeft…. In plaats van haar burgers te helpen en te beschermen.

Els en Tom hebben namelijk niets verkeerd gedaan. Er is hun toegezegd ooit, dat ze in de woning konden wonen. Er zijn getuigen, onder andere een ex wethouder. Dus ze zijn er gaan wonen.

Ze hebben hun hele ziel en zaligheid in dat huis geïnvesteerd. En dan komen de regeltjesneukers er hun plasje opnieuw overheen doen. Ze zien een futiliteit, die eerder door dezelfde nare inteeltneukers over het hoofd is gezien. En opeens moeten die mensen daar dan weg.

Heb je mooi pech. En zoek het uit. Val dood. Beland in de goot.

Wat een KUTgemeente, dat Overbetuwe. Flipje draait zich om in zijn graf! Ik zou er nooit gaan wonen als ik jou was.

Nou, wat is er verder nog te zien in hart van Nederland, of iets vergelijkbaars, vandaag? Heks is benieuwd.

Een dame komt in beeld, die mantelzorger is van haar stokoude moedertje. Door al haar goede zorgen hoeft het mensje niet naar een tehuis. Prima toch? Moet je toch als overheid in je handjes knijpen, dat een familielid die taken op zich neemt. Geheel vrijwillig! Met een hart vol liefde!!!

Van de vroege ochtend tot de late avond is de dochter voor haar moedertje in de weer. Ze haalt haar uit bed en kleedt haar aan. Ze drinkt een kopje koffie met haar en smeert een boterhammetje. Ook het avondeten verzorgt die lieve schat.

Maarrrrrr: Ze wordt opeens gekort op haar uitkering, omdat ze te weinig boodschappen doet! Mijn god. Zit de asociale dienst tegenwoordig in je onderbroek te kijken? Waar bemoeien die lui zich mee.

Dit schat van een mens krijgt een minimuminkomen en heeft geen schulden. Loopt zich uit de naad voor een ouwetje in nood. En dan moet je 109 euro per maand inleveren, heel veel geld voor iemand met een uitkering, omdat je koffie drinkt bij je moeder. En een boterhammetje mee eet…..

Vervolgens leent ze 800 euro van haar zus, omdat ze haar vaste lasten nu niet meer kan betalen. En opnieuw wordt de dame gekort, want de Sociale Dienst, een geheel verkeerde naam voor dit asociale instituut, zie dit geheel onterecht als inkomen. Let wel, het is een lening. Ik neem zonder meer aan, dat die zus het ook niet al te breed heeft. Dus dat geld moet ook terug.

Willen ze dan dat die vrouw haar huur niet meer betaalt? Moet ze als dakloze verder leven, omdat ze koffie drinkt bij haar moeder? Wat een gestoorde wereld!

Maar er is nu iemand van een Chrrristelijke partij, die deze praktijken aan wil kaarten. Goddank.

Ja, hoera voor kabinet Ruttekutte. Sinds die malloot aan het roer zit zijn de huren met 35% gestegen. Gemiddeld moet je 9 jaar wachten op een betaalbare sociale huurwoning. Het aantal daklozen is verdubbeld. Om maar iets te noemen. De toeslagenaffaire is niet de enige schandalige smet op het blazoen van dat stelletje idioten.

Dan komt er een postbode in beeld. Hij wordt gelauwerd, omdat hij de beste postbezorger van Nederland is. Dag en nacht is hij in de weer om pakketjes op tijd op de diverse adressen te bezorgen. Hij kent zijn clientèle bij naam. Een bobo van PostNL komt in beeld.  Hij overhandigt een reischeque aan Mirac Topsakal, de winnaar.

‘Hij is al jaren niet in zijn vaderland geweest. En nu kan hij gaan!!!’ staat de kwezel zijn eigen goede daad aan te prijzen.

Er staat geen bedrag op de cheque. Het is voor een reis naar Turkije. Daar kun je vanuit Nederland al heen voor een habbekrats, dus het is echt vreemd, dat de dag en nacht werkende Mirac nog nooit heeft kunnen gaan. De vraag is dus hoeveel Mirac nu eigenlijk verdient bij PostNL. Of beter gezegd hoe weinig.

‘Zullen we het daar maar niet over hebben,’ de man van PostNL wil de feestelijke stemming niet bederven. Zijn stemming dan. Hij wil ook niet dat zijn bedrijf er gekleurd op staat, maar dat staat het natuurlijk wel. Heel gekleurd.

Vanmorgen beland ik in een kamerdebat op televisie. Opeens is er richting verkiezingen allerlei commentaar op het huidige kabinet. Geheel terecht in mijn optiek. Onder deze draak van een kabinet is de zorgzame samenleving een luchtspiegeling uit het verleden geworden, waar we slechts dorstig naar kunnen snakken.

De overheid heeft van alles een verdienmodel gemaakt. Vooral om de zakken te vullen van zakken, wiens zakken al voldoende gevuld waren voordat het echte zakkenvullen begon.

Nu moet het kabinet vallen. Op de valreep. En een aantal ministers krijgt alsnog hun vet. Wat Heks dan weer extreem opvalt, is dat de hoofdverantwoordelijke voor dit kabinet, Rutte, geheel de dans lijkt te ontspringen.

‘Weg met Rutte,’ ik voel me een roepende in de woestijn, ‘Kies iedereen behalve die Ruttekutte. Nou, ook geen dom blondje Wilders of Bladiebla Baudet. En al helemaal geen Willem Engerdld. Maar zeker niet een nieuw kabinet Rutte.’

Gemeente Overbetuwe is hypocriet. Die slangenkuil wil met bewoners tot een nieuw bestemmingsplan komen… pas maar op, niet instinken. Er zit vast weer een addertje onder het gras. Ik zou zeggen: Los eerst de problemen rondom dat bestemmingsplan van het huis van de familie Bakker maar eens op. Stelletje schurken.

 

Vandaag ben ik traag maar gestaag. Een slak op haar gemak. Een duffe doos en niet boos. Wel kwaad, nijdig vroeg in de morgen. Op mannetjes……. die in het riool wroeten, scootmobielen omruilen en pakjes bezorgen!!!!!!

Vanmorgen vroeg word ik gewekt door een raar geluid. Het is vooral luid. Ik kan het ook niet thuisbrengen, maar mijn hele huis schudt ervan. Heks zelf schudt ook uit haar pan. Ik steek mijn hoofd uit het keukenraam en zie een grote vrachtwagen stationair draaien onder mijn slaapkamerraam. 

Achter het gevaarte is het een drukte van belang met mannetjes. In alle soorten en maten. Ze staan verwoed met elkaar te praten en drijven intussen een pijp het riool in. Gorgelend gaat het ding zijn werk doen daar onder de grond.

Mannetjes

Geen idee, wat er aan de hand is. De straten hebben niet blank gestaan. Ook is er hier in het pand geen sprake van enige overlast vanuit het riool. Het lijkt een geheel wilde actie. Belachelijk en overbodig ook, maar dat vind ik als snel om 7 uur ’s morgens. Woest gewekt uit een diepe slaap.

Een paar uur later gaat de bel. Het is nog steeds vroeg. Ik krijg een pakje op mijn dak. Slaapdronken neem ik het in ontvangst. Oh, wat heb ik weer veel te kort geslapen. En zo gebroken. Niet zo kort als gisteren overigens. Toen tikte ik net de 4 uur aan. En ook niet zo kort als dinsdagnacht. Toen stonden er maar 3 uurtje op de teller. En al helemaal niet zo kort als maandagnacht……

Mannetjes

Heks heeft een waardeloze slaapweek. Ik kom maar niet weg uit deze wereld. Een grote zware steen ligt voor de ingang van dromenland. Die zwerfkei ligt ook als een steen op mijn maag. ‘Wanneer slaap ik een beetje bij?’ is de vraag. Vandaag? Nee, niet vandaag, want ik heb van alles te doen. 

Maar vanavond duik ik er vroeg in. Dat staat als een paal boven water. 

Mannetjes

Nadat ik het pakje heb aangenomen stort ik terug in bed. Ik probeer een droom op te pakken, maar die is er vandoor. Weggevlucht op de rug van een oude nachtmerrie. Ik zie hun contour nog flitsen aan de horizon. Dan val ik toch nog eventjes in slaap.

Als ik weer wakker word, schrik ik me een hoedje. Vanmorgen wordt mijn scootmobiel omgeruild. Ergens tussen 9 en 1. ‘Maar onze medewerker komt niet om 9 uur, hoor, hij moet eerst nog ergens anders heen,’ vertelt de dame van het scootermobielbedrijf me bij het maken van de afspraak.

v

Het is intussen al tegen 11 uur. De man zal zo wel voor mijn neus staan. Snel schiet ik wat kleren aan over mijn pyjama. Een paar sokken volgen. Even bijkomen……

Net als ik me weer in bed heb genesteld om even rustig wakker te worden met een kopje koffie, gaat de bel. Het is het mannetje met mijn tijdelijke scootmobiel. De mijne gaat onder het mes. Ik krijg een voetpedaal, zodat ik me niet langer het schompus hoef te knijpen met mijn halvezolige handjes.

Mannetjes

Na een kwartier schieten mijn handen dan volledig in de kramp. Ik houd het stuur op de meest bizarre manieren beet, om het apparaat dan toch nog een beetje aan de gang te houden. En dat is natuurlijk niet echt veilig. Die dingen zijn sowieso al zo onveilig als de pest. Sturen met je ellebogen is natuurlijk not done.

Heks heeft nog niet veel tekst. Ook doet mijn hoofd het nog niet echt. Ik sta dan ook verwilderd te luisteren naar de uitleg over het display van de leenmobiel. Weer helemaal anders dan zijn voorganger. Geen slakkenknop. Gaat in zijn achteruit middels een hendeltje. Maar wel in het bezit van een voetpedaal!

Mannetjes

Een uurtje later ben ik op weg met de hondjes. Mijn hulp is verwoed aan het stofzuigen. Ik heb mooi even de tijd om een uitgebreide ronde om de stad te doen. Het zonnetje schijnt. Het is heerlijk buiten.

Vandaag wil ik nergens aan denken. Ik wil me geen zorgen maken over mijn moeder met Corona. Afgelopen week geconstateerd na een flinke uitbraak in het tehuis, waar ze verblijft. Mijn demente moedertje. ‘Ze is voornamelijk heel moe…’ zijn de voorlopig geruststellende berichten.

Mannetjes

Maar ja, ze begint natuurlijk pas met dit gestoorde virus. Heel veel mensen, denken aanvankelijk dat het allemaal wel meevalt. Maar dan komt toch de man met de houten hamer. En dan gaat opeens het licht uit.

Kwetsbare ouwetjes, zoals mijn moeder, gaan vaak als een nachtkaarsje uit. Hele verpleegafdelingen zijn op die manier geëlimineerd qua bewonersaantal. Het dorre hout is grondig gekapt.

Mannetjes

‘Ruimt lekker op,’ zal de vrouw, die die term verzon wel denken. Of is ze intussen van mening veranderd? Is er al wat dor hout uit het struikgewas van haar pathetische leventje gekapt?

Ja, zelf geconfronteerd worden met de gevolgen van dit ellendige virus, doet wonderen in zo’n geval, heb ik geconstateerd. Mensen, die het hebben over mondluiers en de schande van het verlies van vrijheid, de onnodige hysterie en de hype, het grote gevaar van het dragen van die smoeldoeken……, diezelfde mensen draaien om als een blad aan de boom, als een dierbare opeens geveld wordt door Covid19. 

Mannetjes

Ik ben persoonlijk een beetje versleten door het allenig thuis zitten. Ik ben natuurlijk al een jaar bezig. Eerst met een pas geopereerde hond. En daarna in een eeuwige lockdown. Zelfs in de zomer hield ik me verre van mijn medemensen. Ik wil het namelijk echt niet krijgen. Het zou in mijn geval wel eens heel ellendig kunnen aflopen.

‘Nog even volhouden, Heks, het eind is in zicht…’ Zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaarst. Ik snak naar verbinding. Een paar armen om me heen. Een dikke vette knuffel.

Mannetjes

Op mijn gemak rijd ik mijn ronde om de stad. De hondjes gaan heerlijk uit hun plaat in de diverse parkjes. Dan kachel ik weer naar huis, ik ga samen met mijn hulp het bed verschonen. Hij doet de lakens in een hoes, dat doet hij in de woonkamer. En Heks kruipt door haar bed met een schoon onderlaken. 

MannetjesMannetjesMannetjes

Als ik de Mare op draai staat daar weer die vrachtwagen met een buis in het riool. Nu op een andere locatie. Een enorme teringherrie komt me tegemoet. Mannetjes zwermen er omheen als daze darren. Jeetje, wat zou er aan de hand zijn? De hele buurt moet eraan geloven!!!

Onze lokale shit wordt grondig aangepakt!!!

Mannetjes

Ja, vandaag ben ik traag. Onversaagd graaf ik in verleden, geniet heden en projecteer toekomst. Ik schrijf, dus ik blijf. Maar niet alles blijft bestaan. Mensen gaan. Vallen bij bosjes. Lieverd, als je wilt, mag je gaan…..

Mannetjes

Mannetjes

Mannetjes

Maan, maan, maanzieke maan. Waar komt die blauwe Orb nou vandaan? is het Elf zelf? Mijn vriend de elf? Levend in een wereld, hier ver vandaan…. maar ook zo dichtbij. Heks is zo blij, ei, ei, ei! Vandaag is mijn hele humeur naar de maan!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vanmorgen schrik ik wakker midden in een droom. Ik ren naar de voordeur, want ik ben ergens wakker van geworden. Pas als ik de deur open doe, realiseer ik me, dat de hondjes helemaal niet zijn aangeslagen. Huh?

Geen bel dus.

Ik strompel terug naar bed, want ik wil mijn droom weer oppakken. Ik zag een neef van me voorbijrijden en hij zwaaide naar me. Helemaal geen lievelingsneef ofzo. Ik denk echt nooit aan die man.

Nou ja zeg, herinner ik me een keer een droom, gaat het helemaal nergens over.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik gooi me nog een keertje op mijn linkerzij. En dan op mijn rechterzij. ‘Ga er maar uit, mythische vogel,’ zeg ik tegen mezelf, ‘Dit wordt niks meer.’

Ik ben in een goede bui. Het zonnetje schijnt. Ik ga maar eens stevig aan de koffie.

Wat koffie en pijnstilling verder is het tijd voor de hondjes. Mopperig sjouw ik mijn pup de trap af. Ze stikt van de energie en sjort aan de riem, dat het een lieve lust is. Mijn lijf vindt het geen lieve lust. Helemaal geen lust zelfs, maar een last. Een loden last verpakt in een schattig klein hondje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We gaan lekker met de scootmobiel. Ik ben afgelopen weekend achteruit tegen de deur van de berging aangereden, het onding zwaaide opeens open door de wind. De slakkenknop op de onvolprezen mobiel doet zijn naam geen eer aan. Het apparaat rijdt nog steeds vrij hard achteruit, ook als die knop ingedrukt is.

Zo kon ik niet op tijd stoppen en knalde vol op de openstaande deur. Krak. De kunststof behuizing van de motor was direct kapot. Goddank doet het apparaat het nog steeds…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik doe de bergingsdeur open, althans, dat probeer ik. Het slot opent heel zwaar. En wat raar, mijn sleutel ziet er opeens zo vreemd uit! En ja hoor, nu is het slot van de berging ook nog eens kapot. Door de zo ontstane druk op de sleutel is deze verzwakt. Hij kan elk moment doormidden breken…..

Het slot is niet ontwricht door de slakkenknop. Nee, er heeft een onverlaat met een koevoet tussen de deur staan porrelen. Hetzelfde stuk ongeluk, dat het algemene begingshok onlangs van zijn deur heeft beroofd. Al weken staat die deur levensgevaarlijk los in de gang. Tot hij vorige week plotseling omver lazerde, bijna bovenop mijn pup. Freya kon nog net opzij springen.

Ze had de klap niet overleefd….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verschillende telefoontjes naar Portaal hebben geen effect. Dat er hier in het portiek, naast een pup, ook nog een kind woont, dat die deur op zijn kop kan krijgen, interesseert de woningbouwvereniging geen een bal.

‘Hang er maar een briefje aan,’ mispels een mispunt van een medewerker in de week voor kerst. Nadat ik voor de zoveelste keer over die deur heb gebeld. Ja, Heks woont in een junkenportiek. Lichten kapot, deuren kapot, overal stof en vuil….. Maar we betalen evenzogoed de hoofdprijs.

Even later scheur ik met de hondjes de deur uit. Maar ik ben ook weer direct uitgescheurd. De steeg staat vol vrachtwagens en een incidentele personenauto. Guido Weijers is bezig zijn oudejaarsconference op te nemen in de Schouwburg. En daar is een hele entourage bij betrokken. Mopperig sla ik af een steeg in. Omrijden, ik haat het.

Mopperdemoper. Meuhmeuh. Ja, het humeur daalt met rasse schreden. Er is weinig voor nodig merk ik. Zal wel door die vreselijk kerst komen. ‘Je zit echt teveel alleen, Heks. Je moet toch….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, wat? Welke list kan ik nu weer eens verzinnen? Nog een pup er bij? Of een papagaai?

Dan ben ik via een omweggetje bijna bij het einde van de steeg aangeland. Daar staat een gozer midden op straat geparkeerd met zijn asobak. In de deur van de bijkeuken van het Griekse restaurant staat een kok in hemdsmouwen te oreren. Schort voor. Peuk aan zijn lip. ‘Mag ik er even langs?’

De heren kijken zeer verstoord. Ja, sta je lekker midden op straat geparkeerd komt er zo’n zeikwijf aan in een scootmobiel. ‘Je kan er toch wel langs,’ meesmuilt de kok. Die ik intussen al graag een klap wil verkopen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, ik kan er in principe langs. Als ik eerst mijn honden naar huis breng, want met een hond naast de scootmobiel ben ik sowieso te breed. Vervolgens moet ik ook het lef hebben om met gevaar voor eigen leven een rare afvoerputkuil in het wegdek te nemen. Met mijn wankele vervoersmiddel.

De pratende eikels laten me eerst gewoon staan. De man in de auto verdomd het gewoon om zijn auto een beetje aan de kant te zetten. Ik vraag het een paar keer vriendelijk. Pas als ik ga schreeuwen komt er schot in de zaak.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En oh, wat vinden ze het weer overdreven, dat ik nijdig word. De man in de auto begint een verhaal over positieve kerstgedachten. Hem wil ik nu ook slaan. Wat mankeert die gasten? Waarom gaan ze niet gewoon een klein stukje opzij? Rot op met je kerstgedachten. Ik wil kerstDADEN zien. Maar daar hebben die onnozelaars nog nooit van gehoord.

Zo ben ik dus binnen een paar honderd meter volledig verchargijnd. Van een zoete aardappel gemuteerd in een azijnpisser. ‘Ga zitten,’ sis ik tegen mijn pup, onderweg naar een parkje. Dat gaat weer lekker zo, Heks. Ik besluit om op mijn gemak een rondje om de stad te gaan rijden. Niets zo goed voor je humeur als in het groen toeven.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In het Werfpark kom ik Mattie tegen met zijn baasje, een heerlijke Surinaamse kapper annex kunstenaar. Hij heeft zijn knipsalon om de hoek van mijn huis. Van dit duo word ik altijd blij. Het baasje van Mattie is zo relaxed. Daar ontspant zelfs de grootste zenuwlijer weer van.

Zo rijd ik dan toch redelijk gemutst weer naar huis. Ik heb een afspraak met Rozenhart. We gaan weer aan de slag met kutklusjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat staat er op het lijstje?’ informeert ze, zodra we online zijn met elkaar. ‘We gaan niet veel doen vandaag, ik wil deze week alleen de hoogst noodzakelijke dingen aanpakken. Dus die kloterige Hema dierenverzekering gaan we wel een andere keer te lijf…..’

Ja, die kut Hema. Wat een hopeloze club. Heks heeft naast de basisverzekering voor haar dieren, ook nog wat aanvullende dierenverzekeringen bij hen afgesloten. En wat blijkt nu? Je mag bijvoorbeeld 750 euro per jaar declareren voor fysiotherapie, maar dat gaat dan wel af van het bedrag, 3000 euro per jaar, dat je op de basisverzekering mag declareren….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dus je betaalt een fikse premie bij voor de kat zijn kut. Ik persoonlijk betaal 15 euro extra per maand voor die ongein. Ik heb godbetert twee aanvullende verzekeringen bij die gekken afgesloten!

Deze voorwaarden worden volstrekt onduidelijk gepresenteerd, als je het afsluit. Ze doen net alsof je 10 euro extra premie voor bijvoorbeeld fysiotherapie betaald om 750 euro per jaar meer te mogen declareren…. Maar ergens in de piepkleine lettertjes staat het wel degelijk. Die extra bedragen betaal je om fysiotherapie te mogen declareren, maar het gaat af van het bedrag, dat je dan op je basisverzekering mag declareren……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik zie het al voor me, dat mijn zorgverzekering dat zou doen. ‘Ja, mevrouwtje, u mag wel accupunctuur declareren, maar dan moet u de huisarts zelf betalen.’

Nu heb ik natuurlijk een dramatisch jaar achter de rug met mijn viervoeter. Dus ik heb enorm veel kosten gemaakt. Ook voor fysiotherapie. Het totaalbedrag overstijgt die 3000 euro ruim….. Ik had dan ook echt gerekend op mijn aanvullende verzekering voor de vergoeding van de fysiotherapie-sessies…… Daarom verzeker je je dier. Voor dit soort toestanden. Als de kosten de pan uit rijzen! Niet voor een incidentele oorontsteking…..

Hema dierenverzekeringen is KUT. Ze zijn zo goed als onbereikbaar, telefoneren is onmogelijk bijvoorbeeld en ook schriftelijk is de communicatie mondjesmaat, er werken een stelletje randdebielen en ze zijn ook nog eens hartstikke corrupt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik heb deze keer alles 2 keer in moeten dienen. Waarom is me een raadsel, maar ik heb tot twee keer toe een heel pakket papieren op de bus gedaan. Hun website is zo achterhaald en achenebbisj, dat deze niet werkt op een Mac.

Dan hebben ze aanvankelijk slechts de helft van het geld gestort, waar ik recht op heb, ook als je uit gaat van hun achterlijke praktijken met de aanvullende verzekeringen. Pas toen ik ging dreigen met een rechtszaak kwamen ze snel met de rest over de brug. Naar geld voor de fysiotherapie kan ik dus gevoeglijk fluiten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen heb ik het bedrijf erbij gelapt bij de Autoriteit Financiële Markten. Want ik betwijfel of dit allemaal maar mag. En inderdaad: Heks krijgt een heel epistel terug van deze instantie. Ze gaan er mee aan de slag. Mijn klacht wordt zowaar serieus opgepakt!

‘OK, geen HEMA vandaag,’ Rozenhart begrijpt, dat ik er eventjes klaar mee ben, ‘Zullen we dan nog eens naar je zanglessen kijken?’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hier heeft Heks ook helemaal geen zin in vandaag. Ik heb nog 11 lesdagen en een aantal privélessen te goed bij mijn lerares. ‘Zoek jij dat nu eens uit, Heks, dan hoor ik het wel,’ zei ze tegen me, tijdens de laatste privéles.

Makkelijker gezegd, dan gedaan. Zeker met mijn beperkte energie. Het kost me uiteindelijk een paar dagen om alles op een rijtje te krijgen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar sinds ik dit grondig heb uitgezocht en haar mijn bevindingen heb geschreven, hoor ik helemaal niks meer van mijn juf. Enorm balen natuurlijk. ‘Misschien is er iets aan de hand. Misschien zit ze in lockdown in India. Misschien is ze zelf ziek geworden…’

Uiteindelijk bellen we alleen maar over de beschadigde scootmobiel met het bedrijf, van wie ik em in bruikleen heb. ‘Maakt u een paar foto’s, dan kunnen we de schade beoordelen….’ zegt de vriendelijke dame van het bedrijf.

Heks is te lamlendig om naar de berging te gaan, het ding naar buiten te rijden, foto’s te maken, die foto’s op de mail te zetten en alles met een toelichting op te sturen….

‘Ik doe dat donderdag wel, Rozenhart,’ verzucht ik, nadat ik de verbinding met het scootermobielbedrijf verbroken heb, ‘Ik ga nu eerst maar eens lekker naar buiten met de hondjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag loop ik in een uitgestorven Leidse Hout. Er is echt niemand. De maan staat vol aan de hemel te schijnen en dat geeft het bos iets sprookjesachtigs. Ik zit een tijdje op mijn bankje en praat met de fluisteringen, de sissers en de fluisterdingen. Ik zing voor de waterdame en schenk haar een haar. Uit mijn tobberige hoofd.

Dan zoek ik de elfenpoort en vind hem, ja, ik vind hem terug! De grote elf pakt mijn hand en zo lopen we door het lichte donker. Ik knuffel mijn beuk. Dan wandel ik een andere werkelijkheid in en ontdek een magische boom! Een boom met twee takken, die elkaar omarmen. Door de zo ontstane ring kun je reizen. Ja, reizen…… andere werelden in.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik wandel en wandel. Krijg er geen genoeg van. Zit stil op een bankje en baadt in het maanlicht. ‘Wat ben je mooi, moeder maan. En zo rond. Zo licht. Zo blij maak je mij. Zo’n blij heksen-ei.

Vanavond bak ik een pizza. Na twee dagen geniepige buikpijn heb ik eindelijk weer trek. En wat smaakt mijn baksel me heerlijk! Zoete rauwe bonen. Had ik honger dan? Jazeker!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

Wappie, Wappie, Wappie! Maak je nou een grappie? Met je wapperend gedachtengoed. Je gezonde bloed zonder antistoffen, nog wel, nog wel, je doet het tot nu toe hartstikke goed! Maar wat, als je straks naar adem happend in de ontvangsthal van een ziekenhuis, voorportaal van de hel, op je strepen gaat staan? Wil je dan vooraan? Vooraan bij de beademing? Mag er dan wel een chip in je mik? Of krijg je bij het idee al de hik? Heks is geen Wappie. Ik ben meer een Guppy, na drie kerstdagen eenzaam koekeloeren. Geef mij maar snel dat vaccin, dan kan ik weer socialiseren op volle toeren…..

‘JIj hebt zeker ook niet zoveel te doen als andere jaren rond de feestdagen,’ kletskous ik gezellig met een hondenmaatje van me in een snotterig Leidse Hout een paar dagen voor kerst, ‘Geen gemeenteborrel of kerstfeest hier en daar om te verslaan….’

Om ons heen springen onze hondjes enthousiast in de rondte. Mijn vriend heeft de leukste hond van het Hout. Op de mijne na dan. Happy doet haar naam eer aan. Ze tovert al sinds jaar en dag een glimlach om ieders lippen.

Ook regelt ze zonder enige inspanning de sociale omgangsvormen tussen de diverse onopgevoede herplaatste straatschooiers uit Verweggistan, die ons land sinds enige tijd overspoelen. Happy is de ongekroonde koningin van het Leidse Hout. Deze dominante teef heeft de wind er onder.  Ze hoeft er, zoals een echte dominante hond betaamd, niet eens iets voor te doen……

‘Welnee,’ roept mijn gesprekspartner, ‘Ik heb het juist hartstikke druk! Ik ga van hot naar her om allerlei initiatieven rondom Corona te verslaan voor de ‘Leidse Glibber’! Vandaag was ik bijvoorbeeld bij het LUMC, waar een man driehonderdvijfentachtig kerstpakketten heeft gebracht om het personeel te bedanken voor de goede zorgen. De arme ziel heeft er het afgelopen voorjaar weken in coma gelegen aan de beademing……’

‘En nu wilde hij dus zijn redders bedanken op ludieke wijze! Met hulp van sponsors is het hem gelukt om die pakketten voor elkaar te krijgen… Hartstikke leuk om een verhaaltje over te schrijven natuurlijk. We kunnen alle Feelgoodnieuws goed gebruiken in deze rare tijden….’

‘Ik heb laatst ook een demonstratie van Wappies verslagen, maar dat vond ik best eng,’ vervolgt hij zijn verhaal. Heks kijkt hem glazig aan. Wappies? Wat zijn dat? Buitenaardse bezoekers? Wezenloze slappehappies?

‘Wappies zijn die virusontkenners. Mensen van viruswaanzin en aanverwante idioterie,’ krijg ik als reactie op mijn verbaasde blik. Ja, weet ik veel. Ik lees nooit iets over die club gekkies. Waarom zou ik?

‘Als je uit belangstelling twee keer iets over die beweging leest, krijg je vervolgens middels de zoekmachines alleen nog maar al die viruswaanzinshit op je computer gepresenteerd. Daardoor weten heel veel mensen op een gegeven moment gewoon niet beter. Ze leven in een wereld met alleen dit soort corrupte informatie. Gevaarlijke ontwikkeling, hoor,’ vervolgt de baas van Happy.

‘Bij een demonstratie op het Stadhuisplein onlangs stond een hele enge man te oreren, dat er verband was tussen het virusbeleid van de overheid en nazi Duitsland!!! Wat een mafkees. Het enige verband, dat ik zag, was zijn manier van mensen manipuleren. Een eersteklas volksmenner met een rare naam. Ene Morderchai Krispijn….’

‘Die naam past ook wonderwel bij een lid van ‘The Adams Family” grapt Heks, die zelf ook een hele gekke naam heeft. Zo kreeg ik laatst een brief van een webwinkel, die begon met ‘Beste Lul.’ Hadden ze mijn naam door een vertaalmachine gehaald….

‘Die man is zelf stervensrijk, dus die boetes voor het niet navolgen van de regels zijn voor hem een peuleschil. Staat die kwibus mensen op te roepen om geen mondkapje te dragen, geen anderhalve meter afstand te houden, boetes niet te betalen….’

‘Maar ik ken heel veel van die mensen, die dat allemaal geloven, vanuit de wandelgangen. Arme stumpers vaak, die volgend jaar op straat staan, als ze doen wat die griezel zegt…..  We gaan de maatschappij omverwerpen, riep die gek!’

‘Echt, ik heb al heel wat demonstraties verslagen en ik ben nog nooit bang geweest, maar nu liepen de rillingen me over de rug.’

Heks kent ook de nodige Wappies. De natuurwinkel heeft bijvoorbeeld opeens rare oproepen op de toonbank liggen om geen mondkapjes te dragen. Ze zouden heel gevaarlijk zijn. De eigenaren van de winkel mankeren niks aan hun bovenkamertje. Toch ligt dat pamflet daar.

Heks overweegt om na veertig jaar vaste klant bij dit piepkleine winkeltje te zijn geweest, maar eens op zoek te gaan, naar een andere biologische winkel. Waar ik niet tegen dit soort oproepen aan loop.

Wat je denkt moet je zelf weten, denk ik ook bij een behandelaar van me, maar hou je mond hierover tegen je clientèle. Ik kan je niet meer serieus nemen, als je als alternatief behandelaar zegt, dat de ziekenhuizen helemaal niet vol liggen. Dat mensen er helemaal niet aan dood gaan. Dat het virus verzonnen is door de overheid. Dat, dat……

Iedereen mag denken wat hij of zij wil. Maar hou het daarbij. Deel het niet met mij. Ei, ei. Intussen deel ik bij voortduring mijn eigen gedachtengoed hier op dit medium……

Heks zit alweer een jaar binnen te koekeloeren. Direct na de feestdagen van 2019 ging mijn hondje onder het mes. Zijn herstel heeft bijna drie maanden in beslag genomen. En toen was de lockdown alweer een feit.

Ik ben het dan ook erg zat. Vooral ook omdat we er allang vanaf hadden kunnen zijn met zijn allen. Als we ons allemaal 2 weken strikt aan de regels zouden houden, is het virus op zijn retour.

Huh?

Maar nee. Er wordt massaal kerst gevierd.

‘Eerste kerstdag komen mijn zussen en hun partner, dan gaan we ook nog even bij oma langs, dan hebben we tweede kerstdag met de familie van mijn man een etentje.’

‘Onze kinderen hebben met alle neven en nichten afgesproken in Amsterdam. Ja, die houden zich niet helemaal aan de regels…’ aan het woord een vriendinnetje van Heks, die echt geen Corona moet krijgen, omdat ze tot de absolute risicogroep behoort.

Dus zelfs iemand, die al het hele jaar ongelofelijk voorzichtig doet, gaat er met kerst lekker tegenaan. Want laten we wel wezen, je kunt wel met je hele familie in etappes van alles afspreken, maar uiteindelijk heeft dan toch iedereen met iedereen contact.

Dus als iemand binnen deze keten Covid 19 onder de leden heeft, dan wordt het virus evenzogoed bij elk huishouden keurig netjes als extra presentje onder de kerstboom afgeleverd!

Goed plan!!!

Op televisie vertelt de eigenaar van een chic restaurant over zijn speciaal voor deze kerst in elkaar gedraaide afhaalkerstmenuutjes. Bedoeld voor kleine huishoudens, die zelf geen zin hebben om te koken. ‘Ik krijg enorme bestellingen voor gigantische groepen binnen. Ja, ik ben geen politieagent, dus ik ga dat wel gewoon afleveren….’

Dat wordt vechten om een plekje over twee weken bij de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen. Dat wordt knokken om een hapje lucht aan de beademing!

En Heks maar koekeloeren in haar dooie eentje. Wachtend op betere tijden. alsof ik geen huidhonger heb! Mijn huid is zo hongerig, dat mijn dagcreme met het nodige lawaai naar binnen wordt geslurpt. Mijn huid is zo uitgehongerd, dat die Mordechai Krispijn moet uitkijken om niet door mijn epitheelweefsel te worden aangevallen.

Mijn huid is zo van god los ondervoed, dat ik soms minder kleren uit trek, dan dat ik ’s morgens heb aangetrokken….. De eerste laag weer eens opgegeten door mijn opperhuid…..

Vandaag zie ik een heel klein stukje van een talkshow over dit onderwerp. Jinek interviewt Femke Louise. Deze trendsetter is tot spreekbuis van viruswaanzin gebombardeerd. In no time valt ze door de mand met haar gewauwel. Maar ze wordt gered door de Intensive Care specialist Gommers. De man, die mijns inziens een lintje verdient. Onze reddende engel.

Hij blijft het gesprek aan gaan. En dat is volgens mij wat we moeten doen.

Nog een hele enge man……

‘Die mensen zijn zo dom,’ hoor je ook Heks vaak zeggen over Wappies. Hersenloze blaatschapen, die alleen maar kunnen na-apen, wat een ander ze voorkauwt. Maar is dat zo? Hebben ze dan helemaal geen punt?

Er is in de loop van de geschiedenis zo vaak achteraf gebleken, dat overheden de meest verschrikkelijke dingen hebben uitgehaald met hun onderdanen. Dus al die mensen, die zo wantrouwig zijn naar hun overheid en paranoia reageren op de genomen maatregelen? Dat komt echt ergens vandaan.

‘Ik ben helemaal klaar met de Schot,’ moppert de Don aan de telefoon. Een goede vriend van hem slaat de grootst mogelijke Wappiewartaal uit. De Don zit ook al heel lang in zijn dooie eentje in zijn huis opgesloten. Hij kan dit soort geleuter niet verdragen.

‘Schotten hebben enorm te lijden gehad onder het engelse regime. Ik ken daar afschuwelijke verhalen over,’ sust Heks haar oude vriend. Als Schot ben je sowieso al wantrouwig naar welke overheid dan ook. En in deze tijd nog eens een beetje extra.

‘Het idee, dat er iemand in de wereld die pandemie allemaal zit te orchestreren is toch te gek voor woorden, Heks?’ moppert de Don. Ja, daar slaat mijn oude vriend de spijker op de kop. Het idee, dat dit allemaal in gang is gezet om ons een chip in te kunnen spuiten bijvoorbeeld….. Van de gekke.

‘Ja, dat vind ik ook bijzonder gestoord geredeneerd,’ zegt de Wilde Boerenzoon, in een ander telefoongesprek, als die chip ter sprake komt, ‘Al die mensen van viruswaanzin hebben een smartphone. Ze zijn sowieso al altijd traceerbaar. Heel veel persoonlijke informatie ligt samen met die telefoon al op straat……’

De Wilde heeft geen smartphone om die reden.

‘Als dat vaccin er komt sta ik vooraan,’ nemen de baas van Happy en Heks afscheid een paar dagen geleden. ‘Als ze om 7 uur s’morgen beginnen met vaccineren, sta ik om 5 uur op de stoep,’ roept mijn vriend over zijn schouder bij het weglopen. ‘Ik om half 3,’ galmt Heks hem na.

 

 

Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.

Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.

Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..

Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.

Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.

Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.

‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.

Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.

Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?

Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.

Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.

Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.

Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.

Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.

Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.

De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.

Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.

‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.

Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.

Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.

Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!

Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.

Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’

Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.

Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.

Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.

‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’

Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!

Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.

Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..

Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.

De overgangsperiode

Nadat de crematie heeft plaatsgevonden begint de overgangsperiode van 49 dagen, ook wel ‘bardo’ genoemd. Maximaal zeven weken na het overlijden zal namelijk het bewustzijn een nieuwe levensvorm vinden. In deze periode vinden er diverse rituelen plaats die de overledene moeten helpen bij het vinden van de verlichting. Veelal vinden er lichtceremonies, zuiveringsrituelen, voedseloffers en meditaties plaats. Ook wordt er in deze periode van 49 dagen wekelijks gebeden.

 

 

Binge-watch: ‘Friends’, the serie that never ends. Heks zit zich te ergeren aan sommige typjes, zeikmannetje en mutsig Miepje…. Maar ook volop genieten en slap van de lach, eindigt mijn dag. Dat was weer een dag. Wat een dag, wat een dag. Heks beleeft ook geen zak. Daarom lekker wat schrijven op mijn gemak.

Met pijn in mijn hart nam ik een tijdje geleden afscheid van mijn Horizon mediabox van Ziggo. Niet dat het zo’n geweldig apparaat was, verre van. Maar ik had alle seizoenen van ‘Allo, Allo’ er op staan. Opgenomen, toen Fox de serie integraal uitzond.

Avond aan avond hielpen de afleveringen me in slaap. Heks bleef zich de tranen lachen om de onzinnige idioterie in de serie. De droge engelse humor. De zottigheid. De geestige flauwekul. De fantastische acteurs….. Ik ken sommige afleveringen zo ongeveer uit mijn hoofd.

Op het nieuwe apparaat van mijn provider is meer ruimte om dingen op te nemen. Want het wordt opgeslagen in een cloud! Dus Heks neemt op. Helaas wordt ‘Allo, Allo’ nergens meer uitgezonden. Tot voor kort nog af en toe op ‘ONS’, maar ook daar is de serie intussen gestopt. Ik mis mijn opnames. Heel erg.

In een opwelling besluit ik om de eindeloos herhaalde serie ‘Friends’ op te nemen. Ik heb zo te hooi en te gras wel de nodige afleveringen gezien natuurlijk, door de jaren heen. Geen ontkomen aan. De serie is nog steeds eindeloos populair. Ook al zijn de acteurs inmiddels in werkelijkheid bijna bejaard.

In de serie blijft de vriendenclub eeuwig jong.

Dus Heks kijkt naar ‘Friends’. De hele serie chronologisch achter elkaar. Ik kom afleveringen tegen, die ik nog nooit heb gezien. Ik ben ergens halverwege gestart, maar inmiddels is de hele serie weer van voren af aan begonnen. Dus dat doe ik straks ook. Als ik aan het eind ben beland.

Af en toe zit ik te hikken van de lach, want ja, veel herkenning. Heks heeft ook een paar keer zo’n soort vriendenkring gehad. Met vergelijkbare types als in de serie. ‘Dan was jij natuurlijk een soort Phoebe Buffay,’ hoor ik jullie denken. Inderdaad draagt die dame hetzelfde soort modieuze hippieachtige soepjurken als Heks in haar jonge jaren. Ook is ze van uitermate alternatieve signatuur, net als Heks.

Maar Heks kan haar vage gedoe vaak totaal niet uitstaan. Ik vereenzelvig me helemaal niet met dat karakter. Wel herken ik, hoe er op haar alternatieve levenswijze gereageerd wordt. Alsof ze van de ratten bezeken is.

Heks is van nature een beetje een nerd. En een vrouwelijke variant van dat type zit niet in de serie. Wel een mannelijke, namelijk Ross. De oneindig saaie dinosaurus-specialist. De nutty professor.

Hem kan ik vaak niet uitstaan. Met enige regelmaat zit ik met kromme tenen naar zijn capriolen te kijken. Hij doet me denken aan een oude liefde van me. Dezelfde gekke trekjes. Dezelfde doorgeslagen jaloezie. Dezelfde frustraties. In het kwadraat!

Iedereen moet altijd rekening houden met zijn gevoeligheden. Maar meneer de Koekenpeer walst zelf over Jan en Alleman heen. Stopt zijn lul in elke vrouw, die hem niet direct afwijst. Maar is ziekelijk jaloers als een man alleen maar naar zijn vriendin kijkt.

Ross is de lieveling van zijn ouders. Het over het paard getilde wonderkind. Dat is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk voor het vormen van een prettig karakter.

Hij is ook zo’n jongen, die direct met een wildvreemde vrouw het bed in duikt, als zijn liefje een time out wil, omdat hij gekmakend jaloers reageert op een mannelijke collega van haar. Waar ze niets mee heeft, behalve een prettige collegiale verstandhouding.

Ross zoekt er van alles achter. Hij onderwerpt haar dagelijks aan een kruisverhoor. Drijft haar tot waanzin met zijn gemekker. Herkenbaar!!! Maar zoals gezegd neukt hij met de eerste beste vrouw, die hem aandacht geeft, als het stel besluit een kleine pauze in de relatie in te lassen.

Dezelfde avond! Hij laat er geen gras over groeien!

Een paar uur, nadat Rachel hem heeft meegedeeld, dat ze ruimte nodig heeft, port hij met zijn geslacht in het leuke meisje van de kopieerwinkel.

En als zijn na dit incident nu toch echt voormalige vriendin het uiteindelijk verneemt en hier heel boos over wordt, vindt hij dat hij volledig in zijn recht staat. Ze waren toch tijdelijk uit elkaar? Dan kan je toch doen wat je wilt? Met je Pieleman?

Ik zou zeggen: Stop em even nergens in, maar trek er maar eens lekker an!

Wraakseks. De meest puberale vorm van seksuele miskleun.

Maar ja, het is maar een fictieve serie, dus Heks maakt zich niet echt druk over de nutty professor. Over zijn gezemel en gezeur. Over zijn gelijkhebberigheid en onredelijke jaloezie.

Zijn dwangmatige controle.

Zelfs jaren later controleert hij nog steeds het leven van zijn ex. Doet moeilijk, als ze iets krijgt met een ander uit de groep. Waar hijzelf altijd gewoon zijn goddelijke gang gaat met wie hij maar wil. Ja, van bil, bedoel ik. Van dikbil.

Met zijn studenten, collega’s, het maakt hem niet uit. Alles wat krom is kletst de man recht. Ja echt. Behalve zijn geslacht……

‘Waarom kijk je er dan naar, als je je zo ergert?’ zul je je afvragen. Omdat ik vaak dubbel lig van de lach. Ook om die dwangmatige dino-prof. Juist ook om hem. Veel van de types zijn me erg dierbaar geworden. Ze doen me denken aan oude vrienden, waar ik me goed bij voelde. Zoals mijn oude vriend X, nu dominee op de bijbelbelt.

Wat ik leuk vindt aan de serie is de onderlinge loyaliteit van de vrienden. Waar ik in mijn jonge jaren zonder meer door mijn vriendenkring werd vergeten, toen mijn relatie met de man, die notabene via mij bij de vriendenkring was binnen gekomen, stuk liep, kiest in de serie niemand partij in een dergelijk geval. Te mooi om waar te zijn?

Heks is niet zo goed in vriendenkringen. Elke keer gaat het mis. Heks herhaalt haar oude patronen: Ik doe mijn gloeiende best, teveel, en wordt uitgekotst. Of ik loop tegen mijn grensprobleem aan: Er is altijd wel iemand in zo’n gezelschap, die eindeloos over mijn grenzen gaat. Of ik word weer gekroond tot zondebok: Iemand doet expres heel gemeen tegen me. Of ik draai voor andermans shit op. En niemand, die er iets van zegt!

Dat kan ik dan niet begrijpen. Want zelf spring ik om het minste geringste in de bres voor een ander. Een soort Pavlov effect: Ik ben al gesprongen, voor ik erover heb nagedacht.

Zo ben ik eens effectief uit een vriendenkring gewerkt door een dame, die me in een dronken bui had verteld, dat ze neukte met de mannen van haar beste vriendinnen. Stiekempjes natuurlijk. Ze vond, dat ze volledig in haar recht stond: Ze had ook zo haar behoeftes.

Voor de plastische chirurgie…..

Heks keek geschokt. Voor mij is dit hoogverraad. Ik kan er met mijn heksenhoed niet bij. Maar wie schetst mijn verbazing? Ik ben na die dronken bekentenis nooit meer ergens voor uitgenodigd door die vriendenclub. ik kwam er jaren later toevallig achter waarom….

De dame in kwestie had rondgebazuind, dat ik geen behoefte meer had aan contact met deze mij zeer dierbare mensen. Ze was natuurlijk bang, dat uit zou komen met welke heren uit die bewuste vriendenkring ze allemaal had liggen rampetampen. En op welk  geslacht van welke man van welke vriendin uit de kring ze zich wegens haar behoeftes had vastgeprikt.

Ja, zo’n vriendenkring is leuk, maar alleen als mensen een beetje ethiek in hun donder hebben. Anders wordt het al gauw een pijnlijke aangelegenheid met al die jeugdige hormonale onrust. Of middelbare onrust, zoals bij de vrouw met behoeftes.

Ik weet er alles van, ik ben ook hormonaal onrustig geweest. Jong dus. In de wilde jaren zeventig en tachtig. Voor de Nieuwe Preutsheid.

Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik altijd de reputatie heb gehad van wilde meid. Ik ken brave teutemeutvrouwtjes en keurige burgermannetjes, die zich voortdurend in het geniep een slag in de rondte bedriegen, maar ik heb de naam. Dat is ook de reden, vermoed ik, dat die vroegere vriendin dat verhaal aan mijn onwillige neus hing.

Maar Heks heeft een bloedhekel aan bedrog. Ja, ik heb een spannend en opwindend leven gehad, met exotische liefdesaffaires en razend interessante minnaars. En een incidentele minnares. Zeker spannend vergeleken met de gemiddelde vrouw. Maar die lovers waren allemaal vrijgezel. Dat dan weer wel.

Zeker wel.

De meeste tijd heb ik echter in mijn eentje doorgebracht. Als vrijgezel. Thuis in mijn huis. Met een chronisch defect aan mijn kleed. Niks spannend en opwindend. Niet altijd gezellig. Dodelijk saai en eenzaam soms.

Friends. Ik mis mijn oude vriendenkringen. Want met die paar ellendelingen zijn ook de lievelingen verdwenen.

Jarenlang kwam zo’n kring hier elk jaar op de nieuwjaarsborrel. Heks pakte dan groots uit. Ik werkte er echt maanden naartoe, met mijn beperkte energie. Tot iemand in de kring het nodig vond om me systematisch onderuit te halen. Het bloed onder mijn nagels vandaan te treiteren. Subtiel maar volhardend.

Het is overigens nooit iemand opgevallen, dat ik die borrels niet meer organiseer. Mijn eindeloze inspanningen met een brak lijf werden waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt. Net als er verder nooit gezien wordt wat een halvezool ik eigenlijk ben.

Er komt bijvoorbeeld tegenwoordig dagelijks wel een nieuwsgierige buurvrouw naar me toe om te vragen wat ik in godsnaam in die scootmobiel doe. ‘Nou, lekker luieren…’ wil ik dan het liefst zeggen, ‘Rondrijden op kosten van de gemeenschap. Mezelf heerlijk aanstellen. Aandacht trekken. Medelijden opwekken…’

‘Oh, ik heb al vijfendertig jaar een vervelende ziekte. En de laatste jaren zijn ook mijn benen aan de beurt. Vandaar…’ verzucht ik dan maar. Opgewekt weliswaar. En het is waar. Absoluut waar.

Heel leuk aan de serie Friends is, dat de acteurs in werkelijkheid ook hele goede vrienden zijn geworden!!! Dat proef je er een beetje doorheen, als je naar de uitzendingen kijkt. Dat doet goed!

 

 

Klein gebrek, geen bezwaar. Je zegt het maar. Size doesn’t matter, maar inhoud dan weer wel. Neem nu Thierry Baudet. Een hol vat dat promoveert? Heks gelooft het niet snel. Maar het is waar gebeurd. Heus. Geen fake news.

‘Mijn beste lover ooit was juist heel klein geschapen. Maar hij kon geweldig fel uit de voeten met de bescheiden vorm waar de schepper hem mee had bedeeld. Vliegensvlug wist hij alle hoekjes en gaatjes te raken….’

‘Ik heb ook eens een geliefde gehad met een geslacht als een onderarm. Hij kon er helemaal niks mee! Hij lag maar zo’n beetje te zagen. Slaapverwekkend……’

Mijn vriendin hikt en proest. We voeren weer eens zo’n onmogelijk idioot gesprek. Over size doesn’t matter. Ik zit haar verschrikkelijk aan het lachen te maken. Het gesprek start in een geheel andere context. Maar al snel evolueert het deze kant op. 

Waar hadden we het nu eigenlijk over aanvankelijk? Over Thierry Baudet? Heks weet het niet meer. Toch is dit mijn eerste associatie met model waxinelichtje. 

Ja, Thierry Baudet. Heks zapt altijd snel weg, als die dramaqueen weer eens in beeld is. Hetgeen nog lastig is, want dat kleutertje is veel te veel op televisie. Ook als het al lang zijn bedtijd is geweest. Zodoende zie ik toch nog wel eens iets voorbijkomen.

Waar ik dan met verbazing naar kijk. Openzakkende kaken. Wat een taferelen elke keer. En wat dweilt hij in zijn gekwijl. Met de kraan open. Wat wentelt hij zich in het onrecht, dat hij zichzelf aandoet. Maar hij doet dat zo goed! Een meestermanipulator!

Hij kan dus wel wat, die Baudet. Intrigeren als de beste. Iedereen tegen elkaar opzetten en er dan zelf listig tussenuit knijpen. Met de buit, de kostbare buit.

‘Ja, toen hij promoveerde bij die en die foute professor,’ begint Kras een heel verhaal. ‘Gepromoveerd?’ roept Heks verbaasd. Ik dacht dat er een harige kalebas op zijn nek geschroefd zat. Een holle klankkast. Ik dacht dat dat het geheim van zijn succes was….

Nu hoorde ik ook iemand van zijn eigen partijbestuur, toen er nog een bestuur was tenminste, zeggen, dat hij zo’n bewondering voor het gedachtegoed van Thierry heeft. Ook al is de man een volstrekt ongeleid projectiel, zei hij er nog bij.

Gedachtengoed? Huh? Wat hoor ik toch allemaal? De raarste dingen. Ik kan het me niet voorstellen, dat er gedachtengoed schuilt achter de uitspraken van Baudet. Op mij komen zijn uitspraken meer over als bijproducten van een uitgekookt ei. Maar ja, zal wel aan mij liggen.

De man is een ongelofelijke ijdeltuit. En dat amuseert me. Elk televisieoptreden is zorgvuldig geënsceneerd, lijkt het. Zelfs als hij wanhopig in de camera zijn onvrede uit met de gang van zaken, op het moment dat het bestuur van de door hem opgezette partij hem wipt.

De hele voorgekookte poppenkast die volgt: De stuifzwam geniet er van! De ijdele stinkzwam……

Op Facebook kwam ik een tijdje geleden bij toeval terecht op een site, waar je foto’s kunt uploaden van Thierry Baudet, die ergens bloemen neerlegt. Iets, dat hij blijkbaar vaak doet?

Allerlei mensen plaatsen er hilarische bewerkte foto’s van onwaarschijnlijke plekken, waar Thierry iets bloemigs neerlegt. Supergeinig om eens te bekijken. ‘Baudet legt ergens bloemen’ heet het.

Als ik nu weer eens kijk op de pagina van de groep, zie ik, dat er allemaal grappige dingen rondom het drama van afgelopen week zijn neergezet. Zo lachwekkend soms. Ik denk, dat zelfs Thierry er mee in zijn sas is. Dol op aandacht als hij is. Het moet zijn enorme ego strelen. 

Ja, dat enorme ego. Dat is dan weer wel heel groot geschapen bij die man. Een ego als een gymzaal. Een sporthal. Nee, de Kuip!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

 

Beter een verre vriendin dan een kwaaie buur. Heks vraagt iets simpels en wordt tureluurs van die stuurse buurman aan lager wal. Liever een beurse stuurman die van twee walletjes eet, dan in de clinch met dit secreet.

‘Buurman, ik heb sinds kort een scootmobiel, waarmee ik mijn berging in en uit moet. Maar dat is lastig als jouw fiets midden in de gang staat. Kun je die voortaan in je berging zetten?’ Ik heb het zonet aan zijn ongelofelijk aardige vriendin gevraagd, maar die ging er razendsnel vandoor. Na me een angstige verwilderde blik toe te hebben geworpen. Het is niet haar fiets. Maar wel haar vriend. En dat wil ze natuurlijk zo houden.

De buurman zet al sinds jaar en dag zijn fiets midden in de gang van de berging. Al zeker tien jaar. Zo lang meneer de Koekenpeer hier woont. ‘Waarom staat jouw fiets in de gang van de berging,’ begon hij een paar jaar geleden te zuigen, toen Heks zelf een oude fiets tijdelijk in de gang had geparkeerd, ‘Waarom heb je drie fietsen, waarom, waarom?’

Ja, waarom zijn de bananen krom? Wat een rare vragen voor iemand, die zelf altijd zijn fiets pontificaal in de algemene berging laat staan. ‘Jouw fiets staat voor de muur van mijn berging,’ gromt de man vervolgens verbolgen. Daar heeft zijn muur blijkbaar last van.

‘Jij loopt gewoon op mijn plafond,’ dien ik hem nijdig van repliek. Ja, hoe durft hij!

Je hoort het al, er is geen land te bezeilen met die man. En zo onnavolgbaar! Wat voor hem geldt, geldt niet voor de rest van de wereld. Hij mag zijn fiets gewoon overal neerkwakken. Wij moeten onze fietsen allemaal netjes in onze bergingen proppen.

Heks heeft er dus niet al teveel fiducie in, dat die gast zijn fiets weg zal halen. ‘Oh,’ begint de man direct te zagen, ‘Jij had ooit zelf een fiets in de berging staan en die raakte mijn fiets aan,’ hij haalt diep adem om eens flink verbaal verder te zeiken, ‘Jij wilde die fiets toen niet weg halen!!!!!! Dus je begrijpt…’

Heks wacht de rest van zijn gezemel niet af. ‘Ik regel het wel met de woningbouwvereniging,’ val ik hem bot in de rede, ‘Ik wilde het eerst gewoon aan je vragen. Dat leek me wel zo netjes. Wellicht dat ik eens een normale reactie zou krijgen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, tenslotte. Maar ik hoor het al. Je redeneert nog even idioot als altijd. Ik had ook niet anders verwacht, eerlijk gezegd. Maar ik wilde het toch een kans geven…’

Ik rijd mijn fiets met kar en al rakelings langs zijn kleutervouwfiets de berging uit en ga er als een haas vandoor. Arme vriendin van die man. Je bent er toch maar mooi klaar mee. Met zo’n figuur. Riekt naar narcisme.

Ik heb me toch weer lopen opwinden, ondanks mijn voornemen me helemaal niet druk te maken. Maar ja. narcisten roepen nu eenmaal een sterke allergische reactie bij me op. Compleet met vliegende meukjeuk en kriebelige uitslag. Morgen eerst maar eens de woningbouwvereniging bellen. En dan weg met die fiets.

Wat zei die idioot ook alweer de vorige keer? Dat hij mij gedoogde, ja, dat was het. Om je suf te lachen. De man, wiens straalbezopen vrienden op mijn deurmat kotsen, wiens stomdronken maten midden in de nacht bij me aanbellen, de man, die ’s nachts meent keihard muziek te moeten draaien, die met zijn bezopen bezoekers op het balkon de hele buurt bij elkaar blèrt als het hem uit komt….

Die man gedoogt mij. Ik ben heel benieuwd in welk opzicht. Het lijkt me meer een gevalletje van de aanval is de beste verdediging.

Nu heb ik het nooit erg getroffen met mijn buren. Eerst hadden we hier in het portiek jarenlang last van het Aarsvetertje. Toen die eindelijk de plaat had gepoetst kreeg ik last van een soort kwaadaardige lama. Grote klodders spuug op mijn spullen. God mag weten waarom.

En hier word je toch ook niet blij van. Ik niet in elk geval. Maar goed. Met een beetje hulp van de woningbouw moeten we er toch wel uitkomen, lijkt me. Want het mag gewoonweg niet. Fietsen moeten in je berging staan. De gangen moeten vrij blijven.

Met mijn portie dagelijkse ergernis net achter de kiezen fiets ik naar het Leidse Hout. Het is al licht aan het schemeren, als ik er aan kom. Het restant wandelaars dromt goddank naar de uitgang, als Heks het bos in fietst. De hemel zij geprezen! Ik wil geen mensenmassa’s om me heen. De hele stad loopt al vol gekken. En het bos dus ook, blijkt nu. Gelukkig hoepelt iedereen net op naar huis.

Op mijn gemakje peddel ik door het Hout. Bij het grote veld gooi ik een dummy voor mijn ene hondje. Mijn andere hondje rent enthousiast achter dat ene hondje aan. In de verte zie ik een bekende. Het is mijn Poolse hondenvriendinnetje. Zij heeft een Engelse Springer Spaniël, net als Heks, maar haar hondje is uit de showlijn.

Arie’s oren zijn twee keer zo lang als die van VikThor en Freya. Zijn kop is twee keer zo groot. Hij is ook anderhalf keer zo zwaar als Vikthor. Hij was een jaar geleden twee keer zo zwaar, maar sinds hij streng op dieet is geweest is hij niet meer echt dik. Alleen lekker plomp en lomp. Arie is nog niet de helft zo actief als mijn hondjes, maar wel heel erg lief.

Thuis heeft mijn Poolse vriendin haar zieke man, waar ze voor zorgt. Hij is volledig bedlegerig. Dat was niet altijd zo, vertelt ze me vandaag. Hij was wel al ziek, maar sinds hij een keer is gevallen ging het snel bergafwaarts met hem….

‘Mijn man is eigenlijk kapot gemaakt in een verpleeghuis. Hij had zijn heup gebroken, daarvoor kon hij gewoon lopen, ondanks zijn Parkinson. Maar na een half jaar opgenomen te zijn geweest in dat tehuis kon hij helemaal niks meer. Ik heb gestreden voor fysiotherapie, maar dat gaven ze niet. Ze zeiden van wel, maar deden het niet….’

‘Of hij had bijvoorbeeld een afspraak bij fysiotherapie, maar dan had het verplegend personeel hem nog niet uit bed gehaald en gewassen. Dus dan kreeg hij die therapie weer niet. En als ik er iets van zei, dan zeiden ze gewoon, dat hij zelf maar moest zorgen, dat hij op tijd bij die fysiotherapeut was. Ja, hoe dan? Als je niks kunt, zelfs niet lopen? Of zelf uit je bed komen?’

‘Ze hebben hem daar gebroken. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik kreeg een hele andere man terug na een half jaar. Zijn vingers krom getrokken van ellende. Ja, omhoog krom getrokken, heel vreemd,’ ze doet me voor hoe zijn vingers er nu uit zien, ‘ ik snap niet hoe dat is gekomen…’

Heks kijkt naar haar stoere vriendinnetje. Wat is het toch een ongelofelijk schat. Zonder morren zorgt ze sinds jaar en dag voor haar invalide man. Niet geholpen door wie dan ook. Alleen een beetje thuiszorg.

‘Door die thuiszorg hebben wij allebei Corona gehad. Ze wilden hun mondkapjes niet op. Ze hadden ze gewoon in hun zak zitten, maar weigerden om er eentje op hun kop te zetten. Stom ? Mooi dat mijn man en ik allebei heel ziek zijn geweest. Ik ben nog nooit zo beroerd geweest, ik kon bijna niet meer voor mijn man zorgen, want ik viel steeds flauw. Dat was echt heel erg…’

Dan is het opeens aardedonker op het grote veld, waar we balletjes staan te gooien voor onze honden. ‘Iek ben mijn baalletje kwaijt,’ roept de Poolse, ‘Het ies een knaalorranje baal, dus we moeten hem kuunen vienden…’ ze praat toch zo geinig Nederlands. Samen speuren we het het hele veld af. VikThor zet zich met name enorm in, maar de bal is pleite.

We nemen afscheid en Heks gaat nog lekker door het lege donkere bos fietsen. Op mijn geheime bankje ga ik nog een tijdje zitten schemeren. Zacht schuddend met een samba eitje. ‘Wie woont hier, tierelier?’ zing ik zachtjes, humptiedum. Mijn boze bui is helemaal weg.

Er woont een Biebabomenman, ellenlang. En een watervrouw: Als ze je bijt doet het au. In het bos, in het koude bos. Kabouters gluren vanuit het mos. Om mijn hoofd: Glijdende vlijende vleugeltjes. Laat vieren je teugeltjes……