Het vrouwenbrein is ‘anders’. Het is in het nieuws momenteel. Er is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. En het functioneert echt niet normaal, maar anders. Anders? Ja, dan de norm, het mannenbrein. Heks heeft een heksenbrein met kunstenaarsneigingen en ik heb beide hersenhelften ontwikkeld…. Ik ben echt een beetje anders, al jaren, dus aan mij heb je niks, wat dit onderwerp betreft. Maar is mijn hekserige kunstzinnige vrouwenbrein verbaasd over de uitkomst? Niet echt.

Vrouwen hebben een ander brein dan mannen. Het is in het nieuws. Een onderzoekster is er op gepromoveerd. Wij hebben een kleiner brein, maar het is wel veel actiever. Ons hersenpannetje maakt meer connecties, dan de mannelijke veel grotere pan. Of is het een hol vat? Maakt de man zijn connecties uitsluitend middels zijn kleine uitwendig gedragen hersentjes?

Heks beweert het al jaren: Meisjes krijgen verkeerd onderwijs aangeboden. Wij krijgen les, alsof we kerels zijn. En dat werkt niet. Zo heb ik mijn hele middelbare schooltijd met wiskunde getobt. Tot ik het goddank kon laten vallen.

Als een docent een formule op het schoolbord schreef, van zus is zo min dit of dat gedeeld door hutsekluts, bijvoorbeeld de zogenoemde abc-formule of ‘het kanon, dan wilde ik weten waarom. ‘Daarom.’ Alsof ik mijn vader hoorde!

In de tweede klas kreeg ik een docent, die aan meisjes niks voor de tweede keer uitlegde. ‘Jullie snappen het toch niet,’ beweerde de oetlul. Voor jongens nam hij die moeite wel overigens. Zelfs als ze er de ballen van snapten of als ze een hele domme vraag hadden gesteld…..

‘Je wilt alleen maar mee met de excursie naar het Evoluon in Eindhoven,’ sneerde dezelfde docent, toen ik aangaf interesse te hebben in de computercursus. Een geheel nieuw fenomeen in die tijd. Begin jaren 70.

Ik had er echt interesse voor, maar werd toch niet toe gelaten. Omdat ik een meisje was.

Later is bij diverse intelligentietests gebleken, dat ik ruim boven VWO niveau scoorde op dit vak. Ik deed het zelfs zo goed, dat ik talloze volledig betaalde trajecten aangeboden kreeg, om me te laten omscholen tot IT specialist bij diverse instituten.

Ik ben uiteindelijk systeembouwer en ontwerper geworden. Supersaai vak. Leuke opleiding. Lekker tussen de kerels…..

Weer later ontdekte ik Heilige Geometrie. Heerlijk, heerlijk. Balsem voor mijn vrouwelijke brein.

Mijn wiskundige vermogens floreren echt, als ik de materie heel abstract aangeboden krijg. Onderwijs vanuit het geheel naar de diverse delen werkt voor mij veel beter. In tegenstelling tot ‘het is gewoon zo en wel daarom’.

Discrimineren mag niet. Maar verschillen erkennen lijkt me alleen maar nuttig. Vooral voor ons vrouwen. Krijgen we eindelijk eens medicatie voor onze vorm van hartfalen, krijgen we eindelijk eens onderwijs, waar wij mee uit de voeten kunnen….. En ga zo maar door. Want we leven nog steeds in een mannenbolwerk, hoor!

Het mannelijk brein is groter, is gebleken uit onderzoek. Ja, zo’n hol vat neemt nu eenmaal veel plek in in je kop. Zo’n resonantieplek voor zeldzame diepe gedachte-achtige oprispingen vanuit de kleine uitwendig gedragen hersentjes…..

Ach, die uitwendige hersentjes, waar size opeens matters. Maar goed. Klaar met de flauwe grapjes.

Kunstenaars hebben ook al een ander brein. Meer grijze massa op cruciale plekken. Als je van tekenen houdt tenminste. Sterker visualisatie vermogen. Betere fijne motoriek….

Ik heb een heksenbrein. Chaotisch tot op het bot, uitermate creatief en een goed abstraherend vermogen. Daarnaast zie ik ze regelmatig vliegen, vooral ook mezelf op een bezemsteel. Ja, zo’n heksenbrein is best fijn.

Met m’n eerste geliefde kreeg ik altijd ruzie, als we memory speelden. Heks wilde, dat alle kaartjes kris kras door elkaar lagen, want dan won ik. Hij zwoor bij een statisch keurig veld.  Dat paste beter bij de interne structuur van zijn hoofd.

Je kunt niet in elkaars kop kijken. We gaan er maar vanuit, dat de ander meer van hetzelfde is. Niets is minder waar. We hebben het hier over de verschillen tussen een mannelijk brein en een vrouwelijk. En een heksenbrein. En een kunstenaarsbrein. Dat is maar het begin.

Zoveel mensen, zoveel fietsbellen. Wel raar. Toch waar.

Er zijn overigens onderzoekers, die denken dat de heren wel degelijk intelligenter zijn dan de dames, omdat ze hun brein groter is…. Wij vrouwen weten natuurlijk allang dat het belangrijker is, wat je er mee kunt doen. En wat blijkt? Uit datzelfde onderzoek? Vrouwen gebruiken hun hersens beter…….

Rust in Huize Heks. De hondenbaby heeft last van haar buikje. Heks heeft ook al iets verkeerds gegeten. En Snuitje met haar lieve snoetje piest zich nog steeds straffeloos een hoedje…… Maar niet langer in mijn bed!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Deze week doen we het rustigjes aan. Heks en haar beestenbende. De kleine heeft last van haar dikke puppenbuikie en Heks voelt zich ook niet al te jofel. Mijn buik is ook van slag. Na een afhaalmaaltijd, toevalligerwijs. Rommelig en pijnlijk. Het kan ook toeval zijn. Maar hoe dan ook, lekker is anders.

Afgelopen nacht ren ik dus weer door de steeg met mijn piepende pup. Groggy van de slaap. Jas en laarzen haastig aangeschoten over mijn pyjama. Tot twee keer toe maakt mijn monstertje me wakker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het blijkt nog loos alarm te zijn ook. Ze heeft wel last van haar buikje, dat wel, maar er komt niks meer uit haar schattige poepgaatje. Leeggescheten als ze is geraakt gisterenavond laat. Op de vloer van mijn woonkamer…….Meuh.

Rustig aan. Dan breekt het lijntje niet.

Dan is er nog Snuitje. Mijn oude katje met nierfalen, voor wie ik alweer anderhalf jaar onder een plastic tafelkleed slaap. Omdat ze af en toe in bed piest. Sinds enige tijd heeft ze last van elektrische schokjes in haar lijfje. Ik maak een keertje mee, dat ze een korte epileptische aanval heeft. Goh.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Sinds de schokjes is het ongecontroleerde piesen enorm toegenomen. Soms een week helemaal niks, dan opeens dagenlang achter elkaar ellende. Afgelopen week piest ze om de dag de hele boel onder. Dinsdagnacht zelfs tot twee keer toe in 1 nacht: Alle dekbedden en onderlakens zeiknat.

Ik was me een ongeluk, loop vloekend en scheldend midden in de nacht de boel te verschonen. Met mijn halvezolige lijf. Slaap op een ruwe handdoek, omdat de onderlakens op raken. Baal als een stekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En ik word ook boos op mijn oude katje. Mijn lijf wordt boos. Het slaat natuurlijk nergens op. Alsof mijn oude blinde schatje het expres doet. Toch moet er iets gebeuren. Ik moet ook aan mezelf denken…..

Snuitje ligt altijd op schoot als ik televisie kijk. En ze kruipt graag bij  me onder de dekens, voordat ik in slaap val. Haar uit bed verbannen is geen optie. Maar ik kan haar bezoeken wel beperkten en controleren.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks zet de stoffen bench in haar slaapkamer, met daarin een schone bak, een lekker kleedje, wat fris water en een halve haring. Of een tartaartje. Snuitje gaat nu grote delen van de dag in haar eigen hok. Als ik televisie kijk, zit ze gewoontegetrouw op mijn schoot.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar als ik’s nachts de dekbedden loswoel, waardoor de tafelkleden verschuiven, kan ze geen kwaad. Word ik niet wakker van een warme plas op mijn borstkas. Of een natte plek in mijn nek. Of een droge drol naast mijn boze bol…..

Waarom heb ik dit niet eerder bedacht? Ja, dat is inderdaad een goeie vraag.

Vannacht slaap ik eindelijk weer eens zonder plastic afdekzeil. Geen klammige dekbedden na een zweterig nachtje. Verrukt gooi ik de dekens van me af, als ik het warm krijg. Zonder dat ik daar later spijt van krijg, omdat mijn kat het losgewoelde beddengoed benat. Ik woel en draai. Gooi mijn rusteloze benen in de lucht. Ha, lekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eind van de middag wordt VikThor ook plotseling ziek. Hij kotst systematisch de hele woonkamer onder, net als we terug zijn van een wandeling in het Leidse Hout. Het is me intussen duidelijk: Hondengriepje houdt huis in Huize Heks.

Nu lig ik alweer lekker in bed te dweilen met de hondjes en Snuitertje. Tafelkleden dekken alles af. Een rustige dag. Ik hoef bijna niks. Alleen nog een piepklein rondje met de hondjes. En dat is maar goed ook.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Op televisie nu eens geen gezwets.

Vorige week zie ik een leuk programma op televisie. Het gaat over buitenbeentjes. Mensen, die een beetje anders zijn. Medemensen, die niet doorsnee denken of handelen. Zo is er bijvoorbeeld een man, die nooit eet. ‘Ik leef van prana,’ zegt deze volstrekt normaal en gezond ogende kerel.

Vroeger was hij bodybuilder. At hij 5000 calorieën op een dag. Van het meest belastende soort: Vlees, vlees, vlees….. ‘Hij heeft in die jaren genoeg gegeten voor drie mensenlevens…’ mijmert Heks achteraf.

Heks zou ook wel op prana willen leven. Nooit meer boodschappen in huis halen. Niet elke dag zorgen om een maaltijd op tafel te krijgen. Lijkt me heerlijk.

Ik ben er wel eens dichtbij geweest. Jarenlang deed ik vier tot acht vastenkuren per jaar. 10 dagen helemaal niks eten. Ik knapte er altijd geweldig van op. Aan het eind van de kuur had ik bergen energie en helemaal geen buikpijn meer.

Sinds ik LDN slik lukt het vasten me niet meer. De motivatie is weg. Ik krijg die knop niet meer om. Vroeger zei ik gewoon tegen mijn lijf ‘We gaan vasten…’ en dan gebeurde er iets in me, waardoor het heel gemakkelijk ging. Sinds LDN droom ik ook nauwelijks meer. Het is een fijn medicijn, maar het vraagt wel offers.

De prana-man kijkt in de camera met hele zachte lieve ogen. Hij heeft helemaal geen vijanden meer in deze wereld. Planten en dieren hebben niets te vrezen van de man. Of zouden al die levensvormen nog boos zijn over zijn absurde dieet in zijn jonge  jaren?

Het is namelijk niet gauw goed.

Dan komt er een dame in beeld met een roodgeverfd gezicht. Ze heeft haar mooie snoetje beschilderd met menstruatiebloed. ‘Ik wil gewoon een ander geluid laten horen,’ verklaart deze beeldschone deerne. Ha, Heks spits haar oren. Het heeft me altijd gestoord, hoe er met het heilige vermogen van ons vrouwen om een kind te baren, wordt omgesprongen.

Menstruatie is vies, slecht, moet verborgen worden……. Mannen zijn er als de dood voor. Maar ook alle vrouwen balen er altijd van. Die mindere dagen. Waarop je geen bal presteert, terwijl je bloedt als een rund. Op je schunnige schaamplek. Waarbij je kunt doorlekken en dat is gênant.

Weggestopte periode, met een zwart kloffie aan de supermarkt in, onzichtbaar menstrueren met snijkoek in je kleren. Met zijvleugels. Met superabsorberende kwaliteiten. Je kunt er alles mee doen. Gewoon alsof er niks aan de hand is…..

‘Ik had altijd enorm veel last van mijn menstruatie. echt over de grond rollen van de pijn in mijn buik…… Maar sinds ik mijn leven heb aangepast rondom mijn cyclus, geniet ik juist enorm van die dagen. Wij vrouwen leven als mannen. Vijf dagen presteren en dan twee dagen vrij. Maar eigenlijk zouden we naar ons eigen lijf moeten luisteren. Ik doe het bijvoorbeeld veel beter op drie weken aan de bak en dan een week rust….’ aldus deze bijzondere dame.

God ja, Heks herinnert zich hoe er in haar progressieve omgeving altijd ophef was over culturen, waarin de vrouw tijdens haar ‘dagen’ onrein was en met lotgenoten in een tent buiten de gemeenschap werd geacht te bivakkeren. Bezopen vonden we dat……

Terwijl het eigenlijk best fijn zou zijn. Zo met je zusters in een kringetje op de Grote Moeder zitten vloeien. Ondertussen roddeltjes uitwisselen over je onmogelijke vent en je bloedjes van kindertjes. Even niks moeten. Even geen stress.

Heks heeft enorm gerouwd, toen het einde verhaal was met mijn cyclus. Maandenlang heb ik gehuild bij elke klassieke tamponreclame. Of reclames van voorbij vliegende maandverbanden met van die hedendaagse zijvleugels. Een fenomeen, dat heksen natuurlijk enorm aanspreekt. Ik was helemaal niet blij, dat het voorbij was. Dat opoe niet meer op bezoek kwam. Dat de vlag niet meer uit hing. Verre van.

Heks heeft ook nooit geklaagd over haar cyclus. Ik was blij, dat ik haar had. Ik heb nooit de pil geslikt, een afschuwelijk middel, dat die cyclus rigoureus om zeep helpt. Ik heb altijd weerstand tegen dat middel gevoeld.

Om me heen gingen de dames massaal aan de hormonen in de wilde jaren 70 en 80. Ze kwamen gemiddeld tien kilo aan en hadden opeens altijd hoofdpijn. ‘Door de pil raak je je wisselende stemmingen kwijt. Je krijgt gewoon je middagstemming, maar dan bij voortduring. Als je toevallig geen middagmens bent, heb je pech….’ heb ik eens een arts horen oreren.

‘Vrouwen zijn maar een hele korte periode per maand vruchtbaar,’ zegt de jongedame in het programma, ‘Het is door de levensuur van het zaad van de man, dat je meerdere dagen zwanger kunt worden. En dan slikken wij de pil? Met al die gevaren en bijverschijnselen? Met al die verhoogde risico’s?’

Ja, het heeft Heks ook altijd verbaasd. En zelfs die pil is niet 100% veilig. Er worden vrouwen zwanger, ondanks de pil.

Ik zou zeggen: ‘Leg een knoopje in de gemiddelde lul, doe een regenjasje aan, doe eens iets anders dan neuken, stop met ejaculeren….’

Want ja, dat kan ook. De derde persoon in dit televisieprogramma is masturbatbietherapeut. Kreunend en steunend vertoont hij zijn kunsten. Heks kan het nauwelijks aanzien, hoezeer ik zijn inspanningen om dit taboe te doorbreken ook waardeer.

De interviewer zit met zijn handen tussen zijn knieën te wringen van ellende, tijdens de vertoning. Het is gewoon geen prettig gezicht, hoe fijn het ook is om te doen.

‘Ik begin elke ochtend met een flinke masturbatiesessie. Daarbij raak ik mijn hele lichaam aan. Ik werk ook met ademhaling en energie. Daar raak ik helemaal opgeladen van, zo ga ik de dag in. Ik ejaculeer overigens nooit……’ de man is jarenlang in de leer geweest bij diverse meesters. En nu onderwijst hij het geleerde aan zijn mannelijke leerlingen.

Het is een prettig tegengeluid in deze tijd van pornografische misvorming van de lustbeleving. Je eigen lichaam kennen. Weten wat je prettig vindt. Je bewust worden van seksuele energie. Eens ophouden met dat geëjaculeer in je peer, dat gespuit in je fruit.

Ik denk, dat het de wereld goed zal doen. Dat het mannen redt van hun gemiddelde rukfuck. Dat heel veel vrouwen er geweldig van zullen opknappen. Van zo’n man dan. Zo’n man, die iets kan.

Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Die mensen in dat programma zeggen helemaal niks geks!

 

 

 

 

Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart. Maar werkt het ook bij angst en woede? Beter een beetje humor er tegenaan gooien. Lachen is overal goed voor. En: Er kleven ook positieve aspecten aan dit Corona tijdperk. Met name voor mensen met een kloterig immuunsysteem…….

Langzaamaan duiken er meer bemondkapte mensen op in het straatbeeld. Het zijn niet langer slechts oude dametjes op Ebikes, een incidentele razende heks op bezemsteel, verdwaalde toeristen of buitenlandse studenten. Ook gewone huis-tuin-en-keuken medelanders doen soms zo’n kopvod om hun toeter. Ik heb zelfs iemand zwaar op z’n Leids horen glibberen, niet gehinderd door dit beschermingsmiddel.

Ja, het gaat de goede kant op. Zeker voor het virus zelf. In dit tempo hebben we de besmettingsgraad binnen twee jaar terug gebracht naar een acceptabel niveau. Het schijnt dat zeker 85% van de bevolking zich min of meer aan de regels wil houden. Hoera!

Dat betekent nog altijd, dat 15% van plan is om zich nergens iets van aan te trekken. En dat is een flink percentage.

Maar laten we het positief blijven benaderen. wat kunnen die 15% nu eigenlijk aanrichten met hun gekwijl en gesnotter? Heel veel natuurlijk. Het blijft dweilen met de kraan open, zolang die groep zich anti sociaal blijft opstellen.

‘Wij Nederlanders zijn nu eenmaal heel eigenwijs,’ glimt een marktkoopvrouw trots, als ze wordt geïnterviewd over dit onderwerp op televisie. Het interesseert haar geen bal, wat die eigen wijsheid teweeg brengt. Is het wijsheid? Of heeft het mens stro in haar kop?

‘Ach, we hebben die mondkapjes maar verplicht gesteld om het duidelijk te krijgen,’ de baardaap van het RIVM debiteert zijn zoveelste stompzinnige uitspraak. Hiermee ondermijnt hij bij voorbaat willens en wetens het eventueel positieve effect van de mondkapjesplicht.

Waarom zou je je er in godsnaam aan houden, als een gezaghebbend figuur, het hoofd van de RIVM, het dragen ervan zo belachelijk maakt? Misschien wil hij zijn stoffige baard niet afscheren? En zijn die dingen gedragen in combinatie met schaambaard niet effectief? Ik doe maar een gooi….

Waarom is die man niet ontslagen? ‘Mondkapjes zijn gevaarlijk,’ roepen, alleen maar omdat er een tekort dreigt? Die man heeft heel wat onnodig besmette mensen op zijn geweten met die rare uitspraken. Zo niet erger…..

Ik kan het maar op 1 manier verklaren: Hij heeft dat moeten zeggen indertijd van Ruttekutte, die kon met zoiets stoms zelf niet aankomen natuurlijk! Tijdens zijn zogenaamde ‘intelligente lockdown’.

Ook zo’n bezopen begrip. Ik heb er nooit iets intelligents aan kunnen ontdekken. Het hele beleid staat sinds het begin bol van de stompzinnigheden. Het komt allemaal aan op ons gezond verstand, maar we zijn te stom om een mondkapje juist voor te doen tijdens de intelligente lockdown.

En nu houdt diezelfde Tutterutte de hand bovens s’mans baardige hoofd. Het verhaal zelf heeft intussen ook een baard.

Alle gekheid op een stokje, er zijn ook zeer positieve effecten van de Coronacrisis te bespeuren. Met name bij mensen met een waardeloos immuunsysteem, die het geluk hebben dit sluwe virus nog niet te hebben opgelopen.

‘Ik heb in geen tijden zo weinig griepjes gehad als het afgelopen half jaar,’ vertrouwt de Grote Vriendelijke Reus me onlangs toe. We staan buiten op flinke afstand van elkaar te klessebessen.

‘Ik heb dezelfde ervaring,’ roept Heks enthousiast, ‘Vlak voordat de pandemie begon, had ik een vaag griepje te pakken. Dat heeft een tijdje doorgesudderd. Daarna helemaal niks meer, tot ik een paar maanden terug weer een vaag virus op loop. Geen Corona, dat heb ik laten testen. Ook dit virus waart zoals gewoonlijk een tijdje rond in mijn lijf. En dat is alles….’

‘Normaal gesproken weet ik precies wat er zoal heerst, omdat ik alles op viraal gebied altijd mee pik. Zomer en winter. Ik heb elke maand wel een paar kleine gemene bezoekers, die de deur maar niet uit willen. Behalve dit jaar. Nog nooit zo weinig griep gehad, als de afgelopen periode. Ik ga die anderhalve meter, handgel en mondkapjes  gewoon handhaven in de toekomst!’

Het is natuurlijk wel zo, dat ik ondanks alle moeite en inzet toch een virusje heb opgepikt. Dat geeft ook te denken. Niet iedereen in mijn omgeving is voorzichtig helaas. Gelukkig hadden de onvoorzichtigen gewoon griep en geen Corona……. Maar je moet echt zo verschrikkelijk uitkijken, dat blijkt.

Ja, Heks, zemel maar lekker verder over die stomme kut Corona. alsof dat iemand interesseert. Zelf lees je helemaal niks meer, dat daarover gaat…..

Vandaag weer een wildvreemde thuiszorg over de vloer. Mijn vaste hulp laat het steeds afweten, omdat zijn vrouw telkens op Corona moet worden getest…….

‘We moeten het niet krijgen, Heksje, want hoe komen we er uit?’ zegt mijn zuster gisteren aan de telefoon. Ik belde de Don en zij pakte aan. Mijn telefoon doet af en toe de raarste dingen. Maar wat leuk om elkaar zo onverwacht te spreken!

‘Verpleeghuis vrees ik, als ik het al overleef…’ brom ik somber, ‘Pas maar goed op, zusje…..’ Niet zo gemakkelijk met een partner in het onderwijs, een thuiswonende dochter werkzaam in de verpleging en een eveneens thuiswonende zoon, die met kinderen werkt….

Dan zit ik hier betrekkelijk rustig. Zo lang ik binnen blijf. Zo lang ik niet de straat op ga. Niet te doen natuurlijk, met een paar hondjes…..

 

 

 

Heks zit in haar bubbeltje. Ze laat de hondjes uit. Praat op afstand in een parkje met andere hondenbezitters. Ziet incidenteel een gemaskerd medemens op het eindeloze levensbal. Vanaf nu dan. Want wat op straat niet lukt, kan wel achter mijn voordeur: Hier regeert Prinses op de Erwt met haar decreet! Dat je het maar weet: Mondkapjesplicht!

Ja, ja, het is een saaie boel momenteel. Opgehokt als we zitten in onze huizen. Wij, de kwetsbaren en halve zolen. De kneusjes. Het dorre hout. Thuis voor de buis. Goed uitkijken met open vuur, potverdikkie Dor Takkewijf, voor je het weet fik je af. Nadat je al maatschappelijk bent afgebrand.

Het Coronabeleid is weer even achenebbisj als afgelopen voorjaar. Aan het begin van de uitbraak hoorde ik dezelfde stompzinnige argumenten als nu voorbij komen. En, net als van het  voorjaar, lopen de cijfers gezellig op. Binnenkort vallen ze weer bij bosje, de vitale kwetsbaren van de ANWB generatie.

Dinsdagavond gaat de bel. Het is de apotheek. Mijn medicatie wordt afgeleverd. Mijn bezwaar ‘Ik wil niet meer bij jullie naar binnen, want niemand draagt hier een mondkapje…’  is gehonoreerd. Stomverbaasd ben ik over al die mensen, die het verrekken om een beschermend lapje over hun ademgaten te trekken. Vooral op zo’n plek. Bizar.

Ja, beschermend. Voor je medemens. Het wil er maar niet in hier in Nederland. Je draagt zo’n ding voor je naaste.

‘Ik ben er op tegen, het is dit en dat, schande….’ krijg ik naar mijn arme hoofd, als ik het ter berde breng in mijn directe omgeving, ‘Bovendien gebruiken mensen ze niet goed, dat is gevaarlijk, werkt averechts, bladiebla….’ alsof ik die baardaap van de RIVM hoor kletsen. Wat heeft die man aangericht?

In de hele wereld zijn mondmaskers aanbevolen, dan wel verplicht, omdat ze helpen de verspreiding van dit virus tegen te gaan, maar in ons land zijn die dingen gevaarlijk. Zelfs de vroegere baas van de RIVM roept al sinds het begin van de pandemie, dat mondkapjes uitkomst moeten brengen. Niemand, die naar hem luistert.

En na driekwart jaar teksten debiteren, dat die dingen niet deugen, komt de RIVM met een verklaring, dat ze dat gezegd hebben, omdat er een tekort was. En nu zit hun malafide geklets ingekankerd in onze maatschappij.

Hier in Leiden, vergeven van zich onsterfelijk wanende studenten, draagt niemand een mondkapje. Op een enkeling na. Op een bezemsteel.

Zelfs sommige behandelaars van Heks doen ze niet voor. Goede vrienden zijn faliekant tegen die ondingen. Ik zit met angst en beven tegenover hen. Want ik moet die kloteziekte echt niet krijgen. Ik wil geen super ME in mijn klep. Mijn immuunsysteem is al van god los sinds een Pfeiffer infectie, dus nog eens een virale opstopper ga ik niet overleven.

En als ik het al overleef, dan zal ik zoveel moeten inleveren, dat het echt niet meer te doen is in mijn eentje op mijn flatje. Dan wordt het verpleeghuis en sondevoeding, omstandigheden, waarin een aantal doorgewinterde ME patiënten al jaren verkeerd. Doorgaans nadat ze de stompzinnige adviezen rondom dit ziektebeeld hebben opgevolgd…..

Ik zeg het nog maar eens: ‘Corona is voor mij potentieel levensgevaarlijk’. Ik zeg het nog maar eens tegen mezelf: ‘Heks, je moet dit niet krijgen. Blijf uit de buurt van je asociale medemens.’

Dat is nog niet zo gemakkelijk. Ik woon midden in een stad. Vol hersenloze studenten en andere gekkies. Soms dans ik eindeloos naar achteren in een park, terwijl een onvoorzichtige gesprekspartner me manisch achtervolgd. Alsof er iets te halen valt! Maar ik ben bang voor wat ze me onbewust proberen te brengen. Wat mankeert die mensen? Waarom houden ze geen afstand?

Het lijkt dus maar niet door te dringen in onze kaaskoppen, dat afstand houden van essentieel belang is. Maar ook andere ontwikkelingen blijven me verbijsteren. Zoals ons koor vol mensen in de risicogroep, dat vrolijk weer gaat repeteren na de zomer. Wel in een goed geventileerde ruimte. En in kleinere groepen van maximaal 40 personen. Ze doen hun best, dat moet ik toegeven.

Maar moet je het überhaupt willen in deze tijd? Ik zie, dat mijn bijna 80 jarige zangmaatje met een maatje meer en stevige hartklachten, gewoon mee repeteert. De schrik slaat om mijn hart.

Heks zou ook best zin hebben, hoor, om weer samen te zingen met mijn geliefde koor. Maar ik doe het niet. Ik repeteer online mee, maar je krijgt me met geen stok in zo’n met aerosolen vol gezongen ruimte.  Hoezeer ik het ook mis.

Intussen is ons koor accuut gestopt, nadat in een ander Leids koor een uitbraak heeft plaats gevonden. Veel van onze zangers, zingen ook in dat koor……..

Ik ga niet op vakantie, ik ga niet uit eten, ik eet niet met vrienden, ik nodig niemand meer uit. Een enkeling komt hier nog, alleen met een mondkapje op. Want ik heb besloten: In Huize Heks is het mondkapjesplicht vanaf nu. En ook behandelaars moeten voortaan zo’n ding op hun kop. Het is een kleine moeite, of je er nu in gelooft of niet.

Corona maakt de wereld transparant. Verbijsterd zie ik, hoe mensen staan te klagen, omdat ze niet op vakantie kunnen, niet uit eten, niet dit en dat…….

‘Lekker belangrijk’, denk ik dan.

Entitled. Dat engelse worden dekt de lading van heel veel onzin, die ik hoor. We denken overal maar recht op te hebben. We zijn al jaren van het padje.

Intussen woon ik in mijn gelukkig bubbel met mijn beestjes. Met mijn pup en beestenbende. En de zwarte panter! Ja, hij is weer boven water. Daarover later. De heerlijke schat.

 

Televisie kijken? Ik ben er niet vies van. Vroeger had ik niet eens een TV. Maar sinds ik grote delen van de dag bewegingsloos mijn krakkemikkige batterij lig te op te laden, de laatste 34 jaren pakweg, kijk ik naar de stomste programma’s. Met veel plezier!

Ik geef het eerlijk toe: Ik kijk regelmatig naar de meest vreselijke reality televisieprogramma’s. Echt draken van concepten waarin mensen hun ziel en zaligheid open en bloot voor de camera etaleren. Vergaande inkijkjes in de idioterie van de menselijke geest. Genadeloze observaties van ons gestoorde en incompetente, maar oh zo menselijke gedrag. Oh, heerlijk!

Half slapend, 1 oog open. Soms mis ik de helft. En dat geeft dan niks!

Ik heb onlangs weer zo’n hopeloze show ontdekt. Het bestaat al tijden, hoor, maar tegenwoordig is dit Australische programma ook in ons kikkerlandje te bewonderen: ‘Married At First Sight Australia’. Een volstrekt gestoord programma.

Suffe Jonny met zijn domme knotje en de beeldschone, verfrissende Connie

Het concept is simpel. Een aantal gegadigden, uitverkorenen in velerlei ogen, trouwt met een volstrekt vreemde. Die stranger is uitgezocht door een team ‘deskundigen‘. Stel je van dit team niet al teveel voor. Gezien het slagingspercentage van de door hun bedachte matches, schat ik in, dat de teamleden zelf nog maagd zijn. En bij hun moeder wonen.

De deelnemers worden ook totaal niet getest op persoonlijkheidsstoornissen, dus in elke jaargang zitten een paar narcisten en een incidentele psychopaat. Die traineren hun huwelijk, besodemieteren de hun opgedrongen partner en gaan opvallend vaak vreemd met iemand binnen de groep uitverkorenen.

Maar ze zijn goed voor de kijkcijfers. Niets zo saai, als een geslaagd huwelijk.

rampspoed en ellende met deze 2 dames…..

Het levert geweldige televisie op, maar je zal maar net aan zo’n partner gekoppeld worden. Geen eer aan te behalen. Je wordt gekwetst tot op het bot. En dat ten aanschouwe van intussen zo ongeveer de hele wereld! Het programma is immens populair…..

De liefde! Ja! Heks bakt er ook geen zak van, dus het is puur leedvermaak, dat ik zit te schuddebuiken bij bepaalde ontwikkelingen. Maar ik heb het ook vaak te doen met de deelnemers, die werkelijk proberen op deze manier een grote liefde te realiseren.

Moederskindje en zijn vrouw. Helemaal knettergek werd ze van die man, wat een kinderachtige zeikerige kwibus!

Het zijn vaak mensen met een getroebleerd verleden op dit gebied. Verlaten voor het altaar, bedrogen of mishandeld. Een zwak voor foute mannen of vrouwen. Daar zijn ze bijna allemaal mee behept, valt me op. Behalve degenen die zelf die foute mannen of vrouwen zijn natuurlijk……

Ik zie mannen over vrouwen heen walsen en de meest botte opmerkingen maken. En als de vrouw gekwetst is en de stekker eruit wil trekken, zijn ze beledigd tot op het bot. Eentje maakt het wel erg bont door telkens bij zijn moeder te gaan zitten klagen over zijn kersverse bruid.

1 van de weinige geslaagde koppels.

Ze heeft hem genegeerd, nadat hij haar en plein public te grazen had genomen. Iets dat hij bij voortduring doet. Mamma reageert furieus. Haar narcistische zoontje negeren? Dat pikt ze niet! Ook zij zet de jongedame nog een keer op haar nummer. Geheel onterecht, de vent is een eersteklas zakkenwasser.

Een ander ventje met een suf paardenstaartje en een saaie babyface doet geen enkele poging om zijn nieuwe vrouw te leren kennen. Wel grossiert hij in botte opmerkingen en grensoverschrijdend gedrag.

Maar oh, wat is hij kwaad, als ze te kennen geeft, dat ze naar huis wil. Uit wraak traineert hij het hele verdere traject. Zijn beeldschone en super interessante vrouw wordt met de grond gelijk gemaakt. Blegh. Wat een sukkeltje.

Er zijn ook foute vrouwen, die de mannen van de andere deelnemers systematisch verleiden. Heks ziet de gekste dingen voorbij komen.

Deze vrouw probeerde meerdere partners van de andere vrouwen te verleiden. Ze had succes met deze sukkel…….

Een deelnemer met veel geld en een slap karakter treft een soort opgeblazen barbiepop als partner. Ze wordt volledig opgemaakt wakker iedere ochtend! Een wonder! Lippen als een opgewonden vagina in een verder bewegingloos gezicht. Enorme aanplakwimpers veroorzaken de enige turbulentie om dit saaie, saaie kindvrouwtje.

Haar man gaat dan ook binnen een maand vreemd met een dame uit de groep, die een lul van een partner getroffen heeft. Ze geven elkaar een lapdance en stoppen hun tongen zo ver in elkaars zuiger, dat ze bijna over die zuiger gaan….

Er ontstaat een rel, als dit alles aan het licht komt tijdens een diner met alle deelnemers. De geplastificeerde Barbie-lookalike vergeeft haar vent direct en grif. Ze gelooft overigens niets van het verhaal, want er is geen bewijs. Zegt ze. Ze wil het niet geloven. Nee sterker, ze gelooft hem. Op zijn leugenachtige woord.

Barbie en haar bad boy, een stinkend rijke narcist

Ze wil haar sprookje met deze superrijke kerel niet aan de wilgen hangen. Wel moet dit mannetje nu onder de plak. Hij mag niet meer feesten, hij mag niet meer drinken, hij mag niet meer achter de wijven aan…..

Braaf houdt hij zich aan dit protocol. Voor zo lang het duurt. Zijn dwalende oog is al op een nieuwkomer gevallen…….

Ja, Heks geniet zo ontzettend van dit stelletje ongeregeld. De stomme oude lul, die maar zit te emmeren, dat hij zich niet voelt aangetrokken tot zijn bruid. Een leuke knappe verschijning met pit en humor.

Nou, als je dat dan vindt, pleur dan lekker op. Maar nee. Verwoed zit hij haar hiermee op de huid. Alsof zij er iets aan kan doen, dat deze weinig aantrekkelijke oude lul niet heet of koud van haar wordt! Iets, waar ik persoonlijk alleen maar blij om zou zijn.

Lizzie met man 1, vreemdganger en psychopaat

Ach de liefde. Ik ben er onlangs achter gekomen, wat er nu eigenlijk 40 jaar geleden echt speelde in mijn toenmalige relatie. Nadat mijn toenmalige geliefde me opnieuw, na al die tijd, tijdens een gezellig etentje, begon door te zagen over mijn toenmalige vermeende vreemdgaan. Nooit gebeurd, ik wist eigenlijk niet eens wat het was. Onschuldig als een net ontloken grasklokje.

Maar het zat hem blijkbaar nog steeds dwars. En net als lang geleden was onze communicatie over dit onderwerp niet om over naar huis te schrijven. Alsof je een andere taal spreekt. Alsof alles wat je zegt verdampt in een vacuüm van onbegrip. En wantrouwen.

Alsof ik er nog steeds over zou liegen. Alsof ik er ooit over zou hebben gelogen. Dit dwangmatig eerlijke heksje. Kon ik maar lekker liegen. Dan had ik dit soort gezeik niet.

Maar ja, liegen heeft ook nadelen. Je krijgt er een ongelofelijk lelijke harde ouwe kop van. De verstokte leugenaars, die ik persoonlijk ken, zijn allemaal behept met zo’n smoelwerk…..

Lizzie met man 2

Kijkend naar de onbeholpen pogingen van de kwetsbare newlyweds in het beruchte programma, voel ik me minder stom over mijn eigen onvermogen om een gelukkige relatie aan te gaan. Ik ben niet de enige stumper!

In seizoen 7 van het programma keert een oude bekende terug. Lizzie heeft al eerder meegedaan. Ze trof toen een ongelofelijk eikel, die vreemd ging met een groepslid en haar tegenover iedereen bij voortduring te kakken zette. Lizzie, indertijd blond en helemaal onder gekalkt met lagen make up, heeft in het nieuwe seizoen haar masker afgelegd. Er blijkt een heel leuk en beetje gek mens onder te zitten.

Ze wordt gekoppeld aan mijn favoriet van alle deelnemers ever: Sebastian. Een grote knappe kerel met een flink gekheidsgen. En wat blijkt? De combinatie werkt. Ze vallen voor elkaar als een baksteen. Lekker ook voor die deskundigen, die er verder bij iedereen naast zitten. Hebben ze eindelijk eens een goeie match in elkaar geflanst.

Weliswaar in tweede instantie, maar toch…..

Een veel betere combinatie

 

 

 

 

 

Corona splijtzwam van huidige maatschappij? Wat vind jij? Of beter gezegd, in welk kamp kamp jij? Geloof je er niet in en wil je graag protesteren of drammen? Of liever over het nut van die foeilelijke mondkapjes zwammen? Elke gek zijn gebrek, maar dit schiet me te binnen: Waarom zouden we in godsnaam wereldwijd die ziekte verzinnen? En leidt die verzonnen ziekte tot de ingebeelde zieke ME? Ik zeg geen ja, maar ook geen nee.

‘Heks, ik heb door die Corona de raarste gesprekken met op het oog normale mensen. Neem nu Tralalala. Ik had haar laatst aan de telefoon. Kwamen de huidige maatschappelijke ontwikkelingen ter sprake…..’

‘Begon ze toch een partij tegen me te schreeuwen, niet mooi meer gewoon. Over haar rechten, die met voeten worden getreden en de terreur van mondkapjes. Over onze vrijheden, die zonder enige noodzaak worden beperkt. Over het feit, dat Corona een verzinsel is van politici, om ons naar hun hand te zetten… Ik kon er geen speld tussen krijgen. Ik ben eigenlijk best geschokt door haar tirade….’

Mijn vriendin tegenover me aan de anderhalve meter brede keukentafel, raam open, tocht in mijn nek, kijkt me verdrietig aan. Ik ken Tralalala ook heel goed, maar ik ga niet meer met haar om.

Ik heb ook wel eens zo’n tirade naar mijn kop gekregen. Toen ik ernstig in de problemen kwam met mijn clan. Ik moest niet zo zeiken, volgens haar. Niks mis met mijn familie. Ik was gewoon een driejarige kleuter op zoek naar aandacht.

Heks werd net op dat moment een familiebedrijf uit gewerkt. Gepest is een meer accurate omschrijving. Anderhalf jaar lang kreeg ik geen rooie cent uitbetaald, terwijl ik ziek thuis zat.

Pas toen de rechter me gelijk gaf, kwam er eindelijk geld. Kon ik mijn rekeningen weer betalen.

‘Rechters geven iedereen maar gelijk, ik ben er niet van onder de indruk,’ reageerde een familielid geïrriteerd tijdens een poging van Heks, om dingen jaren later uit te praten, ‘We hebben je ontslagen, omdat je altijd te laat kwam…’

Hilarisch! Hoe verzin je het! Een volstrekt Trumpiaanse kijk op de werkelijkheid van dat moment.

Ik had dan ook geen behoefte aan ook nog eens allerlei niet bepaald opbouwend commentaar vanuit mijn vriendenkring. Het voelde als een trap na en Heks lag al onderuit.

Ik had behoefte aan steun. Loyaliteit. Compassie.

Dingen die ik destijds wel heb gekregen van de vriendin tegenover me aan de keukentafel. Ze behoort overigens tot de absolute risicogroep. Net als Heks zit ze al zeker een half jaar voornamelijk thuis. Of op de fiets, voor de broodnodige beweging. ‘Vroeg Tralala je niet, wat dit virus voor jou betekent met jouw conditie?’ informeer ik langs mijn neus weg.

En dan nog, ook Tralala is de jongste niet meer. Ze heeft een medische geschiedenis met een lange baard. Ze mag zelf ook wel uitkijken voor dit virus.

‘Ik kwam een vrouw in de polder tegen, toen ik de hondjes uitliet, die ook al zo begon te schreeuwen, toen het over de Corona-maatregelen ging,’ Kras kijkt me hoofdschuddend aan. We zitten met een lekker kopje koffie te klessebessen. Anderhalve meter van elkaar verwijderd. Deur naar de tuin wagenwijd open.

‘Haar rechten werden ernstig aangetast. Met name mondkapjes moesten het ontgelden. Dat vond ze ronduit crimineel!!! Deze dame van bijna zeventig, die nooit met de trein gaat. Bizar toch?’

‘Corona is de splijtzwam van de huidige maatschappij,’ beaamt mijn toegewijde rechterhand Rozenhart mijn zorgen. Het is waar. Je gelooft in Corona of niet.

Mijn fysiotherapeut neemt de ziekte bijvoorbeeld serieus. Hij draagt handschoenen en een mondkapje. Bij de deur van zijn bescheiden praktijkruimte meet hij mijn temperatuur op. Er staat een enorm apparaat met een desinfecterend goedje voor de handen.

Het leer van zijn behandeltafel is wit uitgeslagen door een peperduur schoonmaakmiddel. Na elke cliënt wordt de bank hiermee grondig afgenomen. Voor de behandeling leg ik mijn eigen handdoeken op de tafel. En uiteraard draag ik een mondkapje. Dat is verplicht.

Een andere behandelaar van Heks gelooft hier allemaal niet in. Nergens in de praktijk een mondkapje te bekennen. Ook doet men er niet aan handgel, want dat is slecht voor je handen. Die worden er schraal van en je beschermende laag verdwijnt.

Op de tafels liggen weliswaar schone handdoeken, maar wie er voor je op heeft gelegen, dat weet je dan weer niet. Het is er ruim en totaal niet druk, dus afstand houden is geen probleem.

Toen de besmettingsgraad heel laag was, maakte het me niet zoveel uit. Maar langzamerhand begin ik me toch weer zorgen te maken over die bezoekjes. Ik draag natuurlijk wel mijn mondkapje. Daarnaast smeer ik me van boven tot onder in met handgel, zodra ik het pand verlaat. Maar echt lekker zit het me niet.

‘Het virus is door de Chinezen expres onder de bevolking verspreid, het komt uit een laboratorium…..’ hoorde ik al in de eerste week van de pandemie uit diverse complotdenkers keeltjes.

Dat het uit een laboratorium is ontsnapt sluit ik niet uit. Er wordt wereldwijd onderzoek gedaan naar allerlei virussen. Waar gehakt wordt vallen spaanders: Mensen maken fouten. In Wuhan is zo’n lab op loopafstand van de beruchte markt, waar de ellende officieel is begonnen.

In Nederland is men ook met dergelijke onderzoeken in de weer heb ik begrepen. ‘Als we een volmaakt virus zouden willen ontwerpen, zou het er uit zien als het Coronavirus,’ was het droge commentaar van 1 van de medewerkers van een dergelijk laboratorium in ons kikkerlandje aan het begin van de uitbraak.

‘Het is een perfect virus, omdat niemand antistoffen heeft en het zich zo snel, met vaak ook atypische klachten, verspreid,’ vervolgt de man enthousiast, ‘SARS had veel meer tijd nodig om om zich heen te slaan, bovendien werd iedereen, die besmet raakte, echt ziek. Daarom is die epidemie toen beperkt gebleven.’

De man gelooft duidelijk wel in Covid19. Voor hem is het geen verzinsel.

‘Daar geloof ik niet in, hoor, die gekke dingen, die jij allemaal uitkraamt,’ krijg ik vaak naar mijn kop, als ik weer eens met mijn bezemsteel op pad ben geweest. Mijn leven lang al word ik bestempeld als fantast. Het interesseert me overigens geen barst.

Ik bespeur meer waarheid in mijn magische verkenningen, dan in de gemiddelde uitspraak van de gemiddelde politicus. Om van de wereldleiders maar te zwijgen. Grotere leugenbakken, dan dit legertje mondiale narcisten en psychopaten, bestaan er niet. En zij ontkennen ook nog eens systematisch wat er werkelijk speelt in de wereld.

Corona, een splijtzwam, hoe kan dat dan? Waarom zou je in godsnaam ontkennen, dat er levens gevaar lopen? Dat het recht van de zwakste geldt op zo’n moment? Dat je de zwakkeren niet kan afdoen als dor hout.

Waarom worden mensen zo agressief van mondkapjes? Zo vreselijk is het toch niet om zo’n ding op je kop te zetten? De meeste koppen knappen er enorm van op!  Het zijn geen kont-mapjes. Of klapjes. Dus wat zeuren we nu?

Jaap van Dissel van de RIVM haat mondkapjes volgens mij. Met hand en tand verzet hij zich tegen het verplichten van dit kledingstuk. Hij baseert zich daarbij op een omstreden Noors onderzoek. ‘De conclusies, die hij trekt, naar aanleiding van ons onderzoek, hebben wij niet getrokken, hoor,’ beweert de Noorse onderzoeker op een gegeven moment in een actualiteitenprogramma, ‘We weten echt niet hoe hij op grond van dit onderzoek tot die slotsom komt…’

Het mondkapje is voor Jaap net zo’n stokpaardje als voor  Heks. Maar we galopperen wel precies de andere kant op!

Heks maakt zich al tijden nergens druk meer over. Ik kijk zeer beperkt televisie. We zitten hier in Nederland helemaal niet zo slecht. Ik zit het wel uit, ik zit al dertig jaar ME uit, dus dit kan er ook nog wel bij. Ik wil het absoluut niet krijgen overigens. Mensen komen regelmatig uit de ziekte me ME-achtige verschijnselen. Ook jonge mensen!

Nou, dat heb ik al, nog slapper en vermoeider worden is geen optie.

De hele ME wereld staat op zijn kop overigens. ‘Nu gaan we eindelijk begrepen worden,’ klinkt het opgewonden in de wandelgangen. Een vreemde uitspraak vind ik dat. Een rare kronkel. Want ME moet je echt niemand toewensen. Het zou een regelrechte ramp zijn als massa’s mensen werkelijk ME zouden krijgen ten gevolge van Corona.

Ook niet als dat betekent, dat je eindelijk begrepen wordt met je vage kutziekte. Het is een vreselijke aandoening. Dat wens je je ergste vijand nog niet toe.

En ook vind ik, dat je pas van ME kunt spreken als je een paar jaar verder bent. Hoe lang bestaat die Corona nu helemaal? Dus hoe kun je zeggen, dat mensen jarenlang klachten houden? Nooit meer op knappen? Dat weet je nog helemaal niet.

 

 

 

 

Thor, Thor, bokkige Thor. Ik lief je en ik ga er voor. Eenzame Heks is perplex. De dondergod brult in mijn oor: ‘Pak je trom, ontsteek het licht!’ En weg zijn we! Zie zijn gezicht……lichtflits……. Loodzwaar ontladen…en dan? Vederlicht. Licht in mijn hoofd. Overal licht. Mijn zwaargewicht in licht gedicht.

‘Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren,’ zingt het in mijn hoofd. Nou ja, waar komt dat nu weer vandaan? Mijn hersenpannetje kookt toch maar de raarste brouwseltje op. OK, het ruikt een beetje herfstig de afgelopen dagen. Mijn vingers zijn pimpelpaars van het bramen plukken. Maar om nu maar direct door te stomen naar de feestdagen?

Krankzinnig.

‘Zinnig, krankzinnig, zing es wat zinnigs….’ humt mijn hoofd vervolgens. Mijn opgewekte hoofd. Na dagenlangs slaags te zijn geweest met mezelf heb ik een diep inzicht gekregen. Ja, echt gekregen. En niet van mezelf.

‘Verwarring schept lijden,’ zegt mijn leermeester Thich Nhat Hanh altijd. En Heks was in de war. Ze zat haar mooie heksenhoofdje te breken op een oud, mysterieus en door mij niet op te lossen raadsel.

‘Het is niet jouw raadsel. Het gaat niet over jou. Het lijkt er op, dat dit of dat met die persoon aan de hand is geweest. Destijds. En daar kan jij niks aan doen. Dat probleem kon jij niet oplossen. Toen niet en nu niet….’

Oh, zo heerlijk om uit de knoop te geraken. Zo fijn om eenvoudig te zijn. De kreukels glad te strijken. Voor zo lang het duurt natuurlijk. Bij tobbertjes als Heks kun je niet teveel verwachten. Hoog sensitief en een geheugen als een olifant? Grenzenloos en veel te lang nooit eens gezond boos?

Nou, maak je borst maar nat.

Afgelopen week zit ik lekker onderuitgezakt in mijn stoel een hele stapel stripboeken door te lezen. De een na de ander. Chick Bill van Tibet. Mijn favoriete reeks. Die boekjes fungeren als troostvoer. Zodra ik me rot voel of ziekjes, pak ik de hele stapel uit de kast. Niets zo heerlijk als lachen om Kid Ordin, de antiheld van de serie.

Thor zit op de bank tegenover me. ‘We gaan op reis,’ verklaart hij ongevraagd, ‘Pak je trommel en doe alle lichten aan.’ Zo dus. Heks trekt haar wenkbrauwen op. Lichten aan? Ik wil juist graag weinig licht als ik astraal reis. En waarom trommelen? Vorige keer hoefde er toch ook geen trommel mee?

Thor is echter luid en duidelijk. Dus Heks doet alle lichten aan. Dan pak ik mijn drum. ‘Laat de ramen open staan,’ dus laat ik de ramen open. In de steeg zitten een stel gasten te klessebessen. Het gaat nergens over. Zachtjes begin ik te trommelen. Thor trekt me op zijn wagen. We gaan de lucht in. Vliegen rakelings langs de kerktoren. Hatsjekidee.

Mijn grote godenvriend gooit met zijn hamer. Lichtflitsen schieten om ons heen. Dan volgt de donder. ‘Nu jij,’ maant hij me. Ik heb geen hamer bij de hand. Maar wel een trommel! Mijn stok roffelt over het vel. Los vanuit de pols. Het rommelt en dondert. Thor en ik donderen om het hardst. Heks krijgt er lol in!

Keer op keer vliegt een flits licht door mijn zenuwbanen. Gevolgd door gerommel en geknal. Eindeloos spelen we dit spelletje. Dan tilt Thor me op en zet me op de wolkenvlakte. Samen dansen we in dit zich ontladende landschap.

Tot we moe zijn. Tot we naar zijn paleis gaan. Het huis van mijn goddelijke vriend. Daar rusten we uit.

Heks wist de tranen van haar wangen. Wat zo lollig begon heeft me diep aangegrepen. Intens diepe pijn is aangeraakt. Ik kijk met andere ogen naar deze dondergod. Eindelijk snap ik waarom hij wordt geassocieerd met herstellen van orde. Iets, dat je niet direct in verband brengt met zoiets ongeregelds als onweer.

Het is de ontlading, die de orde herstelt. Ontlading is nodig om tot een nieuw evenwicht te komen. Ik snuif de lucht op, vol negatieve ionen. Zo heerlijk. Zo fris.

‘Kom,’ zegt Thor, ‘we gaan er weer vandoor.’

En dan laat hij zich zien. In al zijn kracht en grootheid. Deze god van emoties. Heks moet zo verschrikkelijk huilen, ik kan niet meer stoppen. Vanuit diep, diep wellen de tranen op.

‘Zo laat ik je niet naar huis gaan,’ zegt Thor na een tijdje. Hij tilt me op en dompelt me in een frisse bron. Licht als een veertje kom ik weer boven. Oud zeer weggewassen, opgeladen, schoongespoeld.

Dan wiegt hij me in zijn gouden armen. En leert me over zijn godenwereld. Ik zie waarom ik dit beleef. Bij het afscheid krijg ik een geschenk.

In mijn landschap hangt nu een hangmat, zijn hangmat. Wiegend in een hoge boom. ‘Zo zal je vast beter slapen….’ Ja, ik hoop het.

De nachten er op slaap ik als een roos. Uitzonderlijk in mijn geval. Dat overkomt me een paar keer per jaar.

Wat ben ik de dondergod gaan waarderen. En wat kan ik nog veel van hem leren! Thor Thor, Thor. Ik lief je en ga er voor!

Grenzen, het gaat allemaal over grenzen. Heks tobt al jaren met die materie. Ik heb wel dingen ontdekt. Achteraf je grens aangeven werkt bijvoorbeeld niet. En er vanuit gaan, dat iemand je grenzen zal respecteren, kan je op verrassingen komen te staan. ‘De Brief’ stuur ik niet meer naar de overtreders. Tegenwoordig los ik het anders op.

Grenzen, het gaat allemaal over grenzen. Het niet goed aangeven van grenzen, grensoverschrijdend gedrag in je plag, verdunnen, verdunnen, verdunnen…..

Heks hakt al jaren met dat bijltje. Zo gemakkelijk als ik me verbind met andere dimensies, zo gemakkelijk als ik op mijn bezemsteel in de rondte vlieg, zo gemakkelijk als ik met medemensen om ga, naar hun problemen luister, hen een hart onder de riem steek…. Zo lastig heb ik het met aangeven van grenzen.

Iemand zit al ver in mijn binnenlanden te vervelen tegen de tijd, dat spuit elf, Heks, actie onderneemt. Het gaat wel veel beter tegenwoordig. Mijn inspanningen om het tij te keren werpen hier en daar vruchten af. Maar veel gaat nog fout. Hoe vaak spring ik niet na een ontmoeting achteraf uit mijn vel? Nog best vaak. Maar niet meer altijd.

Eén enorm nadeel van vage grenzen is, dat je altijd te laat bent om er iets van te zeggen, als mensen over je grens gaan. Want die is nauwelijks waarneembaar. Kun je het hen dan kwalijk nemen? Ik vind altijd van wel. ‘Dat weet je toch, dat doe je toch niet….’ denk ik dan nijdig.

Soms denk ik dat pas jaren achteraf. Heb ik altijd een rotgevoel gehad bij een zekere gebeurtenis, maar zocht ik het weer bij mezelf. Zag ik niet, dat iemand over mijn grens was gegaan.

Zo plof ik onlangs nog uit mijn bol, door een paar opmerkingen van een dierbaar iemand. Hele oude koeien kruipen luid loeiend uit een dichtgeslibde moddersloot. Ik maak me er druk om. Ik voel me opnieuw beurtelings verantwoordelijk, machteloos, razend, verdrietig…..

Nog meer koeien kruipen er achteraan. Uit weer andere modderige sloten. In een land hier ver vandaan.

Dat is de ellende, als je je mond houdt en je terug trekt, de strategie van Heks bij een ellendige gebeurtenis: Je kunt er nooit meer met goed fatsoen op terug komen. De mensen in kwestie zijn de zaak al lang vergeten. Of ze hebben er helemaal geen zin meer in.

Op een enkele uitzondering na dan.

En wat zou je allerlei oud zeer bespreken met iemand? Ik zie het al voor me met bepaalde oude pestkoppen van me. Want ja, ik ben gepest als kind. Daar ben ik middels de EMDR therapie achter gekomen. Ik wist het nog wel, maar dacht dat het wel meeviel.

Heks is voor zichzelf altijd vrij hard geweest. Werd ik in elkaar geramd, dan dacht ik dat ik het verdiend had. Wilden ze me in een kindertehuis plaatsen, dan lag het ongetwijfeld aan mezelf. Trok een nichtje met haar buurjongen de benen onder mijn lijf vandaan, zodat ik op mijn vierjarig heksensmoeltje viel, dan moest ik er maar mee leven…..

Dat nichtje heeft enorm veel pesterijen richting Heks op haar kerfstok staan. Toch bleef Heks altijd vriendelijk tegen haar, ik kon het gewoonweg niet terug doen. Wel bleef ik zoveel mogelijk uit haar buurt. Dat viel nog niet mee.

Vanmiddag zit ik te lezen in een gratis krantje uit de biowinkel. De Groene Aarde? De Moeder Aardekrant? De Grote Geitensok? Ik ben het even kwijt.

Een heel artikel is er gewijd aan de Staatsvrije Vrijeschool. Onafhankelijk van overheden en onderwijsinspecties. Een interview met een paar dames, die zo’n idealistische school runnen. Eén van hen is een vroegere vriendin van Heks. Een hartsvriendin destijds, tenminste, dat dacht ik.

Tot ze me als een baksteen liet vallen, toen ik ziek werd. Tot ze me een afschuwelijke betweterige zogenaamd spirituele brief schreef, net toen mijn vader lag te sterven aan kanker. Ze wist dat. Haar 2e ouders had ze mijn ouders een paar jaar eerder genoemd.

Tot ze me afbrandde tot op het bot, toen ik heel kwetsbaar en doodziek was. Vlak voor ik mijn vader moest gaan begraven.

Haar heb ik overigens ooit van repliek gediend. Ik heb haar een jaar later ‘de brief’ gestuurd.  Iets dat ik vroeger wel deed. Een brief, waarin ik iemand tot op de draad fileer. Een brief, waarin iemand volledig zijn of haar vet krijgt.

De narcistische zus van een hele goede vriendin heb ik ‘de brief’ gestuurd, nadat ze smerige roddels over me had lopen verspreiden. Ik heb haar gewaarschuwd, wat er zou gebeuren, mocht ik nog eens zoiets merken.

‘Ik hoop, dat ik nooit ‘de brief’ krijg,’ zei een vriendinnetje van me ruim twintig jaar geleden. Zij heeft hem nooit gekregen. De vriendschap is wel kapot gegaan en ik weet nog steeds niet waaraan. Maar de drang om haar te fileren heb ik nooit gehad.

En door haar opmerking heb ik eigenijk nooit meer ‘de brief’ aan wie dan ook geschreven.

Ik schrijf nog wel eens brieven, hoor. Maar niet meer om iemand te slopen. Iemand, die mij eerst heeft gesloopt weliswaar. Maar toch. Iemand kapot maken is nergens goed voor.

Zo neem ik afscheid van Vanaheim, zo neem ik afscheid van Vanaheim, bij maneschijn en ochtenddauw…..Nee, nee, ik wil geen afscheid nemen van mijn veilige vrijer. Mijn vrije Freyr! Zijn goud gemarmerde armen altijd om me heen!

FREYR

Groot Geschapen FREYR

Een astrale reis, die in mijn geheugen gegrift staat, is mijn reis naar Vanaheim. Of beter gezegd, mijn serie reisjes naar het land der Wanen. De oeroude vruchtbaarheidsgoden. Ik voel me er zo thuis! Ik ben vanouds zo verbonden met deze wereld! Ik heb de Grote Vruchtbare Barende Moeder al zovele levens gediend.

Ik heb er zelfs vaak herinneringen aan gehad in dit leven. Dwars door al het kwaadaardige Calvinistische geleuter over zondige seks van mijn christelijke opvoeding heen. Mijn ouders vielen overigens enorm mee. Die hielden wel van een gezond potje vrijen. Maar die vreselijke dubbele seksuele moraal van tegenwoordig heeft me vaak genekt.

Seksualiteit is voor mij altijd heilig geweest. Een manier om het goddelijke te vieren in je lijf.

Ja, ik ben helaas ook vaak volkomen verkeerd begrepen door geliefden en vrienden. De hele maatschappij eigenlijk. Mijn ideeën staan ver af van wat tegenwoordig gangbaar is op seksueel gebied.

FREYR

Zeer groot geschapen FREYR

Slutshaming is mijn deel geweest, omdat ik open en eerlijk over mijn eigen lijf heb willen beschikken. Ik ben ook gepakt, besprongen en genaaid door figuren, die deze houding stomweg niet pikten. Mannen zowel als vrouwen. Letterlijk en figuurlijk.

Erg gelukkig ben ik niet geweest in de liefde. Foute kerels lopen als een rode draad door mijn bestaan. Zelfs de goede kerels gedroegen zich bij Heks regelmatig abominabel. En fijne seks is ook alweer zo lang geleden.

Heilige geilige seks. Ik heb het wel degenlijk meegemaakt! Goddank. Ik weet hoe het voelt. Voor minder doe ik het gewoon niet.

Dus sexy Vanaheim knalde enorm naar binnen bij me. De Godin Freya en haar lekkere broer. In Vanaheim ben je als vrouw nooit een hoer. Welnee, hier zijn wij geilige dames nog priesteressen. En we geven levenslessen. Sekslessen ook.

FREYR

FREYR

Seksualiteit is een heilig gebeuren. En een feestje. Geen zonde, waarvoor je linea recta naar de hel gaat. Geen enkele reden om de kat in het donker te knijpen in Vanaheim. Nee, seksualiteit mag hier zijn, volledig vrij zijn.

Maar het begon allemaal niet zo gemakkelijk. Bij mijn eerste bezoek zag ik Freyr en Freya. En direct werd een diep verdriet in me aangeraakt. Onwaardig om hier te komen, in dit land van vruchtbaarheid. Van lekkere gezellige seks. Twee thema’s in mijn leven, waarop ik enorm onderuit ben gegaan. 

Pas een paar dagen later lukt het me om terug te gaan.

FREYR

FREYR

Ik ontmoet Freyer. Oh, wat ben ik verliefd op hem. Hij voelt zo heerlijk! Heks gloeit ervan:

‘Vanmiddag kwam Freyr. Ik was al gewaarschuwd. Lonkende mannen overal op straat. Een wildvreemde aanbidder, onlangs, gewoon in een parkje. Gebronst en bronstig. Met een leuke hond.

Veilige Freyr. Geilige Freyr. Krijg ik weer een vrijer? Net nu ik uitbehandeld ben? Je zult het altijd zien!

Freyr komt op bezoek in mijn boomhutje met puntmuts. Hij past er niet in. Ik zit zachtjes te trommelen. Rustig en regelmatig wandelt geluid over vel. In mijn hart, in de boom, in Vanaheim. Freyr groot en overweldigend en aanwezig. Zeer aanwezig. Boomhut barst bijna uit voegen. Mijn drum hapert en klopt. Slaat slag over. Op hol. Probeer ritme te vinden, gaat alle kanten op.

Dan lopen we door velden. Ik zie ons gaan, terwijl de drum vertelt hoe en wat. Door bossen zwerven we nu. Op weg naar een heilige plek. 

FREYR

FREYR

Freyr aan mijn zijde. Hij neemt behapbare proporties aan. Ik voel zijn veld in me doordringen. Mijn hersenspinsels ’Mag dat allemaal wel? Stoor ik niemand voor het hoofd? Strookt dit met mijn strenge ethische principes?’ komt me op hilariteit alom te staan. Heel Vanaheim lacht. Schudt van de pret. Een God in je bed. Ja, daar moet je bij de gemiddelde Christen niet mee aankomen. Blijk ik toch nog naweeën te hebben van mijn Calvinistische opvoeding….

Vlak voordat ik voor het eerst naar Vanaheim afreis, begeeft de thermostaat van mijn waterbed het. Dagenlang lig ik in een ijskoud en vochtig bed te creperen, voordat ik doorheb wat er loos is. Dan arriveert de nieuwe thermostaat. Ik zet em extra hoog, ondanks het mooie weer. Zo binnen, zo buiten, zo boven, zo onder: Mijn bed is niet meer koud en kil. En ik mag voelen wat ik wil.

Yggdrasill

Yggdrasill

De laatste dagen in Vanaheim leer ik de andere kant van Freya kennen. Haar broer, haar keerzijde, haar tegenpool. Langzaam komt vertrouwen terug in tegendeel, in geheel; Dit bestaat niet zonder dat…. 

Vanaheim daalt in mijn innerlijk landschap. Doordrenkt mijn gebied met haar energie. In het landschap van mijn hart verrijst een eenvoudige vruchtbaarheidstempel en een fallische poort.  

‘Freyr zag 1 van zijn dochters terugkeren….’ schrijft mijn juf me, naar aanleiding van mijn avonturen. Ja, zo voelde het. Thuiskomen bij de Godin. Bij haar grote broer ook vooral. Heerlijk, heerlijk.

Freyr is in mijn hart komen wonen. Ik voel regelmatig hoe zijn goud gemarmerde armen om me heen worden geslagen. Zijn zoete adem stokt in mijn hals. Vredig. Veilig. En toch niet saai. Never. Nooit.

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Mijn manen wapperend

paardengedraaf

Door velden

bossen

 

Draven gestaag

 

Eenhoorn?

Check!

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Ik zit in boomhut

boomhoed

Heksendekselse

droomhut

 

Tommelderommel

Roffelt de trommel

de rommel

de oude zooi

 

Wijd weg

 

Trommelt tot leven

iets nieuws

 

Even

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Herinneringen

Herinnerdingen

 

Tempel en altaar

Ik was daar

 

Godin op troon

Heel gewoon

 

Vlegelvriend en heiligdom

Ik maalde er om

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Heilige Freyr

Veilige, geilige

stellige, steevaste,

vrijende vrijer

 

Je zegt geen nee

tegen een God.

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Groene vrouw

Godin

Levensstroom

Huis en haard

in heiligdom

 

Rusten

 

Keer weer

Keer weer

 

Intussen:

Al vele malen weergekeerd

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Groen neemt me mee naar de kust en

 

Daar is diep

daar is diep

 

Dan door de velden

loop ik naar huis

 

Velden en velen

Schelden en schelen

 

Mijn scheve blik

Net naast de werkelijkheid

Daar waar jij woont

In takken van bomen

 

Waar waant de wereld zich

een weg…..

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

 

Zo neem ik afscheid bij manenschijn,

bij avondrood en ochtenddauw

 

Telkens opnieuw

Telkens opnieuw

 

Zo neem ik afscheid van Vanaheim

Zo neem ik afscheid van Vanahei

 

Vanaheim

hou van jou….