Heks gaat schaatsen, ijs en weder dienende. Zwart spiegelglad zingend ijs…. Heks krijgt de hoofdprijs! Ze betaalt ook een prijs. Vandaag en de komende weken. Maar daar wordt niet over gezeken!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag schuifel ik door een snottig bos. Overal halfbevroren hompen sneeuw, de paden een aangestampte glijbaan, grote plassen water op het hondenuitlaatveld, de bosgrond nog bedekt met een dikke laag smurfsneeuw…….. Heks moet goed uitkijken, dat ze niet onderuit gaat.

De hondjes hebben er geen last van. Frank en vrij rennen ze door het bos. De paden vermijden ze, zie ik. Glibberen is niks voor hondenpootjes. Ze hebben liever vaste grond onder de voeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks beweegt traag als een slak op haar gemak. Een grote ronde weet ik er uit te persen. De koek is namelijk enorm op na een paar dagen schaatsen. Jawel, je leest het goed: Heks heeft geschaatst. Elke dag een uurtje.

Donderdag ga ik op aanraden van mijn oude schaatsmaat eens kijken in een natuurgebied aan de andere kant van de A4. In feite ligt het gebied pal tegen deze snelweg aan. Nu ligt natuurlijk elk natuurgebied in Nederland min of meer tegen een snelweg aan….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik vind een grote brede plas water met bobbelig ijs, waar intussen een aantal mensen aan het rondkrabbelen is. Er is een houten vlonder, waar ik mijn schaatsen aan kan trekken. Eerst doe ik een flinterdun sokje aan. Dan wurm ik me in mijn te kleine schaatsen, een flinke maat te klein, zo zitten ze als aan mijn voet gegoten…….

En dan nu maar eens kijken of ik het nog kan. Met mijn halvezolige lijf. Gaat het me nog lukken? Ik heb uren moed zitten verzamelen. Gaat die me in de schoenen zinken nu? Of beter gezegd in de schaatsen?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zodra ik het ijs op stap is er niks meer aan de hand. Ik sta zoals altijd mooi recht op mijn hoge noren. Mijn enkels zijn nog steeds van beton. Geen gezwik of gekreupel. Rustig steek ik van wal. Glij over het bobbelige ijs naar de andere kant van de plas. De hondjes rennen mee in het aangrenzende weiland. ‘Wat is ze nu weer aan het doen?’ zie je VikThor denken.

Het is heerlijk weer. Het zonnetje schijnt. De wereld is van glas. Het ijs kraakt en zingt. Heks is gelukkig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In de verte het Alrijne ziekenhuis vol Covid patiënten. Een andere wereld. Een wereld, waar ik niet wil belanden. Afstand houden dus. Met een grote boog om iedereen heen zwieren. Prima te doen.

Met elke slag kom ik meer in mijn slag. Ik voel mijn benen ritmisch onder me bewegen. Ik zit niet meer zo diep als vroeger. Ik maak niet meer zulke klappers. Maar ik rijd technisch nog steeds goed. Het gevoel groeit. Na een uurtje gaat het echt heel lekker, ondanks de bobbels.

Vrijdag ga ik met de Blonde op stap. Ik haal hem op met de kanariepiet. Hij zit achterin met net als Heks een mondkapje op. De ramen staan wagenwijd open. ‘Zo lopen we geen gevaar, het is ook maar een klein stukje…..’ We rijden de Hollandse polder in.

Bij Hoogmade zien we mensen schaatsen op de Does. Het brede water is spiegelglad opgevroren. Pikzwart ijs. Dat ziet er prima uit! Ik rijd het dorp in, langs de uitgebrande kerk, richting het cafe, waar we altijd inschrijven voor molentochten. Een stukje verder parkeer ik mijn ieniemini-autootje op het enige overgebleven piepkleine plekje aan het water.

©Toverheks.com

©Toverheks.com Schaatsen met pleisters…….

Het zonnetje schijnt, maar er staat een straffe noordoostenwind. Met die wind in de rug vlieg je over het ijs. Maar terug is het moeizaam harken. Als we wind mee hebben, hebben we de zon tegen. Genadeloos verblindt het witte licht elk zicht op de her en der aanwezige scheuren. De Blonde gaat meermalen op zijn plaat. Heks niet. Zij heeft een zonnebril op haar kop.

De wind is zo koud, dat mijn neus er bijna af vriest als ik em tegen heb. Maar toch: Oh, wat heerlijk!!!! We genieten. Een aantal keer schaatsen we heen en weer. Ik kan het nog steeds, ondanks alle fysieke ellende.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik schaats gemakkelijker, dan dat ik loop,’ vertrouw ik de Blonde toe, ‘Misschien ga ik toch weer elke week een keertje op de ijsbaan rijden volgende winter. Ga ik er gewoon op de scootmobiel heen…. Wat kan mij het schelen, wat iemand ervan denkt…..’

Zaterdag rijd ik de stad uit richting polder. Op de brug bij de Zijl werp ik een blik opzij en zie tot mijn verbazing, dat er flink op wordt geschaatst. Ha! Ik draai direct met een grote bocht richting Zijldijk. Daar parkeer ik mijn kanariepietje pal achter een paar salonboten. De hondjes moeten een uurtje wachten, wat de vrouw gaat opnieuw het ijs op!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een geweldig uur schaats ik heen en weer. Mijn lijf voelt heel behoorlijk, ik heb dan ook enorm lang geslapen na een bad met magnesiumzout. De boel is aardig ontspannen. Een stelletje jongens op hockeyschaatsen doen een wedstrijdje. Ze gaan zo hard als ze kunnen. Heks zoeft er ontspannen langs….. Als vanouds!

Helaas ga ik aan het eind op mijn toeter. Er steekt iets uit het ijs waar mijn schaats in haakt en BAM! Ik lig gestrekt. Misselijkmakende pijn in knie en heup. Hopelijk geen blijvende schade…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik schaats nog een keertje op en neer, om de pijn te negeren. En ook om te zorgen, dat ik niet bang word om in de toekomst het ijs op te gaan. Ik wil afscheid nemen met een goed gevoel.

Zondag schaats ik nog een keertje op de Zijl. Helaas is mijn lijf er wel klaar mee. Zo ontspannen als mijn ruggetje gisteren voelde, zo’n overspannen opgedraaide veer is mijn rug deze keer. Hoe ik ook als een balletje boven mijn schaatsen ga hangen, de pijn komt toch steeds om de hoek kijken. Toch lekker, ondanks de pijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Pijn kan ik altijd goed wegzetten. Ik heb het meeste moeite met mijn gebrek aan energie…..’ zeg ik altijd tegen Jan en Alleman. En het is waar.

De koek is dus op en het gaat direct dooien. Nou, mooi toch? Zit ik me in elk geval niet te verbijten, dat er overal fantastisch ijs ligt en ik de puf niet heb om er van te genieten….

Buiten het schaatsen doe ik niets. Behalve de hondjes uitlaten. Dat moet natuurlijk toch gebeuren. Zondag ga ik nog een uurtje met Kras op stap. Ik heb de auto bij haar huis geparkeerd, ze woont namelijk naast de Zijl.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik had vroeger houten noren, die bond ik dan onder mijn orthopedische schoenen! Op die manier heb ik toch echt molentochten van 40 kilometer gereden. Hartstikke leuk!’ Kijk, nog iemand, die zich niet laat tegenhouden door fysieke beperkingen. Voor wie die beperkingen een uitdaging zijn……

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

Maar oh, wat is de koek op. Buiten het schaatsen doe ik niets. En ook vandaag komt er weinig uit qua activiteit. Een snotronde door een snotbos. Met hele drukke wilde hondjes. En verder lekker in bed liggen liggen. Bijtrekken, bijtrekken. Wachten tot alle spieren weer uit de knoop zijn. De blauwe plekken een beetje vervaagd. Mijn knie weer aanraakbaar.

Op de plaats rust.

 

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Sneeuw!!! Sneeuw!!!!! Sneeuw!!!! Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag. Wat een heerlijk weer! Heks wil meer sneeuw en ijs. Veel meer!!!!!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Het gaat morgen sneeuwen! Zullen we afspreken in Het Leidse Hout voor een snuffelwandeling?’ appt Heks vrijdagavond naar de baasjes van Freya’s BFF Sierra, de Australische cattle dog. Met Dingo in de genen. Voorwaar een pittig hondje om op te voeden, daar zijn haar baasjes ook achter intussen……

‘We hebben een expert geraadpleegd en die zei, dat wandelen en snuffelen met een volwassen hond wonderen kan doen in het geval van onze ondeugende puber. Ze krijgt dan het goede voorbeeld. Puppies onderling weten vaak helemaal niet waar ze mee bezig zijn. Als je niet uitkijkt leren ze elkaar verkeerde dingen aan….’ aldus de dames.

©Toverheks.com

Sierra legt elke pup op de rug. Vervolgens gaat ze het arme beest zwaar lopen domineren. De baasjes worden er gek van. ‘En wij maar denken, dat ze vooral veel met leeftijdgenoten moet spelen. Daar zijn we echt de fout in gegaan…..’

Mijn pup Freya wordt voor een groot deel opgevoed door mijn stabiele volwassen hond VikThor. Als puntje bij paaltje komt heeft ze niks in te brengen bij mijn goeiige evenwichtige viervoeter. Nog niet. Freya is natuurlijk wel een teef. En die zijn over het algemeen veel feller, dan hun mannelijke soortgenoten.

©Toverheks.com

Zaterdagmiddag is het dan eindelijk zover. Natte koude kleddersneeuw valt over Nederland. Ook Leiden is aan de beurt. De daken kleuren wit. De straten glimmen, de sneeuw smelt direct. Heks stapt in haar kanariepiet en rijdt naar Het Leidse Hout. ‘Zal het druk zijn in het bos?’ vraag ik me bezorgd af. Tegenwoordig is iedereen aan de wandel.

Nederlanders trekken massaal de natuur in. Daar is onze beperkte voorraad vrije natuur niet op berekend. Massa’s mensen drommen zodoende rondom het golfveld bij het Joppe. Of door polderpark Cronensteijn. Dwars door die mensenmassa wringen zich dan altijd nog de nodige zwaar hijgende joggers. Nooit van mondkapjes gehoord, die dwangmatig sporters….

©Toverheks.com

Heks krijgt het daar dan Spaans benauwd van. Ik vermijd dat soort situaties als het even kan. Zodoende wandel ik veel ’s nachts. Of op weinig inspirerende plekken, waar niemand komt. Ik ben als de dood voor al die doodsverachters. Die Coronaverspreiders. Die mondkapverkrachters.

Dat wordt nog wat met die komende avondklok: Kan ik niet meer uitgebreid midden in de nacht naar een park met mijn viervoeters……..

Maar oh, wat een wonder: Het bos is zo goed als verlaten. Op enkele bezoekers na. Een handvol kinderen en wat doorgewinterde hondenbezitters.

©Toverheks.com

Heks posteert zit op het grote veld. Daar heb ik afgesproken met mijn Amerikaanse hondenvriendinnen. Freya rent als een gek in de rondte. Ze raakt helemaal hiepredepieper van die wonderlijke witte wereld.

Alles ziet er anders uit! Wat is toch dat koude witte spul? Waar je met je neus in kunt wroeten? En vooral: Alles ruikt anders! Een hele nieuwe onherkenbare wereld gesitueerd in de gewone herkenbare wereld. Hoe leuk wil je het hebben?

©Toverheks.com

©Toverheks.com Waar is Freya?????

Een hyena-achtige hond komt aanrennen. Als een zot. Loopt Freya omver in zijn enthousiasme. Direct rent mijn pup achter het monster aan. In no time zijn ze leuk aan het spelen. Beetje ruig, maar daar kan mijn meisje heel goed mee uit de voeten. Ze zien er heel lief en schattig uit, die Springer Spaniëls, maar het zijn in feite echte bikkeltjes…..

Ik raak aan de praat met het baasje. Een antropologe, een onderzoekster. ‘Ik woonde voor mijn onderzoek een tijdje in Roemenië en daar heb ik deze knaap opgeduikeld. Hij zat in een asiel, waar ik als vrijwilliger een halve dag in de week werkte. Maar ja, Corona, . Moesten we verplicht terug naar Nederland, helaas…..’

Heks wil natuurlijk weten, wat deze dame onderzoekt. En laat dat nu iets heel actueels zijn! ‘Ik doe onderzoek naar complottheorieën en de mensen, die zich daarmee bezig houden….’

Nou, een beter onderwerp is eigenlijk niet denkbaar in deze absurde tijden. Complottheorieën zijn van alle tijden, maar door de informatie-infrastructuur van het huidige tijdsgewricht leggen ze enorm veel gewicht in de schaal tegenwoordig.

©Toverheks.com

‘Mijn vriendinnen zijn ook onderzoekster, ze komen zo met hun hondje,’ vertel ik de dame. Een schoonheid van heb ik jou daar overigens. Echt een beauty.

Even later voegen mijn vriendinnen zich bij ons. Ik stel de dames aan elkaar voor. ‘Ze doet een heel leuk onderzoek,’ verteld ik terloops, ‘Naar complottheorieën. Wappies en aanverwanten…’

In no time zijn de meiden in een intensief gesprek gewikkeld. Als we later op snuffeltocht gaan met onze hondjes komt een verrassende aap uit de mouw. “Ik heb net een master aangevraagd over hetzelfde onderwerp. In Utrecht!’ roept 1 van mijn Amerikaanse vriendinnetjes, ‘We hebben gegevens uitgewisseld. We houden contact!!!’

Wat grappig toch weer. Kijk, dit is nu iets, waar Heks al haar hele lange leven lang goed in is: Mensen verbinden. Met elkaar in contact brengen. Ik klets met Jan en Alleman en daar komen dan dit soort geweldige dingen van…

We lopen kriskras door Het Hout. Sneeuw dwarrelt om onze oren. Het is grauw en grijs in het schemerige bos. Ik kan mijn hondjes nauwelijks zien, perfect gecamoufleerd als ze zijn met hun witte vacht met zwarte stippen. Mijn Spingers zijn gewoonweg gemaakt voor dit soort condities!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Met name Freya ben ik voortdurend kwijt. Ze rent als een gek door de besneeuwde bossages. Als bezeten. Over de top happydepeppie. Ontketend. Van god los. Jeetje, wat kan dat beestje rennen!

‘Mijn hond is er nog nooit door een andere hond uit gelopen, maar uw pup krijgt het voor elkaar, hij kan het niet uitstaan,’ aldus de eigenaresse van een windhond onlangs. Een windhond! Geen pup ook, een volwassen windhond moest buigen voor mijn meisje…..

We lopen een heerlijk ronde, maar dan springt de cattle dog in een sloot. Ze denkt dat het een grasveld is, want er ligt een laag knalgroen kroos op. Met een doornatte en ijskoude pup is het tijd voor mijn vriendinnen om naar huis te gaan. Ook Heks wandelt naar de uitgang van het bos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat een heerlijke middag. Echt genieten. Ik schud de sneeuw van mijn capuchon en stap in de auto. De hondjes zitten in warme dekens gewikkeld in de kattenbak…..

Zondag heb ik een geheel andere ervaring tijdens mijn uitlaatronde. Het zonnetje schijnt en heel Leiden loopt en masse door de stad te wandelen. Ook de joggers zijn weer volop in beweging. Links en rechts zoeven ze tussen de mensenmassa door. Heks raakt compleet in paniek, als ze probeert een veilige wandeling te maken in het doorgaans rustige Park van Noord.

Pas als ik richting Zijl tuf met mijn scootmobiel en langs een lelijk impopulair pad ga rijden, wordt het rustiger. Wat een gekkenhuis. Alsof er geen Corona bestaat! De hele stad loopt op straat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com De enige sneeuwpop, die ik ben tegengekomen, gewijd aan Freyr!!!!!!

Na een uurtje vlucht ik weer naar binnen. Geef mij maar sneeuw en narigheid. Koud en somber kledderweer. Waarbij iedereen binnen bij de kachel blijft. Waarbij je verkleumt tot op het bot, als je je wel buiten waagt. Dat zijn mijn ideale condities.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding,’ aldus een vroegere vriendin van Heks. Een volksgezegde uit haar vaderland. Ze kwam uit Zweden…….

En het is zo. Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag.

©Toverheks.com

©Toverheks.com