‘Hoe gaat het met je Heks? Je hebt al zo lang niks geschreven! Je hebt toch geen Covid opgelopen?’ schrijft mijn heksenvriendinnetje Maan. Nee, geen Covid. Wel ben ik slachtoffer geworden van zinloos geweld. Bont en blauw lik ik mijn wonden. De dader en zijn handlangers lezen helaas dit blog. Mijn handel en wandel, alsmede wat ik denk of vind, staat onder strenge controle. Uit angst houd ik verder dus maar mijn mond.

Odin
©Toverheks.com Odin

Het leven van Heks staat nogal op zijn kop de laatste maanden. En niet in de goede zins des woords. Er is sprake van totale aftakeling van alles wat mooi en goed was. Ontmanteling van de rudimenten, die na jaren ME en Fibromyalgie en dik anderhalf jaar Covid nog overeind stonden.

Odin
©Toverheks.com Odin

Eerst gaat mijn koor er aan. Covid geeft hier de doodsklap. Onbevangen gaat Heks een paar maanden geleden naar een Algemene Ledenvergadering. Op de agenda staat ons beleid rondom Covid. ‘Ach, dat zal zo afgehandeld zijn,’ denk ik nog naïef, ‘Zo’n koor vol oude kwetsbare mensen gaat natuurlijk geen enkel risico nemen…. Daar zijn we zo uit.’

Odin
©Toverheks.com Odin

Niets is minder waar, helaas. De vergadering is nog maar nauwelijks begonnen of er staan al diverse mensen in gevechtshouding op de barricades. De discussie is fel en weinig verheffend. Onze dirigent blijkt daarnaast een anti vaxxer te zijn. Ook is de man niet bereid om zich op Covid te laten testen.

‘Hij houdt totaal geen afstand,’ beweert een sopraan verontwaardigd. Dat laatste kan ik bevestigen. Ik heb hem bij de repetitie voorafgaand aan deze vergadering op zeer geringe afstand van mijn bescheiden persoontje gespot.

Odin
©Toverheks.com Odin

Als het Corona Testbewijs ter sprake komt breekt de pleuris uit. ‘We worden gediscrimineerd en buitengesloten,’ schreeuwen een aantal ongevaccineerde koorgenoten verontwaardigd.

Heks staat al pakweg anderhalf jaar aan de zijlijn. Ik was net zover, dat ik weer durfde te komen. Nadat ik tot 3 keer toe ben gevaccineerd. Op een moment dat de besmettingscijfers eventjes laag waren.

Odin
©Toverheks.com Odin

Als ik het parkeerterrein af rijd realiseer ik me, dat ik mijn lidmaatschap moet beëindigen. Dit soort discussies trek ik niet. Ik kies voor geluk, niet voor gelijk. Daarnaast is een omgeving, waarin mensen niet optimaal voorzichtig zijn, niet goed voor mij. Vooral niet als die mensen ook nog eens keihard staan te zingen…. Tot slot wil ik niet langer mede het salaris betalen van iemand, die te beroerd is om een wattenstaafje in zijn neus te stoppen.

Odin
©Toverheks.com Odin voelt zich al helemaal thuis…..

Kort daarop ben ik jarig. Ik krijg geen enkel cadeautje. Pas na een paar weken komt er dan toch nog een heel heel heel mooi presentje van Kras. En van de Blonde. En van mijn vriendinnetje Belle. ‘Ik krijg eigenlijk zelden cadeautjes,’ mopper ik tegen mijn therapeute, ‘Dat is mijn hele leven al zo. Terwijl ikzelf altijd leuke attenties loop rond te strooien……’

‘Hou daar dan gewoon mee op,’ adviseert ze me, ‘Ik kan je dat echt aanbevelen…’ Ze spreekt uit ervaring. Het stoppen met Sinterklaas spelen heeft haar echt goed gedaan. Heks knoopt dit advies goed in haar oren…..

Odin
©Toverheks.com Odin

Dan word ik dus in elkaar geramd. Door een naar anabolen riekende kleerkast. Ribben veranderen van positie. De blauwe plekken zijn ontelbaar. Ik verander in een schim van mezelf.

Odin
©Toverheks.com Odin

Een paar weken eerder vindt de Zwarte Panter het weer een goed idee om een maand van de radar te verdwijnen. Ik zoek me suf met mijn brakke lijf. Waar zit die gek? Steelt hij weer de show in de Schouwburg? Doet hij weer grondig onderzoek in het Boerhaave museum? Of logeert hij bij de buren, die een paar maanden op vakantie zijn?

Ik roep door brievenbussen, hang posters op. Ik meld mijn monster aan bij diverse organisaties. Hele nachten dwaal ik door de stad op zoek naar mijn uithuizige kat. Tot ik word gebeld door een dierenarts in Oegstgeest. Mijn monster is komen aanlopen bij een fietsenmaker aldaar. Middels zijn chip zijn ze aan mijn telefoonnummer gekomen.

©Toverheks.com Odin en Freya

Als ik hem ophaal kijkt hij me onverschillig aan. ‘Oh, jij weer. Is dat nieuwe monster al weg?’ mokt hij narrig. Pas na een hele dag knuffelen, tartaartjes en andere verwennerijen is hij weer mijn oude vertrouwde lieveling……

Dan neem ik afscheid van mijn moedertje. Bepaald geen sinecure als er tegelijkertijd iemand tegen je staat te schreeuwen. Ik mag vervolgens niet op de begrafenis komen. Ik durf ook niet meer. Maar het breekt wel mijn hart.

Odin
©Toverheks.com Odin

Ik heb me intussen opgegeven bij een ander koor. Door de schade aan mijn ribbenkast is het echter onmogelijk om te zingen. Ik moet mijn lidmaatschap dus per direct weer beëindigen. Misschien moet ik zingen in koorverband voorlopig maar helemaal uit mijn hoofd zetten. Met al die virale dreiging.

Zo dus.

Elke dag brand ik wierook, heilig hout en kaarsen op mijn altaar met zwanenveertjes en muntgeld. ‘Een goede reis, moedertje, ga maar naar het licht. Naar de overkant….’

Daarnaast zet ik mijn huis vol reinigende rook om de haat en het kwaad te verdrijven. Hul me in kristalijn licht, dat alle duisternis die me belaagt, verjaagt. Het is hard werken. Elke dag opnieuw.

Odin
©Toverheks.com Odin

Gaat er nog iets wel goed, Heks?

Ja!

Ik heb een nieuwe huisgenoot. Hij heet Odin. Een kleine witte knuffelige schat. ’s Nachts bijt hij in mijn neus en oren. Hij slaapt het allerliefst bovenop mijn hoofd, dit kleine wondertje. Hij zet mijn hart weer wagenwijd open.

Odin
©Toverheks.com Odin

Thay verwoordt het als geen ander. Dat wat ik voel nu. Wat er gaande is in mijn kleine luizige heksenbestaantje.

My joy is like spring so warm
It makes flowers bloom all over the Earth
My pain is like a river of tears
So vast it fills the four oceans

Please call me by my true names
So I can hear all my cries and laughters at ones
So I can hear that my joy and pain are one

Please call me by my true names
So that I can wake up
And the door of my heart could be left open

Odin
©Toverheks.com Odin
Odin
©Toverheks.com Odin met de hondjes

Heks gaat schaatsen, ijs en weder dienende. Zwart spiegelglad zingend ijs…. Heks krijgt de hoofdprijs! Ze betaalt ook een prijs. Vandaag en de komende weken. Maar daar wordt niet over gezeken!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag schuifel ik door een snottig bos. Overal halfbevroren hompen sneeuw, de paden een aangestampte glijbaan, grote plassen water op het hondenuitlaatveld, de bosgrond nog bedekt met een dikke laag smurfsneeuw…….. Heks moet goed uitkijken, dat ze niet onderuit gaat.

De hondjes hebben er geen last van. Frank en vrij rennen ze door het bos. De paden vermijden ze, zie ik. Glibberen is niks voor hondenpootjes. Ze hebben liever vaste grond onder de voeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks beweegt traag als een slak op haar gemak. Een grote ronde weet ik er uit te persen. De koek is namelijk enorm op na een paar dagen schaatsen. Jawel, je leest het goed: Heks heeft geschaatst. Elke dag een uurtje.

Donderdag ga ik op aanraden van mijn oude schaatsmaat eens kijken in een natuurgebied aan de andere kant van de A4. In feite ligt het gebied pal tegen deze snelweg aan. Nu ligt natuurlijk elk natuurgebied in Nederland min of meer tegen een snelweg aan….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik vind een grote brede plas water met bobbelig ijs, waar intussen een aantal mensen aan het rondkrabbelen is. Er is een houten vlonder, waar ik mijn schaatsen aan kan trekken. Eerst doe ik een flinterdun sokje aan. Dan wurm ik me in mijn te kleine schaatsen, een flinke maat te klein, zo zitten ze als aan mijn voet gegoten…….

En dan nu maar eens kijken of ik het nog kan. Met mijn halvezolige lijf. Gaat het me nog lukken? Ik heb uren moed zitten verzamelen. Gaat die me in de schoenen zinken nu? Of beter gezegd in de schaatsen?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zodra ik het ijs op stap is er niks meer aan de hand. Ik sta zoals altijd mooi recht op mijn hoge noren. Mijn enkels zijn nog steeds van beton. Geen gezwik of gekreupel. Rustig steek ik van wal. Glij over het bobbelige ijs naar de andere kant van de plas. De hondjes rennen mee in het aangrenzende weiland. ‘Wat is ze nu weer aan het doen?’ zie je VikThor denken.

Het is heerlijk weer. Het zonnetje schijnt. De wereld is van glas. Het ijs kraakt en zingt. Heks is gelukkig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In de verte het Alrijne ziekenhuis vol Covid patiënten. Een andere wereld. Een wereld, waar ik niet wil belanden. Afstand houden dus. Met een grote boog om iedereen heen zwieren. Prima te doen.

Met elke slag kom ik meer in mijn slag. Ik voel mijn benen ritmisch onder me bewegen. Ik zit niet meer zo diep als vroeger. Ik maak niet meer zulke klappers. Maar ik rijd technisch nog steeds goed. Het gevoel groeit. Na een uurtje gaat het echt heel lekker, ondanks de bobbels.

Vrijdag ga ik met de Blonde op stap. Ik haal hem op met de kanariepiet. Hij zit achterin met net als Heks een mondkapje op. De ramen staan wagenwijd open. ‘Zo lopen we geen gevaar, het is ook maar een klein stukje…..’ We rijden de Hollandse polder in.

Bij Hoogmade zien we mensen schaatsen op de Does. Het brede water is spiegelglad opgevroren. Pikzwart ijs. Dat ziet er prima uit! Ik rijd het dorp in, langs de uitgebrande kerk, richting het cafe, waar we altijd inschrijven voor molentochten. Een stukje verder parkeer ik mijn ieniemini-autootje op het enige overgebleven piepkleine plekje aan het water.

©Toverheks.com

©Toverheks.com Schaatsen met pleisters…….

Het zonnetje schijnt, maar er staat een straffe noordoostenwind. Met die wind in de rug vlieg je over het ijs. Maar terug is het moeizaam harken. Als we wind mee hebben, hebben we de zon tegen. Genadeloos verblindt het witte licht elk zicht op de her en der aanwezige scheuren. De Blonde gaat meermalen op zijn plaat. Heks niet. Zij heeft een zonnebril op haar kop.

De wind is zo koud, dat mijn neus er bijna af vriest als ik em tegen heb. Maar toch: Oh, wat heerlijk!!!! We genieten. Een aantal keer schaatsen we heen en weer. Ik kan het nog steeds, ondanks alle fysieke ellende.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik schaats gemakkelijker, dan dat ik loop,’ vertrouw ik de Blonde toe, ‘Misschien ga ik toch weer elke week een keertje op de ijsbaan rijden volgende winter. Ga ik er gewoon op de scootmobiel heen…. Wat kan mij het schelen, wat iemand ervan denkt…..’

Zaterdag rijd ik de stad uit richting polder. Op de brug bij de Zijl werp ik een blik opzij en zie tot mijn verbazing, dat er flink op wordt geschaatst. Ha! Ik draai direct met een grote bocht richting Zijldijk. Daar parkeer ik mijn kanariepietje pal achter een paar salonboten. De hondjes moeten een uurtje wachten, want de vrouw gaat opnieuw het ijs op!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een geweldig uur schaats ik heen en weer. Mijn lijf voelt heel behoorlijk, ik heb dan ook enorm lang geslapen na een bad met magnesiumzout. De boel is aardig ontspannen. Een stelletje jongens op hockeyschaatsen doen een wedstrijdje. Ze gaan zo hard als ze kunnen. Heks zoeft er ontspannen langs….. Als vanouds!

Helaas ga ik aan het eind op mijn toeter. Er steekt iets uit het ijs waar mijn schaats in haakt en BAM! Ik lig gestrekt. Misselijkmakende pijn in knie en heup. Hopelijk geen blijvende schade…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik schaats nog een keertje op en neer, om de pijn te negeren. En ook om te zorgen, dat ik niet bang word om in de toekomst het ijs op te gaan. Ik wil afscheid nemen met een goed gevoel.

Zondag schaats ik nog een keertje op de Zijl. Helaas is mijn lijf er wel klaar mee. Zo ontspannen als mijn ruggetje gisteren voelde, zo’n overspannen opgedraaide veer is mijn rug deze keer. Hoe ik ook als een balletje boven mijn schaatsen ga hangen, de pijn komt toch steeds om de hoek kijken. Toch lekker, ondanks de pijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Pijn kan ik altijd goed wegzetten. Ik heb het meeste moeite met mijn gebrek aan energie…..’ zeg ik altijd tegen Jan en Alleman. En het is waar.

De koek is dus op en het gaat direct dooien. Nou, mooi toch? Zit ik me in elk geval niet te verbijten, dat er overal fantastisch ijs ligt en ik de puf niet heb om er van te genieten….

Buiten het schaatsen doe ik niets. Behalve de hondjes uitlaten. Dat moet natuurlijk toch gebeuren. Zondag ga ik nog een uurtje met Kras op stap. Ik heb de auto bij haar huis geparkeerd, ze woont namelijk naast de Zijl.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik had vroeger houten noren, die bond ik dan onder mijn orthopedische schoenen! Op die manier heb ik toch echt molentochten van 40 kilometer gereden. Hartstikke leuk!’ Kijk, nog iemand, die zich niet laat tegenhouden door fysieke beperkingen. Voor wie die beperkingen een uitdaging zijn……

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

Maar oh, wat is de koek op. Buiten het schaatsen doe ik niets. En ook vandaag komt er weinig uit qua activiteit. Een snotronde door een snotbos. Met hele drukke wilde hondjes. En verder lekker in bed liggen liggen. Bijtrekken, bijtrekken. Wachten tot alle spieren weer uit de knoop zijn. De blauwe plekken een beetje vervaagd. Mijn knie weer aanraakbaar.

Op de plaats rust.

 

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hijgend Hert aan je voet, het moet niet gekker worden. Je bent zelf ternauwernood de jacht ontkomen tenslotte!Intussen verzuip je bijna in een blubberpoel en je zusje staat erbij en kijkt ernaar….. Beetje raar. Maar waar!

Ik zit op mijn balkonnetje in de zon. Ingepakt in jassen en dekens en een soort schapenvacht. Ik slurp de zonnestralen in. Vanmorgen had ik weer eens therapie. Dat was een tijdje geleden, want ook therapeuten krijgen griep.

‘Ik maak een soort studie van enge mensen. Soms kijk ik naar de meest vreselijke programma’s op televisie. Gewoon om mezelf ervan te doordringen dat het bestaat, zulk afschuwelijk gedrag.’ Ze knikt en geeft me groot gelijk. Wat een verademing. Geen vermanende woorden over het aandacht geven aan negativiteit.

‘Jouw krachtige basis komt juist voort uit het feit, dat je zoveel hebt meegemaakt,’ ze kijkt me indringend aan. Het is waar. Mijn leven is een aaneenschakeling van extreme gebeurtenissen geweest. Wie is er bijvoorbeeld zeker drie keer op straat in elkaar getimmerd? Heks! Ik heb er de krant mee gehaald.

En dat is nog het minst vervelende. Dat zijn maar klappen, blauwe plekken en een flinke hersenschudding door een trap tegen mijn hoofd. De laatste keer door uitsmijters van ‘Het Koetshuis’. Omdat hun vriendinnen me in het voorbijgaan uitscholden en ik iets terug riep…… Dan kun je als kleerkast vol anabole steroïden natuurlijk niet achterblijven. Zeker niet als je ook al impotent bent, en regelmatig voor lul staat met je knakworst bij diezelfde vriendin. Want impotent word je van die troep. En agressief.

Maar goed. Beurse plekken trekken wel weer bij. Andere verwondingen zijn lastiger te helen.

‘Een ander had al lang aan een touwtje aan het plafond gehangen,’ geef ik toe, ‘De meeste mensen worden al gek als ze drie weken griep hebben, laat staan een chronische versie daarvan. Ook worden mensen er over het algemeen helemaal niet goed van als ze zoveel alleen zijn als ik.’

‘Hopeloze relaties alsmede vriendschappen drijven nogal eens iemand naar de rand van de afgrond, maar ook dat heb ik overleefd. Daarbij kom ik ook niet uit een achtergrond waarbij ze de deur bij me plat lopen om voor me te zorgen als ik helemaal om lig. Eufemistisch uitgedrukt. Dus ja, ik doe het lang niet gek.’

‘Jij komt er wel uit, Heks. Je bent er nog niet. De bezem moet er door en je moet eindelijk eens voor jezelf gaan kiezen. Maar uiteindelijk komt het goed met jou!’

Als ik later met Ysbrandt langs de Zijl wandel spookt zo’n griezelprogramma door mijn hoofd. Een jongeman rijdt zichzelf bijna dood tegen een boom. Hij blijkt ternauwernood een aanslag op zijn leven te hebben overleefd. Gepleegd door zijn eigen zus!

Zij en haar vriendje en nog een paar trawanten sloegen het joch half dood alvorens hem in een grote vijver te dumpen met een zwaar gewicht aan zijn been. Ze lieten hem voor dood achter, maar hij wist zichzelf los te rukken van het betonnen tuinbeeld aan zijn voet. Een hertje notabene.

Hij sleept zich zijn auto in met een grote bloedende hoofdwond en longen vol smerig water. Langzaam maar zeker verliest hij het bewustzijn en rijdt zichzelf bijna te pletter tegen een boom. Maar hij wordt snel gevonden en gered!

Hij is er verschrikkelijk aan toe. Bont en blauw en opgezwollen. Buiten bewustzijn…… Zijn zus zit schijnheilig naast zijn bed gedurende de gehele periode dat hij in coma lig. Zijn overlevingskans is 1 op 4 miljoen. Hoe ze dat hebben berekend is mij dan weer een raadsel.

De gruwelzuster wijkt niet van zijn bed en als hij dan eindelijk zijn ogen opent, een waar wonder,  begint zij hem direct onder druk te zetten. Het is een echte bitch! Hij mag niet reppen over het feit, dat zij hem heeft geprobeerd te vermoorden voor een paar honderd dollar. Want daar ging het allemaal om, zuslief wilde dat hij zijn spaargeld aan haar gaf.

Oh ja, ze heeft ook nog het ouderlijk huis in brand gestoken om de sporen van het bloederige gevecht van drie volwassen kerels tegen één leptosome adolescent uit te wissen…..

Maar goed, het komt toch uit natuurlijk. De boosdoeners worden opgepakt. En nu komt het: De jongeman weigert te getuigen tegen zijn zus. ‘Ze is toch mijn zuster, ik hou van haar, ik heb altijd een sterke band met haar gehad…..’

Hij houdt voet bij stuk, dus de criminelen komen er vanaf met een lichte straf en de monsterzus gaat vrijuit. Ze neemt een nieuwe vriend en verhuist naar de andere kant van de wereld. Veel berouw lijkt ze niet te voelen. Waarschijnlijk een narciste/psychopate. De broer heeft nog steeds contact met haar.

De moeder van de jongen komt ook aan het woord. Zij houdt natuurlijk van allebei haar kinderen. Met een extatische uitdrukking op haar gezicht geeft ze gedurende het gehele item commentaar op de gebeurtenissen. Een vreemd gezicht.

Ja, zo kan het ook. Dit is heel erg hoe Heks altijd heeft geprobeerd te leven. Vergeven bij voorbaat en dan gewoon doorgaan met liefhebben. Als iemand je iets flikt zet je gewoon nog een tandje bij.

Gevangenissen kweken nu eenmaal in het algemeen kleine crimineeltjes op tot monsters. Het is dus nogal wat om je broeder of zuster er bij te lappen om hen naar een dergelijk oord te doen verbannen…..

Toch is er een verschuiving in me aan de gang. Ik heb geen idee welke kant het op gaat, maar ik kan je één ding zeggen: Probeer me niet te vermoorden of iets dergelijks, want je hangt! Als ik het overleef tenminste. De tijd dat Heks Jan en Alleman met alles liet wegkomen is definitief voorbij.