Perfecte balans, een dans op grote hoogte. Op het smalle koord….. Heks kijkt gefascineerd naar een rooie dare devil, Philippe Petit. Vertolkt door Gordon-Levitt in de film ‘The Walk’. Wat een lef heeft die man! En wat een passie! Een oud verhaal opnieuw verfilmd. En terecht! De kunst van het lopen kan niet genoeg onder de aandacht worden gebracht! Het is van levensbelang! Herinneren hoe te lopen kan ons redden van onszelf!

Heks heeft het koud. Heks kan niet slapen. Dus kijk ik TV. Ik val midden in een film over Philippe Petit, de legendarische koorddanser. De kleine roodharige Fransman, die op 7 augustus 1974 45 minuten heen en weer dartelde op het dunne koord gespannen tussen  ‘The Twin Towers’.

Op 400 meter boven de grond! Maar liefst 8 keer stak hij de 61 meter tussen de gebouwen over. Hij knielde even neer en bracht een groet aan het koord, de torens, de hele stad….. Hij ging zelfs eventjes liggen. Hij draaide pirouettes. Keek op zijn gemak naar beneden…… En ga zo maar door!

Heks zit gefascineerd te kijken. Ik heb al eerder iets over de man gehoord, gezien of gelezen. Maar nooit zo uitgebreid. De film ‘The Walk’ vertelt het hele verhaal. Redelijk waarheidsgetrouw weet ik intussen na een klein onderzoek online.

Op jonge leeftijd krijgt Petit in de wachtkamer van de tandarts een foto van de in aanbouw zijnde Twin Towers onder ogen. Op de foto zijn ze echter al af. Hij voelt direct hoe die torens hem roepen. Hem en zijn koord!

Dus scheurt hij de afbeelding gewiekst uit het magazine en verlaat het pand. Zijn afspraak bij de smoelsmid laat hij zitten. Hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd!

Vanaf dat moment begint hij zich voor te bereiden op zijn ‘coup’. Hij verzamelt mensen om zich heen, oefent zich een ongeluk op het hoge koord, probeert sponsors te vinden, vliegt op en neer naar New York, doet onderzoek ter plekke vermomd als bouwvakker, journalist, gehandicapte, kantoorklerk…. Zeker zes jaar is hij hiermee bezig. In de film is dat veel korter.

In de film zijn wel meer dingen anders. Zo valt hij tijdens zijn eerste optreden omlaag in een ondiep meertje. In de werkelijkheid is Petit nooit gevallen tijdens een performance. Slechts 1 keertje tijdens een repetitie. Maar dan loopt hij ook rustig met iemand op zijn nek heen en weer te paraderen.

Heks zit ademloos te kijken. Helemaal opgezogen in het verhaal. Ik volg zijn droom met hem. Net als zijn vriendinnetje Annie. Zij steunt hem door dik en dun. Dit is ook niet helemaal waar lees ik ergens online.

Ze kreeg af en toe de rambam van die vent. In de werkelijkheid mislukt een eerste poging om deze stunt uit te voeren. Zij zit dan in Frankrijk. Ver weg. Op zijn verzoek komt ze uiteindelijk toch. Hij heeft haar nodig. ‘Zijn leven vrat me helemaal op…’ aldus Annie.

Elders beweren boze tongen, dat Petit na zijn magische optreden en arrestatie seks had met 1 van de toeschouwers van het spektakel….. De roem steeg hem direct naar het hoofd. Maar misschien had je in die tijd ook al fake nieuws in de Verenigde Staten. Erg belangrijk is het ook niet. Behalve dan voor Annie. Die kwam er dan weer bekaaid af.

Het is een spannende film. Zelfs al ken ik de afloop. Toch kan ik me niet losmaken van het oplopende stressniveau. Tegen de tijd, dat die kleine gezegende gek zijn grote oversteek begint zit ik werkelijk te griezelen voor de buis. Ik durf bijna niet te kijken.

Dat hebben ze toch maar goed verfilmd! Je ziet er niks van dat de acteur maar een paar meter boven de grond loopt te stunten! Je maag draait echt om! En ik ben niet bang op een keukentrap of lange ladder! Maar dit! Het idee alleen al!

‘Doe niet zo raar, Heks,’ maar nee. Pas als ik er nog een keertje opnieuw naar kijk kan ik er echt van genieten. Maar ja, ik ben het ook niet gewend, dat gedans op een stuk touw. Hoog boven de vaste grond. Ons Moedertje Aarde.

Philippe Petit is van een geheel andere categorie. Extreme hoogten lijken geen vat op hem te hebben. Op het koord komt hij tot leven.

Zo noemt hij het ook: Hij waagt niet zijn leven, maar beleeft het juist. ‘Not death-defying, but life-affirming!’ ‘Hij is altijd enorm druk, echt manisch. Maar zodra hij op het koord stapt komt er iets over hem…’ aldus 1 van zijn vrienden.

Het is wat sporters zeggen over momenten, dat ze top presteren. Of zangers. Het is wat mensen zoeken, als ze mediteren. Het is wat Boeddhisten 1 smaak noemen. Wat Gurdjieff herinneren noemt….. Dit volledig in het moment zijn. Helemaal aanwezig.

Het is het mooiste wat er is.

‘Volg je dromen,’ geeft de film je nadrukkelijk als boodschap mee. Ja, ammehoela! Dat is dan weer lekker. Dan moet je wel dromen hebben. En de mogelijkheid om ze te volgen. De energie om ze na te jagen om maar eens mee te beginnen……

Heks kijkt filmpjes over de echte Philippe Petit, waarin hij te zien is als jongeman, tijdens  repetities en een paar andere stunts. Het is inderdaad ongelofelijk. De man is volstrekt thuis op het hoge koord. Zijn hele lichaam ontspannen danst hij heen en weer. Knielt, gaat liggen, neemt iemand op zijn rug……

Ik bekijk foto’s van zijn gang tussen de Twins in aanbouw. Die indrukwekkende bouwwerken, die er niet meer zijn. Er is helaas geen filmmateriaal van zijn ‘coup’. Jammer, jammer. In deze tijd niet meer voorstelbaar. Het huidige tijdperk, waar men zelfs dodelijke verkeersongevallen online plaatst.

‘Het is eigenlijk de kunst van het lopen. Iets dat we allemaal ooit leren. Maar dan geperfectioneerd…..’ glimt Petit ergens in een interview. Ja! Dat is wat me zo fascineert! Het is de kunst van het lopen. In perfecte balans.

En op die grote hoogte kom je dan vanzelf helemaal in het nu terecht. Op de grond kan dat ook. Vraag maar aan Thich Nhat Hanh!

Inspiratie: Filantropie versus de dagdagelijkse frustratie. Een gever temidden van vele nemers. Variërend van ONDERnemers tot ECHTE criminelen……

Vorige week zondag wil ik naar de kerk. Ik ben al lekker in de stemming, want ik kijk tot een uurtje of vijf in de ochtend naar moordprogramma’s. Deadly women: Meisjes vermoorden hun schat van een vader, dochters slaan de de hand slaan aan hun lastige moeder. Een exotische oppas vermoordt het aan haar toevertrouwde onschuldige kind. Ontspoorde pubermeid vermorzelt een assertieve homoseksuele man. Verliefde beeldschone deernes zetten hun partners aan tot moord……

Ik slaap een paar uur. Dan sta ik op.

Oh, wat is het koud. Snel draai ik aan de thermostaat. Ik kruip weer in bed. De tweede poging om op te staan is succesvoller. Na de nodige koffie en pijnstillers ga ik de deur uit met VikThor. De kerk ga ik niet meer halen. Ik moet mijn zonden nog maar even verbijten.

Die middag schrijf ik aan een blogje. Het zonnetje baadt mijn woonkamer in haar onbarmhartige licht. Overal liggen stofvlokken. Stukken hondenflos zwerven door de kamer. Mijn hondje kauwt werkelijk op alles wat los en vast zit. Lang leve zo’n ouderwets touw!

In de loop van de middag ga ik weer naar buiten. Het is stralend weer. Overal uitgelaten mensen. Ik peddel met fietskar en hond richting Merenwijk. Onderweg gooi ik mijn hondje uit de kar. Enthousiast rent hij naast de fiets. ‘Kant,’ brul ik als er tegenliggers aankomen. Braaf zwenkt hij naar de rechterkant van het fietspad.

‘Naast,’ commandeer ik vervolgens. En hij komt keurig langszij! Er zit een onzichbare lijntje tussen mij en mijn hondje. Ik lees hem als een boek. En dat is wederkerig. Hij volgt trouw al mijn bevelen op, zelfs nu hij een beetje pubert! Hoe is het toch mogelijk? Hoe kan een wezentje van zeven maanden oud nu toch zoveel snappen en weten? Moet je eens naar onze mensenkinderen kijken: Die liggen amechtig brabbelend in hun wieg als ze zo oud zijn.

Langzaam fiets ik rondom het golfveld. Op de sloten en vaarten wordt geschaatst. Iemand is de ijsbaan aan het vegen. Voor het hek wacht een menigte bont ingepakte kinderen. Een incidentele volwassene steekt er kaaltjes bovenuit.

Op de Zijl zie ik ook iemand schaatsen. In het midden liggen grote ijsschotsen. Daar is weer zo’n klerelijer doorheen gevaren. Dat moest toch verboden worden in tijden van ijspret!

Kleine jongens zitten op een pak stenen langs het bevroren water. Ze stampen erop met hun laarzen, maar durven niet de stap te zetten los van de wal. Hun ouders hebben hen vast goed de oren gewassen! Om beurten gooien ze takken en stenen op het ijs.

Ik kom de leuke vrouw tegen van de wijnwinkel in Warmond.  VikThor vlijt zich tegen haar aan. Zelf heeft ze ook een schitterende jachthond. Heks weet niet welk merk. Dat moet ik toch eens vragen.

Nadat we over het eilandje in het Joppe hebben gestruind gaan we richting Kras. Zij woont om de hoek van dit miniatuur natuurgebied. ‘Gezellig Heks, kom binnen, ik ben net in de weer met mijn slow juicer. ik ben nog eventjes bezig, dan drinken we thee.’

Terwijl mijn vriendin een listig sapje perst zet ik gemberthee. Niet veel later zitten we tegenover elkaar aan haar grote eettafel. VikThor rent verrukt rond met allerhande kattenspeelgoed. Wij drinken gloeiendhete thee en uitermate traag geperst sap. Zalig!

‘Wat gezellig dat je langs komt! Ik had net een beetje een prutdag,’ mijn vriendin lacht van oor tot oor. Al snel zitten we te giebelen om elkaars bizarre verhalen. ‘Dat vind ik toch zo leuk aan jou, jij hebt ook echt de meest vreemde dingen meegemaakt, Heks,’ hikt ze na een hilarisch vervolg op deel 1 van Een Huilduitser In Mijn Hangmat.

Ja, dat klopt. Ondanks mijn amoebe-achtige constitutie stort ik me toch altijd in allerlei avonturen. Ik ken mensen met een enorme actie radius, die nauwelijks verder kijken dan hun neus lang is. Heks kijkt liever ver voorbij het einde van haar hakige heksenneus. Dat heb ik met mijn vriendin gemeen. Het maakt het lastige leven weer sprankelend en leuk….

‘Gisteren was ik eventjes naar Den Haag op mijn nieuwe scootmobiel. Ik kook altijd voor mijn oude tantetje op vrijdag,’ ze ziet mijn verbaasde blik. Op de scootmobiel naar Den Haag? Ik weet dat het een turbo exemplaar is, maar waarom niet met de auto?

‘Oh, heb ik dat niet verteld? Ik heb mijn bus weggegeven,’ mijn vriendin kijkt vergenoegd. Ik weet dat ze het van plan was. Maar om dat dan vervolgens ook daadwerkelijk te doen! ‘Ik zou in een heel duur tarief terecht komen en dat kan ik onmogelijk ophoesten, dus toen ben ik toch nog maar eens op internet gaan kijken of ik iemand kon vinden, die zo’n aangepaste bus goed kan gebruiken.’

Proefrit met Kras ©Toverheks.com

De bus is bedoeld voor gehandicapte mensen en mijn maatje is niet gehandicapt genoeg voor deze volledig aangepaste bus, dus vandaar dat hoge tarief wegenbelasting. Haar tevens gehandicapte partner stond destijds borg voor het lage tarief. Sinds zij niet meer onder ons is staat de bus op de schop…… Haar eigen dure aangepaste bus!

Nederland en zijn stomme regeltjes. Bah.

Maar goed. Deze roodharige dame tegenover me aan de eettafel van haar fleurige huis is niet voor 1 gat te vangen. Ze laat zich stomweg niet uit het veld slaan door bureaucratisch geneuzel. Ze heeft gezocht en gevonden: Een nieuwe eigenaar voor dit geweldige vervoermiddel.

Ergens in Nederland woont een kleine jongen met een stofwisselingsziekte. ‘Er zijn legio van dat soort aandoeningen, Heks. En die mensen moeten vaak maar zien hoe ze het redden. Kortom, ik heb zijn ouders gebeld en gezegd dat ik een auto voor hen heb heb als ze geïnteresseerd zijn…’

‘Aanvankelijk vertrouwden ze het zaakje voor geen meter.  Toch ben ik er een dag later heen gegaan. Ze wonen helemaal in Deventer, stad van de legendarische Go Ahead Eagles. Die kleine jongen is een groot fan van deze voetbalclub. Hij is er een keertje te gast geweest! Hij kreeg een shirt met alle handtekeningen van de spelers! Een onvergetelijke ervaring…..’

‘Maar goed. Ze moesten toevallig die middag naar de dokter in Zwolle. Tijdens de proefrit naar het ziekenhuis kreeg zijn moeder een smsje van haar bezorgde schoonzus. “Kijk maar uit met die testrit. Misschien is het wel een criminele bende en halen ze intussen snel je huis leeg”.’

We moeten vreselijk lachen. Ik zie Kras al voor me als heavy crimineel met haar bus. Een roodharige madre de familia maffia in een oranje scootmobiel. ‘Mensen kunnen het gewoon niet geloven, als je zoiets doet. Wie geeft er nu een bus weg van duizenden euro’s? Dat is gewoon verdacht!’

inspiratie7

Armoede is op je geldberg zitten en je oog alweer laten vallen op het luttele bezit van een ander…… ©Toverheks.com

Ze laat me foto’s zien van het jongetje. Wat een lekker ventje! Hij zit enthousiast te zwaaien met de sleutels van de bus. ‘Hij wilde ze niet meer teruggeven! Wat een lieverd, he?’ Ze laat ook nog wat foto’s zien van de situatie zoals ze hem aantrof.

Een dodelijk vermoeide moeder, die met veel pijn en moeite een ondanks zijn ziekte goddank toch opgroeiend jochie vanuit zijn rolstoel in een personenauto probeert te proppen. ‘Daarbij stootte hij elke keer zijn hoofd,’ wijst mijn vriendin.

Het zusje van de jongen helpt mee. Dan moet de rolstoel helemaal uit elkaar gehaald worden, anders past hij niet in de achterbak van de auto. Wat een gedoe. En de jongen wordt natuurlijk nog groter! De bus komt als geroepen!

Een uurtje later fiets ik naar huis. Mijn hart is helemaal opgewarmd. Ik zit zachtjes voor me uit te zingen. Wat een inspirerende middag! Wat heerlijk dat er mensen zijn zoals Kras. Die niet bang zijn om iets weg te geven, zelfs al hebben ze zelf geen knoop.

Filantropie komt uit het hart ©Toverheks.com

‘God houdt van zijn kinderen,’ zegt een televisiedominee die nacht op de buis. Heks kijkt naar een religieuze zender voor de verandering. Moordprogramma’s zijn plots van de baan.

De voorganger is een forse stoere menopauzale vrouw met een grote wulpse mond, een praktisch kortgeknipt kapsel, een stem als een scheepstoeter en de subtiele charme van een sergeant majoor. ‘Je kunt ze dus maar beter goed behandelen. Als je hen mishandelt word ‘ie erg boos. Dat wil je niet meemaken!’

Oh jee. Daar denken de meesten van ons helemaal niet over na. We beschouwen kinderen vaak gewoon als privébezit. Je mag ze uitschelden, slaan en voor je laten werken…… Ze zijn je verlengstuk, boksbal , bitch en pispaal. Je kunt ze kapen, gijzelen, bezitten en verguizen. Kinderen moeten vaak alles waarmaken wat jij hebt gelaten. Ze moeten slagen waar de ouder heeft gefaalt. En als dat mis gaat promoveer dan die mislukkeling gewoon tot zondebok!

Een wildvreemd kind een auto geven omdat je daar gewoon zin in hebt? Dat is nog eens andere koek! En hoewel ik Kras nog nooit in een moskee of kerk heb gespot, laat staan dat ze zich door een patriarchale mannelijke god de wet laat voorschrijven, toch denk ik dat het wel goed zit met Kras en Godin, de Grote Goddelijke Moeder….

‘Heks, die bus is een tijdelijke oplossing. Hij is aangepast voor mijn grote kleine engeltje destijds. Die mensen zijn nog steeds aan het sparen voor een geheel nieuwe aangepaste bus. De mijne kunnen ze dan inruilen, dus dat scheelt. Maar er is nog best veel geld nodig! Ze hebben een actie opgezet. Ik zal je de link sturen,’ zegt Kras als ik haar later spreek.

Hier kun je meer lezen over deze actie. Dream or donate. Rolstoelbus voor Hayden!

En hier de reactie op de geweldige actie van Kris! Update : Lieve lezers donateurs tot dusver. Er is iets bijzonders gebeurt we hebben een best grote donatie gekregen. Een vw transporter uit 2006. Deze is aangepast met een uitklapbare plank om de rolstoel naar binnen te rijden. We zijn erg blij met deze donatie van een mevrouw uit Leiden. Ze zei ook dat het niet het ideaalste voor ons is maar een begin. Ze ziet het als een investering voor onze eigen bus. We gaan dus door met onze dream!

 

Mislukt eten, ten onder gaan aan koeienscheten en mediteren in de Rocky Mountains is ook al niet je dat…… Heks heeft een heerlijke avond met Pappa. Hij vindt mijn kookwanprestatie uit de kunst!

papa, superpapa, held, stoerste papa papa, superpapa, held, stoerste papa

Donderdagavond komt Pappa eten samen met Steenvrouw. Maar die belt op het laatste moment af. Heks zit midden in een kookcrisis. De ingrediënten vliegen door de keuken. En niet omdat ze vleugeltjes hebben. Ik vergeet sommige essentiële onderdelen van de receptuur toe te voegen. Hetgeen uiteindelijk zal resulteren in een wel zeer compacte pittige pompoencake.

papa, superpapa, held, stoerste papa

Later blijk ik hetzelfde virus als mijn vriendin onder de leden te hebben. Zij loopt slechts een halve dag voor wat betreft de symptomen. Zodoende wordt ik gedurende de maaltijd steeds koortsiger. Het eten smaakt raar, maar Pappa verzekert me dat het verrukkelijk is! Gelukkig maar, want ik heb me behoorlijk uitgesloofd.

papa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papa

Het is heerlijk om mijn oude vriend te zien. Zoals altijd heeft hij weer prachtige verhalen. Deze keer over zijn reis in de Rocky Mountains. Hij verbleef een aantal weken in het Shambhala centrum aldaar. Tussen de Tibetaanse Boeddhisten.

Nou ja….

‘Er loopt een leger vrijwilligers rond, maar die doen maar wat. Het zijn ook zonder uitzondering mensen met een behoorlijke rugzak. Ex-verslaafden bijvoorbeeld. Ze hebben allemaal een klein taakje, maar daarbuiten gebeurt er niets. Het is echt bijzonder slecht geregeld allemaal.’

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Er volgt een komisch verslag van zijn poging om vanuit de laatste grote stad aan de voet van de Rocky’s in het Shambhala ‘klooster’ te geraken. Een onmogelijke opgave. Louter door tussenkomst van een bekende aldaar is het hem uiteindelijk toch gelukt.

Die dame heeft gewoon haar man opdracht gegeven Pappa dan in godsnaam maar zelf helemaal naar dat verdraaide afgelegen centrum te brengen. Met de auto. En daar heeft hij behoorlijk mazzel mee gehad!

Een medepelgrim biechtte hem later op dat het haar maar liefst 300 dollar extra had gekost om het beloofde land binnen die massieve bergketen binnen te dringen…..

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Hij laat me foto’s zien. De Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa . Prachtig. ‘Het was ook vreselijk weer, de eerste week. Koud, grauw en mistig. Niet zo lekker als je kampeert.’ We krijgen de slappe lach. Wat een verhaal. ‘Toch ben ik blij dat ik geweest ben,’ hikt mijn vriend, ‘De Stupa was geweldig. Ik ben er ook in geweest. Dat mag alleen maar las je bent ingewijd bij Shambala.’

Oh ja. Die inwijding. Heks is zo slecht in dat soort dingen. Wil geen belijdenis doen in de kerk. Wil niet in de Orde of Interbeing bij Thich Nhat Hanh. Wil niet ingewijd worden bij de Tibetanen. Ik ben nu eenmaal een onafhankelijk toverheks. Ik mag die Stupa niet in, maar ik kan er dan weer rondjes omheen vliegen……

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

‘Nou ja, zodra ik er dan eindelijk was ben ik direct begonnen met het regelen van mijn terugreis.’ We liggen dubbel. ‘Zegt zo’n vrijwilliger: “Stuur maar een mailtje”. Maar dat had ik op de heenreis ook gedaan. Meermalen. Zonder resultaat.’

Pappa begint te giebelen. Het verhaal wordt absurd. Je bent ergens op vakantie, maar moet je voortdurend bezig houden met het regelen van je terugreis. ‘Dus ik dagelijks vragen aan mensen of ze iemand wisten die tegen die tijd de berg weer af zou rijden……’

Altijd lachen met Pappa:

Hij zit tegenover me, dus het is uiteindelijk goed gekomen met mijn goedlachse vriend. De avond vliegt voorbij. We kletsen over zijn werk als ingenieur aan een groot onderzoeksproject in de poolcirkel. ‘Helaas heeft Shell zich terug getrokken uit dat gebied. Heb je het gezien in het nieuws? Daardoor gaat mijn eerste megamegamegaproject niet door…..’

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Heks is al lang blij dat die grote multinational zich heeft teruggetrokken uit dit kwetsbare gebied. Maar volgens Pappa is het helemaal niet zo gunstig. Hij vertelt over andere partijen die het allemaal niet zo nauw nemen met de regelgeving en internationale sancties. ‘Bij Shell werken aardige mensen. Ik ken er een aantal.’

Dat vindt Heks een grappig argument. Een paar aardige mensen als deksel op de put!

‘De meeste CO2 vervuiling wordt nog altijd veroorzaakt door kolen! Olie is een geweldig product. Er is geen restafval. Alles wordt gebruikt. Voor fabricage van kunststoffen en plastics bijvoorbeeld. Er zouden geen computers zijn als er geen olie was. En dan is het ook nog eens zo, dat je nog altijd beter auto kunt rijden dan vlees eten. Methaan is vele malen schadelijker in het licht van de opwarming van de aarde dan de uitstoot van CO2,’ vervolgt mijn vriend.

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

‘Dus we gaan ten onder aan koeienscheten?’ Ik kijk hem ondeugend aan. “Ja,’ verklaart Pappa pseudo ernstig, ‘Onze verslaving aan vlees en de daarmee samenhangende overdreven intensieve veeteelt brengt ons uiteindelijk naar de rand van de afgrond. De wereld zou er veel beter voorstaan als we daar massaal mee ophielden.’

koeienscheten laten stal ontploffen

‘Zal ik je nog eventjes helpen met het opruimen van de keuken?’ vraagt mijn oude meditatiemakker bij het afscheid nemen. Wat is het toch een schat, die Pappa. Gelukkig komt morgen mijn hulp. Heks is helemaal afgedraaid na haar rommelige kookprestatie. Ik kruip lekker vroeg in mijn bed!

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Echtpaar internationaal in de problemen door stelen van donzen dekbed. Absurd verhaal verteld door Hunkie in waterkoud stadspark…..

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonslogo_kruchen

Het is guur en koud in het park, als ik met mijn hondje op stap ben. Niet echt weer om eindeloos te gaan klessebessen. Snel maken we een flinke ronde. Net als ik het park wil verlaten krijg ik een oude bekende in het vizier. Al jaren loopt Hunkie met twee piepkleine hondjes in zijn voetspoor zijn rondje door dit stukje groen aan de Singel. Vroeger samen met zijn vrouw. Die is echter fysiek niet meer in staat om mee te gaan. Zij heeft op vrij jonge leeftijd al ernstige hartklachten ontwikkeld.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Hunkie’s leven is er niet gemakkelijker op geworden, maar hij heeft altijd wel een geweldig verhaal te vertellen. Enthousiast begroeten we elkaar. ‘Lang niet gezien, Hunkie, hoe gaat het?’ ‘Goed hoor, Heks, wat een kou, brr, niks voor mijn. Ik blijf liever binnen. Gaan mensen ook nog op wintersport, nou daar snap ik niks van.’ Hij kijkt me ondeugend aan.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Ik ben wel eens op wintersport geweest in Oostenrijk, lang geleden. Hartstikke duur. En ik vond er niks an. Wel leuk om te rijden in een arrenslee. Van je Tingelingeling. (Hij doet het voor) Langlaufen is ook niet verkeerd, maar ja. Moet je toch weer bewegen, he! Ook al is het langzaam laufen,’ Hij loopt vertraagd op de plaats, met denkbeeldige skistokken in de hand….

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Die dikke donzen dekbedden vond ik wel wat Zo dik, niet te geloven! We waren met een stel, nou die hadden de duurste skipakken. Na een week hebben ze ze nooit meer aangehad. Speciaal voor die dekbedden hadden ter plekke ze nog een paar enorme hutkoffers aangeschaft.’ Hij staat te schudden van de lach. ‘Wat?’ roep ik verbaasd, ‘Hebben ze die dingen gewoon mee naar huis genomen?’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Ja, nog een heel gedoe, we waren met het vliegtuig!’ Hij kijkt me leep aan. ‘Eenmaal thuis krijgen ze opeens een brief: “Wollen Zie bieten die dekbedden zuruck sturen? Dan sturen we die van jullie op. Ze hadden namelijk een paar goedkope flutdingen in plaats van die dure krengen daar op het bed gelegen. Hahaha!’ Hunkie hikt van de lach. ‘Alsof dat niet opviel!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Nou, daar hebben ze niet op gereageerd. Krijgen ze een flinke rekening. Ook niet op gereageerd. Nog eentje met boete voor te laat betalen. Dan een tijdje niks. Mooi zo, dachten ze. Komt er opeens een brief van de rechtbank. De rekening was opgelopen tot duizenden euro’s. Er stond zelfs een incassofiguur aan de deur, helemaal uit Oostenrijk, maar toen hebben ze gewoon niet open gedaan. Uiteindelijk zijn ze bij verstek tot een paar weken gevangenisstraf veroordeeld!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Nou, daar kijk ik toch weer van op. Het moeten me de dekbedden wel geweest zijn. Kwaliteit Vrouw Holle. Wellicht, dat er in Oostenrijk niet genoeg sneeuw meer valt, sinds deze superexemplaren zijn ontvreemd.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Krijgt de dochter van dat stel verkering met een Duitser.’ (Het blijkt een Duitssprekende Oostenrijker te zijn, maak ik op uit de rest van het verhaal.) ‘Een rechercheur! Een hoge pief bij de Oostenrijkse politie! Gaan ze trouwen in Oostenrijk!’ ‘Oh jee!’ roept Heks, ‘Ze konden het land natuurlijk niet in, want dan draaiden ze zo de bak in!’ ‘Inderdaad!’ straalt mijn hondenvriend, hij komt op stoom met zijn verhaal, ‘Zijn dochter wist helemaal niks van die geschiedenis. Uiteindelijk hebben ze het maar opgebiecht. Wordt die recherzeur toch kwaad! Hij wil gelijk niks meer met z’n schoonouders te maken hebben!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Al jaren hebben ze hun kind niet meer gezien. Intussen zijn ze grootouders. Nog nooit hebben ze hun kleinkinderen in hun armen gehouden!’ Aan zijn gezicht zie ik, dat het hem raakt, ondanks alle valse hilariteit. ‘Voor een paar stomme dekbedden.’ We schudden ons hoofd. Het klinkt absurd. ‘Ze hebben die dingen nog steeds. Het is echt een geweldige kwaliteit, niet kapot te krijgen.’ ‘Nou, dat mag ook wel voor die prijs!’ Ik grijns hem toe.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Het is een heerlijk absurd verhaal. Maar er zit een kern van waarheid in. Inhaligheid leidt zelden tot iets goed, sterker nog, je kunt er heel veel door kwijtraken. Deze mensen verloren hun dochter aan een paar dekbeden. Gelukkig van hele goede kwalteit. Dat dan weer wel. En dat hebben ze ook nodig om hen toch een beetje warm te houden……….

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

 

 

Rode haren wapperen in wind op Het Stenen Hoofd. Of is het mimicry? Wapperen ze wel synchroon met mijn geluidsbeleving? Een kijkje in de keuken van geluidskunstenaars….

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Rode haren

Zaterdag sta ik brak op. Te kort geslapen. Eerst maar een fietsronde met varkentje. Sloom peddel ik de straat uit. Opeens gaat het koppie van Ys omhoog. Zijn speurneus heeft een bekende geur opgepikt. En ja hoor, daar staat mijn goede vriend en buurman, tevens baas van…. Met zijn Duitse herder Carlos. De grote vriend van mijn monster.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Een kraam met een mand vol koptelefoons

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Uitleg

Carlos bespringt me zoals altijd. Deze enthousiaste woesteling loopt me bijna ondersteboven van blijdschap. Ik bind mijn fiets aan een lantarenpaal en we besluiten samen een flinke wandeling te maken. Iedereen blij. Op een schip aan het Galgenwater halen de heren honden een lekker snoepje bij een oude vriend. We kuieren richting Zeevaartschool. Het is prachtig weer.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Ruig landje

Zoals altijd zijn mijn vriend en ik vreemde gesprekken aan het voeren. Elk onderwerp wordt binnenstebuiten gekeerd, tot het absurde trekken begint te vertonen. Dan pas zijn we tevreden. Als we alle heilige huisjes op zijn kop hebben gezet. Wat heerlijk om zo te dollen. Ik knap er helemaal van op.

Eenmaal thuis besluit ik mijn plan om een project van geluidskunstenaars in Amsterdam te bezoeken door te zetten. Ik trek wat fleurigs aan en ga op pad. Ysbrandt mag mee, want het geheel vindt plaats op een soort honden-uitlaat-gedoog-plek. Hij vindt het maar wat spannend allemaal. ‘Waf waf’, blaft hij tegen dat grote gele monster, dat het station in rolt. En dan moet hij er nog in ook!

Braaf zit hij uiteindelijk de show te stelen in een volle trein. In Amsterdam klap ik mijn vouwfiets weer uit en in no time zijn we bij’Het Stenen Hoofd’. Daar vindt het allemaal plaats. Wat allemaal? Van alles. Een soort zoveeljarig bestaansfeest. Een aantal kunstprojecten, een soort buurtfeest, een koor dat liederen  van The Les Humpries Singers zingt….. En dus ook de geluidswandeling van mijn vriendin,Janneke van der Putten . Het duurt even, voordat ik haar gevonden heb. Opeens zie ik rode haren wapperen in de wind. Daar staat ze, druk in gesprek….

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Iemand ondergaat het kunstproject

Ik besluit eerst eens rond te kijken. En de geluidswandeling uit te proberen. Achter een kraampje staan de collega’s geluidskunstnaars. Uit Berlijn en Nottingham…. Een heel internationaal gezelschap. De heren overhandigen me een koptelefoon en geven instructies. Er staan drie composities op. Ik begin te lopen. Ik hoor: Wind keihard in mijn oren blazen. Geluiden van   water? Gesprekken over soortgelijke stukjes braakliggend niemandsland in andere landen.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Fantastisch uitzicht

Later spreek ik de makers uitgebreid. Mijn vriendin heeft de gedachte van mimicry toegepast. Ze heeft zich laten inspireren door de geluiden op deze desolate pier en deze met haar stem nagebootst. Geen wonder, dat ik dacht, dat de wind keihard om m’n oren sloeg. Later bedenk ik me, dat het leuk zou zijn, om die geluiden na te bootsen op een onwaarschijnlijke plek. In een kelderbox bijvoorbeeld! Je doet je ogen dicht en de componiste draagt haar werk voor: Je waant je op het Stenen Hoofd!

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Stenen Hoofden steken uit het water

Ik heb een CDtje gekocht, dus vanaf nu kan ik overal desolaat zijn……

Plotseling hoor ik mijn naam roepen. Een studiegenoot Theaterwetenschappen van lang, lang geleden staat voor m’n neus. We zien elkaar sporadisch bij een gemeenschappelijke vriend. Maar dat is alweer eventjes geleden. We doen een update. Zij en haar man blijken zich ook bezig te houden met geluidswandelingen! Dat vraagt om een connectie met Janneke! Ik stel hen aan elkaar voor. Wat grappig toch weer. De kleine grote wereld…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Vrolijke activiteiten op dit stukje vergeten grond

Opeens duikt mijn nieuwverworven vriend op tussen de feestende menigte. Hij komt ook een kijkje nemen. Ik geef hem een koptelefoon. Wat bevreemd loopt hij ermee op zijn hoofd. Wat is dit in godsnaam?

Na wat extra uitleg door de makers geeft hij het een tweede kans. Op zijn gemak dwaalt hij het hele terrein rond, rustig luisterend en misschien wel genietend…..?

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Fantastisch uitzicht

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Heks geniet ook

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Janneke van der Putten

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Reclame maken

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Heks en haar hondje

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

‘Ik deed vroeger experimentele fonetiek. We onderzochten ruis en de invloed op communicatie. Daar deed jouw werk me een beetje aan denken….’ zegt Heks

‘Zullen we iets gaan drinken?’  Surfcowboy zet de koptelefoon af en kijkt me ondoorgrondelijk aan. ‘Niet hier’, Heks heeft het koud gekregen ‘Laten we een terrasje pakken in de stad.’ Zo zitten we dan lekker te chillen en te kletsen. Zwijgen mag ook in deze combi. Ysbrandt vindt het allemaal super. Wat beleeft hij weer veel op zo’n dag.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

drie schoonheden

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

De kunstenares ondergaat haar eigen schepping…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Rechts de geluidskunstenaar uit Engeland

Uiteindelijk wordt er ook nog heerlijk voor Heks gekookt. Gezond, lekker, binnen mijn dieet! Intussen lig ik al aardig voor pampus op de bank. Val zelfs eventjes in slaap. Ja, vind je het gek? Als ik weer aanspreekbaar ben is het eten klaar. Wat een timing!

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Mijn oude studievriendin

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Met haar man. Even voorstellen…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

van alles te doen

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Dit koor zong liedjes van The Les Humpry singers!!!!!!

De terugweg verloopt nagenoeg vlekkeloos. Als ik het station binnenkom herinner ik me opeens, dat er alleen treinen over Haarlem rijden vandaag. Werkzaamheden aan het spoor…. Over twee minuten vertrekt die trein. Ik trek een sprint met Ys zeulend achter me aan en vouwfiets onder mijn arm. Op hele hoge hakken! Sleur het varkentje een roltrap op! Normaal gesproken nemen we de lift….. Weet ons nog net op tijd de trein in te manoeuvreren.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Kinderen beschilderen figuren met landsvlaggen

IMG_2448 IMG_2446 IMG_2445IMG_2449 IMG_2452 IMG_2451 IMG_2450 IMG_2453

Helemaal lekker kom ik thuis. Wat een fijne dag. Wat een inspirerende mensen heb ik ontmoet. Wat een fijne nieuwe vriendschap ontspint zich. En ook: Wat een geschenk als iemand een beetje voor je zorgt.

En: Wat hebben de poezen er een zootje van gemaakt, terwijl ik weg was! Ach een beetje ergernis is ook niet weg…..Voor het evenwicht.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Genietend van het project…..Is het wat?

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Vrolijke boel

De Cd (kleine oplage van 100) is te koop voor 3 euro (exl. verzendkosten). Email Janneke voor de details: info@jannekevanderputten.nl

Hier kun je het project beluisteren!!!!

“A composition that creates time and space for contemplation and which is inspired by mornings spend on the little beach of Het Stenen Hoofd, a wasteland located at the Westerdoksdijk in Amsterdam, The Netherlands. Field recordings made on the site are mimicked, filtering the sonic landscape through the voice. It becomes a theatre, as much as this specific place.”

Dit geluidswerk was onderdeel van ‘Recreation Ground’, eerder gepresenteerd op 5 September in W139 in Amsterdam en mede mogelijk gemaakt door Wasteland Twinning Network en het ECF. Het geluidswerk is gemasterd door Dj Urine in Den Haag in 2013. Op 7 september is het stuk op het braakliggend grondgebied, dat ter inspiratie diende voor het werk, gepresenteerd tijdens het 25-jarig bestaan van Het Stenen Hoofd. Zie ook over de locatie: Wasteland Twinning, informatie over het project.

De website van Janneke van der Putten vind je hier.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

EHBO staat stand by

Regen in het paradijs. Heks slaapt op een waterbed….. Heel luxe!

20130807-204832.jpg

Het regent, het regent, de pannen worden nat. En de tenten ook… Mijn tent is veranderd in een waterbed. Zacht golf het water onder mijn grondzeil door. Gelukkig is het binnen nog steeds droog. Maar wel klam en koud. Brrrrr. Wat een verschil met een week geleden.

20130807-204846.jpg

Gelukkig zingen we ons overdag warm. Vandaag had ik les van onze andere docent, Anna. Zij studeerde een prachtig Zuid Afrikaans liedje met ons in, vierstemmig. Vanavond gaan we het uitvoeren in het grote theater.

Gisterenavond hebben we genoten van een optreden van de zoon en dochter van Tromvrouw. Zoon had de legendarische tekst: ‘Ja KUT’ . We lagen helemaal in een deuk. dat is dus onze lijfspreuk nu……

Heks is nogal brak vandaag. Mijn lijf krijgt te weinig rust en lijdt teveel kou. Dus HPDP (hier pijn, daar pijn).

20130807-210359.jpg

Ja, vakantie vieren is voor ME patiënten echt een enorme klus. Meestal moet ik er maanden van bijkomen. Toch blijf ik het leuk vinden, dat kamperen.

20130807-210454.jpg

Helaas heb ik niet genoeg echt warme kleren bij me. Laag over laag draag ik alles wat maar enigszins warmte vasthoudt. Morgen schijnt het wat op te knappen.

Gelukkig.

20130807-211138.jpg

Het wil maar niet zomeren, sippe Heks mutst over mistig strand, Tromvrouw komt als geroepen…..Kunst op de koop toe: Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Mijn leven vertoont momenteel een grote overeenkomst met het weer. Het wil maar niet zomeren. De voorspellingen zijn veelbelovend, soms fantastisch, maar als ik me dan in een zomerkleedje buiten waag kleddert de natte dweil van de realiteit in m’n gezicht.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht

Heks heeft een uiterst vreemde dag achter de rug, toe te schrijven aan hopeloze communicatie en misvattingen. En op het verkeerde been worden gezet. Mensen met pijn doen pijn. En schoppen dan gemakkelijk tegen het zere been. Mijn verkeerde been en mijn zere been, au…. Ik weet het, maar het went nooit.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

‘Rotjong’ heet dit beeld

Gelukkig zijn er ook genoeg mooie dingen te beleven. Zo heeft Tromvrouw hier geluncht. Een waar unicum, want ze is een bezige bij. En woont niet bepaald om de hoek. Zo sloegen we dan een paar genoeglijke uurtjes stuk. Veel te snel was het alweer tijd om afscheid te nemen. Nog even spelen met de klankschalen dan. Oh, wat klinken ze mooi!

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

“Wat heerlijk om je te zien”, riep ze me toe vanuit de steeg. Dat is geheel wederzijds, lief heksje.

Met Ysbrandt een megaronde gelopen door de duinen en over een koud, mistig strand. Waarschijnlijk te wijten aan zeevlam. Mijn varkentje rende achter de bal of zijn leven ervan afhing. Nu ligt hij uitgeteld in zijn mandje kauwend op een pensstaaf. Mijn lekkere loyale hondje. Mijn trouwe viervoetige vriend.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

Ysbrandt, zijn evenbeeld en zijn grote vriend Ome Frogs.

Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013 Beelden op de Hooglandse Kerkgracht, Leiden, juni 2013

KLEURRIJKE TAFERELEN OP LEIDSE MARKT EN BLUTTE HEKS GERED DOOR ILIAS

En het is ook lekker kan ik je verzekeren....

Wat zie het er lekker uit allemaal…

Na alle commotie van afgelopen week was het vandaag een heerlijk rustige dag. Uitslapen en langzaam starten. Lekker met het hondje naar buiten. Nou, lekker….. Er heerste een Siberisch klimaat in het stadspark. Koning winter heeft de teugels flink aangehaald ruim na  zijn regeringsperiode.

Zo’n dreuteldag biedt altijd opruimmogelijkheden. Vandaag was de keuken aan de beurt. Lapje in de rondte en schone afwas in de kast. Zelfs een beetje koken. Boodschappen doen. Nog een stofdoek langs de piano. Aan het eind van de middag race ik nog even naar de markt.

Als ik bij de prachtige uitstalling van Ilias Delicatessen aankom word ik enthousiast begroet. Ze weten het al, saffraan-aioli en een garnaal voor de hond. Plotseling ontdek ik, dat ik mijn portemonnaie vergeten ben. Van tas gewisseld, vandaar. ‘Helaas, volgende keer beter’, zeg ik en draai me om. Voor ik de kraam kan verlaten staat Ilias al met een pak geld te zwaaien.

zelfs vandaag in die vreselijke kou....

Dit dreamteam is altijd opgewekt!

“Mevrouw,” roept hij en lacht zijn hagelwitte tanden bloot, ‘Neem maar mee, dan kunt U boodschappen doen!” ‘Ik ben heel vergeetachtig’, zeg ik,’ Straks vergeet ik het terug te brengen.’  Maar hij wil er niet van horen. Hij geeft me zoveel als ik nodig heb en ik breng het maar eens terug. Wat een engel….

Je moet weten, dat deze man een ongelofelijke charmeur is. Alle vrouwen, die olijven kopen aan zijn kraam gaan naar huis met het gevoel, dat ze zelf een exotische lekkernij zijn….

Het is ook een schat, met hart voor zijn business. Hij verkoopt de lekkerste olijven en tappenades. Verrukkelijk brood, dat ik helaas niet meer kan eten.  Alles mag je proeven aan een kleine ronde tafel voor de kraam. Als ik zijn bedrijf opzoek op internet kom ik verhalen tegen over hoe hij een keer heeft geholpen met het oppakken van overvallers…

Kijk eens daar, meisje, zegt Ilias

Iedereen komt bij Ilias proeven, dit meisje lust er wel pap van!!!

Nu kan ik gelukkig die heerlijke aioli meenemen naar huis, gevaarlijk verslavend goedje…. Ik krijg ook nog een zak garnalen mee voor Ysbrandt, de bofferd. Meestal zit hij voor de kraam kunstjes te doen tot groot vermaak van de medewerkers. High five, bidden, rondjes draaien…. Daar komen we vandaag niet aan toe.

Ik maak een paar mooie foto’s van het hele team enthousiaste verkopers. Alleen de moeder wil niet op mijn blog komen te staan. Rustig zit ze op de achtergrond de boel in de gaten te houden. Madre de familia. Ik heb ook zo’n moeder. Met scherpe blik en feilloos zakeninstinct. Jarenlang de drijvende kracht achter ons familiebedrijf….

wat een plaatje op mijn plaatje

Ha schoonheid, je staat op de foto

Na deze hartverwarmende geste ga ik met het geld van Ilias nog wat haringen kopen. “Wat een prachtig muts heb jij’, zegt de islamitische haringboer. Hij heeft de beste haring van de hele markt. Jaarlijks wint hij een prijs. Als Ysbrandt verlekkerd zijn lippen aflikt krijgt hij een hele haring toegeworpen. Als een zeehond slobbert hij em naar binnen. Eén gelukzalig moment is zijn hondenbek vol vis. Hij kauwt snuivend van genot. Jammie! En het is alweer voorbij….

Thuis is het nog steeds spannend met de poezen. ThayThay heeft een dagtaak aan het observeren van zijn oude/nieuwe zwarte kompaan. Ferguut is ook nog niet in zijn gewone doen. Aafje is gewoon timide. Het zal wat tijd nodig hebben. En rustgevend voer met tryptofaan…..

even later zijn ze weer hard aan het werk

Het team poseert alsof ze niet anders gewend zijn!

LIEVE GANESHA, OLIFANTENGOD, beschermheilige van reizigers, bidden tot….

kruising Pointer/Duitse Dog

RODDE

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag kwam een hondenvriendin langs met haar viervoeter. Ondanks de druilerige kou doorkruisten we het Leidse Hout. Ysbrandt rende als een bezetene achter een balletje. Uiteindelijk was hij zo zwart als een tor. Gelukkig sprong hij in de grote vijver. Dat scheelde behoorlijk.

Rodde is een ondeugend bakbeest. Met zijn vriendelijke natuur windt hij je om zijn poot, maar tegelijkertijd is hij zo dominant als wat. Ysbrandt blijft altijd uit zijn buurt, hij kan het absoluut niet van hem winnen…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We kwamen deze Welsh Springer Spaniëlpup tegen, Sam. De vader van Ysbrandt is van dat ras, dat is goed te zien, toch? Wat een mooi alert hondje.

Het is altijd heerlijk in het bos met zulk weer als je er eenmaal bent. Ingepakt in dikke jassen, sjaals en mutsen. De hondjes maakt het niets uit, die rennen zich warm. Ik moet wel even flink moed verzamelen van tevoren. Maar het is de moeite helemaal waard. Een totale reset, temidden van bomen en hondjes….

de olifantengod

Ganesha

Van de dochter van Tanneke hoorde ik dat er een foto van het houten Ganeshbeeldje is gemaakt. Ik heb dat ooit als verjaardagscadeau gegeven. In het kader van Tannekes unieke olifantenhuishouden. Hij was de perfecte god voor haar!

Deze foto komt als achtergrond op de rouwkaart. Zoals haar dochter me schreef later: “In elk opzicht van toepassing: God van kennis en wijsheid” en beschermheilige van reizigers, waar tot gebeden wordt bij een nieuw begin of “verhuizing”.

missen

KOELKASTPOEZIE

KUNST IN HET LEIDSE HOUT. Gelukkig staat er steeds weer een nieuwe generatie kunstenaars te trappelen om ons wakker te schudden … KOMT DAT ZIEN !!!

van krokusjes

LENTEKUS

Vandaag heeft de heks verschrikkelijk uitgeslapen. Het was laat gisterenavond en ik was supermoe. Dat resulteert altijd in niet kunnen slapen gek genoeg. Vanmorgen heb ik me nog maar eens lekker omgedraaid….

uitdagend uitgestoken

MET HUN SAFFRANEN TONGETJES

Toen ik uiteindelijk het pand verliet om met Ysbrandt op stap te gaan scheen de zon. Het was prachtig stralend weer. Helemaal niet koud, ondanks de sneeuw hier en daar. Ik besloot naar het Leidse Hout te rijden, even dat varkentje achter een balletje laten rennen.

samenscholend

IN GROEPJES

kleurige fleurige stipjes

NEMEN ZE EEN HEEL VELD IN BESLAG

In mijn geliefde park werd ik verwelkomd door een veld stralende krokussen. Lekkere lentekusjes op een witte winterdag. Op m’n gemak slenterde ik over zompige paadjes, genietend van vogelgeluiden en andere tekenen van de terugkeer van het licht.

blies over dit veld

LAATSTE WITTE ADEM

ondanks sneeuw

HET IS NIET KOUD

TER NAGEDACHTENIS AAN

de Befbank

Op de Befbank ga ik lekker in het zonnetje zitten. Deze enorme houten bank is geschonken ter nagedachtenis aan een zekere B.F. Krantz.  De lokale hangjongeren hebben er een modern kunstwerk van gemaakt. En een extra initiaal aan de naam toegevoegd……..Ik gooi een balletje voor Ysbrandt. Die heeft ook de lente in zijn kop en springt vrolijk in de vijver. Na een tijdje is hij zo zwart als een tor. Hopelijk valt de meeste modder er onderweg af, want mijn huisje is net gisteren helemaal gedweild.

genoeg ruimte voor een hele schoolklas om rond te hangen

DE BEFBANK IS EEN WAAR KUNSTWERK

door zijn vaste bewoners

EVEN LATER IS DE BANK ALWEER BEZET

loopt uit

NIEUWE HEG

met natte voeten...

BOMENKRING

in het winterzonnetje

ER WORDT OOK LEKKER GEZWAMD

tussen dood blad

FLUORISERENDE KLEUREN

Er begint een jongen in de buurt rond te drentelen. Zodra ik de bank verlaat neemt hij mijn plek in en gaat verwoed zitten sms-en. Binnen 5 minuten scheuren van alle kanten jongens op brommers het pad op. De Befbank is hun favoriete hangplek.

Ysbrandt onderzoekt de situatie

WINKELWAGENS? HIER?

Op de terugweg naar de auto zie ik plotseling een paar winkelwagens staan. M’n eerste gedachte is, dat 1 van onze Leidse daklozen zijn heil heeft gezocht in dit vriendelijke bos. Dan zie ik een gedekte tafel staan tussen de bomen. Er zit een keurige jongeman aan de tafel met een bord eten en een gevuld wijnglas. Er omheen cirkelen nog een aantal heren en een dame. De man aan de tafel maakt een onverwachte beweging, ik schrik, glas breekt…

HUH

WAT STAAT DAAR NU?

INTERESTING....

ZIJN ZE AAN HET FILMEN?

 

 

een bosrestaurant !!

WT GEBEURT HIER?

ik schrik....BLOED!!!!

GLAS BREEKT

Klopt dit, klopt dat, HOE IS HET MET DIE VINGER?

REGISEUSSE SCHAT SITUATIE IN

THE SHOW MUST GO ON,: nieuwe opnames

NIEUWE INSTRUCTIES

De andere deelnemers aan wat een kunstproject blijkt te zijn, veranderen van positie. Er wordt gefilmd. De man aan de tafel likt zijn vingers af. Niet vanwege de sublieme maaltijd: Hij heeft zich gesneden aan het glas….

maar met de schrik vrij

GEWOND UIT DE STRIJD GEKOMEN…

Intussen ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wat heb ik nu aan m’n hondenrondeneus hangen? Je beleeft toch ook altijd wel wat in dit wonderbos.

bier, bier, bier en lege pannen

WAT ZIT ER IN HET WINKELWAGENTJE?

studentikoze maaltijd

WAT AT DE GEWONDE MAN?

Het zijn studenten van de kunstacademie in Rotterdam. Enthousiast vertellen ze me wat hen tot deze actie heeft gedreven:  Het Filmfestival in Rotterdam en alle onbegrijpelijke dingen, die daar vertoond worden…. Dit bosrestaurant is ook onbegrijpelijk, maar wel tastbaar. Ik begrijp nog niet helemaal waar ze heen willen met hun verhaal, maar 1 ding is zeker. Hun performance heeft een sterk vervreemdend effect op me. Dus wat mij betreft is dit statement al helemaal geslaagd. Gelukkig beloven ze me aanvullende informatie te sturen en de link naar het uiteindelijk filmpje op Youtube. Dus daar zit ik naar uit te kijken.

De regiseusse geeft me haar gegevens. Ze heeft een hele leuke website.

ze gaan geconcentreerd verder

IK KIJK NOG EENS OM

de klus is geklaard

LATER ZIE IK HEN HET BOS UIT KOMEN

niet fotogeniek? laat de heks niet lachen...

DE REGISSEUSE, maakt ook prachtige tekeningen:

Even word ik teruggeworpen in de tijd. Ook ik heb aan de meest vreemde projecten meegewerkt in het verleden.  Zo was ik ooit Euredice in een diaserie, een medium uit het stenen beeldtijdperk. Ik liep hartje winter van top tot teen wit gesminckt blootsvoets in een zelfgemaakt lang wit nachthemd half bevroren over een oud kerkhof.

dat sjaaltje telt niet

HIER HEEFT ZE HELAMAAL NIKS AAN,

Achteraf een vreemde kledingkeuze voor deze Mythologische schone. Die liep vast niet in haar nachthemd door de onderwereld te dwalen. Zeker niet toen haar knappe lover  Orpheus  verscheen om haar terug te halen uit het dodenrijk. Haar geliefde was een vermaard zanger. Een soort Hazes van de Klassieke Oudheid. Hij kon zo mooi zingen, dat hij zelfs Hades, de god van de onderwereld wist te ontroeren… Zijn enige makke was nieuwsgierigheid en dat kwam hem duur te staan….

In onze versie was de held een lang breekbare slungel, die slechts met moeite mijn gestalte over het kerkhof zeulde. In zijn borstzak zat een flacon whisky tegen de kou. Bij elke onderbreking stak hij een sigaret op. Ik had meer weg van een verwilderde  wraakgodin met lange witte haren. Toen ik later zo door de stad naar huis fietste, met een winterjas erover, keek menigeen me bevreemd na…

Wel had ons verhaal een uniek einde, niet de held, maar Euredice keek achterom…. Waarom? Wie zal het zeggen…

Orpheus heeft meer weg van een bodybuilder

HIER OOK NIET

Ook heb ik wel eens gespeeld in een eindexamenfilm van een filmacademie. Klusje voor een vriend van een vriend. Hiervoor moest ook ik aan een gedekte tafel zitten. In chique avondkleding als ik het me goed herinner. Het werd opgenomen in de gepensioneerde en vervallen sexbioscoop hier in Leiden.

Het ging geloof ik over verleiding, maar helemaal heb ik het nooit begrepen. De licht ranzige lokatie droeg in elk geval niet echt bij tot dit concept.  Aangezien de makers verzuimd hebben me een kopie te sturen, zal het altijd een mysterie blijven, waar ik nu eigenlijk aan heb meegewerkt.

iedereen vult zijn eigen wereld

LEVEN IS KIJKDOOS

Ik deed ook wel projecten, die ik wel begreep overigens… Zoals mijn kijkdozenperformance in de Waag in Leiden, begin jaren 80 van de vorige eeuw! Hiertoe had ik 10 kijkdozen vervaardigd met daarin objecten die refereerden aan leven en dood. Oplopend van de eerste met de meest dode elementen; een rat, een witte kruispoeder… Tot aan nummer tien. Daarin zat gouden regen en tuinkers herinner ik me. Ik werkte dus ook met geur.

Zelf zat ik in een enorme kijkdoos, half levend, half dood gegrimeerd. In een statistiek hield ik dan de keuze van de bezoekers bij. Een onderzoek naar het levensgevoel bij mijn publiek…

an sich

WERELD IN EEN DOOS

Wat heerlijk, dat er altijd weer nieuwe mensen opstaan, om tegendraadse kunstprojecten aan te gaan. Ik kijk uit naar het resultaat, ze zijn er nog aan bezig heb ik intussen vernomen. Zodra ik de link binnen heb zet ik hem onderaan dit verhaal.

Orfeo ed Euridice

LIEVELINGSARIA IN GLUCK’S

Het Filmpje van de kunsstudenten:

Als het niet werkt, ga dan naar dit adres: