Heks gaat schaatsen, ijs en weder dienende. Zwart spiegelglad zingend ijs…. Heks krijgt de hoofdprijs! Ze betaalt ook een prijs. Vandaag en de komende weken. Maar daar wordt niet over gezeken!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag schuifel ik door een snottig bos. Overal halfbevroren hompen sneeuw, de paden een aangestampte glijbaan, grote plassen water op het hondenuitlaatveld, de bosgrond nog bedekt met een dikke laag smurfsneeuw…….. Heks moet goed uitkijken, dat ze niet onderuit gaat.

De hondjes hebben er geen last van. Frank en vrij rennen ze door het bos. De paden vermijden ze, zie ik. Glibberen is niks voor hondenpootjes. Ze hebben liever vaste grond onder de voeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks beweegt traag als een slak op haar gemak. Een grote ronde weet ik er uit te persen. De koek is namelijk enorm op na een paar dagen schaatsen. Jawel, je leest het goed: Heks heeft geschaatst. Elke dag een uurtje.

Donderdag ga ik op aanraden van mijn oude schaatsmaat eens kijken in een natuurgebied aan de andere kant van de A4. In feite ligt het gebied pal tegen deze snelweg aan. Nu ligt natuurlijk elk natuurgebied in Nederland min of meer tegen een snelweg aan….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik vind een grote brede plas water met bobbelig ijs, waar intussen een aantal mensen aan het rondkrabbelen is. Er is een houten vlonder, waar ik mijn schaatsen aan kan trekken. Eerst doe ik een flinterdun sokje aan. Dan wurm ik me in mijn te kleine schaatsen, een flinke maat te klein, zo zitten ze als aan mijn voet gegoten…….

En dan nu maar eens kijken of ik het nog kan. Met mijn halvezolige lijf. Gaat het me nog lukken? Ik heb uren moed zitten verzamelen. Gaat die me in de schoenen zinken nu? Of beter gezegd in de schaatsen?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zodra ik het ijs op stap is er niks meer aan de hand. Ik sta zoals altijd mooi recht op mijn hoge noren. Mijn enkels zijn nog steeds van beton. Geen gezwik of gekreupel. Rustig steek ik van wal. Glij over het bobbelige ijs naar de andere kant van de plas. De hondjes rennen mee in het aangrenzende weiland. ‘Wat is ze nu weer aan het doen?’ zie je VikThor denken.

Het is heerlijk weer. Het zonnetje schijnt. De wereld is van glas. Het ijs kraakt en zingt. Heks is gelukkig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In de verte het Alrijne ziekenhuis vol Covid patiënten. Een andere wereld. Een wereld, waar ik niet wil belanden. Afstand houden dus. Met een grote boog om iedereen heen zwieren. Prima te doen.

Met elke slag kom ik meer in mijn slag. Ik voel mijn benen ritmisch onder me bewegen. Ik zit niet meer zo diep als vroeger. Ik maak niet meer zulke klappers. Maar ik rijd technisch nog steeds goed. Het gevoel groeit. Na een uurtje gaat het echt heel lekker, ondanks de bobbels.

Vrijdag ga ik met de Blonde op stap. Ik haal hem op met de kanariepiet. Hij zit achterin met net als Heks een mondkapje op. De ramen staan wagenwijd open. ‘Zo lopen we geen gevaar, het is ook maar een klein stukje…..’ We rijden de Hollandse polder in.

Bij Hoogmade zien we mensen schaatsen op de Does. Het brede water is spiegelglad opgevroren. Pikzwart ijs. Dat ziet er prima uit! Ik rijd het dorp in, langs de uitgebrande kerk, richting het cafe, waar we altijd inschrijven voor molentochten. Een stukje verder parkeer ik mijn ieniemini-autootje op het enige overgebleven piepkleine plekje aan het water.

©Toverheks.com

©Toverheks.com Schaatsen met pleisters…….

Het zonnetje schijnt, maar er staat een straffe noordoostenwind. Met die wind in de rug vlieg je over het ijs. Maar terug is het moeizaam harken. Als we wind mee hebben, hebben we de zon tegen. Genadeloos verblindt het witte licht elk zicht op de her en der aanwezige scheuren. De Blonde gaat meermalen op zijn plaat. Heks niet. Zij heeft een zonnebril op haar kop.

De wind is zo koud, dat mijn neus er bijna af vriest als ik em tegen heb. Maar toch: Oh, wat heerlijk!!!! We genieten. Een aantal keer schaatsen we heen en weer. Ik kan het nog steeds, ondanks alle fysieke ellende.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik schaats gemakkelijker, dan dat ik loop,’ vertrouw ik de Blonde toe, ‘Misschien ga ik toch weer elke week een keertje op de ijsbaan rijden volgende winter. Ga ik er gewoon op de scootmobiel heen…. Wat kan mij het schelen, wat iemand ervan denkt…..’

Zaterdag rijd ik de stad uit richting polder. Op de brug bij de Zijl werp ik een blik opzij en zie tot mijn verbazing, dat er flink op wordt geschaatst. Ha! Ik draai direct met een grote bocht richting Zijldijk. Daar parkeer ik mijn kanariepietje pal achter een paar salonboten. De hondjes moeten een uurtje wachten, wat de vrouw gaat opnieuw het ijs op!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een geweldig uur schaats ik heen en weer. Mijn lijf voelt heel behoorlijk, ik heb dan ook enorm lang geslapen na een bad met magnesiumzout. De boel is aardig ontspannen. Een stelletje jongens op hockeyschaatsen doen een wedstrijdje. Ze gaan zo hard als ze kunnen. Heks zoeft er ontspannen langs….. Als vanouds!

Helaas ga ik aan het eind op mijn toeter. Er steekt iets uit het ijs waar mijn schaats in haakt en BAM! Ik lig gestrekt. Misselijkmakende pijn in knie en heup. Hopelijk geen blijvende schade…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik schaats nog een keertje op en neer, om de pijn te negeren. En ook om te zorgen, dat ik niet bang word om in de toekomst het ijs op te gaan. Ik wil afscheid nemen met een goed gevoel.

Zondag schaats ik nog een keertje op de Zijl. Helaas is mijn lijf er wel klaar mee. Zo ontspannen als mijn ruggetje gisteren voelde, zo’n overspannen opgedraaide veer is mijn rug deze keer. Hoe ik ook als een balletje boven mijn schaatsen ga hangen, de pijn komt toch steeds om de hoek kijken. Toch lekker, ondanks de pijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Pijn kan ik altijd goed wegzetten. Ik heb het meeste moeite met mijn gebrek aan energie…..’ zeg ik altijd tegen Jan en Alleman. En het is waar.

De koek is dus op en het gaat direct dooien. Nou, mooi toch? Zit ik me in elk geval niet te verbijten, dat er overal fantastisch ijs ligt en ik de puf niet heb om er van te genieten….

Buiten het schaatsen doe ik niets. Behalve de hondjes uitlaten. Dat moet natuurlijk toch gebeuren. Zondag ga ik nog een uurtje met Kras op stap. Ik heb de auto bij haar huis geparkeerd, ze woont namelijk naast de Zijl.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik had vroeger houten noren, die bond ik dan onder mijn orthopedische schoenen! Op die manier heb ik toch echt molentochten van 40 kilometer gereden. Hartstikke leuk!’ Kijk, nog iemand, die zich niet laat tegenhouden door fysieke beperkingen. Voor wie die beperkingen een uitdaging zijn……

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

Maar oh, wat is de koek op. Buiten het schaatsen doe ik niets. En ook vandaag komt er weinig uit qua activiteit. Een snotronde door een snotbos. Met hele drukke wilde hondjes. En verder lekker in bed liggen liggen. Bijtrekken, bijtrekken. Wachten tot alle spieren weer uit de knoop zijn. De blauwe plekken een beetje vervaagd. Mijn knie weer aanraakbaar.

Op de plaats rust.

 

©Blonde Buurman

©Blonde Buurman

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Perfecte balans, een dans op grote hoogte. Op het smalle koord….. Heks kijkt gefascineerd naar een rooie dare devil, Philippe Petit. Vertolkt door Gordon-Levitt in de film ‘The Walk’. Wat een lef heeft die man! En wat een passie! Een oud verhaal opnieuw verfilmd. En terecht! De kunst van het lopen kan niet genoeg onder de aandacht worden gebracht! Het is van levensbelang! Herinneren hoe te lopen kan ons redden van onszelf!

Heks heeft het koud. Heks kan niet slapen. Dus kijk ik TV. Ik val midden in een film over Philippe Petit, de legendarische koorddanser. De kleine roodharige Fransman, die op 7 augustus 1974 45 minuten heen en weer dartelde op het dunne koord gespannen tussen  ‘The Twin Towers’.

Op 400 meter boven de grond! Maar liefst 8 keer stak hij de 61 meter tussen de gebouwen over. Hij knielde even neer en bracht een groet aan het koord, de torens, de hele stad….. Hij ging zelfs eventjes liggen. Hij draaide pirouettes. Keek op zijn gemak naar beneden…… En ga zo maar door!

Heks zit gefascineerd te kijken. Ik heb al eerder iets over de man gehoord, gezien of gelezen. Maar nooit zo uitgebreid. De film ‘The Walk’ vertelt het hele verhaal. Redelijk waarheidsgetrouw weet ik intussen na een klein onderzoek online.

Op jonge leeftijd krijgt Petit in de wachtkamer van de tandarts een foto van de in aanbouw zijnde Twin Towers onder ogen. Op de foto zijn ze echter al af. Hij voelt direct hoe die torens hem roepen. Hem en zijn koord!

Dus scheurt hij de afbeelding gewiekst uit het magazine en verlaat het pand. Zijn afspraak bij de smoelsmid laat hij zitten. Hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd!

Vanaf dat moment begint hij zich voor te bereiden op zijn ‘coup’. Hij verzamelt mensen om zich heen, oefent zich een ongeluk op het hoge koord, probeert sponsors te vinden, vliegt op en neer naar New York, doet onderzoek ter plekke vermomd als bouwvakker, journalist, gehandicapte, kantoorklerk…. Zeker zes jaar is hij hiermee bezig. In de film is dat veel korter.

In de film zijn wel meer dingen anders. Zo valt hij tijdens zijn eerste optreden omlaag in een ondiep meertje. In de werkelijkheid is Petit nooit gevallen tijdens een performance. Slechts 1 keertje tijdens een repetitie. Maar dan loopt hij ook rustig met iemand op zijn nek heen en weer te paraderen.

Heks zit ademloos te kijken. Helemaal opgezogen in het verhaal. Ik volg zijn droom met hem. Net als zijn vriendinnetje Annie. Zij steunt hem door dik en dun. Dit is ook niet helemaal waar lees ik ergens online.

Ze kreeg af en toe de rambam van die vent. In de werkelijkheid mislukt een eerste poging om deze stunt uit te voeren. Zij zit dan in Frankrijk. Ver weg. Op zijn verzoek komt ze uiteindelijk toch. Hij heeft haar nodig. ‘Zijn leven vrat me helemaal op…’ aldus Annie.

Elders beweren boze tongen, dat Petit na zijn magische optreden en arrestatie seks had met 1 van de toeschouwers van het spektakel….. De roem steeg hem direct naar het hoofd. Maar misschien had je in die tijd ook al fake nieuws in de Verenigde Staten. Erg belangrijk is het ook niet. Behalve dan voor Annie. Die kwam er dan weer bekaaid af.

Het is een spannende film. Zelfs al ken ik de afloop. Toch kan ik me niet losmaken van het oplopende stressniveau. Tegen de tijd, dat die kleine gezegende gek zijn grote oversteek begint zit ik werkelijk te griezelen voor de buis. Ik durf bijna niet te kijken.

Dat hebben ze toch maar goed verfilmd! Je ziet er niks van dat de acteur maar een paar meter boven de grond loopt te stunten! Je maag draait echt om! En ik ben niet bang op een keukentrap of lange ladder! Maar dit! Het idee alleen al!

‘Doe niet zo raar, Heks,’ maar nee. Pas als ik er nog een keertje opnieuw naar kijk kan ik er echt van genieten. Maar ja, ik ben het ook niet gewend, dat gedans op een stuk touw. Hoog boven de vaste grond. Ons Moedertje Aarde.

Philippe Petit is van een geheel andere categorie. Extreme hoogten lijken geen vat op hem te hebben. Op het koord komt hij tot leven.

Zo noemt hij het ook: Hij waagt niet zijn leven, maar beleeft het juist. ‘Not death-defying, but life-affirming!’ ‘Hij is altijd enorm druk, echt manisch. Maar zodra hij op het koord stapt komt er iets over hem…’ aldus 1 van zijn vrienden.

Het is wat sporters zeggen over momenten, dat ze top presteren. Of zangers. Het is wat mensen zoeken, als ze mediteren. Het is wat Boeddhisten 1 smaak noemen. Wat Gurdjieff herinneren noemt….. Dit volledig in het moment zijn. Helemaal aanwezig.

Het is het mooiste wat er is.

‘Volg je dromen,’ geeft de film je nadrukkelijk als boodschap mee. Ja, ammehoela! Dat is dan weer lekker. Dan moet je wel dromen hebben. En de mogelijkheid om ze te volgen. De energie om ze na te jagen om maar eens mee te beginnen……

Heks kijkt filmpjes over de echte Philippe Petit, waarin hij te zien is als jongeman, tijdens  repetities en een paar andere stunts. Het is inderdaad ongelofelijk. De man is volstrekt thuis op het hoge koord. Zijn hele lichaam ontspannen danst hij heen en weer. Knielt, gaat liggen, neemt iemand op zijn rug……

Ik bekijk foto’s van zijn gang tussen de Twins in aanbouw. Die indrukwekkende bouwwerken, die er niet meer zijn. Er is helaas geen filmmateriaal van zijn ‘coup’. Jammer, jammer. In deze tijd niet meer voorstelbaar. Het huidige tijdperk, waar men zelfs dodelijke verkeersongevallen online plaatst.

‘Het is eigenlijk de kunst van het lopen. Iets dat we allemaal ooit leren. Maar dan geperfectioneerd…..’ glimt Petit ergens in een interview. Ja! Dat is wat me zo fascineert! Het is de kunst van het lopen. In perfecte balans.

En op die grote hoogte kom je dan vanzelf helemaal in het nu terecht. Op de grond kan dat ook. Vraag maar aan Thich Nhat Hanh!

Inspiratie: Filantropie versus de dagdagelijkse frustratie. Een gever temidden van vele nemers. Variërend van ONDERnemers tot ECHTE criminelen……

Vorige week zondag wil ik naar de kerk. Ik ben al lekker in de stemming, want ik kijk tot een uurtje of vijf in de ochtend naar moordprogramma’s. Deadly women: Meisjes vermoorden hun schat van een vader, dochters slaan de de hand slaan aan hun lastige moeder. Een exotische oppas vermoordt het aan haar toevertrouwde onschuldige kind. Ontspoorde pubermeid vermorzelt een assertieve homoseksuele man. Verliefde beeldschone deernes zetten hun partners aan tot moord……

Ik slaap een paar uur. Dan sta ik op.

Oh, wat is het koud. Snel draai ik aan de thermostaat. Ik kruip weer in bed. De tweede poging om op te staan is succesvoller. Na de nodige koffie en pijnstillers ga ik de deur uit met VikThor. De kerk ga ik niet meer halen. Ik moet mijn zonden nog maar even verbijten.

Die middag schrijf ik aan een blogje. Het zonnetje baadt mijn woonkamer in haar onbarmhartige licht. Overal liggen stofvlokken. Stukken hondenflos zwerven door de kamer. Mijn hondje kauwt werkelijk op alles wat los en vast zit. Lang leve zo’n ouderwets touw!

In de loop van de middag ga ik weer naar buiten. Het is stralend weer. Overal uitgelaten mensen. Ik peddel met fietskar en hond richting Merenwijk. Onderweg gooi ik mijn hondje uit de kar. Enthousiast rent hij naast de fiets. ‘Kant,’ brul ik als er tegenliggers aankomen. Braaf zwenkt hij naar de rechterkant van het fietspad.

‘Naast,’ commandeer ik vervolgens. En hij komt keurig langszij! Er zit een onzichbare lijntje tussen mij en mijn hondje. Ik lees hem als een boek. En dat is wederkerig. Hij volgt trouw al mijn bevelen op, zelfs nu hij een beetje pubert! Hoe is het toch mogelijk? Hoe kan een wezentje van zeven maanden oud nu toch zoveel snappen en weten? Moet je eens naar onze mensenkinderen kijken: Die liggen amechtig brabbelend in hun wieg als ze zo oud zijn.

Langzaam fiets ik rondom het golfveld. Op de sloten en vaarten wordt geschaatst. Iemand is de ijsbaan aan het vegen. Voor het hek wacht een menigte bont ingepakte kinderen. Een incidentele volwassene steekt er kaaltjes bovenuit.

Op de Zijl zie ik ook iemand schaatsen. In het midden liggen grote ijsschotsen. Daar is weer zo’n klerelijer doorheen gevaren. Dat moest toch verboden worden in tijden van ijspret!

Kleine jongens zitten op een pak stenen langs het bevroren water. Ze stampen erop met hun laarzen, maar durven niet de stap te zetten los van de wal. Hun ouders hebben hen vast goed de oren gewassen! Om beurten gooien ze takken en stenen op het ijs.

Ik kom de leuke vrouw tegen van de wijnwinkel in Warmond.  VikThor vlijt zich tegen haar aan. Zelf heeft ze ook een schitterende jachthond. Heks weet niet welk merk. Dat moet ik toch eens vragen.

Nadat we over het eilandje in het Joppe hebben gestruind gaan we richting Kras. Zij woont om de hoek van dit miniatuur natuurgebied. ‘Gezellig Heks, kom binnen, ik ben net in de weer met mijn slow juicer. ik ben nog eventjes bezig, dan drinken we thee.’

Terwijl mijn vriendin een listig sapje perst zet ik gemberthee. Niet veel later zitten we tegenover elkaar aan haar grote eettafel. VikThor rent verrukt rond met allerhande kattenspeelgoed. Wij drinken gloeiendhete thee en uitermate traag geperst sap. Zalig!

‘Wat gezellig dat je langs komt! Ik had net een beetje een prutdag,’ mijn vriendin lacht van oor tot oor. Al snel zitten we te giebelen om elkaars bizarre verhalen. ‘Dat vind ik toch zo leuk aan jou, jij hebt ook echt de meest vreemde dingen meegemaakt, Heks,’ hikt ze na een hilarisch vervolg op deel 1 van Een Huilduitser In Mijn Hangmat.

Ja, dat klopt. Ondanks mijn amoebe-achtige constitutie stort ik me toch altijd in allerlei avonturen. Ik ken mensen met een enorme actie radius, die nauwelijks verder kijken dan hun neus lang is. Heks kijkt liever ver voorbij het einde van haar hakige heksenneus. Dat heb ik met mijn vriendin gemeen. Het maakt het lastige leven weer sprankelend en leuk….

‘Gisteren was ik eventjes naar Den Haag op mijn nieuwe scootmobiel. Ik kook altijd voor mijn oude tantetje op vrijdag,’ ze ziet mijn verbaasde blik. Op de scootmobiel naar Den Haag? Ik weet dat het een turbo exemplaar is, maar waarom niet met de auto?

‘Oh, heb ik dat niet verteld? Ik heb mijn bus weggegeven,’ mijn vriendin kijkt vergenoegd. Ik weet dat ze het van plan was. Maar om dat dan vervolgens ook daadwerkelijk te doen! ‘Ik zou in een heel duur tarief terecht komen en dat kan ik onmogelijk ophoesten, dus toen ben ik toch nog maar eens op internet gaan kijken of ik iemand kon vinden, die zo’n aangepaste bus goed kan gebruiken.’

Proefrit met Kras ©Toverheks.com

De bus is bedoeld voor gehandicapte mensen en mijn maatje is niet gehandicapt genoeg voor deze volledig aangepaste bus, dus vandaar dat hoge tarief wegenbelasting. Haar tevens gehandicapte partner stond destijds borg voor het lage tarief. Sinds zij niet meer onder ons is staat de bus op de schop…… Haar eigen dure aangepaste bus!

Nederland en zijn stomme regeltjes. Bah.

Maar goed. Deze roodharige dame tegenover me aan de eettafel van haar fleurige huis is niet voor 1 gat te vangen. Ze laat zich stomweg niet uit het veld slaan door bureaucratisch geneuzel. Ze heeft gezocht en gevonden: Een nieuwe eigenaar voor dit geweldige vervoermiddel.

Ergens in Nederland woont een kleine jongen met een stofwisselingsziekte. ‘Er zijn legio van dat soort aandoeningen, Heks. En die mensen moeten vaak maar zien hoe ze het redden. Kortom, ik heb zijn ouders gebeld en gezegd dat ik een auto voor hen heb heb als ze geïnteresseerd zijn…’

‘Aanvankelijk vertrouwden ze het zaakje voor geen meter.  Toch ben ik er een dag later heen gegaan. Ze wonen helemaal in Deventer, stad van de legendarische Go Ahead Eagles. Die kleine jongen is een groot fan van deze voetbalclub. Hij is er een keertje te gast geweest! Hij kreeg een shirt met alle handtekeningen van de spelers! Een onvergetelijke ervaring…..’

‘Maar goed. Ze moesten toevallig die middag naar de dokter in Zwolle. Tijdens de proefrit naar het ziekenhuis kreeg zijn moeder een smsje van haar bezorgde schoonzus. “Kijk maar uit met die testrit. Misschien is het wel een criminele bende en halen ze intussen snel je huis leeg”.’

We moeten vreselijk lachen. Ik zie Kras al voor me als heavy crimineel met haar bus. Een roodharige madre de familia maffia in een oranje scootmobiel. ‘Mensen kunnen het gewoon niet geloven, als je zoiets doet. Wie geeft er nu een bus weg van duizenden euro’s? Dat is gewoon verdacht!’

inspiratie7

Armoede is op je geldberg zitten en je oog alweer laten vallen op het luttele bezit van een ander…… ©Toverheks.com

Ze laat me foto’s zien van het jongetje. Wat een lekker ventje! Hij zit enthousiast te zwaaien met de sleutels van de bus. ‘Hij wilde ze niet meer teruggeven! Wat een lieverd, he?’ Ze laat ook nog wat foto’s zien van de situatie zoals ze hem aantrof.

Een dodelijk vermoeide moeder, die met veel pijn en moeite een ondanks zijn ziekte goddank toch opgroeiend jochie vanuit zijn rolstoel in een personenauto probeert te proppen. ‘Daarbij stootte hij elke keer zijn hoofd,’ wijst mijn vriendin.

Het zusje van de jongen helpt mee. Dan moet de rolstoel helemaal uit elkaar gehaald worden, anders past hij niet in de achterbak van de auto. Wat een gedoe. En de jongen wordt natuurlijk nog groter! De bus komt als geroepen!

Een uurtje later fiets ik naar huis. Mijn hart is helemaal opgewarmd. Ik zit zachtjes voor me uit te zingen. Wat een inspirerende middag! Wat heerlijk dat er mensen zijn zoals Kras. Die niet bang zijn om iets weg te geven, zelfs al hebben ze zelf geen knoop.

Filantropie komt uit het hart ©Toverheks.com

‘God houdt van zijn kinderen,’ zegt een televisiedominee die nacht op de buis. Heks kijkt naar een religieuze zender voor de verandering. Moordprogramma’s zijn plots van de baan.

De voorganger is een forse stoere menopauzale vrouw met een grote wulpse mond, een praktisch kortgeknipt kapsel, een stem als een scheepstoeter en de subtiele charme van een sergeant majoor. ‘Je kunt ze dus maar beter goed behandelen. Als je hen mishandelt word ‘ie erg boos. Dat wil je niet meemaken!’

Oh jee. Daar denken de meesten van ons helemaal niet over na. We beschouwen kinderen vaak gewoon als privébezit. Je mag ze uitschelden, slaan en voor je laten werken…… Ze zijn je verlengstuk, boksbal , bitch en pispaal. Je kunt ze kapen, gijzelen, bezitten en verguizen. Kinderen moeten vaak alles waarmaken wat jij hebt gelaten. Ze moeten slagen waar de ouder heeft gefaalt. En als dat mis gaat promoveer dan die mislukkeling gewoon tot zondebok!

Een wildvreemd kind een auto geven omdat je daar gewoon zin in hebt? Dat is nog eens andere koek! En hoewel ik Kras nog nooit in een moskee of kerk heb gespot, laat staan dat ze zich door een patriarchale mannelijke god de wet laat voorschrijven, toch denk ik dat het wel goed zit met Kras en Godin, de Grote Goddelijke Moeder….

‘Heks, die bus is een tijdelijke oplossing. Hij is aangepast voor mijn grote kleine engeltje destijds. Die mensen zijn nog steeds aan het sparen voor een geheel nieuwe aangepaste bus. De mijne kunnen ze dan inruilen, dus dat scheelt. Maar er is nog best veel geld nodig! Ze hebben een actie opgezet. Ik zal je de link sturen,’ zegt Kras als ik haar later spreek.

Hier kun je meer lezen over deze actie. Dream or donate. Rolstoelbus voor Hayden!

En hier de reactie op de geweldige actie van Kris! Update : Lieve lezers donateurs tot dusver. Er is iets bijzonders gebeurt we hebben een best grote donatie gekregen. Een vw transporter uit 2006. Deze is aangepast met een uitklapbare plank om de rolstoel naar binnen te rijden. We zijn erg blij met deze donatie van een mevrouw uit Leiden. Ze zei ook dat het niet het ideaalste voor ons is maar een begin. Ze ziet het als een investering voor onze eigen bus. We gaan dus door met onze dream!

 

Mislukt eten, ten onder gaan aan koeienscheten en mediteren in de Rocky Mountains is ook al niet je dat…… Heks heeft een heerlijke avond met Pappa. Hij vindt mijn kookwanprestatie uit de kunst!

papa, superpapa, held, stoerste papa papa, superpapa, held, stoerste papa

Donderdagavond komt Pappa eten samen met Steenvrouw. Maar die belt op het laatste moment af. Heks zit midden in een kookcrisis. De ingrediënten vliegen door de keuken. En niet omdat ze vleugeltjes hebben. Ik vergeet sommige essentiële onderdelen van de receptuur toe te voegen. Hetgeen uiteindelijk zal resulteren in een wel zeer compacte pittige pompoencake.

papa, superpapa, held, stoerste papa

Later blijk ik hetzelfde virus als mijn vriendin onder de leden te hebben. Zij loopt slechts een halve dag voor wat betreft de symptomen. Zodoende wordt ik gedurende de maaltijd steeds koortsiger. Het eten smaakt raar, maar Pappa verzekert me dat het verrukkelijk is! Gelukkig maar, want ik heb me behoorlijk uitgesloofd.

papa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papa

Het is heerlijk om mijn oude vriend te zien. Zoals altijd heeft hij weer prachtige verhalen. Deze keer over zijn reis in de Rocky Mountains. Hij verbleef een aantal weken in het Shambhala centrum aldaar. Tussen de Tibetaanse Boeddhisten.

Nou ja….

‘Er loopt een leger vrijwilligers rond, maar die doen maar wat. Het zijn ook zonder uitzondering mensen met een behoorlijke rugzak. Ex-verslaafden bijvoorbeeld. Ze hebben allemaal een klein taakje, maar daarbuiten gebeurt er niets. Het is echt bijzonder slecht geregeld allemaal.’

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Er volgt een komisch verslag van zijn poging om vanuit de laatste grote stad aan de voet van de Rocky’s in het Shambhala ‘klooster’ te geraken. Een onmogelijke opgave. Louter door tussenkomst van een bekende aldaar is het hem uiteindelijk toch gelukt.

Die dame heeft gewoon haar man opdracht gegeven Pappa dan in godsnaam maar zelf helemaal naar dat verdraaide afgelegen centrum te brengen. Met de auto. En daar heeft hij behoorlijk mazzel mee gehad!

Een medepelgrim biechtte hem later op dat het haar maar liefst 300 dollar extra had gekost om het beloofde land binnen die massieve bergketen binnen te dringen…..

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Hij laat me foto’s zien. De Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa . Prachtig. ‘Het was ook vreselijk weer, de eerste week. Koud, grauw en mistig. Niet zo lekker als je kampeert.’ We krijgen de slappe lach. Wat een verhaal. ‘Toch ben ik blij dat ik geweest ben,’ hikt mijn vriend, ‘De Stupa was geweldig. Ik ben er ook in geweest. Dat mag alleen maar las je bent ingewijd bij Shambala.’

Oh ja. Die inwijding. Heks is zo slecht in dat soort dingen. Wil geen belijdenis doen in de kerk. Wil niet in de Orde of Interbeing bij Thich Nhat Hanh. Wil niet ingewijd worden bij de Tibetanen. Ik ben nu eenmaal een onafhankelijk toverheks. Ik mag die Stupa niet in, maar ik kan er dan weer rondjes omheen vliegen……

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

‘Nou ja, zodra ik er dan eindelijk was ben ik direct begonnen met het regelen van mijn terugreis.’ We liggen dubbel. ‘Zegt zo’n vrijwilliger: “Stuur maar een mailtje”. Maar dat had ik op de heenreis ook gedaan. Meermalen. Zonder resultaat.’

Pappa begint te giebelen. Het verhaal wordt absurd. Je bent ergens op vakantie, maar moet je voortdurend bezig houden met het regelen van je terugreis. ‘Dus ik dagelijks vragen aan mensen of ze iemand wisten die tegen die tijd de berg weer af zou rijden……’

Altijd lachen met Pappa:

Hij zit tegenover me, dus het is uiteindelijk goed gekomen met mijn goedlachse vriend. De avond vliegt voorbij. We kletsen over zijn werk als ingenieur aan een groot onderzoeksproject in de poolcirkel. ‘Helaas heeft Shell zich terug getrokken uit dat gebied. Heb je het gezien in het nieuws? Daardoor gaat mijn eerste megamegamegaproject niet door…..’

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Heks is al lang blij dat die grote multinational zich heeft teruggetrokken uit dit kwetsbare gebied. Maar volgens Pappa is het helemaal niet zo gunstig. Hij vertelt over andere partijen die het allemaal niet zo nauw nemen met de regelgeving en internationale sancties. ‘Bij Shell werken aardige mensen. Ik ken er een aantal.’

Dat vindt Heks een grappig argument. Een paar aardige mensen als deksel op de put!

‘De meeste CO2 vervuiling wordt nog altijd veroorzaakt door kolen! Olie is een geweldig product. Er is geen restafval. Alles wordt gebruikt. Voor fabricage van kunststoffen en plastics bijvoorbeeld. Er zouden geen computers zijn als er geen olie was. En dan is het ook nog eens zo, dat je nog altijd beter auto kunt rijden dan vlees eten. Methaan is vele malen schadelijker in het licht van de opwarming van de aarde dan de uitstoot van CO2,’ vervolgt mijn vriend.

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

‘Dus we gaan ten onder aan koeienscheten?’ Ik kijk hem ondeugend aan. “Ja,’ verklaart Pappa pseudo ernstig, ‘Onze verslaving aan vlees en de daarmee samenhangende overdreven intensieve veeteelt brengt ons uiteindelijk naar de rand van de afgrond. De wereld zou er veel beter voorstaan als we daar massaal mee ophielden.’

koeienscheten laten stal ontploffen

‘Zal ik je nog eventjes helpen met het opruimen van de keuken?’ vraagt mijn oude meditatiemakker bij het afscheid nemen. Wat is het toch een schat, die Pappa. Gelukkig komt morgen mijn hulp. Heks is helemaal afgedraaid na haar rommelige kookprestatie. Ik kruip lekker vroeg in mijn bed!

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Echtpaar internationaal in de problemen door stelen van donzen dekbed. Absurd verhaal verteld door Hunkie in waterkoud stadspark…..

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonslogo_kruchen

Het is guur en koud in het park, als ik met mijn hondje op stap ben. Niet echt weer om eindeloos te gaan klessebessen. Snel maken we een flinke ronde. Net als ik het park wil verlaten krijg ik een oude bekende in het vizier. Al jaren loopt Hunkie met twee piepkleine hondjes in zijn voetspoor zijn rondje door dit stukje groen aan de Singel. Vroeger samen met zijn vrouw. Die is echter fysiek niet meer in staat om mee te gaan. Zij heeft op vrij jonge leeftijd al ernstige hartklachten ontwikkeld.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Hunkie’s leven is er niet gemakkelijker op geworden, maar hij heeft altijd wel een geweldig verhaal te vertellen. Enthousiast begroeten we elkaar. ‘Lang niet gezien, Hunkie, hoe gaat het?’ ‘Goed hoor, Heks, wat een kou, brr, niks voor mijn. Ik blijf liever binnen. Gaan mensen ook nog op wintersport, nou daar snap ik niks van.’ Hij kijkt me ondeugend aan.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Ik ben wel eens op wintersport geweest in Oostenrijk, lang geleden. Hartstikke duur. En ik vond er niks an. Wel leuk om te rijden in een arrenslee. Van je Tingelingeling. (Hij doet het voor) Langlaufen is ook niet verkeerd, maar ja. Moet je toch weer bewegen, he! Ook al is het langzaam laufen,’ Hij loopt vertraagd op de plaats, met denkbeeldige skistokken in de hand….

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Die dikke donzen dekbedden vond ik wel wat Zo dik, niet te geloven! We waren met een stel, nou die hadden de duurste skipakken. Na een week hebben ze ze nooit meer aangehad. Speciaal voor die dekbedden hadden ter plekke ze nog een paar enorme hutkoffers aangeschaft.’ Hij staat te schudden van de lach. ‘Wat?’ roep ik verbaasd, ‘Hebben ze die dingen gewoon mee naar huis genomen?’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Ja, nog een heel gedoe, we waren met het vliegtuig!’ Hij kijkt me leep aan. ‘Eenmaal thuis krijgen ze opeens een brief: “Wollen Zie bieten die dekbedden zuruck sturen? Dan sturen we die van jullie op. Ze hadden namelijk een paar goedkope flutdingen in plaats van die dure krengen daar op het bed gelegen. Hahaha!’ Hunkie hikt van de lach. ‘Alsof dat niet opviel!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Nou, daar hebben ze niet op gereageerd. Krijgen ze een flinke rekening. Ook niet op gereageerd. Nog eentje met boete voor te laat betalen. Dan een tijdje niks. Mooi zo, dachten ze. Komt er opeens een brief van de rechtbank. De rekening was opgelopen tot duizenden euro’s. Er stond zelfs een incassofiguur aan de deur, helemaal uit Oostenrijk, maar toen hebben ze gewoon niet open gedaan. Uiteindelijk zijn ze bij verstek tot een paar weken gevangenisstraf veroordeeld!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Nou, daar kijk ik toch weer van op. Het moeten me de dekbedden wel geweest zijn. Kwaliteit Vrouw Holle. Wellicht, dat er in Oostenrijk niet genoeg sneeuw meer valt, sinds deze superexemplaren zijn ontvreemd.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Krijgt de dochter van dat stel verkering met een Duitser.’ (Het blijkt een Duitssprekende Oostenrijker te zijn, maak ik op uit de rest van het verhaal.) ‘Een rechercheur! Een hoge pief bij de Oostenrijkse politie! Gaan ze trouwen in Oostenrijk!’ ‘Oh jee!’ roept Heks, ‘Ze konden het land natuurlijk niet in, want dan draaiden ze zo de bak in!’ ‘Inderdaad!’ straalt mijn hondenvriend, hij komt op stoom met zijn verhaal, ‘Zijn dochter wist helemaal niks van die geschiedenis. Uiteindelijk hebben ze het maar opgebiecht. Wordt die recherzeur toch kwaad! Hij wil gelijk niks meer met z’n schoonouders te maken hebben!’

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

‘Al jaren hebben ze hun kind niet meer gezien. Intussen zijn ze grootouders. Nog nooit hebben ze hun kleinkinderen in hun armen gehouden!’ Aan zijn gezicht zie ik, dat het hem raakt, ondanks alle valse hilariteit. ‘Voor een paar stomme dekbedden.’ We schudden ons hoofd. Het klinkt absurd. ‘Ze hebben die dingen nog steeds. Het is echt een geweldige kwaliteit, niet kapot te krijgen.’ ‘Nou, dat mag ook wel voor die prijs!’ Ik grijns hem toe.

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendonsdonzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons

Het is een heerlijk absurd verhaal. Maar er zit een kern van waarheid in. Inhaligheid leidt zelden tot iets goed, sterker nog, je kunt er heel veel door kwijtraken. Deze mensen verloren hun dochter aan een paar dekbeden. Gelukkig van hele goede kwalteit. Dat dan weer wel. En dat hebben ze ook nodig om hen toch een beetje warm te houden……….

donzen dekbed, oostenrijk, veren, ganzenpen, eendendons