Help! Handhaving! Zondagmorgen nog voor ik mijn ogen goed open heb is het weer raak! Heks heeft het aan de stok met zo’n draak. Het komt nog net niet tot een bon, maar het scheelt niet veel. Redelijkheid, tact en onderhandelen? Zinloos is mijn ervaring. Je maakt je nog het beste snel uit de voeten!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zondagmorgen fiets ik met mijn hondje door de steeg. Het is rustig in de stad en al helemaal in dit kleine achterafstraatje. VikThor draaft opgewekt naast de fiets. Hier en daar deponeert hij een plasje tegen een paaltje of boom. De straat is opgebroken, dus ik loods hem snel langs verleidelijke hopen zand.

Een drolletjes leggen op zo’n heuveltje is natuurlijk het summum. Voor mijn hondje dan. Niet voor de stratenmakers, die morgen weer met dat zand gaan knutselen. Voor hen is het zielig……

Alhoewel niet iedereen mijn mening deelt. Ik ken een dame, die het liefst hoogstpersoonlijk zo’n drol zou draaien en achterlaten voor een zekere stratenmaker……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de steeg staat een busje fout geparkeerd. Midden op straat! ‘Goh,’ denk ik nog, ‘Wat een rare plek om je bolide achter te laten.’ Dan zie ik dat het een handhaaf-busje is. Een handhaaf-mannetje en wijfje lopen door de steeg te paraderen. Met ernstige en belangrijke smoelwerken waggelen ze richting het Elizabeth Gasthuishof.

‘Snel m’n hond aanlijnen, voordat die kwibussen me zien,’ schiet het door me heen. Want ook al is er geen sterveling op straat en staan ze zelf fout geparkeerd, handhavers zijn notoir gestoorde idioten. Ze denken niet na, maar voeren bevelen uit. En Befehl ist Befehl! Waar ken ik dat ook alweer van?

Helaas ben ik te laat. Ze hebben mijn dartele hondje al gezien. Gelukkig ben ik wel al zeker twintig meter bij hen vandaan gefietst, dus kunnen ze me niet in de kraag vatten. Noch zijn ze in staat om met hun logge lijven snel genoeg in mijn richting te bewegen. Ik bevind me al bijna buiten gehoorsafstand.

Evenzogoed begint het reutje te schreeuwen, dat ik mijn hond los heb lopen. Alsof ik dat niet weet!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Snel lijn ik VikThor aan. Gelukkig luistert mijn hondje uitermate goed naar zijn baasje. Binnen twee seconden staat hij naast me met zijn snoet geheven voor zijn gentle leader. Het blauwe mannetje in de steeg staat nog steeds te schreeuwen, terwijl ik me uitput in vriendelijke antwoorden.

‘Ik weet het. We lopen net de deur uit. Kijk, hij is al aangelijnd, mijnheer,’ roep ik opgewekt, ‘Koekepeer’, denk ik er achteraan. ‘Ja, als je het zo goed weet, weet je ook hoeveel boete hierop staat,’ brult het ventje op ruzieachtige toon. Geen idee, maar het is vast een exorbitant hoog bedrag.

‘Ik moet hier wegwezen, want voor je het weet heb ik die prent in mijn klep,’ zeg ik tegen mezelf. Dit gesprek gaat in elk geval helemaal de verkeerde kant op.

Heks fietst met haar hondje aan de riem vliegensvlug de staat uit. Ik roep nog sussend iets over mijn schouder, zodat ik niet kan verstaan wat de leiperd in uniform intussen staat te bazelen. Misschien sommeert hij me om stokstijf stil te staan? Geen idee! 😉

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik rijd een stukje tegen het verkeer in, je mag hier wel fietsen, zodat ze me niet kunnen volgen met hun suffe busje. Daarna peddel ik richting Leidse Hout. De stad uit. Weg bij die hopeloze ordehandhavers.

Achter me hoor ik nog wat kabaal, maar zodra ik de straat uit ben is het gevaar geweken. Mooi. Het is al de tweede bijna bon van deze maand. Fietsen in de berm van de Singel heeft me ook al eens in de problemen gebracht.

Toen had ik te maken met twee agenten. Altijd heel wat beter om mee te dealen. Die blijven gewoon beleefd en voeren een normaal gesprek. Maar ook toen moest ik verbaal op eieren lopen…….

Ja, het is toch wat. Automobilisten en fietsers rijden me dagdagelijks al SMSend bijna van de sokken; Dat vind niemand erg. Maar een loslopende hond in een opgebroken steeg is genoeg voor een vette prent.

Vooral als je je net als Heks geweldig hebt opgedoft met een leuke outfit en een kek hoedje. Ik zag werkelijk de stoom uit de oren komen van die handhaver in zijn apenpakkie. Mijn uiterlijk werkt als een lap op een stier in zo’n geval. Ieder ander zouden ze laten wegkomen met een klein vergrijp. Maar Heks is altijd de klos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik breng maar eventjes de onterechte bon voor het aan de verkeerde kant de straat inrijden op weg naar een koorrepetitie in herinnering. 150 euro maar liefst, waar alle andere leden van het koor er van afkwamen met een waarschuwing!

Het verbodsbord was onzichtbaar geplaatst en een ander verkeersbord waren ze vergeten weg te halen. De boete werd dan ook kwijtgescholden door de rechter, maar ik moest toch 50 euro betalen. Huh? Ja, echt.

Voorkomen is beter dan betalen. Als ik in de verte apenpakkies ontwaar fiets ik sowieso direct een stukkie om. Zo ook afgelopen week. Ik kar weer eens lekker door de berm van de Singel als er plotseling een verdacht busje langzaam naast me gaat rijden en vervolgens stopt iets verderop. Hij staat op een hele rare plek geparkeerd, dus het zal wel weer zo’n handhavertje zijn.

Snel neem ik een toeristische route via de rechtenfaculteit. Heks neemt geen enkel risico. De hele week heb ik al last van geüniformeerde mannen en vrouwen. Het lijkt wel een vloek. Misschien moet ik gewoon verkering nemen met een corrupte politieman. Kan hij al mijn toekomstige bonnen uit het systeem wegpoetsen………..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

INSPIRATIE: Christelijke Studentenvereniging Panoplia gaat in volledige wapenrusting -stoffers, bezems, huishoudhandschoenen…..- de ongelofelijke bende in Huize Heks te lijf! Een presentje via Stichting Present. En ze zijn present, deze gedreven jonge mensen. Er wordt hard gewerkt! Een lust voor het oog en een weldaad voor het hart. Dank jullie wel!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Al jaren erger ik me suf aan de puinhoop in mijn huis. Waar ik vroeger nog wel eens een aanval van ‘Grote Schoonmaak’ te gelde maakte laat ik tegenwoordig over het algemeen de troep de troep…..  Een incidentele minuscule opruimactie uitgezonderd.

Na jarenlang dit beleid te hebben gehanteerd groeit mijn huis volledig dicht. Mijn werkkamer is een soort inloopkast geworden, maar niet de opgeruimde versie, die je in moderne woningen aantreft. Mijn berging puilt uit, sommige artikelen staan stiekem in de gemeenschapsruimte onder de trap. Stomweg omdat het teveel gedoe is om een fietskar telkens weer in te vouwen en in een overvolle ruimte te proppen…….

Ook mijn balkon is zo goed als onbegaanbaar geworden in de loop der jaren. Waar ik vroeger eindeloos met mijn handen in de grond zat te wroeten laat ik ook hier de boel de boel. Ik plant niets nieuws meer aan. De kamperfoelie is na jaren kwarren overleden afgelopen winter. Mijn bruidssluier is gewurgd door de druif van de buurman. Zelf ook een rare druif.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Ik wil ruimte. Ik wil weer kunnen ademhalen, maar waar begin je als het zo’n bende is en je hebt geen energie? Soms ben ik bang dat iemand zo’n ellendig televisieprogramma gaat bellen om mijn huis een extreme make over te geven. Ik gruw bij het idee, maar het ruimt wel lekker op natuurlijk,  zo’n kudde wapperende handen in je huis.

Ik zoek contact met het sociaal wijkteam. Er blijken heel wat vrijwillige initiatieven te bestaan om je uit de brand te helpen. De dame van het wijkteam komt met allemaal ideeën ‘Ik ga je aanmelden bij Stichting Present, als je het goed vindt. Zij regelen dan een groep vrijwilligers om grotere klussen aan te pakken. We zouden bijvoorbeeld je balkon kunnen laten opruimen. En je berging…..’ .Je moet ergens beginnen natuurlijk.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Na vier intakegesprekken, waarvan eentje met de betreffende stichting zelf is het dan zover. Heks krijgt hulp!

Intussen ben ik een beetje zenuwachtig geworden, want er is sprake van 7 vrijwilligers tegelijkertijd. Help. Dat kan ik natuurlijk niet overzien! En waar laat ik al die mensen. En hoe stuur ik hen aan? ‘Vraag iemand uit je vriendenkring om je te helpen,’ suggereert de dame van het wijkteam. Goed idee. Ik vraag het aan Trui.

Mijn ouwe trouwe vriendin kan commanderen en delegeren als een eersteklas sergeant majoor. Ook heeft ze er over het algemeen de wind onder, ik heb al heel wat baantjes samen met haar versleten, dus ik kan het weten. Op de betreffende avond is ze al om vijf uur present. Eerst eten we een hapje om vervolgens 1 en ander voor te bereiden.

Om stipt 7 uur komt er een medewerkster van de Stichting om de boel aan te zwengelen. Ze brengt werkhandschoenen mee en nog wat handige dingen. Heks heeft gezorgd voor stoffers en bezems, emmers met sop, stapels vuilniszakken en een berg verhuisdozen. Even later komen de eerste studenten binnen. Ze komen met zijn zessen! Twee meer dan afgesproken, maar eentje minder dan de aanvankelijke toezegging.

‘Een paar jongelui meldden zich af, we gingen van zeven naar vier en toen naar drie, twee…… Nu wilde je liever een kleinere club, maar dat leek me wel erg weinig. Dus ben ik er nog eens achteraan gegaan en kijk: Nu komen er dus zes studenten meehelpen!’ roept de vrouw van Present opgelucht. Vijf meiden en een vent. Precies goed zal later blijken.

Gelukkig is Trui van de partij. Voortvarend gaat zij met drie medicijnstudenten het balkon op. Heks verdwijnt met de rest van de vrijwilligers in de berging. De teamleidster is een aardige studente pedagogiek. Ze drukt me meermalen op het hart om vooral mijn gemak te houden. Best moeilijk als iedereen hard aan het werk is. Heks laat nu eenmaal graag haar handen wapperen, maar ik kan het beter laten. Overlaten!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Een uur later zijn er al bergen verzet. Mijn oude balkondeur staat beneden. Bergen tuinafval zijn afgevoerd. Ook in mijn team weten ze van wanten. Alles gaat van zijn plek. Jarenlange administratie verdwijnt in de prullenbak. De zo ontstane lege kast wordt geheel uitgesopt. Mijn kerstspullen worden vanuit kapotte schoenendozen overgeheveld in de verhuisdozen en vervolgens in de brandschone kast voorzichtig opgestapeld.

Wie zegt dat vrouwen geen ruimtelijk inzicht hebben? 1 van mijn studentes is geniaal aan het proppen!

In de pauze met thee en aardbeienslof komen de tongen los. Dit heerlijke stel jonge mensen zijn lid van een Christelijke studentenvereniging Panoplia. Wapenrusting in het Spaans, praal(kostuum) in het Italiaans, ontdek ik op internet. Ik dacht dat het een Latijns woord was, maar dat kom ik nergens tegen. ‘Er zijn heel veel studentenverenigingen in Leiden, buiten die paar grote. Onze vereniging bestaat al sinds 1961! Maar bijna niemand kent ons. ..’

Heks heeft ook op een studentenvereniging gezeten indertijd; Augustinus. Alleen was het toen getransformeerd tot open jongerenvereniging. Mijn jaargang staat nog steeds bekend als tegendraads en anarchistisch. Een uitvloeisel van de wilde jaren zestig.

Intussen is die ommezwaai om werkende jongeren op te nemen weer helemaal teruggedraaid. De vereniging staat tegenwoordig bol van de ballen. Aardige gasten heb ik ontdekt tijdens een reünie, maar van een totaal andere signatuur dan wij destijds.

‘Ik was een werkende jongere, dus ik kwam daar ook,’ doet Trui een duit in het zakje. We vragen door naar hun studies en ambities. Wat een leuke club mensen. Zo betrokken en zo warm! Antigif tegen mijn door narcisten verzuurde denkbeelden: Er bestaan wel degelijk mensen met het hart op de goede plaats. Niet bang om hun handen uit de mouwen te steken. Wars van domme praatjes vullen geen gaatjes. Nee, hun aanbod om te helpen is geen loze kreet. Na de pauze gaan we weer hard aan de slag.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

En opnieuw wordt er gebuffeld en gesjouwd. Het zijn bepaald geen luie donders! Het is al ruim over half tien als de dames het eindelijk voor gezien houden. De laatste vuilniszakken worden afgevoerd. Handen geschud. ‘Dank jullie wel voor alle hulp, het was geweldig!’ ‘U ook bedankt. Voor het vertrouwen. Het is toch nogal wat om zomaar allemaal mensen je huis toe te laten!’ De teamleidster oogt tevreden.

Wat lief dat ze dat zegt!

Als iedereen weg is ga ik nog eens uitgebreid het resultaat bewonderen. Wat een ruimte! Het is echt enorm opgeknapt. De berging is nu voor eenderde aangepakt, maar het balkon schiet aardig op. Volgende week wat plantjes halen en dan is het klaar.

Ik schenk Trui en mezelf een glas wijn in. ‘Op een schoon huis,’ proosten we. Wat later breng ik haar naar de bushalte. ‘Enorm bedankt schat, zonder jou had ik het niet gered!’ VikThor loopt ongedurig naast me. Hij moest vanavond in zijn hok, omdat hij iedereen hopeloos voor de voeten liep. Daarom wandel ik nog eventjes naar het van der Werfpark. Daar laat ik hem nog uitgebreid rennen.

Voor Heks is de koek dan echt helemaal op. Op weg naar huis loop ik opeens op stelten, maar het zijn mijn benen. Ze zijn volledig verkrampt en verstijfd en doen geweldig veel pijn. Ik kom nauwelijks vooruit, hoe kan dat nu weer? Wat heb ik in godsnaam gedaan?

Oh ja, ik weet het al, een paar honderd keer de trap op en af. ‘Heks kun je even kijken of dit weg mag, Heks waar liggen de schoonmaakdoekjes, Heks dit, Heks dat…..’

Zoals altijd na een flinke inspanning stuiter ik nog uren na. De adrenaline stroomt rijkelijk door mijn gemankeerde stresssysteem. Dan is het uitgewerkt. Volledig. Mijn lijf verandert in een kwarktaart. Ik kan nauwelijks nog bewegen. Strompelend hompel ik door mijn huis.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

De volgende dag haalt de fysio alles weer uit de knoop. Ik krijs en gil dat het een lieve lust is. Erg leuk voor zijn stagiaire, het arme kind weet niet wat ze meemaakt. Twee dagen later krijg ik hevige griep. Ik lig een week voor Pampus; De naweeën van dit evenement.

Maar oh, wat is er veel gebeurt. In mijn eentje zou ik het niet voor elkaar krijgen. Jarenlang heb ik gehoopt op hulp vanuit de verkeerde hoek. Me er blind op gestaard. Maar het kwam nooit. Sterker nog: Er werd met enige regelmaat een beroep op Heks gedaan!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

De laatste tijd is dat aan het veranderen. Tot mijn grote vreugde komt er nu wel hulp. Uit onverwachte hoek. Van mensen, die er niets voor terug willen hebben. Jongelui, die ik niet eens ken! Belangeloos.

Er is iets in mezelf verschoven. Ik verwacht niet langer van alles van mensen waar je het van zou mogen verwachten. Ook ga ik niet zelf enorm anderen helpen, zodat ze op het idee zouden kunnen komen dat ik hulp nodig heb. Ik vraag hulp en die heb ik gekregen. Wat een eye opener!

De kop is er af. Nog een stuk of wat van dit soort acties en mijn huis is weer leefbaar…..

De dagen erna zit ik om de haverklap eventjes op mijn balkon in het zonnetje. Of ik rommel eventjes in mijn nu weer begaanbare berging. Dank jullie wel lieve vrijwilligers voor jullie geweldige actie. Ik ben er enorm mee geholpen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM



 

Vorstelijk uitstapje vol zoete traktaties en weidse vergezichten: Welkome afwisseling van verwoed navelstaren……

We zoeken elkaar regelmatig op

Ik ben nog geen week in het klooster als ik met een lid van mijn internationale familie op stap ga. Een pittige tante uit Missisippi met een heerlijk recalcitrant karakter. Heks gaat een paar boodschappen halen in een ‘Winkel Walhalla’: Een berg supermarchés op een kluitje. Ook wil ik een blogje posten. Eén van de weinige, die ik produceer tijdens mijn reis.

Het is het uitje waarbij een vogel zich doodvliegt tegen mijn auto. Dit werpt natuurlijk een smet op de gezellige middag…..

Daar staat mijn kanariepiet

Mijn nieuwe vriendin trekt regelmatig met me op. Er is sprake van grote sympathie tussen ons. ‘Heks, toen jij die eerste dag binnenkwam met je cowboylaarzen en hoed, dacht ik meteen: “Met die dame kan ik het vast goed vinden!” En kijk eens: Ik had gelijk!’ Tevreden grijnst ze me toe.

Helaas krijgt mijn maatje het na de eerste tien dagen moeilijk. Zo’n retraite duurt best lang. Er zijn dagen dat je helemaal tureluurs wordt van al dat navelstaren. Er komen allerlei emoties los waar je ook niet op zit te wachten, vaak ben je jarenlang druk bezig geweest om die ellende juist te onderdrukken!

Halverwege de rit gaan er bovendien ook nog eens een heleboel mensen naar huis. Er komen weer nieuwe deelnemers bij. Ook onze familie wordt getroffen door dat fenomeen: Een aantal leden zijn opeens weg en er komen wildvreemde mensen voor in de plaats.

Vroeger was dit niet zo, dan bleef iedereen gewoon de volle drie weken. Op een enkele uitzondering na. De opgebouwde energie bleef zodoende intact. Heel belangrijk in groepsprocessen!

Heks heeft minder last van het gebeuren, want ik heb me volledig ingesteld op het feit dat alles altijd weer anders is. Niets is blijvend. Zelfs niet in een klooster. Toch vindt ook Heks het jammer dat zovelen naar huis gaan. Van sommige mensen heb ik niet eens afscheid genomen!

Mijn maatje echter krijgt het echt te zwaar. Zozeer zelfs dat ze een tripje naar Amsterdam plant. Onbezonnen bestelt ze een ticket om vanuit Bordeaux een weekendje heen en weer te vliegen. ‘Kun je me zaterdag naar het station brengen?’ vraagt ze plotseling.

Daar ga ik natuurlijk niet aan meewerken. ‘Vraag maar aan een zuster,’ adviseer ik haar vriendelijk. Ik heb een beter idee: Het is tijd voor een kleine roadtrip met mijn nieuwe vriendinnetje. Uit ervaring weet ik dat je daar geweldig van kunt opknappen.

We besluiten em te smeren als we les hebben in een ander klooster. Na de dharmatalk gaan we ervan tussen in mijn kanariepiet. ‘Oh, wat heerlijk,’ hoor ik naast me een heel blij meisje verzuchten, ‘Ik ben nog geen seconde alleen van het terrein afgeweest, behalve die keer dat we boodschappen gingen doen…..’

Vlak bij het klooster is een klein slaperig plaatsje op een berg. Heks kent het wel. Ik heb er ooit schoenen gekocht met mijn vriendin de non. Schoenen met bloemen. Rare schoenen. Geen exemplaren die je denkt aan te treffen in zo’n suf provinciestadje van niks.

Ik sleep mijn vriendin mee naar dit schoenenparadijs. Stomverbaasd wurmt ze zich door deze volgestouwde winkel van Sinkel. Naast schoeisel verkopen ze ook speelgoed en vishengels. We passen enthousiast een aantal bizarre modellen en natuurlijk vind ik weer een perfect fijn fleurig schoenenpaar.

We halen fruit en andere boodschappen, treuzelen een tijdje in een brocante. Jeetje, wat verkopen ze in Frankrijk toch een prachtige oude spulletjes voor bijna niks. Ik scoor een prachtige koperen kaarsenstandaard vol krullen en bloemen.

Een absolute bezienswaardigheid in Duras is het kasteel. Prominent ligt het aan de rand van de stad, uitkijkend over een enorm dal. We besluiten het te bezoeken. Bij een lieve werkstudente kopen we een toegangsbewijs en een koptelefoon met rondleiding. Op ons gemak slenteren we het hele kasteel rond, van de kelder tot het dak. Daar aanbeland krijgen we als bonus een oogverblindend uitzicht! Een verpletterend panorama. Ademloos laten we het landschap op ons inwerken.

Verder hebben we veel lol samen. Zo’n kasteel spreekt natuurlijk tot de verbeelding. We stellen ons van alles voor, daarin gestimuleerd door de rare verhalen uit onze koptelefoon. Mijn god, wat een idioten hebben hier gewoond. Zoals altijd verbaast Heks zich weer over extreme decadentie en misbruik van macht. De wereld staat er bol van. Nu, vroeger en naar ik vrees ook de toekomst.

Amerika heeft een uitstekend voorbeeld van dit verschijnsel in de race voor de functie van president. De dubieuze Troefkaart van de republikeinen. (Trump betekent troef. Wat mij betreft betekent het Snoef…..)  Een narcist als presidentskandidaat. Idioterie ten top natuurlijk: Een gestoorde gek aan de top……

Jammer dat Trump geen genoegen neemt met een positie als kasteelheer op het franse platteland. Daar kan hij beduidend minder kwaad dan in Washington.

De nieuwe Trumptower?

Als we het hele bouwwerk hebben verkend is het tijd voor een ijsje. In het stadje is een geweldige ijssalon. Wel tachtig soorten liggen uitgestald in een vitrine, ook een flink aantal smaken geschikt voor consumptie door Heks met haar achterlijke dieet. We bestellen een paar enorme bollen en een kopje koffie. Verrukt smikkelen we van het zalige goedje.

‘Ik neem er nog eentje,’ verzaligd likt mijn tafelgenoot langs haar lippen. Zonder problemen werkt ze nog een bol naar binnen. Ik lig intussen al een beetje om van al die suiker, dus ik laat het hierbij. Heks is allang blij dat ze een keertje mee kan doen. Meestal kijk ik de andere kant op als mensen zich te buiten gaan aan zalige zoetigheid zoals taart, toetjes en ijsjes.

Er zit altijd wel iets in dat ik niet mag en bovendien verdraag ik suiker niet goed. Zoals iedereen overigens, maar de meeste mensen hebben dat totaal niet in de gaten….. Die denken dat ze ergens anders zo moe van worden. Of schimmelig. Of dik……

Suf van de suiker en eufoor van ons geweldige uitje rijden we terug naar Lower Hamlet. ‘Dank je wel voor deze heerlijke middag,’ zeggen we tegen elkaar. Mijn vriendinnetje is weer helemaal bijgetrokken. De dag volgend op onze trip is ze druk bezig om haar vlucht naar Amsterdam te cancelen. Ze hoeft niet meer te vluchten.

Ze is net als ik: Arrived. Home!

Duras22

 

 

Road trip: Toverheks, Boeddhistische Non en Bosuil ofwel une Chouette Hulotte gaan op queeste; Reizen naar buiten en naar binnen…. Een geneeskrachtig avontuur.

De aspirant monnik bekijkt de vogel voorzichtig.

Als ik een goede week in het klooster ben hebben we les op een andere locatie: New Hamlet. Het is een flink end rijden, dus iedereen is al vroeg uit de veren om op tijd bij de bus te zijn. Heks gaat met de auto, ondanks het dringende verzoek om dat niet te doen. Iemand spreekt me er zelfs vermanend over toe. ‘Klets maar raak,’ glimlach ik onschuldig zwijgend naar de bemoeial, ‘Ik heb zo mijn redenen om met eigen vervoer te gaan en die gaan je niets aan!’

We krijgen hulp van een paar lieve dames. Deze schat heeft ook een gele Peugeot 107 vertelt ze me. Wat een toeval! Een Franse versie van Heks!

Heks wordt regelmatig op de vingers getikt over allerlei vermeend slecht gedrag. Gisteren nog hier in de kerk. Waarom ik toch altijd op het nippertje naar binnen schuif. Of ik soms aandacht wil trekken? Stond ik me toch nog een beetje te verdedigen, omdat ik de vingertikster graag mag…. De vrouw heeft wel een punt natuurlijk, zeker in haar optiek. Maar ja. Ik heb nu eenmaal de grootste moeite om waar dan ook op tijd te zijn, überhaupt om waar dan ook te zijn!

In het klooster kost het me niet de minste moeite om op tijd te zijn. Ik heb gewoon niets anders te doen: Geen hond uitlaten, behandelaars bezoeken, administratie bijhouden, huis opruimen….. Met het grootste gemak arriveer ik overal op het juiste tijdstip. Heerlijk. Ik haast me nergens voor en als ik iets niet haal, laat ik het gewoon schieten.

Vanmorgen rijd ik met mijn vriendin, de Nederlandse non, naar het andere klooster. Op ons gemak gaan we op pad. Als we het dal uitdraaien en op de heuvelkam terecht komen stokt zoals altijd de adem in mijn keel. Het uitzicht is adembenemend! Kilometers ver kijken we door de Dordogne. Ontroerd rijd ik over de kam langs het dal.

Plotseling zien we een bevriend echtpaar langs de weg lopen. Voor hen uit loopt een dame met een enorme vogel in haar handen. Het is een uil! Heks stopt haar auto. Snel springen we er uit. De vrouw legt de vogel in een greppel en gaat er snel vandoor. ‘Hij lag op de weg, hij is gewond! Helaas heb ik geen tijd om me er verder mee bezig te houden. Ik heb haast, ik moet naar mijn werk, mijn baas zit op me te wachten!’

la chouette hulotte

la chouette hulotte

Onthutst staan we te kijken. ‘Leeft die uil nog?’ informeer ik bezorgd. Het beest leeft nog. Onze vriend haalt hem voorzichtig uit de greppel en houdt hem omhoog. Goeie hemel, wat een prachtig dier! Eén oog zit dicht, maar zijn andere oog kijkt me helder en wakker aan. Ik voel mijn hart opengaan.

‘Hij is waarschijnlijk geraakt door een auto,’ zeggen we tegen elkaar, ‘Hij moet naar een dierenarts.’

Onze vriendin, de non, helpt het gezelschap uit de droom. ‘Je hoeft hier echt nergens aan te komen met gevonden wild. Vorig jaar vond ik een aangeschoten hert. De enige, die ik ervoor kon interesseren was de jagersvereniging. Geen dierenarts wil er zijn handen aan branden. Zij willen alleen maar huisdieren. Of vee. We moeten iets anders verzinnen…..’

We besluiten naar het andere klooster te rijden en het gewonde dier mee te nemen. ‘Ik laat je niet in de steek, uileballetje,’ slis ik stiekem in uilentaal tegen de vogel, ‘Ik zal zorgen dat je ergens wordt geholpen, wees maar niet bang!’

Uit mijn lijf komt een veld rustgevende moeder-aarde-energie. Het legt een deken van liefde en kalmte rondom het diertje. De Godin heeft zich het lot van haar vogelkind aangetrokken. De Grote Moeder gaat alle zeilen bijzetten om dit prachtige schepsel te redden!

‘Misschien is er wel een dierenarts onder de deelnemers aan de retraite,’ zeg ik hoopvol tegen mijn vriendin, als we weer onderweg zijn. Zij zit naast met met de uil in een knalgele gebloemde koeltas op haar schoot. Hij zit gerieflijk op een fleurig tafelkleedje! Het dier is gelukkig heel rustig. Stress is funest. Dodelijk vaak bij aangeschoten wild….

Bij de dierenarts

In het klooster blijkt dat er inderdaad een dierenarts aanwezig is: Eén van de aspirant monniken beoefende in zijn vorige leven dit beroep. Na de lezing snorren we hem op. Ook een paar dierlievende dames staan ons met raad en daad terzijde. Zij vinden een kliniek in Bordeaux, waar ze wild behandelen in plaats van opeten. En een vogelresort in Arcachon, die het dier na de eerstelijns behandeling wil rehabiliteren!

‘Het beestje ziet er behoorlijk levendig uit,’ de knappe aspirant kijkt me verbluft aan, ‘en hij is zo relaxed, dat is echt een wonder. Soms gaan ze dood van de stress nog voordat je iets voor hen hebt kunnen doen. Ik laat hem dan ook zoveel mogelijk met rust, volgens mij is hij prima te redden! Maar dan moet hij helaas helemaal naar Bordeaux!’

‘Het is wel een ongelofelijk end rijden,’ roepen mijn nieuwe vrienden door elkaar. We staan te overleggen hoe het nu verder moet. ‘Ik vind het geen probleem om te gaan, als jullie me het adres geven en eventjes met die mensen willen bellen dat ik er aan kom, dan ga ik direct op weg,’ verzucht ik. Ik laat dit dier niet stikken!

Mijn vriendin  de non kijkt me stralend aan. ‘Ik ga mee, we hebben vanmiddag toch geen dharma-discussie, ik heb mijn handen vrij, dus het komt prima uit!’ Ha fijn. Een road trip met mijn maatje! De uil wordt met koelbox en al in een kartonnen doos gezet. Zorgvuldig bevestig ik het geheel in de veiligheidsgordels. Even later zijn we op weg.

Weer is er een péage ondergelopen door de overvloedige regenval. Dat betekent ook nog eens omrijden! We nemen de prachtige route national. Die is behoorlijk bobbelig, hetgeen me zorgen baart. Ik hoop dat Uil er niet al teveel last van heeft! De weg voert ons langs kleine dorpen en stadjes. Wat is het hier toch schitterend mooi. Op ons gemak rijden we naar Bordeaux.

Intussen zitten we heerlijk met elkaar te praten: Mijn vriendin vertelt me haar hele levensverhaal! Daar hebben we alle tijd voor! Tegen het eind van de middag zijn we in de grote stad. Het is druk, want vrijdagmiddag en spits. De TomTom voert ons echter moeiteloos via een tussenweg naar het doel, een schier onvindbare kliniek.

‘Ah, een Hulotte!’ roepen de artsen in koor als we met onze kleine gewonde vogelvriend binnenkomen. Ofwel een Chouette Hulotte, een bosuil! Wat klinkt dat ook weer lekker, zo’n zoete chouette in plaats van een uil….. Ze tillen hem uit de doos. Geroutineerd wordt hij bekeken. Het beest geeft geen kik. De dokter aait hem over zijn bolletje en hij vindt het heerlijk!

‘Het is zo’n schatje, ik kon hem ook gewoon knuffelen en aaien, dat had ik helemaal niet verwacht,’ zegt Heks verwonderd tegen de arts. ‘Van alle uilen is dit de meest lieve soort. De gemiddelde uil kan best agressief zijn, die moet je echt niet proberen te aaien. Handschoenen zijn dan onontbeerlijk…. Maar deze soort is erg vriendelijk!’

Nou, was ik al verliefd op het dier, dit kleine wonder, dan word het nu alleen maar erger. Verrukt kijk ik hoe ze mijn schatje meenemen voor een grondig onderzoek. We wachten rustig totdat de artsen klaar zijn met het beestje. We willen uiteindelijk weten hoe het afloopt natuurlijk!

‘Hij heeft alleen een flinke bloeduitstorting rond zijn oog, zijn vleugels zijn goddank nog intact. Hij heeft absoluut een aanvaring met een auto te verduren gehad! We geven hem antibiotica en wat cortisonen. Maandag gaat hij naar Arcachon, voor revalidatie. Hij komt er weer helemaal bovenop. Dank jullie wel voor het brengen, niet veel mensen getroosten zich die moeite!’

We nemen tevreden afscheid. Wat heerlijk dat het zo goed afloopt. Dolgelukkig beginnen we aan de terugweg.

‘We gaan het eten in het klooster niet meer halen, Heks, zullen we ergens onderweg stoppen om iets te drinken?’ Een prima idee. Omdat het intussen erg druk is op de weg schieten we toch geen bal op. In een stadje doen we ons te goed aan koffie met gebak. We wandelen het hele plaatsje rond en babbelen intussen vrolijk verder over het leven in het algemeen en onze levens in het bijzonder!

Na een heerlijke middag achter het stuur met het beste reisgezelschap ooit komen we terug in het klooster. Tevreden, vrolijk, opgewonden en blij. Over een paar weken laten ze Uil weer vrij. Waarschijnlijk vindt hij zijn weg terug naar zijn habitat. Hemelsbreed is het niet eens zo ver naar Arcachon. Zo’n vogel vliegt met het grootste gemak over al die bergen en heuvels heen!

s’Avonds lig ik lekker in mijn tent. De eerste nacht van mijn verblijf  hier zat er een uil te roepen in de boom boven mijn hoofd. Een waanzinnig prachtig geluid. Ik kon er zelfs niet van slapen! Nu is het rustig. Alleen geritsel van bladeren. ‘Zou het dezelfde uil zijn geweest zijn?’ vraag ik me af. De kans is groot, want we hebben het dier hier vlakbij gevonden.

De volgende dag vind ik een piepklein veertje in mijn koelbox, tezamen met een uilepoepje op mijn gebloemde tafelkleedje. Het kleedje spoel ik uit. Dus uilen poepen, ondanks hun tevens produceren van uilenballen. Ze hebben gewoon ook een cloaca, net als alle andere vreemde vogels!

Het veertje plak ik in mijn aantekeningenboek. Een klein bewijs van de onwijs gave redding van een wijze vogel.

DSC03941

Mislukt eten, ten onder gaan aan koeienscheten en mediteren in de Rocky Mountains is ook al niet je dat…… Heks heeft een heerlijke avond met Pappa. Hij vindt mijn kookwanprestatie uit de kunst!

papa, superpapa, held, stoerste papa papa, superpapa, held, stoerste papa

Donderdagavond komt Pappa eten samen met Steenvrouw. Maar die belt op het laatste moment af. Heks zit midden in een kookcrisis. De ingrediënten vliegen door de keuken. En niet omdat ze vleugeltjes hebben. Ik vergeet sommige essentiële onderdelen van de receptuur toe te voegen. Hetgeen uiteindelijk zal resulteren in een wel zeer compacte pittige pompoencake.

papa, superpapa, held, stoerste papa

Later blijk ik hetzelfde virus als mijn vriendin onder de leden te hebben. Zij loopt slechts een halve dag voor wat betreft de symptomen. Zodoende wordt ik gedurende de maaltijd steeds koortsiger. Het eten smaakt raar, maar Pappa verzekert me dat het verrukkelijk is! Gelukkig maar, want ik heb me behoorlijk uitgesloofd.

papa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papapapa, superpapa, held, stoerste papa

Het is heerlijk om mijn oude vriend te zien. Zoals altijd heeft hij weer prachtige verhalen. Deze keer over zijn reis in de Rocky Mountains. Hij verbleef een aantal weken in het Shambhala centrum aldaar. Tussen de Tibetaanse Boeddhisten.

Nou ja….

‘Er loopt een leger vrijwilligers rond, maar die doen maar wat. Het zijn ook zonder uitzondering mensen met een behoorlijke rugzak. Ex-verslaafden bijvoorbeeld. Ze hebben allemaal een klein taakje, maar daarbuiten gebeurt er niets. Het is echt bijzonder slecht geregeld allemaal.’

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Er volgt een komisch verslag van zijn poging om vanuit de laatste grote stad aan de voet van de Rocky’s in het Shambhala ‘klooster’ te geraken. Een onmogelijke opgave. Louter door tussenkomst van een bekende aldaar is het hem uiteindelijk toch gelukt.

Die dame heeft gewoon haar man opdracht gegeven Pappa dan in godsnaam maar zelf helemaal naar dat verdraaide afgelegen centrum te brengen. Met de auto. En daar heeft hij behoorlijk mazzel mee gehad!

Een medepelgrim biechtte hem later op dat het haar maar liefst 300 dollar extra had gekost om het beloofde land binnen die massieve bergketen binnen te dringen…..

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

Hij laat me foto’s zien. De Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa . Prachtig. ‘Het was ook vreselijk weer, de eerste week. Koud, grauw en mistig. Niet zo lekker als je kampeert.’ We krijgen de slappe lach. Wat een verhaal. ‘Toch ben ik blij dat ik geweest ben,’ hikt mijn vriend, ‘De Stupa was geweldig. Ik ben er ook in geweest. Dat mag alleen maar las je bent ingewijd bij Shambala.’

Oh ja. Die inwijding. Heks is zo slecht in dat soort dingen. Wil geen belijdenis doen in de kerk. Wil niet in de Orde of Interbeing bij Thich Nhat Hanh. Wil niet ingewijd worden bij de Tibetanen. Ik ben nu eenmaal een onafhankelijk toverheks. Ik mag die Stupa niet in, maar ik kan er dan weer rondjes omheen vliegen……

 Great Stupa of Dharmakaya. De laatste rustplaats van Chögyam Trungpa .

‘Nou ja, zodra ik er dan eindelijk was ben ik direct begonnen met het regelen van mijn terugreis.’ We liggen dubbel. ‘Zegt zo’n vrijwilliger: “Stuur maar een mailtje”. Maar dat had ik op de heenreis ook gedaan. Meermalen. Zonder resultaat.’

Pappa begint te giebelen. Het verhaal wordt absurd. Je bent ergens op vakantie, maar moet je voortdurend bezig houden met het regelen van je terugreis. ‘Dus ik dagelijks vragen aan mensen of ze iemand wisten die tegen die tijd de berg weer af zou rijden……’

Altijd lachen met Pappa:

Hij zit tegenover me, dus het is uiteindelijk goed gekomen met mijn goedlachse vriend. De avond vliegt voorbij. We kletsen over zijn werk als ingenieur aan een groot onderzoeksproject in de poolcirkel. ‘Helaas heeft Shell zich terug getrokken uit dat gebied. Heb je het gezien in het nieuws? Daardoor gaat mijn eerste megamegamegaproject niet door…..’

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Heks is al lang blij dat die grote multinational zich heeft teruggetrokken uit dit kwetsbare gebied. Maar volgens Pappa is het helemaal niet zo gunstig. Hij vertelt over andere partijen die het allemaal niet zo nauw nemen met de regelgeving en internationale sancties. ‘Bij Shell werken aardige mensen. Ik ken er een aantal.’

Dat vindt Heks een grappig argument. Een paar aardige mensen als deksel op de put!

‘De meeste CO2 vervuiling wordt nog altijd veroorzaakt door kolen! Olie is een geweldig product. Er is geen restafval. Alles wordt gebruikt. Voor fabricage van kunststoffen en plastics bijvoorbeeld. Er zouden geen computers zijn als er geen olie was. En dan is het ook nog eens zo, dat je nog altijd beter auto kunt rijden dan vlees eten. Methaan is vele malen schadelijker in het licht van de opwarming van de aarde dan de uitstoot van CO2,’ vervolgt mijn vriend.

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

‘Dus we gaan ten onder aan koeienscheten?’ Ik kijk hem ondeugend aan. “Ja,’ verklaart Pappa pseudo ernstig, ‘Onze verslaving aan vlees en de daarmee samenhangende overdreven intensieve veeteelt brengt ons uiteindelijk naar de rand van de afgrond. De wereld zou er veel beter voorstaan als we daar massaal mee ophielden.’

koeienscheten laten stal ontploffen

‘Zal ik je nog eventjes helpen met het opruimen van de keuken?’ vraagt mijn oude meditatiemakker bij het afscheid nemen. Wat is het toch een schat, die Pappa. Gelukkig komt morgen mijn hulp. Heks is helemaal afgedraaid na haar rommelige kookprestatie. Ik kruip lekker vroeg in mijn bed!

metaangas, koeienscheten, auto's rijden op koeienscheten

Heks gaat eindelijk weer eens naar het koor. Iemand heeft haar plekje ingepikt! Volledig legaal, dat wel. Grrrr! Wraf! Blaf! Wie geen ruzie wil maken moet slim zijn: Volgende week zorg ik dat ik een half uur voor aanvang aanwezig ben!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gisterenavond ga ik eindelijk weer eens naar het koor. Na wekenlang griepgegrom en ander gedoe geef ik mezelf een flinke schop onder mijn kont richting repetitie. In feite ben ik uren bezig om mezelf zover te krijgen, maar het lukt! Slechts drie minuten te laat schuif ik de kerk binnen. Mijn koorgenoten zijn al aan het inzingen.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Geef mij maar zo’n lekker ouwe taart

Snel gooi ik mijn tas op de grond en mijn armen in de lucht. ‘Glissando naar beneden!’ roept onze dirigent. ‘Wiewieuwieuwwieuwwieuw!’ klinkt het uit alle monden. En even later ‘Hallelujaahahahahahaha!’

Naast mijn stoel op de hoek van de voorste rij staat een vreemde vrouw. Als we klaar zijn met inzingen gaat ze er op zitten. ‘Ik zit daar altijd in verband met mijn muziekstandaard. Die kan ik niet kwijt als ik meer naar achteren zit. Ik ben een paar weken ziek geweest.’

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om het lastig te maken: Gemene wijven zien er in werkelijkheid niet altijd eng uit.

De vrouw geeft aan dat ik maar een stoel ergens vandaan moet pakken. ‘Je mag die wel naast me zetten.’ God, wat aardig! Mijn plekje inpikken en dan moet ik buiten het koor plaatsnemen. Ik kijk verbijsterd naar haar ongeïnteresseerde grijze krullenkopje. Ze is niet van plan om te wijken, dat is duidelijk!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf, ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

In de pauze klaagt mijn vaste buurvrouw. ‘Ja, ze wilde naast me zitten, normaal zit ze ergens anders naast een vriendin. Ik heb gezegd dat jij daar altijd zit, maar dat interesseert haar blijkbaar niet. Achter me zaten ze ons uit te lachen. ‘We doen niet aan vaste plaatsen, hihihi.’ Wat zijn vrouwen toch soms gemeen. Echte loedertjes zitten er op ons koor!

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Om sommige mensen kun je maar beter met een grote boog heen

‘Lukt het zo?’ zegt de tante naast me quasi vriendelijk. Je ziet aan niets af dat het zo’n krengetje is. ‘Het is niet fijn om buiten het koor te zitten, vooral als je al weken niet geweest bent,’ bits ik quasi beleefd terug. Wat een appeltaart! De rest van de avond negeer ik haar min of meer. De ervaring leert dat je gloeiende best doen in zo’n geval averechts werkt. Ik ga er geen energie in stoppen in elk geval.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Gemene wijven pik je er echt niet zo gemakkelijk uit

Ik ben mijn bril ook nog vergeten. Ik zie geen moer! Het meest mis ik echter mijn vaste buurvrouw. Een schat van een vrouw. We hebben altijd lol. Ik ben stapelgek op haar.

‘Mijn zoon is toch zo dol op me,’ lacht ze onlangs vrolijk, ‘Ik weet niet wat het is. Ik doe toch niets bijzonders…’ Ik grinnik inwendig. Ze hoeft niets speciaals te doen. Ze is bijzonder!

lachen is gezond!

Met drie oktober betrap ik haar op swingen bij een band in de buurt van de Blauwpoortsbrug. Ze is ver in de zeventig! Haar zoon moet haar later aan haar lange geverfde haren wegslepen. Zelf wil ze nog lang niet naar huis….. Geweldig! Als ze het voor elkaar zou krijgen klom ze ongetwijfeld ook nog op het biljart.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

‘Volgende week kom ik gewoon heel vroeg. Dan zit ik weer gezellig naast je,’ fluister ik haar toe aan het eind van de avond. Ik ga geen ruzie maken met de dame die mij van mijn plekje heeft verdreven.

Snappen doe ik het niet. Zelf zou ik zoiets heel anders aanpakken. Maar ja. Ik ben een pleaser. Ik ben een gever. Ik ben van het harmoniemodel. Ik wil het mensen naar de zin maken. Ik ga uit van vriendschap en liefde als het eventjes kan. IEDEREEN IS MIJN PARTNER. Ik gun een ander wat. Ik zou haar in een dergelijk geval grif mijn plekje hebben afgestaan! Met excuses voor het ongemak!

-Tenminste, zo denk ik graag over mezelf. Wetenschappelijk onderzoek wijst uit, dat mensen over het algemeen een veel positiever beeld van zichzelf hebben dan de directe omgeving….-

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

Sarcasme is verleidelijk, maar verkilt het hart….

Gelukkig maar. Je zal zo’n zelfzuchtige zuurpruim zijn! Dat is ook niet alles! Enorm schrikken elke ochtend als je in de spiegel kijkt……

Ze heeft vast een leuke avond gehad, zittend op haar eigen gelijk. Want dat heeft ze. Ons koor kent geen vaste plekken…… Ze kan tevreden zijn: Ze heeft in elk geval haar punt gemaakt! Er bestaat ook een gerede kans, dat de uitwerking van haar minne actie haar volstrekt ontgaan is. Alsmede de actie zelf.

Er wordt veel geslaapwandeld in de mensenwereld. Met open ogen. En een hart van beton.

ouwe taart, oud wijf, dom wijf,

De meeste mensen hebben volstrekt niet in de gaten dat ze op je hart trappen.

Heks zit in het zonnetje op haar balkonnetje. Een paar buren zijn ook bezig in hun tuintje, helaas. Dit onfortuinlijke koppel doet niets anders dan ruzie maken. De man maakt zijn vrouw uit voor domme koe. Hij heeft gelijk. Ze is nog steeds met die oliebol getrouwd, dan moet je wel een enorme idioot zijn……..

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Vanmiddag zit ik lekker op het balkon in de zon. Ondanks de pestbende in huis. In de tuintjes beneden zijn sommige buren aan het werk. Een stel, dat een paar huizen verder woont doen een poging hun tuin een beetje op te knappen, een jaarlijks terugkerend ritueel. Maar niet eentje, waar ik naar uitkijk.

Steevast gaat de man iets lopen beweren, dat nergens op slaat. Over een plant, een boom, een beest….. Vandaag begint hij te mieren over de tuintafel. Vervolgens gaat de vrouw er tegenin. Ze heeft een zalvende doorrookte stem, die lijkt op die van een tante van me. Ik heb een hekel aan dat familielid. Mijn associatie met de buurvrouw is dan ook geheel fout.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Toch voelde ik de eerste jaren sympathie voor het arme mens, want zodra ze de man heeft tegengesproken zijn de rapen gaar. Hij begint haar eerst te vertellen, wat een domme koe ze toch is. Een varken, een rund, een lelijk stom schepsel. Langzamerhand komt hij op stoom. Hij lijkt het heerlijk te vinden, dit verbale geweld.

Soms zet ik dan maar wat muziek aan. Bij voorkeur iets Boeddhistisch. Rustgevende mantra’s bijvoorbeeld. Ik vlucht ook wel eens naar binnen. Maar vandaag gaan zij zelf hun huis in, om de ruzie aldaar op volle sterkte voort te zetten. Ondanks de afstand, dubbel glas en muziek, hoor ik ze keihard tegen elkaar tekeer gaan.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

De man dramt eindeloos door op minachtende toon. De vrouw probeert hem te sussen en daarna te weerleggen. Een dappere poging om haar hachje te redden. Het is trouwens een ongelofelijk onsympathiek mispunt, deze dame. Ik heb het een paar keer met haar aan de stok gekregen op straat, omdat haar hond mij en mijn hond aanviel.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Zij laat hem uit aan een soort kilometerslang elastiek. Zodoende heeft ze totaal geen controle over deze dikke Beagle. Deze draait net zolang rondjes om Heks en haar hondje, totdat we als een rollade zijn omwikkeld.

Stomdronken staat ze me dan uit te foeteren. Want zuipen doen ze elke dag. Uitgebreid. In de zomer gezellig in de tuin, met vrienden. Ook dan word er geschreeuwd en ruzie gemaakt. Ze hebben beiden een slechte dronk…..  Het zijn me de buren wel.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Tot overmaat van ramp speelt de man ook nog eens afschuwelijk viool. Het woord jammerhout komt als eerste in je op, als je hem hoort oefenen. Eindeloos soms. De nieuwe buren hebben na twee dagen hier wonen al geklaagd over de herrie…… Arme mensen, zij wonen er pal naast!

Het goede nieuws is echter, dat dit akelige stel een huis in Frankrijk bezit. Waar ze het van betalen is me een raadsel, want ze hebben geen knoop. Maar ik vind het al lang gezegend. In de zomer hoepelen ze heerlijk op naar hun buitenhuis. Dan is het weer goed toeven op mijn balkonnetje.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Wat is dat toch een raar fenomeen: Kerels, die hun vrouw alle hoeken van de kamer laten zien. Hen vernederen waar ze bij staan. Uitkafferen, schelden, ik heb het altijd afschuwelijk gevonden, maar ik zie het toch hel vaak om me heen. Zelf heb ik het helaas ook wel ondervonden. Misschien is dat wel de reden, dat ik zo lang alleen ben gebleven. Ik weiger gewoon om in dit soort gedrag mee te gaan.

Mijn ex Tank’s laatste legendarische woorden waren ‘Als ik je moet nemen zoals je bent (Ik wilde, dat hij eens ophield met de hele dag afkeurend commentaar te hebben op mijn doen en laten), dan moet je mij ook nemen zoals ik ben. dat betekent, dat je moet accepteren, dat ik je als pispaal gebruik.’ Hierna heb ik de relatie natuurlijk per acuut beëindigd.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Een pispaal. Hoe komt hij er op? En wat geeft een man het idee, dat je daarmee wegkomt?

Misschien passief agressieve bitches, zoals mijn buurvrouw. Of schatten van vrouwen, zoals al die sterke, onafhankelijke, sociale, warme wezens, die ik ken. Die zich eindeloos aanpassen aan zo’n zeikerd. Steeds opnieuw zijn stomme excuses geloven. Een hopeloos vertrouwen houden, dat het op een dag beter wordt. Mijn geslagen zusters helpen gewoon hard mee om zulke lamzakken in het zadel te houden.

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

Mij niet gezien. Ik ben nog honderd keer liever alleen, dan dat ik me laat afzeiken door zo’n stuk verdriet met verdriet. Iemand met pijn, die pijn doet. Een slappe zak, die de man in huis uithangt.

Mijn buurvrouw maakt overigens niet de indruk doodongelukkig te zijn. Wel afgestompt en afgevlakt. En chronisch bezopen. Het lijkt erop, dat ze al die toestanden maar voor lief neemt. Van die kerel houdt met al zijn ellendige trekjes. Misschien heeft zij wel de broek aan in huis. Degene met de grootste bek is niet altijd degene met de meeste macht in een relatie……

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

ruziënde man en vrouw, BONJE, ECHTPAAR, KRAAD, ruzie,

 

 

Blindengeleidehond wordt Ongeleide Blindengeleidehond. Gelukkig geen blinde Geleidehond. De te begeleiden vrouw heeft dan weer wel stevige goed functionerende armen. Ze heeft hem zo weer in bedwang….. En Heks is blij dat haar ogen nog steeds goed werken.

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Als ik vanmiddag met Ysbrandt dravend naast me richting ziekenhuis fiets, doet er opeens een blindengeleidehond een charge naar mijn Varkentje. Oeps! Dat mogen zulke grondig getrainde hondjes helemaal niet doen. ‘Je bent een ongeleide hond!’ roep ik hem inwendig toe. De vrouw die hij geacht is te begeleiden krijgt hem met moeite weer onder controle. Eventjes springt hij alle kanten op. Gelukkig heeft ze een paar ferme armen!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Nou ja, denk ik bij mezelf. Beter een ongeleide blindengeleidehond, dan een blinde geleidehond. En dat is dan nog altijd honderd keer beter dan een gemiddelde ongeleide hond. Mweuh…..

Bij het ziekenhuis bind ik mijn hondje aan mijn fiets en die zet ik met een enorm slot vast aan een paal. Voor de hoofdingang. Waar je helemaal niet mag staan!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend, puppy's,

‘Mevrouw Heks, wil je niet je fiets zomaar neerzetten waar het verboden is!’ hoor ik opeens achter me. Een oude vriend duikt plotseling op. We sluiten elkaar in de armen. Wat leuk! Vanmorgen kwam ik een vriendin uit dezelfde oude vriendenkring tegen. We spraken af elkaar binnenkort te zien. Met als het even kan deze meneer erbij! Dus hij komt als geroepen. Snel wisselen we wat gegevens uit.

Hoewel hij werkzaam is in het ziekenhuis, doet hij wat mijn verkeerd geplaatste vervoermiddel  betreft of zijn neus bloedt. Als ik het ziekenhuis inloop roepen een paar verwoed rokende dames, het gebouw is rookvrij vanbinnen, dat ze wel op mijn hondje zullen passen. Mooi zo.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Wat is het druk in de apotheek. Na een sprintje door de gangen van het enorme gebouw overzie ik de mensenmassa in de wachtrij. De moed zinkt me in de schoenen. Ik trek een nummertje. Goddank kom ik alleen wat dingen afhalen. Dat scheelt enorm blijkt.

Ik neem plaats op een stoel. Naast me zit een dame, dodelijk vermoeid. Haar krukken slingeren nonchalant tegen haar magere benen. Haar eveneens uitgeputte echtgenoot zit er uitgezakt naast. ‘Goeie hemel, verzucht ze, ‘ Ik ben hier al vanaf vanmorgen 8 uur.’ Het is intussen half zes in de namiddag!!!! Ik betuig mijn medeleven. Verschrikkelijk. ‘Er waren allemaal spoedgevallen tussendoor. Ik was pas vanmiddag aan de beurt. Maar ik ben wel om zes uur vanmorgen opgestaan…….’ Ze komt helemaal uit Zandvoort.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

We praten eventjes om de tijd te verdrijven. Mijn hart gaat uit naar dit moedige echtpaar. Want erg gezond ziet de vrouw er niet uit. Ze wappert met haar recept door de lucht. Ik maak eruit op, dat haar conditie zorgelijk is.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Ik denk aan sister Chan Kong. Hoe zij altijd zegt in haar prachtige Vietnamese engels, dat je je lichaam moet bedanken voor bewezen diensten. ‘Thank you legs, for carrying me around this blue planet. Thank you, my beautiful arms, thank you my liver, intestines…..’ Enzovoort. Maar ook als er dingetjes niet helemaal lekker werken zegt ze: ‘Your heart still works well, your arms still work well,  Your eyes still work well….’ Nou , mijn armen doen het niet. En de dame van de geleidehond had ogen die dienst weigeren. Maar toch, terwijl ik daar zit realiseer ik me: ‘Heks, je hebt het zo slecht nog niet!’

Als ik het ziekenhuis weer uitloop, zie ik dat Ysbrandt lekker ligt te waken bij mijn fietsje. Er staat geen boze conciërge om me eens eventjes de les te lezen over de verkeerd geparkeerde fiets. Het is al een beetje aan het schemeren. We hebben nog net tijd voor een uitlaatrondje door het bos…..

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Lente, lente, lente. Mensen kruipen uit hun holen en gaten en hondjes bevolken de stadsparken. Opeens: Kleurige madonna met kind in een Leids plantsoen.

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

Op een bankje in de zon zit een heel bijzondere madonna met kind!

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moedermadonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

Met dit heerlijke weer is het goed toeven in de parken en plantsoenen. Varkentje uitlaten wordt er een stuk leuker op. Zowel voor hem als voor mij. Overal hondjes om mee te spelen. Overal baasjes om mee te kletsen.

Een aantal dagen geleden besluit ik aan het eind van de middag nog een rondje Singel te fietsen met mijn schatje. In het plantsoen laat ik Ysbrandt lekker snuffelen. Terwijl hij uit zijn bol gaat wandel ik op mijn gemak tussen het ontluikende groen.

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

Een engeltje, dit ventje….

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

Op een bankje bij de volière zit een kleurige vrouw met haar fleurige baby: Een plaatje! Heks is direct gecharmeerd van de aanblik van dit prachtige koppel. Het kindje is piepjong. Een beeldschoon manneke.  Ik raak met deze alleenstaande moeder aan de praat.

Enthousiast vertelt ze over dit wonder in haar leven. Het is natuurlijk heel intensief, zo in haar eentje. Dat weet ik nog wel van een aantal vriendinnen van me. Het slokt je compleet op. Zo’n kleintje is in alle bescheidenheid toch maar opeens het middelpunt van je universum!

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

‘Ik houd niet van poseren!’ zegt deze moeder.

Ik complimenteer haar met hun kleurige outfit. ‘Oh’, klinkt het achteloos, ‘Dat gaat vanzelf. iemand gaf me dat mutsje en in no time had ik de rest erbij gevonden.’ Misschien krijgt ze ook bezoek van een kleding-engel….. Zo te zien wel.

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

Wat een plaatje!

‘Mag ik een paar foto’s van jullie maken voor mijn blog? Dat mag. Hoewel de dame niet van poseren houdt. ‘Maar mijn kleintje wel!. Hij vindt het prachtig! Kijk maar!’ En inderdaad. Op het moment, dat ik mijn camera tevoorschijn haal krijg ik een stralende lach van deze kleine charmeur. Het zit er vroeg in!

madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder madonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moedermadonna met kind, modere en kind, fleurige moeder met kind, kleurige madonna, baby, kindje, in park, in het groen, kleur, kind, moeder

 

Verwachtingen? Of idealen? ‘UTOPIA’ in de Lakenhal te Leiden inspireert om op dit onderwerp voort te borduren. En je wordt er vrolijk van. Ik wel tenminste. Een aanrader.!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Zondagmorgen ga ik naar de kerk, in de hoop Jp en Janneke te treffen. Ze zijn er niet. Wel is het heel fijn om weer eens aanwezig te zijn. Een hele leuke dame houdt een preek over verwachtingen. Nou is dat nu niet weer toevallig. Precies hetgeen me bezighoudt momenteel!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Na de dienst tref ik Cowboy op zijn hoofd aan in mijn huiskamer. Hij doet zijn dagelijkse yoga oefeningen. We maken een snelle lunch en dan stelt mijn vriend voor om naar de Lakenhal te gaan. Er is daar een prachtige tentoonstelling, die hij wil bezoeken. Heks is direct om. niet veel later verlaten we het pand om twee keer de hoek om te lopen: Dan zijn we al waar we wezen willen. Dat is zo lekker van in de stad wonen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Cowboy woont midden in Amsterdam. Daar gaat dit vliegertje in verhevigde mate op. Maar Leiden mag er ook zijn met zijn Oudheden, Volkenkunde, Lakenhal en Naturalis! En niet te vergeten Boerhaave….  Ik woon er zo ongeveer naast!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Utopia‘ heet de tentoonstelling, ‘Visies op een Nieuwe Wereld’. Expressionisme en Constructivisme. Ik heb er zin in.

Als we een kaartje kopen ontwaar ik Steenvrouw met Hakvriendin. Ze hebben de tentoonstelling zojuist bezocht en gaan aan de koffie. ‘Prachtig!’ zegt ze. We zoenen en wisselen snel laatste nieuwtjes uit. Daarna gaat het beginnen. Heks en Cowboy drentelen het museum in.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Feest der herkenning voor allebei, want we hebben beiden tijdens onze studie gekke bijvakken gedaan. Filmkunde bijvoorbeeld. De tentoonstelling is ontzettend leuk opgezet en gewoon onder en tussen de bestaande collectie gehangen hier en daar. Hetgeen grappig vervreemdend werkt.

Wat hebben ze hun gloeiende best gedaan om mooie werken naar Leiden te krijgen. We zijn onder de indruk.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Prachtige schilderijen, maquettes van gebouwen, kostuums, films…. Kunstenaars vol idealen, ideeën voor een nieuwe, betere wereld. En ook terug naar de natuurlijke wereld. Dus lekker veel naakt!

Ontroerend eigenlijk, de toen heersende idee, dat gebouwen, kleding en wat al niet konden bijdragen aan het verbeteren van de mens. Zet dat eens af tegen de ‘Idols’cultuur van dit tijdgewricht!

Al met al zeer de moeite waard om een kijkje te nemen. Wij dwalen uren rond, totdat we als laatsten naar buiten worden geveegd. Tegen die tijd zitten we tot aan de nok gevuld met indrukken. Het is gewoon lekker om daarna een rondje door de stad te lopen met Varkentje. Alles laten bezinken. Beetje frisse lucht happen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN