Roeien met de theelepeltjes, die je hebt. Oost, West, krijg de pest. De pest er in heeft geen zin, Heks. Dus kom je tot niets, stap dan op je fiets. Die geweldige snelle elektrische fiets.

Heks zit weer in een lekkere periode van roeien zonder riemen, omdat je ze niet hebt. Heks heeft theelepeltjes tot haar beschikking. Om de drie dagen. De tussenliggende periode lig ik hoegenaamd stil.

Behalve als ik elektrisch rondfiets. Met mijn hondje, mijn zenmeester, mijn viervoetige vriend.

Idioot heet is het de afgelopen weken. Met tropische uitschieters en zwoele nachten. Heks ligt ’s middags in bed te wachten tot het een beetje afkoelt. Soms is het pas tegen zevenen enigszins te harden. Dan hang ik Vik’s kar achter mijn fiets. Stop mijn monster er in en hopla: Op naar het eerste beste parkje.

Daar laat ik mijn ventje zwemmen, totdat hij genoeg is afgekoeld om veilig de stad uit te komen. Op de warme geasfalteerde stukken zit mijn prinsje op zijn erwt in de hondenkar. Schaduwrijke stukken laat ik hem lekker rennen naast de fiets.

Bij het Valkenburgermeertje is het een drukte van belang. Dikke schommelende dames staan heupwiegend balletjes te gooien voor minuscule ratachtige hondjes. Een bolle lelijke kerel geeft me een grote bek, omdat zijn hond de bal niet uit het water wil halen. En mijn hondje wel. Ook het balletje van zijn hond.

Ik geef die afgekloven tennisbal dus maar weer terug aan dat stuk chagrijn. Met tegenzin. En een opmerking. Zijn vrouw glimlacht vergoelijkend, zoals een echte narcistenpartner betaamd. Snel maak ik me uit de voeten. Ik voel een scheldaanval  opkomen, zoals altijd tegenwoordig na een confrontatie met een rasnarcist.

Vlak voordat ik ervandoor ga schrik ik me een hoedje. In de verte komt een dame aanlopen met een grote hond. Ik denk eventjes dat het een oude vriendin betreft, die om onduidelijke redenen van de ene op de andere dag is afgehaakt. Maar nee. Het is een mij onbekende vrouw.

Als ik heel veel later op de terugweg weer langs het hondenstandje kom, staat de vrouw er nog steeds. We raken aan de praat, terwijl we eindeloos balletjes gooien voor onze honden.

En wat blijkt? We hebben op dezelfde lagere school gezeten. We kennen dezelfde mensen. Ze vertelt hoe ze haar hond van een jager heeft gekregen. ‘Hij was niet zo geschikt voor de jacht. Beet veel te hard in de aangeschoten dieren. Was bezitterig op zijn prooi. Toen ik hem kreeg was hij zo vals als wat. Altijd op zijn flikker gekregen. Echt heel zielig. Hij sliep in een schuur. Totaal niet gesocialiseerd….’

Ongelofelijk. Ik zie een prima gesocialiseerde hond, die uitstekend luistert en heel hard wil werken voor de baas……Dat heeft ze in no time voor elkaar gekregen! Slechts een paar jaar. ‘Het is een ouwe kerel, hoor. Hij is ruim negen.’

De dame naast me krijgt regelmatig afgeschoten wild van bevriende jagers. Het wordt op de juiste wijze geschoten. ‘Die jager van wie ik vaak iets krijg gaat rustig twintig keer terug om een bepaald dier te schieten. Hij moet hem goed op de korrel krijgen, zodat hij hem met 1 schot kan doden. Direct in de longen of het hart…..’

Zij slacht vervolgens die dieren. ‘Ik eet er zelf van en geef soms wat aan vrienden. Of ik nodig mensen op het eten…..’ ‘Wat doe je met de huiden?’ ‘Die gooi ik weg….’

Zo wisselen we dan adressen uit. Heks mag de huiden komen halen om trommels van te maken. Nou ja, een trommel. Dat is wat ik wil. Eentje voorlopig. Maar eens zien of dat lukt.

Op de valreep kom ik er achter, dat we nog een passie delen. Stenen! ‘Ik ben net terug uit de Sahara. Daar heb ik gezocht naar halfedelstenen. Er zijn allemaal oude mijnen, door de Fransen leeggeroofd en achtergelaten, waar lokale mensen met gevaar voor eigen leven in gaan. Ik doe dat niet , hoor. Dus ik vind ook niet de mooiste stenen…..’

‘Op een gegeven moment kwam ik in contact met een vader met zijn zoontje. Zij hadden allemaal halfedelstenen te koop. Maar hun prijs was belachelijk laag. Ze vroegen 500 dinar. Dus heb ik mijn gids gezegd te doen of hij hen niet begreep…..’

‘Dat vind die vrouw veel te duur, 5000 dinar. Ze wil er hooguit 4000 voor geven….. Hahahaha….’

Tevreden fiets ik naar huis. Wat een leuke ontmoeting. Wat een bijzonder medemens. En wie weet maak ik binnenkort wel zelf een prachtige drum. ‘Ik heb een ree voor je, maar hij ligt al een paar dagen in de warmte, dus hij stinkt wel heel erg….’ appt ze me later.

Nou, de volgende keer beter. Dit valt me nog een beetje rauw op mijn dak. Eerst maar eens zorgen, dat ik een heks vindt, die hier wat meer ervaring mee heeft. Zodat we lekker samen aan de gang kunnen met die huiden.

 

 

Winners always deal with the truth! Soms is die waarheid niet om over naar huis te schrijven, maar je ogen sluiten helpt niet. Vandaag zou Heks een jubileum vieren, maar het feestje gaat niet door. Helaas.

 ©Toverheks.com

Soms zit je er even doorheen. Down under. Down and out!©Toverheks.com

Afgelopen zomer zitten Cowboy en Heks samen te picknicken op het weidse strand van Normandië. In de verte staat een gezin hun spullen bij elkaar te zoeken om naar huis te gaan. Een hele dikke man, een kleine taaie vrouw, jongetje en meisje.

Plotseling begint de man te schreeuwen tegen zijn vrouw en kinderen. Zijn bolle kop wordt zo rood als een brulboei. Hij zwaait met zijn worstelaarsarmen boven zijn hoofd. Het ziet er angstwekkend uit.

© Toverheks.com, boze die man, vrouw, kinderen, brullende vader, woede

Gezellig een dagje naar het strand! © Toverheks.com

De vrouw loopt weg. De kinderen blijven vertwijfeld staan. Wat moeten ze doen?

‘Arme, arme kinderen..’ verzucht Cowboy. De tijd tikt traag. Ellenlang trillen verloren minuten in de hete lucht. Intussen brult de man voluit tegen zijn kroost. Geslagen gehoorzamen ze aan zijn bevelen. De vrouw sjokt weer terug. Met tegenzin. Ze kan haar kids niet achterlaten bij die woedende kerel!

Hij schreeuwt en schreeuwt. Al blèrend tegen zijn dierbaren verlaat hij met hen het strand. Ze lopen vlak langs onze picknickplek. We zijn er helemaal stil van. Goddank verdwijnen ze uiteindelijk uit beeld.

Even later komt de man terug. Ze hebben blijkbaar iets achtergelaten. We zien hem zoeken. Na een tijdje vindt hij wat hij zoekt en stampend begint hij aan zijn afgang.

 ©Toverheks.com

Ja, sneu! ©Toverheks.com

Als hij vlak bij ons is blijft hij staan. Hij gunt ons geen blik, maar naar blijkt is hij zich goed bewust van onze aanwezigheid: Met een dramatisch gezicht grijpt hij naar zijn hoofd. Vervolgens krimpt in hij elkaar. Hij kermt. We kunnen het zelfs op deze afstand horen. Oh, oh, wat heeft hij het moeilijk.

Dan heft hij zijn armen in wanhoop ten hemel. Er is een groot acteur aan hem verloren gegaan, maar echt gelukkig ziet hij er niet uit, onze bullebak…..

© Toverheks.com, boze heks, schoppen tegen een zak, woede

Weg met die zak

Later zien we hem met een verbeten kop over de camping lopen. De man is blijkbaar altijd boos. Een tikkende tijdbom, die elk moment kan barsten. Iemand met een heel kort lontje. Een groot klein kind. Vleesgeworden machteloosheid. Ik heb wel een beetje medelijden met de man, maar zou voor geen goud met zijn vrouw willen ruilen!

‘Wij zijn die man, die vrouw en ook die twee kinderen,’ zeg ik maanden later tegen mijn lief, ‘ Het zit in ons, dit patroon. Ik herken het.’

‘Die man kan zijn emotionele terreur uitoefenen, omdat die vrouw er hem mee weg laat komen. Zij is een rasechte enabler. Ze passen perfect bij elkaar! De kinderen zijn uiteindelijk de klos…’

© Toverheks.com, boze heks, schoppen tegen een zak, woede

Draai om je as! Verrijs uit je as! © Toverheks.com

In onze moeizame liefdesdans van de laatste maanden is dit indringende beeld vaak voor mijn geestesoog verschenen: Deze ongelukkige mensen, gevangen in een patroon van woede, angst en onmacht…..Het is ook heel moeilijk om dit soort ingestanst gedrag te keren. Vooral als de bodem van vertrouwen onder je relatie is weggeslagen.

Zelfs als die basis er wel is vereist het veel inzet en liefde om zo’n proces aan te gaan. Je moet wel echt heel erg veel om elkaar geven om er überhaupt aan te beginnen. Tevens moet je genoeg om jezelf geven om niet met minder genoegen te nemen. Je moet het dus wel echt heel graag willen…..

Beginning Anew is in zo’n geval een uitstekend ritueel om vastgelopen communicatie weer vlot te trekken. Als je niets doet stagneert de boel volledig en stilstand is achteruitgang…..

Na bijna twee jaar, vlak voor ons jubileum, zet ik een streep onder mijn relatie met Cowboy. Geheel tegen mijn zin. Liever had ik het Beginning Anew ritueel toegepast. Liever had ik samen aan die patronen gewerkt.

Liever, liever……

Dus Heks is weer vrijgezel? Ik geloof het wel!

Winners always deal withe the truth! Soms is die waarheid niet om over naar huis te schrijven, maar je ogen sluiten helpt niet. Vandaag zou Heks een jubileum vieren, maar het feestje gaat niet door. Helaas.

© Toverheks.com, lachende heks, vrolijk, opluchting

Heks viert feest! © Toverheks.com