Roeien met de theelepeltjes, die je hebt. Oost, West, krijg de pest. De pest er in heeft geen zin, Heks. Dus kom je tot niets, stap dan op je fiets. Die geweldige snelle elektrische fiets.

Heks zit weer in een lekkere periode van roeien zonder riemen, omdat je ze niet hebt. Heks heeft theelepeltjes tot haar beschikking. Om de drie dagen. De tussenliggende periode lig ik hoegenaamd stil.

Behalve als ik elektrisch rondfiets. Met mijn hondje, mijn zenmeester, mijn viervoetige vriend.

Idioot heet is het de afgelopen weken. Met tropische uitschieters en zwoele nachten. Heks ligt ’s middags in bed te wachten tot het een beetje afkoelt. Soms is het pas tegen zevenen enigszins te harden. Dan hang ik Vik’s kar achter mijn fiets. Stop mijn monster er in en hopla: Op naar het eerste beste parkje.

Daar laat ik mijn ventje zwemmen, totdat hij genoeg is afgekoeld om veilig de stad uit te komen. Op de warme geasfalteerde stukken zit mijn prinsje op zijn erwt in de hondenkar. Schaduwrijke stukken laat ik hem lekker rennen naast de fiets.

Bij het Valkenburgermeertje is het een drukte van belang. Dikke schommelende dames staan heupwiegend balletjes te gooien voor minuscule ratachtige hondjes. Een bolle lelijke kerel geeft me een grote bek, omdat zijn hond de bal niet uit het water wil halen. En mijn hondje wel. Ook het balletje van zijn hond.

Ik geef die afgekloven tennisbal dus maar weer terug aan dat stuk chagrijn. Met tegenzin. En een opmerking. Zijn vrouw glimlacht vergoelijkend, zoals een echte narcistenpartner betaamd. Snel maak ik me uit de voeten. Ik voel een scheldaanval  opkomen, zoals altijd tegenwoordig na een confrontatie met een rasnarcist.

Vlak voordat ik ervandoor ga schrik ik me een hoedje. In de verte komt een dame aanlopen met een grote hond. Ik denk eventjes dat het een oude vriendin betreft, die om onduidelijke redenen van de ene op de andere dag is afgehaakt. Maar nee. Het is een mij onbekende vrouw.

Als ik heel veel later op de terugweg weer langs het hondenstandje kom, staat de vrouw er nog steeds. We raken aan de praat, terwijl we eindeloos balletjes gooien voor onze honden.

En wat blijkt? We hebben op dezelfde lagere school gezeten. We kennen dezelfde mensen. Ze vertelt hoe ze haar hond van een jager heeft gekregen. ‘Hij was niet zo geschikt voor de jacht. Beet veel te hard in de aangeschoten dieren. Was bezitterig op zijn prooi. Toen ik hem kreeg was hij zo vals als wat. Altijd op zijn flikker gekregen. Echt heel zielig. Hij sliep in een schuur. Totaal niet gesocialiseerd….’

Ongelofelijk. Ik zie een prima gesocialiseerde hond, die uitstekend luistert en heel hard wil werken voor de baas……Dat heeft ze in no time voor elkaar gekregen! Slechts een paar jaar. ‘Het is een ouwe kerel, hoor. Hij is ruim negen.’

De dame naast me krijgt regelmatig afgeschoten wild van bevriende jagers. Het wordt op de juiste wijze geschoten. ‘Die jager van wie ik vaak iets krijg gaat rustig twintig keer terug om een bepaald dier te schieten. Hij moet hem goed op de korrel krijgen, zodat hij hem met 1 schot kan doden. Direct in de longen of het hart…..’

Zij slacht vervolgens die dieren. ‘Ik eet er zelf van en geef soms wat aan vrienden. Of ik nodig mensen op het eten…..’ ‘Wat doe je met de huiden?’ ‘Die gooi ik weg….’

Zo wisselen we dan adressen uit. Heks mag de huiden komen halen om trommels van te maken. Nou ja, een trommel. Dat is wat ik wil. Eentje voorlopig. Maar eens zien of dat lukt.

Op de valreep kom ik er achter, dat we nog een passie delen. Stenen! ‘Ik ben net terug uit de Sahara. Daar heb ik gezocht naar halfedelstenen. Er zijn allemaal oude mijnen, door de Fransen leeggeroofd en achtergelaten, waar lokale mensen met gevaar voor eigen leven in gaan. Ik doe dat niet , hoor. Dus ik vind ook niet de mooiste stenen…..’

‘Op een gegeven moment kwam ik in contact met een vader met zijn zoontje. Zij hadden allemaal halfedelstenen te koop. Maar hun prijs was belachelijk laag. Ze vroegen 500 dinar. Dus heb ik mijn gids gezegd te doen of hij hen niet begreep…..’

‘Dat vind die vrouw veel te duur, 5000 dinar. Ze wil er hooguit 4000 voor geven….. Hahahaha….’

Tevreden fiets ik naar huis. Wat een leuke ontmoeting. Wat een bijzonder medemens. En wie weet maak ik binnenkort wel zelf een prachtige drum. ‘Ik heb een ree voor je, maar hij ligt al een paar dagen in de warmte, dus hij stinkt wel heel erg….’ appt ze me later.

Nou, de volgende keer beter. Dit valt me nog een beetje rauw op mijn dak. Eerst maar eens zorgen, dat ik een heks vindt, die hier wat meer ervaring mee heeft. Zodat we lekker samen aan de gang kunnen met die huiden.

 

 

Grieperige Heks staat met stukje in maandblad. Het is me wat. Het gaat over mijn blog. Misschien krijg ik wel meer lezers. Rijk zal ik er niet van worden. Ik mik op de verkeerde doelgroep……

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Heks heeft griep. Het duurt zeker drie dagen voordat ze toegeeft aan zichzelf. Ik heb er geen zin in. Anderzijds wil ik de klachten ook niet toeschrijven aan ME, want dat zou een flinke terugval betekenen….. En daar heb ik dus helemaal geen trek in!

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

De laatste weken moet ik de ene na de andere deadline halen. Optredens met mijn diverse koren, verbouwingstoestanden, administratieve dieptepunten….. Voor van alles en nog wat loop ik me uit de naad. En helpt het? Nee. Ik kan nog geen deuk in een pakje boter slaan. Met grote moeite krijg ik het af en toe iets voor elkaar. De rest moet morgen maar. Of overmorgen, volgende week, volgend jaar.

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Omdat ik maar niet door de zooi hier heen kom, raak ik gedeprimeerd. Ik besluit nog meer pillen te bestellen om mijn bijnieren te ondersteunen. Die verdraaide organen moet ik echt weer aan de praat zien te krijgen. Potverdorie. Ik wil gewoon weer een beetje energie over hebben om de dingen te doen, die ik persoonlijk belangrijk vindt. Zoals zwemmen. En dit blog schrijven……

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Vorige week vrijdag ligt het patiëntenblad van de MEstichting in de brievenbus. Ha! Heks staat er in met een klein stukje. Een tijdje geleden heb ik een briefje geschreven over mezelf, mijn ziekte en mijn blog. Dat is nu geplaatst. Als ik ’s avonds naast Cowboy in bed stap vertel ik hem erover. ‘Luister maar,’ ik begin het kattebelletje voor te lezen.

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

“Ruim twee jaar geleden ben begonnen met het schrijven van een blog. http://toverheks.com Ik heb door het gebruik van LDN een wat beter niveau van functioneren bereikt. Vandaar!

Ik heb ME sinds een Pfeiffer-infectie in 1987. Ik heb de twijfelachtige eer de eerste officieel erkende ME-patient van Nederland te zijn! 

Intussen heeft deze ziekte via vele ups en downs steeds meer Fybromyalgische kenmerken ontwikkeld. De ziekte is absoluut progressief! 

Ik schrijf over mijn leven. Er valt natuurlijk genoeg te fulmineren, als je zo’n aandoening hebt. Toch probeer ik ook over het mooie leven zelf te schrijven, zodat we weer een beetje opfleuren met zijn allen! 

Misschien leuk om te lezen voor mensen met ME. Een hart onder de riem, want het valt om den donder niet mee!  

Vriendelijke groet van Toverheks.”

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

‘Leuk stukje,’ mijn lief geeft me een lekkere knuffel, ‘wie weet krijg je wel een heleboel extra lezers!’ Nou, daar heb ik niet over te klagen. Ook al schrijf ik veel te weinig naar mijn smaak, toch weten mensen me nog steeds heel goed te vinden…….

Zelfs als ik weken geen letter op papier zet is dat niet terug te vinden in de statistieken!

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Ach, die statistieken. Er is vaak geen touw aan vast te knopen. Ik laat me er maar niet teveel door leiden. Het moge duidelijk zijn, dat ik niet in de categorie mensen val, die dik verdienen aan hun geschrijf.

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Onlangs zie ik op televisie een programma over deze leuke hippe bloggers. Ze sluiten deals met bedrijven en promoten producten. Een hele andere manier van schrijven. Op mijn gescheld zit het gemiddelde bedrijf echt niet te wachten.

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

Toch zet ook ik regelmatig iemand in het zonnetje. Zomaar een gewoon mens. Een van mijn vele bijzonder medemensen. Eén van mijn partners. Helemaal gratis en voor niets!

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,

BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online, BLOG, BLOGGER, schrijven, dagboek online,