‘Van jampot, jampot likkelikkelik,’ vandaag staat er bramenjam op het menu. Geen kreeft. Mijmeringen over liedjes zingen, die je half kent. Over scootmobielgepiel. Over gewone kleine dingen. En: Maak kennis met mijn nieuw vurig vriendje!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Van jampot, jampot, likkelikkelik…. Van jampot, jampot, likkelikkelik…. en daarom ben ik hier,’ zing ik, terwijl ik mijn tweede kopje koffie inschenk vanmorgen. ‘Ik ben geboren in Griekenland,’ galm ik vervolgens. Toch? Het was toch Griekenland? ‘En daarom ben ik hier!’ Ik begin te twijfelen. En dan die tekst, waar gaat het over?

Maar oh, je hebt tegenwoordig internet. Ik zoek de tekst van dit stokoude liedje gewoon op. En wat blijkt? ‘Ik ben geboren in Friesland!’ staat er. Niet dat het de strekking van de tekst veel duidelijker maakt. Want waar is hier? En hoezo jampot?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eén ding staat als een paal boven water: Ik ga vandaag bramenjam maken. ‘Een lichamelijke beperking leidt bij veel mensen tot sociaal isolement,’ hoor ik op de achtergrond de televisie pruttelen. Een reclame van de Zonnebloem. ‘Wij laten ze niet zitten…’

‘Nooit iets van gemerkt, van die Zonnebloem, ze hebben mij altijd gewoon laten zitten. Maar ze hebben gelijk, dat wel,’ denk ik bij mezelf. Een vrouw verklaart aan haar zoon, hoe het voelt om een chronische invaliderende aandoening te krijgen ‘Jullie gaan door met je school en je werk en voor mij eigenlijk is het gestopt.’

Herkenbaar! Uitgerangeerd! Op een zijspoortje ergens achteraf. Stoffig en overwoekerd. Vooral als je zo’n onzichtbare kwaal hebt als Heks. Niemand neemt je serieus. Zelfs niet sinds het officieel erkend is, de ziekte ME.

Zo ben ik al 2 jaar bezig om een scootmobiel te ritselen bij de gemeente. Een jaar lang krijg ik de kattenfluisteraar over de vloer. Hij maakt plannen voor een verhuizing, iets dat ik pertinent niet wil. Hou op, schei uit. Ik moet er niet aan denken….. Zoveel werk. Ik woon hier prima.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Met moeite breng ik de man op andere gedachten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De scootmobiel, waar alles om begonnen was, wordt uiteindelijk toegezegd. Eerst moet echter de berging worden aangepast. Dat gebeurt niet. De scootmobiel komt niet.

Ik val met enige regelmaat van mijn fiets op slechte dagen. Op mijn linkerknie prijkt sinds december een enorme bottige bult, door een akelige duikeling. Ik krijg een dame van de gemeente aan de telefoon over de verlenging van mijn thuiszorg. Jaren voor geprocedeerd, dus dat pakken ze me niet meer af.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als ze hoort over de eeuwige scootmobiel-aanvraag van Heks belooft ze actie te ondernemen. En inderdaad, een paar weken later staat er een mannetje van de gemeente de berging op te meten. ‘Ik stuur een aannemer, die gaat de stoep ophogen binnenkort…’

‘Als de stoep is verhoogd, moet u ons bellen, dan leveren we de scootmobiel….’ met die woorden neemt de man afscheid. Maanden geleden alweer. Nooit meer iets gehoord. Geen aannemer gezien. Er is weer eens niks gebeurd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat zei hij ook alweer nog meer? ‘U loopt anders prima de trap af….’ suggereer, suggereer….. Deze ambtenaar van de gemeente, geen arts of fysiotherapeut, vindt het eigenlijk maar onzin, die scootmobiel. Ik mankeer toch duidelijk niks?

‘Van jampot, jampot, likkelikkelik…’

Gistermiddag maak ik een lekkere wandeling met een dierbare vriendin. We pakken onderweg een terrasje. Spelen met het hondje. Zitten op een bankje. Wandelen weer wat. Uren zijn we onderweg. Zo gezellig! Eenmaal thuis kan ik niet meer bewegen. Ik kom de trap nauwelijks op. Beetje te ver gelopen. Dat wordt een hele dag bijtrekken, op zijn minst.

‘Kijk wat we onderweg tegenkwamen,’ grappen we tegen de vrijwilligers van theehuis Noord. Een enorme knalrode Amerikaanse rivierkreeft! Hij hing bijna in VikThors neus. Viks balletje was precies tussen zijn scharende armen terecht gekomen.

De mannen moeten lachen. ‘Misschien iets om op het menu te zetten?’ suggereert Heks. Kwinkslagen volgen. Pure pret.

Wat een dappere beestjes overigens, die rivierkreeften. Kleine kraaloogjes nemen me op. Elke beweging van Heks volgt hij. Zodra ik van positie verander vliegen zijn vuurrode armpjes scharend de lucht in. Zijn kleine knijpertjes frontaal op me gericht……

Een gouden middag. Zonder scootmobiel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is behoorlijk dubbel, ik weet het. Enerzijds ben ik blij, dat er geen schot zit in de scootmobielzaak. Ik zie mezelf nog niet rondrijden in zo’n apparaat. Anderzijds zijn er dagen, dat ik zou willen, dat ik em had. Zoals eigenlijk de gehele afgelopen week. Uitgekacheld als ik ben door al dat fietsen met de fietskar. Door de hitte, het slechte slapen…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Als ik weer eens vloekend op mijn fiets zit, creperend van de pijn bij elk hobbeltje. Ja, dan zou ik graag zo’n ding in de berging hebben staan. Of op dagen met nul energie, zoals vandaag. Als ik eindeloos traag opstart. Als mijn lijf maar niet naar de verticale stand wil. Als ik energie over wil houden om jam te koken. En tomatensoep. Op zulke dagen? Graag!

©Toverheks.com

.

Wijs, grijs en op reis. Thor loeit in mijn oor. Donder en bliksemse reuzenslang. Heks is niet bang. Vandaag niet. Ik ben sowieso meestal banger voor mensen dan voor goden……

©Toverheks.com

VikThor ©Toverheks.com

Het is zo lang geleden, dat ik nog eens heb geschreven. Ik schrijf voor geen meter het afgelopen half jaar. Het kost me moeite om zo openbaar een persoonlijk verhaal te vertellen. En ook wil ik mijn medemens niet kwetsen. Niet dat ik ook maar ergens over lieg. Dat is aan mij niet besteed. Dat laat ik graag aan narcisten en psychopaten over. Die zijn daar echt oneindig veel beter in dan deze heks! 

En ze hebben er nooit last van. Gewetenloosheid heeft zo zijn voordelen.

Maar ja, de lol gaat er wel een beetje af zo.

Een hele foute ex van me zei altijd ‘Je suis une bactérie,’ daarbij verleidelijk glimlachend om zijn uitspraak af te zwakken. Te verdonkeremanen. Een sausje van vriendelijkheid over de naakte waarheid. De ellendige waarheid van een grote naaktslak.. En hij sprak de waarheid, de psychopathische slijmjurk. Voor 1 keertje dan.

Mijn foute ex is bepaald niet de enige bacterie.

Dus ik moet me er een beetje toe zetten om weer eens wat te schrijven. Ik heb wel geschreven. Hele verhalen over spannende toverheksreisjes naar andere werelden. Voor mijn medeheksjes. Helaas is de opleiding alweer voorbij. Een dagje hunebedden hoppen in Drente met alle toverkollen om het af te sluiten. Zo heerlijk……

Maar het reizen is niet helemaal voorbij. Vorige week zit de God Thor hier op de bank in de woonkamer. Eerst vond ik zijn hamer al midden op straat. Vervolgens werd ik er bij voortduring aan herinnerd hoe ik mijn hondje heb genoemd. En nu zit hij hier in mijn huis met zijn enorme lijf. Om me mee te nemen naar zijn wereld. Mee te sleuren beter gezegd……. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Reis met Thor……..

Thor grijpt me bij de keel, zijn hand rust in mijn nek, zacht edoch stevig reikt hij naar de achterkant van mijn hals. Strijkt langs de onderkant van mijn kaak naar voren. 

‘Focus je, Heks, focus je nu eens….’

Ik heb geen zak zin om me te focussen. Ik wil slapen, onderuit voor de televisie hangen. Bijkomen van een fietstocht door de polder met VikThor. Ik wil rust, het is bloedheet, godbetert. Ik wil rustig puffen met een paffertje.

Ik steek een jointje op, medicinale cannabis. Een poging mijn verknoopte spieren uit te nodigen om te ontspannen. Verweesde pezen doen genezen. De dag loslaten. Ontspannen, niet inspannen dus…..

Katten maken ruzie, ze gaan elkaar te lijf vanuit het blinde niks. Ik draai met mijn hoofd om het gevecht te volgen. ‘Au!’ Schiet de pijn in mijn nek. Thor legt zijn hand op de zere plek. Trekt zijn goddelijke hand langs mijn kaak naar mijn kin. 

‘Focus!!!!!!’

Nu wil ik wel focussen, maar het lukt me maar niet. Ik doe opnieuw een poging. 

Thor trekt me mee omhoog de lucht in. Over zwarte donderwolken vliegen we. Bliksemschichten schieten me links en recht om de oren. Fantastisch, Heks houdt van onweer.

Overdonderd probeer ik om me heen te kijken. Thor gooit zijn hamer in de lucht.  We razen als een gek voort op zijn goudgloeiende strijdwagen. Hij lacht en kijkt opzij. Ik voel zijn hand in mijn hand, ik hou me stevig vast.

‘Nou, jij bent ook niet snel bang te krijgen…..,’ grijnst hij opgetogen.

Dan landen we voor zijn paleis. Even bijkomen, even op adem komen. Hij trekt me een grote zaal in. ‘Blijf focussen, Heks,’ maant hij me streng. Maar ik ben nog steeds maar half in de reis gedoken. Mijn hoofd zit nog dwars. Mijn slaperige vermoeide hoofdje. Op mijn knaknek. Kraknek. Mijn dodelijk vermoeide hoofd op mijn gammele streknekje.

Plotseling staat er een gigantische bij voor me, de Grote Koninginnenbij. Ze is mega, echt enorm, Heks slaat steil achterover. Grote opwinding maakt zich van me meester, krijg nou wat! Ik heb wel duizend vragen voor haar, maar sta met mijn mond vol tanden. 

Dan luistert ze naar mijn woordeloos gebrabbel en vertelt, zoemend en snorrend. En nodigt me uit voor een dans, een driekwartsmaat. Zo walsen we in de rondte, ik raak de tijd kwijt. Wel denk ik aan een zekere voetdeskundige, die beweert, dat we op blote voeten moeten lopen vanwege het ritme, de driekwartsmaat in plaats van de door schoeisel afgedwongen hoempa, hoempa.  1 , 2, 1, 2………..

Het zou helend zijn, dat ritme. Het brengt je in het nu, in plaats van van A naar B. Het heeft een positief effect op het immuunsysteem, het specialisme van alle bijenvolkjes…….

Thor staat te schateren, ja, hij lacht me uit. ‘Zo, nu ben je gefocust,‘ hikt hij blij. De sneak. Hier was het hem om te doen.

Ik laat me niet kennen en blijf geconcentreerd op mijn bijenkoningin. Ik kijk naar haar prachtige gezicht. Een bij, maar ook een bloedmooie vrouw. In bijeengedaante. Haar fijne gezichtje met de grote ogen. Haar zuigsnoet. Ik moet echt enorm focussen om alle details waar te nemen. Ja, Thor heeft me BIJ de neus.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hierna ben ik helemaal aangekomen in mijn reis. In Thor’s prachtige paleis. En we gaan direct weer op pad. ‘Ik wil je iets laten zien…’ zegt mijn reisgenoot.

Opnieuw vliegen we door donderwolken met zijn strijdwagen. Thor strooit lustig met bliksemschichten. Om me aan het lachen te maken. ‘Gekke Heks, jij bent voor de duvel niet bang…’

‘Niet op mijn huis bliksemen, hoor. En ook niet op mooie oude bomen…..’ verzucht ik, een kerktoren vind ik dan weer niet zo erg, gek genoeg…. die hebben bovendien allemaal een goeie bliksemafleiders tegenwoordig!

We vliegen linea recta naar Midgaard. Ik zie onze prachtige paradijselijke leeflaag liggen in de wereldboom. Ik zie de slang, Loki’s monsterlijke zoon Jormungandr, er omheen gedrapeerd. Jeetje, wat is hij groot. Eindeloos kronkelt zijn zijn machtige lijf om onze realiteit. 

Ik krijg ook de 3D versie te zien. Naast de platte pannenkoekvariant. Ik krijg inzichten aangereikt. De slang. Zoon van ‘De Listige’. Het paradijs. Waar ken ik het van?

Dan komen we bij de kop van het beest. Het hoofd van deze godenzoon, die de mensheid beschermt. De enorme angstaanjagende slangenkop. ‘Kom, we gaan naar binnen,’ suggereert Thor doodleuk. Via de lange trillende sistong lopen we naar boven, de opengesperde bek in. Giftanden als machtige zuilen, de tong trekt ons ertussendoor. 

Ik sta in een hal van vlees en denk aan de enorme slang, die ik ooit om mijn nek gedrapeerd kreeg, tijdens en trip door het oerwoud van Thailand. Zo zacht en warm, haar fluwelen vel. Haar glanzende reptielenkop alert. Hoe Slang me aankeek. Hoe fijn ik het vond, hoe bijzonder. 

‘Niks om je druk om te maken, je zit in de kop van de wereldslang,’ stel ik mezelf gerust. En Thor is bij me, de god met de hamer, dus wat kan me gebeuren. ‘Kijk dus maar eens goed rond,’ maan ik mezelf. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We worden inderdaad niet opgegeten. Na een tijdje verlaten we middels de sissende tong Slang’s enorme muil. Zijn onderkaak ligt ontkoppeld van de bovenkaak op de grond geklapt , als de achterkant van een vrachtvliegtuig. 

‘Ze is niet bepaald bang,’ Slang constateert het droog. Maar ik ben wel degelijk onder de indruk. ‘Maar niet bepaald bang,’ beaamt Thor.

De wereldslang laat me zien, hoe onze laag door hem wordt beschermd. Al vanaf het vroegste begin, toen Midgaard nog paradijs was. Ik zie onze aardbol, ons heelal, onze werkelijkheid….. omgeven door Slang.

Aan alle goede dingen komt een eind, helaas. Ons bezoekje is afgelopen, we nemen afscheid. Opgetogen zit ik naast Thor in zijn strijdwagen. Links en rechts smijt hij zijn hamer door de lucht, hij heeft er zin in. Ik geniet van de ontlading. Heerlijk, heerlijk…. 

We komen terug in zijn paleis. Daar rust ik uit. 

Thor brengt me hoogstpersoonlijk terug naar mijn woonkamer, waar mijn lijf geduldig wacht. ‘Er vliegt al de hele tijd een Griffioen achter ons aan, heb je het gezien?’

Ja, ik heb het gezien. Griffioen hoort tot mijn vaste entourage sinds enige tijd. Mijn magic posse. Hartstikke leuk, toch? Soms vlieg ik op zijn rug van hot naar haar!

Maar als je met mij reist, kom je lekker in mijn wagen zitten, hoor Heks, ‘ zegt Thor enigszins knorrig. Ik moet er om lachen. God heeft ons naar zijn beeld geschapen, staat er in de bijbel. Ook in deze godenwereld hebben de goden herkenbare trekjes. Het is ook overal hetzelfde……

©Toverheks.com

Thor ©Toverheks.com

Zonnige zondag met veel wind. Heks vindt een kind. In haar eentje. Ik draag eendje in Haar handen. Voorzichtig door een moddersloot. Blijft hij leven? Gaat hij dood? Ik zal jou geschenken geven, watergodin. Laat hem in leven…..

Zondag eind van de middag fietst Heks de stad uit. Haar kleine hondje draaft naast haar. Kletsnat van een lekker bad in de Singel. Er staat een fris windje. De zon schijnt stralend, maar toch weerhoudt dit verplaatsen van lucht mensen om massaal de natuur in te gaan.  Ook de doodlopers en wielerfreaks zijn op 1 hand te tellen. Heerlijk!

Het is zo rustig, dat ik mijn mondkapje aan de wilgen hang. Bij het Valkenburgermeertje laat ik mijn varkentje lekker zwemmen. Hij stort zich keer op keer met overgave het water in. Op zoek naar dat balletje. Dat geweldige fantastische balletje……

Na een tijdje heb ik wel zin om weer naar huis te gaan. De energie is minimaal. Ik moet dat hele end nog terug. Ik kijk mijn monster aan. Lok-oogjes. Verleidersblik. Speels smeken…. Liedje van verlangen. ‘Nog eventjes, Vrouw, nog even stukje de polder in……?!’

Ik kan zijn smeekbede niet weerstaan. Even later zijn we weer onderweg. Naar ons bankje. Midden op een groot stuk weiland. Links en rechts sloten, bossages, eilandjes, het meertje op de achtergrond…..

Het is geweldig rustig. Heks gaat lekker zitten tekenen. Ik heb mijn tablet bij me. Al snel ben ik verdiept in mijn werk.

Ik zit al een hele tijd rustig te tekenen, mijn hondje scharrelend om me heen, als er plotseling enorm tumult ontstaat op een twintigtal meters afstand. Een eend zit geweldig te krijsen. Ik kijk op. Vikthor ook. Een paar kleine eendjes scharrelen verschrikt door het hoge gras. De moeder luid snaterend op een afstandje…. Wat is er gebeurd?

Dan een uit de kluiten gewassen herder en een klein fel kuttenlikkertje. Ze storten zich -opnieuw- op de eendjes. Heks krijst nu ook. VikTHor zit inmiddels aangelijnd toe te kijken hoe zijn Vrouw achter de honden aanjaagt.

De eigenaresse is een grote ongeïnteresseerde griet. Gehuld in een massief huispak van Roy Donders. Haar honden terug roepen? Ho maar. ‘Houd je honden even bij je, er lopen hier allemaal kleine eendjes…’ alsof Heks Spaans spreekt.

Dan, terwijl ze passeert, alle ontredderde eendjes liggen intussen alweer in de sloot met moeders, ‘Daar zit er ook nog ergens eentje tussen de spoorrails.’

Paniekerig begin ik langs de rail van de oude stoomtrein te rennen. Op zoek naar dat kleintje. Een heel stuk verderop vind ik het schatje. Suffig zit hij tegen een rail aangedrukt. Op een veld, waar menig hond loopt rond te jakkeren op dit tijdstip. Hem laten zitten is geen optie.

Zo loop ik dan met mijn kleine schat naar de sloot. Ik zet het beestje tussen de andere eendjes. Opgelost!

Maar, oh jee.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De nog immer paniekerig moeder gaat er snel van door met de rest van het grut. Mijn kleintje belandt aan de overkant van de sloot in het riet. Aan de kant van een eilandje. Bibberend. Alleen.

Heks jaagt langs de sloot om te zorgen dat de moeders, ik zie meerdere vrouwtjeseenden nu, allemaal luid snaterend, langs het eenzame kleintje gaan zwemmen. Hopelijk sluit hij zich vanzelf weer aan.

Maar nee. Ze zwemmen hem zo voorbij. Het kleintje verroert zich niet. Kut.

Ik begin het nu toch benauwd te krijgen. Die kleine moet weg daar uit dat donkere stuk riet. Ik probeer met een lange stok het diertje naar me toe te harken. Lukt niet. Nog een langere stok, een boomstam eigenlijk….., werkt ook niet. Alle andere eenden zijn intussen foetsie. Zelfs geen kleintje meer te bekennen ook. Behalve mijn schatje.

Op een afstandje volgt VikThor mijn verrichtingen met grote belangstelling. Wat is ze toch allemaal aan het doen, de Vrouw? Waarom trekt ze in godsnaam haar broek uit?

Heks springt in haar onderbroek in de moddersloot. Hij is veel dieper dan ik dacht. Ik waad door de zachte blubber naar de overkant. De onderkant van mijn spijkerhemd en spinnentrui worden ook nat nu. Ik vis het eenzame eendje uit het riet. Behoedzaam waad ik terug. Stap met een paar pikzwarte benen weer op het droge. Met mijn schat voorzichtig tegen me aan.

Terwijl ik het eendje in een fietstas parkeer, poets ik mijn benen een beetje schoon. Ik kleed me weer aan. Jeetje, wat een actie. Maar wat nu? Ik heb beloofd dit beestje te redden. Ik overweeg al om hem mee naar huis te nemen. Naar 7 monsters van katten……

Ik haal het eendje weer tevoorschijn en houdt het een hele tijd in mijn zachte handen.  Subtiele energie stroomt rondom het diertje en omhult het met een veld van liefde en veiligheid. De rust keert weer in zijn kleine lijfje. Na een tijd kijkt het beestje me gis aan. Zijn snaveltje tikt tegen mijn hand.

Dan plotseling: De eend met kroost zit weer in de sloot, waar het allemaal begon! Met de andere kleintjes. Ik sluip met mijn schat dichterbij. Ik ga nog 1 keertje proberen om het dier bij zijn moeder terug te plaatsen. Daar is hij toch veel beter af, dan bij mij.

Ik zet hem in het water. Snel peddelt hij weer terug naar de oever. Richting Heks! De moeder blijft op afstand. Ze heeft hoegenaamd geen interesse voor de kleine en moet al helemaal niks hebben van mensen…..

Heks trekt zich terug van de sloot. Nu is het een kwestie van afwachten. Komt het nog goed met dit eendje en zijn familie? Of is hij verstoten? Of is het eigenlijk een jong van een hele andere moedereend?

De moeder vliegt op en voegt zich bij de andere kleintjes, die intussen en heel end verderop  ronddobberen. Mijn kleine vriend zie ik niet meer. Hij lijkt spoorloos verdwenen te zijn. Een hele tijd draal ik nog op de plaats, waar ik hem liet gaan. Hij laat zich niet meer zien……

‘Ha Heks, wat leuk, dat je voor mijn verjaardag belt,’ Blonde Buurman belt me die avond terug, nadat ik hem ’s middags in paniek heb gebeld met allemaal eendenvragen. Hij is expert op het gebied van vogels en met name ook eenden. De achtertuin van zijn ouderlijk huis zat altijd helemaal vol met die beestjes.

‘We hebben ook weleens een geredde zwaan in huis gehad,’ vertelt hij me op een goede dag, ‘Maar die werd wel erg groot. En hij vertrouwde mensen en honden en dat laatste is hem uiteindelijk fataal geworden….’

‘Oh, ben je jarig? Gefeliciteerd!’ Heks zingt direct een paar liedjes voor haar oude vriend. Wat een geluk, dat ik hem op zijn verjaardag bel. Niet dat ik er aan gedacht had. Heks ia heel slecht in verjaardagen. Ik kan alleen die van mezelf onthouden.. …..

Dan vertel ik hem over Bertje, het kleine eendje, dat misschien ergens in een sloot zit te verpieteren in zijn eentje. ‘Jeetje, Buurman, had ik hem net toch mee naar huis moeten nemen?’

‘Die moedereenden zorgen heel slecht voor hun kroost. Ze tellen echt niet of ze allemaal aanwezig zijn. Er worden er ook regelmatig een paar opgegeten door een grote snoek. Ze houdt het niet bij. De eendjes zelf moeten zorgen, dat ze in haar buurt blijven…..’

‘Ze sprokkelen ook al vanaf dag 1 hun eten bij elkaar. Dus hij kan wat dat betreft voor zichzelf zorgen. En wat ook nog wel eens gebeurt, is dat ze gewoon achter een andere moeder gaan aanzwemmen…..’

‘Wat die kleintjes ook doen, is onder water duiken als er gevaar is. Ze verstoppen zich in het riet en steken dan alleen hun snaveltje als een soort snorkeltje boven het water uit. Ze kunnen dat een hele tijd volhouden…..’

Heks begrijpt nu eindelijk, waar dat kleine eendje gebleven is, nadat ik hem de laatste keer in het water heb gezet. Daarom kon ik hem niet meer vinden….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

’s Avonds draag ik de kleine in Haar handen. We waden door de nachtelijke sloot. Huiswaarts. Richting moeder, broertjes en zusjes. Op de hoek een Snoek. Hoofd groot en vervaarlijk. Een watergodin trekt aan mijn benen, waarom dit hapje laten gaan?

Omdat ik haar draag in Haar handen. Omdat ik het die kleine heb beloofd. Tegen het snoekenhoofd. Tegen de lange sliertige haren. Om mijn benen geslagen. Verstrikt. Vertraagd. Nauwelijks vooruit nu, de bocht om, we zijn er bijna…..

‘Ik zing voor je, ik breng je een geschenk. Morgen of overmorgen, maar zeker deze week. Een munt, een blinkende munt, laat mijn kleintje gaan. Een glanzende echte munt voor jou. KOMT ER AAN…’

Dan voel ik ontspanning. Verandering in de lucht. Mijn benen weer losgeraakt uit wuivende groene haren. Ik draag een eendje in Haar handen. Voorzichtig door een moddersloot. Blijft hij leven? Gaat hij dood? Ik zal jou geschenken geven, watergodin. Laat hem in leven…..

Ik hou van mijn. Tegen de klippen op. Ik bent zo lief. Ik zet mijn wereld op zijn kop. Wiens kop? Dat wil je wel weten. Mijn eigenste kop gaat over de kop! Niet meer vergeten! En kop op! En: ‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’

Hoe is het met je eed, Heks? Doe je er iets mee? Ben je bezig? En wat doe je dan? Hoe werkt dat, zo’n eed? En geloof je het nu zelf helemaal allemaal? Vragen, vragen.

Heks zit weer in de zon op haar balkon. Helaas is het weer lekker weer vandaag. Gisteren heerlijk in de regen gefietst met mijn hondje, zonder hierbij gehinderd te worden door allerlei hardlopers en fietsers. De absolute asocialen van het Corona tijdperk. Verslaafd aan het zo snel mogelijk van A naar B jakkeren. Op een paar dure sportschoenen of een onbetaalbare fiets.

Zonder daarbij rekening te houden met wat er op hun pad komt. Ze lopen desnoods dwars door je heen. Afgelopen week kwam er een tegenligger met een minachtende uitdrukking op het gezicht met zijn racefiets recht op Heks af. Alleen maar omdat ik ruimte vroeg om te passeren.

Hij nam met zijn wielrenmaatje, gezellig naast elkaar stoempend, het halve fietspad in beslag en vond dit provocerende gedrag het juiste antwoord op mijn verzoek.

Ik heb hem uiteindelijk een lel met een dummy van VikThor gegeven. Net voordat hij mij kon raken! Gisteren alleen maar uitgescholden door drie dikke jonge Moslima’s, die met zijn drieën op het fietspad liepen te wandelen. Kamerbreed naast elkaar. Met achterwerken waar Kim Kardashian jaloers op zou zijn.

Mijn verzoek om me te laten passeren levert een scheldpartij van jewelste op. Heks moet haar bek houden. Me dit en me dat. ‘Hoer’, schreeuwt de meest ordinaire van het stel tot slot, ‘Vieze lelijke dikke ouwe hoer!’

Een paar jongens met dezelfde etnische achtergrond lopen een stukje verderop. Ook midden op het fietspad. Zij maken ruim baan voor Heks. Grote glimlach. ‘Dat kan toch echt niet, mevrouw, u daarvoor uitschelden,’ zegt 1 van de knapen. De schat maakt het weer een beetje goed.

‘Het is al de tweede keer, dat ik zo wordt behandeld door dames met hoofddoek. Binnen een week! Ik weet, dat de meeste moslimmeisjes keurig thuis zitten te studeren. Maar als ze ordi zijn, dan zijn ze het ook goed. Mijn God,’ verzucht ik later tegen de Don. Wat mankeert die meiden?

Vanmorgen zit ik dan huilend voor de televisie. Een tearjerker film van jewelste brengt een stroom tranen op gang. Ik heb ook nog eens heel slecht geslapen. Wat verbrokkelde uurtjes bij elkaar gesprokkeld en daar moet ik het dan mee doen. Ik weet me met mezelf geen raad. Hier zit ik dan. In mijn eentje op een flatje. Met een lijf wat niet wil. In dit Corona-tijdperk.

Mijn kleine universum op zijn kop. Alleen. Alleen. Met een depressie van heb ik jou daar op de loer. Die morrelt al jaren aan mijn bestaan. Mijn overgrote woede is in feite een manier om niet inert bedlegerig te geraken. Zonder mijn woede had ik het niet gered.

Eindelijk kom ik op een punt, dat ik mijn eigen gevoelens en gedachten mag hebben. Voorheen had ik ze natuurlijk ook wel. Maar privé. Achter de voordeur. Zodra er mensen aan te pas kwamen, met name mensen die me lief zijn, raakte ik al snel in de verdunning.

Iets, dat me ook nu nog wel gebeurt, hoewel ik er helemaal niet meer tegen kan. Dat gedrag van mezelf. Pleasen en bevestigen. De ander voorop zetten. Alles om de lieve vrede te bewaren…..

Dan heb ik ook nog eens moeite met mijn nieuwe gedaante. Ik voel me er niet echt beter bij. Soms verlang ik zelfs terug naar die ouwe gezellige deurmat. De lieve pleaser. De positieveling. De eeuwige lieveling.

Ik kan intussen ook steeds beter zien, hoe dat proces van verdunning in zijn werk gaat. Hoe ik de eerste vijfendertig jaren van mijn leven op eieren heb gelopen. Hoe ik uiteindelijk toch zo’n belangrijke dierbare teleur heb gesteld. Hoe mijn moeder me dat nooit heeft vergeven. Ik was van haar. En niet van mezelf.

Een fenomeen, dat je vaker ziet bij moeders en dochters. Ik in elk geval wel. Sinds mijn ogen open zijn gegaan. Er is zelfs een televisieprogramma over gemaakt.Een hele serie afleveringen! Waar ik bijna niet naar kan kijken. ‘sMothered‘.

De ondraaglijke pijn om te worden afgerekend op wie je werkelijk bent. En het enorme verdriet, dat je blijkbaar niet goed bent zoals je bent. De schrik om de woede van mensen, omdat je het niet met hen eens bent. De diepe wond in Heks. Op haar veertiende is ze begonnen met helemaal haar bek te houden. Uit lijfsbehoud.

Total shut down.

Heks lijkt dan wel zo mondig en strijdbaar, maarrrrr……..

Ik heb paralel aan mijn leven geleefd. Steeds gericht op die ander. Conflictvermijdend. Sussend. Begrijpend. ‘Achterlijk loyaal’ zoals Peter van der Hurk het noemt.

Elke avond weer uren bezig om de boel van binnen weer op orde te brengen. Pogen om tussen mezelf en mijn bezette zelf overeenstemming te bereiken.

Het helpt ook niet mee, dat ik vannacht weer snotverkouden was. Na de niesbui van iemand, op slechts een paar meter afstand van Heks,  ben ik er niet gerust op, wat zich in lijn lijf afspeelt. Ik druppel Colloïdaal Zilver in mijn neusgaten. Gorgel met hetzelfde spul. Het zou moeten helpen tegen dit virus.

Er zit een tenenkrommende folder bij de grote fles, die ik heb aangeschaft. Het is, dat ik dit antivirale middel ken uit het AIDS-tijdperk. Het is dat ik weet, dat het geen gebakken lucht is, dit middeltje. Afgaande op de uitermate arrogant opgestelde bijgesloten brochure had ik de fles zo het raam uit gekeild….

En de Zwarte Dame dan, je eed? Dit is allemaal meer van hetzelfde gejammer, Heks. Over je onbegrepen bestaantje…..

Op televisie zie ik een man van het Leger Des Heils. Schiet me maar lek in welk programma. Ik zap langs en blijf hangen. De man vertelt wat hij voor zijn getroebleerde medemens probeert te doen.

‘Ik probeer het met hen uit te houden,’ Het is een ongelofelijke schat van een kerel, ‘Ik heb ontdekt, dat dat het allerbelangrijkste toch is om naar iemand te luisteren. Echt luisteren! Dat valt soms niet mee. Je moet het uithouden. Niet gelijk met een oplossing komen, dat werkt averechts. Heel soms ga ik hiermee nog in de fout, maar oplossingen aandragen werkt voor geen meter.’

Het met elkaar uithouden. Zonder oordeel gewoon luisteren, naar wat er in de ander leeft. Dus niet de ander dwingen om iets te zeggen of voelen, wat niet van die persoon is. Of het probleem eventjes te verklaren en op te lossen. Of roepen, dat heb ik ook en het gesprek te kapen…….

Holding Space is de term in de psychologie voor dit verschijnsel. Thich Nhat Hanh noemt het deep listening. Niks terug zeggen. Niet reageren. Vooral niet jouw persoonlijke mening er lekker overheen sproeien…….

In Plumvillage wordt altijd enorm geoefend met deze manier van naar elkaar luisteren tijden het dagelijks ‘dharma delen’. Je ‘darmen delen’ grapten we hier vaak over. Your gut.

Ook in deze kloostergemeenschap vinden mensen het vaak moeilijk om alleen te luisteren. Heks heeft, na het delen over haar leven met die rare ziekte, echt wel mensen over zich heen gekregen, die me direct een oplossing aanreikten.

In de vorm van hele dure behandelingen in verre oorden. Waarbij geen enkele garantie wordt geboden, dat je ook daadwerkelijk geneest. Menigeen voelt zich na alle aandacht van een set behandelaars veel beter na een tijdje. Maar je hoort zelden iets over de langetermijneffecten. Of die er zijn. Genezen doen die mensen in elk geval niet.

Zo jammer, want het doet het effect van deze benadering, het met iemand uithouden, deep listening, te niet. Je houdt er een juist enorm kutgevoel aan over.

Heks is ook wel eens enorm opgeknapt van haar kwaal. Ook ik dacht toen, dat het kwam doordat ik zo mijn best deed. Door het dieet, de accupunctuur. De paranormale behandelingen, het feit, dat ik mijn leven drastisch had omgegooid…..

Ik dacht dat het belangrijk was om te denken, dat ik werkelijk genezen was. Ik heb dat een ook jaren volgehouden, terwijl ik ondertussen nog vrij veel last had van mijn kwaal. Maar ik werkte weer. Ik deed weer een beetje mee. Dus weg met het idee van die ingebeelde ziekte…….

Maar de ziekte heeft met nederig gemaakt. Door keihard terug te komen. Door niet meer te reageren op het ‘mijn gloeiende best doen’. Ik ben tegenwoordig voornamelijk bezig om er binnen de mogelijkheden iets van te maken. Daarom doet het zo ontzettend zeer, als ik me weer moet verdedigen, dat ik nog steeds niet op wonderbaarlijke wijze genezen ben……

‘Heks, je moet je nooit meer verdedigen. Daarmee geef je heel veel macht aan hele domme mensen…’ drukte Peter van der Hurk me jaren geleden alweer op het hart.

Dus ik ga me dan ook niet verdedigen, voor alle woede, waar ik de laatste jaren tegenaan ben gelopen in mezelf. Mijn woede heeft me gered. Het heeft dat kleine cirkeltje doen ontstaan , waarop ik kan staan. Met mijn eigen gevoelens en gedachten. Waar jullie het absoluut mee oneens mogen zijn. Maar ze zijn wel ‘Van Mijn’.

Heks moet lachen. Die tekst wilde een grote liefde van me op zijn enorme buik laten tatoeëren. Nadat hij dertig kilo was aangekomen door de antidepressiva. Ja, humor moet ons redden!

Ik brandt een kaarsje en een geuroffer voor de Torenvrouwe. Als ik wil gaan schelden roep ik haar naam. Het valt me eerst niet eens op. Pas na een paar dagen begint het me te dagen. Durf ik ook hier haar steun in te vragen.

‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’

 

 

 

 

Mozes, Maria, waterstraal, alleen vlees eten is toch niet normaal? Dit dieet is niet voor de armen, ook laat het onze planeet nog meer opwarmen. Heks met je gekke en dwarse verhalen, laat je je hiertoe overhalen? Ja, ik denk het wel. Reken maar van yes. Als ik er beter van word…… En geen koffie, geen alcohol, veel vaak vasten….. Daar is Moedertje Aarde weer heel blij mee!

Heks fietst door het Leidse Hout. Met grote moeite ontwijk ik de hijgende joggers links en rechts. Die plaag van de dag van vandaag. Die horde hollende ellendelingen, die bossen, parken, alsmede de Leides Singels onveilig maken met hun amechtige gepuf. Hierin bijgestaan door een legertje gestoorde wielrenners.

Als ik zo’n zwaar zwetende wielrenner tegenkom op een smal fietspad zorg ik ervoor dat hij niet op dertig centimeter van me voorbij kan scheuren. Breeduit versper ik hem de weg. Hij moet wel stoppen, tenzij hij een frisse duik wil nemen in een vaart.

De spijtoptant in zijn achterhaalde wielerkleding, waarin zijn valhelmpje mooi wordt geaccentueerd, kijkt me verbijsterd aan. ‘U moet minstens 20 meter afstand houden, volgens recente aanbevelingen, wat doet u op zo’n smal fietspaadje?’

Mensen, die normaal gesproken nooit een stap de natuur in zetten, bevolken nu elke strook groen, die er maar te vinden is. Zelfs de Singel raakt overvol tijdens het mooie weer. Hordes studenten zitten er te picknicken. Een paar meter uit elkaar, dat wel.

Maar vaak weer wel een halve meter van de openbare weg. Op die manier is Heks een keertje onder geniest door een snipverkouden exemplaar. Ik fietste langs met mijn hondje. Het is alweer bijna een week geleden, dus het zal geen Corona geweest zijn……

Mijn uitlaatrondes met VikThor frustreren me enorm. Waar ik normaal gigantisch op knap van een uurtje in de frisse natuur, nu eindigen mijn uitstapjes vaak voortijdig, omdat ik letterlijk geen kant op kan hier in de drukke stad, de overvolle parken, zonder een overload aan onwelkome vreemde asem over me heen te krijgen.

Ik kan al die joggers letterlijk niet luchten. Koop een loopband! Ga touwtje springen op je balkon! Of ren met z’n allen om een voetbalveld en besmet elkaar dan lekker. Maar laat ons met rust. De risicogroep. De mensen voor wie een minuscuul virusdeeltje fataal kan zijn.

Heks is dan ook blij, dat het weer koud is. Ik zou een gat in de lucht springen, als het het hele voorjaar miezert en plenst. Een koud windje erbij en een beetje nachtvorst aan de grond af en toe….. Een flinke plensbui elk uur…… Alles om al die sportende  gekken hun huis weer in te jagen.

Geloof me, Heks houdt ook van sport. Ik heb ook hard gelopen en met een racefiets door de duinen gejaagd. Ik ken de onrust in je lijf, waar een robbetje sporten het antwoord op is. Ik heb tot een paar jaar geleden altijd nog stevig gezwommen om mijn conditie op peil te houden. Ook Heks mist het sporten, hoewel het eigenlijk niet meer gaat.

Maar doe het niet.

We missen allemaal wel iets deze dagen. Je gaat niet dood van een tijdje niet sporten. Maar ik misschien wel van jouw gesport. Bedenk dat maar eens goed, als je weer als een ongeleid projectiel alles op je razende weg onder hijgt.

Recent onderzoek toont ook aan, dat je zelf meer gevaar loopt door dit gedrag. Je longen staan veel verder open, als je hardloopt. Een buitenkansje voor een verdwaald virusdeeltje!  Misschien dat dat je kan weerhouden om als een dwaas rennend over de straten te gaan……

Heks is iets interessants op het spoor gekomen. Afgelopen weekend zie ik een controversieel interview op een buitenlandse zender. Ik meen CNN. Een beeldschone jongedame, Mikhaila Peterson, wordt geïnterviewd over haar aparte levensstijl.

De dame in kwestie volgt een bizar dieet. Bizar voor de meeste mensen dan. Niet voor de gemiddelde carnivoor. Mikhaila eet uitsluitend vlees. Drie keer per dag. Gekookt, gebakken, geroosterd. Daarbij drinkt ze koolzuurhoudend bronwater met zout.

Nou ja, als je dat nu lekker vindt…..

De vrouw kijkt schuw in de camera, terwijl ze haar verhaal doet. Lastige vragen beantwoordt. ‘Vertrouw niet op de wetenschap, die hebben echt niet altijd gelijk. Doe zelf onderzoek. Luister vooral naar je eigen lichaam….’ De hele wetenschappelijke wereld is al over haar heen gevallen.

Als ik dat dieet ga volgen, vallen er geheid ook veel mensen over me heen. Heks moet zich nu al regelmatig verantwoorden bij deze en gene, dat ze niet vegetarisch eet. En dat ook niet van plan is. Ik zou nog eerder op prana gaan leven, dan vegetariër worden, denk ik. Niet omdat ik er op tegen ben. Nee, het vegetarische dieet bekomt mijn lichaam niet. Ik heb het wel geprobeerd, maar opknappen, ho maar. Integendeel……

Mikhaila doet ook regelmatig vastenkuren. Ze gebruikt dan uitsluitend wat zout water. Heks heeft jarenlang om de zoveel maanden gevast. Soms wel 8 kuren van 10 dagen per jaar. Niemand kon het volgen, dat gedrag, maar het waren de enige periodes, dat ik me wat beter voelde.

Na een dag of vijf kwam de omslag. Ik kreeg dan volop energie en begon normaal te slapen. Mijn maag/darmstelsel kwam tot rust….. De mist verdween uit mijn hoofd. Heks beweerde indertijd ziek te worden van eten. Want zodra ik weer voedsel in mezelf begon te stoppen ging het mis. In no time was ik weer terug bij mijn landerige af.

Helaas moet je af en toe eten. Tenzij je op prana gaat leven, maar dat werd me dan toch te gortig. Ik wil met de aarde verbonden blijven. Daar is Heks veel aan gelegen.

Je begrijpt dus, dat ik dit interview met grote belangstelling volg. Vorige week kreeg ik nog een goedbedoeld bericht van een dierbaar iemand, die zelf genezen is van iets akeligs, om vooral ook te blijven proberen om te genezen van mijn kwaal. Het is deze persoon gelukt om met behulp van engelenenergie helemaal beter te worden. Een wonder is geschied en ik ben blij voor mijn medemens.

Helaas is dit voor Heks niet weggelegd. Ik ben bij de beste genezers ter wereld geweest , geloof me. Ik heb de korsten op mijn nederige knietjes gebeden. Ik heb gesmeekt, gevloekt (ofwel achterstevoren gebeden), diëten gevolgd, een complete orthomoleculaire apotheek aangeschaft…… Mezelf erbij neergelegd. Weer iets nieuws uitgeprobeerd……

Zulke berichten maken me dan ook tevens heel verdrietig. Een wonder krijg je niet op afroep. Genezen is een kwestie van enorme mazzel.

Mikhaila Peterson heeft een leven van onverklaarbare kwalen en ellende achter de rug, als ze ook een gegeven moment het heft in eigen hand neemt. Ze is al op jonge leeftijd een paar gewrichten kwijt geraakt aan artrose (!), heeft jarenlang zwaar aan de antidepressiva gezeten, altijd doodmoe….. een waslijst aan akelige kwalen…. Op haar 21e is ze al helemaal naar de klote.

En nu, een zestal jaar later, heeft ze dus nergens meer last van. Sinds ze drie keer per dag een tartaartje eet. Zoals mijn kat Snuitje, die is daar ook enorm van opgeknapt. Maar oh iedewiedewoppie! De hele goedgemeenschap valt hierover, terwijl wanhopige mensen in haar voetsporen ook overgaan op dit vleesdieet. Met succes!

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Snuitje is heel tevreden met het Leeuwendieet!

Heks voelt een klik van herkenning met dit verhaal. De klachten. Onverklaarbaar. M’n hele lichaam ontregeld. Waardoor? Stel dat iedereen schelp- en schaaldieren at bij wijze van dagelijks brood. Dan zouden er ook mensen strontziek worden van iets zo heel gewoons…. De vergelijking gaat een beetje mank, maar toch: Wat weten we nu helemaal van het menselijk lichaam? Meer niet dan wel!

Zou ik soms gewoon allergisch zijn voor groente en fruit? Kan mijn lichaam, naast niks met gluten en zuivel, ook geen bal met dit soort voedingsmiddelen? Mis ik de enzymatische afstelling om dit soort voedsel fatsoenlijk te kunnen verteren? Zou ik ook enorm opknappen van zo’n door een koe ‘voorverteerd’ biefstukje? Of een portie orgaanvlees?

Midden in de nacht besluit ik om het eens te gaan proberen. Maar eerst die voorraad groente opeten. Ik ben juist zo’n fan van groenvoer. Maar stel, dat het werkt. Zou je het er voor overhebben, Heks? Alleen nog maar vlees op het menu? En hoe rijm je dat met de opwarming van de aarde en Thays aandachtsoefeningen?

Eerst maar eens verder uitzoeken. Dan eens kijken of het voor mij werkt. En dan….dan….

Heks suizebolt van de plannetjes. Bij het idee weer energie die krijgen. Weer helemaal gezond in de rondte te springen. Geen pijn meer, weer zo sterk als een beer. Wat zal ik allemaal eens gaan doen?

Joggen! Hardlopen door bos en veld. Langs de Singel! Een racefiets kopen en door de duinen scheuren! 😉 Schaatsen ook! Gelukkig heb ik mijn elfstedentocht-lidmaatschap nog niet opgezegd. Ik was het vast van plan afgelopen jaar. Het vertrouwen te kunnen genezen helemaal opgegeven.

Ik heb het toch niet opgezegd op een onbewaakt moment? Nee, nee, ik weet zeker, bijna zeker, dat ik nog lid ben……

Als ik beter ben hang ik mijn zeurkous aan de wilgen. Ik pak mijn toverstokje weer op. Ga enorm veel schrijven en tekenen. Boeken vol. En ook zingen! Ik neem aan, dat ik dan ook van die eeuwige keelpijn verlost ben, dus mijn oude vertrouwde 3,5 octaaf terug krijg…….

Toneelspelen ook! En dansen. Ja, dansen! Dat heb ik echt gemist.

Heks loopt op de zaken vooruit. Maar het is mij in elk geval duidelijk, dat het geen onwil is van dit heksjes, dat ze nog steeds niet genezen is. Noch is het een straf van wie dan ook om me wat dan ook duidelijk te maken. Dus God, Godin, als je me iets duidelijk wilt maken, zeg het dan gewoon. Een wazig mistig hoofd helpt niet bepaald mee in dit opzicht.

Vannacht uren in een boek zitten lezen. Kwam gisteren over de post. Cadeautje van een stervende vriendin. Ze heeft het speciaal voor haar dierbaren vanuit het engels vertaald. Een enorme klus, want er staat veel filosofische en natuurkundige theorie in. En waar gaat het boek over? Over Jezus en………… Maria Magdalena!!!!!!

 

 

Pasen was naadje. Overal dode kuikens in Huize Heks en ik moest ook nog op eieren lopen. Heks zit met open mond voor de televisie, het journaal notabene. Geen suf praatprogramma met die eindeloze stoet inderhaast opgetrommelde deskundigen…. Nee, het gewone journaal brengt al weer genoeg om je over op te winden. Ik wind me niet op. Ik laat het afglijden. Alle kritiek, aanvallen en commentaar op mijn persoontje. Alle bizarre taferelen op televisie. Heks keert terug naar de kern van de zaak. Haar innerlijk kuikentje. Die valt nog wel te redden….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks zit met open mond voor de televisie.  ‘The story in the New York Times was a total fake, it’s a fake newspaper and they write fake stories………. ‘ de lelijke oude man met een geblondeerde zwabber op zijn kop murmelt er nog iets achteraan in de trant van, dat mensen die verhalen alleen maar lezen, omdat het over hem gaat. Hij, de geweldige president van de Verenigde Staten. Klinkt lekker narcistisch….

Aan een narcist heb je niets in geval van nood. Die zijn alleen bezig met er zelf zo goed mogelijk op te staan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan richt die uitermate belangrijke malafide mafkees zich tot een journaliste. Iemand van de pers, die een vraag stelt. Komt overal op de wereld voor. Niet echt iets vreemds aan. De reactie van de notoire gek is echter stuitend. Het is niet de eerste keer, dat Heks getuige is van dit fenomeen: De president van de Verenigde Staten, die iedereen, die het niet met hem eens is onbeschoft schoffeert.

Een gaslightende idioot aan het hoofd van zo’n groot land tijdens deze pandemie. Nou ja. Idioten genoeg op de wereld. En vaak ook nog aan het hoofd van een groot land.  ‘It’s so disgraceful, the way you said it’ mekkert die dikke blonde adult baby tussen zijn opgespoten pruillipjes door, ‘You know you are a fake, you know that. Your whole network (CNN?), the way you cover it is fake….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gisteren heeft hij de arts, die hem terzijde staat al door het stof doen kruipen, omdat de goede man in alle eerlijkheid had gezegd, dat de te laat genomen maatregelen veel mensen het leven hebben gekost….. Iets, dat iedereen over de gehele wereld met eigen ogen heeft kunnen zien……

Trump, zo heet die stumper, voor het geval je dit over een paar jaar leest, wanneer niemand die vervloekte naam nog wil uitspreken, heeft ook nog de afgelopen week een flinke som gemeenschapsgeld uitgegeven aan een promotiefilmpje over zichzelf.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Al zijn foute uitspraken over de pandemie, zijn volstrekt bagataliseren van het gevaar, zijn geroep, dat het op wonderbaarlijke wijze zou verdwijnen zodra de zon zou gaan schijnen, zijn verlangen om met pasen de boel weer lekker open te gooien, zijn aanvankelijke gestook, dat het een hoax was….. alsmede zijn negeren van de feiten is uit het filmpje gelaten: De president van de VS heeft de zaken vanaf het begin fantastisch aangepakt is de boodschap.

Huh? Meuh?

Hebben die Amerikanen dan stront in hun ogen? Zien ze dan werkelijk niet, hoe ziekelijk gestoord die gek is? Het is godbetert een democratie, dat land. Men heeft die man gekozen. Iets, dat ik nooit heb begrepen. En hij wordt wellicht herkozen, we gaan het zien en beleven.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Corona maakt de wereld doorzichtig als glas. Althans voor Heks. In het licht van de pandemie wordt alles en iedereen schandalig zichtbaar. Heks kijkt zo min mogelijk naar de televisie de afgelopen week. Om mezelf niet te kwellen met dat glazen gekkenhuis. Waarin iedereen met beschuldigende vingertjes naar elkaar zit te wijzen en niemand in zijn eigen spiegel kijkt.

Maar dit is het journaal. Ik moet toch iets zien om op de hoogte te blijven….

Pasen is naadje. Heks heeft veel te veel eten in huis gehaald. Genoeg groenten voor een maand. Maar ik kan niemand op het eten uitnodigen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik trek een knalgeel jurkje aan. Zet een geel eierdopachtige hoedje op mijn eierkopje. Knalgele tulpen staan her en der op de keukentafel. Op de rand van de vazen parmantige kuikentjes. Overal van die leuke kuikentjes. Heks doet haar best.

Helaas heb ik een kat, die tulpen onthoofdt. Als grote gele eieren liggen de koppen  op paasmorgen verspreid door de kamer. Maar ook de kuikentjes zijn grotendeels verdwenen. Wat gek? Gebeurt dit echt of is het fake nieuws? Probeer ik jullie wijs te maken, dat die kuikentjes een eigen leven zijn gaan leiden in Huize Heks?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dat ze van de keukentafel zijn gesprongen, op de vlucht voor zo’n gevaarlijke kat wellicht?

Gedurende het gehele paasweekend vind ik in huis gemolesteerde kuikentjes. In de douche, onder het zitbad. Onder de keukentafel. Op de bank. Midden in woonkamer op het kleed. Zelfs op de drempel van de slaapkamer…… Zielige hoopjes geel met soms nog een eenzaam starend oogje of geknakt sneu snaveltje. Kleine oranje pootjes stekend uit een plukje verfromfraaid geel dons……

Pasen is schraal en kaal. Ik zie de Grote Vriendelijke Reus eventjes van een afstandje. We kletsen gezellig bij. Het is fijn om hem even te zien. Ik bel met de Don. We hebben elkaar echt niks te melden. Ik wandel met een vriendin en onze hondjes. Een paar meter tussen ons in en een mondkapje. Op Heks’ mond uiteraard.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Opeens weer bijna ruzie. Over de aanpak van de crisis hier in Nederland. Over de RIVM. Heks kan niet tegen het gelieg over mondkapjes. Dat die dingen nergens goed voor zouden zijn. Tenzij je in de zorg werkzaam bent.

Maar nee. Dat is allemaal niet waar. Opnieuw krijg ik een veeg uit de pan van iemand. ‘Ik ben wetenschapper,. Het is wetenschappelijk bewezen allemaal……De RIVM heeft in alles gelijk. Ik geloof alles wat ze zeggen. Want het zijn wetenschappers, net als ik.’

Sta ik toch weer van te kijken, van die uitval. Mond vol tanden. Geen zin in ruzie, ik kan er niet meer tegen. Loop op eieren de ronde uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Juist als wetenschapper zou je natuurlijk je bedenkingen kunnen hebben bij allerlei wetenschappelijke beweringen.

Ik heb lang genoeg in de wetenschappelijke wereld rond gelopen om te weten, dat er heel veel domme fouten worden gemaakt door wetenschappers. Dat ze doorgaans bewijzen, wat ze al denken. Dat ze menen te zien, wat ze willen zien. Niet eens expres, maar volgens het principe van de kwantummechanica. Dat er ook nog eens maar weinig oorspronkelijk wordt gedacht.

En waarom krijg ik de wind van voren? Waarom word ik gekleineerd? We verschillen van mening en is dat nu zo erg?

Heks is moe. Tweede paasdag lig ik volstrekt gestrekt. Overal pijn, zo ziek als een hond.  Ik zit er doorheen. De laatste weken zijn er verschillende mensen op mijn nek gesprongen over uiteenlopende zaken. Meest dames. Soms zeer terecht. Soms totaal onterecht. Soms ook zomaar.

Intussen zit ik zorgmijdend in mijn dooie eentje mijn pijn uit. Mijn thuiszorg komt telkens niet opdagen en laat ook niet weten waarom.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik draag een mondkapje voor mijn medemensen, die dingen helpen voornamelijk om anderen niet te besmetten, maar mensen spugen expres naar me. Of ze hoesten overdreven, terwijl ze hardlopend hun bacillen mijn kant op rochelen.

Een klodder spuug op de stoep op een meter afstand van waar ik fiets is ook al gebeurd. En als klap op de vuurpijl ben ik vorige week door een studente, die meende met haar zieke kop op de stoep in het zonnetje te moeten gaan zitten, onder geniest. Bizar gedrag.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Goed, dat je een mondkapje om hebt,’ zegt de op en top Thaise dame van het Thaise afhaalrestaurant, ‘Mensen worden heel boos op ons, omdat wij er eentje dragen…. Ze zouden blij moeten zijn! Maar nee, we worden regelmatig uitgescholden door onze klanten. Nederlanders zijn knettergek!’

Ik wil zo graag het goede zien. Hoe deze crisis ons mensheid loutert en opstuwt naar grote compassievolle hoogten.

Een keertje applaudisseren voor de zorg is een druppel op een gloeiende plaat. Eerlijk gezegd ergert het me, in het licht van al die bezuinigingen van de afgelopen jaren, om politici dit te zien doen. Om al die mensen, wiens reet het zal roesten hoe er is bezuinigd in de zorg recentelijk, de loftrompet te zien steken.

©Toverheks.com

‘Ze klappen zo hard, omdat ze bang zijn zelf geen plekje op de IC te kunnen bemachtigen als ze ziek worden…’ somber ik tegen de vriendin met wie ik steeds woorden krijg over het RIVM. Hier zijn we het in elk geval over eens. ‘Ik erger me gek,’ beaamt ze.

Ik weet, dat mensen in de zorg blij zijn met het applaus. Blij met de bloemetjes en complimenten. Eindelijk krijgen ze erkenning. Voor zo lang het duurt, denk ik er dan achteraan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Portaal levert ook een bijdrage…….

Mensen in de zorg, in de vuurlinie. Die zelf vaak ziek worden. Het zelf soms niet overleven. Niks veilig achter de geraniums, maar met de neus vooraan. In de boter! Zonder de juiste beschermingsmiddelen vaak. Er blijft een enorm tekort op dat gebied. Gek toch.

Zo moeilijk is het toch niet om mondkapjes te maken?

Studenten, die een beademingsapparaat in elkaar zetten binnen 3 weken. Met alle onderdelen hier ter lande vervaardigd. Kijk, Heks, er gebeuren geweldige dingen. Die gasten hadden ook verwoed joggend een wolk virussen kunnen verspreiden. Of al voetballend op de openbare weg, zoals de studenten hier om de hoek plegen te doen. Maar nee, ze helpen ons uit de brand.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pasen was naadje. Overal dode kuikens in Huize Heks en ik moest ook nog op eieren lopen. Heks zit op haar hulp te wachten, die weer eens niet komt opdagen. De thuishulp, waar ze als de dood voor is. Verplicht krijgt hij een mondkapje voor. Deze superverspreider uit de zorg.

Recent onderzoek heeft uitgewezen, dat het overgrote deel van de besmetting in de provincie Groningen mensen werkzaam in de zorg betreft!

De overbelaste thuiszorg. Waar ze nog steeds zonder enige vorm van bescherming van huishouden naar huishouden hoppen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is volle maan. Midden in de nacht vliegt Heks door de stad op haar bezemsteel. Het laatste rondje met mijn hondje. De stad is godverlaten. Ik zuig de frisse nachtlucht mijn longen in. Geen virusje te bekennen op dit tijdstip. Heerlijk.

Opeens sta ik stokstijf stil. Mijn bezemsteel trilt als een kolibrie stationair in de lucht. De maan spreekt me aan, ik moet iets terug zeggen. Maar wat? Heks hoeft er niet over na te denken. Over mijn lippen vloeit een eeuwenoude tekst. Als ik de spreuk de volgende dag  probeer te reproduceren houdt hij zich verborgen in de coulissen van mijn geheugenpaleis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik kan hem zien en ruiken, maar horen gaat niet meer. Telkens als ik er dichtbij ben glibbert de toverspreuk tussen de mazen van mijn hersennetwerk door naar een klein geheim hokje. Een kamertje vol collectieve dromen en toverspreuken. Een plek in mijn hart, die haar geheimen mondjesmaat prijsgeeft. Altijd precies op het goede moment.  Maar waarom kan ik me nu die spreuk niet herinneren? Potjandrie

Niet dat het belangrijk is. Belangrijker is de eed, die ik gezworen heb met de maan als getuige. In een tijdsbestek van een paar minuten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks voelt een klik in haar hele lijf. De zaak is beklonken. Voor hoe lang eigenlijk? Voor zolang als nodig is, hoor ik gonzen.

Er ligt een hele stapel boeken op me te wachten over de Zwarte Madonna. Bij het opruimen van mijn boekenkast kwam ik het ene na het andere boek tegen over dit onderwerp. Ik had aanvankelijk niet in de gaten, dat mijn boeken over Maria Magdalena eigenlijk ook over de Zwarte Madonna gaan. Ik heb die twee heel lang niet met elkaar in verband gebracht.

Maar Heks was wel uitermate geïnteresseerd in de dames. Dame dus.

Ook wil ik bepaalde gymnastiekoefeningen gaan doen om me nog meer te verbinden met de Grote Goddeljike Moeder. Ook hiervoor ligt er een boek klaar. Al maanden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Woensdagavond luisteren we met het hele koor naar een oude uitvoering door Ex Animo van de Matthäus Passion. Via een link op YouTube hebben we allemaal tegelijkertijd toegang tot de opname. Heks gaat er eens goed voor zitten.

‘Ja, Maria, dat gaat over je man,’ zegt Heks met haar ketterse neigingen tegen het luchtledige. Tegen de flauwe vleug bloemengeur. En alsof zij dat niet weet. Deze goddelijke dochter, stammend uit een oud geslacht van priesteressen. Sinds jaar en dag uitgemaakt voor hoer, niets is minder waar, in een poging het vrouwelijk principe uit de kerk te bannen.

De Heilige Maagd en de Hoer. Dat zijn de vrouwelijke rolmodellen, waar de christelijke kerk ons mee heeft opgezadeld. En Moeder de Vrouw. En dat allemaal volgens het principe ‘Seks is slecht, blijf vooral maagd. En als je dan toch je benen wijd doet, ben je een hoer, tenzij je het met je gade doet en heel veel kindertjes krijgt……En het is ook niet de bedoeling, dat je van die voor dit doel noodzakelijke seks geniet……’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hebben vrouwen een ziel? Dat is ook eeuwenlang de vraag geweest. Voor de zekerheid zijn alle aanhangers van de Grote Moeder systematisch op de brandstapel gegooid. Mannen zowel als vrouwen. maar het meest toch de vroedvrouwen en kruidenvrouwtjes. De Tante Betjes, die zich hun ziel niet lieten afpakken door het patriarchaat. De tegendraadse buitenbeentjes.

Ik weet niet, waarom de Zwarte Madonna me roept. Heks, een ouwe Calvinist. Totaal niet thuis in Maria verschijningen of apocriefe verhalen. Doe maar gewoon, zondaar, dan doe je al gek genoeg. Magdalena roept me al tijden besef ik nu. Al zeker dertig jaar.

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Geurige kleurige pup met schattige flapoortjes doet zijn intrede in de buurt. Eindelijk weer een Duitse Herder! De verhoudingen zijn weer hersteld! Deze kleine nieuwe held, Darius is zijn naam, wordt aan VikThor voorgesteld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Carlos de Meesterdief

Gisterenavond om een uurtje of half negen gaat de bel. Uiterst ongebruikelijk in deze tijden van thuisisolatie. ‘Ik kijk even uit het raam, Trui,’ ik heb mijn boezemvriendinnetje aan de telefoon, ‘Oh, het is Buurman met zijn nieuwe pup! Ik bel je zo terug!’

Mijn vriendin zit ook aan huis gebakken. Ook zij behoort tot de risicogroep.

Ze woont aan een pleintje, waar puberale buurkinderen het recht menen te hebben om de meest vreselijke rotmuziek keihard af te spelen gedurende de godganse dag, terwijl een gescheiden buurman luid loeiend zijn ellendige leven bespreekt met Jan en Alleman. Intussen zijn weekendkinderen vergiftigend met allerlei kwaadsprekerij over de afwezige moeder……

Lekker als je eventjes buiten in de tuin van het zonnetje wilt genieten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, pas 3,5 jaar terug…….

‘Ik ga dus maar fietsen elke dag. Ik doe heel voorzichtig, hoor. En een groot gedeelte van mijn medemensen doet dat ook. Maar af en toe! Wil je langs mensen, die breeduit naast elkaar op een fietspad rijden. Dus dan bel ik vriendelijk, maar opzij gaan, ho maar. Kijken ze ook nog supergeïrriteerd naar je….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, vertel mij wat. Ik heb gisteren weer een uitermate ellendige fietstocht gehad in dat opzicht. Overal mensen, die veel te dicht bij kwamen. Zelfs toen ik op een bankje in the middle of nowhere zat. Honderden meters links en rechts. Maar nee hoor, wandelaars gingen vlak langs me heen lopen, een praatje maken en steeds dichterbij komen…. Bizar.

‘Ik fiets met een zwaaiende dummy. Als naast elkaar fietsende tegenliggers niet opzij gaan krijgen ze een lel. Althans, die kans lopen ze. Het valt nog niet mee om hen te raken met dat gezwaai. De meeste mensen moeten erom lachen…’

‘Joh,’ vervolgt mijn vriendin, ‘Het toppunt was een echtpaar, die het echt vertikte om ruimte te maken op het fietspad. Ik wilde hen inhalen. Ik belde en belde, maar geen sjoege. Toen de vrouw geërgerd haar hoofd omdraaide, bleek het een medewerkster te zijn van de apotheek hier in het dorp! “Ach, het is toch niet vol te houden,” was haar reactie. Minzaam lachend zo van “stel je niet aan…”‘

Nou, de apotheek van Zoeterwoude Dorp staat er weer gekleurd op……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks gooit de hoorn op de haak. Halverwege het gesprek. ‘Ik bel straks terug,’ roep ik op de valreep. Snel ruk ik een mondkapje tevoorschijn. Ik lijn VikThor aan en snel de trap af. VikThor is ook opgewonden. Hij heeft die kleine blaffende belhamel al zien staan vanuit het raam…..

Buiten staat Buurman met de meest schattige pup ooit. Op VikThor en Ysbrandt na dan. Tien weken oud. Ontroerende flaporen. Een wollige donkere vacht met lichtbruine poten. Kleine gisse oogjes in een aandoenlijk koppie…..

‘Dit is Darius,’ stelt Buurman hem voor. Natuurlijk een Duitse herder. Er is namelijk maar 1 echte hond en dat is de Duitse herder volgens Buurman. En uiteraard een reu, want Buurman en zijn liefje hebben altijd reutjes gehad. Net als Heks.

Het hondje raakt uitermate opgewonden door de aanwezigheid van die grote volwassen VikThor. Hij piept benauwd en verstopt zich achter zijn baasje. Komt tevoorschijn…… Duikt weer weg……

VikThor gaat lekker tegen de knie van Buurman zitten. Hij laat zich uitgebreid knuffelen. Voorzichtig besnuffelt de pup mijn ventje. Intussen kletsen Buurman en Heks ontspannen. We geven niet veel aandacht aan de hondjes. Na een minuut of vijf is het ijs gebroken. Darius wordt steeds overmoediger. VikThor gaat gemoedelijk op zijn rug liggen.

Neusjes tegen elkaar. Vik geeft een klein likje…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Oh, wat lief allemaal,’ Buurman is helemaal vertederd. Net als Heks. ‘Eigenlijk zouden we dit moeten filmen,’ zeggen we tegen elkaar. Allebei hebben we natuurlijk geen telefoon bij ons. Zoals meestal. ‘Wij herinneren ons dit en dat is genoeg,’ besluit Buurman, ‘Hoe vaak kijk je nu eigenlijk naar filmpjes en foto’s?’ Maar stiekem vinden we het toch jammer van die ontbrekende camera.

Buurman komt steeds dichter in de buurt van Heks staan. Anderhalve meter afstand houden is voor sommige mensen gewoon erg lastig heb ik ontdekt. Ze proberen het oprecht, maar in het vuur van het gesprek wordt anderhalve meter steeds meer een meter. Heks schuift naar de andere kant van het in de gevel aangebrachte bankje.

De pup maakt nu echt oogcontact met Heks. ‘Hij is dol op vrouwen met hun hoge stemmen, net als zijn voorgangers….’ bromt Buurman trots. Het hondje komt dichterbij en snuffelt aan Heks. Dan laat Darius zich lekker aanhalen. Oh, wat is hij zacht!

‘Het is een geweldig mooi hondje. Zijn poten zijn nu al zeker zo dik als die van VikThor. Dat wordt echt een beer van een hond, voorspel ik je…’ roep ik enthousiast tegen Trui, als we ons telefoongesprek later voortzetten.

Ja, eindelijk weer een Duitse Herder in de buurt. Na anderhalf jaar. Het werd tijd. Het evenwicht is hersteld. ‘Iedereen in de buurt is blij, Heks, Hij krijgt zoveel liefde van alle buren….’ Buurman kijkt verliefd naar zijn pup.

Zo ziet Darius er nu ongeveer uit…….

Het is vreselijk veel werk, zo’n kleintje. Buurman heeft zeker een week op de bank geslapen om het beestje gerust te stellen. Ook loopt hij midden in de nacht een extra rondje. En eentje ’s morgens heel vroeg! En ze slopen de boel, die kleine monsters met hun scherpe tandjes, dat is ook nog een dingetje.

Maar er is niets zo goed voor de levensvreugde als zo’n heerlijk puppy. Helaas groeien ze als kool. Volgende week is hij waarschijnlijk in gewicht verdubbeld.

Ja, VikThor, dit is je nieuwe maatje. Jij bent nu zijn grote broer. Net als zijn voorganger Carlos de Meesterdief dat voor jou was…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com, VikThor met zijn grote broer

Vandaag zing ik geen liedjes, ik ben te laat begonnen. Vandaag een beetje zonnen. Mijn toet en mijn tietjes. Het gaat nog wel wat duren, die thuisisolatie. Dat krijg je met zo’n stronteigenwijze keur der natie. Leiden loopt vol gekken, ze bezetten de terrassen. Moeten weer verkassen. Van de BOA’s. Ze vertrekken. Maar niet voor lang. Wees maar niet bang. Corona kan verrekken.

Vanmorgen word ik vroeg wakker. Waarvan? Geen idee. Een geluidje. Of is het Snuitje? Mijn 17 jaar oude katje. Nog steeds in leven tegen alle verwachtingen in. Met behulp van een kwart tartaartje van de ambachtelijke slager elke dag. En een kwart tabletje Mitrazapine om de zoveel dagen.

Door die pilletjes gaat ze keihard miauwen. Soms. Niet altijd. Midden in de nacht ook. Vlak naast mijn oor. Maar vanmorgen is het niet mijn intussen stekeblinde plaaggeest, die me wekt. Ik ben gewoon uitgeslapen. Een unicum. Na een ongelofelijk brakke nacht weliswaar.

Eigenlijk moet ik nu de online Matthäus Passion inzingen, maar de link is me veel te laat toegestuurd. In plaats van vorige week kreeg ik em pas gisteren. Het is nogal ingewikkeld allemaal. Je moet zus en zo en goed opletten, dat je de bestanden van de juiste benaming voorziet. Je moet het hupperdepup op die manier uploaden. Het duizelt Heks.

Dus besluit ik gisterenavond het maar te laten zitten. Om nu om vijf uur op te staan om met een stem als een cirkelzaag al die koralen uit mijn strot te persen lijkt me niet plezierig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Leuk project, maar te kort dag voor Heks. Vooral nu ik niet de juiste informatie heb gekregen vorige week. Ik zie mezelf maar als donateur van de Schone Kunsten. Zo sponsor ik ook nog de bioscopen. De culturele sector krijgt harde klappen, want ze zijn volstrekt overbodig natuurlijk: Niet bepaald een vitaal beroep, als je wilt overleven van een dodelijk virus.

Maar het zijn wel de vitamientjes van een vreugdevol bestaan, al die creatieve uitingen. Schoonheid heeft Heks altijd getroost. Mooie poëzie heeft me bijvoorbeeld door een zware pubertijd heen geholpen. En ook nu zie je dat er veel troost uit gaat van alle creatieve initiatieven links en rechts. Deze online Matthäus is er eentje van.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar ook allerlei initiatieven om thuisgeïsoleerde medemensen een hart onder de riem te steken getuigen vaak van enorme creativiteit en vindingrijkheid.

‘Ik heb mijn buurman van 93 opgebeld, Heks, we hebben wel anderhalf uur aan de telefoon gezeten, wat een leuke man!’ vertelt de Don me vorige week, ‘Zondag wordt het mooi weer. Ik heb hem uitgenodigd op de borrel….. Op het balkon!!!! Hij op de zijne en ik op de mijne….’

Een groot succes. Buurman krijgt een lekkere haring van de Don. Daar is hij blij mee! Hij zit al weken alleen binnen. Deze afleiding is zeer welkom. Ze kletsen honderduit.

Heks is best jaloers. Ik heb weinig leuke buren in de buurt.  Behalve een lieverd direct naast me, maar die zie of spreek ik zelden.

De bovenbuurman heeft hij mijn computer water gegeven vorige week. Mijn geschreeuw dat niet alleen zijn planten nat werden negeerde hij voor het gemak.

De computer heeft het overleefd. ik heb hem direct droog gemaakt en in veiligheid gebracht. Heks was er snel bij en goddank niet net eventjes in de keuken aan het rommelen of iets dergelijks.

Gelukkig heb ik mijn online-retraite van Thich Nhat Hanh nog. Daar kan ik zo lang over doen als ik wil en dat is meer iets voor Heks. Snelle acties onder hoge druk krijg ik niet meer voor elkaar. Maar lekker langzaamaan in en uit ademen….. Dat zal wel gaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat zijn we gezegend,’ zeggen de Don en Heks tegen elkaar aan de telefoon. We bellen elke dag met elkaar. Vanuit onze mooie huisjes. Met een eigen douche en toilet. Een keuken en een paar slaapkamers. Thuisisolatie is prima te doen in ons kikkerlandje.

Soms hebben we elkaar niets te melden. We maken natuurlijk geen zak mee. Maar doorgaans kletsen we elkaar de oren van het hoofd. Met verhalen uit de oude doos. Of we filosoferen over het leven. Momenteel is ook de politiek regelmatig aan de beurt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Je hebt helemaal gelijk, Heks,’ zegt de Don dan. Als ik weer eens mopper op het hopeloze beleid of het asociale gedraag van hardlopers. Maar we zijn het er intussen ook over eens, dat onze premier zo gek nog niet is. Hij houdt zich staande. Zegt niet al te gekke dingen. En de stomme fouten, die hij heeft gemaakt bij de aanvang van de crisis, worden werkelijk in elk land gemaakt.

Een echte fan zal ik nooit worden. Daarvoor ben ik teveel een ouwe socialist. Maar toch petje af. Het lijkt me een kutvak. Dat vinden politici zelf meestal niet. Ze genieten ervan om iets in de melk te brokkelen. Wat dan ook. Als ze maar lekker kunnen brokkelen. Ook zitten er veel narcisten tussen. Vooral op hoge posities…..

Kijk naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt.  Daar wordt de bevolking systematisch gegaslight door hun psychopathische leider. Dat kan je er dan echt bij gebruiken, bij alle ellende.

Het zal nog wel eventjes gaan duren allemaal. In Parijs zijn de hordes hardlopers aan banden gelegd, ook hier ben ik jaloers op. Heks baant zich dagelijks door een menigte kwijlebabbels op loopschoenen. Ook loopt de stad met het mooie weer vol dagjesmensen…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Mamma zwaan

Soms zou ik willen, dat de Nederlanders volksaard niet zo antiautoritair was. Dat handhavers mensen massaal naar binnen konden drijven. Als schapen. Makke schapen.

Maar ja, dan kon ik ook niet meer lekker fietsen met mijn hondje. ‘Ik slinger tegenwoordig met een dummy van VikThor als mensen geen afstand houden. Als ze niet opzij gaan krijgen ze een knal….’ vertrouw ik de Don toe. Hij ligt in een deuk, ‘Ik zie het voor me Heks.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Pappa zwaan

‘De meeste mensen moeten er om lachen. Ze begrijpen de boodschap. Op die manier houd ik ook die gekken op racefietsen in bedwang. Die gaan door muren en beton, puffend en hijgend. Dwars door alles heen. Maar die woest slingerende knaloranje dummy schrikt ze toch af!’ grinnik ik er achteraan.

Het wordt wel steeds lastiger om veilig met VikThor op stap te gaan, want nu zit ook de berm van de Singel vol met picknickende studenten. De rest van dit studentikoze volkje zit breeduit uitgestald op de stoepen van hun overvolle huizen in de binnenstad. Precies zoals Heks vroeger met haar huisgenoten. Met kratten bier en flessen wijn…… Als toeschouwers op een tribune. Wij Leienaars hebben ongewild publiek.

©Toverheks.com

Wij vormden echter geen gevaar door met z’n allen op die stoep te zitten. Er was nog geen Corona. Wij kregen indertijd met aids te maken, maar dat liep je niet op de stoep zittend op…….

Al die mensen, die de straat op gaan…… Het wachten is op de volgende piekervaring van dit virus, een nieuw dieptepunt voor de IC….. Olé,olé! 

Nee, we zijn er nog niet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Nu heeft ze al vaak in mijn kamer gestaan. Een jurk van licht en bloemen aan. Ze stroomt door mijn handen bij elk verdriet, schuwt de ergste pijnen niet. Zwarte Madonna, mijn Moeder, mijn Vrouwe. Mag ik nog meer, dieper, dichter van je houden?

 

Heks is niet de gemakkelijkste. Zacht uitgedrukt. Ik geloof zowel wel als niet in van alles en nog wat. Ik beweer zowel het deel als het tegendeel. Ik sta als dochter van een vasteplantenkweker zowel tot aan mijn enkels in de klei als met mijn kop in de wolken. Ik verkondig zowel een positieve instelling als het belang van niet de ogen sluiten voor de rauwe realiteit…..

Heks is water en vuur. Mijn sterrentekens bevestigen dat. En aangezien de ascendant steeds meer invloed krijgt bij het stijgen der jaren, zo is me onlangs vertelt, word ik op mijn oude dag steeds vuriger. En dat is te merken.

 

 

 Licht ontvlambaar vlieg ik op mijn bezemsteel door de lucht. Ideaal vervoermiddel in deze rare tijden. Anderhalve meter afstand is geen enkel probleem. Behalve misschien bij de interactie met vreemde vogels. Gelukkig zijn die niet bevattelijk voor het Coronavirus. Tijgers wel, zag ik op het journaal. Moet ik me nu over mijn katten zorgen gaan maken?

Ik zit op mijn balkon in de zon met een boek van Deepak Chopra en Leonard Mlodinow. Ik heb het in mijn boekenkast gevonden, het bonnetje er nog in. Het staat er al 7 jaar te wachten op een lekkere beurt. Een leesbeurt wel te verstaan.

Wetenschap versus spiritualiteit is de ondertitel van ‘Botsende wereldbeelden.’ Ik lees de eerste hoofdstukken. Inderdaad, de schrijvers verschillen als dag en nacht. Ze vertegenwoordigen helemaal de interne tegenstellingen in Heks zelf.

Hoewel het bij mij allang niet meer botst vanbinnen. Middels Heilige Geometrie vloeien mijn ideeën spiralend heen en weer tussen de verschillende hersenhelften. Het scheelt ongetwijfeld, dat ik beide helften heb kunnen ontwikkelen. Niet gehinderd door met handen en voeten gebonden te zijn aan een normaal bestaan.

 

Geen veeleisende man, die me dom wil houden bijvoorbeeld of wiens huishoudster ik uiteindelijk geworden ben. Geen kinderen, die hinderen. Op hun unieke heerlijke manier. Maar toch. Geen werk, geen oubollige kerk. ‘Hoorde nergens bij, volstrekt autonoom’ staat er straks op mijn zerk.

Ik zit heerlijk te lezen. Naast me zit een grote honingbij. Ze heeft zich genesteld op de parasol, die dient als windscherm. ‘Halo bijtje,’ zoem ik opgewekt. Hoeveel bijen ik toch tegenkom sinds ik me met dit volkje heb verbonden! Sinds hun onbaatzuchtige hulp afgelopen winter. In de vorm van magische honingzalf. In de vorm van een genezende doek met een bijenrune.

Die doek hangt bij mijn voordeur. Soms draag ik em, gewoon om mijn hals. Mijn magische bijendoek. Dat heksengeschenk gemaakt op de heksenschool.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vanmorgen wist ik opeens dat ik toch een eed wil afleggen. En ik wist ook eindelijk met wie. Dat wist ik natuurlijk al die tijd al. Het was in feite de eerste godin, die in me op kwam. Toch hoopte ik stiekem, dat er nog een leuke spannende oude Noord Europese Godin zou opduiken met een dringend verzoek.

Maar het is de Zwarte Madonna, die me roept. Zij is de eerste vertegenwoordigster van de Grote Moeder, die zich ooit in mijn hart nestelde. Ik had werkelijk geen idee, met wie ik te maken kreeg, er was toen nog geen internet.

Ook werden er nog niet zoveel noemenswaardige boeken geschreven over deze dame. Ik heb destijds niets kunnen vinden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Beeld gevonden in de Dordogne, de Zwarte Madonna heeft in Frankrijk van oudsher veel aanhangers…..

Intussen is er veel meer bekend over Maria Magdalena. Want het blijkt haar te zijn, mijn Zwarte Vrouwe. De vrouw van Jezus van Nazareth. Beweert de 1, weerlegt de ander. Het patriarchale gepis op de Heilige Schrift heeft haar gedaante toch niet helmaal weg kunnen wassen.

Overal duikt ze op. Vele nazaten van haar en haar man lopen nog rond. Dat is wat er beweerd wordt. Door ketters en etters en overdwarse heksen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dus Heks gaat een eed zweren aan de Zwarte Madonna. Haha. Volgens de bijbel mag je helemaal niet zweren. Wat een tegendraadse eed zal het worden. Echt wat voor jou, Heksje. Ik voel me er opeens heel goed bij.

Nu heeft ze al vaak in mijn kamer gestaan. Een jurk van licht en bloemen aan. Ze stroomt door mijn handen bij elk verdriet, schuwt de ergste pijnen niet. Zwarte Madonna, mijn Moeder, mijn Vrouwe. Mag ik nog meer, dieper, dichter van je houden?