Yes, yes, yes, Heks gaat op reis met de Oriënt Express. Reken maar van Yes. Als de Grote Verdoving voorbij is. Als we door een vaccin wakkergekust, geheel ontwaakt, naakt voor de goden staan. Valt er dan wat te kiezen?

‘Wat ga jij stemmen? Mag ik dat vragen?’ informeert de man met hond tegenover me. In een Leids park. Op een suffe donderdag. Mijn gesprekspartner is een Wappie. Ik vergeet steeds, dat zijn charmante warhoofd vol complottheorieën zit. Een normaal gesprek valt eigenlijk niet met hem te voeren, leert de ervaring.

Sowieso lijkt een verbale poging tot uitwisseling met hem totaal niet op een gesprek. Hij begint al snel allerlei kretologische onzin te debiteren. Op een licht schreeuwerig geluidsniveau. Heks houdt het nooit lang uit met hem. Ook vandaag probeer ik te ontsnappen, maar er is geen ontkomen aan.

‘Ik mag niet stemmen, omdat ik geen Nederlands paspoort heb,’ blaat hij opgewonden verder, ‘maar als ik zou kunnen stemmen, werd het Forum voor Democratie!’ Daar staat Heks dan toch weer van te kijken. Serieus? Meen je dat nu? Ik heb nog nooit zo’n zotte Forum stemmer in het wild ontmoet…..

‘Thierry Baudet is toch zo geweldig, bladiebla,’ ratelt Wappie recht in mijn gezicht. Ik heb mijn scootmobiel al drie keer verplaatst, maar de man blijft mijn veilige cirkel met voeten treden. Ik rijd maar weer een stuk naar achter.

‘Ik ben echt blij, dat je niet mag stemmen,’ geef ik hem streng zijn vet, ‘Baudet is een ongelofelijke idioot. Ik ben lid van de Facebookgroep Baudet legt ergens bloemen. Kunnen we nog een beetje lachten met zijn allen om die kwezel. Is hij toch nog ergens goed voor.’

‘Niet dat hij iets klaar gaat maken, hoor, met de verkiezingen. De zotteklap heeft zichzelf zo oneindig belachelijk gemaakt de afgelopen winter. Geen weldenkend mens gaat nog op die gek stemmen….’

Ja, de verkiezingen. Heks baalt ervan als een stekker. Weer jarenlang die KutRutte voor de boeg. Bovenaan in de peilingen. Schaamteloos zit hij leuk te doen in koffietijd en andere suffe televisieprogramma’s. Die domme dozen van koffietijd gaan gewoon mee in zijn frivole geëikel. Leuk voor al die slachtoffers van de toeslagenaffaire.

Meestal vrouwen, omdat zij, zo is uit onderzoek gebleken, de toeslagen regelden en ervoor tekenden. Waardoor ze onterecht als fraudeur werden bestempeld. Komt die Ruttekutte in hun televisieprogramma ook nog eens de lolbroek uithangen…..

Heks kijkt nooit naar Koffietijd. Ik verneem in een ander programma over de praktijken van Quinty en Loretta. Brrr.

Rutte moet oprotten. Rutte moet weg. Geen VVD meer. Geen asociale zakkenvullers meer. Geen regenten meer aan onze centen. Geen VOCpraktijken meer, waarvoor de gehele Nederlandse bevolking zich dan eeuwen later naar Jan en Alleman moet verontschuldigen……..

Heks gaat haar laatste levensfase in en dat is maar goed ook. Mijn eeuwige idealisme is gesmolten als sneeuw voor de zon de afgelopen jaren. Ik zie de mens nu voor wat hij of zij is. Dom. Inhalig. De plaag van deze blauwe planeet. Onze Grote Moeder. Die we verachten en verkrachten…..

Maar goed, je kunt er natuurlijk ook om lachen. Om al dat gekonkel de laatste weken rondom de Coronaregels. Nog eventjes snel punten scoren bij de ongeduldige bevolking met versoepelingen links en rechts, ook al lopen de cijfers gezellig op.

Heks zit dan ook vaak te lachen voor de televisie tijdens het journaal. Ook bescheur ik me met enige regelmaat om de idiote berichten in de krant. Echt. Uit lijfsbehoud.

Ach, ik ben al te lang niet eens een keertje lekker beetgepakt. Ik zie zelden iemand. Op zondag wandel ik vaak met Annabel. Gelukkig. Dat wel. Dus ik spreek niet alleen maar Wappies met honden, die me achtervolgen met hun complottheorieën.

Ook laat Steenvrouw zich met enige regelmaat testen op Corona. Niet dat ze klachten heeft. Ze doet dit, zodat ze mondkaperij bij me op de kopie kan komen. Heks vindt haar dubieuze praktijken hilarisch. Daar zijn die testjes vast niet voor bedoeld! Maar wat is het gezellig om weer eens onbezorgd kletspraatje maken aan de keukentafel……

Ook heb deze week een mooie aquarel gekregen van mijn buurvrouwen. Een paar lieve studentes, bij wie ik sinds kort mijn krant in de bus gooi, als ik em uit heb. Vaak na louter kruiselings lezen….

En ik ben weer een leuke vent tegen gekomen van 95. Een oude schoolmeester. Hij is zeer kwiek, fietst nog vrolijk in de rondte. Het is een bezig baasje. Zo organiseert hij bijvoorbeeld speelgoedtentoonstellingen in oude kastelen.

Heks heeft een mooie tekening van hem gekregen. Zomaar spontaan. Midden op straat. Van de Oriënt Express.

Magiër plant dromen in mijn hoofd. Wat wordt me beloofd? En wat geloof ik?

Daar zou ik nog wel eens een keertje mee naar Wladiwostok willen reizen. Het zit er voorlopig niet in, maar wie weet ooit!

Als de verdoving is uitgewerkt. De mondiale Coronaverdoving.

Heks krijgt geld van de bedeling, zodat ik een toontje lager zing. Maar ik wil niet lager zingen met de Matthäus voor de deur. Dus klaar met het gezeur. Vandaag gaan we niet spelevaren. Ik kan de klus even niet klaren. Maar niks te maren of te mieren: Buurman traint mijn lachspieren.

‘Ha schat, kunnen we op een andere dag afspreken om te gaan zwemmen? Ik krijg mezelf niet opgestart,’ bibberig zit ik aan de telefoon. Het is me niet gelukt om bijtijds uit de kreukels te komen. Sterker nog: Ik voel me vrij ziek. Pijn in mijn buik. Halfzacht. Misselijk. Alsmede de normale spierpijn in het kwadraat. Het idee om in een ijskoud bad te springen is verre van aanlokkelijk.

‘Morgen lukt niet, Heks. Ik ga dan de boodschappen doen, die ik normaal gesproken op dit tijdstip doe,’ Saar is not amused dat ik zo laat nog afzeg. Tegelijkertijd weet ze natuurlijk ook wel, dat ik niet zomaar afbel.

‘Misschien kunnen we sowieso beter op vrijdagmiddag gaan,’ stel ik voor. Dan ben ik door mijn thuiszorg en prikken noodgedwongen al uren op. Dus ontkreukeld. Maar misschien ook alweer doodmoe van deze activiteiten.

Het is nog niet zo eenvoudig om als een halvezool te leven. Om je miezerige activiteiten dusdanig in te plannen, dat je niet constant alles af moet bellen.

Terwijl we overleggen gaat de deurbel. Ik doe de deur open en hoor Buurman stommelen in het portaal. VikThor stuift de trap af. Hoera! Vriend Carlos komt op bezoek met zijn baasje.

Even later sjokt de enorme Duitse herder de trap op. Gevolgd door zijn eveneens uit de kluiten gewassen baasje. ‘Hi Heks, ik zie het al. Griep zeker? Je ziet er niet uit gewoonweg. En je loopt nog in je pyjama! Haha!’

‘Als jij nou eens mijn hondje een klein piesrondje geeft, dan zet ik even koffie en trek wat kleren aan,’ roep ik blij, terwijl ik VikThor alvast aanlijn. Zo kom ik mooi onder een uitlaatronde uit. Snel kleed ik me aan, zet koffie en swiffer een pak kattenhaar van de keukenvloer. Ik haal een was uit de machine. Borstel mijn haren in een staart……

Waar blijven ze nou? Buurman neemt de tijd! Een half uur later gaat de bel. ‘Ik was eventjes naar de drogist, Heks. Ik heb oorontsteking gehad en had nog wat medicatie nodig. Ja, heftig zo’n ontsteking. Blij dat het min of meer over is.’

Even later zitten we luidruchtig te blaten aan de keukentafel. Een normaal gesprek is er nooit bij met ons. Zoals altijd zit Buurman me verschrikkelijk aan het lachen te maken. Wat is het toch een mafkees.

Allerlei onderwerpen passeren de revue. De verkiezingen. ‘Partij voor de Dieren, Heks?’ vraagt hij naar de bekende weg. Het achterlijke referendum. We zijn allebei tegen die kutwet. ‘Toch gaat die er komen, let maar op. Het maakt echt niks uit wat wij vinden. Zolang die idioten in Den Haag er hun zinnen op hebben gezet gaat het gewoon door.’

‘En dan, waar hebben we het over. Alsof ze nu nog niet alles van ons weten. Neem nu het medische dossier. Daar wilde ik vanaf dag 1 niet aan meewerken. Ik heb dan ook altijd overal nee gezegd tegen het verspreiden van mijn medische gegevens. En toch zie ik soms opeens ergens persoonlijke informatie opduiken, die daar niet hoort te staan. Dus….’

Dus. Dus.

We gaan wandelen. Op ons gemakje kuieren we door de stad. Carlos kan niet meer zo hard tegenwoordig. Hij is bijna 11 en dat best oud voor een Duitse herder. VikThor trekt onvermoeibaar aan de riem. Zoals altijd probeer ik hem te laten volgen, maar zodra ik even niet oplet staat de lijn weer strak. Mijn lamme armen maken geen indruk.

Heks’ krachtverlies is dramatisch. Vorige week probeer ik een paar schroeven in een keukenkast te draaien. In een bestaand gat. De kattenkrabplank, die ik probeer op te hangen is al een keertje naar beneden gelazerd. Dit is dus nu een nieuwe poging.

Ik schroef en schroef met een ongeluk. Maar er gebeurt gewoonweg niets. ‘Zal ik het eens proberen?’ vraagt mijn hulp, als ze me zo ziet stumperen. En met twee slagen zitten beide schroeven muurvast. Tot mijn verbijstering.

Ik denk altijd dat ik alles nog kan, maar dat valt dus nogal tegen. Ik ben eindelijk de slappeling geworden, waar mijn vader me altijd voor uitmaakte. Hij heeft dus toch gelijk gekregen!

Gelukkig maar dat ik zo’n goed hondje heb. Uiteindelijk gaat hij het wel leren. Hij doet echt zijn best, maar ja. Voorwaartse Springer Spaniëlkrachten versus een dodelijk vermoeide baas.

Buurman en Heks drinken koffie op een terrasje. Hij vertelt over zijn nieuwe baan als financiële man bij een non-profit organisatie. ‘Hoe is het nu met jouw financiën, Heks? Nog zoveel gezeur en gezanik?’

Ik vertel hem hoe ik onlangs geld voor een paar schoenen en een jas heb gekregen van de RK Parochie Heilig Kruis Locatie Stadskanaal. ‘Die parochie bestaat, maar het is niet overgemaakt vanaf hun rekeningnummer …… Tja, wat moet je ermee? Deze armoedzaaier is in iemands optiek afhankelijk van de bedeling. En dat wordt er eventjes goed ingewreven. Die nobody zal het wel grappig vinden, neem ik aan…….’

Maar mag ik even een teiltje?

‘Mijn meisje en ik zijn onlangs getrouwd en dat is geen grapje!’ vertelt Buurman plotsklaps. Ha, wat leuk! ‘Ja, echt. Na dertig jaar samenwonen vonden we het opeens tijd worden. Dus wij met zus en zwager naar het stadhuis. We hebben het heel piepklein gehouden!’

Ach, wat een dag. Doodziek opstaan, bijtrekken om weer snel naar bed te vertrekken. Goede voornemens verdampen in zweet en spierkrampen. Bezoek van de buurman. Beetje lachen en genieten. Want dat kan ik zo goed heb ik net weer gehoord. En het is zo! Koffie en een wandeling en dan weer plat. Nog eens opstaan om naar de fysiotherapeut te gaan. Om je te laten martelen….

Ga er maar aanstaan. Zo is je leven met ME. En vandaag valt nog alles mee! Hé!