‘Wat krijgen we nou? Waar doen we het voor? 1100 euro? Lik m’n oor! Heks gaat op zoek naar een goedkoop type, om me af te helpen van een paar pestpoliepen. De methoden modern, de prijzen vaak straf, symptomen spontaan verdwenen……, ben ik na mijn zoektocht terug bij af!

Afgelopen maandag krijg ik een verwijsbrief van de dierenarts. Ferguut heeft last van een oortje. De dierenarts heeft het onlangs schoongemaakt. ‘Ik geef je een pijnstiller mee, maar als hij er over een week nog last van heeft, moeten we wellicht verder kijken….’ ze aarzelt een beetje. Ik heb geen idee waarom.

Nog niet……

‘Het zou wel eens een poliep kunnen zijn, maar ik heb niet de middelen om die diagnose te stellen,’ Heks hoort niks raars, ‘Misschien moet er een KNO arts naar kijken….’

Naar kijken, naar kijken….? En dan?

Hangend oortje kan duiden op poliep….

Na een week vindt de panter het nog steeds niet leuk als ik aan zijn oor zit. Hij reageert gelukkig niet meer zo heftig als eerst. Wel eet hij weer beter, hij is weer een beetje aangekomen na zijn eenzame opsluiting, niet eens met water en brood, in het leegstaande gebouw hier in de straat. Als ik een paar dagen later overleg met de dierenarts besluiten we toch eens verder te kijken.

Met de verwijsbrief in de hand bel ik naar een praktijk in Rijswijk. Dezelfde club, waar VikThor zijn bionische poot aan te danken heeft. Kundig, maar peperduur. VikThor is verzekerd, maar mijn katten lopen onverzekerd rond. Ze hebben zelden iets, behalve de panter. Hij is al zo vaak in de problemen geweest door zijn zotte avonturen.

Raar hangoogje kan duiden op poliep

‘Mijn kat heeft misschien een poliep in zijn oor. Ik wil graag, dat er eens iemand naar kijkt, mijn eigen dierenarts heeft niet de apparatuur om zo diep in de gehoorgang te komen…’ begin ik mijn verhaal.

Het meisje aan de andere kant lijkt niet goed te begrijpen, waar ik het over heb. Schutterig staat ze me te woord. Met moeite trek ik de juiste informatie uit haar. Met name de kosten interesseren me. Ik wil een idee hebben, waar ik aan toe heb voordat ik mijn schatje door hen laat behandelen. ‘Het eerste consult is 120 euro. We maken dan eerst een CT scan. Dat is nog eens 1100 euro. Daarna gaan we……’ Heks schrikt zich een ongeluk.

Een CT scan? 1100.00 euro? Om te kijken of er wellicht een poliep in dat kattenoortje zit? Geen denken aan! Zijn ze helemaal van de pot gerukt? Alsof je met een kanon op een mug schiet. ‘Dat ga ik echt niet doen, mevrouw, ik kijk nog eens verder. Twintig jaar geleden waren er ook poliepen in oren van katten. Toen werden ze ook verwijderd. Zonder CT scan…….’

Ik leg de hoorn op de haak.

Vervolgens bel ik met Utrecht. Het universitaire veterinaire gebeuren, waarover ik altijd allerlei zeer wisselende verhalen hoor. Zij zullen toch wel normale tarieven hanteren?

©Toverheks.com

©Toverheks.com Geen hang-oog of hang-oor te bekennen bij mijn panter……

‘We beginnen met een CT scan, de goedkoopste is een beperkte scan van 850 euro. Misschien dat we het daarmee redden. Dan volgen er nog….’ Heks luistert de rest niet af. Ja, Utrecht is iets minder extreem met de prijzen, maar het is nog steeds van de gekke. Wat mankeert die mensen? Je wordt toch dierenarts uit roeping? Niet om een vette bolide te kunnen rijden?

‘Ik heb hier op een forum een verwijzing naar een praktijk in Beneden Leeuwen gevonden,’ roept mijn rechterhand Rozenhart door de telefoon, ‘Zij weten blijkbaar raad met poliepen in kattenoren….’

Heks belt met de praktijk. ‘Wij maken geen gebruik van een CT scan. Wij kijken met een piepklein cameraatje in keel en oor. Dat kost zeker geen 1100 euro. In de verste verten niet. Maar het fijne weet ik er niet van, de dierenarts belt u vanavond om te overleggen….’ Kijk, dat klinkt hoopgevend!

Die avond spreek ik uitgebreid met een geweldige ouderwets bevlogen dierenarts uit Beneden Leeuwen. Zij krijgen heel veel mensen uit het hele land, die zich een ongeluk zijn geschrokken van de prijzen bij de gespecialiseerde dierenklinieken her en der.

‘U slaat de spijker op de kop, mevrouw, vroeger werden er ook poliepen verwijderd, zonder CT scan. Maar de prijzen, die u noemt verbazen me ook heel erg. Zo’n scan zou hooguit 400, tot misschien 600 euro bij een meer uitgebreide scan, mogen kosten. Wat een prijzen….’

‘Wij kijken met een klein cameraatje in het oor. Je kunt gewoon door het trommelvlies heenkijken bij een kat. Als er een poliep zit, zie je dit en dat, zus en zo…’ legt de man geduldig uit, ‘We kunnen ook in de keel kijken. Als we eerst foto’s maken, daarna nog met de camera kijken, dit en dat , zus en zo, dan kom ik op hooguit 360 euro voor de diagnose….’

Hooguit. Misschien zijn de röntgenfoto’s voldoende bewijs voor de aanwezigheid van een poliep.

Zo. dat is wel eventjes andere koek.

Hoe komt het toch, dat er zoveel klinieken zijn, die van die wauwse prijzen hanteren?

‘Er is een club uit Denemarken, Anicura, die alle dierenziekenhuizen in Nederland op koopt. Vervolgens drijven ze de prijzen op. En dan krijg je dit soort wantoestanden…..’ vertelt een dierenarts me. Mensen kunnen hun beestjes niet meer laten helpen. Tenzij je stervensrijk bent of goed verzekerd. Wat ook peperduur is. Heel kwalijk…..

Ja, schokkend. Wat is de wereld toch ruk. Wat zijn mensen toch hebberige ellendelingen. Goddank zijn er nog ouderwetse dierenartsen. Er zit er ook eentje in Oegstgeest. Hij haalt hoogstpersoonlijk poliepen weg. Tenzij het te gecompliceerd is. Hij zal in elk geval een diagnose kunnen stellen. Zonder dure apparatureluurs.

‘Ik ga eerst eens naar die man in Oegstgeest. En dan indien nodig naar Beneden Leeuwen. Maar weet je wat het gekke is, Rozenhart? Die zwarte heeft helemaal geen last meer van zijn oor. Ik kan er gewoon aan zitten frutten en hij vindt het helemaal best. Misschien kwam die irritatie toch gewoon door die prop in zijn oor. Ik kijk het nog maar eventjes aan….’

Kom ik met de schrik weg. Ik besluit echter wel wat geld opzij te zetten. Voor het geval dat…….

‘Ach, bij ons in Californie kost een gewone röntgenfoto al 500 dollar minimaal. Als je je neus bij de dierenarts naar binnen steekt ben je sowieso 90 euro verder…’ mijn nieuwe vriendin uit de States relativeert mijn ervaringen. Ze vertelt nog even verder over hoe het mogelijk is, dat in die rijke staat zoveel mensen dakloos zijn. Omdat huren, eten, zorg niet te betalen zijn.

‘We zijn de rijkste staat van de VS en hebben de meeste daklozen. Ja, dat is ook echt verschrikkelijk,’ besluit ze haar verhaal. Zo zie je maar. Het kan altijd allemaal veel erger. De Verenigde Staten, ons grote voorbeeld van hoe het niet moet. Die bananenrepubliek. Helaas apen we hier, sinds jaar en dag, alles van hen na.

©Toverheks.com

©Toverheks.com En wat vindt Ferguut er allemaal van? GAAP!!!!

 

Rust in Huize Heks. De hondenbaby heeft last van haar buikje. Heks heeft ook al iets verkeerds gegeten. En Snuitje met haar lieve snoetje piest zich nog steeds straffeloos een hoedje…… Maar niet langer in mijn bed!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Deze week doen we het rustigjes aan. Heks en haar beestenbende. De kleine heeft last van haar dikke puppenbuikie en Heks voelt zich ook niet al te jofel. Mijn buik is ook van slag. Na een afhaalmaaltijd, toevalligerwijs. Rommelig en pijnlijk. Het kan ook toeval zijn. Maar hoe dan ook, lekker is anders.

Afgelopen nacht ren ik dus weer door de steeg met mijn piepende pup. Groggy van de slaap. Jas en laarzen haastig aangeschoten over mijn pyjama. Tot twee keer toe maakt mijn monstertje me wakker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het blijkt nog loos alarm te zijn ook. Ze heeft wel last van haar buikje, dat wel, maar er komt niks meer uit haar schattige poepgaatje. Leeggescheten als ze is geraakt gisterenavond laat. Op de vloer van mijn woonkamer…….Meuh.

Rustig aan. Dan breekt het lijntje niet.

Dan is er nog Snuitje. Mijn oude katje met nierfalen, voor wie ik alweer anderhalf jaar onder een plastic tafelkleed slaap. Omdat ze af en toe in bed piest. Sinds enige tijd heeft ze last van elektrische schokjes in haar lijfje. Ik maak een keertje mee, dat ze een korte epileptische aanval heeft. Goh.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Sinds de schokjes is het ongecontroleerde piesen enorm toegenomen. Soms een week helemaal niks, dan opeens dagenlang achter elkaar ellende. Afgelopen week piest ze om de dag de hele boel onder. Dinsdagnacht zelfs tot twee keer toe in 1 nacht: Alle dekbedden en onderlakens zeiknat.

Ik was me een ongeluk, loop vloekend en scheldend midden in de nacht de boel te verschonen. Met mijn halvezolige lijf. Slaap op een ruwe handdoek, omdat de onderlakens op raken. Baal als een stekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En ik word ook boos op mijn oude katje. Mijn lijf wordt boos. Het slaat natuurlijk nergens op. Alsof mijn oude blinde schatje het expres doet. Toch moet er iets gebeuren. Ik moet ook aan mezelf denken…..

Snuitje ligt altijd op schoot als ik televisie kijk. En ze kruipt graag bij  me onder de dekens, voordat ik in slaap val. Haar uit bed verbannen is geen optie. Maar ik kan haar bezoeken wel beperkten en controleren.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks zet de stoffen bench in haar slaapkamer, met daarin een schone bak, een lekker kleedje, wat fris water en een halve haring. Of een tartaartje. Snuitje gaat nu grote delen van de dag in haar eigen hok. Als ik televisie kijk, zit ze gewoontegetrouw op mijn schoot.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar als ik’s nachts de dekbedden loswoel, waardoor de tafelkleden verschuiven, kan ze geen kwaad. Word ik niet wakker van een warme plas op mijn borstkas. Of een natte plek in mijn nek. Of een droge drol naast mijn boze bol…..

Waarom heb ik dit niet eerder bedacht? Ja, dat is inderdaad een goeie vraag.

Vannacht slaap ik eindelijk weer eens zonder plastic afdekzeil. Geen klammige dekbedden na een zweterig nachtje. Verrukt gooi ik de dekens van me af, als ik het warm krijg. Zonder dat ik daar later spijt van krijg, omdat mijn kat het losgewoelde beddengoed benat. Ik woel en draai. Gooi mijn rusteloze benen in de lucht. Ha, lekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eind van de middag wordt VikThor ook plotseling ziek. Hij kotst systematisch de hele woonkamer onder, net als we terug zijn van een wandeling in het Leidse Hout. Het is me intussen duidelijk: Hondengriepje houdt huis in Huize Heks.

Nu lig ik alweer lekker in bed te dweilen met de hondjes en Snuitertje. Tafelkleden dekken alles af. Een rustige dag. Ik hoef bijna niks. Alleen nog een piepklein rondje met de hondjes. En dat is maar goed ook.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pup op je kop, als muts, wat een mop. Ik zou er bijna toe besluiten, want Heks moet toch naar buiten! Agressie en stress, overal en alom. Corona, Corona, maakt dit virus ons soms dom?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Dat het allemaal maar mag. Dat het allemaal maar kan….’ Heks zit voor de televisie. Een actualiteitenprogramma. Het gaat over de Amerikaanse verkiezingen. Hoe die fijne republikeinen er voor proberen te zorgen dat de democraten niet kunnen gaan stemmen. Huh? Een democratie, waarin men probeert om mensen te verhinderen om hun stem uit te brengen?  Gestoord. Idioot. Volstrekt bezopen.

Maar ja, what ’s new? In die bananenrepubliek, dat derde wereldland. Dat land, waarin je het volgens recent onderzoek als kind heel slecht hebt over het algemeen…. Ze staan in de top 3 van de wereld, wat dat betreft……. Je kunt er alles van verwachten. Behalve rechtvaardigheid, gelijke kansen en een eerlijk debat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dat land wordt sinds jaar en dag geregeerd door een stelletje rasnarcissen. Met kleine tussenpozen. Als er een keertje een mens aan de macht is, zoals tijdens Obama. De structuur van die maatschappij is geheel conform de gemiddelde…. ja wat? Waar kun je zoiets nu mee vergelijken? Een dictatuureluurs? Een politiestaatapparaat?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een democratie is het in elk geval niet. Daarin zouden zulke praktijken verboden zijn. In een democratie telt elke stem. Mensen, die dat proberen te verhinderen moeten de bak in wegens hoogverraad.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Nu hoort die dikke president natuurlijk thuis in het gevang. Hij heeft de wet met voeten getreden tijdens zijn schrikbewind. Ook ontduikt hij de belastingen. Stinkend rijk als hij is. Maar die volgevreten proleet zit nog steeds in zijn witte huisje te rochelen.

Nou ja, waar heb ik het weer over? Een terloops oprispinkje, een vieze smaak in mijn mond. En de dag moet nog beginnen.

Heks wil een gezellig blogje schrijven. Maar dat valt nog niet mee. Je moet in elk geval niet de TV aan zetten. Al zeker niet naar een actualiteitenprogramma kijken. Je kunt beter met een pup door de stad wandelen. Alle gezichten gaan open, alle ogen worden zacht, zorgelijke wangen plooien zich in een lach.

Foto©pupSierra 

Foto©pupSierra

De mensen zijn weer zo gestresst, ik ben de afgelopen dagen al een paar keer flink uitgekafferd door een wildvreemde. Mijn pup niet zichtbaar in haar mandje. Zo zonder schattige buffer zijn de rapen snel gaar. Een man op de fiets spuugt een grote klodder mijn kant op bijvoorbeeld. Ik steek net de sleutel in het slot van de voordeur. Als ik verschrikt reageer, gaat hij helemaal uit zijn plaat.

Schuimbekkend en woest schelden fietst hij de straat uit. Ik hoor hem drie blokken verder nog tekeer gaan. Van god los.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ook word ik helemaal verrot gescholden door een bitch in een grote witte dure auto. Kamerbreed staat ze aan het eind van de steeg geparkeerd. Midden op straat, niemand kan er langs. Een vrouw wurmt zich toch langs de auto en vertrouwt me toe, dat de kenau zit te appen. ‘Ze reed net bijna over me heen, het gekke mens. Ik kon nog net opzij springen.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik tik op het raam, om haar te manen nu eens eindelijk door te rijden. Het raampje zoeft omlaag en een witheet blond opgepoetst hoofd begint tegen me te schreeuwen. Ze is niet van plan om te vertrekken, wat denk ik wel! Ze zit niet te appen, hoe kom ik er bij?

Even overweeg ik mijn fiets met kar weer om te draaien, maar ik krijg het niet voor elkaar. Ik heb me klem gereden. Na een nachtje met een jammerende pup, die opeens geen zin meer heeft om met VikThor in de bench te slapen, na een gebroken nacht met een aantal wandelingen door de steeg, na zo’n nacht…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks ploft bijna uit haar vel. De vrouw rijdt nu zelfs naar achteren om me te pesten. Helaas voor haar helpt ze me hiermee uit de brand. Plotseling zie ik een mogelijkheid om me toch tussen de auto en een Leids glibberpaaltje door te wurmen. Soepeltjes glijd ik door de ontstane opening. Niet veel later sta ik pontificaal voor haar auto.

Er heeft zich een hele menigte gevormd. Gespannen volgen ze onze verrichtingen. Ik moet toegeven, dat ik me redelijk triomfantelijk voel, nu ik de vrouw verhinder om de steeg te verlaten. Vrolijk lachend kijk ik haar aan. Ze kan nu zelf geen kant op, tenzij ze pontificaal over me heen walst. Hetgeen ik bepaald niet uit sluit, als ik haar opgewonden kop weer zie verschijnen. Naast haar auto deze keer.

Wat zich dan ontvouwt, daar lusten de honden geen brood van. Daar is geen puppenkruid tegen gewassen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het gekke mens is uitgestapt. Ze staat van alles te schreeuwen. Zoals, dat ze niet zit te appen. Nee, nu niet meer, dat zie ik ook wel. Dan begint ze me te beschuldigen, dat ik haar auto heb bekrast. Hetgeen niet zo is. Maar misschien zit er een oude kras ergens en wil ze me die in de maag splitsen….. Heks wacht het niet af.

Even later sta ik trillend in een park, Freya heeft een date met een andere pup. Haar grote vriendin Sierra. Het duurt even, voordat ik ben bijgekomen van deze van agressie vergeven gebeurtenis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, de Coronastress is weer voelbaar op straat. Heks vind het echt helemaal niks. Ik herinner me maar al te goed, hoe ik bijna dagelijks door 1 of andere voorbijganger voor hoer ben uitgemaakt het afgelopen voorjaar. Omdat ik voorzichtig ben. Omdat ik mondkapjes draag. Omdat ik besta misschien…..

Ik denk, dat ik pup Freya als een hoedje op mijn kop ga dragen de komende lockdown. Wel zo veilig. Een vrolijke noot nu de nood zo hoog is. Draag ik tot mijn steentje bij aan een opbeurend geluid in deze gestreste tijden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Complottheorieën en snot voor je kiezen. Je hebt niks te kiezen, kiezen of delen? Heks zit zich te vervelen en gaat op pad. Lacht zich te barsten om sluwe snuiter, stout oud mannetje! Het is altijd wat!

Wat een pisweer. Het hele weekend regent het pijpenstelen. Heks is doorweekt tot op het bot na een uitlaatronde met de hondjes. Chagrijnig prop ik de kletsnatte fietskar in mijn berging. Om hem een paar uur later weer tevoorschijn te halen. Voor een nieuwe kledderige kwelronde.

Heks voelt zich ook helemaal niet lekker. een aanval van HPDP (Hier Pijn Daar Pijn) houdt me aan bed gekluisterd, tussen de uitlaatrondes in. De hondjes liggen te stoeien aan het voeteneind. Ik kijk met 1 oog naar de zoveelste trage detective. Af en toe zak ik in slaap. Lang leve de ME, ik doe het er maar mee.

Zondagmiddag knapt het op. Een zonnetje piept tevoorschijn door het grijze wolkendek. De wereld ziet er direct een stuk gezelliger uit. Heks maakt zich op voor een echte ronde op de fiets. ‘We gaan naar het eilandje,’ verklap ik ons einddoel aan VikThor. Het eilandje in het Joppe. Waar egeltjes huizen en fazanten. Een stukje aan zichzelf overgeleverd niemandsland. Vol geurtjes en sporen. Een waar hondenparadijs.

Ik sleep mijn fiets naar buiten. Hang de kar er weer achter. Freya gaat met mand en al in de fietskar. VikThor echter draaft naast mijn bolide, hij moet zijn energie kwijt. Niet veel later tuft de karavaan de Marebrug over. Op de Singel zwenken we af richting Noord. Langs een nieuwbakken grachtje gaat het verder. Bij een hondenuitlaatstrook laat ik mijn viervoeters los.

Een stoer mannetje in een scootmobiel komt me tegemoet. Leren cowboyhoed op zijn snoet. Border Collie aan zijn voet. Ik ken hem wel. Al jaren maken we een praatje met elkaar, maar meestal in een ander park. De man is goed van de tongriem gesneden. Eindeloze verhalen, waar ik me met moeite van los ruk. Doorgaans.

Ook vandaag begint hij te vertellen. Een andere bekende van Heks komt erbij staan. Ook een man met een hondje. Ook hij klets altijd eindeloos tegen me aan. Alleen kan ik met zijn verhalen doorgaans geen bal. Doorspekt als ze zijn met diverse vormen van ‘conspiracy theory’. Iedereen is gek, niemand denkt na. En de hele wereld me dit, me dat. Hij echter heeft alles wel goed in de peiling….

Ik kijk nog eens goed naar laatstgenoemde. Een Amerikaan volgens mij. Het is een hele knappe man geweest in zijn jonge jaren, dat kun je nog goed zien. Maar er is een verslaving overheen gegaan. Substantieel misbruik van het één of ander. Schat ik zo in.

Samen luisteren we naar de oude baas. Hoe hij is klemgezet door een paar BOA’s, omdat zijn gehoorzame hondje los op de treeplank van zijn scootmobiel zat. ‘Twee vrouwen waren het. Er stond er eentje voor mijn scootmobiel en eentje aan de achterkant. Dat was een hele dikke…’ het mannetje gniffelt, als hij er aan terug denkt, ‘Het regende bakken van de hemel, maar ik had  mijn regenpak aan…’

‘Gnehgnehgneh, zij niet,’ vervolgt hij ‘Ze hebben me een half uur klem gezet, omdat ik mij niet wilde legitimeren, ja, ik ben af en toe een beetje stout…’ ondeugend kijkt hij ons aan. De verlopen Amerikaan en Heks zijn geschokt. Een half uur een stokoud mannetje klem zetten in de gietende regen? Hoe durven die BOA-dames het?

‘Toen heb ik wat dingen tegen die dames gezegd, waar ze niet zo blij mee waren.’ Hij vertelt, hoe hij de arme vrouwen er op heeft gewezen, dat iemand een paar jaar geleden op het idee kwam om langdurig werklozen dit soort werk te gaan laten doen.

Ook heeft hij Confucius aangehaald, de grote filosoof. ‘Hebben jullie wel eens een boek gelezen? Kennen jullie Confucius? Nee? Op pagina 243 van dat en dat boek van hem staat, ik citeer ‘Al draagt een aap een uniform, het is en blijft een aap….. Hahahaha,’ hikt hij.

Heks moet ook lachen. Wat een baasje is het toch. Die arme dames hebben vast spijt gekregen van hun actie. Dat kan niet anders. Hij heeft ze goed hun vet gegeven. Oude mannetjes klem zetten in de stromende regen. Toe maar.

Intussen wil ik eigenlijk wel passeren, maar de Amerikaan staat pontificaal midden op het pad. Hij begint een heel verhaal over Corona, de regering, complottheorie hier, complottheorie daar….. Het duizelt me.

‘Je moet goed vitamine D nemen, dus elke dag naar buiten. En C,’ roept hij gezaghebbend, ‘Gewoon je immuunsysteem sterk houden…. Het gaat vooral om je mind. Ja, ik ben nooit ziek. Maar ik had SARS, toen ik in een laboratorium bladiebla, maar ik had gewoon mijn mindset, en toen was ik zo genezen, door mezelf, zo sterk ben ik,  je moet het bestrijden met je mind. Niks aan de hand….’ zemelt hij vrolijk verder.

Even gooi ik wat protesten in de lucht, tegen zoveel stompzinnigheid, maar dat is koren op zijn molen natuurlijk. Ik moet vooral zo snel mogelijk wegwezen…. De oude baas gaat er als een haas vandoor. Blijft hij met mij altijd eindeloos babbelen, met dit heerschap is hij heel snel klaar, valt me op.

Heks maakt zich ook snel uit de voeten, nadat ze nog wat zeer beledigend gedachtengoed naar haar kop heeft gekregen. Over ziekte en jezelf eventjes hupsakee genezen… Wat kunnen mensen toch ongelofelijk dom en bot zijn. Terwijl ze zichzelf juist zo geniaal vinden!

‘Wat een kwibus, VikThor,’ mijmer ik tegen mijn dravende hondje. Ik peddel de stad uit. Langs de Zijl. Langs het Joppe. Tot we bij de brug naar het eilandje zijn. Een klein uur zwerven we over dit geliefde stukje natuur. Helaas recentelijk aangeharkt door natuurbeheerders. Een stel idioten heeft al het struikgewas van het middengedeelte verwijderd, bizar gewoonweg.

Maar er is nog genoeg moois over, gelukkig.

Iedereen mag denken en vinden wat hij of zij wil. Dat is een waarheid als een koe. Democratie betekent niet, dat je maar kunt doen waar je in in hebt. Nog een loeiende waarheid. Het valt me op, dat met deze dingen nogal wordt gesjoemeld de laatste tijd.

Mensen zijn boos op elkaar, omdat ze anders over de Coronaproblematiek denken. Ze krijgen slaande ruzie, omdat ze vanuit een ander standpunt redeneren. Maar je hebt altijd een ander standpunt. Daar ontkom je niet aan. Het gaat om luisteren, om verstaan.

Mensen denken, dat het democratisch is, om iedereen maar zo’n beetje te laten doen waar ze zin in hebben rondom Corona. Wil je bijvoorbeeld met je zieke kop de straat op? Omdat je behoefte hebt aan een frisse neus? Moet kunnen in een democratie!

Ook vind ik het raar dat Ruttekutte zo hamert op onze eigen verantwoordelijkheid en redelijkheid wat betreft handen wassen en afstand houden, maar dat we te stom worden geacht om op een fatsoenlijke en veilige manier een mondkapje voor te doen. Dat is te moeilijk voor de gemiddelde Nederlander….. En daarom zijn mondkapjes gevaarlijk.

Oh ja, ze zorgen ook nog eens voor schijnveiligheid, beweert men dan schijnheilig.

Huh?

Mondkapjes zouden voor mij veel verschil maken. Als iedereen ze zou dragen. Als iedereen dus zijn eigen snot, kwijl en aerosolen bij zich zou houden. Het zou mijn isolement aanmerkelijk verminderen. Ik zou niet meer zo met angst en beven over straat gaan. Dat is mijn standpunt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com HUH?

 

 

 

 

Radiostilte en puppengeluk. Mijn humeur kan niet meer stuk. Soms moet je een tijdje zwijgen om alsnog je zin te krijgen…… Het naar je zin te krijgen. Er weer zin in te krijgen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com De eerste avond saampjes eten

Wat is het toch stil op dit heksenblog! ‘Heks, wat is er aan de hand? Gaat het wel goed met je?’ vragen mijn dierbaren. Althans, de dierbaren, die dit blog lezen. Een handvol intussen. Mijn lezerspubliek is in de loop der jaren grotendeels uit mij wildvreemde mensen gaan bestaan. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het gaat goed met me. Ik heb Corona met succes kunnen ontwijken het afgelopen half jaar. Kost wel moeite, als medemensen er heel anders mee om gaan. Als de buren vol gesnoten zakdoekjes in de hal gooien of hun lichaamssappen vrolijk in de rondte spuwen. Of als buren met Coronaverdenking gewoon de straat op gaan. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Onlangs krijg ik het aan de stok met een studente uit de buurt, die besmet en wel in de steeg staat te oreren. ‘Ik heb lichte klachten, ik dacht, ik haal maar eens lekker een frisse neus en gooi gelijk het vuilnis in de container….’ Geen mondkapje, geen handschoentjes, niks. Oh, wat word ik daar boos om.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig blijkt het achteraf enorm mee te vallen. Ze zat helemaal aan het eind van haar quarantainetijd, zelfs iets er overheen, verklaart ze desgevraagd. Het huis zit vol Corona, dat wel. Maar de dames hebben zelf ouders met immuunproblemen. Ze nemen dus niet zomaar allerlei risico’s. ‘We passen echt goed op,’ schrijft de buurvrouw me.

Het is overigens opvallend, dat mensen een dikke boete en zelfs een strafblad hebben gekregen, voor niet genoeg afstand bewaren op straat. Maar met Corona de hort op mag gewoon. Geen politieagent, die er om maalt. En ook de GGD doet er niks aan. Nog geen telefoontje wordt aan dit soort situaties gespendeerd.  

©Toverheks.com

©Toverheks.com Intussen neemt ze de helft van deze mand in beslag……

Om alle ellende te vergeten en mijn lieve hondje een speelkameraadje te bezorgen in deze krankzinnige tijden haal ik een puppy. Een kleine Springer Spaniël met een kwart Cocker Spaniël erdoor. Een meisje. Ze heet Freya.

Groot puppengeluk dus in Huize Heks. Ik ben al een maand zo broeds als een overjarige soepkip. Ik lig in katzwijm te kijken naar het eindeloze gestoei van mijn hondjes. De kleine groeit als kool. Ze krijgt een vriendinnetje in de buurt. Ook een pup.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

VikThor is na een week helemaal om. Goeiig laat hij zich bespringen en in zijn oren bijten door de kleine. Of in zijn staart. Eindeloos rolt hij over de grond met op zijn kop een kleine bijtende pollewop. 

Het gaat dus helemaal niet slecht met me! Wel is de panter pleite. Die heeft zichzelf weer in de nesten gewerkt. Vroeg of laat wordt dit gedrag hem nog eens fataal. Hij heeft al zeker 6 van zijn 7 levens opgesoupeerd. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn boerenridder met zijn 2 resterende voortanden is ook de jongste niet meer. Een muisje vangen zal niet meer zo gemakkelijk gaan. Heks maakt zich dus zorgen om haar oude trouwe zwerver. Hij laat zich al zeker een week niet zien.

Ik moet me er een beetje toe zetten om weer te schrijven. Na bemoeienissen met de inhoud van mijn blog was ik er eventjes klaar mee! Maar wat blijkt? Ik mag schrijven wat ik wil, zolang ik geen namen noem, hetgeen ik nooit doe. Hoera!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Er is geen rechter in de wereld, die me kan sommeren niet meer te schrijven over fictieve zaken. Dus als iemand zich in mijn schrijfsels meent te herkennen, dan is er geen man overboord. Ik mag schrijven wat ik wil, ik mag mijn persoonlijke ervaringen fictief verwoorden tot heksenverhalen. Een beetje materiaal uit mijn grote duim erbij. Roeren in mijn heksenketel: Klaar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Snuitje, snoeterke, klein fijn piespoesje, lekker trouw ouwetje, engeltje van me. Wat ben je toch lief. Knorrend en miauwend breng je de dagen door. Meestal op mijn schoot, als het eventjes kan. Married at First Sight op de achtergond. Nog geen twee maanden samen en ze gaan alweer vreemd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Snuitje, mijn ouwetje, mijn kleine troostpoesje… Gekomen na die afschuwelijke operatie. Alweer ruim 17 jaar in mijn leven. Stammoeder van mijn kattenclan….. Blijf je nog even? 

Heks slaapt al meer dan een jaar onder een plastic tafelkleed. Ja, je hoort het goed. Een enorm tafelkleed met kerstballen er op. Eerst een knalrood exemplaar met gouden ballen. Toen dat kleed min of meer uit elkaar viel vond ik nog een wit kleed met zilveren ballen in de gangkast!

Restanten uit de tijd, dat ik enorme kerstdiners gaf voor familie en vrienden.  Niet eens zo erg lang geleden. 

Ondanks het kleed piest mijn schatje nog steeds af en toe een laken nat. Of erger nog, een dekbed. Of een stapel dekbedden en lakens….. Plast ze net naast het tafelkleed bijvoorbeeld. Soms gaat het weken goed, gelukkig. Heks heeft al heel wat kattenwasjes gedraaid het afgelopen jaar. Sinds Snuitje het aan haar niertjes heeft. 

Dat ze nog leeft is in feite een godswonder. Alsmede te danken aan de sublieme vleeswaren van slagerij van der Zon. Elke avond verorbert mijn minimeisje een kwart of half tartaartje. Dit voedsel in combinatie met speciaal nierdieet en een paar keer per week een halve haring heeft wonderen gedaan voor haar gestel.

Die haring vreet ze op met staart en al. Sterker nog, met staart wordt de traktatie veel meer gewaardeerd……

En een kwartje van een antidepressivum eens in de 3 dagen. Gaat ze van miauwen en eten. ‘Goh, ik gebruik precies dezelfde pilletjes,’ roept een vriend van Heks verrukt. Ook hij eet daar veel beter door.  Maar miauwen heb ik hem nog niet horen doen. So far!

Mijn schatje. Heks weet dat het geen jaren meer gaat duren met mijn katje. Als je chronisch nierfalen ontdekt bij een kat, dan werken de niertjes nog maar pakweg 25 procent. Accuut nierfalen herstelt vaak veel beter dan de chronische variant. Ik mag dus echt van geluk spreken, dat ze er nog is. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Maar het moet natuurlijk wel haalbare kaart zijn,’ zegt mijn dierenarts streng, als ik hem bijpraat over Snuitje, ‘Je moet haar niet eindeloos in leven houden als het echt niet meer gaat….’ of iets dergelijks. Of zei hij nu ‘Ze moet wel een beetje lol houden in haar bestaan…’?

Elke avond word ik beklommen door dit kleine bejaarde tijgertje. Pontificaal op mijn schoot wil ze liggen. Bij me onder de deken wil ze slapen. En ze krijgt het altijd voor elkaar. En anders gaat ze gewoon enorm miauwen!

Op de achtergrond, terwijl ik dit schrijf, speelt een aflevering van ‘Married at First Sight Australia’. Een aantal elkaar wildvreemde eeuwige vrijgezellen trouwt met elkaar, gekoppeld door, je raadt het al, ‘deskundigen’.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een experiment. De koppels moeten vervolgens tijd met elkaar doorbrengen, met elkaars familie ook, elkaars vrienden…..  Heks zit met enige regelmaat te hikken van de lach bij dergelijk programma’s. Verbijsterd door de idioterie, die ik voorbij zie komen. Net het echte leven.

Vandaag gaan een vrouw en een man opbiechten, dat ze met de partner van een ander verder willen. Ze hebben al een tijdje stiekem een verhouding. Hun huwelijkspartners zijn verbijsterd. Grote heisa in de groep. Iedereen over zijn nek. Maar het zo gevormde nieuwe stel mag blijven!

Kijkcijfers!!!!!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vreemgaan. Het oudste relatiefenomeen in de wereld. Vrouwen worden dan direct hoer genoemd en daarom geldt dat dan weer als het oudste beroep. De vreemdgaande man krijgt vanzelfsprekend een heldenstatus in de mannelijk pikorde. Zo zijn we in het patriarchaat van tegenwoordig getrouwd!

Heks is ook wel beticht van deze zaken. Ik heb zeker mijn deel vrije liefde meegekregen in de wilde jaren van de vorige eeuw, maar gek genoeg kan ik me niet herinneren, dat ik me hieraan schuldig aan heb gemaakt. Aan het bedrog, het stiekeme, het opbreken van andermans/vrouws relatie….. 

Wel heb ik lang geleden tegelijkertijd 2 vriendjes gehad. Wisten ze allebei van. Deden ze allebei enorm hun best! Heel prettig voor de verandering.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Polyamorie kan ik dan weer wel waarderen.

Slapen onder een plastic tafelkleed is overigens slecht voor je liefdesleven. Het ziet er naar uit, dat ik dat nog wel eventjes blijf doen. Met mijn lieve ouwetje Snuitje. Een piepklein piespoesje, dat heel hard kan miauwen.

Anderhalve maand terug heeft ze opeens een epileptische aanval. Midden in de nacht. Ik hou haar stevig in mijn armen. Verdwaasd loopt ze daarna door het huis te zoeken. Stekeblind en in de war.

Ja, als het die kant op gaat….. Dan moet ik toch eens achter mijn oren krabben. In mijn hart kijken. Waar een belofte woont, voor al mijn beestjes. ‘Ik ben er voor je. Altijd. Ook als de tijd daar is, als die moeilijke beslissing moet worden genomen…..’

Naast me op een kussen ligt mijn aapje te slapen. Ze doet het goed op dit moment, mijn schatje. Geen aanvallen meer geregistreerd. Het is een katje van de dag. Het kan elk moment afgelopen zijn. Ik geniet nog maar eventjes heel veel van haar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

Zomertje! Genieten! Keihard fietsen! Hitte! Herinneringen! Jeugdsentiment! Heks zit bij te komen van haar vorm van vakantie vieren. Uitgeput lijf, spierpijn….. Maar humeur geweldig goed.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Oh, wat is het toch warm de laatste tijd. Heks fietst de afgelopen week elke avond met haar hondje naar het Valkenburgermeertje. Mijn monster puffend in de fietskar en ik zwoegend op mijn moeders hoogbejaarde Batavus met trapondersteuning. 

Eerst gooi ik hem een paar keer in de koele gracht. Nou ja, ik gooi een balletje in het water en hij springt een bommetje. Er zit geen seconde tussen: Alsof hij met een touwtje vast zit aan die bal……

Daarna moet hij verplicht in de kar. Zin of geen zin. Ik fiets vaak helemaal naar Wassenaar. Het laatste stuk rent Vikthor door de polder. Springt sloot in, sloot uit. We zoeken een rustig plekje aan het water aan de andere kant van het meer. Lekker in de schaduw.

Ver weg van de smeulende, naar zonnebrand riekende mensenmassa op het strand bij de parkeerplaats. Zo ver mogelijk bij hun pathetische pogingen om te barbecuen vandaan. 

Uren zitten we daar in de pufhitte, mijn trouwe viervoeter en ik.

Dan peddel ik rustig terug naar de stad. Hondje weer in de kar, want in de stad is het nog steeds bloedheet. Mijn huis lijkt wel een sauna, ondanks het feit dat alles potdicht zit overdag. Tot 2 keer toe zet ik VikThor ’s nachts nog een keer onder een lauwe douche, omdat hij toch weer behoorlijk verhit is geraakt. 

Pffff. Zomertje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik snak naar onweer. ‘Thor kom nu eens op met je hamer,’ verzucht ik dagelijks tegen mijn nieuwe goddelijke vriend. Maar de dondergod laat me kletsen en smeken. Soms zie ik in de verte iets flitsen. Soms rommelt het wat aan de horizon. Maar geen verfrissende stortbui. Geen ontlading. Het smoort en mokt.

Zaterdag eet ik met mijn oude lief van honderd jaar geleden. ‘Nee, veertig Heks, op de kop af.’ Dat vieren we. Oude koeien uit modderige sloten. Nostalgie naar de tijd van onschuld. Toen we nog niet wisten wie we zelf waren, maar wel met elkaar verbonden waren tot op het bot.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vol vertrouwen. Het volwassen leven lonkend. De eerste stapjes. En gelijk al struikelen.

Wat ben ik op mijn plaat gegaan uiteindelijk. De put in getuimeld. Jaren op de bodem doorgebracht, maar geen hond, die het door had. Ikzelf incluis. De rest van mijn wezen rende voor mezelf uit. Als een kip zonder kop.

Om ingehaald te worden, want zo gaat het altijd. Je kunt je niet losmaken van je schaduw. Je heksenschaduw. Die valt altijd over je heen. 

Genadeloos en keihard.

©Toverheks.com

GEBROKEN VENUS   ©Toverheks.com

Dagenlang breng ik in gedachten verzonken na dit diner. Sinds de EMDR van het afgelopen half jaar komen dit soort ontmoetingen soms enorm binnen. Deuren en ramen, ja, hele kamertjes klappen open in mijn geheugenpaleis. Een ongenadige blik op mijn voormalige ik. 

Een oester zie ik. Gesloten. Potdicht. Een hele lange adem toen al. De vogel van vertrouwen, die loyale schat, gevlogen. Een eenzame oester, dat wel. Met een prachtig pareltje er in.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan gaat het dit weekend toch onweren. Zo heerlijk, ik zet ramen en deuren open. De boskat gilt van ellende, hij houdt niet van onweer. Ook katten hebben soms jeugdtrauma’s! Maar als hij lekker tegen me aan mag kruipen, gaat het wel weer.

Langzaam trekt de hitte uit mijn huis. Ik hoef niet meer elke avond met de fietskar me een ongeluk te fietsen om mijn monster uit te laten. Goddank. Heks is kapot moe. Mijn lijf doet extreem veel pijnt al die inspanning. Ik las een rustpauze in. Ik neem een kleine break. Ik lig lekker voor Pampus!

Rustig zit ik op mijn balkonnetje te tikken op mijn laptop. Ik maak tekeningetjes op mijn tablet. Omgeven door de hangende tuinen van Babylon op mijn balkon: Overal bloemen. Een bij zoemt rondom mijn hoofd. Alsof ikzelf een grote bloem ben. Ze probeert in mijn ogen te kijken met haar grote facetogen! Echt waar, ik ben ervan overtuigd……

 

Wijs, grijs en op reis. Thor loeit in mijn oor. Donder en bliksemse reuzenslang. Heks is niet bang. Vandaag niet. Ik ben sowieso meestal banger voor mensen dan voor goden……

©Toverheks.com

VikThor ©Toverheks.com

Het is zo lang geleden, dat ik nog eens heb geschreven. Ik schrijf voor geen meter het afgelopen half jaar. Het kost me moeite om zo openbaar een persoonlijk verhaal te vertellen. En ook wil ik mijn medemens niet kwetsen. Niet dat ik ook maar ergens over lieg. Dat is aan mij niet besteed. Dat laat ik graag aan narcisten en psychopaten over. Die zijn daar echt oneindig veel beter in dan deze heks! 

En ze hebben er nooit last van. Gewetenloosheid heeft zo zijn voordelen.

Maar ja, de lol gaat er wel een beetje af zo.

Een hele foute ex van me zei altijd ‘Je suis une bactérie,’ daarbij verleidelijk glimlachend om zijn uitspraak af te zwakken. Te verdonkeremanen. Een sausje van vriendelijkheid over de naakte waarheid. De ellendige waarheid van een grote naaktslak.. En hij sprak de waarheid, de psychopathische slijmjurk. Voor 1 keertje dan.

Mijn foute ex is bepaald niet de enige bacterie.

Dus ik moet me er een beetje toe zetten om weer eens wat te schrijven. Ik heb wel geschreven. Hele verhalen over spannende toverheksreisjes naar andere werelden. Voor mijn medeheksjes. Helaas is de opleiding alweer voorbij. Een dagje hunebedden hoppen in Drente met alle toverkollen om het af te sluiten. Zo heerlijk……

Maar het reizen is niet helemaal voorbij. Vorige week zit de God Thor hier op de bank in de woonkamer. Eerst vond ik zijn hamer al midden op straat. Vervolgens werd ik er bij voortduring aan herinnerd hoe ik mijn hondje heb genoemd. En nu zit hij hier in mijn huis met zijn enorme lijf. Om me mee te nemen naar zijn wereld. Mee te sleuren beter gezegd……. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Reis met Thor……..

Thor grijpt me bij de keel, zijn hand rust in mijn nek, zacht edoch stevig reikt hij naar de achterkant van mijn hals. Strijkt langs de onderkant van mijn kaak naar voren. 

‘Focus je, Heks, focus je nu eens….’

Ik heb geen zak zin om me te focussen. Ik wil slapen, onderuit voor de televisie hangen. Bijkomen van een fietstocht door de polder met VikThor. Ik wil rust, het is bloedheet, godbetert. Ik wil rustig puffen met een paffertje.

Ik steek een jointje op, medicinale cannabis. Een poging mijn verknoopte spieren uit te nodigen om te ontspannen. Verweesde pezen doen genezen. De dag loslaten. Ontspannen, niet inspannen dus…..

Katten maken ruzie, ze gaan elkaar te lijf vanuit het blinde niks. Ik draai met mijn hoofd om het gevecht te volgen. ‘Au!’ Schiet de pijn in mijn nek. Thor legt zijn hand op de zere plek. Trekt zijn goddelijke hand langs mijn kaak naar mijn kin. 

‘Focus!!!!!!’

Nu wil ik wel focussen, maar het lukt me maar niet. Ik doe opnieuw een poging. 

Thor trekt me mee omhoog de lucht in. Over zwarte donderwolken vliegen we. Bliksemschichten schieten me links en recht om de oren. Fantastisch, Heks houdt van onweer.

Overdonderd probeer ik om me heen te kijken. Thor gooit zijn hamer in de lucht.  We razen als een gek voort op zijn goudgloeiende strijdwagen. Hij lacht en kijkt opzij. Ik voel zijn hand in mijn hand, ik hou me stevig vast.

‘Nou, jij bent ook niet snel bang te krijgen…..,’ grijnst hij opgetogen.

Dan landen we voor zijn paleis. Even bijkomen, even op adem komen. Hij trekt me een grote zaal in. ‘Blijf focussen, Heks,’ maant hij me streng. Maar ik ben nog steeds maar half in de reis gedoken. Mijn hoofd zit nog dwars. Mijn slaperige vermoeide hoofdje. Op mijn knaknek. Kraknek. Mijn dodelijk vermoeide hoofd op mijn gammele streknekje.

Plotseling staat er een gigantische bij voor me, de Grote Koninginnenbij. Ze is mega, echt enorm, Heks slaat steil achterover. Grote opwinding maakt zich van me meester, krijg nou wat! Ik heb wel duizend vragen voor haar, maar sta met mijn mond vol tanden. 

Dan luistert ze naar mijn woordeloos gebrabbel en vertelt, zoemend en snorrend. En nodigt me uit voor een dans, een driekwartsmaat. Zo walsen we in de rondte, ik raak de tijd kwijt. Wel denk ik aan een zekere voetdeskundige, die beweert, dat we op blote voeten moeten lopen vanwege het ritme, de driekwartsmaat in plaats van de door schoeisel afgedwongen hoempa, hoempa.  1 , 2, 1, 2………..

Het zou helend zijn, dat ritme. Het brengt je in het nu, in plaats van van A naar B. Het heeft een positief effect op het immuunsysteem, het specialisme van alle bijenvolkjes…….

Thor staat te schateren, ja, hij lacht me uit. ‘Zo, nu ben je gefocust,‘ hikt hij blij. De sneak. Hier was het hem om te doen.

Ik laat me niet kennen en blijf geconcentreerd op mijn bijenkoningin. Ik kijk naar haar prachtige gezicht. Een bij, maar ook een bloedmooie vrouw. In bijeengedaante. Haar fijne gezichtje met de grote ogen. Haar zuigsnoet. Ik moet echt enorm focussen om alle details waar te nemen. Ja, Thor heeft me BIJ de neus.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hierna ben ik helemaal aangekomen in mijn reis. In Thor’s prachtige paleis. En we gaan direct weer op pad. ‘Ik wil je iets laten zien…’ zegt mijn reisgenoot.

Opnieuw vliegen we door donderwolken met zijn strijdwagen. Thor strooit lustig met bliksemschichten. Om me aan het lachen te maken. ‘Gekke Heks, jij bent voor de duvel niet bang…’

‘Niet op mijn huis bliksemen, hoor. En ook niet op mooie oude bomen…..’ verzucht ik, een kerktoren vind ik dan weer niet zo erg, gek genoeg…. die hebben bovendien allemaal een goeie bliksemafleiders tegenwoordig!

We vliegen linea recta naar Midgaard. Ik zie onze prachtige paradijselijke leeflaag liggen in de wereldboom. Ik zie de slang, Loki’s monsterlijke zoon Jormungandr, er omheen gedrapeerd. Jeetje, wat is hij groot. Eindeloos kronkelt zijn zijn machtige lijf om onze realiteit. 

Ik krijg ook de 3D versie te zien. Naast de platte pannenkoekvariant. Ik krijg inzichten aangereikt. De slang. Zoon van ‘De Listige’. Het paradijs. Waar ken ik het van?

Dan komen we bij de kop van het beest. Het hoofd van deze godenzoon, die de mensheid beschermt. De enorme angstaanjagende slangenkop. ‘Kom, we gaan naar binnen,’ suggereert Thor doodleuk. Via de lange trillende sistong lopen we naar boven, de opengesperde bek in. Giftanden als machtige zuilen, de tong trekt ons ertussendoor. 

Ik sta in een hal van vlees en denk aan de enorme slang, die ik ooit om mijn nek gedrapeerd kreeg, tijdens en trip door het oerwoud van Thailand. Zo zacht en warm, haar fluwelen vel. Haar glanzende reptielenkop alert. Hoe Slang me aankeek. Hoe fijn ik het vond, hoe bijzonder. 

‘Niks om je druk om te maken, je zit in de kop van de wereldslang,’ stel ik mezelf gerust. En Thor is bij me, de god met de hamer, dus wat kan me gebeuren. ‘Kijk dus maar eens goed rond,’ maan ik mezelf. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We worden inderdaad niet opgegeten. Na een tijdje verlaten we middels de sissende tong Slang’s enorme muil. Zijn onderkaak ligt ontkoppeld van de bovenkaak op de grond geklapt , als de achterkant van een vrachtvliegtuig. 

‘Ze is niet bepaald bang,’ Slang constateert het droog. Maar ik ben wel degelijk onder de indruk. ‘Maar niet bepaald bang,’ beaamt Thor.

De wereldslang laat me zien, hoe onze laag door hem wordt beschermd. Al vanaf het vroegste begin, toen Midgaard nog paradijs was. Ik zie onze aardbol, ons heelal, onze werkelijkheid….. omgeven door Slang.

Aan alle goede dingen komt een eind, helaas. Ons bezoekje is afgelopen, we nemen afscheid. Opgetogen zit ik naast Thor in zijn strijdwagen. Links en rechts smijt hij zijn hamer door de lucht, hij heeft er zin in. Ik geniet van de ontlading. Heerlijk, heerlijk…. 

We komen terug in zijn paleis. Daar rust ik uit. 

Thor brengt me hoogstpersoonlijk terug naar mijn woonkamer, waar mijn lijf geduldig wacht. ‘Er vliegt al de hele tijd een Griffioen achter ons aan, heb je het gezien?’

Ja, ik heb het gezien. Griffioen hoort tot mijn vaste entourage sinds enige tijd. Mijn magic posse. Hartstikke leuk, toch? Soms vlieg ik op zijn rug van hot naar haar!

Maar als je met mij reist, kom je lekker in mijn wagen zitten, hoor Heks, ‘ zegt Thor enigszins knorrig. Ik moet er om lachen. God heeft ons naar zijn beeld geschapen, staat er in de bijbel. Ook in deze godenwereld hebben de goden herkenbare trekjes. Het is ook overal hetzelfde……

©Toverheks.com

Thor ©Toverheks.com

Pubers heb je in soorten en maten, de lastigste zijn de exemplaren, die niet kunnen praten. Heks helpt een man om zijn gezicht en zijn hond te redden. Mijn hondje is gehoorzaam geboren, daar heb ik echt geluk mee!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag fiets ik aan het begin van de avond de stad uit. VikThor draaft naast de fiets. Hij is jarig geweest afgelopen week. Vier jaar zijn voorbij gevlogen. Mijn ventje is volwassen. Hij loopt als een kieviet op zijn bionische poot. Het gaat goed met hem. We zijn onderweg naar het Valkenburgermeertje. Mijn waterrat gaat lekker zwemmen!

Eenmaal de stad uit koelt het een paar graden af. Het is net te doen in mijn knalrode 90s jurkje met schoudervullingen en bolerojasje met cowboyflappen. Gelukkig heb ik een jas in mijn tas. Zo’n synthetisch plofmodel. Opvouwbaar, praktisch en warm.

Ik heb ook mijn portemonnaie bij me. Ik ben van plan iets te gaan eten op een foodtruckterras. Beetje genieten van het leven. Afgelopen week op het strand gedineerd. Om VikThors verjaardag te vieren. Hij kreeg ook iets lekkers.

De ergste Coronatoestanden zijn voorbij. De besmettingsgraad is aanmerkelijk teruggelopen. Iedereen heeft weer als een gek zijn oude leventje opgepakt. Mijn leventje was nauwelijks veranderd door de lock down. Ik zit nog steeds het hele weekend in mijn eentje te koekeloeren. Toch ben ik blij, dat het ergste gevaar geweken is.

Voor veel mensen is Corona echt helemaal voorbij. Of ze geloven er niet in. Het is een hoax. Zo word ik een maand terug bijna omhelst door een oude bekende. Ik ben totaal overrompeld. We zoenen elkaar normaal gesproken nooit!

‘Zullen we even een paar BOA’s gek maken voor 800 euro?’ roept ze, terwijl ze met wijd uitgespreide armen op me af rent. Ik snap aanvankelijk niet wat ze bedoelt. Glazig roep ik ‘Nee, ik heb een auto-immuunziekte, niet doen!’ Net op tijd. Anderhalve meter van me af stopt ze.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Doe je bij de jaarlijkse griep ook zo moeilijk?’ vraagt ze streng. Ik voel een heel verhaal aankomen over de onzinnigheid van deze pandemie-hoax. Snel maak ik me uit de voeten.

En ja, bij de jaarlijkse griep ben ik ook als de dood. Ook daar word ik erg ziek van. En langdurig ook vooral. Ik ben maanden uit de roulatie na een ouderwetse griepaanval. Zo’n virus, waar ik de voorgangers van voorbij heb zien komen. Waardoor ik toch een zekere weerstand heb opgebouwd tegen de nieuwe variant.

Dat kan ik van Corona niet zeggen. Ik vrees, dat mijn systeem daar een hele dobber aan zal hebben.

‘Het is weg,’ fluistert iemand me onlangs samenzweerderig toe. Ik kijk niet begrijpend. ‘Het is weg,’ en als ik nog niet snap wat er bedoeld wordt, ‘De Corona. Het is weg.’

Ja. Voor nu. Let op mijn woorden, binnenkort terug van weggeweest. Als ik zo naar de overvolle ‘Haarlemmerstraat een kilometer koopplezier’ kijk.

Maar ik ga wel met veel meer plezier over straat nu de zaken er beter voor staan. Ik mijd drukke plekken nog steeds als de pest. Maar ik raak niet meer in paniek van al die hardlopers. Die zijn overigens niet meer zo talrijk in het straatbeeld aanwezig als tijdens de crisis. Goddank.

Bij het Valkenburgermeertje gooi ik eindeloos balletjes het water in voor mijn ADHD hondje. Hij rent, zwemt, sprint, apporteert……Ook speelt hij met andere hondjes. Een Berner Sennen van 6 maanden. En een Labrador van dezelfde leeftijd.

Ik raak aan de praat met een leuke dame met twee kleine hondjes. De kleinste windhond, die ik ooit gezien heb. Een Italiaans model. Meer voor de sier, dan voor de sport. Vroeger had ze een Heidewachtel. ‘Ook een geweldige ADHDer, net als jouw hondje….’ verzucht ze vol heimwee.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De man met de labrador is doorgelopen. Zijn hond is het water in gesprongen en zit nu achter een stel meerkoeten aan. Hij is al een flink stuk uit de kant geraakt. ‘Hij is em kwijt,’ zeggen de dame en ik tegen elkaar. We kennen het verschijnsel. Je hond raakt in een andere modus en je bereikt hem niet meer met je stem…..

Even later staat iedereen ingespannen te kijken naar de dolgedraaide labrador. Hij is intussen bijna halverwege het idioot diepe meer terecht gekomen. Hij gaat maar door met zwemmen, maar je ziet lichte paniek bij het dier. De man loopt gewoon verder! Alsof zijn hond niet in de problemen is geraakt!

‘Vast zijn eerste hond,’ denk ik bij mezelf, ‘Hij leest zijn dier nog niet…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ga die man helpen, straks verzuipt dat beest nog…’ Heks springt op haar elektrische fiets. Ik scheur langs het water naar de man toe. Zonodig kan ik in een vloek en een zucht aan de andere kant van het meer geraken. Mocht het dier daar terecht komen. Voorlopig zwemt hij rondjes in het midden van het meer.

‘Kan ik u helpen?’ De man is blij, dat iemand hem wil helpen. Maar waarmee? Hij ziet er uit alsof hij geen idee heeft wat hij zou kunnen doen. ‘Als ik u was sprong ik in het water en zwom zo snel mogelijk naar mijn hond. Al kan hij u maar horen…. Hij is in paniek en als hij moe wordt kan hij zo verdrinken….’ Het dier is pas een half jaar oud. Een zwemmende baby.

Nog voor ik ben uitgesproken trekt de man zijn shirt en schoenen uit. Hij drukt zijn telefoon in mijn hand. Of ik er even op wil letten. Dan springt hij het water in en begint richting zijn hond te zwemmen. Dat beest is intussen een kolere end weg geraakt. Vol spanning kijken alle andere hondenbezitters toe.

Als hij zijn hond uiteindelijk bereikt gaat het dier expres de andere kant op zwemmen. De teringlijer. Vast midden in zijn eerste puberperiode….. De man krijgt het nu moeilijk. Hij heeft geen riem bij zich, die ligt voor me op de grond. Hij kan zijn hond dus niet aanlijnen en dwingen om met hem mee terug te zwemmen. Ik zie hem worstelen om zelf boven te blijven.

Misschien had ik er zelf in moeten springen, sta ik te dubben. Heks is altijd een uitstekend langeafstandzwemster geweest……

Uiteindelijk begint de man alleen terug te zwemmen. De hond komt gelukkig een tiental meters achter hem aan. Zwemt weer even de andere kant op. Komt toch weer naar zijn baasje toe…. Het duurt een hele tijd in mijn beleving, maar dan komt eerst het baasje aan wal. En pas later zijn hond, die er direct weer vandoor gaat. De ellendige puber.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Arme man. Kletsnat en ijskoud en erg geschrokken zo te zien. Goddank krijgt hij de hond even later te pakken. Die gaat voorlopig aan de  lijn. ‘Dank u wel voor uw hulp,’ stamelt hij, terwijl hij zijn droge shirt over zijn natte bast stroopt. Hij is gelukkig met de auto, want het is nu echt best fris geworden. Een bries vanuit zee jaagt kippenvel op mijn armen.

‘Ik was even bang dat ik het zelf niet zou redden,’ prevelt de man. Hij is van slag. Misschien niet zo’n goede zwemmer. Oh, wat voelt hij zich ellendig. Misschien ook in zijn hemd staan met al die getuigen van dit drama. Letterlijk en figuurlijk.

Pas veel later, eenmaal veilig thuis, dringt de ernst van de situatie tot me door. ‘Goed, dat je zo’n radar hebt voor dit soort zaken, Heks,’ prevel ik voor me uit, ‘Dat je direct in actie bent gekomen. Niet alleen hebt staan kijken en commentaar hebt staan leveren, zoals de rest van de toeschouwers……’

‘Je hebt die man geholpen om zijn hond te redden. Dat heeft hij toch maar voor elkaar gebokst. De tragische held! Het had wel eens heel ellendig kunnen aflopen allemaal…’

En die zotte hond? Hopelijk is hij ook flink geschrokken. Laat hij het de volgende keer uit zijn kop. Maar ik reken er niet op. Het baasje zal een volgende keer veel eerder moeten ingrijpen, als hij weer achter vogels aan gaat jagen. Anticiperen. Het gedrag van zijn klierige pubertje lezen. Daar heb ik meer vertrouwen in…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Goed nieuws, fantastisch nieuws! En meer van hetzelfde….. Bij de beesten af. Heks dwaalt door de wonderlijk wereld ontstaan na het uitbreken van dat kleine gekroonde ziekmakende levensbedreigende dode deeltje. Gevaar alom in ons veilige kikkerlandje. Niet alleen van het virus…..De doorgaans vreedzaam kwakende kikkers zijn boos, kwaad, nijdig en agressief!

Vandaag ga ik met VikThor naar de orthopeed. Er wordt een foto van zijn geopereerde poot gemaakt. Het is alweer ruim vier maanden geleden, dat hij onder het mes is gegaan. De ellende met de openstaande wond is ook alweer pakweg twee maanden voorbij.

Hij loopt als een kievit en doet ouderwets bommetjes de gracht in. Heks maakt zich dan ook niet al teveel zorgen. Het zal wel loslopen met dat pootje. Ik ben alleen razend benieuwd naar de pré operatief ontstane artrose. Is het erger geworden? Hoe ziet het er van binnen allemaal uit nu?

Ik ben vroeg uit de veren, voor mijn doen. Ik heb dan ook geslapen vannacht! Uitzonderlijk! En heerlijk! Met een kopje koffie, een geroosterd broodje en een cocktailtje van pijnstillers kom ik langzaam bij mijn positieven. Lekker, ik heb alle tijd. De ochtend duurt een eeuwigheid.

Dan toch nog haasten de stad uit. De opgebroken stad. De dunne darm van de Hooigracht doorworstelen, peralstiek bewegend als een constipatieve drol. Met samengeknepen billetjes, omdat ik wellicht te laat ga komen? Zover komt het niet.

Bij de Lammenschans de stad uit. Tweebaans de bocht om en dan ritsen naar de overgebleven baan. Heks wil invoegen, maar de achterop komende vrachtwagen geeft snel gas. Veel gas. Hij rijdt me bijna van de sokken. Die enorme auto vol alcoholvrij BUD bier. De chauffeur is geen reclame voor het merk, met zijn bezopen acties.

Ik sta op de rem, net op tijd. Kom met de schrik vrij. De auto die na me komt ook. Ik rijd achter de gevaarlijk opererende vrachtwagen en noteer het nummer. Bezopen Zuipschuit- Dronken Debiel- psychisch slechts 01 jaar oud! En dat mag dan achter het stuur!  Het had helemaal verkeerd kunnen aflopen!

Even later sta ik naast de idioot voor het stoplicht……..

In Rijswijk zijn ze geweldig tevreden. Terwijl mijn grote vriend op de foto gaat en wordt onderzocht wacht Heks in de auto. Vanwege het Coronavirus. De arts komt hoogstpersoonlijk op de stoep voor de praktijk verslag doen van zijn bevindingen. Het gaat goed!

Het bot is gevormd om het implantaat en heeft zich gehecht. Er is geen spoor meer te vinden van mogelijke ontstekingen. De artrose is stabiel, er is geen wild bot meer ontstaan op de verkeerde plekken. Hij loopt er geweldig op…..

“Hij belast allebei de achterpoten evenredig. Er is geen verschil te voelen!’

De dierenarts ziet er opgelucht uit. Alsof hij niet kan geloven dat dit dramatisch begonnen verhaal zo’n goed einde heeft gekregen. Ik ben er intussen natuurlijk aan gewend. Ik zie mijn ventje al maandenlang probleemloos dansen op zijn nieuwe pootje. We spelen alweer spelletjes met de bal.

‘Hebt u hem nog zien hinken sinds de operatie?’ Slechts 1 keertje gedurende een minuut. Zelfs als we flink op stap zijn geweest loopt hij naar huis als een tierelier. Het gaat goed. VikThor is genezen. ‘Ik hoop u nooit meer te zien,’ verzucht de dierenarts. ‘Tot nooit weerziens!’ roept Heks blij terug.

Dan tuf ik op mijn gemak weer terug naar Leiden. De weg is aardig vol met auto’s. Er is weinig te merken van het fenomeen thuiswerkers in thuisisolatie. Nederland is massaal onderweg.

In Leiden geef ik mijn hondje nog een extra rondje. Dit nadat ik bijna bewusteloos ben geraakt van een stiekem door hem gelaten gluipwind. Zo’n echte instinker. De auto trekt vacuüm van ellende. Ik parkeer langs de Singel.

Zo loop ik dan te slenteren langs het water. VikThor is direct in zijn element. Er komt een man met een klein spierwit lieftallig kuttenlikkertje. Haar lieftalligheid verdwijnt zodra mijn blafbeest verschijnt. Keffend stort ze zich op mijn hond. Die haar negeert. En gewoon verder loopt.

Heks moet lachen. ‘Zo, wat een gevaarlijke hond,’ grap ik opgewekt. Direct krijg ik een grote bek van de man. ‘Man, ik maak een geintje,’ komt me te staan op dat hij me te lijf wil. Ik krijg de raarste dingen naar mijn verbijsterde hoofd. Vuilbekkend kijkt de hangsnor me aan. Dreigend. Zijn levensgevaarlijke hondje keffend naast hem aan een touwachtige riempje.

Ik loop snel door, voor ik een hijs krijg. ‘Je zult er maar mee getrouwd zijn!’ griezel ik bij mezelf. Want reken maar dat hij een wijfie onder de plak heeft zitten ergens. Waarschijnlijk in een achterafstraatje hier in de buurt.

Op televisie zie ik, dat BOA’s sinds de Coronacrisis met 40% meer geweld tegen hen te maken krijgt. En er was al sprake van idioot veel geweld tegen deze doorgaans impopulaire groep medemensen. Ik ben dus niet de enige, die dagelijks mijn mannetje moet staan om zonder kleerscheuren over straat te gaan in deze gekke tijd.

Heks krijgt medelijden met de BOA’s. Ook ik baal echt wel van hen, als ze me voor iets onnozels op de bon willen slingeren. Fietsen in de berm van de Singel bijvoorbeeld. Doe ik wel eens op een slechte dag met mijn zeik-lijf.

Maar tegenwoordig ben ik vooral blij met dit vlijtige betweterige volkje. Ze beschermen de hersenloze zorgeloze jeugd tegen zichzelf. Ze behoeden de kwetsbaren voor overmatige blootstelling aan asocialen. Ze ontruimen winkelstraten en slingeren feestende studenten op de bon. Zonder hen hield niemand zich meer aan enige regel…..

Later in de middag, tijdens een uitlaatronde, zie ik honderdtwintig volwassen mensen intensief sporten op het grote hondenveld in het Leidse Hout. Hutje mutje liggen ze lekker te hijgen en te zwoegen. Boven het veld hangt een dampige wolk zichtbare inspanning. Geen Boa te zien helaas. Heks kan er dus ook niet terecht met haar hondje.

Een stukje verderop liggen de sportvelden er verlaten bij. Ik zou liever zien, dat deze volwassen hersenlozen daar hun besmettelijke fysieke verrichtingen zouden doen. Helaas, helaas. Dat mag niet volgens de regeltjes.

Gelukkig kan mijn hondje weer lopen als de beste tegenwoordig. Ik ben niet meer afhankelijk van een uitlaatplek in dit park. Ik lijn hem dus maar weer aan en verlaat het Hout. Op mijn gemak fiets ik richting Warmond. Langs de Haarlemmertrekvaart peddel ik weer naar huis. VikThor doet onderweg een paar vervaarlijke bommetjes zo de vaart in.

Slingerend om joggers en een incidentele racefietser kom ik weer terug in de altijd drukke stad. Mijn geliefde kleine stad vol agressieve bange stadsgenoten. Waar iemand je voor je bek slaat alleen al omdat je naar de persoon kijkt. ‘Hek wat fan juh an dan?’

Ja, mijn stadje aan de wRwRijn, Rwijn, Rwijn……..