In memoriam onze grote vriend de Duitse herder Carlos van Nieuwlandshof.

De laatste weken heb ik het gevoel dat Ysbrandt om me heen loopt te draaien. Ik denk aan hem, mis hem….. En ook noem ik VikThor om de haverklap Ys. Vreemd.

Dan gaat Carlos hemelen. Het is nu toch echt afgelopen met onze grote harige Duitse vriend. Gelukkig heb ik nog afscheid kunnen nemen. Dat was er bijna bij ingeschoten…..

‘Ys is hem vast op komen halen,’ denkt Heks bij zichzelf. Ik geloof heilig in dit soort dingen. ‘Daarom voel ik hem steeds om me heen. Ze zijn heerlijk aan het spelen op de eeuwige jachtvelden…… Veel plezier lieve schatten!’

Afscheid nemen van je hondje is heel erg moeilijk voor de baasjes. Mijn hart gaat uit naar mijn vrienden. Carlos je wordt enorm gemist!

 

Sterven, het waanzinnige afscheid: In memoriam Ysbrandt.

Afgelopen zaterdag is Ysbrandt vredig ingeslapen. Zijn mooie hondenleven is ten einde. Hij is vertrokken naar de eeuwige jachtvelden, ideaal natuurlijk voor een jachthond.

We missen hem verschrikkelijk. Het huis is zo leeg en stil.

Toch ben ik ook blij. We hebben het samen volbracht. Zijn lijdensweg is ten einde. Hij heeft nu rust.

Rust in vrede, lief Varkentje. Je leeft voort in mijn hart.

Thich Nhat Hanh: No coming, no going….

“No coming, no going, no after, no before.
I hold you close to me. I release you to be so free.
Because I am in you and you are in me,
because I am in you and you are in me.”

In memoriam: Mijn ouwe trouwe schuddebuikende piepende en krakende huisgenoot Koelkast is niet meer. Heks is ontdaan. Maar niet getreurd, Liebherr doet zijn intrede in Huize Heks. Binnenkort.

Woensdagavond geef ik vrij laat de beesten eten. Zeven hongerige katten zitten op de keukentafel en de buffetkast te schreeuwen. Ysbrandt stofzuigt  de vloer op zoek naar kattenbrokjes. Ik pak zijn eten uit de koelkast. Het voelt warm aan. Huh?

Snel loop ik terug naar mijn schuddebuikende stuk huisraad. Hij staat doodstil. Ook fluit hij niet naar me, zoals gewoonlijk. Zijn lichtje brandt nog, maar toch is hij overleden! Heel stilletjes heeft hij ergens in de de afgelopen uren zijn laatste koude adem uitgeblazen…..

Oh jee, ook dat nog.

Ik zet em een keertje aan en uit. Het helpt niet. Ook gedraai aan zijn enige knopje heeft geen enkel effect.

Snel voer ik het vee. Wat nu? De volgepropte vriezer is nog stijfbevroren. Ik stuur een nood-sms aan Frogs. ‘Ik lig al bijna in bed, Heks. En morgen moet ik heel vroeg op. Dus ik kan je niet helpen. Wel mag je alles in mijn vriezer stoppen. Die is helemaal leeg. Je hebt de sleutel, dus kijk maar…’

Heks is ook gaar. ‘Morgen is er weer een dag,’ bedenk ik me. Zodoende laat ik de boel de boel en ga ook bijtijds slapen. Dat lukt niet. Ik zit de halve nacht in mijn doodstille woonkamer. Jeetje, wat een rust. Ik mis mijn kouwelijke luidruchtige stuk meubilair!

De volgende dag kom ik maar niet op gang. Aan het begin van de middag ben ik dan eindelijk zover, dat ik met koelboxen vol diepvrieszooi richting Frogs vertrek. Ik prop alles in het vriesvak van zijn ijskast, mijn oude exemplaar. ‘Jeetje, Frogs,’ grap ik een dag later, ‘ Die oude doet het nog prima en mijn nieuwe is kapot. Ik kom em weer ophalen, hoor……’

Niets is minder waar. Ik ben me online aan het oriënteren op een spiksplinternieuwe koelvriescombinatie. Als snel zie ik door de bevroren bomen het ijzige bos niet meer. Uiteindelijk loop ik de witgoedwinkel hier om de hoek binnen. Er is geen enkel passend apparaat voorradig, maar ik kan er wel eentje bestellen natuurlijk.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Volgende week komt er een hele mooie Liebherr. De Cadillac onder de koelkasten volgens de verkoper. Morgen krijg ik een noodexemplaar. Een oude rammelkast met fluittonen waarschijnlijk. Gezellig!

Vandaag ruim ik samen met mijn hulp alle restanten voedsel uit het kapotte apparaat op. We maken em een beetje schoon. ‘We nemen die oude koelkast gewoon weer mee, maar zorg dat er geen restanten vlees of zoiets inzitten, zei de jongeman in de winkel tegen me. Ha, stel je voor. Het komt regelmatig voor dat mensen hun oude vriezer met inhoud en al meegeven….Ontdooid en wel, soms in verregaande staat van ontbinding. Walgelijk natuurlijk!’

De vorige keer dat mijn koelkast het begaf lag ik drie dagen later in het ziekenhuis met een darmafsluiting. Precies met pasen. Een soort wederopstanding, want ik dacht werkelijk dat ik dood ging van de pijn. We zijn drie dagen verder nu en pasen is ook net aan voorbij, dus ik heb goede moed dat me dat deze keer niet gebeurt.

Aan het eind van de middag fiets ik naar Engel. Ze is jarig. Ik heb een enorme zachtroze Helleboris bij me in feestelijk cellofaan. Ysbrandt draaft enthousiast naast me. Hoera, we gaan iets leuks doen!

‘En?’ informeer ik, nadat ik haar heb gefeliciteerd en gezoend, ‘Is ie nog geweest?’ We giebelen. Een vriendin van de jarige heeft haar gisteren zitten plagen ‘Ik bezorg je een geweldige verrassing morgenmiddag!’ dreigde ze. En wat voor’n verrassing…. Een professionele striptease door een ‘politieagent’. Haha.

Natuurlijk kwam er ‘zogenaamd’ iets tussen. Het blijft bij een goeie grap. We moeten het met louter voorpret doen. We grijnzen ondeugend. ‘Ach,’ zeg ik laconiek, ‘Beter zo. Ysbrandt heeft al eens in de ballen van de wijkagent gehangen. Ik weet niet wat er gebeurt als een agent ook nog eens al zijn kleren uittrekt! Hij eindigt misschien als smurf….’

De rest van het bezoek is al vertrokken. Ik ben echt laat. ‘Kom, ik maak je flesje wijn open, Heks.’ Ik heb een minifles witte wijn meegebracht. Niet koud natuurlijk, helaas. Engel gaat op zoek naar een kurkentrekker. Ze is pas vorige week hierheen verhuisd, overal staan nog dozen. ‘Ik weet niet of ik er eentje heb, Heks, ik drink nooit wijn.’ Ze spit al haar keukenlades om. Geen kurkentrekker.

Ik doe nog een lauwe poging om de kurk erin te duwen met mijn duim. We willen gewoon feestelijk klinken! Uiteindelijk zitten we lekker aan de dubbeldrank met chips. Hele lekkere chips. Dat merk moet ik onthouden!

Jarige Engel in haar nieuwe knusse huisje. Vergenoegd zit ze een paar verhalen te vertellen. Na een uurtje is de koek op bij Heks. Plankerig hijs ik mezelf overeind. ‘Heb je last van je rug?’ Ja, die zit helemaal vast na al dat gesjouw met koelboxen vol bevroren eten….. Ze legt haar genezende handjes er op.

Ik ben eigenlijk te moe om ervan te genieten. Maar ik voel wel van alles tintelen en in beweging komen. Even later ga ik met Varkentje richting huis. Ik fiets een stukje en dan laat ik hem los in de berm. Zo kuier ik langs de Singel. De stad heeft iets feestelijks. Het is al bijna half acht, toch zitten er mensen op de terrassen. Soms met dekentjes om hun benen, maar toch buiten. Genietend van de lauwe lentelucht.

‘Jouw verjaardag is met recht de eerste echte voorjaarsdag!’ roep ik eerder verrukt tegen mijn vriendin. Tot gisteren heb ik steeds in een dikke donzen winterjas met Ys gelopen. Vandaag niet. Een warm vest en een leren jasje zijn voldoende. Ik hoef ze niet eens dicht te knopen!

Nu zit ik weer rustig thuis op de bank. Hongerige poezen staan op het balkon te schreeuwen. Mijn hondje ligt aan mijn voeten. Hij houdt me met  één oog in de gaten. Hij heeft ook honger. De kleine koelcrisis is bezworen. Ik hoef helemaal niets meer vandaag. Nou ja, beesten voeren, mezelf voeren en nog een hondenrondje…..

En morgen? Dan is er weer een dag.

 

What happens when we die? ‘Nothing!’ beweert Thich Nhat Hanh. ‘Een heleboel!’ zegt Heks. Het zet de wereld op zijn kop. In memoriam van onze lieve OB-vriendin Carmen.

IN MEMORIAM

Vanmorgen ontvang ik een mailtje van een vriendin. ‘Lieve Heks, het is zo rustig op Toverheks.com. Het gaat toch wel goed met je?’

ROUWVERWERKING
Inderdaad. Zo stil is het nog nooit geweest op mijn blog. En er staan genoeg verhaaltjes klaar. Mijn zwijgen de afgelopen weken heeft een reden. Ik was met stomheid geslagen door de klap, die het leven uitdeelde aan een vriendin van me. Een dodelijke slag.

Soms is een tragedie zo groot, dat er geen woorden voor zijn. Elke poging om er iets over te schrijven is gedoemd te mislukken……

IMG_5732
Met Heks gaat het goed, heel goed zelfs. Ik herstel snel van de vakantie. Cowboy en ik zijn verliefder dan ooit. En supergelukkig. We hebben huissleutels uitgewisseld. Ik heb mijn schoonfamilie ontmoet. So far, so good.

rouw
Twee weken geleden, ik was net terug van mijn retraite over wat er gebeurt als we sterven, kreeg ik een verschrikkelijk telefoontje. Eén van mijn OB-vriendinnen is verongelukt. Een file in Antwerpen werd haar fataal. Ze maakte geen enkele kans tegen de achterop rijdende vrachtwagen.

 
Alle meiden van deze hechte vriendinnenclub raakten volledig van slag. We hebben elkaar veel opgezocht en gezorgd voor een mooi praatje op het afscheid. En een boekje vol teksten van onze hand over onze lieve vriendin. Voor haar man en kinderen. Een schrale troost. Een druppel op een gloeiende plaat. Want niets of niemand kan natuurlijk uitkomst bieden in het aangezicht van dit grote verlies.

rouwROUWVERWERKING
Vandaag ga ik beginnen met het afmaken en plaatsen van de resterende vakantieblogjes. Het is heerlijk druilerig weer. Ik zit in mijn warme bedje, want ik ben erg moe na alle activiteiten van de laatste weken.

 

Vanavond ga ik naar de kwartfinale kijken met mijn vaste voetbalclubje: Frogs, Blonde buurman, zijn vrouw Frisse Friezin, True en Trueman. Cowboy gaat mee. Hij is het nieuwste lid van dit illustere gezelschap.

images-909 images-910
Het gaat goed met Heks. Ze is heel gelukkig. En ook heel verdrietig. Thay heeft dat prachtig verwoord in één van zijn gedichten: ‘My joy and pain are one.’

 
What happens when we die? ‘Nothing!’ riep Thich Nhat Hanh vrolijk. Nou, dat is misschien zo voor hem en het biedt wellicht in de toekomst troost voor zijn Sangha. Wanneer hij sterft. Want zijn retraite was overduidelijk een grondige voorbereiding op dat afscheid.

ROUWVERWERKING

Maar als je midden in het leven staat, daar volop van geniet, zo nodig bent voor je man en kinderen, vader, tweelingzuster en broers, zo geliefd in je vrienden-en kennissenkring, zo gewaardeerd door je collega’s: Dan is het nogal wat om plotseling te sterven. Pijnlijk en niet bepaald ‘nothing’. Het is een nachtmerrie. Een boze droom. Een diepe tragedie.

 

We hebben afscheid genomen. Met een hele grote kerk vol verbijsterde mensen. We hebben haar begraven. Met een lange stoet verdrietige familie en vrienden.

IMG_5728
En nu pakken we de draad van het leven weer op. Zo goed en zo kwaad als het gaat. Het mooie leven. Onze vriendin wist als geen ander hoe daarvan te genieten. Ze leefde ons dat voor. En nu leeft ze dat in ons, door ons heen. Doordrenkt ze ons met het besef, dat we allemaal aan een zijden draadje hangen.

 

What happens when we are alive? That’s the question volgens Thay. Het is onze opdracht om er iets moois van te maken.

ROUWVERWERKING ROUWVERWERKING ROUWVERWERKINGKLEURIGE ROUWKRANSROUWVERWERKING

In memoriam: Ustad Zia Fariduddin Dagar zingt niet meer voor ons. Moge zijn ziel voortzingen….

ustad zia fariduddin dagar ustad zia fariduddin dagar
Ustad Zia Fariduddin Dagar
 
15 June 1932 – 8 May 2013
 
“There’s only the soul that needs awakening. 

The sound needs to be born inside. Drown yourself in it.

Feel the note, understand it, sing it”
 

Vandaag bereikte mij het bericht, dat de leraar van mijn lerares Indiase zang overleden is. In februari was hij nog in Nederland te gast op het Drupadfestival in Rasa te Utrecht. Georganiseerd als eerbetoon aan deze bijzondere man. Met als hoogtepunt een masterclass van de master himself.

Gevolgd door een fantastisch concert. Ik heb het ongelofelijke voorrecht genoten om hem te horen zingen.

Zijn krakende stem kwam langzaam op gang. Tranen stroomden over mijn wangen. Later vertelde een bevriende heks me in het kader van zang, dat mensen wiens keelchacra (Ja, het klinkt als cloaca…) helemaal geopend is, recht in iemands hart kunnen zingen.

Dat is wat deze man die bewuste koude dag in februari deed: Hij zong recht mijn hart in en Heks hield het niet droog. Een heel bijzonder mens is heengegaan. Hij zal verschrikkelijk gemist worden. Maar de engelenkoren zijn blij. Die kunnen nog veel van hem opsteken…. Al zijn zijn lesmethoden niet altijd bepaald hemels te noemen. Daar zullen ze behoorlijk aan moeten wennen…

Ik denk aan mijn geliefde lerares en haar gezin. Gelukkig is ze onlangs nog in India geweest. Het zal hen zwaar vallen. Sterkte lieve schatten.

ustad zia fariduddin dagarustad zia fariduddin dagar

In memoriam FABIOLA: Dank aan de Grote Goddelijke Homomoeder voor de vele fleurige variaties op het thema mens….

heerlijk toch, al die kleuren...

Met toverpuntmuts…

Wat een veranderingen deze week in de Nederlandse bijenkorf: De ene koningin gaat aftreden en de andere Queen is overleden.  De nieuwe koningin is al aan het zwermen. Met in haar kielzog koning Dar….

zachte landing...

Beatrix’ hoeden hebben vaak meer weg van UFO’s

Gisteren tijdens de les stembevrijding sijpelde toch het nieuws binnen over het voorgenomen aftreden van onze koningin. Dat is mooi nieuws, want er gebeurt weer eens wat in Nederland. Ik verheug me nu al op het mediacircus….

lekker pittig!!!

In haar vrije tijd heeft ze een ander kapsel

Ze heeft de klus prima geklaard. Het valt me op, dat er veel mensen voor een camera haar lof toe zwaaien. Naast het gewone geslijm van BNers, die daardoor zelf even lekker in beeld zijn, is er ook veel waardering door Jan met de TouPet. En Ans met de implants.

Verder interesseert het me niet heel veel, het lijkt me een rotbaan, maar de verdiensten zijn buitengewoon goed. Ik kom er vandaag achter, dat ik stilzwijgend 10% gekort ben op mijn WAO-gatpremie. Ziek zijn is ook een waardeloze kolerebaan! Iedereen wordt afgeknepen, maar het koningshuis floreert….

nog een UFO

Eindelijk tijd om te beeldhouwen….

Ik ben meer geraakt door het overlijden van Fabiola. Dit levende kunstwerk heeft me al vaak doen glimlachen. De eerste keer, dat ik hem bewust waarnam, had hij een lampenkap op zijn hoofd, bij wijze van hoed. Dat kan ik zeer waarderen. Later leerde ik hem persoonlijk kennen, omdat hij in de posse van een vriendinnetje van me rondliep. We kwamen elkaar door de jaren heen regelmatig tegen, op feesten en partijen en ook op Hartjesdag. Dat is een dag op de wallen,  dat alle dames als heren verkleed gaan en de heren als dames. Ik vierde het mee met een bevriende travestiet.

kleur

ZEKER NIET SAAI

Homosexualiteit was en is voor veel mensen een beladen onderwerp. Nog steeds. Vooral in religieuze kringen wordt het vaak als zondig en slecht en onnatuurlijk gezien. Ik heb in mijn studententijd wel eens een heftige ruzie gehad met een student theologie over dit onderwerp. De aanleiding was een koppel verliefde vrouwen aan het tafeltjes naast ons tijdens een lichte lunch in een restaurant. Dit muizenhapje kreeg een behoorlijk staartje….

dit kom je nog steeds tegen in sommige  GRGRGrgrgrgchristelijke kringen!!!

De strijd is nog niet gestreden…..

hel en verdoemenis...

Tararaboembijeee

Hij sloeg me met bijbelteksten en onverdraagzame oubollige redenaties om mijn oren. Ik ben gelukkig het meeste vergeten, maar herinner me nog zijn verontwaardiging bij het idee, dat zijn vrouw lesbisch zou zijn. Dat leek hem het grootste verraad mogelijk. Op zich erg grappig natuurlijk, want het geeft maar weer aan, dat hij helemaal niets van het onderwerp afwist. Maar dat zal wel veranderd zijn sinds 1 van zijn kinderen uit de kast is gekomen!!!! Zo kan het leven je een enorme poets bakken…

menigeen loopt bij de psychiater na een 'christelijke' opvoeding...

Dominee heeft veel invloed, dat kan enorm mis gaan bij een domme dominee….

Fabiola heeft me eens een ongelofelijke dienst bewezen. Aan het begin van deze eeuw had ik een enorm fout vriendje, een bloedmooie Algerijn met een slecht karakter. Als hij zijn mond opendeed kwam er een leugen uit. Ik was me daar toen overigens nog niet van bewust.  Deze man beweerde op een goede dag, dat er in Algerije geen homo’s voorkwamen:  zij zijn een  exponent van de verworden westerse maatschappij!

Imam trouwt 2 moslim homo’s, waarvan 1 Algerijn!!!!

zoals zovelen

hand in hand

De discussie liep hoog op en hij werd gesteund door zijn Algerijnse vrienden en oom. Ik stond er alleen voor. Diezelfde avond bezochten we samen een feest in Amsterdam. Het was op een grote boot in een gracht vlakbij het station.  Fabiola was er ook te gast en we kletsten even gezellig bij.  Mijn geliefde zat tussen ons in en Fabiola legde liefdevol zijn arm om zijn schouders. En fluisterde hem in zijn oor, hoe mooi hij was en dat hij altijd welkom was in zijn huis…. Hij mocht direct mee als hij wilde!!!

Mooie Algerijn.....

Jij mag bij mij thuis komen….

Mijn homofobe vriendje kreeg het steeds benauwder, maar nu stond hij er alleen voor. Ik verdween naar het ruim.  Met mijn vriendin Elfje heb ik hem vanachter een raam lekker uit zitten lachen. Het was ook heel grappig om zijn doodsbenauwde hoofd te zien, terwijl Fabiola alles uit de kast trok om deze Algerijn eruit te krijgen….Ik denk dat Amine nog wel eens een nachtmerrie heeft over een kleurige man in een jurk, als hij zwaar getafeld heeft.

over man in jurk met kleurige make up

Soms heeft Amine een nachtmerrie

Zulke situaties maken dat ik weer een beetje geloof in goddelijke gerechtigheid. Ik weet dat het druppels op een gloeiende plaat zijn, er is nog zoveel onrecht en vooroordeel en angst rondom homoseksualiteit.

Terwijl het overal in de natuur voorkomt!

Ik krijg het pas spaans benauwd bij het idee van een wereld zonder de homo homo sapiens. Wat een grauwe saaie wereld zou dat zijn! Ik dank de Grote Goddelijke Homomoeder op mijn blote knietjes, dat ze deze variant op de wereld heeft gezet.

Om te beginnen in Nederlanden ALGERIJE

Goddelijke homomoeder, wij bidden U, Laat iedereen uit de kast komen!!!!