In memoriam onze grote vriend de Duitse herder Carlos van Nieuwlandshof.

De laatste weken heb ik het gevoel dat Ysbrandt om me heen loopt te draaien. Ik denk aan hem, mis hem….. En ook noem ik VikThor om de haverklap Ys. Vreemd.

Dan gaat Carlos hemelen. Het is nu toch echt afgelopen met onze grote harige Duitse vriend. Gelukkig heb ik nog afscheid kunnen nemen. Dat was er bijna bij ingeschoten…..

‘Ys is hem vast op komen halen,’ denkt Heks bij zichzelf. Ik geloof heilig in dit soort dingen. ‘Daarom voel ik hem steeds om me heen. Ze zijn heerlijk aan het spelen op de eeuwige jachtvelden…… Veel plezier lieve schatten!’

Afscheid nemen van je hondje is heel erg moeilijk voor de baasjes. Mijn hart gaat uit naar mijn vrienden. Carlos je wordt enorm gemist!

 

De film ‘The Gabby Douglas Story’ is een lekkere geromantiseerde versie van de keiharde vechtweg naar de absolute turntop, die de echte Gabby in het echte leven heeft afgelegd. Heks zit ontroerd te kijken. Geraakt door de betrokkenheid en hoge gunfactor van haar directe omgeving. Ze dragen haar droom met haar. Wat mooi. En……. Aan het eind van de film heeft dus IEDEREEN gewonnen. Voor interbeing hoef je echt niet rijk te zijn. Vermogen lijkt eerder in de weg te staan van dit ‘in elkaar’ bestaan. Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van de naald te kruipen, dan voor een rijke om het koninkrijk Gods binnen te gaan’ zegt Jezus. The Kingdom of God is here and now,’ zegt Thich Nhat Hanh.

Afgelopen week val ik helemaal om na een flinke interne ontploffing. Stoom uit mijn oren en het gevoel of ik een kilo bakstenen heb opgegeten. Ik heb dan ook helemaal geen honger meer. Ik krijg geen hap door mijn keel.

Nu hak ik al jaren met dit bijltje. Steeds als ik denk dat ik mijn verleden achter me heb gelaten slaat het me weer keihard om de oren. Komen al die ouwe lijken weer uit de kast.  Spugen ze me in het gelaat. Kotsen over me heen. Stompen me in de maag. Gunnen me het licht in de ogen niet.

Weg met die lelijke lijken! Ophoepelen nu. Het is toch wel een keertje mooi geweest.

Eventjes denk ik helemaal terug bij af te zijn, maar dat is toch niet zo. Ik ben er nog niet, maar het schiet wel lekker op. Er komt een moment, dat ik na een dergelijke confrontatie met mijn voorouders niet meer met mijn hoofd naar beneden van een flatgebouw wil springen. Of pogingen doen om naar Engeland te zwemmen.

Er komt een moment, dat mijn verweesde staat me niet meer onderuit haalt. Ooit hoor ik weer bij medemensen. Maar niet zolang ik bij mensen wil horen, die me in feite wezensvreemd zijn.

Heks geeft geen zak om geld, maar ik kan totaal niet tegen onrecht. En laat ik nu uit een achtergrond komen, waar liefde wordt uitgedrukt in pecunia. Maar waar tevens wordt gemanipuleerd als betrof het een nationale sport.

‘Moet je horen, wat ik nu weer heb uitgehaald,’ placht mijn moedertje vroeger te zeggen aan de telefoon. Er volgde dan geheid een verhaal over hoe ze listig allerlei mensen naar haar hand had gezet. Geen middel werd geschuwd. En als de gemanipuleerde boos werd, was mijn moeder tevreden. Dan had ze eventjes laten voelen dat….. Ja wat?

Heks moest er vaak enorm om lachen. Het betrof meestal onschuldige listen. ‘Als je het bij mij maar laat, ma,’ giebelde ik dan. Maar nee. Ze heeft in Heks haar meesterwerk gezien. Geslepen heeft ze me jarenlang in de val laten lopen. En nu ze niet meer in staat is tot welke streek dan ook, komen er nog steeds allerlei apen uit ouwe muffe mouwen.

Zit Heks voor eeuwig gevangen in haar fuik.

Tja.

Vrijdagavond lig ik vroeg in bed. In feite ben ik er alleen maar uit geweest om de hond uit te laten. Ik kijk naar ‘The Gabby Douglas story’. Een zepige feelgoodfilm over een arm meisje, die het tot Olympisch Kampioene turnen schopt. Het loopt goed af en er gebeurt niks naars. Op armoede na dan.

In de film wordt bijvoorbeeld niet gerept over het seksuele misbruik van ongeveer het gehele Olympische meisjesteam door hun teamarts. Dus het is duidelijk een geromantiseerde versie van het echte verhaal.

De moeder van Gabby is een sterk wijf. Vanaf het moment dan dat ze haar hopeloze vent verlaat dan. Tot die tijd leeft dit gezin van de wind. De man kan geen baan vasthouden. Hij wordt afgeschilderd als een slappe zak van een kerel. Hij verdwijnt dan ook volledig uit beeld. Bizar toch?

Gelukkig kan de moeder bij haar eigen moeder aankloppen. Word liefdevol opgenomen. Zodra moeders op eigen benen komt te staan gaat het veel beter met het gezin.

Opvallend is dat ze haar kinderen enorm stimuleert om hun droom na te jagen. Zijzelf is bereid om daar elk denkbaar offer voor te brengen. Dat is eventjes andere koek dan ‘zoek het maar uit met je opleiding, we stikken van het geld, dus je kunt geen beurs krijgen, maar van ons krijg je ook niks.’

Wat me ook treft is hoe de broer en zusters van Gabby haar haar succes gunnen. Ze zeggen hun eigen hobby’s op, zodat het meisje kan blijven trainen. Er is namelijk weinig geld. Zelfs als er helemaal niks meer is weet de moeder nog mogelijkheden te vinden om haar dochter te laten sporten.

Niks ‘Je bent m’n meest getalenteerde kind en je doet er helemaal niks mee,’ nadat je ziek bent geworden van het jezelf over de kop werken. Nee, op momenten dat het meisje het niet meer ziet zitten allemaal, misschien door het seksuele misbruik…., weten haar familieleden haar te stimuleren om door te gaan.

images-8

Haar broer is haar beste vriend. Het is een grote warme vent, die echt belangstelling heeft voor zijn getalenteerde zuster. Het is geen koude harteloze zak. Hij harkt niet bijvoorbeeld haar toekomstig erfdeel bij voorbaat grotendeels naar zich toe in langlopende renteloze leningen. Nee hoor. Hij houdt van zijn zusje. Hij gunt haar wat.

Het hele gezin gunt haar wat. Ze laten haar niet haar eigen opleiding verdienen, omdat ze geen beurs kan krijgen. Ze laten haar niet smeken om een klein bedrag te kunnen lenen, omdat ze nergens anders kan lenen.

Terwijl ze zelf in dure auto’s rondrijden en van gekkigheid niet weten wat ze moeten doen met hun geld. Ze laten haar vervolgens niet die studielening twee keer terug betalen, omdat ze na de eerste keer gewoon voor het gemak ‘vergeten’ dat het al verrekend is.

Heks zit het allemaal ademloos aan te zien. Goh, zo kan het ook. Het is dan wel geromantiseerd, maar de bottom line zal toch wel kloppen? Wat een geweldig gezin. En waar zit em dat nu in? Zo gemakkelijk hebben ze het nu niet bepaald.

Het komt me bijna onwerkelijk voor hoe er met Gabby wordt meegedacht. Hoe haar dierbaren haar niet willen beperken, maar hoe ze juist kijken naar mogelijkheden. Hoe haar naasten haar iets gunnen.

Heks heeft haar hele leven lang te maken gehad met jaloezie. Mensen willen mij juist inpeperen, dat ik me vooral niets moet verbeelden. Dat ik niks ben en ook nooit wat zal worden. Dat ik wat ik echt wilde maar gevoeglijk uit mijn kop moest zetten.

‘Ik heb nooit mijn dromen kunnen leven, dus ik gun het jou ook niet, zoek het maar uit’ redeneerde mijn papaatje in zichzelf. Mijn moeder gooide het over een andere boeg. ‘Jij bent zo labiel,’ riep ze om de haverklap.

Het zal projectie geweest zijn, want ik herken me daar niet in. Heks is juist ijzersterk. Anders was ze allang van die flat afgesprongen of express tegen een dikke boom aan geknald met haar kreukelzonevrije bolide. Of knettergek geworden.

Maar niets van dat al. Ik ben juist een steunpilaar geweest voor Jan en Alleman. Heks is een rots in de branding.

Maar goed. Het is tijd voor een ander deuntje. Ik heb besloten dit soort geprojecteerde meningen achter me te laten. Er is geen eer aan te behalen, ik hou mezelf er alleen maar klein mee.

Ik besluit voor mezelf de ouder te zijn, die ik niet had. Vol onvoorwaardelijke liefde. Mezelf stimulerend om mijn dromen te volgen. Met een groot geloof in mijn mogelijkheden. Mezelf opvangen als ik val. Niet het mes er dan inzetten, nee: Mezelf troosten…..

Maar ik kan het niet alleen. Ik moet ervoor zorgen, dat ik weer ergens bij hoor. Heks zit nog steeds veel te veel in haar uppie te koekeloeren. Dat komt natuurlijk ook door mijn ziekte. Ik heb zo verrekte weinig energie. En die kleine hoeveelheid gaat grotendeels op aan hond uitlaten en naar de fysiotherapeut gaan.

Heks hoeft geen Olympisch Kampioene te worden. Op de schaats. Want voor turnen heb ik sowieso geen talent. Ik haat turnen juist. Ik ben net iets te vaak onder invloed van valium uit die verrekte ringen geflikkerd. Toen ik verplicht op die kutsport zat, omdat mijn moeder in het bestuur van de gymclub zat. Iets dat Gabby zou hebben toegejuicht in haar moeder.

images-7

Zo zie je maar weer. Als ouder doe je het ook nooit goed. Op een enkeling na dan. Hoewel: Wie weet gaat Gabby haar familie nog van alles verwijten op den duur. Komen ook daar nog rare apen uit mouwen. Die foute arts is er alvast eentje.

Toen hij nog in de mouw zat tweette Gabby nog dat je als vrouw zelf vooral geen aanleiding moest geven…… Toe maar! Dat heeft een vroegere vriendin tegen Heks ook wel eens gezegd, nadat ze was verkracht! Het ligt gewoon aan jezelf! Doe een Burka aan!

De foute arts, Larry Nassar…

De 21-jarige Douglas kreeg vorige week nog kritiek te verduren nadat ze op Twitter had geschreven dat het de verantwoordelijkheid van vrouwen is seksueel intimidatie te voorkomen, bijvoorbeeld door gepaste kleding te dragen.  Daarmee zouden verkeerde mensen alleen maar worden verleid, was haar stelling.

Nee, het leven is nog niet zo eenvoudig. Het is in elk geval geen film met happy end. Hoe graag we dat laatste ook willen.

Idioten zitten te zaniken over de haarstijl van de Olympische Kampioene naar het schijnt. Gelukkig neemt ook iemand het weer op voor Gabby…….

 

Vrienden vinden eindelijk tijd om tijd samen stuk te slaan. Een vorkje te prikken en aan de wijn te gaan. Even geen zorgen, bewaar maar tot morgen. Vandaag graag alle stres van de baan…..

Vrijdag is het dan zover. Mijn tweelingbroer en zijn verloofde komen eten, alsmede Fiederelsje. Hoera! Na jaren plannen is het dan eindelijk gelukt.

Het scheelt natuurlijk dat mijn vriendinnetje onlangs gepromoveerd is. Na jaren bikkelen op haar proefschrift heeft ze nu opeens zeeën van tijd. Heks weet niet wat ze meemaakt. We doen alsmaar leuke dingen!

Ook het feit dat mijn broertje en zijn lief op het punt staan om wellicht eventueel te emigreren heeft de zaken aanzienlijk versneld. We prikken gewoon een datum op de zeer korte termijn, zodat we elkaar in elk geval nog een keertje uitgebreid zien. Thailand is bepaald niet naast de deur…….

‘Laten we allemaal iets maken,’ stelt broerlief voor. Heks maakt dus het hoofdgerecht, wel zo praktisch. Een grote bak verse vis in de oven met een garnituur van geroosterde groenten. Pasta van courgette en een heerlijke verse pesto. Wat er verder op tafel komt is nog een verrassing.

Mijn hulp stofzuigt het huis, totdat er nergens meer een kattenhaartje te bekennen is. Rigoureus sluit ik alle katten op in mijn slaapkamer. Alle voorzorgsmaatregelen zijn dan getroffen. De kust is veilig voor mijn uiterst allergische vriendin.

Rond zeven uur druppelen mijn vrienden binnen. Flessen wijn komen uit de diverse tassen en jassen. We trekken er direct eentje open. ‘Proost,’ glunderen we stralend naar elkaar. Fiederelsje stopt wat sprotjes in blaadjes lof. Daarmee trappen we af.

Ingrediënten:

2 el plantaardige olie
4 sjalotje in dunnen plakjes
2 teentjes knoflook in dunne plakjes
1 grote Pomelo
120 gr gekookte garnalen
120 gr krabvlees
10-12 blaadjes munt

Voor de dressing

2 el Thaise vissaus
1 el palmsuiker of gele basterdsuiker
2 el vers limoensap

Voor de garnering

2 lente uitjes  in dunnen ringetjes
2 verse rode pepers zonder zaadjes in dunnen reepjes verse koriander
1 el geroosterde pinda’s
verse kokos (naar wens)

Fruit de uitjes in de olie licht bruin, doe er de knoflook even kort door, laat die niet te hard bakken, dan worden ze bitter.
Zet dit apart.
Maak de Pomelo schoon door alle vellen te verwijderen en alleen het vruchtvlees in kleine stukjes breken.

De munt fijn snijden.

Hak de pinda’s fijn.

Meng de Pomelo met de garnale, krabvlees  gebakken uitjes en knoflook en de munt.

Maak de dressing door de vissaus, limoensap en suiker goed door elkaar te roeren.

Meng dat door de Pomelo mengsel.

Verdeel over bordjes en garneer met de lenteui, koriander, rode peper, pinda’s en eventueel kokos.

Eet smakelijk.

Daarna zet Broer ons een verrukkelijke Thaise Pomelo salade voor. Heks heeft dit gerecht nog nooit eerder gegeten, maar is direct verslaafd. Jeetje, wat lekker! De enorme schaal vol minuscule citrusvezeltjes gemengd met garnalen, vissaus, een zuurtje en een pepertje gaat schoon op.

Ondertussen kletsen we elkaar de oren van het hoofd. Sjonge jonge, wat hebben we toch altijd veel te bespreken met elkaar. En te giebelen! Om de haverklap liggen we flauw van de lach.

Mijn hoofdgerecht gooit ook hoge ogen. De enorme schaal vol verse vis slinkt zienderogen. Uitgeput buiken we een beetje uit. Heks gaat een potje thee zetten voor bij het toetje: De fenomenale  Spaans-Joodse sinaasappel/amandeltaart. Jammie! Heks serveert er haar eigengebrouwen kweeperenlikeur bij. Een uitgelezen combinatie!

Sinaasappeltaart

Spaans-Joods recept

Uit: Claudia Roden, 1997, De Joodse keuken. Achthonderd authentieke recepten uit de diaspora. ’s Gravenhage: BZZTôH, p. 613.

Deze Judeo-Spaanse taart is volgens Claudia Roden van groot belang voor de Sefardische cultuur.

Nodig

  • 2 sinaasappels
  • 6 eieren
  • 250 gram suiker
  • 2 eetlepels oranjebloesemwater
  • 1 theelepel bakpoeder
  • 250 gram blanke amandelen, grof gemalen

Bereiding

Was de sinaasappels en kook ze in hun geheel 1½ uur tot ze heel zacht zijn.

Klop de eieren met de suiker. Voeg oranjebloesemwater, bakpoeder en amandelen toe en meng alles goed door elkaar. Snijd de sinaasappels open, verwijder de pitten en pureer ze met schil en al in de keukenmachine. Meng dit goed door het eier-amandelmengsel en giet het in een ingevet en met matsemeel bestoven cakeblik van 23 cm doorsnede. Bak de cake 1 uur in een op 190˚ C voorverwarmde oven. Laat afkoelen en haal uit de vorm.

Minder suiker en eieren smaakt ook prima!

Een feestavond is het. Met rode konen van plezier nemen we uiteindelijk afscheid. Mijn broertje en zijn man gaan met de trein naar Haarlem en vervolgens op de scooter terug naar Amsterdam. ‘Ik moet meer dan een half uur achterop,’ verzucht mijn tweelingbroer.

Heks hoeft alleen nog maar haar hondje uit te laten. Een klusje van niks natuurlijk, maar voor mij na zo’n avond een enorme opgave. Eerst maar eens eventje uitrusten. Uitbuiken ook. Uren later word ik weer wakker.

Zo loop ik als vanouds om vier uur ’s nachts met VikThor te wandelen. Het is lekker rustig op straat. De stad slaapt. Ga ik ook weer doen zo. Tevreden. Wat een fijne dag!

INSPIRATIE: Christelijke Studentenvereniging Panoplia gaat in volledige wapenrusting -stoffers, bezems, huishoudhandschoenen…..- de ongelofelijke bende in Huize Heks te lijf! Een presentje via Stichting Present. En ze zijn present, deze gedreven jonge mensen. Er wordt hard gewerkt! Een lust voor het oog en een weldaad voor het hart. Dank jullie wel!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Al jaren erger ik me suf aan de puinhoop in mijn huis. Waar ik vroeger nog wel eens een aanval van ‘Grote Schoonmaak’ te gelde maakte laat ik tegenwoordig over het algemeen de troep de troep…..  Een incidentele minuscule opruimactie uitgezonderd.

Na jarenlang dit beleid te hebben gehanteerd groeit mijn huis volledig dicht. Mijn werkkamer is een soort inloopkast geworden, maar niet de opgeruimde versie, die je in moderne woningen aantreft. Mijn berging puilt uit, sommige artikelen staan stiekem in de gemeenschapsruimte onder de trap. Stomweg omdat het teveel gedoe is om een fietskar telkens weer in te vouwen en in een overvolle ruimte te proppen…….

Ook mijn balkon is zo goed als onbegaanbaar geworden in de loop der jaren. Waar ik vroeger eindeloos met mijn handen in de grond zat te wroeten laat ik ook hier de boel de boel. Ik plant niets nieuws meer aan. De kamperfoelie is na jaren kwarren overleden afgelopen winter. Mijn bruidssluier is gewurgd door de druif van de buurman. Zelf ook een rare druif.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Ik wil ruimte. Ik wil weer kunnen ademhalen, maar waar begin je als het zo’n bende is en je hebt geen energie? Soms ben ik bang dat iemand zo’n ellendig televisieprogramma gaat bellen om mijn huis een extreme make over te geven. Ik gruw bij het idee, maar het ruimt wel lekker op natuurlijk,  zo’n kudde wapperende handen in je huis.

Ik zoek contact met het sociaal wijkteam. Er blijken heel wat vrijwillige initiatieven te bestaan om je uit de brand te helpen. De dame van het wijkteam komt met allemaal ideeën ‘Ik ga je aanmelden bij Stichting Present, als je het goed vindt. Zij regelen dan een groep vrijwilligers om grotere klussen aan te pakken. We zouden bijvoorbeeld je balkon kunnen laten opruimen. En je berging…..’ .Je moet ergens beginnen natuurlijk.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Na vier intakegesprekken, waarvan eentje met de betreffende stichting zelf is het dan zover. Heks krijgt hulp!

Intussen ben ik een beetje zenuwachtig geworden, want er is sprake van 7 vrijwilligers tegelijkertijd. Help. Dat kan ik natuurlijk niet overzien! En waar laat ik al die mensen. En hoe stuur ik hen aan? ‘Vraag iemand uit je vriendenkring om je te helpen,’ suggereert de dame van het wijkteam. Goed idee. Ik vraag het aan Trui.

Mijn ouwe trouwe vriendin kan commanderen en delegeren als een eersteklas sergeant majoor. Ook heeft ze er over het algemeen de wind onder, ik heb al heel wat baantjes samen met haar versleten, dus ik kan het weten. Op de betreffende avond is ze al om vijf uur present. Eerst eten we een hapje om vervolgens 1 en ander voor te bereiden.

Om stipt 7 uur komt er een medewerkster van de Stichting om de boel aan te zwengelen. Ze brengt werkhandschoenen mee en nog wat handige dingen. Heks heeft gezorgd voor stoffers en bezems, emmers met sop, stapels vuilniszakken en een berg verhuisdozen. Even later komen de eerste studenten binnen. Ze komen met zijn zessen! Twee meer dan afgesproken, maar eentje minder dan de aanvankelijke toezegging.

‘Een paar jongelui meldden zich af, we gingen van zeven naar vier en toen naar drie, twee…… Nu wilde je liever een kleinere club, maar dat leek me wel erg weinig. Dus ben ik er nog eens achteraan gegaan en kijk: Nu komen er dus zes studenten meehelpen!’ roept de vrouw van Present opgelucht. Vijf meiden en een vent. Precies goed zal later blijken.

Gelukkig is Trui van de partij. Voortvarend gaat zij met drie medicijnstudenten het balkon op. Heks verdwijnt met de rest van de vrijwilligers in de berging. De teamleidster is een aardige studente pedagogiek. Ze drukt me meermalen op het hart om vooral mijn gemak te houden. Best moeilijk als iedereen hard aan het werk is. Heks laat nu eenmaal graag haar handen wapperen, maar ik kan het beter laten. Overlaten!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Een uur later zijn er al bergen verzet. Mijn oude balkondeur staat beneden. Bergen tuinafval zijn afgevoerd. Ook in mijn team weten ze van wanten. Alles gaat van zijn plek. Jarenlange administratie verdwijnt in de prullenbak. De zo ontstane lege kast wordt geheel uitgesopt. Mijn kerstspullen worden vanuit kapotte schoenendozen overgeheveld in de verhuisdozen en vervolgens in de brandschone kast voorzichtig opgestapeld.

Wie zegt dat vrouwen geen ruimtelijk inzicht hebben? 1 van mijn studentes is geniaal aan het proppen!

In de pauze met thee en aardbeienslof komen de tongen los. Dit heerlijke stel jonge mensen zijn lid van een Christelijke studentenvereniging Panoplia. Wapenrusting in het Spaans, praal(kostuum) in het Italiaans, ontdek ik op internet. Ik dacht dat het een Latijns woord was, maar dat kom ik nergens tegen. ‘Er zijn heel veel studentenverenigingen in Leiden, buiten die paar grote. Onze vereniging bestaat al sinds 1961! Maar bijna niemand kent ons. ..’

Heks heeft ook op een studentenvereniging gezeten indertijd; Augustinus. Alleen was het toen getransformeerd tot open jongerenvereniging. Mijn jaargang staat nog steeds bekend als tegendraads en anarchistisch. Een uitvloeisel van de wilde jaren zestig.

Intussen is die ommezwaai om werkende jongeren op te nemen weer helemaal teruggedraaid. De vereniging staat tegenwoordig bol van de ballen. Aardige gasten heb ik ontdekt tijdens een reünie, maar van een totaal andere signatuur dan wij destijds.

‘Ik was een werkende jongere, dus ik kwam daar ook,’ doet Trui een duit in het zakje. We vragen door naar hun studies en ambities. Wat een leuke club mensen. Zo betrokken en zo warm! Antigif tegen mijn door narcisten verzuurde denkbeelden: Er bestaan wel degelijk mensen met het hart op de goede plaats. Niet bang om hun handen uit de mouwen te steken. Wars van domme praatjes vullen geen gaatjes. Nee, hun aanbod om te helpen is geen loze kreet. Na de pauze gaan we weer hard aan de slag.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

En opnieuw wordt er gebuffeld en gesjouwd. Het zijn bepaald geen luie donders! Het is al ruim over half tien als de dames het eindelijk voor gezien houden. De laatste vuilniszakken worden afgevoerd. Handen geschud. ‘Dank jullie wel voor alle hulp, het was geweldig!’ ‘U ook bedankt. Voor het vertrouwen. Het is toch nogal wat om zomaar allemaal mensen je huis toe te laten!’ De teamleidster oogt tevreden.

Wat lief dat ze dat zegt!

Als iedereen weg is ga ik nog eens uitgebreid het resultaat bewonderen. Wat een ruimte! Het is echt enorm opgeknapt. De berging is nu voor eenderde aangepakt, maar het balkon schiet aardig op. Volgende week wat plantjes halen en dan is het klaar.

Ik schenk Trui en mezelf een glas wijn in. ‘Op een schoon huis,’ proosten we. Wat later breng ik haar naar de bushalte. ‘Enorm bedankt schat, zonder jou had ik het niet gered!’ VikThor loopt ongedurig naast me. Hij moest vanavond in zijn hok, omdat hij iedereen hopeloos voor de voeten liep. Daarom wandel ik nog eventjes naar het van der Werfpark. Daar laat ik hem nog uitgebreid rennen.

Voor Heks is de koek dan echt helemaal op. Op weg naar huis loop ik opeens op stelten, maar het zijn mijn benen. Ze zijn volledig verkrampt en verstijfd en doen geweldig veel pijn. Ik kom nauwelijks vooruit, hoe kan dat nu weer? Wat heb ik in godsnaam gedaan?

Oh ja, ik weet het al, een paar honderd keer de trap op en af. ‘Heks kun je even kijken of dit weg mag, Heks waar liggen de schoonmaakdoekjes, Heks dit, Heks dat…..’

Zoals altijd na een flinke inspanning stuiter ik nog uren na. De adrenaline stroomt rijkelijk door mijn gemankeerde stresssysteem. Dan is het uitgewerkt. Volledig. Mijn lijf verandert in een kwarktaart. Ik kan nauwelijks nog bewegen. Strompelend hompel ik door mijn huis.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

De volgende dag haalt de fysio alles weer uit de knoop. Ik krijs en gil dat het een lieve lust is. Erg leuk voor zijn stagiaire, het arme kind weet niet wat ze meemaakt. Twee dagen later krijg ik hevige griep. Ik lig een week voor Pampus; De naweeën van dit evenement.

Maar oh, wat is er veel gebeurt. In mijn eentje zou ik het niet voor elkaar krijgen. Jarenlang heb ik gehoopt op hulp vanuit de verkeerde hoek. Me er blind op gestaard. Maar het kwam nooit. Sterker nog: Er werd met enige regelmaat een beroep op Heks gedaan!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

De laatste tijd is dat aan het veranderen. Tot mijn grote vreugde komt er nu wel hulp. Uit onverwachte hoek. Van mensen, die er niets voor terug willen hebben. Jongelui, die ik niet eens ken! Belangeloos.

Er is iets in mezelf verschoven. Ik verwacht niet langer van alles van mensen waar je het van zou mogen verwachten. Ook ga ik niet zelf enorm anderen helpen, zodat ze op het idee zouden kunnen komen dat ik hulp nodig heb. Ik vraag hulp en die heb ik gekregen. Wat een eye opener!

De kop is er af. Nog een stuk of wat van dit soort acties en mijn huis is weer leefbaar…..

De dagen erna zit ik om de haverklap eventjes op mijn balkon in het zonnetje. Of ik rommel eventjes in mijn nu weer begaanbare berging. Dank jullie wel lieve vrijwilligers voor jullie geweldige actie. Ik ben er enorm mee geholpen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM



 

VikThor ontdekt de wereld vooral met zijn mond: Met een voorkeur voor excrementen uit allerhande kont! En van de trap af rollen is niet bepaald gezond….

vikthor1

Vorige week zondag lazer ik van de trap. Ik sta net op het punt om een kek outfitje aan te trekken teneinde samen met mijn nieuwe liefde naar een wild feest in Amsterdam te vertrekken. Voordat we gaan laat ik mijn schatje nog eventjes poepen in de steeg. Ik til zijn snelgroeiende lijfje op en draag hem de trap af. Op foute schoenen.

Al bij de tweede traptrede glibbert mijn houten muiltje onder me vandaan. Om mijn droomprinsje te beschermen maak ik een rare beweging en hopla: Ik ga onderuit.

Vertraagt neem ik waar dat ik op mijn elleboog stuiter. Een grote schaafwond is daar later een stille getuige van. Tevens zie ik mijn linkerknie in een onmogelijke hoek draaien. Het gewricht maakt een scheurend geluid. Een stekende pijn vlamt de laatste slaap uit mijn ogen. Goeie hemel. Dit is foute boel!

Strompelend laat ik mijn hondje uit. Niet veel later stop ik mezelf vol pijnstillers en ga in bed liggen wachten tot ze inwerken. Het valt nog niet mee om een positie te vinden waarin  ik het gewricht ontzie. Die kloteknie. Getverderrie.

Nou ja, je begrijpt het al: Het feestje wordt afgeblazen. De hele week spoelt min of meer weg door het afvoerputje. Dagenlang ben ik niet vooruit te branden. Ik ga uiteindelijk maar uit op een goeie brace en baan me al fietsend een weg door de onrustige stad. Overal worden kermisattracties opgebouwd. En podia voor een keur aan amateur-bandjes. Hopelijk kan ik tegen 3 oktober weer een beetje uit de voeten!

Nu zijn we alweer een week verder. Nog steeds piept en kraakt mijn knie dat het een lieve lust is. ’s Nachts word ik om de haverklap wakker van felle stekende pijn als ik hardnekkig probeer op mijn rechterzij te slapen. Overdag slik ik er nog maar wat extra pijnstillertjes bij…..

De laatste vierentwintig uur ben ik ook nog eens een paar keer kleddernat geregend, terwijl ik met mijn pup liep te stumperen door een park. Ik krijg de neiging om lekker binnen te blijven. Maar ja, ik heb natuurlijk wel een hond! Ook al is hij klein en niet bepaald dol op regen.

VikThor levert zijn eigen bijdrage aan de algehele malaise vandaag in Huize Heks. Hij presteert het om vier keer een hap van een drol te nemen. Eerst kattenpoep of Chihuahua-stront hier in de steeg. Daarna ganzenblerp in het park. Iets van een hele vieze natte kledderdrol van een grote hond gaat ook nog richting zijn mond, terwijl ik schreeuwend ingrijp. En tot slot opnieuw een smeuïg ganzenpoepje toe.

Hij is net een beetje over een vervelende parasiet in zijn darmpjes heen. Dat heeft me enorm veel energie gekost: Al zijn speelgoed, kleedjes, mandjes alsmede de spullen van de katten moesten worden gewassen. Kussens en dekens, hoekjes en gaatjes heb ik uitgestoomd.

Nachtenlang heeft mijn ventje me ook uit mijn slaap gehouden met erbarmelijk gejammer: Mijn kereltje had pijn in zijn kleine babybuikje. Om de haverklap ging ik dan maar weer eventjes naar buiten met hem. Trap op, trap af met zes pakken suiker in mijn armen, want ja: Hij is intussen verdriedubbelt!

Daarnaast heb ik alle andere beesten ook volgestopt met een gruwelijk antiwormenmiddel. Het werd me niet in dank afgenomen…..

Varen met rederij Rembrandt

Mopperdemopper. Het valt weer niet mee. Behalve als je van de trap valt. Dan ben je snel benee!

Ach welnee. Het zijn maar voorbijgaande strubbelingen. Minuscule irritaties. Mijn dagelijkse gevecht tegen de chaos.

Op dagen als deze droom ik van een georganiseerd bestaan. Een administratie die op orde is. Een lege berging en een opgeruimde werkkamer. Een functionerend lichaam. Een hondje dat zichzelf opvoed en geen poep lust.

Maar ja. Dat laatste kan ik vergeten. VikThor is duidelijk in de anale fase. In combinatie met zijn maar voortdurende orale fase levert het een ware poepzoeker op! Een manke Heks met haar kleine stinkhondje, verregend tot op het bot: Voor je het weet heb je last van een kort lontje…..

Straks ga ik dan toch eindelijk eventjes de stad in. Gisteravond ben ik voortijdig in slaap gevallen en toen ik wakker werd was het al vijf uur in de ochtend. Het tijdstip van de dronken dropjes.

Vanavond komen er vrienden hutspot eten. Ik heb een gigantische pan van dit gassige goedje gekookt. En een braadslede vol klapstuk!

 

In de clinch met Tele2! Het valt niet mee! Zaken doen met een stelletje blatende schapen! Ga nooit met een schaap in zee! Een gewaarschuwd mens telt voor twee…..

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Heks betreedt het strijdperk

De laatste tijd zit ik weer veel aan de telefoon met Tele2. Niet omdat hun service zo goed werkt. Al sinds het begin van mijn abonnement, drie jaar geleden, net nadat ik mijn whiplash had opgelopen, ligt mijn wifi er om de haverklap uit. Ook crasht mijn televisie dagelijks een paar keer. Vaak net tijdens een spannende film!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Typerende houding Tele2-medewerker: luistert niet, zit lui achterover

Deze week bel ik dus maar weer. Ik word in de wacht gezet. Er zijn nog tien mensen voor me. Waarschijnlijk zitten de medewerkers gewoon lekker aan de koffie, want tien minuten later is dat nog zo. Ik besluit door te bijten. Ik wil weer online kunnen en sinds mijn nieuwe modem is mijn netwerk regelmatig helemaal verdwenen. Ik zie alle netwerken uit de buurt verschijnen, maar mijn modem, dat vlak naast mijn computer staat, is blijkbaar zo’n prutapparaat, dat het onvindbaar is!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Dit gaat misschien op voor een schaap…

Ik bel met mijn mobiel en dat is maar goed ook. Halverwege het gesprek word ik gesommeerd de stekker uit mijn modem te trekken. Dan kun je dus ook niet meer bellen. Behalve met een mobiel.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaaptele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Na alle stomme adviezen en belachelijke opmerkingen, zoals ‘Uw muren zijn te dik’, ‘u heeft een vaste telefoon in huis, dat kan storend werken!’ ,  ‘U zit in een verkeerd kanaal, ik zet u eventjes om!’ krijg ik nu eindelijk te horen wat er werkelijk aan schort. Het signaal van het modem is gewoon te zwak. Zodra er een ander modem in de buurt is, wordt mijn signaal weggedrukt.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Gaat absoluut op voor het modem

Na drie jaar ellende steekt Tele2 dan eindelijk zijn hand in eigen boezem. Of een medewerkster praat haar mond voorbij. Waarschijnlijk het laatste.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Het is wel duidelijk, wie hier het zwarte schaap is!

Ja, nou moe. Hebben ze jarenlang de schuld bij mij gelegd. Blijk ik gewoon bij een inferieur clubje een abonnement te hebben genomen!

Het goede nieuws is dat er over enige tijd betere modems komen. Ik heb nog een oud kloteding gekregen onlangs. Ter vervanging van een nog ouder kloteding. Maar het nieuwe ouwe kutapparaat is nog slechter dan het oude. Bij deze moet ik regelmatig de stroom van alles afhalen, anders doet ie niets meer. Dit laatste advies kreeg ik bij mijn allerlaatste telefoonronde. Toch goed voor een uur mobiel bellen per maand. Een groot deel van mijn abonnement gaat op aan het in de lucht houden van een ander abonnement…….

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Maar goe, wat kun je ook verwachten van een schaap op een helpdesk?

Het allerbeste nieuws is, dat ik van provider kan wisselen. Mijn verplichte abbonnementstijd zit erop. Dus ik kan ervan af! Ik denk dat ik maar eens gebruik ga maken van geweldige overstapsweken hier of daar!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Ik heb die advertentiecampagne nooit begrepen

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Inderdaad

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Samen geven we stomme adviezen

Cowboy en Heks slaan middag stuk en koken sterren van de hemel: Zalige soep van Zilverstelen. Glutenvrije, lactosevije, sojavrije knolselderijstamppot met klapstuk en geroosterde groenten. Rabarber gekookt in appelsap toe.

klapstuk met bier,geroosterde groenten uit de oven

Zaterdag loop ik met Cowboy over de boerenmarkt bij hem in de buurt. We kopen een geweldige lap klapstuk bij de bio-slager. ‘Hak het maar in stukken voor me, want mijn lief heeft geen enkel scherp mes in huis…’, verzoek ik de verkoper.

‘Prima hoor’, zegt de enorme kerel, terwijl hij met een hakbijl van een mes zwaait. ‘Je mag dit mes wel een week lenen, dan breng je mij jouw messen. Krijg je ze volgende week geslepen weer terug!’ Wat een grappig aanbod. Misschien hou ik hem er aan, binnenkort….

klapstuk met bier,geroosterde groenten uit de oven

Het is raar weer. Om de haverklap klettert er een hap water in ons gezIcht. Het volgende moment schijnt de zon. We besluiten het espressoapparaat van Cowboy op te halen bij de reparateur in de Pijp. Het is tevens een excursie naar het vroegere leefgebied van mijn geliefde. Cowboy rijdt voorop met mijn Batavis vouwwagentje stuiterend achter zijn fiets. Ik   volg hem met een enthousiast Varkentje, die loopt alsof zijn leven ervan afhangt.

We oefenen een stukje met m’n hondje in de fietswagen. Met zijn naderende oude dag lijkt het ons erg handig als hij zich zo wil laten vervoeren….. Hij vindt het maar zozo, maar blijft wel netjes zitten.

soep van Zilverstelen met rijm en oreganorabarber met appelsap

Onze optocht trekt  veel bekijks. Vertederde blikken over het algemeen. ‘Wat een lief roedeltje’ zie je de mensen denken. De keukenwinkel, waar de reparateur voor werkt,  blijkt een geweldig bedrijf te zijn. Ze hebben er honderden messen, variërend van een paar euro tot honderden euro’s per stuk. De bioslager zou ervan onder de indruk zijn!

puree van aardappelen en knolselderij,klapstuk met bier,geroosterde groenten uit de oven

 

Ik laat me uitgebreid voorlichten over espressoapparaten. De mijne heeft het onlangs begeven. Ik zie genoeg van mijn gading, maar het is allemaal ver boven mijn budget. Ik stook voorlopig mijn koffie maar in mijn piepkleine percolator op het gas….. Het levert een perfect bakkie op!

puree van aardappelen en knolselderij geroosterde groenten uit de ovenklapstuk met bier

Terug in het huis van mijn Cowboy gaan we aan de slag in de keuken. Ik flans snel een soepje van zilverstelen in elkaar om de ergste honger te stillen. We maken klapstuk in de oven met geroosterde groenten en een stamppot van aardappelen met knolselderij. Cowboy verrast me met zalige rabarber. Gekookt in appelsap. Echt superlekker!

Was de zilverstelen, fruit een uitje en wat knoflook. voeg water toe en bouillonblokjes met tijm en oregano. Zilverstelen erbij. Even aan de kook brengen, staafmixer erop. Lekker met rookworst van Van der Zon.

Kilo klapstuk in stukken hakken. Of laat het de slager doen, als je zelf botte messen hebt. Meng met 400 gram dobbelsteentjes spek. Zout en peper toevoegen. 45 minuten op 175 graden in de oven.  Wortel, ui, knoflook, marjolein, rozemarijn, laurierbladeren en een halve liter bier toevoegen. Bij voorkeur een lekkere Brugse Trippel, maar voor de glutenvrije variant gebruik je natuurlijk een glutenvrij biertje. Nog twee uur op 150 graden laten sudderen.

tafeldecoratie

Kook een kilo aardappelen in de schil met een beetje zout. Kook de knolselderij. dit kun je eventueel in dezelfde pan doen. Stamp met wat -lactosevrije- melk tot een smeuïge puree.

Rooster snijbonen, broccoli, wortelen en wat je verder in de koelkast vind aan groenten de laatste 30 minuten mee met het vlees in de oven.

Je moet engelengeduld hebben, dat wel, maar als het dan eindelijk op tafel staat eet je je vingers erbij op!

puree van aardappelen en knolselderij,klapstuk met bier,geroosterde groenten uit de ovenpuree van aardappelen en knolselderij,klapstuk met bier,geroosterde groenten uit de oven

 

Dansend comaslaapmeisje inspireert Heks. Iets maken van je leven. Iets leuks!

dansende vrouw, dansen, dancingdansende vrouw, dansen, dancingdansende vrouw, dansen, dancing

Vandaag ben ik zo gaar als boter. Maar ik heb wel vrij goed geslapen, hoera. Om 10 uur staat Steenvrouw op de stoep. we drinken koffie en kletsen een beetje bij. Ze vertelt over de vernissage van alweer een tentoonstelling. Er hangt nu ook werk van haar op de sociëteit van de roeivereniging. Met op de uitnodiging een gedicht van Heks!slapenenafvallen, ik lig te slapen

Morgen ga ik een kijkje nemen. Samen met mijn vriendin. We prikken een tijd en nemen afscheid. Ze gaat lekker hakken, deze kleine beeldhouwster. En Heks gaat een enorme ronde fietsen met Varkentje. Het is prachtig weer. Hij heeft er zin. Mijn elektrische fiets is eindelijk weer gemaakt. Dus ik laat hem goed rennen. Uitgeteld ligt hij later tevreden in zijn mand op een kluif te kauwen. Zijn dag kan niet meer stuk.

Nu is het zaak om boodschappen te doen. Op maandag geven ze 10% korting in de natuurwinkel. De moeite waard om gebruik van te maken. Ik sleep een hele kar vol gezonde producten m’n huis in. Goeie hemel, wat ben ik alweer moe.

hersenen en slapenhersenen en slapenhersenen en slapen

Even een tukje dan maar. De accu is aardig leeg. Uren later word ik weer wakker. Het is alweer tijd voor een uitlaatronde….

Gisteren zag ik een programma op TV over een meisje met een zeldzame aandoening. Regelmatig valt ze in slaap en blijft dan weken onder zeil. Met grote moeite krijgen de ouders er dan een maaltijd in. De hersenen blijven in de slaapstand. Het arme kind heeft geen leven natuurlijk, want probeer maar eens een schoolopleiding af te ronden, als je om de haverklap verstek moet laten gaan.

dansende vrouw, dansen, dancinghersenen en slapendansende vrouw, dansen, dancing

Toch weet ze er iets van te maken. Ze behaalt haar diploma en gaat dans studeren. Op de momenten, dat ze niet in coma ligt danst ze de sterren van de hemel. Alsof ze al die inertie wil compenseren… Een prachtig gezicht!

\dansende vrouw, dansen, dancing dansende vrouw, dansen, dancing dansende vrouw, dansen, dancingdansende vrouw, dansen, dancing

Heks slaapt ook heel wat af. En een dansopleiding zit er niet in met dit lijf. Maar ik zing! Hoewel ik vandaag een les heb gemist. Ik heb me in de dag vergist. Ja, sinds ik alles in de agenda van mijn Iphone zet gaat het een stuk beter met de afspraken. Maar ik moet het er natuurlijk wel GOED inzetten….

Volgende week echter heb ik weer een hele zangdag. Dansen met mijn stem. Er iets van maken in mijn leven. En wel iets leuks!

dansende vrouw, dansen, dancing dansende vrouw, dansen, dancingdansende vrouw, dansen, dancing

bacardi comabacardi coma

We hangen dagelijks aan dat dunne sterke zijden draadje. Met onze wil om te leven. Als je dan toch leeft: Doe iets leuks. Iets waar je blij van wordt. Indiaas zingen bijvoorbeeld. In mijn geval…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Vorig jaar bleef het maar winteren. Om de haverklap kregen we een weeralarm voor onze kiezen. Regelmatig moest ik ergens verstek laten gaan. De ritjes naar mijn zanglerares in Barendrecht waren soms een regelrechte ramp. Zelfs Heks had in april 2013 schoon genoeg van sneeuw en wintertenen. En dat wil wat zeggen! Ik ben dol op de winter!

Vanmorgen rijd ik met het zonnetje in de rug de stad uit. De weg is leeg en mijn hoofd ook. Monter, goede zin…. Ja, dit heksje heeft er zin in! Een dagje Indiaas zingen met de Dhrupad Bitches! Na een vlekkeloze rit kom ik op de valreep aan bij het geliefde dijkhuisje.

In het souterrain zitten de dames al volledig verzonken de klank AAAAAA te zingen. Zo laag mogelijk. Een uur lang. Met haar jas nog aan ploft Heks op een kussen. Heerlijk om zo ingepakt in sjaal en jas mee te bassen. Mijn stem zakt. En nog een beetje. Tot ik de absoluut laagst mogelijke toon heb uitgenodigd in mijn borstkas. Voor nu dan, hè. Over een tijdje wil er misschien een nog lager geluid op bezoek komen.

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Ik laat de toon vibreren, wonen in mijn klankkast. Mijn hart is opgetogen. Wat voelt dit toch lekker! Na een tijdje hoor ik riedels boventonen boven de groep uit zingen. In een bad van klank luiden wij ons nieuwe jaar in. Daarna drinken we thee en kletsen elkaar de oren van de kop. Het is weer feest in het kippenhok!

We zingen een serie oefeningen in de ‘toonsoort’ van die moeilijke, maar oh, zo mooie raga.  Soms voel ik em helemaal aan en dan gaat het vanzelf. Maar regelmatig zit mijn stem er net tegenaan te schuren. Ik ben niet de enige met deze frustratie…. Het is gewoon een lastpak. Maar ja, zoals met alles in het leven, baart oefening ook hier kunst. Uiteindelijk.

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Gelukkig gaan we aan het eind van de ochtend even ritmes instuderen met de man van mijn lerares. Hij maakt een telraam van onze vingers. Speelt de ritmes voor op zijn Pakhawaj. Spreekt ze uit, zoals de gewoonte is in India:

‘Tei, tei, tat. Tite tei tat. Tite kate gade gana’. We scanderen braaf na. Iemand begrijpt het niet. Geduldig legt hij het nog eens uit. “Laat die tieten er gewoon uit’, zegt hij. We liggen dubbel. Arme, arme man. Hij heeft het weer zwaar te verduren…. En waar heeft hij het aan verdiend? Hij kookt elke maand de sterren van de hemel voor ons!

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Ook vandaag is die lunch weer het absolute hoogtepunt van de dag. “‘Mmmm.’ ‘Jammmmie.’ ‘Oh’, -zucht-, ‘Wat lekker!.’ ” hoor ik om me heen. We proberen alles op te eten, maar het lukt niet. Onze trommelman heeft zo godsgruwelijk veel gekookt van dit lekkers! Hij verklapt me zijn keukengeheimen. Lacht zich weer suf om mijn geworstel met de pickles: Ik eet graag zeer heet en zweet daarbij als een atleet…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

De middag vliegt voorbij. Goh, wat hebben we hard gewerkt! Aan het eind improviseren we met het geleerde. Onze vingers een telraam, opletten om binnen de tonen van de raga te bewegen, niet balken, rondzingen…..

Opeens kan 1 van de dames niet meer nadenken over dit alles. Ze zingt voor de vuist weg. Het klinkt prachtig! ‘Maar ik snap het niet, ik weet niet wat ik doe!’, roept ze vertwijfeld. ‘Dat is juist helemaal goed, doe je hoofd maar uit, dan klinkt het direct veel beter, zonder bibberen, vast en welluidend!’ roept onze juf.

Ja, het is me wat, dat Indiase zingen. Je moet aan van alles denken om het een beetje onder de knie te krijgen. Maar om het van de grond te krijgen moet je alles weer vergeten.  Je hoofd leeg maken. Ontspannen. Het gewoon doen! Het is net zoiets als autorijden…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Op de terugweg ben ik blij, dat ik zo goed rij intussen. Een ongelofelijke halve zool besluit opeens om vanuit een stilstaande file zich op mijn baan te gooien. Geen richtingaanwijzer uit, niks…. Mijn baan ging een geheel andere kant op, dus wij reden gewoon. Gelukkig reed ik rustig. Met een leeg en helder hoofd….

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk   Een levensgevaarlijke situatie verder rij ik nog gewoon op die weg, ben nog in leven. Auto nog heel. Hondje intact. Hart bonzend in mijn keel. De boosdoener is er al vandoor gescheurd. Dat scheelde maar weer een haartje….. Zo hangen we dagelijks aan een draadje. Allemaal. Dat dunne sterke draadje. Met onze ijzersterke wil om te leven!

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Lachen is toch zo gezond! En zingen smaakt je bloed zoet….. Dan kun je wel wat ergernis verstouwen: Een gouden zangdag met de Dhrupadbitches!!!!!

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Vandaag ga ik weer zingen in Barendrecht, de hele dag. Dat betekent vroeg opstaan. Omdat ik Varkentje bij niemand van de oppasbrigade kan dumpen neem ik hem mee. Dat betekent, dat ik hem zelf moet uitlaten. Ik kom maar langzaam op gang, maar uiteindelijk zit ik dan toch in de auto. Ik stop bij het park om de hoek voor het hondje. Ysbrandt snuffelt en piest, maar een grotere boodschap blijft uit…. Verdorie, poep nou eens kleine Woefer!

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Op de snelweg sta ik al snel in een file. Ik geef het op, ik kom nooit meer op tijd voor het heerlijkste uurtje van de dag: Een uur lang AAAAaaa zingen, zo laag mogelijk….. Gelaten luister ik naar een CD uit Plumvllage, waarop eindeloos de naam van Avalokiteshvara wordt gezongen. De Boeddhistische bodhisattva van ‘Great Compassion’. Hier en daar onderbroken door de stem van Thay.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Ons klasje is flink uitgedund. We zijn nog maar met zijn vieren….. En vandaag zijn we niet compleet blijkt. Als ik binnen kom zijn ze al volop bezig. Ik schuif op een kussen en al snel zing ik mee. Mijn hoofd doet het al een paar dagen niet, dus ik moet het echt van iets anders hebben vandaag. Goddank ben ik retemuzikaal. Zo zwijn ik door het ochtendprogramma.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Dan is het tijd voor de lunch !!!! Joepie. Het hoogtepunt van de dag! De man van onze juf heeft weer de sterren van de hemel gekookt. We scheppen onze borden boordevol. Heks neemt extreem veel hele hete pickles, tot groot vermaak van de kok. ‘Jij kunt wel wat hebben, Heks, dat weet ik. Maar ik denk, dat je dit niet zult overleven.’ Met een uitgestreken gezicht, druppels zweet hangend aan mijn kin, geniet ik van deze heerlijke maaltijd.

Ondertussen wordt er druk gepraat door de dames. De idiootste onderwerpen passeren de revue. We hebben allemaal een beetje medelijden met de enige man in het gezelschap. Hij krijgt heel wat te verduren. Maar we sparen hem niet.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Women in Dhrupad, Bitches in Dhrupad, Dhrupadbitches in speelpakjes. We raken niet uitverzonnen. Oh, wat is dit toch heerlijk: Samen zingen, echt aan iets werken. En ook eindeloos plezier maken. Wat ben ik graag te gast in dit huis!

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

’s Middags studeren we een compositie in. Er heeft zich een nieuwe leerlinge gemeld. Wat een lef om er zomaar middenin te springen. Ze heeft hard gestudeerd, dat kun je horen. Ze weet, waar het over gaat. Nu begint ze haar stem te vinden tijdens de lessen. In losheid en plezier. De middag vliegt voorbij.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Na een heerlijk rommelig afscheid ga ik met Ysbrandt aan de wandel. Hij heeft het grootste deel van de dag in de auto liggen slapen. Geen straf op dit rustige plekje. Wel heb ik hem een paar keer uitgelaten gedurende de dag. Maar nu gaan we dan echt op stap. Je kunt prachtig wandelen langs de dijk. En balletje gooien. Ys rent en zwemt. Hij heeft een heerlijk hondenuurtje. Om vijf uur rijden we weer richting huis.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Ik sta een half uur in de file om de snelweg op te komen. Stapvoets rijd ik rond Rotterdam. Daarna komt de boel echt tot stilstand. Kortom: Tegen half zeven nader ik Leiden. Daar stuiten we op druk scheepvaartverkeer, (Sinterklaas?), de brug staat om de haverklap open. Zo ben ik dan pas om zeven uur thuis. Strontchagrijnig, want helemaal kapot moe en afgeknapt. Pijn in mijn donder……

De beesten willen eten. Cowboy wil foto’s van zijn optreden, ik moet dit en wil dat.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

Maar ik strijk neer in een stoel en ga schrijven. Al schrijvende realiseer ik me de schoonheid van deze dag. Ja, het ging traag. Overal oponthoud. En de hond erbij was wat teveel van het goede. Maar ach, ik heb het overleefd. En beleefd! Kijk, ik maak het toch maar allemaal mee!

Zo proeft mijn bloed weer zoet na al die ergernis.

Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'. Avalokiteshvara . De Boeddhistische bodhisattva van 'Great Compassion'.

 

JAI-CN03034