Aandacht is als zonneschijn. Iedereen vindt aandacht fijn. Maakt iemands grootspraak jou heel klein? Of voel je je kut als kop van Jut? Of lijd je diepe zielenpijn? Probeer aandachtig te zijn……

‘Aandacht is als zonneschijn’, schrijft Thay in het gelijknamige boek. Ja, alles wat aandacht krijgt groeit. Wat geen aandacht krijgt verpietert waar je bij staat. Zonder er aandacht aan te besteden natuurlijk. Het valt niemand op, dat verpieteren. Verpieterde zielepieten hoeven dus niet op al te veel aandacht te rekenen.

Die aandacht bewaren we voor de idioten en narcisten onder ons. Meesters in het vragen van aandacht. Opeisen beter gezegd. Kampioenen in het zichzelf in het middelpunt plaatsen. Daar hebben ze een hele lange adem in. En een onwaarschijnlijke vindingrijkheid.

Kijk, nou doe ik het weer. Ik wil iets leuks en opbeurends schrijven en ik zaag direct de poten onder mijn verhaal vandaan. Het kost me steeds meer moeite om ergens een leuk verhaal van te maken blijkt maar weer.

Overleven zonder aandacht is geen doen. Toch doet Heks het al jaren. Natuurlijk vragen mensen echt wel hoe het met me gaat zo nu en dan. Niet dat ze het dan ook echt willen weten.

Dus lieg ik wat positieve kletspraat of wat men maar wil horen bij elkaar en roep vervolgens dat het goed gaat. Om de ander niet voor het hoofd te stoten of in verlegenheid te brengen. Door schade en schande wijs geworden.

Want aandacht vragen komt me gegarandeerd op afwijzing te staan met mijn eeuwige mekker-ziekte. Of ongevraagd advies en bemoeizuchtige opmerkingen. En daar heb ik geen zin meer in. Te pijnlijk.

Maar afgelopen weekend staat Heks in het middelpunt van de belangstelling. Op de heksenschool hebben we een lesdag over voorouders. ’s Middags gaan we een opstelling doen. Hierbij worden representanten van de diverse voorouders in de ruimte geplaatst. En dan maar eens zien wat er gebeurt.

Heks ingebrachte casus dient als voorbeeld. Ik zie hoe iemand een vijandige dierbare van me representeert. Het is ongelofelijk hoe zelfs de gelaatsuitdrukking van mijn klasgenote verandert in die van een familielid van Heks. Alsof die persoon daar werkelijk staat.

Ook Heks zelf wordt door iemand gerepresenteerd. Ook die persoon wordt in het speelvlak gezet. Oh, wat spannend. Wat gaat er gebeuren? Wat is de dynamiek hier?

Er gebeurt helemaal niks. In de ruimte staan twee personen met de rug naar elkaar toe…… Ik krijg een knoop in mijn maag. ‘Ik word misselijk,’ zegt de heksenrepresentant. Herkenbaar. Heb ik ook om de haverklap.

Gelukkig is mijn juf uitermate bedreven in systemisch werk. Onze zielen worden erbij gehaald. En krachtdieren. Krachtige voormoeders vormen een brug tussen deze twee godverlaten mensen. Er komt een ietsiepietsie beweging in het geheel. Minimaal. Nauwelijks waarneembaar voor mijn betraande verschrikte ogen.

Alles wat aandacht krijgt groeit. Het is zo. Sinds de sessie van afgelopen zondag is de boel vanbinnen behoorlijk in beweging gekomen. Ik stuiter alle kanten op. Vlieg op mijn trouwe bezemsteel van wolken kolkende woede vol blinde bliksemschichten middels een regenboog regelrecht een stapel vergevingsgezinde eufore sluierwolken in. En weer terug.

Om spiritueel te groeien moet je ergens in het midden uitkomen. Het gulden midden. Daar waar geen woede is en geen euforie. Du moment dat je niet meer chronisch heen en weer wordt geslingerd tussen deze twee uitersten kun je omhoog gaan groeien. Richting het goddelijke. Een oud spiritueel groeimodel in de vorm van een driehoek. Lang geleden geleerd van een nuchtere Friese genezeres.

Na de sessie komt er een klasgenoot naar me toe. ‘Ik begrijp nu waarom jij al die kwalen en aandoeningen hebt,’ kopt ze een inzicht in mijn klep. ‘Laat de mensen, die een opstelling hebben gehad met rust,’ zei de juf nog. Het is toch zo moeilijk om niet te reageren op de ander, om er alleen maar te zijn voor de ander.

‘Die kwalen komen allemaal uit de andere tak van mijn familie,’ pareer ik het inzicht. Het is nog waar ook. Ik heb bijvoorbeeld geen suikerziekte, zoals een groot deel van de tak van de familie, waar de opstelling over gaat. Ook ben ik mijn verstand niet kwijt. Nog niet.

Als ik ’s avonds thuis in mijn stoel zijg dansen de inzichten voor mijn ogen. Mijn eigen inzichten. Vallende kwartjes. Alsof ik de hoofdprijs heb gewonnen met een fruitmachine….. Ik realiseer me opeens weer waar het om gaat in het leven. Ik zie de grote verbanden weer. Ik voel hoe het contact met mijn ziel zich herstelt……

Dat was verreweg het belangrijkste van het hele gebeuren vandaag. Het contact met de ziel. De ziel, die wil ervaren. Ook dit. Een disfunctionele familie, wantrouwen, onrecht, geweld en grensoverschrijdend gedrag.

Ik zie de draadjes, waaruit ik geweven ben. Draadjes genetisch materiaal. Draadjes incarnatie materiaal. Hoe de ziel zich verhoudt hiertoe. Mijn zielengroep. Verschillende spirituele tradities vloeien in elkaar met ieder hun eigen inzichten. Vingers die naar de maan wijzen. ‘Gooi elk inzicht ook weer overboord,’ zegt Thich Nhat Hanh altijd. Het zijn maar wijzende vingers. En niet de maan.

Vandaag denk ik even helemaal nergens aan. Ik ga naar de markt en flirt gezellig met een oude Griek, die probeert zijn excellente olijfolie aan de man te brengen. Dat lukt hem. Dan koop ik een kilo zalmbuikjes voor mijn beestjes. Vinden ze lekker.

Naast me staat een hele leuke dame. ‘Die haal je zeker door een deegje…’ likkebaardt ze als ik in een impuls een pond calamaris bestel. ‘Ja, bloem, ei, cayennepeper……’ glim ik opgewekt. ‘Ja, zo simpel. Het heeft alleen aandacht nodig om lekker te worden. Dat geldt toch eigenlijk voor al ons eten?’ lacht de vrouw verrukt.

Heks verklapt het recept van haar listige sausje bij dit gerecht. Ook al zo eenvoudig. Een paar cashewnoten en citroenen, die heel lekker worden als ze samen met wat olijfolie in het middelpunt van de belangstelling worden vermorzeld……

Ik neem me wel iets voor. Ik ga me nooit meer verdedigen en verantwoorden. Dat is nogal een dingetje tegenwoordig. Omdat ik niet meer bij voorbaat in de excuus-modus lig te dweilen, als ik niet aan iemands verwachtingen voldoe, krijg ik nogal eens een verwijt naar mijn kop achteraf. Ik word zelfs op het matje geroepen. Ja, je leest het goed.

Als een klein kind!

Heks is natuurlijk zelf debet aan dit soort toestanden. Jarenlang heb ik gezegd en gedaan wat anderen van me wilden. Ik heb eindeloos aandacht gegeven aan mensen, die gaan gapen zodra het even niet over henzelf gaat. Of mensen, die mij met het grootste gemak uitzetten als het niet uitkomt. Alsof er een aan en uit knop op me zit. Ik heb geduldig gewacht tot ze de knop weer aan zetten. Zonder morren.

Maar die knop doet het geloof ik niet meer. Hij is lam of murw.

Nu moet ik nog leren mezelf niet te haten, omdat ik bepaalde dingen niet meer kan of wil. Want daar ben ik ook achter gekomen. De diepe hekel aan de pleaser in mezelf is bijna net zo sterk als de teleurgestelde afkeer van mijn nieuwe assertieve van dik hout zaagt men planken zelf. Uiteindelijk val ik wel weer met mezelf samen. Op een goede dag.

 

 

Vooruit slapen en je niet druk maken. Nergens over. Ook niet over gevaarlijke idiote nepheksen. Kruidenvrouwtjes van lik mijn kotsdrankje. Noch over enige vorm van soap….. Op televisie dan wel in het echte leven!

Vannacht slaap ik zo lang. Het klokje rond! Het leeuwendeel geheel gekleed voor de televisie met alle lichten aan. De laatste uurtjes lekker onder de wol.

En ik droom. Nog steeds lukt het me niet om ze mee te nemen de dag in. Maar mijn droomlichaam maakt overuren momenteel. Vage herinneringen aan draken en zwanen. En allerlei ander gespuis hier in huis. Ik ben gelukkig in mijn dromen. Ik word vrolijk wakker!

Nou, dat is wel eens anders geweest. Jarenlang reeg ik de ene nachtmerrie aan de andere. Een bijverschijnsel van ME, dat heftige gedroom. Sinds de LDN is het wat rustiger geworden wat dat betreft. Zelfs zo rustig, dat ik tijdenlang voor mijn gevoel nauwelijks droomde. Onzin natuurlijk. Dat blijkt nu maar weer.

Als ik voor de televisie zit bij die komen van mijn heerlijke slaapnacht kijk ik voor het eerst in tijdens weer eens naar The Bold and the Beautiful. Met een half oog. Katy en Thorn zitten kwezelig met elkaar te praten. ‘Wat een hopeloos stelletje bij elkaar toch,’ schiet er door mijn hoofd, ‘benieuwd wanneer die Thorn de knuppel in het hoenderhok gooit wat betreft hun halvezolige huwelijk……’

Want leer mij dat soort mannetjes kennen. Zogenaamd de goede broer, maar ondertussen… Een kwallejak van de bovenste plank.

En hopla! Heks wordt op haar wenken bediend. Thorn gooit zijn miezerige knuppeltje in Katy’s kakelende kippenhok. Hij wil van het huwelijk af. Nu zal het me benieuwen of er weer een annulment gaat volgen. Dat rare fenomeen in Amerikaanse soaps om een huwelijk nietig te verklaren, zodra zich een hobbeltje voordoet.

Dan begint Docter Phil. Hij heeft een vrouw op bezoek, waar de gemiddelde toverheks nachtmerries van krijgt. De vrouw verkoopt een middeltje, ‘Jillians Juice’, waar alle kwalen van genezen. Kanker, steenpuisten, suikerziekte of staar? Elke dag een slootwaterslok van dit smerige gefermenteerde bouwseltje van koolbladeren en zout en je wordt 450 jaar oud. Met gemak!

Zelfs homoseksuele neigingen smelten als sneeuw voor de zon als je in deze onzin gelooft belooft het gekke mens. Oh, wat een griezelige vrouw. Om werkelijk alles wat Phil ter berde brengt om de idioot tot rede te brengen moet ze onbedaarlijk lachen. Zelfs het feit, dat er mensen zijn overleden aan torenhoge bloeddruk na gebruik van dit middeltje maakt geen indruk op de gifmengster.

En weer verbaas ik me over het feit, dat oerdegelijke genezers, sjamanen en heksen met het grootste gemak voor gek worden versleten, terwijl dit soort randdebielen blindelings worden gelooft! Elk weldenkend mens kan wel bedenken dat louter zout en kotsige kooldrank slecht is voor een gemiddeld humaan gestel. En toch vreten ze dit soort gekkenpraat als koek.

‘Ik heb begrepen, dat ook geamputeerde armen of benen weer aangroeien door het gebruik van ‘Jillians Juice’,’ teemt Phil. En inderdaad: Ledematen groeien aan waar je bij staat. Het is een soort superieure Haarlemmerolie…….

Ach, die arme koolbladeren, komen ze toch maar weer in een slecht daglicht te staan, terwijl een paar geplette bladeren op een gekneusde knie wonderen kunnen verrichten….

Heks is vooruit aan het slapen. Komend weekend weer een hele dag Heksenschool en drie dagen later gaan we met mijn koor de Matthäus Passion uitvoeren. Een beetje veel van het goede, dat wel. Daarom maak ik me nergens druk over, dat kost maar weer energie.

Ik mag gewoon niet te moe worden, want dan raak ik mijn stem kwijt. Een wet van Meden en Perzen bij ME patiënten. Zonder stem is het beroerd zingen. Ik hou mijn heksenkrijskreten dus maar binnen. Tijd voor rust en voor bezinnen.