Vooruit slapen en je niet druk maken. Nergens over. Ook niet over gevaarlijke idiote nepheksen. Kruidenvrouwtjes van lik mijn kotsdrankje. Noch over enige vorm van soap….. Op televisie dan wel in het echte leven!

Vannacht slaap ik zo lang. Het klokje rond! Het leeuwendeel geheel gekleed voor de televisie met alle lichten aan. De laatste uurtjes lekker onder de wol.

En ik droom. Nog steeds lukt het me niet om ze mee te nemen de dag in. Maar mijn droomlichaam maakt overuren momenteel. Vage herinneringen aan draken en zwanen. En allerlei ander gespuis hier in huis. Ik ben gelukkig in mijn dromen. Ik word vrolijk wakker!

Nou, dat is wel eens anders geweest. Jarenlang reeg ik de ene nachtmerrie aan de andere. Een bijverschijnsel van ME, dat heftige gedroom. Sinds de LDN is het wat rustiger geworden wat dat betreft. Zelfs zo rustig, dat ik tijdenlang voor mijn gevoel nauwelijks droomde. Onzin natuurlijk. Dat blijkt nu maar weer.

Als ik voor de televisie zit bij die komen van mijn heerlijke slaapnacht kijk ik voor het eerst in tijdens weer eens naar The Bold and the Beautiful. Met een half oog. Katy en Thorn zitten kwezelig met elkaar te praten. ‘Wat een hopeloos stelletje bij elkaar toch,’ schiet er door mijn hoofd, ‘benieuwd wanneer die Thorn de knuppel in het hoenderhok gooit wat betreft hun halvezolige huwelijk……’

Want leer mij dat soort mannetjes kennen. Zogenaamd de goede broer, maar ondertussen… Een kwallejak van de bovenste plank.

En hopla! Heks wordt op haar wenken bediend. Thorn gooit zijn miezerige knuppeltje in Katy’s kakelende kippenhok. Hij wil van het huwelijk af. Nu zal het me benieuwen of er weer een annulment gaat volgen. Dat rare fenomeen in Amerikaanse soaps om een huwelijk nietig te verklaren, zodra zich een hobbeltje voordoet.

Dan begint Docter Phil. Hij heeft een vrouw op bezoek, waar de gemiddelde toverheks nachtmerries van krijgt. De vrouw verkoopt een middeltje, ‘Jillians Juice’, waar alle kwalen van genezen. Kanker, steenpuisten, suikerziekte of staar? Elke dag een slootwaterslok van dit smerige gefermenteerde bouwseltje van koolbladeren en zout en je wordt 450 jaar oud. Met gemak!

Zelfs homoseksuele neigingen smelten als sneeuw voor de zon als je in deze onzin gelooft belooft het gekke mens. Oh, wat een griezelige vrouw. Om werkelijk alles wat Phil ter berde brengt om de idioot tot rede te brengen moet ze onbedaarlijk lachen. Zelfs het feit, dat er mensen zijn overleden aan torenhoge bloeddruk na gebruik van dit middeltje maakt geen indruk op de gifmengster.

En weer verbaas ik me over het feit, dat oerdegelijke genezers, sjamanen en heksen met het grootste gemak voor gek worden versleten, terwijl dit soort randdebielen blindelings worden gelooft! Elk weldenkend mens kan wel bedenken dat louter zout en kotsige kooldrank slecht is voor een gemiddeld humaan gestel. En toch vreten ze dit soort gekkenpraat als koek.

‘Ik heb begrepen, dat ook geamputeerde armen of benen weer aangroeien door het gebruik van ‘Jillians Juice’,’ teemt Phil. En inderdaad: Ledematen groeien aan waar je bij staat. Het is een soort superieure Haarlemmerolie…….

Ach, die arme koolbladeren, komen ze toch maar weer in een slecht daglicht te staan, terwijl een paar geplette bladeren op een gekneusde knie wonderen kunnen verrichten….

Heks is vooruit aan het slapen. Komend weekend weer een hele dag Heksenschool en drie dagen later gaan we met mijn koor de Matthäus Passion uitvoeren. Een beetje veel van het goede, dat wel. Daarom maak ik me nergens druk over, dat kost maar weer energie.

Ik mag gewoon niet te moe worden, want dan raak ik mijn stem kwijt. Een wet van Meden en Perzen bij ME patiënten. Zonder stem is het beroerd zingen. Ik hou mijn heksenkrijskreten dus maar binnen. Tijd voor rust en voor bezinnen.

Eén balletje in de bek maakt nog geen circushond. Maar zodra er twee balletjes over de tong zijn volgen er waarschijnlijk meer. Sommige honden houden voornamelijk van een bos hout voor de deur…. Mijn ventje krijg je met hoog opgeworpen balletjes geheid in een goed humeur!

Hoera! Op stap met Baris! altijd een feestje!

‘Zullen we iets later afspreken, mijn medische afspraak is komen te vervallen,’ zo handig toch, dat appen. Het scheelt enorm veel telefoongesprekken, inspreken,  terugbellen…..

Zonder dit wonder der techniek had ik om 11 uur vanmorgen al acte de présence moeten geven ergens in the middle of nowhere. Nu draai ik me lekker nog een uurtje om in bed.

Een paar uur later tref ik Saar in de duinen. Er is bijna niemand, want het stormt behoorlijk. ‘Gelukkig staan hier nauwelijks bomen,’ roepen we optimistisch tegen elkaar, als we een enorme afgebroken tak op het pad zien liggen. Jeetje, wat een balk. Ik kijk naar de boom waar  hij vanaf is gewaaid. Er is weinig van over……

Dit is de vrouw. Met haar eeuwige hoedje. Niet gek toch? Je kunt het slechter treffen, geloof me. Woef!

De hondjes deert het niet. Baris loopt met zijn enorme lijf, staart omhoog, voor ons uit te galopperen. En VikThor is weer zo vrolijk. Olijk probeert hij het balletje van zijn grote vriend af te pakken. Maar hij raakt uiteindelijk zelf zijn balletje kwijt!  Zijn opponent loopt uitdagend te paraderen met maar liefst twee ballen in zijn bek. Met gemak.

In het duinpannetje van Ysbrandt strijken we even neer. Saar heeft iets verrukkelijks gebakken en Heks heeft verse muntthee meegenomen. De hondjes vermaken zich in het water. Eindeloos proberen ze elkaars balletje in te pikken. Af en toe laten we hen flink zwemmen.

De taart van Saar.

Als VikThor echter alleen nog maar kuilen wil graven houden we het voor gezien. Hij roept ter plekke een privé zandstorm over ons af, terwijl we net zo heerlijk in de luwte zaten! Wat is dat toch met honden dat ze altijd menen jou in te moeten graven?

Even later tornen we weer tegen de storm op. We wapperen het hele duingebied door. Er is bijna niemand! ‘Lekker hoor,’ roepen we blij. Hoe minder zielen hoe meer vreugd: Voor Baris dan.

Elke week feest!

Deze stoere onverschrokken herplaatser heeft bitter weinig vertrouwen in zijn medemens. Zodra er wandelaars in zicht verschijnen lijnt Saar haar dierbare bakbeest aan. Hij laat het zich graag aanleunen. Dicht tegen zijn vrouwtje aan passeert hij de onverlaten.

Behalve als hij het wel vertrouwt. Als de passerende mensen zelf wat sukkelig ogen. Of als ze hele kleine lieve hondjes bij zich hebben. Of pasgeboren puppy’s. Dan weigert hij zich simpelweg aan te laten lijnen. ‘Nergens voor nodig,’ seint hij in zo’n geval naar Saar. Raar? Maar waar! Heks ziet het met haar eigen heksenogen.

Saar en haar schaduw!

We houden het uren vol. Zo kan het gebeuren dat eenmaal thuis VikThor volledig gestrekt ligt. Dat komt bijna nooit voor. Mijn ADHD-hondje is niet of nauwelijks af te matten. Het kost me dagelijks bakken energie om hem van de zijne af te helpen. En dan ben ik bekaf en wil hij alsnog spelletjes doen als we thuiskomen.

Vandaag is meneer compleet uitgevloerd. Pas in de loop van de avond probeert hij me weer tot een spelletje te verleiden.

Baris bereidt zij grote truc voor. Ha, goed opletten nu……

Elke avond gooit Heks eindeloos balletjes op, die mijn monster dan zo uit de lucht moet opvangen. Ik begon met simpele rechttoe rechtaan balletjes, maar tegenwoordig lijkt ons spel meer op een honkbaltraining dan hondbal……..

En Heks heeft zich ontwikkeld tot een eersterangs pitcher. Moeiteloos werp ik een fastball, of een lekkere changeup of een onverwachte slider. En mijn hondje? Hij wurmt zich in de raarste bochten en produceert de meest idiote sprongen, maar de meeste balletjes vangt hij. Vooral als hij zich een tijdje op een bepaald type worp heeft toegelegd……

Heb jij nou twee ballen in je bek, Baris? Wat knap! Dat wil ik ook! Jeetje! Gompie!

De laatste weken is mijn superhondje zich op nog in een andere tak van balsport aan het bekwamen: Prop zoveel mogelijk ballen in je bek. Hij is geïnspireerd geraakt door zijn grote vriend Baris. Die loopt met enige regelmaat met een paar ballen in zijn bakkes.

‘Dat kan ik ook. Het is mogelijk, ik weet het zeker…..’ zie je mijn kleintje bijna denken. En het is hem onlangs zowaar gelukt om twee exemplaren tegelijk te vervoeren! Dolgelukkig brengt hij zijn buit bij me…..

Nee zeg, drie ballen maar liefst!

Maar oh jee, Baris heeft ook niet stilgezeten de laatste weken. Gisterenmiddag tegen het eind van de wandeling showt hij VikThor zijn nieuwste trucje: Maar liefst drie ballen balanceren plotseling in zijn gigantische megamuil!!!!!

Hier zwem ik in zee. Golven vallen erg mee. Romantisch hoor…..

VikThor loopt ’s avonds trots met zijn twee balletjes. Het is hem opnieuw gelukt. En deze keer ging het iets gemakkelijker……. Snel probeer ik er een foto van te maken voor Saar. Helaas. Tegen de tijd dat ik mijn telefoon heb gevonden heeft hij er alweer eentje laten vallen…….

Nog een beetje oefenen dus!

Met mijn grote vriendin en haar kleine hondje. Met een groot karakter. Klaas is op zijn tweede verjaardag plotseling veranderd in een oude chagrijnige man naar het schijnt.

Ha, een tijdelijke vijver in het park. spelen!!!!!!!

Stichting Leidse Koorprojecten heeft weer een leuk laagdrempelig project in elkaar geknutseld. Heks oefent met dit Projectkoor onder leiding van Wim de Ru in de Lokhorstkerk te Leiden. Naast me zit een vrouw een trui te breien. Wat een goed idee! Volgende keer neem ik tekenspullen mee!

IMG_7647

Zaterdagmiddag repeteer ik met alweer een ander koor, maar met dezelfde dirigent, Wim de Ru. Dat is mooi, want nu hoef ik niet bang te zijn, dat de repetitieschema’s elkaar kruisen. Bovendien is het een geweldige dirigent. Bij hem hoef ik ook niet te vrezen voor een volstrekt mislukt concert of een zangprestatie ver beneden Nederlands Peil. Hoezeer we ook piepen en kraken tijdens de repetities, uiteindelijk komt het altijd goed. Elke uitvoering in het verleden onder zijn bezielende leiding onderschrijft deze bewering…..

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

Vanouds oefenen we twee keer per maand in de Lokhorstkerk, een schattig oud schuilkerkje. Het huidige repertoire is een potpourri van van alles en nog wat. Van Händel tot Annie MG Schmidt. En alles wat daartussen ligt. Het geeft een zekere lichtheid aan de samenkomsten, al die gekke liedjes. Heel leuk voor de verandering……

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

Een paar rijen voor me zie ik een dame van mijn andere koor zitten. Ze had geen uitnodiging ontvangen om hier aan deel te nemen. Waarschijnlijk een probleem met het adressenbestand vermoed ik. We hebben namelijk ontdekt, dat er meer mensen niet op de hoogte bleken te zijn van dit project. We vonden al dat er zo weinig deelnemers waren vergeleken met andere jaren. Normaal gesproken vechten de alten elkaar de tent uit om geplaatst te worden….

Wim de Ru, Leidse koorprojecten, Lokhorstkerk

Ik acht de kans groot, dat van de vijfhonderd verstuurde mailtjes, een aanzienlijk deel in de prullenbak is beland. Ten onrechte aangezien voor ongewenste reclame…… Al die anti-spam programmatuur is natuurlijk prachtig, maar als je niet weet, hoe een adressenbestand listig te verpakken, wordt het door deze beveiliging net als alle bulkpost zonder pardon weg geknikkerd!

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

Maar het kan ook zijn, dat het gekozen repertoire voor deze leegloop heeft gezorgd. Misschien een beetje te licht voor onze calvinistische basisbehoeften. Bij het andere koor studeren we de Matthäus Passion in. Daar is half zingend Leiden op af gekomen.

IMG_7648

Terwijl we repeteren zit er een vrouw naast me tegelijkertijd een trui te breien. Wat een goed idee. Je zit altijd uren te wachten, terwijl de andere stemmen hun partij doornemen. Vooral in het begin van een project. Bij mijn andere koor zaten van de week een paar piepjonge sopranen voor me een boek over statistieken te bestuderen. Misschien dat ik volgende keer wat tekenspullen meeneem. In de ouderwetse kerkbanken heb je een prima lessenaar, waarop ik met gemak een aquarelblok kwijt kan…..

breien tijdens repetitie,Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

Na de zang stel ik alles in het werk om een trein naar Amsterdam te halen. Ik ga naar mijn liefje. Morgen is mijn Grote Verwendag. Althans, dat in de bedoeling. Er is alweer iets tussen gekomen, liet hij me weten…..

Heks heeft nog een keur aan concerten, etentjes, theatervoorstellingen en andere verwentoestanden op de rol staan van mijn laatste verjaardagen. In de praktijk komt er soms weinig van terecht. Of het duurt een hele tijd voordat het er van komt…. Niet zo lang geleden ben ik uitgeweest in het kader van mijn vijftigste verjaardag! Ik lig gewoon te vaak om en mensen hebben het druk. En een jaar is zo snel voorbij tegenwoordig!

Maar wat in het vat zit verzuurt niet, toch? Dus heb ik veel om naar uit te kijken!

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

 

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de RuLokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru

 

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru, partituur

 

Lokhorstkerk, Leiden, repetite Leidse Koorprojecten, dirigent Wim de Ru