Heks leest een verrukkelijk boek: ‘Peter Wohlleben: Het verborgen leven van bomen’. Het leest als een spannende avonturenroman. De schrijver is boswachter van beroep. Hij maakt ons wegwijs en wijzer. Ziet zowel de bomen als het bos. Ik krijg bevestiging van dingen die ik al lang vermoed betreffende het mysterieuze leven van mijn houterige vrienden. En ik leer heel veel nieuwe dingen bij!

Als kind had ik een kamer op zolder. Onder de hanenbalken lag ik halve nachten piekerend wakker. Slapen is nooit mijn sterkste punt geweest. ’s Morgens deed ik de gordijnen open en daar stond mijn grote vriend boom. Pal onder mijn dakraampje bolde zijn kruin.

In de winter staken zijn kale takken skeletachtig af tegen de bakstenen muur van de overburen. Dan kon ik soms de buurjongen zijn tanden zien poetsen. In het voorjaar echter zwollen de bescheiden knoppen van de boom op tot de spanning te snijden was. Elke dag keek ik vol verwachting of er nu eindelijk eens blaadjes tevoorschijn kwamen.

Het duurde en duurde…. Elk jaar opnieuw. De boom was duidelijk niet een van de snelsten. Bovendien stond hij aan de schaduwkant van het huis.

Ik keek mijn vriend ongeveer in blad…… Uiteindelijk plopten de knoppen open en grote vlezige zachte bladeren begonnen zich onmiddellijk te wijden aan de broodnodige fotosynthese.

Voor ons huis stond een Metasequoia glyptostroboides, ofwel een Mammoetboom. Toen nog een zeldzaamheid hier ter lande. Hij was destijds nog piepjong, dus slechts een metertje of vijf, zes, zeven hoog. Mijn vader had hem eigenhandig in de grond gestopt, toen mijn ouders het huis kochten.

De volgende bewoners hebben em uiteindelijk omgehakt. Intussen was hij volledig boven het dak uitgegroeid. Zijn kale stam reikte al een metertje of zeven in de lucht. Hierna begon pas de langgerekte groene kroon.

Eenmaal op kamers woonde ik een een paar jaar samen met een perenboom. Alweer keek ik recht in en op de kruin. In het voorjaar nodigde ik al mijn vrienden uit voor een bloesemdineetje. Dan kookte ik een heerlijk lentemaaltje, dekte een fenomenale voorjaarstafel en zette tot slot het raam wijd open, zodat we tussen de geurende bloesems zaten…….

Mijn huidige huis was vergroeid met een Meidoorn. Elk voorjaar weer genieten van de bloemenpracht. En een terugkerend duivenkoppel met twee nesten per voorjaar.

Portaal met zijn hopeloze klusteam heeft de boom laten omhakken. Door een paar van hun dommekrachten. Een bloedbad! De hele lokale vogelgemeenschap op tilt. De andere bomen in het hof geslagen. Heks verslagen. De onschuldige boom koelbloedig vermoord.

Meidoorns moet je niet mee sollen. Magische toverbomen zijn het. Vol trollen en feetjes. En zingende Jemineetjes. Kom niet aan hun boom! Of aan hen! Meidoorns worden namelijk snel toornig. En ze zijn ook nog eens uiterst doornig: Ze nemen gerust wraak op de daders. Heks zou niet graag in de schoenen van zo’n onverlaat staan!

Heks houdt van bomen. Met een diepe passie en grote liefde. Ik loop graag tussen hoge stammen. Ik woon bij voorkeur in een kruin. Ik aanbidt hun bloesenpracht. Bomen zijn chill! Mysterieus en stil. Hoewel?

Jaren geleden fietst Heks door Nederland. Bepakt en bezakt. Moederziel alleen. Ergens in de bossen voorbij Utrecht, op een heuvelrug, sla ik mijn tent op. Een stokoude handgemaakte Slee. Waterdicht tot op het bot. Kan zelfs een orkaan doorstaan! En dat is maar goed ook……

Met bakken valt het hemelwater op de helling waar ik kampeer. Het stroomt onder mijn grondzeil door met een geweld: Mijn veldbed verandert in een waterbed. Gelukkig houd ik het binnen droog…..

Ik ben koortsig en ziek. Een snel opkomende bronchitis rochelt zich een weg door mijn longen. Er is verder niemand op de camping met dit vreselijke weer. Anderhalve dag lig ik klapperend en ijlend in mijn tent. Eenzaam ben ik echter niet!

Midden op dit open veld in de bossen staat een grote boom. Prachtig uitgegroeid. Een reusachtige kruin……Van het ene op het ander moment begint hij tegen me te praten. Vraag me niet hoe ik het kan verstaan, maar ik hoor hem luid en duidelijk. Vanaf dat moment spreek ik booms.

Ik raak bevriend met een enorme exoot, ik vermoed een Quercus rubra, in het Leidse Hout. Hij staat met zijn maatje van dezelfde soort op een veldje, maar die is helaas dood gegaan. Daar hangen alleen nog dorre blaadjes aan. Mijn vriend heeft veel verdriet. Hij is in de rouw. Raar verhaal natuurlijk: Men gelooft me niet. Maar ik vertrouw op mijn gevoel.

Ik bezoek mijn treurige vriend regelmatig. Dan kletsen we wat en pak ik hem eventjes lekker beet. Ik zing voor hem. Hij vertelt me zijn naam. Sissend en ploffend. Sindsdien vertellen bomen me soms hun naam. Als we vrienden worden. Als het goed zit.

Na een paar jaar vriendschap duurt het verdomde lang tot het weer lente wordt na een koude natte winter. Ik bezoek mijn vriend, spreek hem bemoedigend toe. Zijn knopen heeft hij keurig gezet. Maar wat voelt hij ontzettend moe……

In plaats van uit te lopen trekt het leven in hem zich terug. De knoppen verdrogen voor mijn betraande ogen. Mijn oude vriend is niet meer. Gestorven van verdriet, omdat zijn liefje hem verliet……

Heks komt uit een plantenfamilie. Ik ben bekend met de praktijken op kwekerijen. Zaaien, verspenen, stekken, oppotten…….Ik weet hoe er met grond wordt gesold. Bij ons thuis werd het vroeger gegast, zodat alle bodemleven dood ging. Dan had je geen last meer van beestjes……

Mijn voorouders hielden echt van hun planten. Dit was de vooruitgang. Ze wisten niet beter.

Afgelopen week lees ik het boek van Peter Wohlleben: ‘Het verborgen leven van bomen.’ Een medeheks van de opleiding tipt me. Wat een geweldig boek! Het leest als een spannende roman! Zie je wel, dat bomen voelen! En dat ze slim zijn en kunnen praten! In elk geval met elkaar.

Loop ik normaal gesproken al enorm te koekeloeren in het bos, sinds ik het boek heb gelezen zie ik nog veel meer. Het opent als het ware je ogen voor allerlei zaken!

Bomen praten met elkaar. Over grote afstanden is mijn ervaring. Hoe kom ik daar nu weer bij?

‘Daar loopt Heks met haar hondje. Ze heeft de vijf broers gezien. Ze is bij hen geweest. Echt waar. …..’ fluisteren de vijf knotzusters Plataan hier achter op het pleintje al jaren als ik voorbij loop. Ze hebben het over een eeuwenoude heilige boom ergens op een berg in Frankrijk met vijf volledige stammen uit 1 gemeenschappelijke stam……

Die heb ik inderdaad ooit bezocht. Ik heb voor de broers gezongen. Heel alleen, want mijn narcistische geliefde uit die periode vond berg te steil om te beklimmen. Alle zeilen werden bijgezet om te zorgen, dat Heks de top niet zou halen. Opgelucht liet ik de zak achter op de eerste beste helling.

De vijf broers.

‘Ik ontdekte een eeuwenoude eik, al vijfhonderd jaar geleden gerooid, waarvan de enorme stronk nog in leven was. Hij werd in leven gehouden door zijn omringende familie. Zulke oude bomen hebben dus een enorme waarde voor het nageslacht……..’ aldus Peter Wohlleben.

Het lijkt er op dat bomen hun ouden eren. Dat ze nog veel van hen kunnen leren…..

De vijf broers. Of waren het er vier? Of zeven? Het is me om het even. Ik hoop dat ze nog leven.

Mijn goede vriend heeft het zwaar!

In het nieuws op Omroep West gaat het ook over bomen. De gemeente Sassenheim wil vijfenveertig stuks 90 jaar oude paardenkastanjes kappen. ‘Ze zijn aan het eind van hun leven, bladiebla…’ verklaart een woordvoerder desgevraagd ongeïnteresseerd. Die ondingen moeten weg. Er is er eentje op een huis gevallen vorig jaar tijdens een storm.

De mensen, die samenwonen met de kastanjes zijn woest. Alles wordt uit de kast getrokken om hun dierbare bomen te redden. Er moet een heroverweging van dit besluit plaatsvinden! Een second opinion moet er komen. Ze zouden het aan Peter Wohlleben moeten vragen……..

Bevriende kastanje. Ik ken zijn naam…..

‘Een kastanje van 90 jaar oud. Aam het eind van zijn leven. Huh! Een pubertje is het. Zo’n boom kan gemakkelijk 250 jaar oud worden!’

Een schitterend kunstproject over een dergelijk bomenbloedbad is de film ‘Boomwezen’ van Joep Neefjes uit 2008. Aangrijpend verwoord en verbeeld op de prachtige muziek van Louis Andriessen.

Jaarwisselen is gemakkelijker dan tanden wisselen. En het komt ook elk jaar terug. In tegenstelling tot melktanden. Maar melkmuil is wel weer van de partij. Heks is blij. Kan ik eindelijk weer van leer met commentaar of een sneer. Heks danst kattig het nieuwe jaar in na een heerlijke avond vol onverwacht bezoek!

RIAN GEURTS

RIAN GEURTS, ronde vormen

‘Heks, hadden we nu iets afgesproken? Samen wat drinken vanavond?’ appt Steenvrouw op oudjaarsdag, net als ik een knalarme ronde loop met VikThor. Oh leuk. We hebben het er inderdaad wel eens over gehad. ‘Ik heb allemaal liflafjes en een half gebraden kippetje…. Kom lekker eten!’

Goed idee! Mijn vriendin neemt een fles goeie wijn mee……

De hele avond zitten we te liflaffen. Mijmerend over het afgelopen jaar. ‘Heb je gezien wat ik op Facebook heb gezet?’ Steenvrouw maakt tegenwoordig prachtige lampen. De meest recente exemplaren heeft ze gefotografeerd. ‘Jeetje, wat mooi! Schat wat maak je toch prachtige dingen. Ik word al blij van de foto’s!’

Van schoonheid gaat zo’n troost uit. Schoonheid tilt je even op. De aaibare beelden van mijn vriendin, voor de eeuwigheid uitgehouwen in marmer: Er gaat zo’n zachtheid van uit. Hoe is het mogelijk dat dit ijskoud marmer is? Maar ook deze lampen, vervaardigd van vluchtig kippengaas en papier hebben die zachte uitstraling.

RIAN GEURTS

RIAN GEURTS, En fallische vormen……

‘Je werk wordt wel steeds meer fallisch,’ plaag ik haar, ‘Ik hoop dat je geen problemen krijgt met je vaste fans….’

‘En jij dan, Heks, ik mis je blogjes. Ga jij nog eens iets schrijven?’ ‘Ik kan over sommige dingen niet schrijven. Althans, niet herkenbaar. Ik mis Dr Phil op de televisie…… Hihihi.’ We liggen dubbel. ‘Dan verzin je toch gewoon een programma met die man,’ hikt Steenvrouw.

Wat ik dan nog niet weet is dat  in januari 2018 Phil weer op de buis zal zijn……

RIAN GEURTS

RIAN GEURTS, Fallische vorm penetreert ronde vorm…….

Tegen half elf gaat mijn vriendin naar huis. Ik ga de hond uitlaten en de panter zoeken. Het stomme dier heeft zich nog niet gemeld. ‘Ik denk dat hij bij de padvinders zit,’ verzucht ik bij het afscheid tegen Steenvrouw.

‘Kom Vik, we gaan eerst de dolende ridder redden,’ ik loop met mijn hondje een belendende steeg in. ‘Ferguut, Ferguut!’ Maar nee. Niks.

‘Schat, ik weet gewoon dat je hier zit, ik blijf net zo lang wachten tot je tevoorschijn komt,’ klets ik vrolijk verder. Op gezellige ontspannen toon. Geruststellend geluiden boven het geknal uit. Tegengif tegen die onbestaanbare aanval van kruitdampen op zijn olfactorische receptoren.

‘miaauuwwww, mwauw, miaaaaaaaaauuuuuuuuwwwwwwwwww,’ plotseling maakt de Schaduw zich los uit de stapel tentpalen aan de andere kant van het terrein. Op een holletje steekt hij het plein over om zich in mijn armen te storten. Snel til ik hem op. ‘Ja, nu wil je je maar al te graag laten dragen,’ plaag ik hem genadeloos. Normaal gesproken wurmt hij zich in no time los. Wil hij zelf naar huis lopen…….

Eenmaal thuis geef ik hem een flinke bak voer. Tevreden kruipt hij in mijn heksenbed. Enorm blij om thuis te zijn.

Ik ruim een beetje op. ‘Zal ik voor de buis gaan hangen?’ schiet er door me heen. Dan gaat de bel.

Een uitgelaten Trui staat op de stoep. Ze heeft heerlijk met manlief in een chic restaurant gegeten. Dochter Vlinder werkt daar. ‘Zeven gangen, Heks. Bij elke gang een ander drankje. Hips. Ze schonken die glazen niet vol hoor. Maar evenzogoed. Hihi…’

toverheks.com

Phil is terug!!!!!!!!! Toverheks.com

 

We drinken thee en wisselen de laatste nieuwtjes uit. In no time is het alweer twaalf uur. Bubbels dus. En harde discomuziek vanwege de beesten. Buiten breekt een ware wereldoorlog uit. ‘Gelukkig nieuwjaar, schat!’ We dansen door de kamer.

Even later staan we op de brug bij de Marepoort. Over het water heb je prachtig zicht op het vuurwerk. Er wordt uitbundig geknald. Nu nog eventjes bij Buurman langs. Zijn hond Carlos heeft het een beetje moeilijk met al dat geknal. Zachtjes kriebel ik hem achter de oren.

‘Ik ga naar m’n mannetje, Heks,’ mijn vriendin gaat weer naar huis. Heks loopt een stukje mee. Voor mij is het ook mooi geweest. Thuis ligt VikThor tevreden met een kluif op de bank…… De muziek staat keihard te loeien. Je hoort nauwelijks dat de stad ontploft.

Omdat het buiten nog zo knalt laat ik de muziek binnen ook knetterhard knallen. Blij wals ik door de kamer. Ik kijk in de spiegel.

Wat zie ik er leuk uit vandaag! Een zwart kattenmutsje compleet met ogen en snorharen. Een wit nepbontje met pompoms op een zwart nepbontjasje op een zwart/wit jurkje met de gebouwen van Parijs erop. Frivool! Miauw. Wrahg! Grrrrrr!!!!!

toverheks.com

Dans met mezelf! Hou van mezelf! Toverheks.com

‘Heksje, je gaat er een geweldig jaar van maken. Je gaat iedereen vergeven, vooral jezelf. Je gaat problemen achter je laten. In liefde loslaten. Je laat allerlei gif van giftige types zijn werk niet meer doen. Je gaat leuke dingen doen. Positieve dingen, waar je energie van krijgt. Je wordt verliefd! Ja, let op mijn woorden, ouwe toverkol. 2018 wordt jouw jaar!’

Vooruit dan maar.

 

Misschien word ik niet beter van liefde. Maakt het voor mijn fysieke conditie niks uit. Maar het voelt zoveel lekkerder om vanuit mijn hart te leven. Om het te gebruiken waar het voor bedoeld is: Liefhebben!

Ik dans met mezelf in de spiegel. Ik sluit mijn ogen en draai in de rondte. Wervel met mezelf door de kamer. Spreid mijn armen. Door de bubbels en wijn doen ze nauwelijks pijn! Het leven omhelzen! Dat is wat ik wil. Ter plekke besluit ik afstand te nemen van alles en iedereen, die me het leven tegen maakt.

Het behoeft geen betoog, dat ik de volgende dag nauwelijks kan bewegen. Knarsend fiets ik een paar verplichte rondes met mijn hondje. Een enorm stijve kwarrende kwartaart. Wat kan het schelen? Dit jaar is van mij!

toverheks.com

Hou van het leven. Mijn jaar! Reken maar! Toverheks.com


 

 

 Klein geluk. Heks fietst een flink stuk nadat ik enorm ben verwend. Niet door een lekkere vent, maar door een hele lieve dame van de klantenservice van Ziggo! Zozo!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Heks moet het hebben van klein geluk. Nadat ik jullie allemaal aan het schrikken heb gemaakt met mijn sombere zelfmoordblog is het toch echt tijd voor iets gezelligs: De klantenservice van Ziggo! Ja, ik weet het, het is niet het eerste waar je aan denkt als je het over die provider hebt. Maar toch: Iemand van die organisatie heeft me heel blij gemaakt.

Zondagmorgen zit ik in bed met mijn koffie en ontbijtje. Ik probeer snel uit de kreukels te komen, zodat ik naar de kerk kan gaan. Het lukt niet. Ik zit hopeloos te stumperen.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Eerst maar eens die pijnstillers laten inwerken. Ik zet de televisie aan. Maar oh, grote schrik, ik krijg geen beeld. Ouderwets sneeuwt de beeldbuis verwarring door mijn slaapkamer. Ik druk op de afstandsbediening, maar het onding reageert nergens op.

Ik zet de Ziggo Horizon-box uit en weer aan. Geen verschil. Het sneeuwt nog steeds in Huize Heks.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik bel Ziggo met hun gratis nummer. Dat werkt alleen op mijn vaste telefoonlijn. Ik krijg een enorm keuzemenu voor mijn kiezen, met allemaal overbodige informatie tussendoor. Hoewel, overbodig?

Er is een storing geweest, maar die is intussen verholpen. ‘Start uw modem en de Horizon-box opnieuw op,’ hoor ik , ‘En vervolgens…… Bladiebla…..’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Braaf trek ik overal de stekker uit. En plug weer in.

Meuh. Nu doet ook mijn vaste telefoonlijn het niet meer.

Ik bel opnieuw naar Ziggo. De kerk kan ik intussen wel vergeten. Niet erg, ik ben toch al volledig klaar en af. Een vriendelijke dame staat me te woord.

Ze heeft een vet Limburgs accent. Het lijkt de dame van de camping in Kerkrade wel! Ik verwacht elk moment dat ze me vraagt of ik aan het zuurstof moet!

Kranig loodst ze me door allemaal geheimzinnige handelingen om mijn afstandsbediening weer aan de praat te krijgen. Ook lost ze het mysterieuze probleem met mijn vaste telefoonlijn op. En dit alles met diezelfde hartelijke vriendelijkheid in die mooie Limburgse tongval. Ik bedank haar uitvoerig.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Ik ben vandaag jarig en daarom ga ik u een cadeautje geven! Daar heb ik zin in, net als trakteren vroeger op school!’ roept de dame opgewekt. Heks krijgt een aantal maanden gratis allerlei films en series cadeau. Ik kan televisie kijken tot ik een ons weeg!

Even overweeg ik om, nadat ik haar gefeliciteerd heb, voor haar te gaan zingen…. Maar ze ratelt al vrolijk verder. ‘U bent pas de tweede die me feliciteert vandaag, mijn man eerst natuurlijk, ja, ik moest werken, balen hoor… Het is zulk prachtig weer. Je kunt nooit barbecuen op 15 oktober, normaal gesproken dan.’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Voor het eerst in mijn leven gaan we barbecuen op mijn verjaardag, ik moet nog tot 1 uur werken en dan ben ik vrij. Komen al mijn familieleden en vrienden langs! Dat abonnement krijgt u van mij! Fijne dag!’

Wat later fiets ik met VikThor de stad uit. Het is heerlijk zacht zomers weer. De fietspaden zijn bezaaid met dagjesmensen. Iedereen is vrolijk. Mijn hondje is door het dolle. Uitbundig springt hij in de rondte, hetgeen menigeen een glimlach ontlokt!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik fiets helemaal naar Wassenaar met hond en kar. Langs het Valkenburgermeertje. Mijn hondje springt sloot in, sloot uit!

Op de terugweg ontspoort mijn goede knie. Wat gek, precies op dezelfde plek als mijn slechte. Alleen viel ik deze keer niet van de trap. Ik deed eigenlijk helemaal niks. Stond op het Valkenburgerstrand en draaide me om……

Kreukelig fiets ik weer naar huis. Het is bijna etenstijd. De dame van Ziggo zal intussen wel wat gebarbecuede koteletjes achter de kiezen hebben! In de stad zitten de terrassen afgeladen vol. We nemen het er nog even van. Ik was het ook van plan, maar die knie gooit roet in het eten.

Ik ga gewoon lekker thuis naar de televisie kijken. Naar al die extra zenders!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Als ik later inderdaad voor de buis hang met een eigengemaakte vispizza ruik ik tot mijn verbazing de typerende geur van op de barbecue gebraden vlees. Tja, dat heb je als heks. Altijd wat geks. Helder horen, helder zien en helder ruiken alsof het niets is…….

Voor een beetje avontuur hoef ik de deur niet uit!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

 

Rotouders en een moeilijke jeugd vol agressie kunnen een sterk mens van je maken hoor ik vandaag. Het kan je ook breken en kapotmaken. Als je je verhaal binnen houdt. Of is dat gewoon onzin?

Vanmorgen kijk ik per ongeluk naar Koffietijd. Ik heb het aanvankelijk nauwelijks in de gaten. Mutsige dames in hippe tuttebel jurkjes. Bekende Nederlanders te gast waar ik nog nooit van gehoord heb. Snel wil ik weer wegzappen, maar ik kan de afstandbediening niet vinden.

Een acteur is aan het woord. Als ik hem later google blijkt het om Dirk Zeelenberg te gaan. De man heeft een boek geschreven. Een autobiografie nog wel. Hij durft! Het gaat namelijk over zijn moeilijke jeugd met ellendige en agressieve ouders. Loretta Schrijvers interviewt er lustig op los. Ze stelt de ene stomme vraag na de andere.

Ze heeft een tuttig tijgertruitje aan. Knalgroen. Heks heeft een hip rokje van precies dezelfde stof in de kast hangen. O jee. Dat is even schrikken……

‘Het is autobiografisch, maar de meeste mensen houdt je in de anonimiteit. Dat geldt niet voor je ouders. Die worden met naam en toenaam genoemd. Je had een rotmoeder en je vader sloeg. Is dat niet een beetje een oneerlijke strijd? Wat kunnen je ouders hier nu mee? Iedereen weet het nu ook nog eens……

Die mensen leven dus nog gewoon. Hij heeft niet gewacht met de vuile was lukraak op straat gooien tot ze er geen last meer van zouden hebben. Heks zou dat nooit voor elkaar krijgen. Het kost me al moeite om zoiets te zeggen over iemand die al vijfentwintig jaar dood is. Geboeid kijk ik verder.

‘Ik ben intussen zevenenveertig, ik heb echt geprobeerd om er met mijn ouders uit te komen, maar dat is helemaal niet gelukt. Het interesseert hen weinig. Ze willen er niets mee. Ik kan het lekker uitzoeken. 99% van de ouders houdt van hun kinderen volgens mij. Mijn ouders horen bij die ene procent die dat niet doet…..’

‘Jeetje,’ roept de andere presentatrice wiens naam ik niet weet, ‘Wat verschrikkelijk. Dat lijk me zo moeilijk!’ Ach ja. Het is moeilijk. Want tegennatuurlijk. Ouders horen onvoorwaardelijk van je te houden. Je te steunen en te respecteren. Als dat niet zo is wordt het nooit wat met je.

Zou je denken.

‘Ik ben er sterk door geworden. Door die moeilijke jeugd heb ik me enorm ontwikkeld. Ik heb aan alle kanten geprobeerd om het goed te krijgen met mijn ouders, maar dat is niet gelukt. Daar ben ik dermate moe van…..Het doet me meer verdriet om hen te wel zien dan om hen helemaal niet te zien…..’

En dat allemaal op televisie. Bij koffietijd. Wedden dat zijn moeder zit te kijken?

Rotouders. Je ziet het niet aan hun neus. Vaak heeft de buitenwacht niets in de gaten. Kinderen zelf zijn eindeloos loyaal. Bijvoorbeeld ‘Ik ben van de trap gevallen,’ in plaats van ‘Mijn kleerkast van een vader heeft mijn slaapkamerdeur ingetrapt en me bewusteloos  geslagen,’ zeggen tegen de huisarts is een bekend fenomeen.

En vaak denken die mishandelde kinderen ook dat dit normaal is. Dat alle ouders slaan. Dat ieder kind regelmatig in elkaar wordt geramd.

En het is natuurlijk hun een schuld. Het kind zit fout. Ben je boksbal en zondebok. Zie dan nog maar eens iets van je leven te maken. De acteur heeft het in dat opzicht niet slecht gedaan. Hij loopt nog steeds gezond en wel rond.

Veel mensen met zo’n verleden ontwikkelen een auto immuunziekte of hevige pijnklachten naar het schijnt. Ben je al door het leven geslagen, steekt je eigen lijf nog een mes in de wonde. En richt je afweersysteem zich ook nog eens tegen je…….

Hoe ga je met zo’n jeugd om? Schiet die man er iets me op? Of kun je toch maar beter je bek houden. Heks weet het niet. Als je je kop houdt dan blijven je agressors vrolijk over je heen te walsen. Want de gemiddelde mens is niet geneigd iets aan zichzelf te doen en zulke patronen zijn erg hardnekkig.

Maar om nu bij koffietijd te gaan zitten met je verhaal? Die brave nationale roddelshow? Dat gaat wel ver.

Vijf gevolgen van een slechte jeugd.

Zemelen en zeuren. Heks kan het ook. Vooral als ze haar geliefde PeaPure moet missen. Een lichaamseigen stofje met magische kwaliteiten.

Vanmorgen zit ik voor de zoveelste keer te wachten op de post. Ik spijbel een keertje prikken halen, want er zijn sublieme pijnstillers onderweg. Al dagen. Helaas ben ik helemaal door mijn voorraad heen. Daardoor daalt de spiegel van dit middel in mijn bloed gestaag. Dientengevolge komen al mijn zenuwbanen ouderwets onder stroom te staan. Ook breekt er een gezellig binnenbrandje uit in diezelfde zenuwlijergeleiders.

Resultaat: Slapeloze nachten en en hompelstrompel lijf.

Natuurlijk ben ik benieuwd waarom het zo lang moet duren voordat die pillen zijn bezorgd. Normaal gesproken zijn ze met een dag binnen. Daarom heb ik ook zo lang gewacht met bestellen. Niet slim achteraf.

Het middel PeaPure is geweldig. Zonder dit peperdure lichaamseigen voedingssupplement met een pijnstillende werking sterker dan morfine was mijn leven een totale hel. Nu is het nog wel kommer en kwel, maar afgetopt. Heel prettig als je sowieso zelf al helemaal bent afgetobt.

Het eerste jaar nadat een BMW zich in mijn nek total loss reed was er geen land met me te bezeilen. Eerlijk gezegd wilde ik dood. Alsof ME, Fibromyalgische ellende en een stevige RSI nog niet genoeg was om me het leven zuur te maken, kwam daar nu ook een vette whiplash bij.

De pijnklachten gingen over een grens dat ze niet meer te hanteren waren, maar niemand die er wakker van lag behalve ikzelf. Van de dokter kreeg ik morfine. Als je dat regelmatig gebruikt ben je sowieso al op sterven na dood.

Na dat hopeloze jaar ontdekte ik PeaPure en LDN. Het laatste middel moest ik opbouwen. Je kon er zieker van worden en dat werd ik ook. Een fikse griepaanval van een jaar met complicaties kreeg ik op mijn brood. Ik was zo wanhopig dat ik toch doorging met de medicatie. Inclusief het daarbijbehorende strenge dieet.

Na een jaar sloeg het aan.

Goddank deed de PeaPure intussen iets tegen de pijn. Het was toen nog een peperduur medicijn. Ik was zo’n duizend euro per jaar kwijt om het te kunnen slikken, een junk zou erom lachen, voor mij is het heel veel geld, maar ik had het er voor over.

Nu is het in prijs gedaald. Er zal wel een patent zijn verlopen. Bovendien wordt er aardig gestunt op internet met dit middel, waar het in het verleden slechts bij 1 firma verkrijgbaar was.

Als ik de pillen na twee dagen nog niet binnen heb word ik toch wel wat bezorgd, je hoort de gekste verhalen over online winkelen tenslotte. Ik stuur een mail, want bellen kun je hen niet in het weekend. Ik hoor niets terug. Ik check hun Facebook account: er is al in geen maanden iets nieuws op gezet! Terwijl het daarvoor een levendige pagina was….

Oh jee, bestaan ze nog wel? Is het soms een malafide bedrijf, dat eerst een keertje keurig levert en daarna de boel flest? Ik heb wel eventjes ruim honderdvijftig euro overgemaakt met mijn creditcard. Kan ik dat nog terug boeken?

Ja, zo zit je zomaar weer in de piepzak als je niet uitkijkt, terwijl je zenuwbanen branden als een fakkel. Vooral in mijn arme armen. Vooral sinds ik met een hondje wandel, dat me alle kanten optrekt. Het sjouwen trap op trap af met het beest heeft ook een stevige duit in het zakje gedaan. Daarna de val met hond en al van de trap met als resultaat die verdraaide verdraaide knie. Mijn lamme lijf kan niet veel meer aan!

Vorige week dendert er een veel te dikke Labrador achter VikThor aan. Verschrikt schuilt mijn pup tussen mijn benen. En wat denk je? Het bakbeest knalt vol tegen de al pijnlijke knie. Het kolossale monster is zeker vijftig kilo zwaar. Dat gewicht geteld bij zijn noodvaart: Kadang!!!!!!!!

Nu is het een dikke pijnlijke knie. Die kant van mijn lijf met de heup uit de kom en de hondentrekarm zou ik het liefst afzagen.

Vandaag het pakket in ontvangst genomen. Het bedrijf zat in een verhuizing, vandaar de vertraging……

Ze hebben per omgaande het pakket op de bus gegooid, toen ze telefonisch vernamen van mijn vlammende zenuwgestel. Toch attent van Supermens! Niks malafide toestanden.

Direct een heleboel pillen naar binnen gegooid. In de loop van de middag is de brand in mijn lijf enigszins geblust. De hypermobiele storm met pulserende pijngolven is weer binnen de perken!

Ik ben alleen snipverkouden geworden ter compensatie. Ja, je moet toch wat te klagen hebben? Al is het alleen maar om tegengas te geven tegen al die andere zeurpieten overal ter wereld.

Want er wordt wat afgezemeld door de mensheid. En meestal gaat het helemaal nergens over. Dat is nog het ergste.

 

Heks heeft last van Ouroboros! Al je zenuwen in de knoeios…… Niks bijzonders, komt in de beste families voor. Een overprikkeld verslag van een saai gelag.

 

‘Heks, het is zo stil op je blog, alles ok?’ Mijn vriendin Engel maakt zich zorgen. Wat is er aan de hand? Al anderhalve week taal noch teken van deze toverkol. Bizar. Normaal gesproken kletst ze de oren van onze kop. Soms gaat het nergens over. En toch maakt ze er een verhaal van…..

Ja, dat is zo. Maar nu eventjes niet.

De laatste paar weken ben ik druk met andere dingen. In bed liggen en slapen bijvoorbeeld. Of wat daarvoor doorgaat…… Of voor Pampus liggen. Mezelf voortslepen van hot naar haar. Maar ook een klein beetje bijdragen aan het bezweren van een crisis in de familie. Iemand is plotseling ernstig fysiek onderuit gegaan dus de hele clan is in rep en roer……

Zo dus. ‘Van die dingen,’ zou Don Leo zeggen.

Heks is buitengewoon en onaangenaam vermoeid geraakt door de bijbehorende stressprikkels. Mijn kapotte systeem is niet meer gebouwd op welke vorm van spanning dan ook. Als ik schrik komt er een eindeloze kettingreactie op gang, een loop van stress: Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt. Deze onmogelijkheid om in ontspanmodus te geraken resulteert uiteindelijk in urenlang gestuiter door mijn huis. Meestal ’s nachts gek genoeg.

Op die manier rust ik natuurlijk niet echt uit . Voor de televisie sukkel ik in slaap. Plankerig dobber ik door druk duister dromenland om tenslotte door de dageraad verlost te worden: Ik ontwaak min of meer uit de dood, sta op als een half lijk en reanimeer mezelf met koffie en pijnstillers tot het niveau van hond uitlaten. Want dat staat iedere ochtend als eerste op het programma.

Vandaag ben ik na dit programmaonderdeel alweer helemaal klaar. Ik moet echt nog wat dingen doen, geloof me. Ook ik heb te maken met alle suffe dagelijkse handelingen om jezelf in de lucht te houden. Alleen heb ik al zoveel uit mijn handen laten vallen tussen het moment dat ik mijn ogen open deed en nu, dat ik het eventjes voor gezien houd. Lekker in bed met een suf soapje op de achtergrond. Beetje schrijven.

Er staan nog heel wat verhaaltjes op stapel. Tussen alle halvezolige momenten door ben ik  toch op stap geweest. En zelfs als je in bed ligt kun je van alles meemaken. Wonderbaarlijk toch.

Morning after….. Altijd even slikken. Pijnstillers in mijn geval. Maar ook: Het is weer zo ver! Gezellig samenzijn met poezenvriendin! Alle poezen geaaid en verwend. Varkentje ook blij.

De dag na de Matthäus sta ik doodziek op. Mijn ene oog kijkt loens in mijn andere broekzak. Mijn kop heeft sowieso veel weg van een ouwe gymschoen. Gelukkig heb ik niets om handen. Alhoewel…. Plotseling realiseer ik me dat ik om twaalf uur een afspraak heb met mijn therapeute. Goeie hemel. Ik kan geen stom woord uitbrengen. Mijn lichaam is een soort pijnlijke wandelende plank. Mijn gezicht bestaat uit oude lappen…..

Ik krijg het voor elkaar om op tijd ter plaatse te zijn, maar vraag me niet hoe. ‘God Heks, wat zie je er uit!’ Mijn therapeute kijkt me geschrokken aan. Zo heeft ze me nog nooit meegemaakt. Bijna niemand overigens. Op dit soort momenten ga ik normaal gesproken niet naar buiten, behalve om het hondje uit te laten. En dat doe ik dan snel, zwijgend en incognito.

Ondanks mijn ellendige uiterlijk en halvezolige lijf heb ik genoeg te melden en te schelden. Ik ben nu al meer dan een half jaar zo depressief als een ui. Er komt maar geen eind aan. Positieve tegengeluiden en spirituele prietpraat ‘Het aards bestaan is een leerschool, dit is een schuurpapiertje van het leven, alles heeft betekenis, je bent niet voor niets ziek, je hebt het zelf veroorzaakt’ en dergelijke kan ik niet meer horen. Ook wegwuifgedrag gaat er niet meer in bij mij. Gelukkig is mijn therapeute ook somber vandaag. ‘Ja Heks, de wereld zit vol gekkigheid. De mensheid is vaak hopeloos bezig.’

Een dag later kom ik Pappa tegen op straat. Ik heb hem sinds kerst niet meer gezien. ‘Ga mee een kopje koffie drinken, Heks,’ nodigt hij me uit. Even later zitten we in een leuk biologisch eethuisje. Ik vertel hem wat sombere verhalen, maar moet er ook om lachen. Ik maak er zelfs wat goeie grappen over. Zodoende ontstaan er een soort regenboog tussen de tafeltjes en de toog.

Pappa is Boeddhist, ik ken hem van Shambala. Hij leeft vanuit het principe van de fundamentele goedheid van de mens. Een uitgangspunt dat ik ook altijd gehuldigd heb. Tot voor kort. Een plaatje waarin geen plek is voor narcisten en psychopaten. Die onverlaten die ons niet kunnen liefhebben maar prima kunnen haten.

‘Heb je alweer verkering?’ vraag ik mijn oude vriend, ‘Shambala is altijd een geweldige vijver voor jou om uit te vissen…..’ Ondeugend kijk ik hem aan. En ja hoor, hij heeft sinds kort weer beet. Een leuke dame van zijn leeftijd passend in zijn leefstijl…..

Aafje kan zich niet inhouden……

‘Ik moet gaan, lieverd, laten we snel iets afspreken!’ Heks racet ervandoor. Ik haal nog even wat bloemen en plantjes om mijn huis op te fleuren. Vanavond krijg ik bezoek. Goddank is mijn onvolprezen hulp geweest: Er ging van alles mis en eventjes zag het ernaar uit dat ik met pasen in een vies huis zou zitten…..

Een uurtje later schuift mijn poezenvriendinnetje Joy mijn heksenhuisje binnen. Ze is bepakt en bezakt met presentjes: Kluifjes voor Ysbrandt, snoepjes voor de katten, bloemen en chocolade voor Heks, kattenmelk, flessen wijn…….. Ik kook een lekker soepje en gooi wat pasta met garnalen in de pan. Intussen drinken we een glaasje wijn en kletsen bij.

Levensgevaarlijk!

En waarover? Over mijn poezengezin en haar kat Siep: De dochter van mijn Pippi en de Boskat, kleindochter van Snuitje en Ferguut, zus van Bolster, nichtje van Aafje en Leonoor. Kortom, Siep is familie van al mijn katten!

‘Ik zie zoveel terug in Siep van jouw beestenboel. Ze mauwt precies zo als Snuitje, maar heeft weer veel gedrag van ThayThay de Boskat, zoals haar fascinatie met water en haar zachte geknerp naar alles wat vliegt…..’ Stuk voor stuk somt ze eigenschapen van mijn beestjes op, die ze terugziet in haar Siep. En ze kan het weten, want ze past regelmatig op mijn dierentuin.

Oh, ze zijn toch zo lekker, die poezensnoepjes!

Alle katten worden geknuffeld en Ys wordt schandelijk verwend. In de loop van de avond gaan we hoedjes passen. ‘Wat staan die hoedjes je goed,’ roep ik enthousiast. Mijn vriendin heeft een echt hoedenhoofd! ‘Ik heb binnenkort een bruiloft, mag ik er dan eentje lenen?’ Natuurlijk. We zoeken direct een paar mooie exemplaren uit.

Het is ruim na middernacht, we zitten al zeker twee uur met ogen op stokjes, als we eindelijk afscheid nemen. Zoals altijd raken we maar niet uitgepraat. ‘We zijn nu drie jaar vriendin, lieve Heks, en Siep is ook bijna drie jaar bij mij! Dat gaan we binnenkort vieren!’

Samen met Varkentje wandel ik een stukje met haar mee naar huis. Wat een heerlijke avond. De uren zijn voorbijgevlogen!

 Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Geef! Meer!

‘Heks, de derde wereldoorlog is al bezig,’ aldus Don Leo, ‘maar de mensen hebben het niet door. De tijden dat we ergens oorlogje gingen voeren zijn voorbij…’ Deze nieuwe wereldoorlog heeft het meeste weg van uitgezaaide agressieve kanker. In iedere straat wel een foute cel. De wereld is ziek……

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog, STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Vrijdagavond laat zet ik de televisie aan. Geen idee waarom ik naar het journaal ga kijken, want normaal gesproken vermijd ik zoiets vlak voor het slapen gaan. Tot mijn ontzetting val ik met mijn neus midden in de aanslagen in Parijs. De nieuwslezer hakkelt en stottert zich een weg door de voortdurende stroom nieuwe informatie. Brokstukken waanzin rollen mijn slaapkamer in.

Urenlang blijf ik de ontwikkelingen volgen. Rare interviews met inderhaast van stal gehaalde deskundigen worden afgewisseld met summiere updates over de situatie in het getroffen theater. ‘Weerloze mensen sturen SMSjes dat iedereen om hen heen stuk voor stuk wordt afgeknald.’  Mijn god. Verschrikkelijk!

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Blijkbaar is mijn taks bereikt, want op een gegeven moment val ik in slaap. Een hele diepe coma eigenlijk. De volgende morgen is mijn geheugen gewist. Ik ontbijt, laat het hondje uit en ga op weg naar de fysiotherapeut.

Pas als ik bij haar op de tafel lig komt de realiteit terug in mijn kop. ‘Wat een toestanden in Parijs,’ zegt mijn behandelaar en plotseling is de waanzin terug van weggeweest.

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Bizar hoe je met je geest zoiets kunt blokken. Een vergaande vorm van zelfbehoud. Het kan er gewoon niet meer bij…..

En tevens kan ik er ook niet bij met mijn hoofd. Waren er maar geen bommen, vuurwapens en ander oorlogstuig. Moesten we het nog maar steeds doen met een mes en een zwaard. Dat zou al aanzienlijk schelen.

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,  STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Ik denk aan Thich Nhat Hanh, ofwel Thay, mijn leermeester. Deze zenboeddhist gaf ons tijdens een retraite ooit de opdracht om een brief te schrijven aan een terrorist. Hij vroeg ons in feite om onszelf te verplaatsen in zo’n medemens.

Heks schreef een brief aan haar ex. Een draak van een Algerijn. Geen gewelddadige man. Wel een eikel.

Gestoorde gekte zaagt aan de fundamenten van onze samenleving. Ontspoorde jongeren maken slachtoffers.

‘In mijn jonge jaren had je de ‘Rote Armee Fraktion‘. Militante ultra linkse rijkeluiskindjes, die er vanuit zogenaamd idealistische uitgangspunten plezier in hadden om de maatschappij te ontwrichten. Extreem geweld werd niet geschuwd. Bomaanslagen, ontvoering, moord….. Gek genoeg oogsten ze ook bewondering onder leeftijdsgenoten. Alsof je op één of andere manier zulke daden kunt rechtvaardigen…’ zeg ik tegen mijn dertig jaar jongere fysio.

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog, STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog, STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Heks had ooit een geniaal vriendje. Hij had een paar studies en promoties in zijn zak en was alweer bezig met een volgend project. Geniaal en gek zit dicht bij elkaar soms. Deze man liep op vreemde faunachtige schoenen gecombineerd met een groene maillot.

Hij had zijn televisie thuis in onderdelen aan het plafond gehangen met de beeldbuis los. Het werkte nog steeds prima. Er zaten wel meer draadjes los in en om deze man. En niet alles werkte nog optimaal……

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Op een dag vertrouwde hij me toe, dat hij zo graag eens een grote terroristische aanslag zou plegen. Ik dacht dat hij een grapje maakte. Toen de discussie zich verder ontspon bleek echter, dat hij er hele rare denkbeelden op nahield: Zijn ideaal was om een televisiestation op te blazen. Mensen doden was niet de bedoeling. Maar als bijkomende schade misschien niet te vermijden. Meuh…

Wilde hij indruk maken op Heks? Dan koos hij de verkeerde methode. Ik denk echter, dat er iets heel anders aan de hand was. Het idealiseren van dit soort gruweldaden lijkt een onuitroeibaar kwaad in de kop van sommige mensen met veel onverwerkte ellende en een gebrek aan empathie. Hun innerlijke woede hangen ze aan een extreem ideaal zodat ze hun gewelddadige gedrag kunnen rechtvaardigen….

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Later dit weekend heb ik Don Leo aan de telefoon. Hij heeft alleen maar ellendige verhalen te vertellen. Mijn held is al jaren mantelzorger van een goede vriendin van hem. Het is bijna een volledige baan. Nu is ook een goede vriend terminaal ziek.

Als we tot slot Parijs bespreken wordt het me teveel. ‘We zitten midden in de derde wereldoorlog, Heks. Mensen hebben het niet in de gaten, maar dat is wat er aan de hand is!’

‘Oh Don, ik kan er eventjes niet meer tegen. Ik denk dat je gelijk hebt. We leven in een gestoorde wereld. Gehersenspoelde idioten blazen zichzelf op in een poging zoveel mogelijk onschuldigen mee te trekken in hun graf. Mij lukt het al niet om mijn kleine amoebe-wereldje vreedzaam en liefdevol te houden. Ik werk aan mijn Bubbel. Maar tegen dit soort geweld is geen Bubbel opgewassen…..’

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

De derde wereldoorlog is er eentjes van terroristen. De tijden dat we elkaar op een veldje te lijf gingen zijn definitief voorbij. Vanaf nu woont de vijand in je straat. Een kwaadaardige cel in je eigen lichaam. Een agressieve uitgezaaide kanker in onze maatschappij.

Kanker wordt over het algemeen met veel agressie bestreden. Chemo en bestralingen……Beter zouden de voorwaarden van het ontstaan van die kanker worden aangepakt.

Ik heb ooit in Frankrijk onder Moslimjongeren verkeerd. Ze zaten in zo’n rotpositie. Ook hield Frankrijk indertijd nog steeds flink huis in Algerije. Allerlei economische belangen zoals uraniummijnen werden begin van dit millennium nog veiliggesteld met alle mogelijke middelen. Legaal en vooral ook illegaal…..

Dus Frankrijk heeft ook boter op zijn hoofd.

STOP TERRORISME, terrorisme is geen religie, terrorisme, nee, derde wereldoorlog,

Ontspoorde jongeren met een machinegeweer. What’s new? In de Verenigde Staten schieten ze soms een complete school overhoop. In combinatie met een gevaarlijke organisatie zoals IS transformeren ze tot een agressieve maatschappelijke kanker.

Het is zo belangrijk om te blijven werken aan gezonde maatschappij. Met respect, empathie, compassie, liefde….. Een leefwereld, waarbij zulke kwaadaardige cellen op natuurlijke wijze worden opgeruimd. Door transformatie van de haat in liefde……

Doris Lessing heeft een geweldig boek geschreven over het onderwerp: De barmhartige terroriste.’ Een onthullend inkijkje in de gestoorde geest van personen, die dit soort dingen doen. Het zou verplichte literatuur moeten zijn op alle scholen wereldwijd.

barmhartige terroriste

Toverheksjes, kristallen vrienden en een veld van transformatie doen het hart van Heks overlopen van liefde. Niet dat ik er zo op het eerste gezicht veel mee opschiet: Het voelt fijn, maar lost niks op…..

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Woensdagavond om zeven uur gaat de bel. Hopla meldt zich, we gaan samen naar de maandelijkse kristallen schedelmeditatie bij Maan. Ik ben er helemaal klaar voor. Gegeten, hondje uitgelaten en alle schedeltjes ingepakt.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

‘Alle schedeltjes?’ Hopla kijkt verbaasd. ‘Ja,’ ze willen allemaal mee!’ Ook de het kleine exemplaar van rozenkwarts, dat vorige week plotseling in mijn tas sprong tijdens het laatste bezoek aan het huis van mijn ex. ‘Ze zullen het nodig hebben,’ mijn vriendin is er uit. Ze heeft gelijk denk ik. We kunnen hier in Huize Heks allemaal wel een goeie opfrisbeurt gebruiken zo langzamerhand…..

Volgens mijn vriendin zie ik er een stuk beter uit dan vorige week. Dat klopt. Ik ben er weer enigszins. Ik lig niet meer louter in bed en de huilbuien zijn ook sterk verminderd.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

We rijden de stad uit richting Den Haag. Het is rustig op de weg. We zijn lekker op tijd, dus ik kachel op mijn gemak langs het legertje flitspalen aan de Rijksstraatweg. Even later parkeer ik voor de prachtige flat waar Maan resideert. Ze ontvangt ons met thee, koffie en koekjes. Een paar enorme bakbeesten van katten paraderen door de eetkamer.

In de zitkamer staat het grid met scheldels opgesteld. Het is een veld van transformatie. Vandaag is het de elfde van de elfde. Een poort naar een nieuwe dimensie. De energie van de aarde en alles wat er op leeft is stapsgewijs aan het veranderen. Wij heksjes nemen het voortouw met onze meditatieavond. We storten ons volop in dit avontuur!

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Maan heeft al mijn schedeltjes in het veld gezet. Normaal gesproken mag je er maar twee of drie inbrengen. Mijn hele gezellige kristallen familie staat echter paraat! Dan leidt ze ons in een diepe meditatie. Met onze voeten in Moeder Aarde, ons hart wagenwijd open en verbonden met het klopende hart van de kosmos beginnen we aan onze reis. Een diepe vrede overvalt me, gevolgd door een eindeloze golf van liefde.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Mijn wezen vult zich hiermee totdat ik overstroom. Liefde vloeit aan alle kanten mijn belevingswereld in. Het haalt de rauwe randen van de scherven in mijn bestaan. Gul geeft het de goede puls aan tal van situaties, zaken en vooral mensen waar ik mee in de clinch lig. Beter dan ik zelf met mijn beperkte voorraadje ooit bereiken kan.

Als altijd ben ik diep geraakt, bijna verbijsterd, door de intensiteit van onvoorwaardelijke liefde. Waarom lukt het me toch niet om altijd zo in het leven te staan? Ik weet wel waarom natuurlijk. Ik ben mens en niets menselijks is me vreemd. Ik heb het ook nodig dat anderen van me houden. Ik wil ook gekoesterd worden. Gezien. Gedragen. Vanavond wordt Heksje gekoesterd, gezien en gedragen door haar medeheksjes. Ze steunen me door dik en dun.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

‘Wat goed dat je je spullen bent gaan halen bij je ex,’ zegt een lieve vriendin laatst tegen me, ‘het is gewoon een klootzak.’

Dat laatste vind ik echt niet. Sommige mensen maken verkeerde keuzes of missen misschien bepaalde vaardigheden om een relatie succesvol te maken. Ik heb daar geen oordeel over. Wel vind ik het eindeloos jammer. De meditatie vanavond plaatst me helemaal in mijn hart, maar daardoor mis ik mijn lief meer dan ooit.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Hoe is het toch mogelijk, dat je op zielsniveau zo’n verbinding kunt ervaren met iemand, terwijl je er dagdagelijks samen helemaal niets van bakt? Het is niet voor het eerst in mijn leven dat ik met dit soort problematiek te maken heb. De relatie met de eerste man in mijn leven werd hierdoor ook gekenmerkt.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

‘Misschien moet je maar alleen blijven, in elk geval niet zo snel een relatie aan gaan…,’ merkt mijn therapeut afgelopen week op. Goedbedoeld advies, ware het niet dat Heks het grootste gedeelte van haar leven al alleen is. De laatste tien/vijftien jaar zijn ook de korte affaires en spannende avonturen uit mijn leven verdwenen.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Met Cowboy ben ik ooit heel voorzichtig begonnen…. Intens dankbaar voor deze unieke kans om toch nog een mooie relatie op te bouwen.

Een volgende kandidaat laten we gewoon een persoonlijkheidstest doen.’ vervolgt de dame tegenover me. Een onzinnig idee natuurlijk. Niemand gaat daar aan meewerken. Zou ik zelf ook niet doen. Ook wil ik geen volgende kandidaat……

Wat rest is dan toch nog maar een potje janken. Gewoon omdat er geen oplossing is. Alle inspanningen, therapie, compassie, meditatie, vergiffenis schenken, bidden, dankbaar zijn, met mezelf trouwen, het idee van een relatie helemaal loslaten en weet ik wat nog meer ten spijt trakteert het leven me opnieuw op meer van hetzelfde. Keer op keer. Heel frustrerend.

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Krijgen we nog een optimistische uitsmijter, Heks? Of blijft het huilen met de pet vandaag?

Heks gelooft in wonderen. Heks gelooft in de kracht van liefde. Ik geloof in waarheid en compassie. Ik geloof in mezelf. In het wonder van mijn liefde. Mijn liefde voor waarheid. Mijn compassie met al mijn partners. Leven in verbinding.

Ook weet ik dat dit leven slechts een droom is. Werelden wervelen om ons heen, terwijl we ons vastbijten in onze beperkte werkelijkheid. Er is geen begin en geen einde. Niets gaat ooit verloren. Zelfs al voel ik me soms wel verloren….

schedels, kristallen schedels, draken, eenhoorn, grid, veld met kristallen schedels. schedelmeditatie

Viraal mailtje voert me terug naar Plumvillage. Hoe is het met iedereen? Woont mijn vriendin nog in Plum? En vooral: Hoe is het met Thay?

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Deze week vind ik een mail in mijn postbus van mijn favoriete non uit Plumvillage. Ik schrik een beetje, naast de blijdschap om haar naam als afzender te zien. Ze schrijft me namelijk nooit. Er is toch net plotseling verslechtering in de toestand van Thay? Het gaat toch wel goed met haarzelf? Van alles spookt er door mijn hoofd.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

De brief bevat slechts een link. Normaal gesproken gooi ik zulke epistels direct weg, want groot kans, dat het een geïnfecteerd bestand bevat. Nu heb ik de link geopend voordat ik er erg in heb. Een krantenartikel over iemand die rijk is geworden door het schrijven van een blog is viraal gegaan. Althans, dat is mijn overtuiging.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

De kans, dat mijn vriendin me op dit artikel wil wijzen teneinde zelf stervensrijk te kunnen worden van mijn blog lijkt me nihil. We zijn beiden niet echt geïnteresseerd in geld. Bovendien is dezelfde brief aan een hele lijst geadresseerden gestuurd. Velen van hen ken ik van mijn diverse retraites in het klooster. Ik zie de naam van iemand, die ik ken via mijn andere leraar Alex Orbito. Grappig. De wereld is klein….

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Hoe is het met Thay? Ik besluit voor de zoveelste keer weer een kijkje te nemen op de website van Plumvillage om het meest recente verslag te lezen over de gezondheidstoestand van Thich Nhat Hanh.

Alles wordt in het werk gesteld om onze geliefde leraar weer op de been te krijgen. Onlangs heeft hij ook zijn eerste woorden weer gesproken.

In, out (several times)
Happy (several times)
Thank you (several times)

and “Vui quá” (meaning, “So happy,” in Vietnamese)

Het ontroert me zoals altijd om te lezen hoe ongelofelijk liefdevol Thay met zijn gebrekkige conditie omgaat. Nog steeds weet hij de leden van zijn Sangha diep te inspireren. Het is alweer bijna een jaar geleden, dat hij die beroerde beroerte kreeg. En nog steeds is hij onder ons. In levende lijve.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanhno mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanhno mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

No coming, no going. Ik weet het. We veranderen slechts van gedaante, een constante beweging. Weg zijn we nooit. Maar ja. Wij mensen houden nu eenmaal niet van verandering. We ervaren het vaak als verlies. En laten we wel wezen. Het is ook verlies….

De kloosterlingen stellen alles in het werk om hun leraar bij zich te houden, te doen genezen. Zal het lukken? Ik zie Thay niet zo 1,2, 3 weer voor een hele zaal mensen op zijn hoofd staan, zoals vorig voorjaar. Is het belangrijk?

Het is bijzonder, dat het ziekbed van Thay zoveel liefde genereert wereldwijd. Het is fijn, dat hij zo goed verzorgd wordt door zijn Sangha. Ook in zijn meest kwetsbare gedaante gaat er van deze man zo ongelofelijk veel kracht en liefde uit.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Ik zou wel een paar weken in Plumvillage willen doorbrengen. Gewoon lekker mediteren met de nonnetjes. Tekenen en schilderen en schrijven. Mijn geest nog stiller doen worden. Het lijkt me heerlijk om met mijn nonnenvriendin op stap te gaan. Het denken aan haar vrolijkt me al op!

dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal, dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal, dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal,

Woensdag vind ik weer hartjes op straat. Een groen en een geel hart. En de letter W. Of M. En het getal 13 of 31. Wat zou dat nu weer allemaal betekenen, Toverheks? !3 is het Keltisch geluksgetal. Uit de tijd van de godin. Een prachtig getal! Yes!

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

images-37