Heks mijmert voor de televisie. Elfstedenkoorts tijdens hittegolf. Mijn held, Maarten van der Weijden, levert een topprestatie. Zomaar. Omdat hij genezen is van kanker en anderen niet….. Helaas is een opgekalefaterde ME-patiënt niet de aangewezen persoon om dit kunstje te evenaren. Wie oh wie gaat er voor zorgen, dat wij ook eens worden behandeld voor deze ernstige invaliderende ziekte? Heks wordt weer overal weggestuurd momenteel…….

De mussen vallen van het dak, maar Heks ligt in bed voor de televisie. Doodmoe na een dagje op stap met de heksenschool. Grafheuveltjestoertocht. Dodenwegwezenexcursie. Heerlijk!

Lekker in bed dus. Met dit weer. Helemaal niet erg: Maarten van der Weijden is aan zijn laatste kilometers bezig. Mijn held. Heks is dol op deze enorme vriendelijke zwemreus. Vorig jaar heb ik twee nachten aan de televisie gekluisterd met de man meegeleefd.

Baalde met hem mee, dat hij moest stoppen. Dacht direct stiekem dat hij vast weer een poging zou gaan doen. Dat zit in zijn karakter. Het karakter van een duursporter. Mijn slag sporters……

Ik ben ook nog speciaal dol op deze man, omdat ik jaren geleden op dit blog over hem schreef en hij schreef terug! Een superleuke reactie ook nog. Echt een hele aardige gast.

En dan ben ik stapeldol op de elfstedentocht. Zelf al jaren lid van de elfstedenvereniging. Nog steeds, ondanks ME. Ik heb namelijk nog steeds de stille hoop, dat er een geneesmiddel voor deze kloteziekte wordt gevonden.

Helaas krijg je geen ME-patiënt zo gek om zijn leven te wagen met een dergelijke monsterprestatie. Ze zijn überhaupt al te moe om helemaal naar Friesland af te reizen. Laat staan, dat ze ook maar 1 Fries stadje hadden weten te bereiken.

Niemand wil ook voor ons iets dergelijks op touw zetten. Je gaat zo’n groep notoire aanstellers toch niet lopen steunen. Een pak op hun flikker moeten ze krijgen. Die luie donders. Die verfoeide aandachtsvragers. Die verdraaide teringlijers. Een schop onder hun kont, hup, zo zelf het Friese water in. Dat zal ze leren!

Het is dus ook dubbel, mijn gevoel als ik naar dit spektakel kijk. Mensen gooiden een tijdje geleden massaal emmers ijswater over hun hoofd voor ALS. Een groot succes. Vrienden gingen mij zelfs hun grappige filmpjes sturen. Maar op mijn verzoek mee te doen aan de natte dweil in je gezicht voor ME heeft nooit iemand gehoor gegeven!

Wel krijg ik nog met enige regelmaat een natte dweil in mijn gezicht. Door de diverse behandelaars.

Zo ben ik al sinds november bezig om ergens voor langere tijd therapie te krijgen. Ik spring tegen de muren op, sinds ik heb ontdekt, dat mijn moeder me een heleboel rotstreken heeft geleverd alvorens in haar dementie te verdwijnen. Ik loop dagelijks tegen de gevolgen aan en het gekke mens wil me ook nog eens niet meer zien! Alsof ik iets verkeerd heb gedaan……

Als ik haar op zoek rent ze van me weg als was ik de duvel. Onverdraaglijk.

Mijn ziekte maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Ik zie soms wekenlang bijna niemand. En als ik dan mensen zie, wil ik niet gaan zitten zemelen over mijn mislukte leventje. Anderen ook niet overigens. Mensen praten liever over zichzelf tegen Heks. Nog steeds.

Dus iemand om de boel mee op een rijtje te krijgen is echt geen luxe. Maar het lukt niet. Wel sta ik drie maanden op de wachtlijst bij een vent, die me op de ochtend van de afspraak afbelt. Hij heeft de vragenlijsten, waar ik een middag bloedig op heb geploeterd om ze in te vullen, net ingekeken. Vijf minuten voor de afspraak.

‘Ik doe geen lange trajecten. Dus u kunt niet komen,’ blaat hij vanuit zijn schapenbaard in de hoorn. Mijn reactie ‘Dus u stuurt me ook weer weg, ik word altijd overal weggestuurd,’ maakt hem razend. Te vuur en te zwaard bestrijdt hij mijn inzicht. maar ik mag toch niet komen.

Uiteindelijk krijg ik de tip van Transparant. Een alternatief voor Rivierduinen. De doorzichtige club heeft zich afgescheiden van de reguliere Rivierduinen, omdat ze niet goed werden van het protocol daar. Maar zelf zijn ze geen haar beter. Ik word lullig te woord gestaan. Ze slaan me met hun protocol om de oren. En mag niet komen.

‘Ik ben al vanaf november op zoek naar hulp. Ik spring tegen de muren op en roep elke dag als eerste dat ik dood wil,’ klap ik uit de school. Het is niet gelogen. Elke dag baal ik van mijn leven, van mijn pijnlijke lijf, mijn gebrek aan energie, van mijn afwezige familie, van mijn gebrek aan geliefden, van mijn uitdunnende vriendenclub…….

Ik vecht, maar verlies terrein. Elk jaar weer. En overal word ik weggestuurd. Al jaren. Ik ben al dertig jaar mijn eigen behandelaar.

Alleen het alternatieve circuit wil me hebben. Dankzij hen ben ik nog in de lucht. Helaas hebben zij ook geen afdoende oplossing voor ME. Pappen en nathouden.

Vanmiddag zit ik bij de reumatoloog in het Alrijne ziekenhuis. Ze moet ontzettend lachten als ze mijn status ziet. ‘Hahaha,’ hikt ze als ik haar vraag wat er zo lachwekkend is,’ u mankeert van alles en denkt dan toch dat er nog dingen kunnen worden uitgezocht. Hahaha….’

Geweldige binnenkomer toch weer. Ik ben eventjes helemaal overbluft. Ik ben wel eens onthaald met de tekst ‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden?’, maar dit is ook apart…..

Dan blijkt ze gewoon een reumatoloog uit het LUMC te zijn, de club waar ik gillend ben weg gelopen, nadat ze me steeds met een verpleegkundige opzadelden in plaats van een arts…….

Toch weet ze me nog wat interessante dingen te melden. Nadat ze uitgelachen is.

‘Uw lichaam doet verschrikkelijk zijn best, om het goed te doen. Te goed eigenlijk…’ Een heel verhaal volgt. Mijn hoofd wil niet luisteren, maar het moet. Haar verhaal komt er op neer, dat je bij heel veel van patiënten met fibromyalgie sprake is van aanleg, maar ook iets dat het triggert.

En laat nu datgene wat het triggert vaak traumatische ervaringen in je jeugd te zijn. ‘Zoals zware lijfstraffen bijvoorbeeld?’ Ja, dat is een uitstekend voorbeeld.

‘Uw lichaam heeft geprobeerd die stress op te vangen, maar te goed. Intussen loopt u daardoor ook nog steeds rond. Jullie ervaren het vaak als last hebben van je lichaam, het wil niks meer. Maar in feite doet uw lijf geweldig zijn best….’

‘Ja,’ denk ik later, ‘lekker is dat. Kun je ook van kanker zeggen: Uw doodzieke lichaam doet geweldig zijn best om allemaal celletjes te splitsen. Maar te goed. Te veel. Je hebt er misschien last van, maar het is eigenlijk een geweldige actie van je lijf…..’

Natuurlijk zegt niemand dat tegen een kankerpatiënt. Dat zou zeer onkies zijn. Je kunt het ook moeilijk verkopen, dat je lijf geweldig zijn best voor je doet, terwijl je daar tegelijkertijd dood aan gaat, Wij ME-patienten gaan niet dood aan onze ziekte, we veranderen doorgaans in een levend lijk, tegen ons kun je gewoon alles zeggen. Blijkbaar.

Tel je zegeningen!

Zo word ik dan weer weggestuurd bij de zoveelste behandelaar. Kan het ze iets schelen? Nee. In het huidige hopeloze medische bestel zit iedereen op zijn of haar eilandjes te prutselen. Na hun de zondvloed. En ME-ers zijn vervelende zeurkousen. Zo. Klaar. Volgende patiënt.

Maar Maarten is binnen!!!!!!!! Klokslag half acht……

 

 

 

 

 

 

Die muur moet eruit! Met gepast geweld! Vloekend en scheldend desnoods. Het is niet altijd gemakkelijk hoor ik, maar eind goed al goed. Dus: Ga ervoor Heks! Niet zeuren maar: Yippie-Jaja-Yippie-Yippie-Yeah!!

‘Heks, houdt op met schelden. Niet meer doen. Het helpt niet als je als mantra herhaalt hoezeer je baalt. Je schiet er niets mee op, sterker nog: Het zou wel eens tegen je kunnen werken, al dat gemopper. Je roept er misschien wel allerlei ellendigs mee op.’ Streng kijk ik mezelf aan boven mijn tandenborstel. Dat ik het maar weet.

s’ Nachts draai ik van mijn linkerkant op mijn rechterkant. Au, au. Word wakker. Op de rug proberen dan maar. Lukt niet. Ik ga er uit en doe een half uur later opnieuw een poging. Om te slapen bedoel ik. Die broodnodige bezigheid waar Heks niets mee heeft. Het lukt nooit als ik het wil en op andere momenten kan ik mijn ogen nauwelijks open houden.

Na een brak nachtje probeer ik om op tijd te zijn voor mijn prikken. Ik gooi koffie en pijnstillers naar binnen. Schiet wat kleren aan. Nu nog even mijn hondje aanlijnen, maar waar is de riem. Ik kijk op de kapstok. Of hangt hij over de kastdeur? Of op de stoel bij de piano? Ik check alle plekken, maar het stomme ding is onvindbaar.

‘Scheld, schelder, scheldst,’ ik zal maar niet schrijven wat ik echt zei. Grommend loop ik door het huis. Ik gooi mijn jas, muts, handschoenen en sjaal weer uit, want ik plof bijna in al die warme kleren in combinatie met een woedeaanval.

De lijn hangt op de kastdeur, zoals altijd. Waar ik ook al drie keer gekeken heb, zoals altijd. Meuh, dat gaat weer lekker. Die prikken kan ik wel vergeten, ik heb zeker tien minuten lopen zoeken. Ik ben intussen echt te laat.

Ik bel de thuiszorgorganisatie. Krijg ik nog hulp vandaag of hoe zit het? Sinds ik mijn vaste hulp kwijt ben is het elke week een ander verhaal. ‘Om twaalf uur komt er iemand,’ gelukkig maar. Opeens moet ik me geweldig haasten. Snel ga ik de deur uit. Vooruit, ik neem de elektrische vouwfiets. Die gaat geweldig hard, ben ik snel weer thuis.

Halverwege de steeg houdt de fiets ermee op, althans de motor. Zonder ondersteuning fietst het onding veel zwaarder dan een gewone fiets. ‘Potverdorie, scheld, scheld,’ voor ik het weet ben ik alweer aan het kankeren.

‘Die Beixo klotefiets, altijd wat. Ik heb er nog bijna niet op gereden in de vier jaar dat ik dit kutapparaat heb. Vier nieuwe opladers verder blijkt de plug van de accu gewoon kapot te zijn. Waardoor die opladers het steeds begaven. Niet omdat ik het snoer er verkeerd uittrok, zoals de fietsenmaker steeds beweerde. Die lul. En toen de draad die de motor inloopt kapot ging moest er een hele nieuwe motor komen! Een godsvermogen heb ik daarvoor betaald. Belachelijk toch, zo’n constructie! En nu dit weer……..’

Ik besluit meteen even langs de zaak te fietsen, waar ik die teringfiets heb gekocht. Het bedrijf is intussen overgenomen, inclusief de werknemer. Die ziet me alweer aankomen met die duivelse vervloekte fiets. ‘Hij doet het alweer niet,’ zeg ik somber.

De man duwt tegen de accu. ‘Die zit los, daar komt het door,’ hij kijkt me meewarig aan. Alsof ik iets ongelofelijks stoms heb gedaan. ‘Ik zie het, zo heb ik hem twee weken geleden bij jullie opgehaald….’ Het is waar. Ze hebben die accu er gewoon niet goed ingezet. Zodra het ding op zijn plek zit doet alles het weer.

‘Ik zou minder schelden, nou, dat is vandaag niet echt gelukt,’ denk ik bij mezelf. Blij dat die fiets het weer doet, heb ik spijt van mijn verbale luchtvervuiling.

Opnieuw neem ik me voor om minder te schelden. ‘Nou ja, ik zeur niet,’ troost ik mezelf. Ik denk aan dat liedje van Annie M.G.Schmidt over dit onderwerp. In haar optiek kun je alles maken, schreeuwen van daken, een grote bek geven, zolang je maar niet zeurt.

Ik zie een reclame op televisie, waarin een vrouw met veel geweld met een moker op een dikke stenen muur mept. Ze mept en passant een paar vrouwbeelden aan gort. Letterlijk en figuurlijk. En dat van een man, die bovenop een vrouwenhoofd staat….. Echte beelden. Van steen….

‘We never said it would be easy’, meldt de reclame vlak voordat de vrouw door de nieuw ontstane opening uit haar gevangenis ontsnapt. Gevolgd door het schier onverstaanbare  ajajippiejippiejee van  Hornbach. 

Ik zie het tafereel net op het moment, dat ik heel diep zit na te denken over mijn leven. In gedachten verzonken als het ware. Een soort heldere flits over mijn situatie.

Het is alsof de reclame mijn omstandigheden illustreert. Maar ook: Heks raakt geïnspireerd! Ja, die muur moet eruit!

Bouwmarkt Hornbach – die van de mannenclichés – mengt zich in het feminisme debat

 Klein geluk. Heks fietst een flink stuk nadat ik enorm ben verwend. Niet door een lekkere vent, maar door een hele lieve dame van de klantenservice van Ziggo! Zozo!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Heks moet het hebben van klein geluk. Nadat ik jullie allemaal aan het schrikken heb gemaakt met mijn sombere zelfmoordblog is het toch echt tijd voor iets gezelligs: De klantenservice van Ziggo! Ja, ik weet het, het is niet het eerste waar je aan denkt als je het over die provider hebt. Maar toch: Iemand van die organisatie heeft me heel blij gemaakt.

Zondagmorgen zit ik in bed met mijn koffie en ontbijtje. Ik probeer snel uit de kreukels te komen, zodat ik naar de kerk kan gaan. Het lukt niet. Ik zit hopeloos te stumperen.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Eerst maar eens die pijnstillers laten inwerken. Ik zet de televisie aan. Maar oh, grote schrik, ik krijg geen beeld. Ouderwets sneeuwt de beeldbuis verwarring door mijn slaapkamer. Ik druk op de afstandsbediening, maar het onding reageert nergens op.

Ik zet de Ziggo Horizon-box uit en weer aan. Geen verschil. Het sneeuwt nog steeds in Huize Heks.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik bel Ziggo met hun gratis nummer. Dat werkt alleen op mijn vaste telefoonlijn. Ik krijg een enorm keuzemenu voor mijn kiezen, met allemaal overbodige informatie tussendoor. Hoewel, overbodig?

Er is een storing geweest, maar die is intussen verholpen. ‘Start uw modem en de Horizon-box opnieuw op,’ hoor ik , ‘En vervolgens…… Bladiebla…..’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Braaf trek ik overal de stekker uit. En plug weer in.

Meuh. Nu doet ook mijn vaste telefoonlijn het niet meer.

Ik bel opnieuw naar Ziggo. De kerk kan ik intussen wel vergeten. Niet erg, ik ben toch al volledig klaar en af. Een vriendelijke dame staat me te woord.

Ze heeft een vet Limburgs accent. Het lijkt de dame van de camping in Kerkrade wel! Ik verwacht elk moment dat ze me vraagt of ik aan het zuurstof moet!

Kranig loodst ze me door allemaal geheimzinnige handelingen om mijn afstandsbediening weer aan de praat te krijgen. Ook lost ze het mysterieuze probleem met mijn vaste telefoonlijn op. En dit alles met diezelfde hartelijke vriendelijkheid in die mooie Limburgse tongval. Ik bedank haar uitvoerig.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Ik ben vandaag jarig en daarom ga ik u een cadeautje geven! Daar heb ik zin in, net als trakteren vroeger op school!’ roept de dame opgewekt. Heks krijgt een aantal maanden gratis allerlei films en series cadeau. Ik kan televisie kijken tot ik een ons weeg!

Even overweeg ik om, nadat ik haar gefeliciteerd heb, voor haar te gaan zingen…. Maar ze ratelt al vrolijk verder. ‘U bent pas de tweede die me feliciteert vandaag, mijn man eerst natuurlijk, ja, ik moest werken, balen hoor… Het is zulk prachtig weer. Je kunt nooit barbecuen op 15 oktober, normaal gesproken dan.’

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

‘Voor het eerst in mijn leven gaan we barbecuen op mijn verjaardag, ik moet nog tot 1 uur werken en dan ben ik vrij. Komen al mijn familieleden en vrienden langs! Dat abonnement krijgt u van mij! Fijne dag!’

Wat later fiets ik met VikThor de stad uit. Het is heerlijk zacht zomers weer. De fietspaden zijn bezaaid met dagjesmensen. Iedereen is vrolijk. Mijn hondje is door het dolle. Uitbundig springt hij in de rondte, hetgeen menigeen een glimlach ontlokt!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Ik fiets helemaal naar Wassenaar met hond en kar. Langs het Valkenburgermeertje. Mijn hondje springt sloot in, sloot uit!

Op de terugweg ontspoort mijn goede knie. Wat gek, precies op dezelfde plek als mijn slechte. Alleen viel ik deze keer niet van de trap. Ik deed eigenlijk helemaal niks. Stond op het Valkenburgerstrand en draaide me om……

Kreukelig fiets ik weer naar huis. Het is bijna etenstijd. De dame van Ziggo zal intussen wel wat gebarbecuede koteletjes achter de kiezen hebben! In de stad zitten de terrassen afgeladen vol. We nemen het er nog even van. Ik was het ook van plan, maar die knie gooit roet in het eten.

Ik ga gewoon lekker thuis naar de televisie kijken. Naar al die extra zenders!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Als ik later inderdaad voor de buis hang met een eigengemaakte vispizza ruik ik tot mijn verbazing de typerende geur van op de barbecue gebraden vlees. Tja, dat heb je als heks. Altijd wat geks. Helder horen, helder zien en helder ruiken alsof het niets is…….

Voor een beetje avontuur hoef ik de deur niet uit!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

 

Echte liefde vergt veel moed, want je verplicht je om pijn weg te nemen en welzijn te bewerkstelligen…… Hmmm. En als dat nu niet lukt? Als je poging meer weg heeft van water naar de zee dragen? Heks is het zat om gevoelde nattigheid naar die grote plas te sjouwen. Ook het dweilen met de kraan open kan me niet langer bekoren……

‘True love takes a lot of courage, because it is a commitment to help remove suffering and offer well-being….’ leest Kras voor. Het is weer ‘Sangha voor Kneusjes’ avond. Vorige week hebben het een keertje overgeslagen, omdat ik perse naar het strand wilde. Het was toen tenslotte meer dan dertig graden!

Ik heb er geen spijt van: Het was ongelofelijk zwoel en heerlijk aan zee. Heks heeft er een fantastische avond stukgeslagen met haar lekkere hondje!

Remove suffering and offer well being. Maar tot welke prijs? En als het een eenzijdig gebeuren is, moet je er dan wel mee doorgaan? Gedachten tollen door mijn hoofd, terwijl ik naar de bel luister. Ik beoefen de adem soetra, maar halverwege zit ik weer te tobben. Ik kom niet verder dan lichaam en emoties. Mijn alles behalve lege geest spuit onstuitbaar ideeën door mijn kop.

Ik keer terug naar mijn adem. Telkens opnieuw. Koppig. Volhardend. Gesterkt door de naast mij ademende Kras.

Langzaam dwarrelen de gedachtes voor mijn voeten. Vormen een tapijt van onbegrip om me heen. Voorzichtig loop ik over mijn onvermogen. Sta er op. Erken mijn beperkingen. Stel eindelijk mijn grens.

Op weg naar huis springt VikThor net niet in een moddersloot. Het scheelt een haar. Vanmiddag lag hij wel in diezelfde baggersloot te spartelen. Heerlijk vond ie het. Zijn grote vriend Baris stond weer verbaasd naar mijn pikzwarte monster te kijken.

Vandaag zet ik een streep onder mijn poging iemand te helpen. Het lukt niet. Natuurlijk weet ik ook wel dat ik weer in mijn zelfde groef ben geschoten: Iemand die ik op dat moment niet of nauwelijks ken staat op mijn stoep met een heleboel problemen.

Heks vindt het zo erg dat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om die persoon weg te sturen. Langzaam word ik opgegeten door andermans problematiek. Het trekt een zware wissel. Ook zit ik weer eindeloos te luisteren. En niet naar de meest gezellige verhalen.

In dit geval heb ik ook nog geweldig mijn nek uitgestoken. Zonder resultaat. De wereld zit vol ellendelingen en hun slachtoffers. Ik heb er weinig invloed op. Zacht uitgedrukt.

Mijn acties zijn niet zonder gevaar. De malloot waar mijn protégé last van heeft is zeer goed in staat om Heks het leven zuur te maken. Vooral omdat hij hier in de buurt woont. En geen last heeft van scrupules als het gaat om dierenmishandeling en andere narigheid……

Na opnieuw een zeer lange adem bij al deze problematiek treft het inzicht me dat ik echt niet goed bezig ben. Vorig jaar heb ik een aantal mensen de wacht aangezegd, die eindeloos tegen me aan zaten te kwaken over hun ellende. Iets dat ikzelf niet doe. Ik sta het mezelf niet toe! Het is gewoon weinig verheffend om chronisch te mekkeren. Ik heb genoeg te zeuren, dat wel, maar ik wil het niet.

Waarom lukt het me dan niet om anderen de mond te snoeren als ze me doorzagen met hun gehuilebalk? Waarom laat ik volstrekt gezonde mensen met een geweldig leuk leven zo parasiteren op mijn beperkte energie?

Gisterenavond realiseer ik me weer dat ik er geen last van heb als ik in mijn heksengedaante sta. Als de Godin in me doorschemert is er niets aan de hand, die bron is eindeloos. Pas als ik op persoonlijke titel willekeurige getroebleerde mensen ga lopen steunen gaat het mis……

Dus als je aan mijn kop wilt komen zaniken over je ellende: Maak een afspraak voor een  ouderwetse paranormale behandeling! Je moet daar wel voor betalen, zo schiet ik er zelf ook nog wat mee op. Bovendien werkt zo’n behandeling beter als er voor wordt geschokt heb ik lang geleden al ontdekt…….

‘Kom maar hier, panter,’ zeg ik wat later tegen mijn boerenridder. Ee Zwarte heeft zich tegen mijn heksenhanden genesteld. Sinds zijn avontuur in het museum heeft hij last van zijn buik. Het gaat wel steeds beter, maar het rommelt nog steeds. Daarom zoekt hij elke avond mijn gouden handjes.

‘Godin, geeft die jongen je gulden liefde,’ terwijl ik het in mezelf reciteer voel ik mijn handen kloppen. Ikzelf stroom ook vol met haar geweldige oerkracht….

De Vader heeft de wereld dan misschien geschapen, maar de Godin heeft haar gebaard. We zijn allemaal uit haar voortgekomen. Pas als het vrouwelijke weer wordt gerespecteerd is er hoop voor de wereld. Voorlopig proberen we echter onze grote Moeder te vernietigen.

Grappig eigenlijk, want dat is onmogelijk. De kans is veel groter, dat wij, miezemuizige mensenkinderen, eraan gaan! Zelfs al explodeert de aarde: Het heelal blijft nog wel even bestaan!

Remove pain an offer well-being? Ja graag. Vanuit mijn goddelijke bron. Mijn hart.

edf24c238eb4f956965fd39a750b07f1

 

In memoriam: Mijn ouwe trouwe schuddebuikende piepende en krakende huisgenoot Koelkast is niet meer. Heks is ontdaan. Maar niet getreurd, Liebherr doet zijn intrede in Huize Heks. Binnenkort.

Woensdagavond geef ik vrij laat de beesten eten. Zeven hongerige katten zitten op de keukentafel en de buffetkast te schreeuwen. Ysbrandt stofzuigt  de vloer op zoek naar kattenbrokjes. Ik pak zijn eten uit de koelkast. Het voelt warm aan. Huh?

Snel loop ik terug naar mijn schuddebuikende stuk huisraad. Hij staat doodstil. Ook fluit hij niet naar me, zoals gewoonlijk. Zijn lichtje brandt nog, maar toch is hij overleden! Heel stilletjes heeft hij ergens in de de afgelopen uren zijn laatste koude adem uitgeblazen…..

Oh jee, ook dat nog.

Ik zet em een keertje aan en uit. Het helpt niet. Ook gedraai aan zijn enige knopje heeft geen enkel effect.

Snel voer ik het vee. Wat nu? De volgepropte vriezer is nog stijfbevroren. Ik stuur een nood-sms aan Frogs. ‘Ik lig al bijna in bed, Heks. En morgen moet ik heel vroeg op. Dus ik kan je niet helpen. Wel mag je alles in mijn vriezer stoppen. Die is helemaal leeg. Je hebt de sleutel, dus kijk maar…’

Heks is ook gaar. ‘Morgen is er weer een dag,’ bedenk ik me. Zodoende laat ik de boel de boel en ga ook bijtijds slapen. Dat lukt niet. Ik zit de halve nacht in mijn doodstille woonkamer. Jeetje, wat een rust. Ik mis mijn kouwelijke luidruchtige stuk meubilair!

De volgende dag kom ik maar niet op gang. Aan het begin van de middag ben ik dan eindelijk zover, dat ik met koelboxen vol diepvrieszooi richting Frogs vertrek. Ik prop alles in het vriesvak van zijn ijskast, mijn oude exemplaar. ‘Jeetje, Frogs,’ grap ik een dag later, ‘ Die oude doet het nog prima en mijn nieuwe is kapot. Ik kom em weer ophalen, hoor……’

Niets is minder waar. Ik ben me online aan het oriënteren op een spiksplinternieuwe koelvriescombinatie. Als snel zie ik door de bevroren bomen het ijzige bos niet meer. Uiteindelijk loop ik de witgoedwinkel hier om de hoek binnen. Er is geen enkel passend apparaat voorradig, maar ik kan er wel eentje bestellen natuurlijk.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Volgende week komt er een hele mooie Liebherr. De Cadillac onder de koelkasten volgens de verkoper. Morgen krijg ik een noodexemplaar. Een oude rammelkast met fluittonen waarschijnlijk. Gezellig!

Vandaag ruim ik samen met mijn hulp alle restanten voedsel uit het kapotte apparaat op. We maken em een beetje schoon. ‘We nemen die oude koelkast gewoon weer mee, maar zorg dat er geen restanten vlees of zoiets inzitten, zei de jongeman in de winkel tegen me. Ha, stel je voor. Het komt regelmatig voor dat mensen hun oude vriezer met inhoud en al meegeven….Ontdooid en wel, soms in verregaande staat van ontbinding. Walgelijk natuurlijk!’

De vorige keer dat mijn koelkast het begaf lag ik drie dagen later in het ziekenhuis met een darmafsluiting. Precies met pasen. Een soort wederopstanding, want ik dacht werkelijk dat ik dood ging van de pijn. We zijn drie dagen verder nu en pasen is ook net aan voorbij, dus ik heb goede moed dat me dat deze keer niet gebeurt.

Aan het eind van de middag fiets ik naar Engel. Ze is jarig. Ik heb een enorme zachtroze Helleboris bij me in feestelijk cellofaan. Ysbrandt draaft enthousiast naast me. Hoera, we gaan iets leuks doen!

‘En?’ informeer ik, nadat ik haar heb gefeliciteerd en gezoend, ‘Is ie nog geweest?’ We giebelen. Een vriendin van de jarige heeft haar gisteren zitten plagen ‘Ik bezorg je een geweldige verrassing morgenmiddag!’ dreigde ze. En wat voor’n verrassing…. Een professionele striptease door een ‘politieagent’. Haha.

Natuurlijk kwam er ‘zogenaamd’ iets tussen. Het blijft bij een goeie grap. We moeten het met louter voorpret doen. We grijnzen ondeugend. ‘Ach,’ zeg ik laconiek, ‘Beter zo. Ysbrandt heeft al eens in de ballen van de wijkagent gehangen. Ik weet niet wat er gebeurt als een agent ook nog eens al zijn kleren uittrekt! Hij eindigt misschien als smurf….’

De rest van het bezoek is al vertrokken. Ik ben echt laat. ‘Kom, ik maak je flesje wijn open, Heks.’ Ik heb een minifles witte wijn meegebracht. Niet koud natuurlijk, helaas. Engel gaat op zoek naar een kurkentrekker. Ze is pas vorige week hierheen verhuisd, overal staan nog dozen. ‘Ik weet niet of ik er eentje heb, Heks, ik drink nooit wijn.’ Ze spit al haar keukenlades om. Geen kurkentrekker.

Ik doe nog een lauwe poging om de kurk erin te duwen met mijn duim. We willen gewoon feestelijk klinken! Uiteindelijk zitten we lekker aan de dubbeldrank met chips. Hele lekkere chips. Dat merk moet ik onthouden!

Jarige Engel in haar nieuwe knusse huisje. Vergenoegd zit ze een paar verhalen te vertellen. Na een uurtje is de koek op bij Heks. Plankerig hijs ik mezelf overeind. ‘Heb je last van je rug?’ Ja, die zit helemaal vast na al dat gesjouw met koelboxen vol bevroren eten….. Ze legt haar genezende handjes er op.

Ik ben eigenlijk te moe om ervan te genieten. Maar ik voel wel van alles tintelen en in beweging komen. Even later ga ik met Varkentje richting huis. Ik fiets een stukje en dan laat ik hem los in de berm. Zo kuier ik langs de Singel. De stad heeft iets feestelijks. Het is al bijna half acht, toch zitten er mensen op de terrassen. Soms met dekentjes om hun benen, maar toch buiten. Genietend van de lauwe lentelucht.

‘Jouw verjaardag is met recht de eerste echte voorjaarsdag!’ roep ik eerder verrukt tegen mijn vriendin. Tot gisteren heb ik steeds in een dikke donzen winterjas met Ys gelopen. Vandaag niet. Een warm vest en een leren jasje zijn voldoende. Ik hoef ze niet eens dicht te knopen!

Nu zit ik weer rustig thuis op de bank. Hongerige poezen staan op het balkon te schreeuwen. Mijn hondje ligt aan mijn voeten. Hij houdt me met  één oog in de gaten. Hij heeft ook honger. De kleine koelcrisis is bezworen. Ik hoef helemaal niets meer vandaag. Nou ja, beesten voeren, mezelf voeren en nog een hondenrondje…..

En morgen? Dan is er weer een dag.

 

‘Veel mensen verdienen goud geld doordat ze juist een maatschappelijke wanprestatie leveren,’ hoorde ik een jongeman op TV zeggen in zijn pleidooi voor ‘basisinkomen voor iedereen’. Heks wordt geplaagd door wanprestaties van apothekers en internetproviders: Ze kloppen genoeg poen uit mijn zak overigens…….. de vieze geldwolven! Ook mijn eigen wolfje raakt in een gevecht verwikkeld: Frogs krijgt klappen!

GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL

Vrijdagmorgen sta ik goedgehumeurd bij de apotheek om mijn medicinale Cannabis op te halen. Ik ben verschillende soorten aan het uitproberen. De ene werkt meer op de spieren, de ander helpt om beter te slapen. Weer een ander werkt meer centraal op de hersenpan.

‘Dat is dan 180 euro,’ zegt de apothekersassistente. Ik kijk haar perplex aan. ‘Hoe kan dat nu? Hoe kan het nu opeens anderhalf keer zo duur zijn? Het is sowieso al duurder dan in het coffeeshopcircuit!’

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL

‘Prijzen veranderen mevrouw. Elke keer weer.’ Ja, maar toch niet zo drastisch in zo’n korte tijd. Wat is dat toch mis met die apotheken? Elke vijf jaar verbouwen ze het pand, om daarna alle prijzen drastisch omhoog te gooien. Ik heb het bij mijn vorige pillendraaier, de Havenapotheek, ook zien gebeuren. Dat is de reden dat ik daar vertrok ooit.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Vorig jaar is mijn huidige medicijnleverancier, de Zuiderapotheek, helemaal opnieuw ingericht. Voor een godsvermogen. Niet dat oude interieur er zo slecht uit zag ofzo. Niks mis mee, werkelijk. Maar ja, ze moeten zo nodig weer het nieuwste van het nieuwste. Zoals een volledig automatische computergestuurde kast, waar de medicijnen in laden liggen opgeslagen. Het is natuurlijk ook moeilijk. Zelf een laatje zoeken en openmaken…. De vieze vuile geldverspillers.

En waarom? Ze draaien niet eens meer zelf hun pillen. In feite is het gewoon een luxueus afhaalloket. Niet veel anders dan de gemiddelde afhaalChinees…… Alleen de prijzen liggen beduidend hoger!

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, geld maakt niet gelukkig

Omdat ik wel erg begin te schreeuwen komt mevrouw de apotheker aangelopen. Ze kijkt op de bon. ‘Ja, dat zijn gewoon de prijzen.’ Ik gris de bon uit haar hand.

GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL

‘Kijk hier, 38 euro kost dat medicijn, duur zat. Maar jullie gooien er nog ruim 22 euro bovenop. Dat is 60% !!!!!! Om in jullie eigen zak te steken! Jullie verdienen die toeslag door het hier een paar uur in huis te hebben en er vervolgens een etiketje op te plakken! Wat kost zo’n etiketje nu helemaal? Ik moet die tuinkruiden zelf betalen. Mijn zorgverzekeraar vergoedt maar een fractie. Hoe kan het dat ik een half jaar geleden nog 40 euro per potje afrekende en nu dit bedrag?’

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Het blijkt een fout te zijn. De vrouw geeft de computer de schuld. Die heeft er een bedrag opgegooid. ‘Omdat het recept om vijf over zes binnen kwam. Via de fax.’ Huh? En is dat erg ofzo?

GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL GAPERS, DROGISTEN SYMBOOL

Uiteindelijk word er zesendertig euro van de rekening gehaald. Als ik weer thuis ben realiseer ik me, dat op elk potje nog steeds een toeslag van ruim zeven euro zit! Dus bel ik weer naar de apotheek. ‘Dat is per receptregel.’

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Huh? Dus per regel geschreven recept rekenen ze deze toeslag? En omdat ik drie variëteiten van hetzelfde middel moet uitproberen rekenen ze me die toeslag elke keer op elk potje. Het is nu niet bepaald een middel, dat je in grote hoeveelheden inslaat. Al is het alleen al omdat dat niet te betalen is!  En daarbij misschien ook strafbaar…….

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Dus je bestelt potje voor potje. Ik heb al zeker dertig keer die kuttoeslag betaald! Of veertig. Of vijftig. Daar kan je een week van op vakantie! Wat een inhalig stelletje criminelen zeg. Wat een achterlijke praktijken! ‘Zo is de wet mevrouwtje.’

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Ja, zo is de wet in onze bananenrepubliek. Schuimbekkend vervloek ik alles wat apotheker is. ‘Ze leven op andermans ellende,’ schimp ik.

Nadat mijn apotheek onlangs LDN verhoogde in prijs van 35 euro per potje naar 220 euro voor hetzelfde potje, ben ik helemaal klaar met de farmaceutische industrie. De grondstof voor dit potje pillen kost nog geen vier euro! Tel uit je winst! Het is de grootste wereldwijde maffiabende, die er bestaat. De smerigste witteboorden-dealers, die je je kunt indenken. De ellendigste ……….

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Terwijl ik nog zit bij te komen van alle ergernis dient de volgende irritatiebom zich alweer aan. Al weken probeer ik van mijn abonnement bij Tele2 af te komen. Deze hopeloze provider levert waardeloze diensten.

Na bijna vier jaar tobben, 5 nieuwe modems het afgelopen jaar alleen al, nieuwe bekabeling, een opgepimpte computer, nieuwe telefoon, en diepgaand onderzoek in en om mijn huis valt de televisie, telefoon en computer nog steeds uit. Dagelijks. Meermalen.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Ik heb me in het najaar een nieuw en beter abonnement laten aanpraten. Met een sneller modem en betere verbinding. Problemen gegarandeerd verleden tijd. Niet dus. Sindsdien is de toestand alleen maar verergerd. Mijn jammerklachten sorteren geen effect. Beloften worden niet nagekomen. Heks is er klaar mee.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Dus gooi ik er nog maar een nieuwe telefoonronde tegenaan. Er is mij toegezegd, dat ik mijn abonnement kan beëindigen zonder boete wegens enorme wanprestaties aan de kant van Tele2.

Maar de afdeling opzeggingen is gesloten of onbereikbaar, of belt niet terug enzovoort enzoverder. Als je een abonnement wilt afsluiten is het zo voor elkaar, maar afsluiten is bijna onmogelijk. Het beste kun je nog een nieuw abonnement elders aangaan en zorgen dat die nieuwe boevenbende je oude contract beëindigt…… Maar Heks loopt de kans een fikse boete te krijgen, als ik het niet op deze manier doe…….

Uiteindelijk krijg ik vandaag dan werkelijk iemand van die slecht functionerende afdeling aan de lijn. Een jonge vrouw. Volledig onervaren. En tactloos ondervind ik al snel.

geldwolven, geen geld hebben, vrij landgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Voor de zoveelste keer vertel ik mijn verhaal, vandaag al de vierde. En nog lang niet de laatste keer zal later blijken. Eerst zet ze me een tijd in de wacht om het enorme probleem met haar meerdere bepraten. Dat klinkt niet goed. Vervolgens begint ze enorm te zaniken, dat er eerst gedegen onderzoek moet volgen, procedure zus en zo, bladiebla.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

‘Hou op met die onzin. Ik bel u om op te zeggen. Alles is al meermalen onderzocht en elke mogelijke procedure heb ik eindeloos doorlopen. Dit is slechts een formaliteit, de toezegging om op te zeggen heb ik al lang verkregen.’ Ze laat me niet uitpraten.

‘Mevrouw, laat me uitpraten,’ schreeuwt ze meermalen door mijn verhaal. Het wordt onverkwikkelijk. Ik schreeuw terug, dat ik die meerdere wil spreken. Lukt niet. Het domme wicht koeioneert me volkomen. Ze begint zo stom in mijn oor te toeteren, dat ik de hoorn erop smijt.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Ik bel de klachtenafdeling. Goh, hebben ze die? Jazeker. Waarom doen die dan niks? Geen idee.

Hier tref ik een man, waar ik in elk geval mee kan praten. Na toch nog een enorm gevecht is het me dan uiteindelijk gelukt om mijn contract te ontbinden. Ik heb het zwart op wit. En tot het eind van het contract betaal ik maar de helft van de kosten. Een goedmakertje voor vier jaar ellende. Tot half juni. ‘Vanaf het moment, dat duidelijk werd, dat er iets aan de hand was, dus we rekenen vanaf half maart.’ Huh? Dus die drieënhalf jaar daarvoor tellen niet mee? ‘Nee,’ zegt de man. Maar een goede verklaring kan hij niet geven.

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Een wassen neus natuurlijk, dit gebaar. Maar goed, het is iets….. Kan ik op mijn gemak rondkijken naar een andere provider. Een betere.

geldwolven, heks, bezemsteel

Een duurdere? Nou, alles is goedkoper dan Tele2 als je in aanmerking neemt, dat ik vier jaar lang bijna dagelijks een paar keer met hun halvezolige klantenservice heb gebeld. De raarste dingen heb ik daar ook naar mijn hoofd gekregen.

De meest idiote opmerking was, dat het aan mijn muren zou liggen, dat mijn internet niet werkt. ‘Ze zijn gewoon te dik, mevrouwtje.’ Ja, duh, hoe dom schat je me in in? Ook zijn er vijf nieuwe modems geplaatst het laatste jaar alleen al. Grrrr, wat een hopeloze organisatie.

Binnenkort ben ik ervan af!

wolfgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters,

Omdat ik zo gammel ben heeft Frogs het hondje opgehaald. En wat denk je dat er gebeurt? Ook Ysbrandt raakt in een gevecht verwikkeld. Precies zoals zijn baasje!

Volkomen onverwacht valt een grote zwarte hond hem aan. Hij ligt in no time agressief gedrag te vertonen bovenop mijn kleine oude hondje en de baas van het monster doet niks. Frogs springt er tussen. Hij port met de balwerpstok net zo lang tegen de aanvallende partij, tot hij het bakbeest heeft verjaagd. Van dierenmishandeling is absoluut geen sprake!

geldwolven, nieuwe maffia,

De eigenaar denk daar anders over. Zo hond, zo baas, ook in dit geval…… Dreigend komt hij op mijn vriend af. ‘Als je mijn hond nog eens durft aan te raken, dan sla ik je op je bek.’ Hij heeft het nog niet gezegd of hij deelt een poeier uit. Tegen de gespierde percussionistenborstkas van mijn goede vriend. Die geeft geen krimp: ‘Ik kon me beheersen, maar ik heb hem wel uitgescholden…’

geldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, qgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, qgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, qgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, qgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, qgeldwolven, geld maakt niet gelukkig, gelukkig, uitbuiters, q

‘Gelukkig maar voor hem Frogs,’ zegt Heks later, als we het erover hebben, ‘Anders had de brandweer die eikel uit een hoge boom moeten plukken.’ Ik heb wel eens eerder een potige kerel door de lucht zien vliegen, omdat hij mijn vriend echt kwaad had gemaakt…….

enorme eikel

We hangen dagelijks aan dat dunne sterke zijden draadje. Met onze wil om te leven. Als je dan toch leeft: Doe iets leuks. Iets waar je blij van wordt. Indiaas zingen bijvoorbeeld. In mijn geval…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Vorig jaar bleef het maar winteren. Om de haverklap kregen we een weeralarm voor onze kiezen. Regelmatig moest ik ergens verstek laten gaan. De ritjes naar mijn zanglerares in Barendrecht waren soms een regelrechte ramp. Zelfs Heks had in april 2013 schoon genoeg van sneeuw en wintertenen. En dat wil wat zeggen! Ik ben dol op de winter!

Vanmorgen rijd ik met het zonnetje in de rug de stad uit. De weg is leeg en mijn hoofd ook. Monter, goede zin…. Ja, dit heksje heeft er zin in! Een dagje Indiaas zingen met de Dhrupad Bitches! Na een vlekkeloze rit kom ik op de valreep aan bij het geliefde dijkhuisje.

In het souterrain zitten de dames al volledig verzonken de klank AAAAAA te zingen. Zo laag mogelijk. Een uur lang. Met haar jas nog aan ploft Heks op een kussen. Heerlijk om zo ingepakt in sjaal en jas mee te bassen. Mijn stem zakt. En nog een beetje. Tot ik de absoluut laagst mogelijke toon heb uitgenodigd in mijn borstkas. Voor nu dan, hè. Over een tijdje wil er misschien een nog lager geluid op bezoek komen.

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Ik laat de toon vibreren, wonen in mijn klankkast. Mijn hart is opgetogen. Wat voelt dit toch lekker! Na een tijdje hoor ik riedels boventonen boven de groep uit zingen. In een bad van klank luiden wij ons nieuwe jaar in. Daarna drinken we thee en kletsen elkaar de oren van de kop. Het is weer feest in het kippenhok!

We zingen een serie oefeningen in de ‘toonsoort’ van die moeilijke, maar oh, zo mooie raga.  Soms voel ik em helemaal aan en dan gaat het vanzelf. Maar regelmatig zit mijn stem er net tegenaan te schuren. Ik ben niet de enige met deze frustratie…. Het is gewoon een lastpak. Maar ja, zoals met alles in het leven, baart oefening ook hier kunst. Uiteindelijk.

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Gelukkig gaan we aan het eind van de ochtend even ritmes instuderen met de man van mijn lerares. Hij maakt een telraam van onze vingers. Speelt de ritmes voor op zijn Pakhawaj. Spreekt ze uit, zoals de gewoonte is in India:

‘Tei, tei, tat. Tite tei tat. Tite kate gade gana’. We scanderen braaf na. Iemand begrijpt het niet. Geduldig legt hij het nog eens uit. “Laat die tieten er gewoon uit’, zegt hij. We liggen dubbel. Arme, arme man. Hij heeft het weer zwaar te verduren…. En waar heeft hij het aan verdiend? Hij kookt elke maand de sterren van de hemel voor ons!

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Ook vandaag is die lunch weer het absolute hoogtepunt van de dag. “‘Mmmm.’ ‘Jammmmie.’ ‘Oh’, -zucht-, ‘Wat lekker!.’ ” hoor ik om me heen. We proberen alles op te eten, maar het lukt niet. Onze trommelman heeft zo godsgruwelijk veel gekookt van dit lekkers! Hij verklapt me zijn keukengeheimen. Lacht zich weer suf om mijn geworstel met de pickles: Ik eet graag zeer heet en zweet daarbij als een atleet…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

De middag vliegt voorbij. Goh, wat hebben we hard gewerkt! Aan het eind improviseren we met het geleerde. Onze vingers een telraam, opletten om binnen de tonen van de raga te bewegen, niet balken, rondzingen…..

Opeens kan 1 van de dames niet meer nadenken over dit alles. Ze zingt voor de vuist weg. Het klinkt prachtig! ‘Maar ik snap het niet, ik weet niet wat ik doe!’, roept ze vertwijfeld. ‘Dat is juist helemaal goed, doe je hoofd maar uit, dan klinkt het direct veel beter, zonder bibberen, vast en welluidend!’ roept onze juf.

Ja, het is me wat, dat Indiase zingen. Je moet aan van alles denken om het een beetje onder de knie te krijgen. Maar om het van de grond te krijgen moet je alles weer vergeten.  Je hoofd leeg maken. Ontspannen. Het gewoon doen! Het is net zoiets als autorijden…..

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk

Op de terugweg ben ik blij, dat ik zo goed rij intussen. Een ongelofelijke halve zool besluit opeens om vanuit een stilstaande file zich op mijn baan te gooien. Geen richtingaanwijzer uit, niks…. Mijn baan ging een geheel andere kant op, dus wij reden gewoon. Gelukkig reed ik rustig. Met een leeg en helder hoofd….

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk   Een levensgevaarlijke situatie verder rij ik nog gewoon op die weg, ben nog in leven. Auto nog heel. Hondje intact. Hart bonzend in mijn keel. De boosdoener is er al vandoor gescheurd. Dat scheelde maar weer een haartje….. Zo hangen we dagelijks aan een draadje. Allemaal. Dat dunne sterke draadje. Met onze ijzersterke wil om te leven!

passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk passie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding gelukpassie, hart, leven vanuit je passie hart, liefde, toewijding geluk