Waardig afscheid van een markante man: Lieve broer, geweldige oom, goede vriend en dierbare geliefde. Wat jammer dat je zo plotseling bent vertrokken. We hadden zo graag nog een tijd met je van het leven genoten.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Woensdagmorgen schiet ik met een schok wakker. Verschrikt graai ik naar mijn telefoon. Hoe laat is het? Ben ik nu gewoon door de wekker heen geslapen? Help. Vandaag is het afscheid van Schilder en ik wil nu eens niet te laat in de kerk komen.

Glazig staar ik naar het display. Het is pas half negen. De wekker gaat over tien minuten. Ik draai me nog een keertje om, want ik ben brak. Ik heb veel te kort geslapen vannacht. Het was weer eens zover. Een schier slapeloze nacht.

Eerst maar eens een flinke kop koffie naar binnen gieten. Dan is het hondje aan de beurt. We jakkeren naar een park. Een paar drolletjes verder gaan we weer naar huis. Nu moet ik aanpoten. Ik heb nog maar een kwartier om een flitsende outfit aan te trekken. Ik kan Schilder natuurlijk geen uitgeleide doen in een saaie ouwe spijkerbroek. Een flamboyante uitmonstering is meer op zijn plek.

De hoed heb ik al uitgezocht. Een prachtige enorme vilthoed met een rood dopje. Franse stijl. Vannacht heeft VikThor overigens mijn allermooiste hoofddeksel opgegeten. De teringlijer. Een witte cowboyhoed. Ik ga hem nog wel pogen bij te knippen, maar het mooie is er echt af….

Ja, puberende hondjes…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Gelukkig kreeg hij dit exemplaar niet te pakken, hoewel ik em al had klaargelegd. Hij is nog puntgaaf. Snel zoek ik er wat passende kleding bij. Een rode jurk, een zwarte jas, rood met zwarte schoenen…… Een kwast over mijn toet en ik ben klaar. Het ziet er uit alsof ik er uren aan heb besteed. Mooi zo. Schilder zou het zeker waarderen!

Om even voor elven schuif ik de Hooglandse kerk binnen. Ik zoek een plekje aan de zijkant. Het is doodstil, ondanks de grote opkomst. Iedereen is een beetje beduusd. Sommigen hebben slechts een paar weken geleden nog een biertje met hem gedronken ergens. Anderen waren nog volop met hem of voor hem aan het werk.

Ik kijk eens goed om me heen. Ik zie heel wat bekenden. Familie, vrienden, architecten, schrijvers, kunstenaars,  potsenbakkers, muziekanten, kroegtijgers….. ‘Ik had veel meer kunstenaars verwacht,’ zegt iemand later. ‘Tja, het was natuurlijk veel te vroeg voor hen,’ grapt Heks. “Welnee, het is gewoon jaloezie,’ beweert mijn gesprekspartner, ‘Kinnesinne, niet iedereen was zo succesvol als hij.’

Schilder had een zeer diverse vrienden-en kennissenkring. Van een incidentele seksistische boskabouter, een stuk of wat gefrustreerde eikels, een enkele flamboyante toverkol en een heleboel lieve schatten van mensen tot ware engelen zoals Fee….. . En alles wat daartussen zit.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Hijzelf was echter de beschaving zelve. Ik heb hem nooit horen vloeken of schelden, zelfs niet als hij er alle reden toe had. En hoewel sommigen van zijn vrienden de meest vreselijke seksistische uitspraken richting Heks debiteerden zodra Schilder de ruimte verliet:

Uit Schilder kwam geen onvertogen woord! Nooit.

Nou ja, laten we maar hopen dat mijn oude vriend een beetje goede invloed op die paar hopeloze mannetjesputters heeft gehad!

Verschillende mensen nemen het woord. De familie spreekt vol liefde over zijn jeugd. Hij had zijn gortdroge humor bepaald niet van een vreemde. ‘Morgen is het hemelvaart,’ begint zijn broer, ‘Schilder moet dus nog een nachtje wachten!’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Er wordt voorgelezen uit zijn boeken. Een aantal schilderijen staan pontificaal naast de kist. Een hele rij neven steken kaarsen aan. Er wordt prachtige muziek gedraaid. Een oude vriend draagt een speciaal geschreven ontroerend gedicht voor. Een goede vriend van Schilder speelt op de accordeon……

Zo prachtig.

Als Fee begint te spreken stromen de tranen over mijn wangen. Wat hebben we een heerlijke tijd gehad met elkaar. Wat ben ik altijd gastvrij onthaald op het Rapenburg. Hoe vaak ben ik niet onverwacht beland aan hun keukentafel? ‘Blijf je eten, Heks? Dan bel ik Fee eventjes of ze wat ruimer boodschappen doet.’ En dan de galerie! Hele dagen heb ik er doorgebracht….

Later drinken we koffie. Overal pratende mensen: Ja, de tongen komen goed los! ‘We hebben toch altijd zo vreselijk met hem gelachen,’ een jeugdvriendin van Heks heeft ook jaren met hem opgetrokken. We halen anekdotes op.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Op een dag hadden we Turks gekookt. Schilder kwam eten. Toen ik de deur open deed stond hij daar met een grote snor op en een fez, hahaha,’ hikt een oude vriend. Even kan hij niets uitbrengen van het lachen. ‘Hihihi, dat hoofd van hem met die snor, hahaha… ‘

‘Toen hebben we ons allemaal verkleed en zijn gaan picknicken aan het Joppe.’ De vrouwen naast hem doen ook een duit in het zakje. Ze waren ook uitgenodigd op hetzelfde etentje. Het moet een fantastische avond geweest zijn!

‘Ik heb hem niet zoveel gezien de laatste jaren. Hij kwam echt nooit naar mij toe en ja, … Dan zie je elkaar gewoon steeds minder. Ik ging eigenlijk altijd naar hem.’ Heks kent het. Zo was hij. ‘Maar toen ik hem echt nodig had was hij er helemaal voor me! De lieverd.’

Op een gegeven moment vormt zich aan weerszijden van de uitgang een rij geduldig wachtende mensen. Ik beland naast Schilders oude vriend de Fotograaf. Zij hebben samen veel gereisd. ‘En we zijn vier keer opgepakt,’ ondeugend kijkt hij me aan.

Heks kent de verhalen maar al te goed. ‘Jullie zijn twee keer gearresteerd in de Verenigde Staten,’ ‘Ja en we hebben in de gevangenis gezeten in Syrië!’ Oh ja, dat was een hachelijk avontuur! Gelukkig liep het goed af! ‘Haha, ja en wat was dat ook alweer in Egypte?’ ‘Toen kregen we een politie-escorte door de woestijn. Echt honderden kilometers!’

Ja, wat die twee altijd over zich afriepen…. Maar het leverde wel weer allerlei spannende verhalen, onwaarschijnlijke foto’s en prachtige schilderijen op!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Door een haag van dierbaren dragen zijn naasten Schilder de kerk uit. Stil wachten we tot de auto wegrijdt. De rest van de ceremonie zal in besloten kring plaatsvinden. Links en rechts nemen mensen afscheid. Ik wordt omhelst. En nog eens. En nog eens.

Vanavond mediteer ik met Kras. Om half negen gaan we tegenover elkaar zitten in haar woonkamer. Ik nodig de bel uit en mijn maatje leest een mooie tekst van Thay voor. Bijna een half uur zitten we stil samen te ademen. ‘Zullen we nog even darmen delen?’ We buigen en delen wat we kwijt willen. En we luisteren naar elkaar. Uitgebreid. Zo leuk. Zo heerlijk!

Dan doen we de hondjes aan de lijn. In stilte wandelen we door de polder. De zon gaat bijna onder, de lucht staat in brand. Iets verder begint een echtpaar enorm tegen ons te kletsen. Hun hond speelt met mijn hondje. We zeggen soms iets terug, maar even later zijn we weer stil.

‘Jeetje Heks, wat is dit heerlijk!’ We omhelzen elkaar bij het afscheid. Het is een dag van vele knuffels. 🙂

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

In memoriam: Mijn ouwe trouwe schuddebuikende piepende en krakende huisgenoot Koelkast is niet meer. Heks is ontdaan. Maar niet getreurd, Liebherr doet zijn intrede in Huize Heks. Binnenkort.

Woensdagavond geef ik vrij laat de beesten eten. Zeven hongerige katten zitten op de keukentafel en de buffetkast te schreeuwen. Ysbrandt stofzuigt  de vloer op zoek naar kattenbrokjes. Ik pak zijn eten uit de koelkast. Het voelt warm aan. Huh?

Snel loop ik terug naar mijn schuddebuikende stuk huisraad. Hij staat doodstil. Ook fluit hij niet naar me, zoals gewoonlijk. Zijn lichtje brandt nog, maar toch is hij overleden! Heel stilletjes heeft hij ergens in de de afgelopen uren zijn laatste koude adem uitgeblazen…..

Oh jee, ook dat nog.

Ik zet em een keertje aan en uit. Het helpt niet. Ook gedraai aan zijn enige knopje heeft geen enkel effect.

Snel voer ik het vee. Wat nu? De volgepropte vriezer is nog stijfbevroren. Ik stuur een nood-sms aan Frogs. ‘Ik lig al bijna in bed, Heks. En morgen moet ik heel vroeg op. Dus ik kan je niet helpen. Wel mag je alles in mijn vriezer stoppen. Die is helemaal leeg. Je hebt de sleutel, dus kijk maar…’

Heks is ook gaar. ‘Morgen is er weer een dag,’ bedenk ik me. Zodoende laat ik de boel de boel en ga ook bijtijds slapen. Dat lukt niet. Ik zit de halve nacht in mijn doodstille woonkamer. Jeetje, wat een rust. Ik mis mijn kouwelijke luidruchtige stuk meubilair!

De volgende dag kom ik maar niet op gang. Aan het begin van de middag ben ik dan eindelijk zover, dat ik met koelboxen vol diepvrieszooi richting Frogs vertrek. Ik prop alles in het vriesvak van zijn ijskast, mijn oude exemplaar. ‘Jeetje, Frogs,’ grap ik een dag later, ‘ Die oude doet het nog prima en mijn nieuwe is kapot. Ik kom em weer ophalen, hoor……’

Niets is minder waar. Ik ben me online aan het oriënteren op een spiksplinternieuwe koelvriescombinatie. Als snel zie ik door de bevroren bomen het ijzige bos niet meer. Uiteindelijk loop ik de witgoedwinkel hier om de hoek binnen. Er is geen enkel passend apparaat voorradig, maar ik kan er wel eentje bestellen natuurlijk.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Volgende week komt er een hele mooie Liebherr. De Cadillac onder de koelkasten volgens de verkoper. Morgen krijg ik een noodexemplaar. Een oude rammelkast met fluittonen waarschijnlijk. Gezellig!

Vandaag ruim ik samen met mijn hulp alle restanten voedsel uit het kapotte apparaat op. We maken em een beetje schoon. ‘We nemen die oude koelkast gewoon weer mee, maar zorg dat er geen restanten vlees of zoiets inzitten, zei de jongeman in de winkel tegen me. Ha, stel je voor. Het komt regelmatig voor dat mensen hun oude vriezer met inhoud en al meegeven….Ontdooid en wel, soms in verregaande staat van ontbinding. Walgelijk natuurlijk!’

De vorige keer dat mijn koelkast het begaf lag ik drie dagen later in het ziekenhuis met een darmafsluiting. Precies met pasen. Een soort wederopstanding, want ik dacht werkelijk dat ik dood ging van de pijn. We zijn drie dagen verder nu en pasen is ook net aan voorbij, dus ik heb goede moed dat me dat deze keer niet gebeurt.

Aan het eind van de middag fiets ik naar Engel. Ze is jarig. Ik heb een enorme zachtroze Helleboris bij me in feestelijk cellofaan. Ysbrandt draaft enthousiast naast me. Hoera, we gaan iets leuks doen!

‘En?’ informeer ik, nadat ik haar heb gefeliciteerd en gezoend, ‘Is ie nog geweest?’ We giebelen. Een vriendin van de jarige heeft haar gisteren zitten plagen ‘Ik bezorg je een geweldige verrassing morgenmiddag!’ dreigde ze. En wat voor’n verrassing…. Een professionele striptease door een ‘politieagent’. Haha.

Natuurlijk kwam er ‘zogenaamd’ iets tussen. Het blijft bij een goeie grap. We moeten het met louter voorpret doen. We grijnzen ondeugend. ‘Ach,’ zeg ik laconiek, ‘Beter zo. Ysbrandt heeft al eens in de ballen van de wijkagent gehangen. Ik weet niet wat er gebeurt als een agent ook nog eens al zijn kleren uittrekt! Hij eindigt misschien als smurf….’

De rest van het bezoek is al vertrokken. Ik ben echt laat. ‘Kom, ik maak je flesje wijn open, Heks.’ Ik heb een minifles witte wijn meegebracht. Niet koud natuurlijk, helaas. Engel gaat op zoek naar een kurkentrekker. Ze is pas vorige week hierheen verhuisd, overal staan nog dozen. ‘Ik weet niet of ik er eentje heb, Heks, ik drink nooit wijn.’ Ze spit al haar keukenlades om. Geen kurkentrekker.

Ik doe nog een lauwe poging om de kurk erin te duwen met mijn duim. We willen gewoon feestelijk klinken! Uiteindelijk zitten we lekker aan de dubbeldrank met chips. Hele lekkere chips. Dat merk moet ik onthouden!

Jarige Engel in haar nieuwe knusse huisje. Vergenoegd zit ze een paar verhalen te vertellen. Na een uurtje is de koek op bij Heks. Plankerig hijs ik mezelf overeind. ‘Heb je last van je rug?’ Ja, die zit helemaal vast na al dat gesjouw met koelboxen vol bevroren eten….. Ze legt haar genezende handjes er op.

Ik ben eigenlijk te moe om ervan te genieten. Maar ik voel wel van alles tintelen en in beweging komen. Even later ga ik met Varkentje richting huis. Ik fiets een stukje en dan laat ik hem los in de berm. Zo kuier ik langs de Singel. De stad heeft iets feestelijks. Het is al bijna half acht, toch zitten er mensen op de terrassen. Soms met dekentjes om hun benen, maar toch buiten. Genietend van de lauwe lentelucht.

‘Jouw verjaardag is met recht de eerste echte voorjaarsdag!’ roep ik eerder verrukt tegen mijn vriendin. Tot gisteren heb ik steeds in een dikke donzen winterjas met Ys gelopen. Vandaag niet. Een warm vest en een leren jasje zijn voldoende. Ik hoef ze niet eens dicht te knopen!

Nu zit ik weer rustig thuis op de bank. Hongerige poezen staan op het balkon te schreeuwen. Mijn hondje ligt aan mijn voeten. Hij houdt me met  één oog in de gaten. Hij heeft ook honger. De kleine koelcrisis is bezworen. Ik hoef helemaal niets meer vandaag. Nou ja, beesten voeren, mezelf voeren en nog een hondenrondje…..

En morgen? Dan is er weer een dag.

 

En? Is er een wonder gebeurd? Heeft Heks mee kunnen zingen met het jubileumconcert van de Christelijke Oratorium Vereniging ‘EX ANIMO’ ? Ik heb het op een akkoordje gegooid met het goddelijke. Dat leek me wel gepast!

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

Donderdagavond doe ik een schietgebedje voor mijn stem. Na een paar ellendige schorre dagen komt er helemaal geen geluid meer uit mijn keel. Ik baal als een stekker. Morgen is het grote concert en ik voel me helemaal niet jofel. Ik houd dus maar zoveel mogelijk rust. Intussen probeer ik het op een akkoordje te gooien met God en Godin. ‘Ik heb het liever in mijn rug, dan dit, lieve God. Dit monddood zijn is in de huidige omstandigheden, met een concert voor de deur,  echt waardeloos.’

Frogs  biedt aan om een avondronde met mijn hondje te lopen. Als we later nog een kopje thee drinken smeek ik hem om een kaarsje voor me te branden. ‘Jij kunt dat vast heel goed, Frogs. En vraag direct ook aan mijn vriendinnetje Tanneke of ze me wil helpen!’

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

Vrijdagmorgen loop ik een enorme ronde met Ysbrand. Bij een ouderwetse drogist koop ik allerhande desinfecterende gorgelmiddelen en zuigtabletten. Al gorgelend zuig ik me richting generale repetitie. Maar eerst komt mijn hulp nog een paar uurtjes langs. Het bed moet verschoond. De keuken is een puinhoop. Vrolijk jaagt ze een stofzuiger door het huis, terwijl ik kattenbakken verschoon. Ik ga door m’n rug. M’n gebed is verhoord.

Tijdens de generale repetitie blijkt er weer een beetje geluid uit mijn gevoelige strotje te komen. Het valt me niet tegen. Voorzichtig zing ik alle stukken mee. Hier en daar rommelt het een klein beetje. Normaal gesproken vis ik de laatste dagen zulke foutjes eruit. Nu ben ik al blij als ik de avond haal….

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

We zingen van twee tot vjjf met een kleine pauze. Ik race naar huis. Eigenlijk wil ik nog een uurtje plat, maar daar komt niets van terecht. Cowboy komt ruim drie kwartier te laat opdagen. Ik schiet in de stress. Hij gaat mijn moeder ophalen. Straks is hij te laat bij de kerk. Die gaat klokslag acht uur dicht. Jammer voor de laatkomers…..

Even over zevenen verlaat ik helemaal opgedoft in een wolk parfum m’n huis. Ik heb er zin in. M’n stem is nog niet helemaal optimaal, maar de gebeden van Frogs en mijn dealtje met het Allerhoogste hebben hun werk gedaan.

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

In de kerk is het een drukte van belang. De koorleden zijn opgewonden en vrolijk. Boven het getoeter van het zich inspelende blazersensemble uit warmen we onze stemmen op. Opeens is het acht uur. We stellen ons op in de juiste formatie om het podium te beklimmen. In ganzenpas lopen we de enorme ruimte in. Overal branden kaarsjes. Het is compleet uitverkocht. Vergenoegd kijk ik om me heen….

Dan komt onze dirigent op in zijn mooie slippenjas. Plotseling is het doodstil. We gaan beginnen met Kinot, dat supermoeilijke stuk, dat vandaag zijn wereldpremière beleeft! Het koor heeft er anderhalf jaar op zitten ploeteren. Met een ongelofelijk fanatisme hebben ze zich de materie eigen gemaakt. Als het niet zo’n geweldig koor was geweest, met zo’n super dirigent, dan hadden we er ons aan vertild.

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

Nu is het best spannend. Zal het allemaal goed gaan? Gaan we het overleven? Raken we door de zenuwen de kluts kwijt of werkt onze stress juist in ons voordeel?

Het gaat goed! Het publiek is volledig overdonderd. Maar ook razend enthousiastst! We krijgen een ware ovatie. De componist en de dirigent omhelzen elkaar. Een hoogtepunt!

In de pauze ontdek ik, dat Cowboy en mijn moeder het concert op het nippertje gehaald hebben. Gelukkig! Het koor zwermt uit tussen het publiek. We krijgen we allemaal fijne complimenten. Maar we moeten nog een heel requiem zingen…..

Mozart is natuurlijk een gebakje na de rauwe, bittere, dissonante maar oh zo prachtige Kinot van Rene Samson. We jassen em er met het grootste gemak doorheen. Het is heerlijk om dit prachtige muziekstuk als toegift te geven. Voor de meeste toehoorders is het een verademing….

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

‘Kinot was hard werken voor ons zangers,’ zeg ik later tegen Frogs. ‘Het was voor ons luisteraars ook hard werken, Heks!’

‘Heb je mooie foto’s gemaakt? ‘ vraag ik aan mijn lief. Hij is het straal vergeten. Nou ja. Gelukkig heb ik ’s middags al een paar sfeerplaatjes geschoten in de nog praktisch lege kerk. Denk er dus maar een koor bij. En heel veel publiek!

Later stuiter ik nog uren door het huis. Cowboy ligt al lekker te slapen, als ik eindelijk een beetje kalmeer. Vandaag ben ik mijn stem natuurlijk weer helemaal kwijt. Die heeft dan ook overuren gedraaid gisteren. Maar guess what? Mijn rug is een enorm stuk verbeterd…….

Pieterskerk Leiden, concert, Ex Animo, bloemen, kroonluchters, oud orgel. kathedrale kerk

Buurtontbijt op de Wallen in Amsterdam. Gevolgd door feestelijke dag met ouderwetse kermisattracties en een scala aan muzikale bijdragen.

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, bandje
Zondagmorgen is er een buurtontbijt op de Nieuwmarkt in Amsterdam. Heks heeft daar niets te zoeken op zich, maar als geliefde van Cowboy is haar aanwezigheid toch gewenst. Dus laat ik me verleiden tot een maaltijd, waar vast weinig eetbaars binnen mijn dieet te verkrijgen is. Met een rol rijstwafels onder mijn arm volg ik mijn vriend de grote tent in, waar het geheel plaatsvindt. ‘Meestal is het buiten’, vertelt mijn lief, ‘lekker in het zonnetje’.

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, bandje FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, bandje
Vandaag miezert het, de lucht is grauw. Binnen in de tent is het een geroezemoes van heb ik jou daar. De buurtbewoners hier op ‘de Wallen’ zijn uitermate kleurrijk. Velen hebben er een schepje bovenop gedaan in een poging nog wat extravaganter uit de hoek te komen, lijkt het.

We worden naar een tafel geloodst, waar nog net twee plekjes vrij zijn. Dan krijgen we koffie en een gekookt eitje. Naast me roept een vrouw hartstochtelijk om roerei. ‘Dat ei loopt telkens onze tafel voorbij’, vertrouwt ze me toe. Al snel brullen we met haar mee en ja hoor: de smeekbede wordt verhoord.

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, zweefmolen, ouderwetse zweefmolenFESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, zweefmolen, ouderwetse zweefmolen
Onze tafelgenoten blijken bijzonder aangenaam gezelschap te zijn. Een kletskous en een stille Willy , net als Cowboy en Heks. Al zou je dat laatste niet zeggen als mijn lief privé weer eens de oren van mijn hoofd kletst…..Al snel gaat het gesprek over filosofie en schone kunsten. We hebben veel raakvlakken! Hartstikke leuk, zo’n buurtontbijt!

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, architectuur van Nieuwmarkt in Amsterdam. Oude gebouwen naast nieuwe gebouwen
En dat is pas het begin van een hele leuke dag. We pendelen een beetje heen en weer tussen het huis van Cowboy en de Nieuwmarkt. Met de ramen wijd open genieten we mee van de verschillende bandjes. Als het erg goed klinkt gaan we even kijken.

Ook wagen we ons in de zweefmolen, een heel ouderwets geval. Naast ons neemt een ouder stel plaats. Ze krijsen en gillen nog harder dan Heks. Iedereen wordt weer een beetje kind in deze mallemolen….. De uitbater geeft ons af en toe een flinke zwieper, zodat we alle kanten opvliegen onder het motto : Zweven is leven.

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, zweefmolen, ouderwetse zweefmolenFESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, zweefmolen, ouderwetse zweefmolenFESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, zweefmolen, ouderwetse zweefmolen
Als mijn lief thuis lekker aan het koken is, golven de eerste maten van de volgende band naar binnen, ‘Dat is mijn oude drumleraar, jammer dat we het niet redden, om te gaan luisteren…’ Het eten is zo goed als klaar…..

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014,ouderwets reuzenrad, oude kermis
Ter plekke besluiten we de ‘Penne met zalm en tomaatjes’ gewoon mee te nemen. Glaasje wijn erbij. Zo gezegd, zo gedaan. Even later zitten we helemaal achterin de enorme tent te genieten van onze maaltijd met muziek. Het geluid is oorverdovend . Ik vrees, dat weer veel mensen gehoorbeschadiging hebben opgelopen die avond, Wij niet, we zorgen dat we onze oorschelpen net een beetje buiten de tent houden.

Wat een heerlijk dagje. Helemaal tevreden loop ik nog een laatste rondje met Varkentje. Op de achtergrond dendert de volgende band nog een paar uurtjes door. Totdat het om middernacht opeens doodstil wordt. Maar dan liggen wij al lang op 1 oor.

FESTIVAL NIEUWMARKT AMSTERDAM 2014, optreden van kinderen, muziekduo, kinderen maken muziek