Waardig afscheid van een markante man: Lieve broer, geweldige oom, goede vriend en dierbare geliefde. Wat jammer dat je zo plotseling bent vertrokken. We hadden zo graag nog een tijd met je van het leven genoten.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Woensdagmorgen schiet ik met een schok wakker. Verschrikt graai ik naar mijn telefoon. Hoe laat is het? Ben ik nu gewoon door de wekker heen geslapen? Help. Vandaag is het afscheid van Schilder en ik wil nu eens niet te laat in de kerk komen.

Glazig staar ik naar het display. Het is pas half negen. De wekker gaat over tien minuten. Ik draai me nog een keertje om, want ik ben brak. Ik heb veel te kort geslapen vannacht. Het was weer eens zover. Een schier slapeloze nacht.

Eerst maar eens een flinke kop koffie naar binnen gieten. Dan is het hondje aan de beurt. We jakkeren naar een park. Een paar drolletjes verder gaan we weer naar huis. Nu moet ik aanpoten. Ik heb nog maar een kwartier om een flitsende outfit aan te trekken. Ik kan Schilder natuurlijk geen uitgeleide doen in een saaie ouwe spijkerbroek. Een flamboyante uitmonstering is meer op zijn plek.

De hoed heb ik al uitgezocht. Een prachtige enorme vilthoed met een rood dopje. Franse stijl. Vannacht heeft VikThor overigens mijn allermooiste hoofddeksel opgegeten. De teringlijer. Een witte cowboyhoed. Ik ga hem nog wel pogen bij te knippen, maar het mooie is er echt af….

Ja, puberende hondjes…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Gelukkig kreeg hij dit exemplaar niet te pakken, hoewel ik em al had klaargelegd. Hij is nog puntgaaf. Snel zoek ik er wat passende kleding bij. Een rode jurk, een zwarte jas, rood met zwarte schoenen…… Een kwast over mijn toet en ik ben klaar. Het ziet er uit alsof ik er uren aan heb besteed. Mooi zo. Schilder zou het zeker waarderen!

Om even voor elven schuif ik de Hooglandse kerk binnen. Ik zoek een plekje aan de zijkant. Het is doodstil, ondanks de grote opkomst. Iedereen is een beetje beduusd. Sommigen hebben slechts een paar weken geleden nog een biertje met hem gedronken ergens. Anderen waren nog volop met hem of voor hem aan het werk.

Ik kijk eens goed om me heen. Ik zie heel wat bekenden. Familie, vrienden, architecten, schrijvers, kunstenaars,  potsenbakkers, muziekanten, kroegtijgers….. ‘Ik had veel meer kunstenaars verwacht,’ zegt iemand later. ‘Tja, het was natuurlijk veel te vroeg voor hen,’ grapt Heks. “Welnee, het is gewoon jaloezie,’ beweert mijn gesprekspartner, ‘Kinnesinne, niet iedereen was zo succesvol als hij.’

Schilder had een zeer diverse vrienden-en kennissenkring. Van een incidentele seksistische boskabouter, een stuk of wat gefrustreerde eikels, een enkele flamboyante toverkol en een heleboel lieve schatten van mensen tot ware engelen zoals Fee….. . En alles wat daartussen zit.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Hijzelf was echter de beschaving zelve. Ik heb hem nooit horen vloeken of schelden, zelfs niet als hij er alle reden toe had. En hoewel sommigen van zijn vrienden de meest vreselijke seksistische uitspraken richting Heks debiteerden zodra Schilder de ruimte verliet:

Uit Schilder kwam geen onvertogen woord! Nooit.

Nou ja, laten we maar hopen dat mijn oude vriend een beetje goede invloed op die paar hopeloze mannetjesputters heeft gehad!

Verschillende mensen nemen het woord. De familie spreekt vol liefde over zijn jeugd. Hij had zijn gortdroge humor bepaald niet van een vreemde. ‘Morgen is het hemelvaart,’ begint zijn broer, ‘Schilder moet dus nog een nachtje wachten!’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Er wordt voorgelezen uit zijn boeken. Een aantal schilderijen staan pontificaal naast de kist. Een hele rij neven steken kaarsen aan. Er wordt prachtige muziek gedraaid. Een oude vriend draagt een speciaal geschreven ontroerend gedicht voor. Een goede vriend van Schilder speelt op de accordeon……

Zo prachtig.

Als Fee begint te spreken stromen de tranen over mijn wangen. Wat hebben we een heerlijke tijd gehad met elkaar. Wat ben ik altijd gastvrij onthaald op het Rapenburg. Hoe vaak ben ik niet onverwacht beland aan hun keukentafel? ‘Blijf je eten, Heks? Dan bel ik Fee eventjes of ze wat ruimer boodschappen doet.’ En dan de galerie! Hele dagen heb ik er doorgebracht….

Later drinken we koffie. Overal pratende mensen: Ja, de tongen komen goed los! ‘We hebben toch altijd zo vreselijk met hem gelachen,’ een jeugdvriendin van Heks heeft ook jaren met hem opgetrokken. We halen anekdotes op.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Op een dag hadden we Turks gekookt. Schilder kwam eten. Toen ik de deur open deed stond hij daar met een grote snor op en een fez, hahaha,’ hikt een oude vriend. Even kan hij niets uitbrengen van het lachen. ‘Hihihi, dat hoofd van hem met die snor, hahaha… ‘

‘Toen hebben we ons allemaal verkleed en zijn gaan picknicken aan het Joppe.’ De vrouwen naast hem doen ook een duit in het zakje. Ze waren ook uitgenodigd op hetzelfde etentje. Het moet een fantastische avond geweest zijn!

‘Ik heb hem niet zoveel gezien de laatste jaren. Hij kwam echt nooit naar mij toe en ja, … Dan zie je elkaar gewoon steeds minder. Ik ging eigenlijk altijd naar hem.’ Heks kent het. Zo was hij. ‘Maar toen ik hem echt nodig had was hij er helemaal voor me! De lieverd.’

Op een gegeven moment vormt zich aan weerszijden van de uitgang een rij geduldig wachtende mensen. Ik beland naast Schilders oude vriend de Fotograaf. Zij hebben samen veel gereisd. ‘En we zijn vier keer opgepakt,’ ondeugend kijkt hij me aan.

Heks kent de verhalen maar al te goed. ‘Jullie zijn twee keer gearresteerd in de Verenigde Staten,’ ‘Ja en we hebben in de gevangenis gezeten in Syrië!’ Oh ja, dat was een hachelijk avontuur! Gelukkig liep het goed af! ‘Haha, ja en wat was dat ook alweer in Egypte?’ ‘Toen kregen we een politie-escorte door de woestijn. Echt honderden kilometers!’

Ja, wat die twee altijd over zich afriepen…. Maar het leverde wel weer allerlei spannende verhalen, onwaarschijnlijke foto’s en prachtige schilderijen op!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Door een haag van dierbaren dragen zijn naasten Schilder de kerk uit. Stil wachten we tot de auto wegrijdt. De rest van de ceremonie zal in besloten kring plaatsvinden. Links en rechts nemen mensen afscheid. Ik wordt omhelst. En nog eens. En nog eens.

Vanavond mediteer ik met Kras. Om half negen gaan we tegenover elkaar zitten in haar woonkamer. Ik nodig de bel uit en mijn maatje leest een mooie tekst van Thay voor. Bijna een half uur zitten we stil samen te ademen. ‘Zullen we nog even darmen delen?’ We buigen en delen wat we kwijt willen. En we luisteren naar elkaar. Uitgebreid. Zo leuk. Zo heerlijk!

Dan doen we de hondjes aan de lijn. In stilte wandelen we door de polder. De zon gaat bijna onder, de lucht staat in brand. Iets verder begint een echtpaar enorm tegen ons te kletsen. Hun hond speelt met mijn hondje. We zeggen soms iets terug, maar even later zijn we weer stil.

‘Jeetje Heks, wat is dit heerlijk!’ We omhelzen elkaar bij het afscheid. Het is een dag van vele knuffels. 🙂

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

Bonte Avond bij Ex Animo: Heks zingt ook een moppie mee! Solo welteverstaan: Chandrakauns, Alaap en Compositie!

 

Een paar weken geleden geef ik me op om mee te zingen met een cantate van Bach op de Bonte Avond van mijn koor. Hoewel ik me zo snel mogelijk aanmeld beland ik toch linea recta op de reservelijst. Het lot van vele alten en sopranen overal ter wereld……

Na een paar dagen krijg ik bericht over de oefendata. Goeie hemel. Ik word geacht zeker twee, drie keer op te draven. Alleen maar om op de reservebank te zitten. Ik zou een slecht voetballer zijn, want ik gooi direct de handdoek in de ring. ‘Ik ga wel een stukje Indiaas zingen,’ roep ik in een dolle bui.

Hoe moeilijk kan het zijn? Ik studeer tenslotte al zo’n tien jaar op die materie…..

Een week later heb ik al spijt. Ik zit in een hele slechte periode met mijn lijf en stik sterf crepeer van de pijn. Dan krijg ik er nog die enorme huidinfectie bovenop. Met drain. Getver. Griep, verkoudheden en bronchitis teisteren me zonder ophouden. Ik puf snuf en snotter de pan uit. En dan lig ik ook nog met de halve wereld in de clinch, inclusief mezelf, omdat ik geen Pleegzuster Bloedwijn meer wil zijn.

Net als ik denk dat ik het maar moet afzeggen krijg ik grip op de materie. Privé een dagje zingen met mijn juf doet wonderen. We knutselen een kleine opvoering in elkaar en zetten alle stembewegingen vast tot op de millimeter. Verwoed zit ik daarna op een paar zinnetjes Alaap en het eerste deel compositie van Chandrakauns te studeren. Oh, oh, wat is het toch moeilijk om dit goed te doen.

Maar het lukt! Na jaren heb ik me de kunst van het rondzingen uiteindelijk eigen gemaakt. Niet langer balk ik als een ezel in een poging Indiaas te klinken. Ik zwiep niet meer van de ene naar de andere toon, maar ik zing de hele weg. En dat is te horen!

Alleen kan ik nog steeds geen enkele raga zomaar zingen. ‘Laat eens iets horen,’ zeggen mensen soms tegen me als ze ontdekken waar ik me mee bezig houd. Ik moet hen dan teleurstellen. Tot nu toe dan. Want er gaat verandering in komen!

Nadat ik een hele week heb zitten ploeteren op die paar zinnetjes ga ik zondag een dag zingen met de Dhrupad Bitches, het vaste groepje vrouwen waarmee ik al jaren deze zangstijl bestudeer.

Ik moet vroeg op, iets waar ik totaal niet tegen kan. Het kost me altijd uren om een beetje uit de kreukels te komen. Daar is natuurlijk geen tijd voor.

Hondsberoerd, onder de pijnstillers en met mijn Tensapparaat in de hoogste stand sta ik om even over negenen achter het station. Een klasgenootje rijdt met me mee naar Barendrecht.

Ik heb maar kort geslapen, want zaterdagavond heb ik met mijn koor meegezongen met de kerstviering van het kinderkoor en jeugdkoor in de Hooglandse kerk. Heel gezellig. Glühwein toe. Keurig om tien uur thuis, maar nog onontkoombaar doorgestuiterd tot twee uur ’s nachts: Mijn lijf heeft de grootst mogelijke moeite om aan iets te beginnen, maar ook om te stoppen!

Ik vertel mijn zangmaatje over de problemen rond mijn optreden komende dinsdag. ‘Mijn Tampoera moet nog in ma gestemd worden. Hij is sowieso erg ontstemd. Ook klinkt het voor geen meter als ik mezelf begeleid. Ik zit maar zo’n beetje over die snaren te harken als ik tegelijkertijd zing. Vooral bij de compositie. Vanwege het daarin aanwezige ritme denk ik…..’

‘Laat nog een Tampoera meespelen via je telefoon, je hebt daar uitstekende appjes voor…’ is haar eerste tip. Er volgen er nog meer. Ook biedt mijn maatje aan om aan het eind van de dag mijn Tampoera voor me te stemmen. ‘Heb je een stemapparaat?’ Ik beaam het. Ik kan er alleen niet mee overweg……

De gehele zondag zing ik Chandrakauns met de Bitches. Onder de middag krijgen we een heerlijk bordje Dahl, zoals altijd! Ik krijg zelfs een grote pot mee naar huis!

Op de terugweg heb ik goede moed, dat het optreden ergens op zal gaan lijken. Er zitten uiteindelijk zeker honderd mensen in die zaal. Dan moet je wel een beetje goed voor de dag komen natuurlijk.

Mijn zangmaatje gaat nog even met me mee naar huis en stemt mijn Tampoera. ‘Mooi geluid zit erin, Heks. Het is echt een hele goeie!’ Ik weet het. Mijn juf heeft ooit een prachtexemplaar voor mee meegenomen uit India.

Maandag houd ik de gehele dag mijn mond. Ik ben schor van al het zingen, de keel is de grote zwakke plek van MEpatienten. Ik heb altijd keelpijn. Elke dag. En ik ben regelmatig mijn stem kwijt. Vooral als ik erg moe ben. Ik heb om die reden wel eens vijf jaar achter elkaar niet kunnen zingen. Vreselijk!

Als ik die stomme ziekte niet had, was ik misschien wel operazangeres intussen. In mijn zieke keelgat zit een juweeltje van een stem. Een stem als een klok. Een orgelpijp. Een scheepstoeter!

Nu heb ik toch mooi dinsdag weer wat bereik. Het dagje zwijgen heeft geholpen. Wel loop ik ’s middags enorm te niezen.  Grote snotklodders vliegen in de rondte. Zul je net zien. Word ik op het nippertje weer snipverkouden!

Ik gooi mezelf vol met paracetamol, ibuprofen, PeaPure, neusdruppels en dropjes. Dat helpt. Het niezen houdt op. De snotgolven bedaren, de rochelstorm gaat liggen. Er komt weer wat lucht in mijn holtes. Wel zo prettig voor de resonantie. Ik neem nog een straf bakkie koffie toe. Ik ben er helemaal klaar voor!

Dan stop ik Tampoera, Harman Cardonbox en mezelf in de auto. Het is zover. Ik ga optreden met Indiase zang.

Mijn Tampoera is opnieuw zwaar ontstemd, omdat hij is omgevallen toen ik de deur op slot deed. Gelukkig is ie nog helemaal heel, maar erop spelen is geen optie. Heks vindt het niet zo erg. Ik kan nu eenmaal veel mooier zingen als ik niet word afgeleid door het bespelen van dit instrument.

‘Ik heb de Tampoera louter ter decoratie bij me,’ vertel ik mijn publiek dan ook. Ik zing voor hen met op de achtergrond elektronische tampoerageluiden van de app. Omdat de Harman Cardonbox zo goed van kwaliteit is, klinkt het best aardig. ‘Hij stond te hard, Heks, ik kon je niet goed horen,’ zegt de een achteraf. ‘Perfect geluid erbij, je was prima te verstaan,’ aldus een ander.

Uiteindelijk zit ik heerlijk te zingen. Ik heb even moeite om het begin te vinden. Door de zenuwen natuurlijk. Maar ik laat me niet gek maken en zoek het rustig op. Dan begin ik ook werkelijk. ‘AHAHAHAHA’, jammer ik. De opening is schrijnend. Een hele akelig lijdende NI houdt het publiek in zijn greep. Hij lost op naar de SA.

Mijn stem kronkelt omlaag. Mijn ogen zakken dicht. Ik ga helemaal op in de muziek. En ik geniet ervan! Het is leuk om te doen. Als ik af en toe mijn ogen open doe zie ik verraste gezichten. Maar geen verveelde gezichten. Ook zitten er geen mensen met hun vingers in de oren. So far, so good!

In een mum van tijd is de Alaap doorgezongen. Normaal gesproken doe je daar zo’n klein uur over, maar ik ben binnen twee minuten klaar. Het is slechts een tipje van de Indiase sluier, die ik hier oplicht. Ik begin aan de compositie.

Ook dit gedeelte verloopt goed. Een klein foutje daargelaten dan. Ach, het leven is nu eenmaal niet volmaakt. Als de laatste tonen versterven zit iedereen een beetje verbaasd naar me te kijken. Nu al voorbij? Ja. Ik wilde slechts een kleine indruk geven  van deze muziekstijl.

En dat is gelukt! Na het concert komen veel koorgenoten naar me toe om me te complimenteren. Het varieert van ‘Ik weet niet of ik het mooi vind, maar het is wel bijzonder,’ tot ‘Wat prachtig gezongen, Heks, echt heel bijzonder,’ en alles wat daartussen zit.

‘Ik vond altijd al, dat je iets bijzonders hebt,’ een lange man staat schaamteloos met me te flirten. Wat gek. Zit hij ook op het koor? Naast hem staat een bas om het hardst mee te flirten. Heks heeft over aandacht niet te klagen vanavond…..

Als ik later thuis nog uren door de kamer stuiter geeft ik mezelf ook een compliment. ‘Dat heb je toch maar weer mooi geflikt, Toverheks, je moet het toch maar durven en vervolgens toch ook maar weer doen….’ Maar laat ik het nu ook heel leuk vinden om die doen. Ik heb performen altijd leuk gevonden. Of het nu het bespelen van een dwarsfluit is of theater maken of Indiaas zingen: Ik heb er altijd van genoten!

 

 

 

 

 

 

Mijn kerk, LSE, waar god ook een vrouw is….Ontstaan na de wilde jaren 60, niet te verwarren met een andere erfenis om in hoger sferen te geraken uit die jaren: LSD…

Een fotootje vanuit mijn bescheiden  Malle Babbeplaatsje achterin. Wat een mooi uitzicht! Net als Kortjakje lig ik door de week in bed, om dan op zondag met een opgepoetste mond vol zilverwerk met de goegemeente mee te zingen……

Wat een heerlijke  lichte ruimte

De Hooglandse Kerk

Ondersteund door het fantastische orgel…. En dan te bedenken, dat ik orgelmuziek vroeger ongelofelijk ouwelullig vond. Maar het is net zoiets als olijven eten, je moet eraan wennen en je kunt daar niet vroeg genoeg mee beginnen.

Dit zou ik graag in mijn borstkas hebben....

Wat een plaatje..

Ik ben blij met mijn kerk, of het wederzijds is, valt te bezien, Ik kom altijd te laat en koester wel erg veel heidense ideeën. En dan staat die bezemsteel ook nog voor de deur geparkeerd…… Maar mijn geloofsgenoten houden toch wel van deze toverheks, ik hoef niet meer op de brandstapel.

Leidse Studenten Ekklesia

Kerst vier je samen…

KERST VIER JE SAMEN, SANGHA, GEMEENSCHAP, VIERENKERST VIER JE SAMEN, SANGHA, GEMEENSCHAP, VIERENKERST VIER JE SAMEN, SANGHA, GEMEENSCHAP, VIEREN

Vanavond fietste ik door een blije stad naar de kerk. klokgelui en overal mensen op hun paasbest en dat met kerst! Ik kwam nauwelijks vooruit, want ik had een jurkje aan, dat zodanig gemaakt is, dat het enigszins normaal fietsen belemmert. Maar ik was ruim op tijd, dus ik deed het rustig aan. Toen ik de kerk binnenliep barstte net het ‘komt allen tesamen’ los. In mijn kerk zingen we voor de dienst een hele rits gouwen ouwen….

Helaas zingen we nooit de meezingtopper ‘ Eere zij God’. God, wat zou ik dat lied graag nog eens uit volle borst meebrullen. Maar dan moet ik naar behoudender gemeenten en dan speelt m’n hel-en-verdoemenis-preek-allergie waarschijnlijk weer op….

Het is natuurlijk gewoon jeugdsentiment. Dit lied werd altijd gezongen door mijn familie van moeders kant, bij de jaarlijkse feestelijke kerstmaaltijd. Deze tak van mijn familie kenmerkt zich door volle luide en ook getrainde stemmen. Ze hebben als kind allemaal zangles gehad! En dat in die tijd…..

Ik stam sowieso af van een heel muzikaal genetisch soepje, ik zie die eigenschappen overal weer opduiken bij kleinkinderen en achterkleinkinderen van mijn grootouders!

hohoho, hello, hello

vreemde snuiters

Die zang bij die eenvoudige broodmaaltijd met lampjes in mandarijntjes en gekke jaarlijks terugkerende kaarsenstandaards. Paddestoelen met kerstmannetjes, sneeuwmannetjes,  elfjes en feetjes….Dat betekende volmaakt geluk, gedragen worden in de schoot van mijn voorouders. Vergis je niet, mijn familie is verre van volmaakt. Het was niet altijd paradijselijk. Maar er waren momenten, dat alles klopte. Die stemmen, de inspanningen van mijn grootmoeder om alles te organiseren, zij was een eenvoudige maar zeer krachtige vrouw. De drijvende kracht achter die tak van mijn familie. Dat alles samen in die gekke wereld van engeltjes en kaarsjes… Geluk. Kindergeluk. Kinderlijk geluk.

KINDERGELUK, KERST EN KINDERGELUK, KINDERKERSTKINDERGELUK, KERST EN KINDERGELUK, KINDERKERSTKINDERGELUK, KERST EN KINDERGELUK, KINDERKERSTKINDERGELUK, KERST EN KINDERGELUK, KINDERKERST

Met op de achtergrond de beukende zee. Mijn grootouders woonden in een enorm huis, op en in een duin, aan zee. ’s Nachts lag je dan te luisteren naar die bonkende watermassa, met op de achtergrond geluiden van feestende volwassenen. Die (mijn ouders, maar dan heel jong, ooms, tantes) presteerden het rustig om de hele champagnekelder van mijn opa leeg te drinken, nadat hij was gaan slapen. En dan zetten ze de lege flessen ook nog netjes op een rijtje op het aanrecht. Om hem te tergen….

en plop

daar ga je ouwe!!!!

Het is ook een grote familie, die tak. En luidruchtig. Daar hebben wij in ons gezin thuis allemaal een goeie tik van meegekregen. En van de muzikaliteit ook. We kregen ook allemaal pianoles, blokfluitles en er werd hevig gemusiceerd onderling. Onder bezielende leiding van mijn moeder. Mijn vader speelde mondharmonica en dat was het wel ongeveer….

michael row the boat ashore

Maar wij lustten er wel pap van

Dus ik miste wel iets, ja, het zal eens volmaakt zijn… Maar de kerkdienst was echt fantastisch. Want wat had Wim de Ru, de dirigent van de schola, nu weer bedacht? Er werd in de dienst een Oratorium van Huub Oosterhuis en Tom Löwenthal gezongen. En we mochten gewoon meezingen! Ook was het warm, ik ben gewend de kerstnachtdienst klappertandend met een ijspegel aan mijn neus uit te zitten. Deze keer dus niet.

Nu in mijn kersthuisje, met een glas wijn naast die enorme boom, realiseer ik me hoe rijk ik ben. Hoevelen hebben nooit een leuk verhaal te vertellen? Hoevelen zitten alleen met kerst? Ja, ik nu ook eventjes, maar geloof me, dat is te wijten aan de griep- van anderen-. En dan nog, ik ben best graag op mezelf. Maar dat sluit sangha, de gemeenschap met mensen, ja lekker klinkt dat, niet uit.

NOSTALGISCHE KERST, NOSTALGIA, OUDE KERSTPLAATJES, KERST UIT  OUDE DOOSNOSTALGISCHE KERST, NOSTALGIA, OUDE KERSTPLAATJES, KERST UIT  OUDE DOOSNOSTALGISCHE KERST, NOSTALGIA, OUDE KERSTPLAATJES, KERST UIT  OUDE DOOS

Het is kerstnacht, die magische geboortenacht. De stad is uitgestorven, iedereen is weer terug naar boom. Behalve een paar kroeggangers, ik hoor ze lallen in de straat. Ook voor hen is het kerst, antikerst. Ik heb ook jaren erwtensoep gegeten met kerst en in de sauna gehangen. En in de kroeg. Maar wat een verspilling van dit feest….Dat is nu pas echt zonde!!!

love you

Hele fijne FEESTdagen lieve lezers van die heks, Ysbrandt, Snuitje, Ferguut, Pippi, Leonoor, Aafje en ThayThay.

Sinds het lied uit mijn jeugd weer in me opklinkt, vier ik weer kerst. Wel een enigszins heksige kerst, met schoonmaakrituelen en heilige boom in mijn huis. En voorheen ook de Marranbaden. Maar alles gaat voorbij. Elk ritueel vervliegt. Maar niet de zonnewende zelf. Het licht, dat wordt geboren in het duister…

love is in the air...

lastig fietsen in zo’n jurkje….

Unknown-101NOSTALGISCHE KERST, NOSTALGIA, OUDE KERSTPLAATJES, KERST UIT  OUDE DOOS

Wat was er eerst, de kip of het ei? Raar eigenlijk, dat je nooit hoort: Wat was er eerst, de haan of het zaadje? Dat geeft toch weer te denken op zo’n duffe zondag….

Zondag is een duffe dag op mijn blog. Het aantal bezoekers daalt dan onder het vriespunt. Zeg ik na 1 week bloggen. En daarin 2 weekenden. Kun je daar dan al een patroon in zien?

Zondag is de dag des Heeren, dus ja, dan heb je een probleem als dame.

In mijn kerk, waar god ook een vrouw is, ging het vandaag over Hannah, de moeder van Samuël, de profeet. Het arme mens was onvruchtbaar en de tweede vrouw van haar man baarde kinderen alsof  het niets is. Ach ja, elke gek kan een kind krijgen, er zit geen rechtvaardigheid in weet ik uit ervaring.

In die tijd was je als vrouw wel gezien, indien onvruchtbaar. Je was dan eigenlijk van geen enkel maatschappelijk nut. Ze werd ook nog eens extreem getreiterd door die 2e vrouw. En aan haar man, die dan weer juist heel gek op haar was, had ze ook niet veel, hij zag het probleem niet.

Maar een beetje bidden en jammeren in de tempel leverde toch maar weer een mooi pact met god op. Het zijn mooie verhalen, maar waarom werkt dat bij mij niet? Omdat god niet bestaat zul je misschien zeggen. De bijbel is 1 groot sprookjesboek.

Of misschien is het motto achter deze verhalen: houdt de moed erin! Van je hela hola.

Nou moet ik er op dit moment in mijn leven niet meer aan denken om een kind te krijgen overigens. Ik ben sinds het gepuber van de kinderen van mijn naasten helemaal over mijn kinderwens heen. Je krijgt engeltjes, je voedt ze naar beste eer en geweten op, ze veranderen in monsters. Die je gedurende 18 maanden het leven zuur maken, totdat de grote volksverhuizing in hun hersenen hen heeft veranderd in geslachtsrijpe adolescenten.

In de bijbel wordt geduld beloond, geloof levert wat op, na regen komt zonneschijn. In het werkelijke leven, is er geen pijl te trekken op het waarom mensen zoveel leed te verstouwen krijgen en anderen er maar een beetje op los leven en nooit tegenslag van enige omvang ervaren.

Hoewel ik het Hannah wel gun hoor, met terugwerkende kracht natuurlijk.

Zondag is een duffe dag, er gebeurt ook niet zoveel hier. Na de kerk ga ik meestal met m’n varkentje op stap. Maar vandaag had ik iets leuks te doen: Een optreden van Bel Cante. Frogs speelt hierin, dus ik ben een trouwe fan.

Het is leuk om te zien, dat mensen zoiets doen. Een repertoire zoeken, repeteren, folders, krant, alles….. Bel Cante is al een aantal jaren bezig, maar ze blijven zich ontwikkelen. Dit was het beste wat ik van hen heb gezien tot nu toe!

Het was een gezellig gebeuren, veel bekenden natuurlijk. Ik zal een fotootje op de blog zetten, maar de kwaliteit daarvan is knudde. Ik kon natuurlijk niet gaan zitten flitsen daar, op de eerst rij!

Nu is die duffe zondag alweer voorbij. Straks nog iets koken en eten en dan heel vroeg naar bed, want morgen ga ik Indiaas zingen! De hele dag! Joepie!!!!!!!

Dat is altijd een voor mij bovenmenselijk krachtsinspanning, dus ik moet mijn krachten nu sparen.

Zondag, die duffe dag, zou het niet beter zin er een dag des Dames en Heeren van te maken?