Van U wil ik zingen. Oh, Goddelijke Moeder. Maar niet in het Urker Mannenkoor. Ten eerste denk ik niet dat ze Heks zullen accepteren. Om meerdere redenen, niet alleen omdat ik geen plasser heb. Het liefst zing ik mijn eigen koor. Daar hou ik van en ga ik voor. Als ik de stemtest overleef tenminste…….

Dinsdagavond beginnen de repetities met mijn koor weer na zeker zes weken vakantie. In november zingen we ‘Die Jahreszeiten’ van Haydn en er moeten nog veel puntjes op de i worden gezet. In grote lijnen zit het stuk er wel in. Dat mag ook wel natuurlijk, we zijn er al meer dan een jaar mee bezig. Met een kerstconcert en een Matthäus tussendoor.

Mijn maatje An zit er helemaal klaar voor. Zingen is haar lust en haar leven. ‘Het is echt mijn passie, al sinds ik een jong meisje was,’ verklaart ze ongevraagd. ‘Oh, An kan zo mooi zingen,’ roept een koorgenoot als ik over haar geweldige solo optreden een paar weken geleden vertel. Ja, ik bof maar met zo’n kathedrale klankkast naast me. En we hebben het ook nog eens heel gezellig!

In de pauze zitten we met ons vaste clubje aan de koffie. Er worden vakantieverhalen uitgewisseld. Heks is snel klaar. Geen vakantie voor haar dit jaar. Het is al een wonder, dat ik dat weekend in Kerkrade heb overleefd.

‘Ik ben naar Lapland geweest met mijn gezin, geweldig,’ de dame in kwestie oogt altijd heel gewoontjes, geen gekke hoofddeksels en dergelijke, maar ze doet zulke aparte dingen! Daar sta ik telkens weer van te kijken!

‘Heks, wat zie je er mooi uit, je lijkt wel een prinses!’ Ze is niet de enige, die me openlijk staat te bewonderen vanavond. Ik heb dan ook een fantastische jurk aan. Feeëriek geborduurd met bloemen en vlinders op een vederlichte stof van viscose en zijde.

‘Ik ben geïnspireerd geraakt door die overdosis aan documentaires over Lady Di. Die kon er ook wat van: zich mooi aankleden…….Vandaar….’ wuif ik de complimenten een beetje weg. Het is voornamelijk omdat het heel warm is. Zo’n luchtig kleedje kun je maar zelden aan. Daar moet je direct gebruik van maken!

De aanstaande stemtesten worden te berde gebracht. Altijd een hachelijk onderwerp. Iedereen is als de dood voor dit gebeuren. De sopranen zijn al gestemd en dat heeft menigeen ontstemd. Zo ook mijn tafelgenootje.

‘Ik ga van het koor af, wat denkt die vrouw wel, die zogenaamde stempedagoge. Ik moet van haar zangles nemen, nou, dat vind ik veels te duur. Als ik het niet doe moet ik van het koor af. Nou, dan ga ik er gewoon sowieso af!’ Nijdig klapt ze haar koffiekopje op tafel. Zo!

Heks zit er verbijsterd naar te luisteren. Ik ben ook gestemd, jaren geleden, maar dat stelde echt helemaal niks voor. Ze keken gewoon of er geluid uit je kwam en in welk register het geproduceerde geknerp, gepiep of gejubel thuishoorde. Niets meer en niets minder. Prima voor een laagdrempelig koor als het onze. We zijn godbetert de Bachvereniging niet!

De boze vrouw zingt al vijfendertig jaar de Mattheus mee!  En zo lang zit ze ook op dit koor. Tot ieders tevredenheid. Ze is ook lid van diverse andere koren en ook daar heeft ze nog nooit problemen gehad. ‘Wat raar joh, hoe kan dat nou? Waarom moet je nu opeens zangles volgen?’ Heks is compleet verbouwereerd.

‘Mijn ademsteun is niet goed, vond ze. Dus moet ik daar wat aan doen. Bekijk het. Ik doe het niet!’ antwoordt ze opstandig. ‘Is het soms zo dat je bij haar op zangles moet komen? Zit er een addertje onder het gras?’

Ik heb wel eens eerder dit soort praktijken voorbij zien komen. Iemand praat je een probleem aan en laat je nu net bij hen moeten zijn voor de oplossing. Tegen betaling natuurlijk. Doorgaans een gepeperd tarief. Voor niets gaat de zon op.

‘Ik ken iemand, die op een koor zat, waar de dirigent onredelijke eisen stelde aan de leden. Hij foeterde hen gedurig uit en zette hen regelmatig voor schut. Dit gaf allerlei stress en ellende natuurlijk en de prestaties waren ondanks zijn verbale geweld benedenmaats. Ik kan het weten, want ik ging altijd luisteren.. Jeetje wat zongen die lui vals.’

Ja wat wil je? Een dirigent bepaalt nu eenmaal de klankkleur…….

‘Ik vind het juist zo fijn dat onze dirigent zo gemoedelijk is. Alles met een kwinkslag en grap oplost. Elke week lachen we wat af met hem. Om hem en om onszelf…..’

‘Ja, Heks, dat kan allemaal wel zo wezen, maar hij is er gewoon bij, bij die stemtesten. En hij laat die vrouw gewoon haar goddelijke gang gaan. Ik kreeg een persoonlijk mailtje van dat mens waar de honden geen brood van lusten…..’

Zo is het altijd wat. Ik moet binnenkort ook voor een nieuwe stemming. Ik kom al aardig in de stemming. Hopelijk ben ik die dag een beetje bij stem, want daar zit mijn zwakte: ME gaat op je stem zitten. Ik ben em met enige regelmaat helemaal kwijt. Zomaar. Het borstregister is het enige dat dan nog meedoet.’

‘Als ze mij bij de bassen gaan zetten, dan ga ik er ook af. Ik wil gewoon alt zingen. Dat is heerlijk om te doen en het past me als een jas.’ Maar ja, er is altijd een enorm tekort aan tenoren en bassen. Als ik niet uitkijk moet ik verkassen……

Bonte Avond bij Ex Animo: Heks zingt ook een moppie mee! Solo welteverstaan: Chandrakauns, Alaap en Compositie!

 

Een paar weken geleden geef ik me op om mee te zingen met een cantate van Bach op de Bonte Avond van mijn koor. Hoewel ik me zo snel mogelijk aanmeld beland ik toch linea recta op de reservelijst. Het lot van vele alten en sopranen overal ter wereld……

Na een paar dagen krijg ik bericht over de oefendata. Goeie hemel. Ik word geacht zeker twee, drie keer op te draven. Alleen maar om op de reservebank te zitten. Ik zou een slecht voetballer zijn, want ik gooi direct de handdoek in de ring. ‘Ik ga wel een stukje Indiaas zingen,’ roep ik in een dolle bui.

Hoe moeilijk kan het zijn? Ik studeer tenslotte al zo’n tien jaar op die materie…..

Een week later heb ik al spijt. Ik zit in een hele slechte periode met mijn lijf en stik sterf crepeer van de pijn. Dan krijg ik er nog die enorme huidinfectie bovenop. Met drain. Getver. Griep, verkoudheden en bronchitis teisteren me zonder ophouden. Ik puf snuf en snotter de pan uit. En dan lig ik ook nog met de halve wereld in de clinch, inclusief mezelf, omdat ik geen Pleegzuster Bloedwijn meer wil zijn.

Net als ik denk dat ik het maar moet afzeggen krijg ik grip op de materie. Privé een dagje zingen met mijn juf doet wonderen. We knutselen een kleine opvoering in elkaar en zetten alle stembewegingen vast tot op de millimeter. Verwoed zit ik daarna op een paar zinnetjes Alaap en het eerste deel compositie van Chandrakauns te studeren. Oh, oh, wat is het toch moeilijk om dit goed te doen.

Maar het lukt! Na jaren heb ik me de kunst van het rondzingen uiteindelijk eigen gemaakt. Niet langer balk ik als een ezel in een poging Indiaas te klinken. Ik zwiep niet meer van de ene naar de andere toon, maar ik zing de hele weg. En dat is te horen!

Alleen kan ik nog steeds geen enkele raga zomaar zingen. ‘Laat eens iets horen,’ zeggen mensen soms tegen me als ze ontdekken waar ik me mee bezig houd. Ik moet hen dan teleurstellen. Tot nu toe dan. Want er gaat verandering in komen!

Nadat ik een hele week heb zitten ploeteren op die paar zinnetjes ga ik zondag een dag zingen met de Dhrupad Bitches, het vaste groepje vrouwen waarmee ik al jaren deze zangstijl bestudeer.

Ik moet vroeg op, iets waar ik totaal niet tegen kan. Het kost me altijd uren om een beetje uit de kreukels te komen. Daar is natuurlijk geen tijd voor.

Hondsberoerd, onder de pijnstillers en met mijn Tensapparaat in de hoogste stand sta ik om even over negenen achter het station. Een klasgenootje rijdt met me mee naar Barendrecht.

Ik heb maar kort geslapen, want zaterdagavond heb ik met mijn koor meegezongen met de kerstviering van het kinderkoor en jeugdkoor in de Hooglandse kerk. Heel gezellig. Glühwein toe. Keurig om tien uur thuis, maar nog onontkoombaar doorgestuiterd tot twee uur ’s nachts: Mijn lijf heeft de grootst mogelijke moeite om aan iets te beginnen, maar ook om te stoppen!

Ik vertel mijn zangmaatje over de problemen rond mijn optreden komende dinsdag. ‘Mijn Tampoera moet nog in ma gestemd worden. Hij is sowieso erg ontstemd. Ook klinkt het voor geen meter als ik mezelf begeleid. Ik zit maar zo’n beetje over die snaren te harken als ik tegelijkertijd zing. Vooral bij de compositie. Vanwege het daarin aanwezige ritme denk ik…..’

‘Laat nog een Tampoera meespelen via je telefoon, je hebt daar uitstekende appjes voor…’ is haar eerste tip. Er volgen er nog meer. Ook biedt mijn maatje aan om aan het eind van de dag mijn Tampoera voor me te stemmen. ‘Heb je een stemapparaat?’ Ik beaam het. Ik kan er alleen niet mee overweg……

De gehele zondag zing ik Chandrakauns met de Bitches. Onder de middag krijgen we een heerlijk bordje Dahl, zoals altijd! Ik krijg zelfs een grote pot mee naar huis!

Op de terugweg heb ik goede moed, dat het optreden ergens op zal gaan lijken. Er zitten uiteindelijk zeker honderd mensen in die zaal. Dan moet je wel een beetje goed voor de dag komen natuurlijk.

Mijn zangmaatje gaat nog even met me mee naar huis en stemt mijn Tampoera. ‘Mooi geluid zit erin, Heks. Het is echt een hele goeie!’ Ik weet het. Mijn juf heeft ooit een prachtexemplaar voor mee meegenomen uit India.

Maandag houd ik de gehele dag mijn mond. Ik ben schor van al het zingen, de keel is de grote zwakke plek van MEpatienten. Ik heb altijd keelpijn. Elke dag. En ik ben regelmatig mijn stem kwijt. Vooral als ik erg moe ben. Ik heb om die reden wel eens vijf jaar achter elkaar niet kunnen zingen. Vreselijk!

Als ik die stomme ziekte niet had, was ik misschien wel operazangeres intussen. In mijn zieke keelgat zit een juweeltje van een stem. Een stem als een klok. Een orgelpijp. Een scheepstoeter!

Nu heb ik toch mooi dinsdag weer wat bereik. Het dagje zwijgen heeft geholpen. Wel loop ik ’s middags enorm te niezen.  Grote snotklodders vliegen in de rondte. Zul je net zien. Word ik op het nippertje weer snipverkouden!

Ik gooi mezelf vol met paracetamol, ibuprofen, PeaPure, neusdruppels en dropjes. Dat helpt. Het niezen houdt op. De snotgolven bedaren, de rochelstorm gaat liggen. Er komt weer wat lucht in mijn holtes. Wel zo prettig voor de resonantie. Ik neem nog een straf bakkie koffie toe. Ik ben er helemaal klaar voor!

Dan stop ik Tampoera, Harman Cardonbox en mezelf in de auto. Het is zover. Ik ga optreden met Indiase zang.

Mijn Tampoera is opnieuw zwaar ontstemd, omdat hij is omgevallen toen ik de deur op slot deed. Gelukkig is ie nog helemaal heel, maar erop spelen is geen optie. Heks vindt het niet zo erg. Ik kan nu eenmaal veel mooier zingen als ik niet word afgeleid door het bespelen van dit instrument.

‘Ik heb de Tampoera louter ter decoratie bij me,’ vertel ik mijn publiek dan ook. Ik zing voor hen met op de achtergrond elektronische tampoerageluiden van de app. Omdat de Harman Cardonbox zo goed van kwaliteit is, klinkt het best aardig. ‘Hij stond te hard, Heks, ik kon je niet goed horen,’ zegt de een achteraf. ‘Perfect geluid erbij, je was prima te verstaan,’ aldus een ander.

Uiteindelijk zit ik heerlijk te zingen. Ik heb even moeite om het begin te vinden. Door de zenuwen natuurlijk. Maar ik laat me niet gek maken en zoek het rustig op. Dan begin ik ook werkelijk. ‘AHAHAHAHA’, jammer ik. De opening is schrijnend. Een hele akelig lijdende NI houdt het publiek in zijn greep. Hij lost op naar de SA.

Mijn stem kronkelt omlaag. Mijn ogen zakken dicht. Ik ga helemaal op in de muziek. En ik geniet ervan! Het is leuk om te doen. Als ik af en toe mijn ogen open doe zie ik verraste gezichten. Maar geen verveelde gezichten. Ook zitten er geen mensen met hun vingers in de oren. So far, so good!

In een mum van tijd is de Alaap doorgezongen. Normaal gesproken doe je daar zo’n klein uur over, maar ik ben binnen twee minuten klaar. Het is slechts een tipje van de Indiase sluier, die ik hier oplicht. Ik begin aan de compositie.

Ook dit gedeelte verloopt goed. Een klein foutje daargelaten dan. Ach, het leven is nu eenmaal niet volmaakt. Als de laatste tonen versterven zit iedereen een beetje verbaasd naar me te kijken. Nu al voorbij? Ja. Ik wilde slechts een kleine indruk geven  van deze muziekstijl.

En dat is gelukt! Na het concert komen veel koorgenoten naar me toe om me te complimenteren. Het varieert van ‘Ik weet niet of ik het mooi vind, maar het is wel bijzonder,’ tot ‘Wat prachtig gezongen, Heks, echt heel bijzonder,’ en alles wat daartussen zit.

‘Ik vond altijd al, dat je iets bijzonders hebt,’ een lange man staat schaamteloos met me te flirten. Wat gek. Zit hij ook op het koor? Naast hem staat een bas om het hardst mee te flirten. Heks heeft over aandacht niet te klagen vanavond…..

Als ik later thuis nog uren door de kamer stuiter geeft ik mezelf ook een compliment. ‘Dat heb je toch maar weer mooi geflikt, Toverheks, je moet het toch maar durven en vervolgens toch ook maar weer doen….’ Maar laat ik het nu ook heel leuk vinden om die doen. Ik heb performen altijd leuk gevonden. Of het nu het bespelen van een dwarsfluit is of theater maken of Indiaas zingen: Ik heb er altijd van genoten!

 

 

 

 

 

 

De lepeltheorie maakt duidelijk hoe het is om te leven met ME. En wat blijkt? Het valt niet mee! Gebrek aan energie went echt NOOIT!

Het is altijd lastig om uit te leggen wat het betekent om te leven met ME. Deze invaliderende ziekte doet ons patiënten, ogenschijnlijk blakend van gezondheid, rücksichtslos achter de geraniums verdwijnen.

Omgeven door onbegrip zitten we daar dan vervolgens te vegeteren. De medische wetenschap maakt dankbaar gebruik van ons gebrek aan energie door ons gek te verklaren. Officieel zijn we psychiatrisch patiënt! We zijn toch te moe om te protesteren…..

Afgelopen week ligt de MEdium in de bus, het blad van de patiëntenvereniging van deze ernstige aandoening. Er staat een artikel in over de spoontheory ofwel lepeltheorie. Deze door Christine Miserandino ontwikkelde theorie maakt in 1 klap duidelijk hoe wij met onze energie moeten woekeren. Hoe zuinig wij moeten zijn op onze energie. Hoe we altijd energie te kort komen.

Pijn kun je bestrijden, met pijn valt te leven, aan pijn kun je zelfs wennen….. Ik crepeer dagelijks van de pijn, dus ik weet er alles van. Gebrek aan energie went nooit. Het is het meest invaliderende aspect van mijn aandoening.

In het artikel zit een vrouw met haar vriendin in een restaurant. Haar maatje wil weten wat het inhoudt om ME te hebben. De vrouw geeft haar een set van 12 lepels. Elke lepel hangt samen met een activiteit die energie kost. Klik hier voor het volledige verhaal:

Ik zocht naar de juiste woorden. Hoe moest ik reageren op een vraag waar ik zelf het antwoord nog nooit op gevonden had? Hoe legde ik uit dat elk detail van iedere dag weer beïnvloed wordt door de ziekte en hoe maakte ik dat dan duidelijk aan een gezond persoon? Ik had het erbij kunnen laten, er een grapje van maken zoals ik gewoonlijk doe en van onderwerp veranderen, maar ik bedacht me dat, wanneer ík het niet eens duidelijk kon maken, hoe ik dan van haar begrip kon verwachten? Als ik het niet eens kon uitleggen aan mijn beste vriendin, hoe zou ik mijn leven dan aan anderen kunnen uitleggen? Ik moest het dus in elk geval proberen.

Op dat moment werd de Lepeltheorie geboren.

Ik greep elke lepel die op tafel lag, joh, ik greep zelfs alle lepels die ik maar zag, ook die van andere tafels. Ik keek in haar ogen en zei tegen haar: ‘Alsjeblieft, hier heb jij een chronische ziekte’.

De vriendin krijgt net al de MEpatiënt een beperkt set lepels per dag toebedeeld. Daar moet ze het mee doen. Heeft een normaal mens misschien wel zestig lepels energie per dag beschikbaar, of tweehonderd zoals Frogs, wij hebben er maar twaalf.

Opstaan en ontbijten kost al een lepel. Een paar boodschappen halen? Een lepel. Aankleden en douchen? Al gauw twee lepels. Zo lopen ze de hele dag na en raad eens? De vriendin komt natuurlijk ernstig lepels te kort. Herkenbaar!

Ook wordt uitgelegd dat je in geval van nood lepels van de dag erna kunt gebruiken. Het nadeel is dat je dan een dag zonder lepels zit. Dan kun je helemaal niks! Ook herkenbaar: Mijn dagen in bed. Weken nu, omdat ik aan het bijkomen ben van mijn retraite.

Zo’n vakantie is eigenlijk gekkenwerk. Weken van tevoren spaar ik al mijn lepels op. Voor zover mogelijk. Dan raak ik het grootste deel kwijt aan de voorbereidingen en de heenreis. Volledig naar de klote kom ik dan op de plaats van bestemming. In de vakantie kan ik alweer gaan sparen voor de terugreis en eenmaal thuis lig ik weken om. Wegens gebrek aan lepels.

Telefoongesprekken, eten, hondje uitlaten? Alles kost lepels. Soms heb ik genoeg energie om te koken, maar lukt het me niet meer om het op te eten bij gebrek aan lepels. Aan een echte lepel heb ik dan helaas niets….

Er is iemand op mijn pad gekomen, die heel wat lepels verorbert. Er wordt een zwaar beroep op Heks gedaan. Soms geeft het leven iemand zo op zijn donder, daar kun je met je petje niet bij. Natuurlijk laat je je broeder of zuster dan niet barsten. Wel is het zaak om goed mijn grenzen aan te geven!

De persoon in kwestie snapt duidelijk helemaal niet hoe het werkt bij Heks, want ondanks herhaalde pogingen om het uit te leggen word ik overlopen.

Al dagen zit ik daar mijn hoofd over te breken. Hoe leg ik nu uit dat je niet zes keer per dag bij me op de stoep kunt staan? En al helemaal niet ’s morgens vroeg of ‘s avonds laat. Hoe maak ik duidelijk, dat ik niet dagelijks in ben voor allerlei bezoekjes. Hoe beperk ik het eindeloze luisteren naar allerlei problemen? Hoe zorg ik dat ik niet telkens wordt benaderd voor allerlei kleine klusjes?

De lepeltheorie! Elk bezoekje, klusje, luistersessie, praatje kost me handenvol lepels. En ik heb er maar zo weinig. Het zegt niets over de compassie, die ik voel. Die is levensgroot. Ik kan er alleen geen scheppen energie instoppen.

Vandaag en gisteren lig ik alweer de gehele dag in bed. Uitgevloerd en uitgekacheld. Ik heb gewoon teveel lepeltjes verstookt van de zomer. Gelukkig was het erg leuk in Plum. Ik ben er gigantisch van opgeknapt. Behalve mijn lamme lijf, dat denkt er heel anders over!

De lepeltheorie. Heel interessant en boeiend. Ik kan er wel achter staan. Toch lig ik liever: Lepeltje/lepeltje als ik mag kiezen.

 

Hoe tekenbestrijding schimmelvorming in de hand werkt en hoe opgelucht ademhalen je humeur verbetert!

Na  mijn vakantie ga ik aan de antibiotica. Ik heb een tekenbeet opgelopen en de plek is licht ontstoken. ‘Ik zie geen kring,’ zegt de huisarts. Nee, maar niet iedereen, die Lyme oploopt krijgt zo’n kring. Er zijn uitzonderingen. Heks reageert altijd anders dan de rest. Een muggenbeet levert intense pijnen op. Wie weet wat er gebeurt na een tekenbeet…..

‘Ik geef je een kuur voor tien dagen,’ mijn huisarts is eruit. Geen risico nemen in dit geval. ‘Twee weken,’ zegt hij als hij mijn gezicht ziet. Heks is als de dood dat ze Lyme oploopt. Het zou absoluut het einde van mijn leven beteekenen. Zonder Lyme is het al een hele heisa om mezelf in de lucht te houden!

‘Je mag niet in de zon met deze medicatie,’ waarschuwt zowel de arts als de apotheek me. Mooi is dat. Verplicht binnen zitten midden in de zomer! Het blijkt niets uit te maken. Het is vreselijk weer. Zonder problemen houd ik me aan het protocol.

Na elf dagen steek ik mijn tong uit naar mezelf. Een bruine tong, helemaal beschimmeld. Bah. De kuur heeft de deur open gezet voor allerhande organismen, die niet in mijn lijf thuishoren. Een kort overleg met de huisarts volgt. Ik stop met de kuur en ga over op de Trisporal. Ik moet nu die schimmelkolonies weer wegwerken.

Intussen werkt mijn LDN niet meer naar behoren. Bijwerking van de schimmels. Ik verrek van de pijn. Ik krijg mezelf nauwelijks in de benen, maar het moet. Hondjes laten zichzelf niet uit. Mijn heupen hangen sinds mijn reisje chronisch uit de kom…..

Met X-benen strompel ik de trap op en af. Gouden tip van mijn jongste zus: Hypermobiliteit zit in de familie.

Denk nu niet dat het slecht gaat met Heks. Ik zit prima in mijn vel. Dat wel. Ik voel me veel beter dan ik me in tijden gevoeld heb. Hoe het komt? Geen idee.

Mijn omgeving is niet wezenlijk anders. Ik ben nog steeds veel te veel alleen. Mijn lijf functioneert onverminderd knudde. Maar elke avond mediteer ik op mijn kussentje voor mijn enorme bel: Gepokt en gemazeld door de ademsoetra! Ik wandel met mijn hondje en ben helemaal hier en nu.

Zaterdagavond is het eindelijk een beetje zwoel als ik mijn laatste rondje met Ysbrandt maak. In een parkje passeer ik een clubje hangmannen. Als ik hen nader zijn de opmerkingen niet van de lucht. ‘Respect, mooie dame, wat zie je er ……’ de man zoekt naar woorden , maar vindt ze niet, ‘zo verzorgd, zo goed…’ Heks groet het gezelschap en wandelt tussen hen door als door een erehaag.

Het is de Godin in me, die zo danst en bloeit. De Boeddha, die in me ademt en wandelt. Het wakker geworden Christusbewustzijn. Noem het hoe je wilt: Ik ben weer in mijn heiligdom aangeland. En ondanks alle gekreukel van de laatste tijd, want geloof me, zo’n lijf is echt geen pretje, ben ik werkelijk thuis. Bij mezelf. I have arrived, I am home!

 

Ãnãpãnasati Soetra

“Lang inademend, weet hij: ‘Ik adem lang in.’ Lang uitademend, weet hij: ‘Ik adem lang uit.’ Kort inademend, weet hij: ‘Ik adem kort in.’ Kort uitademend, weet hij: ‘Ik adem kort uit.'(4)
“Hij traint [zichzelf]: ‘Het gehele lichaam ervarend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Het gehele lichaam ervarend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De lichamelijke formaties kalmerend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De lichamelijke formaties kalmerend, zal ik uitademen.’ 

 “Hij traint [zichzelf]: ‘Vreugde ervarend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Vreugde ervarend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Geluk ervarend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Geluk ervarend, zal ik uitademen.’ 
“Hij traint [zichzelf]: ‘De mentale formaties ervarend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De menale formaties ervarend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De mentale formaties kalmerend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De mentale formaties kalmerend, zal ik uitademen.’ 

 “Hij traint [zichzelf]: ‘De geest ervarend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest ervarend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest tevredenstellend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest tevredenstellend, zal ik uitademen.’
“Hij traint [zichzelf]: ‘De geest concentrerend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest concentrerend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest bevrijdend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘De geest bevrijdend, zal ik uitademen.’

 “Hij traint [zichzelf]: ‘Onbestendigheid beschouwend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Onbestendigheid beschouwend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Ondergang beschouwend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Ondergang beschouwend, zal ik uitademen.'(5)
“Hij traint [zichzelf]: ‘Ophouding beschouwend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Ophouding beschouwend, zal ik uitademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Loslaten beschouwend, zal ik inademen.’ Hij traint [zichzelf]: ‘Loslaten beschouwend, zal ik uitademen.’

Barmhartige Samaritaan komt nog wel eens te laat op afspraak. Dat is het nadeel van empathie. Zonder compassie heb je dat niet! Laat je die ander gewoon lekker creperen door je zeiksnor te drukken of em te smeren…….

Vanmorgen vroeg gaat de bel. Verdorie. Ik wil uitslapen. Ik heb er pas een paar uurtjes dromenland op zitten. Veel te kort. Het is vast weer zo’n idioot van woningbouwvereniging Portaal. Of Museum Boerhaave. Laatstgenoemde is flink aan het verbouwen.

Nu willen ze de staat van mijn huis onderzoeken, in verband met eventuele toekomstige schade. ‘Maar dan moeten jullie bij Portaal zijn. Zij zijn eigenaar, het is hun pand,’ wimpel ik een paar dagen geleden al die toestanden af tegenover een mannetje met meetlint en fototoestel hier in de steeg, ‘Mij zal het een rotzorg zijn of het overeind blijft staan.’ Nou ja, liever wel, maar ik heb geen zin om weer achter van alles aan te jagen uit naam van mijn hopeloze verhuurder.

Geen idee of ze op de hoogte zijn gesteld van de aanstaande werkzaamheden, maar ik ben niet van plan om het te doen. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Slapen bijvoorbeeld. Of beter gezegd een gebrek daaraan. De bel gaat nog een keer. Alleen bij Heks, alsof ik hoofdbewoner ben van dit pand. Je zou het bijna gaan denken.

Ik haal vele kastanjes uit het vuur bij de verhuurder en ik ben de enige die wel eens een bezem en dweil door het portiek haalt. Vorige week nog. Met mijn pijnlijf. Drie dagen last achteraf, maar ja. Het wordt zo smerig, op een gegeven moment kan ik het niet meer aanzien.

Zo is het altijd geweest, overal waar ik heb gewoond was ik de lul met schoonmaken. Vooral vrouwen zijn smerige huisgenoten heb ik ontdekt.

Verwoed probeer ik weer in te slapen. Het lukt niet, potverdorie. Een paar uurtjes later wordt er weer gebeld. Ze zijn wel vasthoudend. En opnieuw gaat de bel, nu hoor ik ook mijn naam. Het lijkt de stem van Steenvrouw wel! De telefoon rinkelt ook nog. Ik sprint naar de keuken. Als ik uit het raam kijk zie ik mijn vriendin in de steeg staan met een krijsende Panter aan haar voeten. Ferguut heeft honger, hij wil naar binnen.

Even later zitten we aan de koffie. Steenvrouw gaat exposeren in het Baljuwhuis in Voorschoten. Zaterdag is de opening. ‘Ik ben helemaal klaar, alles is geregeld. Er wordt een mooi filmpje gemaakt als introductie. In elk geval van mezelf, de mede exposanten laten het een beetje afweten met dit geweldige filmproject, misschien dat één van hen op de valreep nog materiaal aanlevert.’

‘Superleuk schat, zo’n filmpje is nooit weg, je kunt hem mooi op je website zetten!’ Babbeldebabbel, kwekkwekkwek. Intussen drinken we een voortreffelijk bakkie koffie. Met verrukkelijke cocoskoekjes.

‘Het was vanmorgen ijskoud en spekglad, toen ik op weg was naar een afspraak. Ik had geroeid met iemand en we liepen nog te lachen om die gladheid. ‘Tot de volgende keer!’ riep ze terwijl ze afsloeg richting binnenstad. Opeens lag ze plat op haar gat!’ Nou ja, op haar kop, maar dat rijmt niet zo mooi.

‘Er zat een flink gat in haar hoofd, niet ernstig hoor, maar wel veel bloed….. Ze is later nog eventjes naar de dokter gegaan. Die had toch wel drie hechtingen nodig om de boel weer te lijmen. Ook heeft ze drie gekneusde ribben. Best een flinke val dus. Ik was er natuurlijk eventjes mee bezig en zodoende te laat voor mijn afspraak.’

‘Ja, wat moet je dan? Je kunt haar moeilijk laten liggen onder het mom van, sorry hoor, maar ik heb haast. Zoek het uit!’ giebelen we tegen elkaar. ‘Maar we zouden toch meer om onszelf denken, hoe kun je nu zo dom zijn om die vrouw te helpen?’ roep ik quasi verontwaardigd, ‘Laat toch lekker gewoon aan de kant van de weg liggen, leipe barmhartige Samaritaan. Nu was jij weer te laat. Hihihi….’

‘Ja, hihihi, stel je voor, dat je dat doet!’ lacht Steenvrouw. We zijn helemaal melig geworden van dit verhaal. ‘Nou ja, er zijn mensen die dat doen hoor,’ grap ik terug, ‘er  zelfs een verhaal in de bijbel met die thematiek. ‘Ik kan me daar helemaal niets bij voorstellen,’ nu kijkt mijn vriendin verwonderd. Gelukkig maar. Aan mensen, die zich dat moeiteloos kunnen voorstellen heb je niet zoveel.

‘Een ex van Heks deed er nog een schepje ellende bovenop als ik op mijn plaat ging. Zoals in de vakantie. Eerst liet hij me in mijn eentje de hele reis voorbereiden, hij was zelf te druk met stiekem vreemdgaan. Toen reed hij mijn auto in de poeier. Achteraf vermoed ik opzet. Misschien een sneaky poging om onze vakantie te verijdelen? De reparatie liet hij me zelf opknappen. Ook financieel. Geen ‘dank je wel dat je het zo coulant opneemt’. ‘Dank je wel’ komt sowieso niet voor in zijn vocabulaire.’

‘Daarna liet hij me het hele stuk naar Frankrijk  rijden, Tens-apparaat op de hoogste stand tegen de pijn, terwijl hij met een zeiksnorgezicht naast me zat te zwijgen. Vervolgens liet hij me modderen met het opzetten van de tent. Intussen helemaal over mijn theewater verzwikte ik mijn voet. Hij klapte dubbel met een harde krak, de verkeerde kant op. Een misselijkmakend geluid. Hij schold me vervolgens uit voor alles wat lelijk is. ‘Domme koe, het is je eigen schuld, je moet beter dit en dat en zus en zo’ en liet me verder barsten.’

‘Nooit heeft hij geïnformeerd hoe het met mijn pijnlijke voet gesteld was. Gestoord natuurlijk. Die enkel is drie maanden dik geweest.’

Ach Heks, het is ook niet voor te stellen, zo’n houding. Neem het jezelf maar niet kwalijk, dat je je zo te grazen hebt laten nemen door een narcist. Die mensen missen nu eenmaal elke vorm van empathie. Behalve met zichzelf.

Als hij zijn enkel had verstuikt was het voor mij een enkeltje hel geweest. De zorghel, waar geween om een fopspeen is en melktandengeknars. En een eindeloos beroep op mijn overontwikkelde zorgspier door een uit de kluiten gewassen egocentrische kleuter.

Ferguut, de Zwarte Panter, is weer eens de hort op. Heks maakt zich ernstig zorgen. Overal doen mensen hun huizen, schuurtjes en bergingen op slot om voor onbepaalde tijd naar Verwegistan te verkassen. Straks maar weer een rondje roepend door de buurt lopen……

zwarte kater,

De zwarte panter is er weer vandoor. Al een week. Vorige week donderdag heeft hij nog brokjes gegeten, aldus mijn kattenvriendinnetje Joy. Maar toen ik zaterdag terug kwam van mijn vakantie was er geen spoor te bekennen van de panter. Direct had ik een rotgevoel. Zoals altijd wanneer hij er voor langere tijd van tussen gaat. Heks maakt zich zorgen.

Zit hij ergens opgesloten in een schuurtje? Overal zijn mensen op vakantie. ’s Avonds loop ik door de buurt en roep links en rechts bij pakhuizen en garages. Maar nee hoor, niks. Geen gemiauw. Nergens maakt zich een schaduw van de muur los om me te volgen. Het monster blijft onvindbaar.

zwarte kater,

Verblijf in Nibbixwoud tijdens de strenge winter van 2012-2013

Nu gaat mijn zwarte panter wel vaker een paar dagen op stap. Hij kent de buurt goed. Hij kent de hele stad! Half Nederland! Zijn vorige queeste eindigde in Nibbixwoud. Zo’n 80 kilometer verderop…..

Dus goed beschouwd kan hij overal zitten. Het is me er eentje. Zolang hij maar niet opgesloten zit redt hij zich wel. Helaas is het vakantietijd. Mensen sluiten bergingen en schuren af nadat ze er urenlang in hebben zitten rommelen op zoek naar een tent of slaapzak. Wat nu als de panter in zo’n vergeten ruimte is binnengeslopen?

zwarte kater,

In het asiel in Hoorn

Ik spreek hem toe op afstand. Verontschuldig me voor mijn afwezigheid de afgelopen periode. Ik brand kaarsjes en wierook. Roep mijn kattenvriendinnetje aan gene zijde te hulp. Hand in hand struinen we door de buurt. ‘Waar zit dat monster toch lieve Tanneke?’

Vanavond meld ik hem aan als vermist bij diverse kattensites. Bah. Nu is het officieel. De Zwarte Boerenridderkater is weer eens aan het zwerven!

zwarte kater,

Home sweet home. Dat moet nu ook weer gebeuren!

Heerlijke foto’s van een oud hondje. En Ys. Ook niet meer de jongste. Heks is vandaag zelf hoogbejaard, na een weekend lekker aan de zwier te zijn geweest met mijn lief!

oud hondje met grijze snoet oud hondje met grijze snoet

Heks zit in bed. Uit the puffen van een heerlijk weekend. Goeie hemel, wat voel ik me beroerd. Ik ben ergens toch over mijn grenzen gegaan. ‘Dat moet je ook niet doen’, zei Cowboy vanmorgen. Ja, ik weet het. Maar het is soms zo moeilijk om te voelen waar die grens zit met dit rampenlijf. Echt spijt heb ik ook niet. Het waren vrolijke zonnige dagen.

oud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoet

Vandaag ga ik weer in het stramien. Prikken halen, zwemmen (sla ik over), thuiszorg. De fysio is op vakantie, dat scheelt. Vanavond repeteren met het projectkoor. Geen idee hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. Ik zal blij zijn als ik daarna kan crashen……

Wat een gemopper nou weer. Ja, het is niet gauw goed….. Heks is moe. Enerzijds is het leven zo heerlijk. Ik heb niet de hele tijd griep, maar wel een heerlijk liefje. Het is al maanden voorjaar. Mijn nieuwe thuishulp houdt van katten. (Ze heeft er zelf 6!) Ik ben gezegend met vrienden, die van me houden!

hondje in gras met rode pannedaken

 

‘Tel je zegeningen’, zei mijn grootvader altijd. Anderzijds is er veel, waar ik mijn hoofd over breek. Sommige dingen kun je nu eenmaal niet oplossen. Je kunt ze nauwelijks bevatten. Jammer genoeg vreet die poging alleen maar energie. Niet aan te raden dus in mijn situatie…..

hondje rollend  in grashondje rollend  in grashondje rollend  in gras

 

En dan heb ik nog te maken met allemaal praktische ergernis. Problemen rond pijnmedicatie, gedoe rondom de afhandeling van de whiplash, de allergie van Ysbrandt, die opeens heel heftig is, rekeningen, rekeningen, rekeningen…… Een eindeloze stroom uitgaven, om mezelf in de lucht te houden. En nu dus weer een aankomende dierenartsenrekening…….

Maar ja, over zulke dingen moet je ook niet nadenken als de batterij zo leeg is. Alles ziet er altijd veel zonniger uit na een dagje tegen de vlakte liggen 🙂

hondje rollend  in gras hondje rollend  in grashondje rollend  in grashondje tussen fluitenkruid

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles en Art Nouveau in het Hortahuis. Cultuurhappen op de valreep…….

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Cowboy speurt naar een verborgen schat

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Maandag crasht Heks vol overgave. De vakantie eist zijn tol. In tegenstelling tot de rest van de wereld, zijn dit soort activiteiten dodelijk vermoeiend voor mij. Ik heb veel te veel gelopen, dus mijn benen zijn volstrekt verknoopt en verzuurd. Ik kan geen pap meer zeggen en de ervaring leert, dat ik het maar uit moet zitten. Of beter gezegd: liggen…..
Ik begin de dag natuurlijk met de verplichte wandeling door een bos met Ysbrandt. Eerst prik ik een megasuperblaar door. Ongelofelijk: Het ding is nog groter, dan de teen, waar hij op zit.

Zo, dat loopt een stuk aangenamer……

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

Wat een prachtig bordje!

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

De laatste dag van onze minivakantie in het prachtige Brussel is in feite de meest productieve. Eindelijk zijn we een beetje uitgerust, want alweer slapen we schandalig uit. Gelukkig heeft Heks een wekker gezet, anders lagen we waarschijnlijk nu nog te pitten. Goeie bedden, hoor, in dat Golden Tulip Hotel!

We komen ruim op tijd voor het ontbijt, maar het buffet is leeggeroofd door de andere gasten. Een Indische man staat enorm te schelden op een serveerster. Hij heeft groot gelijk, het is een triest restantje wat de klok slaat. En zijn tirade heeft effect: In no time wordt er een nieuwe dubieuze fruitsalade neergezet, bacon en vleeswaren bijgevuld alsmede onze favoriet: Tomaten en komkommer…….

Nu nog alles in de auto proppen. Dan kunnen we eindelijk de stad in. Traditioneel missen we de trein, maar het kan ons niet schelen. We zijn vroeg genoeg voor ons doen. In een slakkengangetje gaan we richting station. We stappen uit in Brussel-Zuid en duiken de vlooienmarkt in de Marollen op. Binnen een minuut heb ik al een geweldig Japans schaaltje op het oog. Raku gestookt en ook nog handbeschilderd. Hier en daar verguld….. Heel bijzonder.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Geschulpt schaaltje met verguld hart.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Ik zwaai er onverschillig mee naar de verkoper: ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Dat roepen ze hier werkelijk bij elk voorwerp, ontdek ik al snel. Maar in dit geval ga ik niet afdingen, ik ben bang, dat ze dan zien hoe mooi dit schaaltje in feite is. Ik sluit de deal en het juweeltje wordt in een paar kranten gewikkeld.

Iets verder zie ik een waanzinnige glinsterstof verscholen in een stapel Arabische bruidskleren. Het blijkt een sprookjesjurk te zijn. ‘Combien?’ Nou, raad eens? ‘Cinq euro!’ Ik rommel nog wat in de stapel, maar de andere jurken zijn allemaal berekend op het Arabisch schoonheidsideaal: Enorm! Naast me staat een Nederlandse vrouw ook verwoed te spitten. Ze houdt ‘mijn’ jurk scherp in de gaten, maar ik laat em niet los. Die gaat mee naar huis! ‘Oh, jammer’, zucht ze,’ Hij is zo ontzettend leuk! Ik zoek zoiets voor mijn dochter!’

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

De Cowboy is intussen ook op jacht, maar zijn aanpak is volstrekt anders. Hij eindigt met een paar koebellen, voor zijn verzameling percussie instrumenten. Heks maakt nog een kapot bord buit. Kapot? Dat is toch niks. Inderdaad, volstrekt belachelijk om zoiets te kopen. Dit is echter zo’n prachtexemplaar, dat ik er toch een paar euro voor over heb. Tot slot vind ik nog een door de wind gevormde woestijnroos. ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Ja, doei. Ik leg de steen terug. De marktkoopman vraagt hoeveel ik ervoor over heb. Nou, 1 euro en dan wil ik er ook dat stukje seleniet, engelensteen, bij. En zo geschiedt.

Na een uurtje zijn we het zat. We gaan koffie drinken en ons beraden op het volgende programmaonderdeel. We willen een route lopen langs allemaal Art Nouveau huizen in de buurt van de prestigieuze Louizalaan, net buiten het centrum.

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

In 1893 ontwierp de architect Victor Horta zijn eerste gebouw in deze totaal nieuwe vormentaal. Andere lokale bouwheren, Van Rysselberghe,  Van de Velde en Hankar volgden in zijn voetsporen. Zo zijn er ter plaatse heel wat panden in deze stijl opgetrokken. Het mooiste daarvan is ongetwijfeld het woonhuis van Horta zelf, tegenwoordig een museum. Cowboy en Heks doorkruisen de wijk en zien heel veel prachtige gevels versierd met bloemmotieven.

Hoogtepunt is ons bezoek aan het Hortahuis. Wat een droom van een gebouw!! Werkelijk alles is mooi, van brievenbus tot luchtrooster. Ronde vormen en licht. ‘De energie vloeit zo prachtig door dit huis, het is gewoonweg Feng Sui!’ merkt Heks op. ‘Horta heeft zich laten inspireren door het verre Oosten, hij was ongetwijfeld bekend met dat fenomeen!’ weet Cowboy te melden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

We kijken uitgebreid rond en nog eens en nog eens. Uiteindelijk hebben we alles in ons opgezogen en dan pas willen we weer naar buiten. Een waardiger afsluiting van ons reisje is niet denkbaar. Geheel tevreden eten we ergens een klein hapje en nemen de trein terug naar m’n trouwe kanarie. Die staat nog steeds voor het hotel geparkeerd. Maar niet lang meer.

Het zit erop. Zondagavond om een uurtje of zeven rijden we weg uit Brussel. De weg is zo goed als leeg. Cowboy zet een lekker jazzmuziekje op, een hele oude crack speelt de sterren van de hemel. Heks neuriet mee en haar maatje knapt een uiltje. Of nee, hij ligt heel stilletjes te luisteren, want af en toe komt er raak commentaar op de muziek. Zo rijden we in een cocon van zingende tevredenheid terug naar onze echte levens.

Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Art Nouveau, Horta huis in Brussel, woonhuis van de architect, tegenwoordig museum

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, HortaArt Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Lekke band en de fietsenmaker op vakantie. Inspirerende ontmoeting met een flexibele dame. Van peuteren in de ziel naar meer uitwendige herstelwerkzaamheden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA naaimachine_kleinLa_Saison_1869_evening_and_reception_gowns

Vandaag eindelijk geen nat pak gehaald tijdens mijn ochtendronde. Wel is mijn band lek. en de fietsenmaker is met vakantie, terwijl zijn winkel wordt verbouwd. Dus ik moet mijn heil elders zoeken, maar ik ben gewoon te lui om naar het eind van de straat te lopen. Daar zit nog een fietsenmaker. Het stikt van de fietsenmakers in de binnenstad, het is gewoon een plaag. Maar als je ze nodig hebt zijn ze dicht of met vakantie. Typisch.

images-202 meetlintJolanda2ztabl5.jpg

Mopper, mopper. Weer zo godvergeten moe vandaag. Zou ik soms toch iets onder de leden hebben? Een vaag virusje ofzo? Frogs was ook al in de lappenmand afgelopen week, dus het zou maar zo kunnen. Omdat ik van mezelf al zo vaak halfzacht ben weet ik soms niet of ik met een griepje of m’n eigen halvezoligheid te maken heb, als ik me niet goed voel.

kleding maken.thumbnail Foto-KPJZZX4N 16383014-De-coupeuse-Posie-Graeme-Evans

Op weg naar huis kom ik een vroegere thuiszorgdame van me tegen. Destijds een studente psychologie, nu alweer lang afgestudeerd. Wat leuk om haar weer te zien! We kletsen bij over haar wederwaardigheden op de arbeidsmarkt. Moeilijk, moeilijk. De banen liggen niet voor het oprapen. ‘Ik werk momenteel bij ‘De Gouden Schaar”‘, vertrouwt ze me toe. Ja, je moet ongelofelijk flexibel zijn om aan de bak te komen tegenwoordig…. Petje af, hoor. Wat een inzet!

Unknown-58beroepenplaatjesCA8CTOST

Vanavond ga ik het Leidse filmfestival bezoeken met de cowboy. We hebben een leuke film uitgezocht. Althans, daar zie het naar uit. Eerst nog even een paar uur slapen, dan de fysiotherapeut. Worden mijn ledematen weer vastgeplakt. Groot kans, dat ik dan weer helemaal bijgetrokken ben. En dan een heerlijk avondje uit. Gewoon hier in dit lekkere suffe provinciestadje…..

mesby_2

Verrassende vakantiebestemming Surfhans en Heksengrietje. Vijf sterren accommodatie, geweldige keuken en fantastisch weer!

img_01992 8429662_orig snoephuisje

Vanmorgen stond Steenvrouw op de stoep. ‘Ik kom maar eens bij je kijken .Heks, want ik hoor en zie maar niks van je afgelopen week.’ Ja, van elke dag iets schrijven naar een week helemaal niets roept natuurlijk allerlei vragen op. Heks had het te druk met leven om te schrijven. Het laatste stukje over mijn kapper heb ik nog niet eens geplaatst, omdat ik er stomweg geen tijd voor had.

images-191 hans en grietje groot1 images-190heksenhuisje

Vorige week ben ik een paar dagen met Surfcowboy op vakantie geweest. En waarheen dan wel? Daar begonnen de problemen al, want Varkentje ging mee en dat sluit heel veel overnachtingsmogelijkheden uit. Na een avond online zoeken vonden we eindelijk een adres in Wageningen, waar hondjes welkom zijn. En waar nog plek was op de valreep….

De volgende morgen stond een gestresste Ysbrandt bij mijn bed. Bolle wangetjes en zenuwachtige opwinding maakten dat ik in no time met hem buiten stond. In mijn pyjama met een jas erover heen rende ik door de stad naar het eerste beste park: Mijn hondje was hartstikke ziek.

hans-grietje img_167Hansgriet3 hans-en-grietje-decor

Zo brachten we uiteindelijk een fantastische vakantie door in Huize Heks. Gelukkig was het prachtig weer, dus we wandelden door de duinen en over het strand. De keuken in dit sprookjesoord is uitstekend, We genoten van een aantal sublieme maaltijden. En allemaal binnen mijn dieet! Wat een goed vakantieadresje hadden we uitgekozen……

De dagen zijn voorbij gevlogen en al veel te snel was het tijd om weer naar huis te gaan. Terug naar het gewone leven. Altijd even wennen na een vakantie, het lijkt alsof je eeuwen bent weggeweest, terwijl het maar een paar dagen betreft. Wonderlijk is dat toch.

2Dsprookje 09 hqdefault181_2 800px-Hans-en-Grietje