Een vrolijke noot helpt tegen depressie en voortijdige dood. Een vrolijke noot maakt van de nood een deugd. Samen zingen zorgt voor eeuwige jeugd! Zolang je die verrekte stemtest overleeft dan! 

Zaterdagmorgen fiets ik al zingend naar Zuid West. ‘Lalalalalala’ lala ik een toonladder omhoog. ‘ Nananana,’ neurie ik een reeks tertsen naar beneden.

Signor Abbate! io sono io sono, io sono ammalato! Santo Padre vieni e datemi la benedizione, la benedizione! Hol’ Sie der Teufel, wenn Sie nicht kommen! Hol’ Sie der Teufel!!!!!!’ galm ik er een stukje Beethoven achteraan.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

En het is waar, ik voel me niet al te jofel en ook ik wil dat iemand me nou eens snel beter maakt. Desnoods door middel van zegening. En ik ben ook zeer geneigd de duvel op je dak te sturen, als je me niet serieus neemt. Ja!

Mijn stem valt me reuze mee na een doorwaakte nacht en een gemeen virusje onder mijn leden. Ontspannen jodel ik ruim drie octaven op en neer. Ik maak me niet al te sappel over die stemtest. Als ik het valse gepiep soms hoor, hier en daar in het koor, al helemaal niet.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Koren zitten vol ouderen!

Heks heeft een fenomenale stem meegekregen van moederskant. Helaas ben ik hem vaak kwijt. Dat komt door mijn ziekte. ME is dodelijk voor je stemgeluid. Ik ben bijna dagelijks schor. Heb heel vaak keelpijn. Vijftien jaar geleden heb ik vijf jaar totaal geen stem gehad. Zingen ging voor geen meter meer. Ik zong opeens zo vals als een kraai. Een bizarre ervaring.

Dus ik ben al meer dan tevreden met de huidige stand van zaken. Idols zal ik niet winnen, maar ik kan nog steeds een aardig moppie zingen.

Ik moet eventjes wachten, want mijn voorgangster is nog bezig. Moeizaam knuppelt ze zich door wat toonladders. Dan is een stuk uit de Mattheüs aan de beurt. Even later staat ze zenuwachtig bij ons in de wachtkamer. Nadat ze de uitslag heeft gekregen is Heks aan de beurt.

Mijn zenuwstelsel is aangestoken door mijn nerveuze koorgenoten. Van het ene op het andere moment ben ik zeiknat van het zweet. Het drupt van mijn voorhoofd, doorweekt mijn kleding. Snel gooi ik een vestje en een jasje uit. Het helpt geen zak.

Oh, wat haat ik het toch als dit gebeurt. Ook een bijverschijnsel van ME. Ik zit al dertig jaar in de overgang. Voor de buitenwereld dan. Het is gewoon een op hol geslagen parasympathisch bijverschijnsel.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Braaf zing ik vervolgens wat terts-oefeningen. ‘Ga nog maar eentje lager,’ zegt de dirigent, ‘Oh, doe er nog maar eentje,,,,’  Waar ik al bang voor was gebeurt: Ze gaan ontdekken hoe ongelofelijk laag ik kan zingen. Gelukkig vindt Wim het op een gegeven moment laag genoeg. Goddank. Ik had nog zeker een octaaf lager kunnen zingen…..

Bovenin mijn register ben ik een paar noten kwijt. Het is natuurlijk nog vroeg in de middag. Dan ben ik nog niet echt warm gezongen. En ik ben verkouden. En… en…… van schrik knijpt mijn stem helemaal dicht.

Pieperig wauwel ik me door een stukje Mattheüs. De zangpedagoge maakt er opmerkingen over. Zweet drupt op de partituur. ‘Je moet meer praten, Heks, articuleren! Misschien moet je wat lessen nemen…..’

‘Ik ga morgen een hele dag klassiek Indiaas zingen, Dhrupad, dat is de beste training voor je stem,’ pareer ik snel haar wellicht verkapte uitnodiging om op les te komen.

‘Als je meer zou ontspannen is er nog heel veel mogelijk met jouw stem,’ zegt de dirigent. Gelukkig ging het laatste stuk voorzingen wel goed. ‘Daar kwam jouw stem opeens tevoorschijn. Er zit echt veel potentieel!’

giphy

‘Ik heb aan stembevrijding gedaan. Daar gebeurde het me regelmatig dat ik helemaal los kwam. Dan heb ik een orgelpijp in mijn keel, medecursisten zeiden dan altijd dat ik moet gaan optreden. Maar dat ga ik niet doen, hoor. Ik zing liever in dit koor.’

De dirigent moet er hartelijk om lachen. Hij ziet het al voor zich. Een optredende Heksenmuis. Met piepstem. Hij hikt nog even na…..

En nog eens als ik opgelucht de ruimte verlaat, nadat ik te horen heb gekregen dat ik gewoon bij de alten mag blijven, met de tekst: ‘Hoera, ik was al bang dat ik naar de bassen moest…..’

Blij dat het voorbij is stap ik op de fiets. VikThor zit braaf te wachten in de fietskar. Wat is het toch een hartje. Het beste hondje van de wereld. Een waardig opvolger van zijn pittige voorganger Ysbrandt.

‘Kom, we gaan eventjes op de koffie bij Steenvrouw, dat is hier om de hoek,’ vertel ik mijn schatje. Hij kijkt me begrijpend aan met zijn gisse oogjes.

Even later loods ik samen met Steenvrouw kar en fiets haar achtertuin in. ‘Ik wil je wat vragen, schat, over depressies. Je bent uiteindelijk deskundige op dat gebied,’ mijn vriendin geeft sinds jaar en dag voorlichting over deze materie. Ze is gepokt en gemazeld als het om mensen in de put gaat.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Net als bij Ganzenbord is het vaak onmogelijk om op eigen kracht uit die put te kruipen. Maar anders dan bij dit bordspel is een ander in jouw put verwelkomen niet de enige weg om er zelf weer uit te komen.

‘Het is belangrijk om professionele hulp te zoeken, Heks, als de zaken er zo voor staan. Zo snel mogelijk. Als iemand zo diep in de misère zit bereik je die persoon niet meer. Het interesseert iemand dan echt niet of hij anderen pijn doet! Door eruit te stappen bijvoorbeeld. Waarom vraag je dit toch allemaal?’

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

‘Niet voor mezelf, schat, schrik maar niet. Ik heb echter ontdekt dat ik iemands depressie heb opgepakt. Soms is het strontvervelend om zo paranormaal te zijn. Maar ook weer goed, want hoe kom je er anders achter dat iemand die je dierbaar is zich zo ongelofelijk rot voelt?’

Met een heleboel tips en aanbevelingen in mijn klep fiets ik weer naar huis. Ik ben toch zo moe, zo godvergeten uitgeput. De dag zit er wat mij betreft weer op.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Een stemtest: Waarom zou je?

Zingen is gezond!

Zingen helpt tegen depressie dementerende…

 

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Een vrolijke noot!

 

 

 

 

 

 

 

Inspiratie: Eerst je kop laten afbijten door een akelige alt, vervolgens je hart laten raken door een geheimzinnige sopraan en tot slot in een baan om de aarde geraken door de heilige dans van een muzikale olifant. En dat alles in bijzonder goed gezelschap!

Zaterdag heb ik een drukke dag. Om 11 uur ’s morgens meld ik me voor een martelsessie bij de fysiotherapeut. Hardhandig haalt ze me uit de knoop. Oh, wat is ze toch gemeen geworden door de jaren heen. Bijna net zo geniepig als de orthopedische fysio. Alleen lacht ze niet smakelijk om mijn gejammer, zoals laatstgenoemde……

Lachen om je pijn is fijn. Om je eigen pijn wel te verstaan. Het is het enige prettige aan pijn. Lachen is het beste medicijn. Anders krijgt die verrekte pijn je klein….

Na de sessie snel ik richting Leidse Hout. Ik laat mijn hondje flink rennen: Vanmiddag moet hij een paar uur in zijn hok. Heks gaat zingen in een Leids Koorproject. Stipt om twee uur schuif ik op mijn plaats. Althans, dat probeer ik. Er zit echter een dame op mijn plek en ze is niet van plan om te gaan wieberen. Sterker nog: Tot mijn verbijstering heeft ze mijn plaats ingepikt. Iets dat ik absoluut haat!

Een horde dames stort zich op Heks. Ik moet niet zeuren. Ik moet er maar naast gaan zitten, in het hoekje achter een pilaar. Of op de bank er achter. Er voor. Links, rechts…… Noem maar op. Iedereen vindt blijkbaar maar dat ik loop te zeiken, maar ik wil gewoon op mijn eigen plek zitten. En met reden: Daar heb ik geen muziekstandaard nodig, kan ik blijven zitten en toch de dirigent zien, kan ik mijn spullen kwijt….. Mijn gedisloceerde schouders kwijt. Ook niet onbelangrijk!

©TOVERHEKS.COM

Het woeste wijf weet van geen wijken. Haar royale matrasachtige lijf neemt de halve bank in beslag. Mezelf in het hoekje ernaast proppen is geen optie. Per gratie Gods mag ik aan de andere kant van de kerkbank zitten.

Eerst komt dan haar vriendin. Waar Heks al jaren naast zit. Maar waar zij nu opeens zonodig naast moet zitten…….. Begrijpelijk, maar overleg het eerst even! Daarnaast een verschrikte vriendelijke dame, waar ik al jaren mee zing. Zij kan hier ook niks aan doen.

Wat een gedoe. Ik ben helemaal van slag en beland uiteindelijk dus op een geweldige kutplek. Ik zit helemaal opgepropt. Er toeteren alten van een andere partij in mijn oor en naast me zit een venijnig oud vrouwtje onophoudelijk in zichzelf en tegen Heks te mopperen.

In de pauze probeer ik het met de alt in kwestie te bespreken. Het ontaardt in een bijzonder onaangename schreeuwpartij. Het mens weet van wanten, ze wil niet wijken. Na een scene vol menopauzaal chagrijn ben ik nog geen stap verder. Ik moet de rest van de middag maar uitzitten op die ellendige plek met mijn schouders in mijn nek.

Wat zijn wij vrouwen toch een hopeloze wezens bij tijd en wijlen. Vooral  als we verzuren tot oude pruimen met nukkige gezichten en verroestte lachspieren…. Dat moet je ten alle tijden zien te voorkomen!

De tenoren troosten me in de pauze. ‘Kom lekker bij ons zitten, Heks, laat die alten toch de rambam krijgen. Ik ben er ook gillend weggelopen vorig jaar. Ook vanwege geruzie rondom een plek. Wat een hopeloze dames zitten daar tussen. Ik snap je frustratie,’ aldus een bijzonder leuke en vlotte vrouwelijke tenor. Ik ben blijkbaar niet de enige met dit soort ervaringen…..

Het gedoe heeft me aangegrepen. Ik lijk wel onzichtbaar. Onbetekenend. Ik doe er helemaal niet toe! De hele wereld wandelt over me heen. Om me vervolgens te vergeten. De pispaal. De zondebok. Een heel arsenaal oude pijn wordt opengetrokken door dit stupide stoomwals-incident. En ik ben weer eens totaal verbijsterd door het totale gebrek aan empathie en inlevingsvermogen van sommige medemensen. Botterikken tot op het bot zijn het.

Zo snel als ik kan ga ik na de repetitie weer met mijn hondje wandelen. Ik probeer hem uit te putten, want vanavond ga ik alweer uit. Het is niet te geloven! Fiederelsje heeft me uitgenodigd voor een experimenteel jazz concert. Jazzclub Hot House heeft weer eens iets georganiseerd. Op een nieuwe locatie. Gelukkig maar, want hun oude locatie is een no go area voor Heks. Teveel traumatische herinneringen.

Aan alles komt een einde: Als je maar lang genoeg wacht. Sociëteit de Burcht is verleden tijd. Alcoholistisch Leiden moet ergens anders gaan doorzakken. De betrokken zuipschuiten zijn dood of op sterven na dood. Of ze liggen in de goot. Einde van een hopeloos tijdperk!

©TOVERHEKS.COM

Lekkere verhalen, Heks. Beetje gefrustreerd? Daar zit toch niemand op te wachten? Inderdaad. Vooral niet als je denkt dat dit verhaaltje over inspirerende zaken gaat!

’s Avonds trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfkwast over mijn bleke kaken. Ik laat alle ergernissen van me afglijden. De wereld is gestoord, maar daarom hoef je jezelf niet gek te laten maken! Vol goede moed fiets ik richting muziekcentrum Quibus aan de Middelstegracht. Als ik binnen kom vliegt mijn vriendin me om de hals.

‘Niets,’ wuift ze als ik vraag wat ze van me krijgt voor het kaartje. ‘Maar je hebt geen knoop.’ wordt afgedaan met ‘Jij ook niet.’ Ze stelt me voor aan haar gezelschap: Twee beeldschone jongedames uit Indonesië. Hoewel ze maar tot mijn middel komen qua lengte steken ze met kop en schouders boven het maaiveld uit als het aankomt op hetgeen ze bereikt hebben in het leven! Beide vrouwen zijn bezig met hun promotieonderzoek en bijna klaar…….

Ik glijd op een stoel naast de ene dame en hoor haar uit over haar onderzoek. Dan ontdekken we van elkaar dat we ons intensief bezig houden met zang. Zij met traditionele Indonesische muziek, ik natuurlijk met Dhrupad en mijn oratoriumkoor.

De andere jongedame gaat binnenkort promoveren op Javaanse Hiphop…..

Wat een leuk en inspirerend gezelschap! Wat een mooie slimme meiden! Wat een passie en wat een drive om zo je dierbaren achter te laten om in een suf Hollands studentenstadje te komen promoveren!

We hebben ruim op tijd afgesproken, dus er is genoeg rijd om te klessebessen. Langzaam druppelt de zaal vol. ‘Ik zie dat er duizenden mensen op het concert zijn afgekomen!’ roept de man van Hot House enthousiast als hij de band aankondigt. Een kleine verwijzing naar Trump. Die krijgt sowieso een flinke veeg uit de pan. Een klein maar uiterst vermakelijk politiek college verder komen de muzikanten het podium op. Het gaat beginnen! Eindelijk!

©TOVERHEKS.COM

Het concert is geweldig. Slechts vier mensen staan er op het podium, maar ze tellen voor tien! Een operazangeres, Claron McFadden, die jazz zingt. Wat een bereik heeft deze vrouw! Ze schuwt het experiment bepaald niet! Heerlijk.

Dan is er nog een stevig gebouwde acrobaat op een Sousafoon: Michel Massot. Het instrument lijkt met hem vergroeid te zijn. Als hij op een gegeven moment circulair ademend over het podium springt wordt het publiek helemaal wild. Boventonen vliegen om je oren. Olifanten duiken op uit de coulissen en Heks ziet zelfs een heuse neushoorn over het podium stampen!

Een frisse jongedame op cello, Marine Horbaczewsk, en een virtuoze Vlaming, Tuur Florizoone, op de accordeon complementeren het gezelschap. De muzikanten zijn zonder uitzondering zeer begaafd. Het is echt smullen voor het verwende oude knarrenpubliek van Hot House.

Het programma is theatraal en intrigerend. Gedurende enige tijd heeft de band geheimen verzameld. Voornamelijk van oudere mensen. Hier zijn de composities op gebaseerd.

Heks is bij het eerste nummer al in tranen. Het is verschrikkelijk en herkenbaar dit lied over zelfdoding door een geliefde. ‘We grijpen het publiek direct bij de lurven met dit eerste lied…..’

‘Mensen zijn helemaal ontroerd als ze horen dat hun geheim gezongen wordt,’ vertelt de zangeres achteraf. We staan al zeker drie kwartier met haar te praten. Mijn gezelschap wil alles weten over haar zangtechniek en de opzet van de voorstelling. De zangeres op haar beurt is zeer geïnteresseerd in wat wij allemaal uitspoken in het dagelijkse leven.

©TOVERHEKS.COM

Ik loop intussen met mijn net aangeschafte CD te zwaaien op zoek naar handtekeningen. Vooral die van de Sousafonist wil ik hebben. Dat is toch zo’n grappige man. Zijn spel heeft me helemaal opgetild. Zijn bijdrage heeft mijn muizenissen rondom het gekrakeel van afgelopen middag spontaan de deur uit gejaagd. Weggeblazen door deze muzikale elegant dansende olifant!

‘Thank you so very much,’ probeer ik als ik ontdek dat hij geen Nederlands spreekt. Ik steek een heel verhaal in het engels af, maar de man kijkt of hij water ziet branden. Hij spreekt uitsluitend frans. Gelukkig is dat geen probleem voor Heks.

De zangeres spreekt alle drie deze talen werkelijk perfect. Zonder accent. Bizar!  We verbazen ons er achteraf over. Zelf kunnen we ook wel een redelijk woordje over de grens brabbelen, maar dit grenst aan het onwaarschijnlijke. Wat een bijzonder getalenteerde vrouw!

Zo heeft Heks een heerlijke avond. Enigszins zwevend verlaat ik het pand: Ik ben in de zevende hemel! Het is al tegen twaalven als ik eindelijk het laatste rondje met VikThor loop. Dank je wel Fiederelsje voor deze superdate. Het was fantastisch!

Hier kun je alles lezen rondom deze voorstelling en de makers ervan: Secrets met Claron McFadden en het jazztrio Massot-Florizoone-Horbaczewski. 

©TOVERHEKS.COM

Bonte Avond bij Ex Animo: Heks zingt ook een moppie mee! Solo welteverstaan: Chandrakauns, Alaap en Compositie!

 

Een paar weken geleden geef ik me op om mee te zingen met een cantate van Bach op de Bonte Avond van mijn koor. Hoewel ik me zo snel mogelijk aanmeld beland ik toch linea recta op de reservelijst. Het lot van vele alten en sopranen overal ter wereld……

Na een paar dagen krijg ik bericht over de oefendata. Goeie hemel. Ik word geacht zeker twee, drie keer op te draven. Alleen maar om op de reservebank te zitten. Ik zou een slecht voetballer zijn, want ik gooi direct de handdoek in de ring. ‘Ik ga wel een stukje Indiaas zingen,’ roep ik in een dolle bui.

Hoe moeilijk kan het zijn? Ik studeer tenslotte al zo’n tien jaar op die materie…..

Een week later heb ik al spijt. Ik zit in een hele slechte periode met mijn lijf en stik sterf crepeer van de pijn. Dan krijg ik er nog die enorme huidinfectie bovenop. Met drain. Getver. Griep, verkoudheden en bronchitis teisteren me zonder ophouden. Ik puf snuf en snotter de pan uit. En dan lig ik ook nog met de halve wereld in de clinch, inclusief mezelf, omdat ik geen Pleegzuster Bloedwijn meer wil zijn.

Net als ik denk dat ik het maar moet afzeggen krijg ik grip op de materie. Privé een dagje zingen met mijn juf doet wonderen. We knutselen een kleine opvoering in elkaar en zetten alle stembewegingen vast tot op de millimeter. Verwoed zit ik daarna op een paar zinnetjes Alaap en het eerste deel compositie van Chandrakauns te studeren. Oh, oh, wat is het toch moeilijk om dit goed te doen.

Maar het lukt! Na jaren heb ik me de kunst van het rondzingen uiteindelijk eigen gemaakt. Niet langer balk ik als een ezel in een poging Indiaas te klinken. Ik zwiep niet meer van de ene naar de andere toon, maar ik zing de hele weg. En dat is te horen!

Alleen kan ik nog steeds geen enkele raga zomaar zingen. ‘Laat eens iets horen,’ zeggen mensen soms tegen me als ze ontdekken waar ik me mee bezig houd. Ik moet hen dan teleurstellen. Tot nu toe dan. Want er gaat verandering in komen!

Nadat ik een hele week heb zitten ploeteren op die paar zinnetjes ga ik zondag een dag zingen met de Dhrupad Bitches, het vaste groepje vrouwen waarmee ik al jaren deze zangstijl bestudeer.

Ik moet vroeg op, iets waar ik totaal niet tegen kan. Het kost me altijd uren om een beetje uit de kreukels te komen. Daar is natuurlijk geen tijd voor.

Hondsberoerd, onder de pijnstillers en met mijn Tensapparaat in de hoogste stand sta ik om even over negenen achter het station. Een klasgenootje rijdt met me mee naar Barendrecht.

Ik heb maar kort geslapen, want zaterdagavond heb ik met mijn koor meegezongen met de kerstviering van het kinderkoor en jeugdkoor in de Hooglandse kerk. Heel gezellig. Glühwein toe. Keurig om tien uur thuis, maar nog onontkoombaar doorgestuiterd tot twee uur ’s nachts: Mijn lijf heeft de grootst mogelijke moeite om aan iets te beginnen, maar ook om te stoppen!

Ik vertel mijn zangmaatje over de problemen rond mijn optreden komende dinsdag. ‘Mijn Tampoera moet nog in ma gestemd worden. Hij is sowieso erg ontstemd. Ook klinkt het voor geen meter als ik mezelf begeleid. Ik zit maar zo’n beetje over die snaren te harken als ik tegelijkertijd zing. Vooral bij de compositie. Vanwege het daarin aanwezige ritme denk ik…..’

‘Laat nog een Tampoera meespelen via je telefoon, je hebt daar uitstekende appjes voor…’ is haar eerste tip. Er volgen er nog meer. Ook biedt mijn maatje aan om aan het eind van de dag mijn Tampoera voor me te stemmen. ‘Heb je een stemapparaat?’ Ik beaam het. Ik kan er alleen niet mee overweg……

De gehele zondag zing ik Chandrakauns met de Bitches. Onder de middag krijgen we een heerlijk bordje Dahl, zoals altijd! Ik krijg zelfs een grote pot mee naar huis!

Op de terugweg heb ik goede moed, dat het optreden ergens op zal gaan lijken. Er zitten uiteindelijk zeker honderd mensen in die zaal. Dan moet je wel een beetje goed voor de dag komen natuurlijk.

Mijn zangmaatje gaat nog even met me mee naar huis en stemt mijn Tampoera. ‘Mooi geluid zit erin, Heks. Het is echt een hele goeie!’ Ik weet het. Mijn juf heeft ooit een prachtexemplaar voor mee meegenomen uit India.

Maandag houd ik de gehele dag mijn mond. Ik ben schor van al het zingen, de keel is de grote zwakke plek van MEpatienten. Ik heb altijd keelpijn. Elke dag. En ik ben regelmatig mijn stem kwijt. Vooral als ik erg moe ben. Ik heb om die reden wel eens vijf jaar achter elkaar niet kunnen zingen. Vreselijk!

Als ik die stomme ziekte niet had, was ik misschien wel operazangeres intussen. In mijn zieke keelgat zit een juweeltje van een stem. Een stem als een klok. Een orgelpijp. Een scheepstoeter!

Nu heb ik toch mooi dinsdag weer wat bereik. Het dagje zwijgen heeft geholpen. Wel loop ik ’s middags enorm te niezen.  Grote snotklodders vliegen in de rondte. Zul je net zien. Word ik op het nippertje weer snipverkouden!

Ik gooi mezelf vol met paracetamol, ibuprofen, PeaPure, neusdruppels en dropjes. Dat helpt. Het niezen houdt op. De snotgolven bedaren, de rochelstorm gaat liggen. Er komt weer wat lucht in mijn holtes. Wel zo prettig voor de resonantie. Ik neem nog een straf bakkie koffie toe. Ik ben er helemaal klaar voor!

Dan stop ik Tampoera, Harman Cardonbox en mezelf in de auto. Het is zover. Ik ga optreden met Indiase zang.

Mijn Tampoera is opnieuw zwaar ontstemd, omdat hij is omgevallen toen ik de deur op slot deed. Gelukkig is ie nog helemaal heel, maar erop spelen is geen optie. Heks vindt het niet zo erg. Ik kan nu eenmaal veel mooier zingen als ik niet word afgeleid door het bespelen van dit instrument.

‘Ik heb de Tampoera louter ter decoratie bij me,’ vertel ik mijn publiek dan ook. Ik zing voor hen met op de achtergrond elektronische tampoerageluiden van de app. Omdat de Harman Cardonbox zo goed van kwaliteit is, klinkt het best aardig. ‘Hij stond te hard, Heks, ik kon je niet goed horen,’ zegt de een achteraf. ‘Perfect geluid erbij, je was prima te verstaan,’ aldus een ander.

Uiteindelijk zit ik heerlijk te zingen. Ik heb even moeite om het begin te vinden. Door de zenuwen natuurlijk. Maar ik laat me niet gek maken en zoek het rustig op. Dan begin ik ook werkelijk. ‘AHAHAHAHA’, jammer ik. De opening is schrijnend. Een hele akelig lijdende NI houdt het publiek in zijn greep. Hij lost op naar de SA.

Mijn stem kronkelt omlaag. Mijn ogen zakken dicht. Ik ga helemaal op in de muziek. En ik geniet ervan! Het is leuk om te doen. Als ik af en toe mijn ogen open doe zie ik verraste gezichten. Maar geen verveelde gezichten. Ook zitten er geen mensen met hun vingers in de oren. So far, so good!

In een mum van tijd is de Alaap doorgezongen. Normaal gesproken doe je daar zo’n klein uur over, maar ik ben binnen twee minuten klaar. Het is slechts een tipje van de Indiase sluier, die ik hier oplicht. Ik begin aan de compositie.

Ook dit gedeelte verloopt goed. Een klein foutje daargelaten dan. Ach, het leven is nu eenmaal niet volmaakt. Als de laatste tonen versterven zit iedereen een beetje verbaasd naar me te kijken. Nu al voorbij? Ja. Ik wilde slechts een kleine indruk geven  van deze muziekstijl.

En dat is gelukt! Na het concert komen veel koorgenoten naar me toe om me te complimenteren. Het varieert van ‘Ik weet niet of ik het mooi vind, maar het is wel bijzonder,’ tot ‘Wat prachtig gezongen, Heks, echt heel bijzonder,’ en alles wat daartussen zit.

‘Ik vond altijd al, dat je iets bijzonders hebt,’ een lange man staat schaamteloos met me te flirten. Wat gek. Zit hij ook op het koor? Naast hem staat een bas om het hardst mee te flirten. Heks heeft over aandacht niet te klagen vanavond…..

Als ik later thuis nog uren door de kamer stuiter geeft ik mezelf ook een compliment. ‘Dat heb je toch maar weer mooi geflikt, Toverheks, je moet het toch maar durven en vervolgens toch ook maar weer doen….’ Maar laat ik het nu ook heel leuk vinden om die doen. Ik heb performen altijd leuk gevonden. Of het nu het bespelen van een dwarsfluit is of theater maken of Indiaas zingen: Ik heb er altijd van genoten!

 

 

 

 

 

 

Peter van de Hurk bij Umberto Tan. Dat is schrikken voor een aantal aanwezigen! Heks geniet van wat ze ziet. Behalve van dat stuk verdriet van een Levchenko. Dat is dan weer pure verspilling van zendtijd.

Woensdagavond val ik in slaap voor de TV. Ik dommel en droom. Ik dobber, ga kopje onder, kom even boven en zak weer weg. Ik moet de hond nog uitlaten. Om half drie loop ik met Varkentje door een doodstille steeg. De realiteit is onwerkelijk. Geen zuchtje wind, geen geluid. De stad slaapt. De natuur slaapt.

Natuurlijk ben ik vanmorgen een wrak. Gebroken nachten leveren halvezolige dagen op. Traag kom ik op gang. Aan het begin van de middag rijd ik naar Barendrecht. Ik ga lekker Indiaas zingen: Dhrupad.  Een privéles. Doe maar duur. Lekker luxe.

Het is heerlijk weer. De nieuwe A4 zorgt ervoor dat ik in een mum van tijd voor het kleine dijkhuis parkeer. In het souterrain tref ik mijn juf. We maken koffie en kletsen even bij. ‘Hoe is het me je, Heks?’ Ik vertel haar over mijn rare amoebeleventje. Het ontdekken van de gruwelijkheid van het echte bestaan. ‘Ik droomde vannacht van een afgehakt hoofd!’

‘Hè getsie, Heks, dat is ook gebeurd. Heb je het nieuws niet gezien? Er is vanmorgen ergens een afgehakt hoofd op de stoep gelegd. Een afrekening in de onderwereld. Afschuwelijk en gruwelijk. Wat gek dat jij daarvan droomt….’

Ja, vreemd. Gisteren zie ik Peter van der Hurk op televisie bij Umberto Tan. Op uitzending gemist. Ik kreeg een tip van mijn therapeute. Zij is net als Heks fan van deze bijzondere man.

‘Op een gegeven moment zei hij iets tegen Umberto. Die schrok zich een ongeluk en zat een partij te draaien op zijn stoel…! Hij durfde het niet aan! Alsof hij weet ik wat te verbergen heeft. Heel grappig. Je moet echt even kijken, Heks.’

En dat doe ik. Het duurt een hele tijd voordat Peter van der Hurk aan bod komt. Eerst krijgen we nog een vreselijk ex-voetballer uit de Oekraïne voorgeschoteld, die met zijn seksistische narcistische flauwekul bakken aandacht opslorpt. De sukkel, Evgeniy Levchenko,  wordt elders op het web al subliem afgekraakt door Nico Dijkshoorn. Dus ik laat het hierbij.

Maar gottegot, je zal toch wakker worden naast dit angstige schoothondje, dit opgepoetste misogyne poedeltje…..Zoals Victoria Koblenko elke morgen. Wakker schrikken bedoel ik. Hopeloos!

Maar dan is het zo ver. Eindelijk is onze nationale paragnost aan de beurt.

Peter van der Hurk heeft een prijs gewonnen. Hij is door de lezers van Paravisie gekozen tot medium van het jaar. Toe maar. Wat mij betreft is hij medium van de eeuw. De man steekt met kop en schouders boven zijn collega’s uit. Maar goed. Toch van harte gefeliciteerd!

PETER VAN DER HURK

Dit is waarschijnlijk de aanleiding voor de uitnodiging van vanavond om aanwezig te zijn in ‘Late Night’. Er wordt wat heen en weer gepraat over dit onderwerp. Ja, daar zit je dan als hoogsensitief persoon tussen de dikhuidige Darwinmensen. Krijg je weer al die vooroordelen en angsthazerij naar je hoofd. Uiteindelijk moet Peter zich natuurlijk weer bewijzen. Dat is wat mensen willen. Laat maar zien dat je het kunt. Dat kunstje.

‘Hou op met je bewijzen, Heks. Wat er in iemands kop zit kun je toch niet veranderen. Gewoon je ding doen en je nergens meer voor verdedigen,’ was zijn advies aan mij nog niet zo lang geleden. Ik zie hem nu ook geen krimp geven. ‘Ik scoor 80%,’ deelt hij nog even mee. Gewoon wetenschappelijk bewezen. Deze man heeft zijn sporen verdiend door mee te helpen met het oplossen van misdrijven…..

Peter raakt behoorlijk op dreef als hij de foto van een willekeurig iemand uit het publiek in handen krijgt. Zachtjes wrijft hij over deze ‘inductor’. Vervolgens spuit hij uit het blinde niks allerlei zeer persoonlijke informatie over degene op de foto. De eigenaars van de foto, degenen op de foto, staan verbijsterd te kijken. Het meeste is raak.

Geen ‘cold reading’, waar bij je heel veel uit de interactie met de ander haalt. Slechts met de inductor in de hand geeft hij allerlei treffende informatie. ‘Jij kunt dit ook, Heks. Maar let op: Het interesseert de mensen geen bal, waar jij je informatie vandaan haalt. Ze willen gewoon geholpen worden…’ zei hij onlangs tegen me.

Nu ik hem weer zo bezig zie, deze keer met andere mensen, valt het me weer op hoe snel en trefzeker hij werkt. Er zit nauwelijks iets tussen. Het is zoals met Alex Orbito en spiritueel genezen: Hier is een meester aan het werk. Iemand van het hoogste niveau. En zoals altijd in zulke gevallen is hij super bescheiden. Het is wel een man met flair. En ook zo grappig. Maar hij laat zichzelf niet gelden in wat hij doet. Hij is dienstbaar.

Ik schrik als ik hem hoor vertellen over zijn fysieke problemen vorig jaar. Dit werk kan een grote wissel op je trekken! Mijn hart gaat naar hem uit!

‘Heks, jij kunt ook genezen. Daar moet je iets mee doen. Als er weer mensen bij je komen met problemen: Behandel hen dan! Dan ben je zo uit de sores!’

‘Maar Heks, ik wist helemaal niet dat jij dat kunt, genezen met je handen,’ roept mijn juf als ik vertel over al deze zaken. ‘Ik ben gediplomeerd Toverheks. Ik heb er jarenlang voor op school gezeten bij de Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal Begaafden, nu het Johan Borgman College. Ik heb zelfs een tijdje een eigen praktijk gehad met alles erop en eraan. Het is niet iets waar je nu echt van droomt als kind. Het komt op je pad en ik heb er niet altijd zin in gehad…..’ Zacht uitgedrukt.

Ik zit in de muziekkamer van het dijkhuisje in Barendrecht. Mijn juf en ik zijn bijgekletst. We gaan zingen. Eerst zo laag mogelijk AAAAAAAaaaaaaa. Dan:  Chandrakauns!

Onze stemmen glijden beurtelings om de riedels boventonen geproduceerd door de Tampoera. Mijn juf zingt voor en ik volg. Later speelt haar man op de Pakhawaj het ritme. Gedrieën dobberen we enige tijd in een andere wereld.

Juf improviseert. Haar stem vliegt omhoog. Indringend. Gepassioneerd. Ik reageer met het op en neer glijden van mijn stem. Heel snel, waardoor een raar effect ontstaat. Het is hierbij belangrijk, dat je van boven naar beneden denkt, terwijl je het doet…. Juf moet lachen. Het klinkt ook grappig.

De middag eindigt met een wandeling langs de dijk met mijn onvolprezen hondje. Hij heeft rustig in de auto op me liggen wachten. Nu is hij aan de beurt.

Voor ik ga slapen spreek ik met Engel op de chat. Morgen ga ik haar nieuwe huisje bekijken. Een wonder naar het schijnt…! Zij is ook een heks in ruste net als Heks. Met genezende handen. ‘Ik voelde me heel goed toen ik er actief mee bezig was,’ laat ze me weten.

‘Eerlijk gezegd voel ik me altijd het beste als ik vanuit dat principe leef. Genezen. Helen. Liefde. Verbinding,’ schrijf ik terug. En dat moet ik dan ook maar doen. Alle woede en ontzetting ten spijt. Alle narcisten en psychopaten ten spijt. Alle onredelijkheid ten spijt.

Schelden?

Scheldt kwijt!

Op de terugweg uit Barendrecht knal ik bijna op een auto voor me. De vrouw stopt voor een fietser, die op de stoep rustig staat te wachten en geen voorrang heeft. Abrupt. Ik en de persoon achter me staan gierend op de rem. Het gaat maar net goed. Geen auto in mijn nek vandaag. Deze onnodige actie is vriendelijk bedoeld misschien, maar levensgevaarlijk. Heks toetert! Als ik naast haar sta bij een stoplicht zit ze me smalend uit te lachen. Ik zit nog scheldend te klappertanden. Bizar toch weer.

Even later ben ik thuis. Ik ga iemand energetisch op afstand behandelen. Bij wijze van vingeroefening. Ik zak met mijn bewustzijn weg in die speciale liefdesenergie. Maak contact met die oneindige bron. Ga mezelf heel goed voelen. Ja, de wereld is gek. Veel mensen halen goedbedoeld de raarste capriolen uit. Levensgevaarlijk soms. En heel veel mensen hebben totaal geen goede bedoelingen….. Ook dat nog! Maar dit voelt goed. Dit is waarom je het doet. Leven.

Leven vanuit je hart.

‘Het is een heel moeilijk en zwaar beroep. De wereld is vaak geen fijne plek.  Dit jaar heb ik geen voorspellingen gedaan voor het nieuwe jaar, ik had er geen zin in. Ik zie alleen maar narigheid…..’ zegt de beroemde paragnost tegen Umberto Tan. Heks is dus niet de enige die af en toe somber is over onze prachtige blauwe planeet en diens bewoners. Met name de kroon van de schepping laat het nogal eens afweten…..

Haha, Toverheks. Je moet jezelf niet zo noemen hoor, als er mensen bij je komen! Dan schrikken ze zich een hoedje!’ raadt Peter van der Hurk me aan tot besluit van zijn consult afgelopen januari. Nou ja, ik hou wel van een hoedje hier en daar…. Hij gniffelt nog even na. ‘Je bent een schat, ik vind je een schat, Toverheks! Haha!’

Dagje Indiaas zingen met Dhrupadbitches draait uit op een verrukkelijke eindeloze privéles! Heks zingt de sterren zodanig rond van de hemel, dat ze promoveert van balkende ezel naar zangeres! Niet gek. Ik hoop dat ik ook op andere gebieden snel ezel af ben…..

‘Lieve juf, we hebben toch morgen een lesdag Indiase zang? Ik kan de mail met data niet meer vinden….’ sms ik zondagmiddag naar onze opper-Dhrupadbitch. Het duurt eventjes voordat ik antwoord krijg. Juf is niet zo multimedia minded. ‘Jazeker, maar bijna niemand kan. We zijn maar met z’n drietjes! Geeft niks. We gaan gewoon lekker zingen.’

‘Ik kom!’ schrijf ik terug. Zodoende kruip ik vroeg in mijn bed, slaap helaas slecht en schrik na een doorwaakte nacht toch wakker uit een diepe slaap… Brakjes organiseer ik mezelf de auto in. Redelijk op tijd arriveer ik in Barendrecht. Juf staat al op de uitkijk. ‘Je bent de enige vandaag!’ roept ze vrolijk, ‘Lekker he, krijg je alle aandacht!’ Snel ruimt ze de muziekkamer een beetje op. ‘Kom, dan gaan we eerst maar eens koffie drinken….’

We stommelen de trap op naar de gezellige keuken. Met dampende koffie voor onze neus wisselen we de laatste nieuwtjes uit. We hebben elkaar een half jaar niet gezien! We hebben allebei van alles meegemaakt, dus onze monden staan niet stil.

Dan dalen we weer de trap af naar die magische gewijde ruimte vol Tampoera’s en Pakhawajs. Juf begint te spelen. Onze stemmen voegen zich in het gordijn boventonen, dat zich uit de Tampoera losmaakt. ‘AAAAAAAAAaaaaaaaaa’ brommen we steeds lager. Mijn stem zakt in mijn borstkas, doet mijn hele lijf zachte vibreren. Naar nog lagere regionen volg ik de toon. Soms ontglipt ‘ie me, dan pak ik em iets hoger weer op en glijd opnieuw naar beneden. Tot de diepst haalbare klank zich ontspannen in me opent.

©Toverheks.com

De tijdloze tijd verstrijkt terwijl wij in klank verstillen. Af en toe wisselen we een blik. Glimlachen verrukt naar elkaar. Het is toch zo heerlijk om te doen! Soms zitten we minuten lang met gesloten ogen en proeven de klanken, riedels boventonen, muziek.

Aansluitend zingen we nog wat oefeningen en daarna wandelen we met Ysbrandt langs de dijk. Het is stralend weer. Lenteachtig. Je proeft de belofte van nieuw leven in de lucht. Mijn hondje vliegt enthousiast achter een bal aan.

Later kookt juf een pan verrukkelijke Dahl. We smikkelen en smullen. ‘Ik eet niet te veel hoor, want dan word ik zo slaperig,’ beweert mijn vriendin halverwege. ‘Ik ook niet,’ antwoord ik, terwijl ik nog een bordje op schep. En ook juf zit alweer met een nieuw bord van dit goddelijke voedsel voor haar neus.

Natuurlijk zijn we sloom en slaperig na dit feestmaal. Een straf bakkie koffie wekt ons weer toe leven. ’s Middags zingen we de alaap van Chandrakauns. Dat is het inleidende deel van deze compositie. Zonder enigerlei tekst van betekenis, maar met louter onzinwoordjes. Hierin verken je als het ware de muzikale mogelijkheden van de raga. Juf zingt voor en ik volg. Lekker. Ik hoef helemaal nergens aan te denken. Gewoon zingen. Rondzingen. De hele weg zingen. Overgave aan mijn stem in dit moment.

‘Heks, je bent echt heel goed aan het zingen. Ik hoor je helemaal niet meer balken als een ezel. Aan het eind merk ik wel dat je moe word. Maar je bent ongelofelijk vooruit gegaan, zelfs nu je een tijdje niet bent geweest. Zo zie je maar, dingen moeten ook indalen. Je hebt je dat rondzingen en verbinden eigen gemaakt!’

Heks zit trots te glimmen. Ik ben tot zangeres gepromoveerd en ezel af! Wat een heugelijke mededeling. Ik hoop dat deze promotie ook voor andere gebieden in mijn leven op gaat. Het feit dat ik me zo menig maal aan dezelfde narcistische steen heb gestoten, iets wat een gemiddelde ezel in het gemeen nooit zou presteren, heeft me in mijn treurige optiek helaas tot mega ezel bestempeld.

Na de alaap zingen de eerste zinnen van de compositie. Alleen die eerste zinnen. Eindeloos. Als we ophouden zegt juf: ‘Bij mijn leraar in India doe ik hier gerust een hele dag over. Alleen maar de eerste zinnetjes. Herhalen, herhalen.’ Ze grinnikt. Ik weet het: Daar kunnen wij ons niets bij voorstellen. Dat is hele andere koek…..

Later loop ik nog een grote ronde met Ysbrandt voordat ik weer naar huis rij. Wat een heerlijk dagje. We gaan dit vaker zo doen. Zingen, kletsen, beetje wandelen. Lachen en genieten. Ik heb de beste en liefste zangjuf ooit!

Juf komt eten! Dhrupadbitch, Dhrupadwitch, Frogs en Cowboy genieten van godenmaal in Huize Heks!

DHRUPAD

Vrijdag is het dan eindelijk zover. Mijn Juf Indiase zang komt eten! Het zit al een hele tijd in de pen, maar het kwam er maar niet van. De moeilijkheid was om het zo te plannen, dat Frogs ook kon komen. Hij gaat haar interviewen over haar nieuwste CD. Binnenkort komt die recensie in het wereldmuziekblad Jazzism. Later komt er ook een interview op een website voor wereldmuziek.

DHRUPAD

Mijn vriend de recensent heeft zich goed voorbereid. Afgelopen woensdag liep hij hier de deur uit met een enorme stapel boeken over Dhrupad, de Noord-Indiase muziekstijl, die mijn docente beoefent. Hem kennende leest hij zich eerst goed in.

DHRUPAD

Terwijl ik nog snel het hondje uitlaat en wat laatste boodschappen doe, gaat mijn Iphone. Het is mijn juf. ‘Heks, we zijn er al bijna. We hebben nergens in de file gestaan en rijden nu Leiden in. Tot zo!’

DHRUPAD

Vrijdagmiddag zonder langzaam rijdend of stilstaand verkeer. Hoe is het mogelijk? Ze zijn drie kwartier eerder dan gepland! Ik moet de sokken erin zetten. Ik gooi mezelf en mijn hondje in een hogere versnelling en doe in een kwartier, waar ik een uur voor had uitgetrokken…..

DHRUPAD

Ik ben nog geen vijf minuten thuis, of mijn vrienden melden zich. Oh, wat gezellig! We drinken thee en kwetteren er lustig op los. Terwijl ik ga koken, neem Frogs zijn interview af. Ik hoor de stem van Juf vertellen over deze bijzondere muziekbeoefening. Waarna mijn vriend nieuwe vragen afvuurt.

Een uurtje later voegt Cowboy zich bij ons. Heks zet een blad met hapjes in de woonkamer en Frogs maakt de wijn open. We klinken. Geanimeerd zitten we te praten. En vooral ook te luisteren naar al die verhalen, die de ander in zich meedraagt.

DHRUPAD

Heks heeft zich enorm uitgesloofd met het eten. Aan tafel wordt het dan ook eindelijk eventjes doodstil. Het mooiste compliment voor de kok. Maar al snel laaien de verhalen weer op. Juf vertelt over haar reizen als jonge vrouw in India. Ze zijn vaak hilarisch. Een onverschrokken jong meisje met een beer van een beschermengel raakt in allerlei vreemde toestanden verzeild.

Om uiteindelijk te landen bij een leraar Dhrupad. ‘Had je niet gedacht hè, Heks? Dat ik zoveel wilde avonturen heb beleefd? Je dacht natuurlijk, dat ik zo saai en suffig en netjes was?’ Nou, dat dacht ik helemaal niet, daar is ze veel te ondeugend voor! Wel ben ik onder de indruk van haar tomeloze gang door het leven. Met die passie van haar, Dhrupad!

DHRUPAD

‘Maandag vertrek ik naar India, lekker zelf een paar weken les nemen.’ Vergenoegd kijkt Juf me aan, ‘Wat een heerlijke avond Heks. Dat gaan we gauw weer doen, dan neem ik mijn man mee!’

We hebben namelijk ontdekt, dat Frogs op vrijdag vaak aan het eind van de middag vanuit Spijkernisse naar Leiden vertrekt. Het is dan een fluitje van een cent voor hem om Juf in Barendrecht op te halen. Vandaag heeft hij dat ook gedaan, de schat.

DHRUPAD

Na het eten brengen we mijn lieve gekke docente  met z’n allen naar het station. Ze gaat terug met het openbaar vervoer. Eerst de trein, dan de metro en tot slot de bus. Dan nog een stukje lopen…..

DHRUPAD

DHRUPAD

 

 

SAMEN ZINGEN!!! Goddelijke adem alom, heks heeft het er maar druk mee, even op adem komen……

Kunnen engelen eigenlijk ademen?

Hoe doen engelen dat eigenlijk met die goddelijke adem?

Gisteren in mijn kerk, waar god ook een vrouw is, preekte de dominee over zingen. De adem van god. Hoe god de mens adem in blies. Hoe zingen de verbinding van de ziel met het goddelijke symboliseert. Hoe je in samenzang deze ervaring deelt. Een prachtig gedicht van Willem Barnard , Zingen in de kerk, kwam voorbij. Er werden natuurlijk ook de nodige liederen door ons ten gehore gebracht. En tot slot zong onze voorganger de zegen. Hij heeft een prachtige stem, ook nog.

De adem van god in het Gregoriaans

De adem van god in het Gregoriaans

Vandaag was het alweer zang wat de klok sloeg. Indiaas deze keer. We zonken met onze stemmen moedertje aarde in door een uur lang Aaaa te zingen, zo laag mogelijk. We verbonden ons met  de adem van de godin, bezongen de godheid Krishna….

Krishna's goddelijke adem

Krishna’s goddelijke adem

Er stond weer een geweldige Indiase maaltijd voor ons klaar in de pauze. Daarna lag heks gestekt op de enorme trampoline in de achtertuin. Wat een feest, m’n snuit in de zon! Dat was lang geleden……Om me heen hoorde ik het gekwebbel van de andere dames. Nieuwtjes werden uitgewisseld. Een enkeling schreef ijverig een ‘partituur’ over.

De middag besteedden we aan het instuderen van een nieuwe compositie. Het ging erin als koek bij mij. ‘Hoor die heks eens alles perfect doen vandaag!’ riep Marianne, onze juf. Heks trots natuurlijk. Maar ook blij: Lekker hoor, zo’n flitsende dag!

Sarangi

Sarangi

Aan het einde van de middag kregen we nog een privé-concert van Marianne Svazek en Celine Wadier. Ze gaven ons een voorproefje van een uitvoering, die morgen voor hen op het programma staat. Celine had prachtige muziek gecomponeerd op Hindoestaanse teksten. Haar warme stem vertolkte de tekst met een fraai Frans accent. Tegelijkertijd bespeelde ze de piano, Marianne begeleidde het geheel op de Sarangi, een soort Indiase viool. Wat leuk om haar daarop te horen spelen. Een primeur voor me.

Zo blaast gods adem vrolijk door me heen en om me heen de laatste dagen, heks heeft geen klagen. Vanavond geheel gekleed, TV aan, kittens spelend om mijn hoofd, in slaap gevallen. Even uitpuffen van al die hemelse lucht…..

spelend poesje, kitten speelt

Katten snorren op de adem gods

Tweede paasdag met hindernissen: Koffie in handtas en krolse kat op strooptocht…

met Aafje

Suikeroompie
fot:Fred Rohde

Deze tweede paasdag begon niet al te paasbest. Net toen ik op het punt stond om de deur uit te gaan vanmorgen stootte ik een enorme kop koffie richting handtas. De knalblauwe knuffelvacht absorbeerde een groot deel van het vocht als een spons.

Daar stond ik dan mijn mobiel, fototoestel, opname apparaat, make-up tasje en wat er verder niet zoal door een tas dwarrelt, over de grond uit te schudden.

Afbeelding 2 Afbeelding 2 - versie 2

Foto’s: Rik van Boeckel

Eenmaal in Barendrecht werd het er allemaal een stuk beter op. Lekker Indiaas zingen. Dhrupad. Heerlijk lunchen. Nog meer zingen…. Ala(a)p: As Long As Possible. Daarna: Improviseren op de compositie. Daar wordt een heks blij van.

Toen ik thuis kwam was de koek op. Na een comateus dutje werd ik voor het diner verwacht bij ome Frogs. Daar zat hond Ysbrandt al en poes Aafje. Laatstgenoemde logeert daar in verband met hevige krolsheid. En een hitsige boskater hier, tevens haar broer.

toe maar

Op de band

Morgenochtend wordt deze rooie furie gesteriliseerd. Althans, dat was het plan. Helaas heeft ze om een uur of tien vanavond.toch haar klauwtje weten te leggen op wat brokjes. Ik moet haar nuchter afleveren. Vanaf acht uur ’s avonds mocht ze geen eten meer….

Frogs en heks hebben het niet in de gaten gehad. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan….

ook al zo'n mooie kleur....

Krols kroelen op het kleed
Foto: Rik van Boeckel

De Boeddhist Thich Nath Hanh heeft het over de tweede pijl. Als het leven een pijl in je schiet, steek er dan niet zelf een tweede bij. Ofwel: Doe je eens iets stoms, sla jezelf dan niet voor de kop.

die kleine rooie

Helemaal thuis
Foto: Rik van Boeckel

Morgenochtend eerst maar even met de dierenarts bellen. Ik vrees, dat de operatie wordt uitgesteld…

is favoriet

Ome Frogs
Foto: Fred Rohde

WAR BETWEEN SEXES: Denken met kleine uitwendig gedragen hersenen is niet iedereen gegeven. EN OOK : LAMMETJES EN ZWARTE SCHAPEN

woont familie schaap

Aan een dijkje in Barendrecht

met wit kind

Zwart schaap

Foto217#1

Vandaag heb ik zangles in Barendrecht. Het is nog een hele toer om er te komen, want ik heb een hele slechte dag. Ook is er een spiegel van mijn auto gemept door een dronkelap. De dag begint bepaald niet vlekkeloos.

Een uurtje Indiaas zingen met Marianne is altijd een verademing. Als ik zo gammel ben, zing ik haar gewoon na. Dat neem ik op, zodat ik het nog eens kan beluisteren. Met mijn ogen dicht probeer ik zo goed mogelijk rond te zingen, maar wanneer ik moe wordt klink ik weer als een ezel: Ioink, Iiionk. Marianne hoort alles: ‘Rond zingen’, roept ze dan. En ze imiteert mijn gebalk….

Nadat we eindeloos Alaap hebben gezongen is het uurtje alweer voorbij. Ik besluit nog een lekkere wandeling te maken langs de dijk. Het is prachtig weer. Ysbrandt zit verwachtingsvol te kijken, als ik hem uit de auto haal. Hij vindt het altijd leuk, om weer eens ander terrein te verkennen.

veraf en heel alleen

lammetjes gaat uit dwalen

doei ma

Ik ga ook maar eens op stap

Tijdens de wandeling mijmer ik over mijn koninginnenverhaal van dit weekend. Steeds als het ter sprake komt zijn er mensen, die direct begrijpen, wat ik bedoel. Meestal zijn dat vrouwen. Er zijn vaak mannen, die er van alles bij gaan slepen. Voor ik het weet ben ik in een hele andere discussie beland. Mijn stelling is vrij plat en eenvoudig. Maar wel stellig!

Het is raar, dat Maxima koningin wordt, terwijl Claus en Bernard als ze  koning waren geweest een bedreiging hadden gevormd voor de autocratie van Juliana en Beatrix. De titel koningin wordt dus niet zo serieus genomen. Wat is zo moeilijk te bevatten aan deze gedachtengang? Misschien is het anders, wanneer je met je kleine uitwendig gedragen hersenen op het onderwerp losgaat… Dat verklaart in elk geval, waarom vrouwen -en een incidentele man- dit over het algemeen wel snappen.Foto224Foto221

Maar ach, waar maal ik over? De zon schijnt en er lopen lammetjes in de wei! Een tijdje sta ik te genieten van al dat jonge spul. Het voert me terug naar mijn jeugd en ‘Bler Beauty’, het paplammetje in onze achtertuin. Mijn vader hield er een hele dierentuin op na. Voor ons kinderen natuurlijk helemaal geweldig. Wat is er nu heerlijker voor een kind, dan knuffelen met lammetjes en veulens.

Er waren ook vreselijke consequenties verbonden aan deze beestenboel natuurlijk. Het hok uitmesten van de bok bijvoorbeeld. Of ontdekken, dat je een geitenbokje zit op te eten, dat per ongeluk in de vriezer is beland. En van daaruit op je bord. Het smaakte nog lekker ook, want mijn vader was een geweldige kok.Foto225 Foto226 Foto228#1

Richting auto springt er een Tervuerense herder, Ike,  enthousiast op Ysbrandt af. Hij wil spelen. Ysbrandt vindt hem wel leuk, maar veel te druk. Dus gaat het monster met een enorm stuk biels aan de haal. Hij rent er een royale ereronde mee. Op een afstandje gaat hij uitdagend staan kijken. Wat een dondersteen.

Uiteindelijk voegt hij zich weer braaf met biels bij zijn baas. Asjeblieft baas, voor in de open haard….

Foto229#1 Foto231#1 Foto232#1 Foto233#1 Foto236#1

WAR BETWEEN SEXES. Heks is flauw van eikels en idioten….. YSBRANDT LUST ZE RAUW !!!!!

deze spande toch weer de kroon

MAFKETELS GENOEG IN HET VERKEER

Vanmorgen op weg naar de dokter, stopte er plotseling een man op de fiets pal voor me. Midden op straat! Ik kon hem ternauwernood ontwijken. Verbijsterd keek ik om en riep iets in de trant van, ‘Man, wat doe je nu, kijk uit’. Het mannetjes begon me direct uit te schelden,’Ik trek je kop eraf, sloop je’ en dergelijke, ik besloot hem verder te negeren en fietste door. Hij begon me te achtervolgen. Verderop kwam ik een bevriende hond en zijn bazinnetje tegen en maakte een praatje met hen.  Hopelijk kwam ik zo van hem af.

ballen II

Wijkagent I

Nu werd de man uiterst agressief. Hij wilde me te lijf. Mijn hondenvriendin was verbijsterd. Gelukkig had ik Ysbrandt om mijn middel. Die was er helemaal klaar voor. Tot 3 keer toe kwam de man op me af, ging op afstand schelden, kwam weer terug. Ik moet toegeven, dat ik hem intussen wel degelijk van repliek diende. Uiteindelijk ben ik via allemaal poortjes en achterafpaadjes aan hem ontsnapt. Volstrekt gestoord weer. Leve Ysbrandt, die lust zulke klootzakken rauw! Letterlijk……

ik heb nog niet ontbeten....

ZOIETS

Gisteren was een heerlijke dag, Indiase zangles in het bijzijn van de leraar van mijn lerares:   Ustad Zia Fariduddin Dagar! Een hele aparte belevenis….. Zoals altijd komen we om 10 uur in de ochtend bijeen in het souterrain van het kleine dijkhuisje. Deze keer echter zitten alle ramen en deuren potdicht: Geen zuchtje koude Hollandse wind brengt het tropische Indiase binnenklimaat in gevaar.

Sprekend wijlen mijn kat Koe

DHRUPADBABY EN KOETJE

Ook zijn de dames opvallend rustig. geen gekwetter, geen eten en drinken verspreid over de vloer. De les verloopt op authentiek Indiase wijze: Geen opschrijfboekjes en opnameapparaten. Eindeloos zingen we onze oefeningen, terwijl de meester verzonken in zijn eigen wereld met gesloten ogen zit te luisteren.

Niets ontgaat deze oren echter. Soms opent hij zijn ogen en geeft nieuwe instructies. Alleen begrepen door Marianne, onze lerares. Het is een genot om haar bezig te zien. Wat een speciale gelegenheid om aan haar voorbeeld te laten zien hoevelen op grote afstand volgen.

Natuurlijk is er weer een heerlijke lunch! Hier zijn we weer onder elkaar en het gekakel is dus niet van de lucht. De dag wordt besloten met een compositie. Een beetje beschimmeld van ontzag zingen we voor Ustad, begeleid door Tampoera en Pakawaj. Dan rijd ik alweer naar huis door een witte wereld. Sneeuw dwarrelt rond mijn auto, gedachten dwarrelen door mijn hoofd.

er komen andere tijden....

IN PATRIARCHAAT IS VROUW IN HET NADEEL….

Het incident met de dichtwedstrijd houdt me nog bezig. De ergste schok is over. Intussen ben ik ervan overtuigd geraakt, dat het hier een stel idioten betreft. Nadere beschouwing van andere inzendingen hebben me doen inzien, dat er echt niet zoveel mis was met de mijne. Niet meer dan met andere inzendingen, Een kleine rondblik op de site brengt ook een met alcohol gelardeerde rel aan het licht: Oorlog in letterland….

Ach, ze zoeken het maar uit. Wel stuur ik nog een reactie: “Wat een vijandig, ranzig, kleinerend, seksistisch oordeel. Wat is dit voor’n jury? Waggelende mannetjes in de penopauze……. Aan je gerief komen in context met de heks? In your dreams…..’

Het hele gebeuren doet me denken aan mijn ervaringen in een hopeloze toneelgroep lang geleden. We maakten muziektheater. Het ging uit van de vakgroep theaterwetenschap in Leiden. Wij hadden natuurlijk een vette subsidie. De groep bestond uit 4 mannen en 2 vrouwen. De heren waren zeer met zichzelf ingenomen en met hun revolutionaire ideeën.

dus hou ik er maar over op

HELEMAAL WAAR

Met interessante gezichten beweerden ze vernieuwend theater te maken. Ze hadden het over nieuwe ontwikkelingen binnen muziektheater…Ze waren fan van Hauser Orkater. Hun eigendunk was niet om aan te horen. Elk idee van mij werd getorpedeerd. Hou je erbuiten, heks…Heks in je hok! De andere vrouw werd achter de naaimachine gezet: Naaien jij! Echt waar.

legendarisch

PRACHTIGE VOORSTELLING

Een week voor de voorstelling kreeg ik het serieus aan de stok met de oppereikel. De gemoederen liepen zo hoog op, dat ik dreigde op te stappen. We sloten een deal: Ik zou mee blijven werken, in ruil daarvoor kreeg ik 8 minuten in het midden van de voorstelling om mijn eigen idee uit te voeren. Samen met de andere vrouw. Zij zouden het pas tijdens de voorstelling voor het eerst te zien krijgen. Dat vonden de heren niet leuk.

geinig ook

INDERDAAD

Voor mijn bijdrage had ik met mijn sister in crime kostuums gemaakt van vreemde vogels. Met veel flapperende details voor het geluidseffect. Tijdens een wilde paringsdans vlogen onderdelen van deze pakken door de lucht. Er bleef niet veel van over…. Gehavend en met ingedeukte snavels, maar geheel aan ons gerief gekomen verlieten we het toneel. Later, tijdens mijn studie theaterwetenschappen,  zag ik alle opnames van de voorstellingen van Hauser Orkater. Onze hele voorstelling was van hen gejat! Behalve mijn gedeelte…..

vreemde verlangens...

VREEMDE VOGELS HEBBEN OOK ZO HUN VERLANGENS….

Holle vaten klinken op

kleren van de keizer

zijn gewoon niet wijzer

waggelen lallend

tonnetje rond

ik zie slechts

blote kont

KONINKLIJKE DROOGHEID

STAAT JE GOED

Ja, er wordt wat afgeleuterd, gescholden, sexueel geïntimideerd en onzin verkocht. Het is altijd weer verbijsterend om mee te maken. De wereld is bevolkt met hele ongelukkige en gefrustreerde mensen. Als ze een ander naar beneden kunnen trappen, gaan ze zelf omhoog. Althans, zo lijkt het. Maar in werkelijkheid leven ze alleen met hun afgescheiden zelf in een schone-schijn-wereld, vorstelijk gekleed in hun bekouwekakte keizerlijke blote kont. Rest slechts compassie…..

Grrrrrr

INTERESSANTE BROEKVOL EN ZELFBEELD