Synchroniciteit: Heremetijd! Groene zijden soepjurk als acausaal, verbindend beginsel? Het is een feit! Heks beleeft heerlijke avonturen op de vierkante millimeter. Het kan echt niet beter!

Op de eerste dag in Plumvillage loopt Heks maar zo’n beetje rond te dazen. Nog behoorlijk in de kreukels en half gaar van de reis luister ik naar de eerste lezing. Vervolgens sjok ik opgewekt mee met de wandelmeditatie.

Langzaam bewegen we over het terrein. Een grote groep net gearriveerde retraitanten. Ik kijk eens een beetje om me heen. Honderden gezichten. Een prachtige jonge vrouw valt me direct op. Ze heeft rood haar en rode schoenen. Donkerrode Mocassins.

‘Prachtige schoenen zeg. Kijk nou,’ zoem ik inwendig. Ik observeer de vrouw op mijn gemak vanuit mijn slaperige ooghoek: Ze komt me zo bekend voor! ‘Zij is zoals ik, een heksje, ik zie het, ik zie het,’ zingt het in mijn hoofd.

Even later is ze weer tussen die honderden onbekenden verdwenen. We zijn klaar met wandelen. Het is tijd voor de lunch.

Diezelfde avond maak ik kennis met mijn familie. De roodharige jongedame zit er ook in. Wat een toeval. We hebben direct een klik.

Halverwege de retraite omhelzen we elkaar voor het een of ander. Er wordt behoorlijk wat afgeknuffeld daar in Plum. Vooral in onze onvolprezen familie. Mijn nieuwe zuster draagt een knalgroen jack.

‘Wat staat die kleur groen je goed. Je zou eigenlijk een lange zijden jurk in die teint moeten hebben,’ flap ik er spontaan uit. ‘Ik heb precies zo’n zijden jurk in de kast hangen,’ denk ik er achteraan. Maar ja. Daar heb ik nu niks aan.

De laatste avond van de retraite worden we vermaakt door de monniken en nonnetjes. Ze treden voor ons op samen met een aantal leken. We zitten op het Boeddhaveld, terwijl de avond valt. Overal branden lampionnen en kaarsjes. Het podium is schitterend versierd. Een gigantische lotus vervaardigd uit bamboe vormt het ‘achterdoek’…….

Heks zit met haar eigen Mahakatyayana familie. We leunen tegen elkaar aan en doen lekker klef. Het is onze allerlaatste avond. We gaan elkaar enorm missen. Nu kan het nog…….

Halverwege het programma haakt het grootste deel van de familie af. Ze gaan naar bed. Morgen moet iedereen aan de bak. Autorijden of eindeloos met de bus. De treinen staken helaas. Sommigen van ons zijn al een dag eerder vertrokken om hun vliegtuig te halen……

Heks en haar roodharige vriendin Meermin blijven echter wachten op de hartsoetra. Die wordt driestemmig uitgevoerd is ons beloofd. Dat willen we niet missen!

Het duurt en duurt. Ik ben doodmoe intussen. Maar vervelen doe ik me niet: Het ene geweldige optreden na het andere volgt. Net als ik op het punt sta om toch weg te gaan is het dan eindelijk zover. We worden getrakteerd op een prachtige vertolking van de hartsoetra!

Meermin en Heks zitten in lotushouding naast elkaar te luisteren. We laten we het helemaal binnenkomen. Vooral de zeker vijf minuten durende doodse stilte na afloop. Zit je daar met honderden mensen en niemand geeft een kik. Dat geeft pas een kick!

Op weg naar ons eigen klooster in mijn kanariepiet kletsen we een beetje. We zijn kapot moe en het is al behoorlijk laat. Voor deze plek dan. ‘Oh, maar ik ben met mezelf getrouwd,’ roep ik enthousiast naar aanleiding van ons onderwerp. Dat ik nu volledig kwijt ben.

‘Ik ook, ik ook,’ lacht mijn vriendin, ‘Kijk maar, ik heb ook een trouwring.’ Ze duwt haar  vinger onder mijn neus. Een prachtige gouden stersaffier schittert me tegemoet. ‘Ik ook, ik ook,’ schreeuwt Heks helemaal wakker nu. Ik laat mijn trouwring zien. Een veelkleurige edelopaal! Ongelofelijk. Ze is echt net zoals ik. Dat had ik toch maar goed gezien die eerste keer!

Afgelopen zaterdag zoekt Meermin me op. Ze is een aantal dagen in Nederland. ‘Mijn hotel is in Hugh, is dat ver bij jou vandaan?’ Nee, Den Haag ligt tegen Leiden aan!

Zo haal ik mijn roodharige zielzuster van het station. We rijden naar het hondenstand in Noordwijk met mijn hondje. Het is heerlijk weer. We wandelen en zwemmen. Drinken thee en kletsen. Gaan ergens lekker lunchen!

‘Weet je nog, dat ik het over een groene zijden jurk had, die je zo geweldig zou staan?’ Ze kan het zich herinneren. We hebben het vandaag ook al over synchroniciteit gehad. Een begrip, dat ons beiden na aan het hart ligt. ‘Ik dacht toen bij mezelf: Ik heb thuis zo’n jurk. En later realiseerde ik me, dat je naar Nederland zou komen. Een prachtige gelegenheid om eens te kijken of die jurk je past……’

Heks tovert een pakje tevoorschijn met daarin de bewuste dreamdress. ‘Het is een ongelofelijk romantisch geval. Dus je moet echt eerlijk zijn, hoor. Als je het niks vindt: Gewoon zeggen.’

‘Ook heb ik em gerepareerd. Hij is dan wel gloednieuw, de stof is zo delicaat, dat er wat stiksels los hadden gelaten……..’ Ik geef niet graag iets, dat kapot is.

‘Ja, ik zal eerlijk zijn,’ begint Meermin. Dan slaakt ze een kreet. ‘Oh, wat een prachtige jurk!’ Snel past ze em over haar zwempak heen. Heks maakt de schouderbandjes op maat. Die moeten behoorlijk worden ingekort, want ze zijn afgesteld op mijn apenarmen. Maar verder past ie perfect! De jurk zit als gegoten. Hoera!

Mijn vriendin danst over het strand in haar zeemeerminnenjurk. Ze ziet er fantastisch uit.

Heks moet inwendig gniffelen. Als ik in Plumvillage toen niet spontaan vanuit het blinde niks over een groene zijden jurk was begonnen was dit allemaal niet gebeurd. Wat is het leven toch grappig als je last krijgt van synchroniciteit!

Niet dat het altijd zo mooi uitwerkt. Sommige mensen hebben een broertje dood aan dit fenomeen. Zelfs al dansen ze plots op magische wijze om elkaar heen, begeleid door hemelse klanken, dan doen ze toch snel hun ogen en oren dicht. Of erger nog, hun hart.

Dus dit verschijnsel op zich is niet zaligmakend. Dat heb ik door schade en schande nu eindelijk wel geleerd. Sommige mensen zijn ziende blind en horen met dove oren.

Maar wat heerlijk als het wel gewoon stroomt en is. Als de wonderen de wereld niet uit zijn. Als de werkelijkheid er eentje is van warme boventonen. En frisse onderstromen. Als meer meerminnen via die verse stromen je leven binnen zwemmen. Als, als…….

Ja dat!

De hondsdagen zijn voorbij! Het waren zware weken, dus ik ben BLIJ toe! Terwijl ik gaar kook in mijn sop, maalt er van alles door mijn kop…. Ja, dat hoort er nu eenmaal bij.

Het is een rare zomer voor Heks. De hondsdagen  zijn letterlijk hondsdagen dit jaar. Daarnaast hebben we ook nog eens te maken gehad met geweldig hondenweer. Tot slot ben ik natuurlijk hondsmoe van die hondsdolle laatste periode met Ysbrandt……

Gelukkig vind ik nu niet meer alleen de hond in de pot ofwel strooibus bij wijze van urn, maar ook weer achter de voordeur! Nou ja, hond……De pup beter gezegd.

Mijn nieuwe huisgenoot begint zich al aardig thuis te voelen. Ook groeit hij als kool. Elke dag zie ik een paar nieuwe stipjes verschijnen op zijn witte vacht. Z’n vlekje is allang niet meer alleen daar op zijn kleine ruggetje: Hij eindigt waarschijnlijk als het paard van Sinterklaas. Maar dan de hondse versie daarvan!

Vandaag, donderdag, neem ik gas terug. Het plan om met Frogs op stap te gaan laat ik varen. Ik heb al drie dagen pijn in mijn arme buik. Negeren helpt niet. Het zal wel een simpel zomergriepje zijn, maar lekker is anders.

Dus lig ik lekker in mijn bedje. Vanmiddag fiets ik eventjes met VikThor naar het Bosje van Bosman. We rennen over het grasveld en zoeken een plekje halverwege. Een klein uurtje breng ik zo met mijn hondje door.

Elke avond brand ik een kaarsje voor Ysbrandt. Met wat wierook om mijn gebeden kracht bij te zetten. Ik mis Varkentje. Mijn lieve ouwe gabbertje. Daar is geen kruid tegen gewassen, zelfs geen geneeskrachtig pupgewas……

Binnenkort gaat het gewone leven weer beginnen. Vrienden komen terug van vakantie. De koorrepetities nemen weer een aanvang. Ik ga me weer met andere dingen bezig houden dan louter hondjes….

Mijn hoofd loopt nog regelmatig dezelfde gedachtengang na. Of ik dingen anders had kunnen aanpakken. Had ik Ys beter niet kunnen laten castreren dit voorjaar en die tumor maar moeten laten voor wat het was? Ben ik te laat met hartmedicatie begonnen? Het schijnt overigens zinloos te zijn om ermee te beginnen als er nog geen klachten zijn…. Had ik die uiterst zeldzame aandoening kaakmyositis niet eerder moeten ontdekken? Heb ik hem niet voortijdig de dood ingejaagd? En ga zo maar door.

Dat is de ellende als je een geliefd huisdier laat inslapen. Die beslissing is nauwelijks te nemen. Het gaat tegen al je verlangens in. Je loopt een beetje voor god te spelen, maar als je niks doet gaat je diertje door een hel! Kortom: Het houdt je nog geruime tijd bezig…

Deze zomer ben ik ook uit de depressie geraakt. Mijn verblijf in Plumvillage heeft me geen windeieren gelegd. ‘Als ik had geweten dat Yssie nog maar zo kort te leven had was ik nooit gegaan,’ zeg ik tegen Frogs. Toch is het voor mijn vertrek door me heengegaan dat zoiets zou kunnen gebeuren. Ik was er pas gerust op om te gaan toen ik wist dat Frogs de honneurs waar zou nemen.

Ach, arme Frogsie. Hij kwam wel van een hele koude kermis thuis na zijn vakantie. Goddank heeft Varkentje nog een paar weken bij hem gebivakkeerd vlak voor zijn dood. Een geluk bij een ongeluk voor mijn kikkervriend.

Je moet geen slapende honden wakker maken, dat weet iedereen. Maar dode honden bijten niet (al zien ze lelijk), ofwel van doden is geen gevaar te duchten. En: Komt men over de hond, dan komt men over de staart; als de grootste moeilijkheden overwonnen zijn, dan komt de rest vanzelf.

En tot slot een honds Leids glibberspreekwoord: Hij hep een goed hart. Ut had alleen gekookt op sun rug moete hange. Zo hoog dat de honde erbij kunne. (=Iemand is niet aardig)

Dagje Indiaas zingen met Dhrupadbitches draait uit op een verrukkelijke eindeloze privéles! Heks zingt de sterren zodanig rond van de hemel, dat ze promoveert van balkende ezel naar zangeres! Niet gek. Ik hoop dat ik ook op andere gebieden snel ezel af ben…..

‘Lieve juf, we hebben toch morgen een lesdag Indiase zang? Ik kan de mail met data niet meer vinden….’ sms ik zondagmiddag naar onze opper-Dhrupadbitch. Het duurt eventjes voordat ik antwoord krijg. Juf is niet zo multimedia minded. ‘Jazeker, maar bijna niemand kan. We zijn maar met z’n drietjes! Geeft niks. We gaan gewoon lekker zingen.’

‘Ik kom!’ schrijf ik terug. Zodoende kruip ik vroeg in mijn bed, slaap helaas slecht en schrik na een doorwaakte nacht toch wakker uit een diepe slaap… Brakjes organiseer ik mezelf de auto in. Redelijk op tijd arriveer ik in Barendrecht. Juf staat al op de uitkijk. ‘Je bent de enige vandaag!’ roept ze vrolijk, ‘Lekker he, krijg je alle aandacht!’ Snel ruimt ze de muziekkamer een beetje op. ‘Kom, dan gaan we eerst maar eens koffie drinken….’

We stommelen de trap op naar de gezellige keuken. Met dampende koffie voor onze neus wisselen we de laatste nieuwtjes uit. We hebben elkaar een half jaar niet gezien! We hebben allebei van alles meegemaakt, dus onze monden staan niet stil.

Dan dalen we weer de trap af naar die magische gewijde ruimte vol Tampoera’s en Pakhawajs. Juf begint te spelen. Onze stemmen voegen zich in het gordijn boventonen, dat zich uit de Tampoera losmaakt. ‘AAAAAAAAAaaaaaaaaa’ brommen we steeds lager. Mijn stem zakt in mijn borstkas, doet mijn hele lijf zachte vibreren. Naar nog lagere regionen volg ik de toon. Soms ontglipt ‘ie me, dan pak ik em iets hoger weer op en glijd opnieuw naar beneden. Tot de diepst haalbare klank zich ontspannen in me opent.

©Toverheks.com

De tijdloze tijd verstrijkt terwijl wij in klank verstillen. Af en toe wisselen we een blik. Glimlachen verrukt naar elkaar. Het is toch zo heerlijk om te doen! Soms zitten we minuten lang met gesloten ogen en proeven de klanken, riedels boventonen, muziek.

Aansluitend zingen we nog wat oefeningen en daarna wandelen we met Ysbrandt langs de dijk. Het is stralend weer. Lenteachtig. Je proeft de belofte van nieuw leven in de lucht. Mijn hondje vliegt enthousiast achter een bal aan.

Later kookt juf een pan verrukkelijke Dahl. We smikkelen en smullen. ‘Ik eet niet te veel hoor, want dan word ik zo slaperig,’ beweert mijn vriendin halverwege. ‘Ik ook niet,’ antwoord ik, terwijl ik nog een bordje op schep. En ook juf zit alweer met een nieuw bord van dit goddelijke voedsel voor haar neus.

Natuurlijk zijn we sloom en slaperig na dit feestmaal. Een straf bakkie koffie wekt ons weer toe leven. ’s Middags zingen we de alaap van Chandrakauns. Dat is het inleidende deel van deze compositie. Zonder enigerlei tekst van betekenis, maar met louter onzinwoordjes. Hierin verken je als het ware de muzikale mogelijkheden van de raga. Juf zingt voor en ik volg. Lekker. Ik hoef helemaal nergens aan te denken. Gewoon zingen. Rondzingen. De hele weg zingen. Overgave aan mijn stem in dit moment.

‘Heks, je bent echt heel goed aan het zingen. Ik hoor je helemaal niet meer balken als een ezel. Aan het eind merk ik wel dat je moe word. Maar je bent ongelofelijk vooruit gegaan, zelfs nu je een tijdje niet bent geweest. Zo zie je maar, dingen moeten ook indalen. Je hebt je dat rondzingen en verbinden eigen gemaakt!’

Heks zit trots te glimmen. Ik ben tot zangeres gepromoveerd en ezel af! Wat een heugelijke mededeling. Ik hoop dat deze promotie ook voor andere gebieden in mijn leven op gaat. Het feit dat ik me zo menig maal aan dezelfde narcistische steen heb gestoten, iets wat een gemiddelde ezel in het gemeen nooit zou presteren, heeft me in mijn treurige optiek helaas tot mega ezel bestempeld.

Na de alaap zingen de eerste zinnen van de compositie. Alleen die eerste zinnen. Eindeloos. Als we ophouden zegt juf: ‘Bij mijn leraar in India doe ik hier gerust een hele dag over. Alleen maar de eerste zinnetjes. Herhalen, herhalen.’ Ze grinnikt. Ik weet het: Daar kunnen wij ons niets bij voorstellen. Dat is hele andere koek…..

Later loop ik nog een grote ronde met Ysbrandt voordat ik weer naar huis rij. Wat een heerlijk dagje. We gaan dit vaker zo doen. Zingen, kletsen, beetje wandelen. Lachen en genieten. Ik heb de beste en liefste zangjuf ooit!

Nog meer Buitenkunst. Een dagje klassieke zangtechniek. Ik hoor allemaal nieuwe dingen. Inademend zingen bijvoorbeeld. Of beter gezegd: Zingen voor inademers. Blijkt ook stembevrijdend te werken!

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Omdat ik zo vreselijk moe ben halverwege mijn vakantie ga ik een dagje zingen: Klassieke zangtechniek rondom een lied van Mendelssohn. Puur ontspanning natuurlijk! Onze juf is een klein opdondertje met een wat vreemde humor. Heerlijk wat mij betreft.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Ze gaat voortvarend aan de slag. Binnen een uur hebben we al heel wat informatie te pakken. Vol passie legt ze uit hoe je van je borstregister naar je kopstem komt. We krijgen allemaal tips en trucjes aangereikt.  De ene nog bruikbaarder dan de andere. Resoneren in je voorhoofd. Zingen naar je nek. Het is al met al een intensieve workshop.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Ik hoor ook hele nieuwe dingen. ‘Je hebt Inademers en Uitademers. Als je als Inademer uitademend moet zingen ben je niet blij. ‘ Wat hoor ik nu weer allemaal? Inademend zingen? ‘Sinds ik zing vanuit inademen, zing ik veel lekkerder’ vervolgt ze.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Nu moet je weten, dat je wordt doodgegooid met uitademen in bijna elke zangtraditie. Want je wordt er rustig van. Ook geeft het je controle over je adem, mits je natuurlijk je middenrif goed gebruikt.

Heks heeft een opleiding tot ademtherapeut gevolgd. Ook daar was inademen zo ongeveer uit den boze. En al helemaal niet hoog in de borst!  Laag in de buik uitademen tot je erbij neervalt was het devies.

Het was sowieso een stomvervelende opleiding. Het stond stijf van de starre denkbeelden. Ik haalde opgelucht adem, toen ik er halverwege de brui aan gaf…..

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

‘Je ziet vaak aan mensen of het inademers of uitademers zijn. Mensen zoals ik met een drukke inslag en hoge energie zijn vaak inademers. Ik haal ook hoog in de borst adem…’ Om haar verhaal kracht bij te zetten strekt ze haar kleine gestalte en zuigt haar bescheiden longen vol lucht. Dan riedelt ze een paar verrukkelijke flierefluiters het verstilde bos in. Als een enorme rossige vogel.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Wat een leuke dag toch weer. Aan het eind zingen we het ingestudeerde lied voor een andere groep zanglustigen.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Om een uurtje of vijf ben ik bij de tent. Daar schuif ik iets eetbaars naar binnen. Gapend ga ik een uurtje liggen. Net alsmede avond ervoor wordt ik uren later wakker. Alweer heb ik het gehele avondprogramma gemist.

Het kan me niet schelen. Je kunt nu eenmaal niet alles. Het is al heel wat dat ik hier ben. In feite een klein wonder. Het is me jarenlang niet gelukt om op vakantie te gaan. En als ik al eens ging, dan was het eigenlijk gekkenwerk.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

Sinds ik LDN gebruik behoort reizen weer tot de mogelijkheden. Mits met mate. En in goed gezelschap.

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

De haat-liefdeverhouding van zangers met adem

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe, adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

adem, adem is leven, inademen en uitademen, breathe,

In de clinch met Tele2! Het valt niet mee! Zaken doen met een stelletje blatende schapen! Ga nooit met een schaap in zee! Een gewaarschuwd mens telt voor twee…..

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Heks betreedt het strijdperk

De laatste tijd zit ik weer veel aan de telefoon met Tele2. Niet omdat hun service zo goed werkt. Al sinds het begin van mijn abonnement, drie jaar geleden, net nadat ik mijn whiplash had opgelopen, ligt mijn wifi er om de haverklap uit. Ook crasht mijn televisie dagelijks een paar keer. Vaak net tijdens een spannende film!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Typerende houding Tele2-medewerker: luistert niet, zit lui achterover

Deze week bel ik dus maar weer. Ik word in de wacht gezet. Er zijn nog tien mensen voor me. Waarschijnlijk zitten de medewerkers gewoon lekker aan de koffie, want tien minuten later is dat nog zo. Ik besluit door te bijten. Ik wil weer online kunnen en sinds mijn nieuwe modem is mijn netwerk regelmatig helemaal verdwenen. Ik zie alle netwerken uit de buurt verschijnen, maar mijn modem, dat vlak naast mijn computer staat, is blijkbaar zo’n prutapparaat, dat het onvindbaar is!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Dit gaat misschien op voor een schaap…

Ik bel met mijn mobiel en dat is maar goed ook. Halverwege het gesprek word ik gesommeerd de stekker uit mijn modem te trekken. Dan kun je dus ook niet meer bellen. Behalve met een mobiel.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaaptele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Na alle stomme adviezen en belachelijke opmerkingen, zoals ‘Uw muren zijn te dik’, ‘u heeft een vaste telefoon in huis, dat kan storend werken!’ ,  ‘U zit in een verkeerd kanaal, ik zet u eventjes om!’ krijg ik nu eindelijk te horen wat er werkelijk aan schort. Het signaal van het modem is gewoon te zwak. Zodra er een ander modem in de buurt is, wordt mijn signaal weggedrukt.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Gaat absoluut op voor het modem

Na drie jaar ellende steekt Tele2 dan eindelijk zijn hand in eigen boezem. Of een medewerkster praat haar mond voorbij. Waarschijnlijk het laatste.

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Het is wel duidelijk, wie hier het zwarte schaap is!

Ja, nou moe. Hebben ze jarenlang de schuld bij mij gelegd. Blijk ik gewoon bij een inferieur clubje een abonnement te hebben genomen!

Het goede nieuws is dat er over enige tijd betere modems komen. Ik heb nog een oud kloteding gekregen onlangs. Ter vervanging van een nog ouder kloteding. Maar het nieuwe ouwe kutapparaat is nog slechter dan het oude. Bij deze moet ik regelmatig de stroom van alles afhalen, anders doet ie niets meer. Dit laatste advies kreeg ik bij mijn allerlaatste telefoonronde. Toch goed voor een uur mobiel bellen per maand. Een groot deel van mijn abonnement gaat op aan het in de lucht houden van een ander abonnement…….

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Maar goe, wat kun je ook verwachten van een schaap op een helpdesk?

Het allerbeste nieuws is, dat ik van provider kan wisselen. Mijn verplichte abbonnementstijd zit erop. Dus ik kan ervan af! Ik denk dat ik maar eens gebruik ga maken van geweldige overstapsweken hier of daar!

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Ik heb die advertentiecampagne nooit begrepen

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Inderdaad

tele2, schaap, schapen, reclame voor, pratend schaap

Samen geven we stomme adviezen

Havensafari door de havens van Amsterdam, het nuttige met het aangename verenigen: Cowboy en Heks kijken hun ogen uit, zo’n andere wereld onder handbereik!

havens van Amsterdam, havensafari

De safari begint

Zaterdag slapen we lekker uit. Het was toch weer een latertje, dat feestje van Frogs. En vandaag staat er ook weer van alles op het programma. Allereerst moeten we in Amsterdam zien te komen. Appeltje, eitje zou je zeggen. Niets is minder waar. Heks kan nu eenmaal niet twee dagen achter elkaar pieken.

REM eiland, havens van Amsterdam havens van Amsterdam, havensafari

We hebben ook nog een deadline. Om kwart over 6 gaan we een pontje nemen naar Amsterdam noord. Voor die tijd moeten we eten, alle uitlaatrondes van Ysbrandt volbrengen en hem in het huis van Cowboy deponeren. En oh ja, Varkentje is aan de vliegende schijtpoeperij. Bijkomstige complicatie van de planning……

havens van Amsterdam, havensafari

De omgevallen wolkenkrabber op een oud kraanplatform

We weten alles voor elkaar te krijgen en het pontje te halen. Het scheelt, dat blijkt dat we een pont later kunnen nemen. Het weer werkt mee, het is niet al te fris voor hetgeen we gaan ondernemen. Een Havensafari door het havengebied van Amsterdam! Geïnitieerd door Cowboy. Hij doet een marktonderzoek voor zijn eigen bedrijfje en neemt Heks mee voor de gezelligheid. En als kritische sparringpartner natuurlijk….

havens van Amsterdam, havensafari

Pollux!

Het pontje richting de opstapplaats is al hartstikke leuk. Enthousiast wijst mijn hartje me op allerlei interessante architectuur aan weerszijden van Het IJ. Ik hoor allemaal interessante feiten. Wist je bijvoorbeeld dat dat IJ vroeger doorliep tot in de duinen van IJmuiden. Dat verklaart direct de naam van deze kustplaats. Om te voorkomen, dat deze onverzadigbare plas water de gehele provincie Noord-Holland zou opeten zijn er heel wat dammen aangelegd. Nu is het maar een IJtje vergeleken met wat het geweest is!

havens van Amsterdam, havensafarihavens van Amsterdam, havensafari

Ik leun lekker tegen Cowboy aan en kijk om me heen naar de andere passagiers. Meisjes in pyanma’s met panterprint, daaroverheen een leren jasje. Vrouwen in feeërieke jurken met vreemde pruiken op hun hoofd. Fluoriserende outfits met dito haren. Jongemannen in berenpakken of verkleed als konijn. Veel pluche beestenoutfits. Maar ook verlegen meisjes met latex leggings en kanten niemendalletjes.

havens van Amsterdam, havensafarihavens van Amsterdam, havensafari

Ze zijn ongetwijfeld op weg naar een feestje. Halverwege het IJ dreunt de muziek van dit partijtje ons al tegemoet. Nou ja, muziek. Als we dichterbij komen maakt het qua muzikale variatie nauwelijks verschil. Alleen het geluidsniveau gaat omhoog.

havens van Amsterdam, havensafari, hippiefeestje

Hippyfeestje in the middle of nowhere

We worstelen ons door de drommen feestgangers en gaan op zoek naar de opstapplaats van de safari. Het is een leuk bootje met een echte kapitein, compleet met enorme dikke buik, baard en grijs gekrulde paardenstaart. Een kerstman in wording.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , feestje om BMW te promoten

Hier is ook een feestje aan de gang

We duiken direct het ruim in, waar zich een bar bevindt en bestellen een glas rode wijn om de optrekkende kou te weren. Daarna wagen we ons aan dek. De boot vertrekt, gevolgd door een vliegende camera. Inspectie van de havenpolitie. Ze houden ons goed in de gaten, zodat we niet lekker sigaretjes gaan roken tussen de petroleumopslagplaatsen.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, gids, lichtjes in de nacht , knappe manhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari

Die havenpolitie duikt steeds weer op, is het niet als vliegend object, dan wel weer in een bootje. Je hoeft hier echt niet rond te gaan varen met illegale substanties aan boord. Maar wij hebben niets te vrezen als onschuldige toerist.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

Dit gebouw heeft een nieuwe bestemming gekregen

Na een tijdje gaan we van boord op een eilandje, waar voorheen een munitiefabriek werkzaam was. De half ingestorte gebouwen staan er nog. Best gek eigenlijk, onder de rook van zo’n grote stad. Er werden wel voorzorgsmaatregelen getroffen om een catastrofe te voorkomen.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

We worden ingehaald

Zo staat het terrein vol bomen om een eventuele explosie op te vangen. De gebouwen hebben daken, die een onvoorziene ontploffing een bepaalde richting op sturen. Ook werden alle machines aangedreven door stoom, dat werd opgewekt op een centrale plek, door 1 machine. En rokende medewerkers waren er niet. Al het personeel bestond uit verwoede niet-rokers.

blonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooiblonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooiblonde haren, lange vlecht, prachtige lange blonde vlecht, vrouw met vlecht, blonde reuzevlecht, mooie haren, supermooi

Er komt een vrouw naar me toe. ‘Wat heeft u een prachtige laarzen aan!’ complimenteert ze me. Wat grappig, ik heb zonet haar schitterende vlecht zitten bewonderen. Ik heb nog nooit zo’n prachtexemplaar gezien. Brunhilde is er niets bij….. ‘Ik heb er stiekem een foto van gemaakt!’ vertrouw ik haar toe.

cowboylaarzenhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , knappe mantoverheks

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland

Intussen is mijn lief druk bezig met zijn marktonderzoek. Links en rechts interviewt hij deelnemers en medewerkers. Hij vergaart een schat aan informatie. Daar heeft hij ook alle tijd voor, want de tocht duurt dik 3 uur, waarvan de laatste anderhalf uur in het donker. Best lang ontdekken we. Na tweeënhalf uur zijn we het zat. Maar ja, wij hebben dan ook de avond ervoor gefeest.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eilandhijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland, oude stadsbus, Amsterdam

Op de terugweg staat ons nog een onaangename verrassing te wachten. We mogen de pont niet op met onze fietsen. Dit vanwege de terugkerende partygangers. Op tien meter afstand van het pontje staat een regel-eikel zijn autoriteit te laten gelden. ‘Veel te gevaarlijk met die uitstekende trappers’, oordeelt de zak. ‘Die kan ik inklappen’, pruttel ik wanhopig. Het laatste waar ik zin in heb is nog een enorm stuk fietsen naar een ander pontje.

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip

En dat is precies waar het op uitdraait. Gelukkig duwt Cowboy me het hele eind, want bij mij is intussen De Man met de Houten Hamer langs gekomen. En die heeft een flinke tik uitgedeeld. Met de grootste moeite weet ik in het huis van mijn geliefde te geraken. Daar strompel ik nog een rondje met mijn hondje. Om dan een hele dag gestrekt te gaan. Zoals een beetje MEpatiënt  betaamt. Maar een hele tevreden patiënt. Dat wel!

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht , munitie eiland, knappe man, filosoferen

Cowboy filosofeert over zijn eigen bedrijfje……

hijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schiphijskraan,havens van Amsterdam, havensafari, nacht, schip, lichtjes in de nacht

 

 

 

 

Laatste dag in Antwerpen: Het regent bakken van de hemel en de temperatuur is ook niet om over naar huis te schrijven…. Wij warmen ons aan hedendaagse kunst in het ‘M HKA’.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Maria Safronova, Museum van Hedendaagse Kunst, Antwerpen

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

De laatste dag van ons weekendje Antwerpen is de leukste dag. Hoewel we nauwelijks geslapen hebben in de benauwde hotelkamer met mug naast de drukke lawaaierige ring rond de stad. Een ring met een droevige herinnering. Een gevaarlijk gekkenhuis van een weg, waar we nu dagelijks overheen wandelen. De snelweg, die mijn vriendin onlangs fataal werd……

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

’s Morgens worstelen we ons door het smerige ontbijt. De vleeswaren lijken geplastificeerd, de koffie smaakt naar smaakversterkers. De jus is opgetrokken uit een geconcentreerde versie van zichzelf. Gelardeerd met verschillende soorten vruchtensuikers, om het totale percentage slechte suikers op de verpakking te maskeren…. Het roerei heeft een griezelige structuur. Net op tijd realiseer ik me, dat het wel bol zal staan van de lactose en gluten. De verse fruitsalade komt uit blik….

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Het regent pijpenstelen. In de gietende regen proppen we de bagage in de auto. We duiken de stad in. Zonder regenjas, parapluie of zelfs maar waterdichte schoenen….. Aanvankelijk klaart het op. We wandelen hand in hand over de Vogeltjesmarkt. Daar komen we een vriendinnetje van me tegen. Zo grappig. Twee dagen geleden zagen we haar in Leiden richting station wandelen. Op weg naar haar Belgische liefje. En nu lopen we haar en haar Antwerpse lover hier tegen het lijf.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Als we zijn geboortestad roemen, trekt de man een bedenkelijk gezicht. Voor ons is het dan misschien een geweldige stad, voor de inwoners is het er niet bepaald leuker op geworden, sinds ze gebukt gaan onder het juk van dat Vlaamse Blok…… Hij geeft een aantal treffende voorbeelden van de sociale teloorgang van zijn stad. Herkenbare tendenzen. Ook in Nederland zijn de sociale en culturele structuren op de schop gegaan…..Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

We besluiten naar het M HKA, het museum voor Hedendaagse Kunst, te gaan. Te voet. Na vijf minuten begint het te gieten. We springen van portiek naar portiek. Schuilen soms geruime tijd. Rennen stukken door plassen. als het eventjes droog is. Worden weer overvallen door een plensbui.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Die middag dwalen we uren door dit superleuke museum. Er is een geweldige expositie gaande. We genieten met volle teugen. Hongerig staan we een paar uur later weer buiten. De  catering in het museumcafé staat bol van de gluten en lactose. We besluiten uit eten te gaan. Dat is er gisteren bij ingeschoten, omdat Heks door haar hoeven stortte.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Museum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

Imran Qureshi, Museum van Hedendaagse Kunst, Antwerpen

Ze moet dan eigenlijk accuut in de relaxstand. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want het trammetje naar het hotel dropte ons halverwege, omdat er een brede auto scheef geparkeerd stond. De conducteur durfde er niet langs. Dus moesten we lopen. Iets, dat een MEpatiënt in zo’n geval eigenlijk niet kan. Alle spieren in de kramp. Misselijk van moeheid. Een nekslag was het. Op mijn tandvlees arriveerde ik uiteindelijk in het hotelMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

 

Vandaag gaan we op zoek naar een leuk eettentje. Tijdens een wolkbreuk rennen we van terras naar terras. Schuilend onder parasols bestuderen we diverse menu’s. Uiteindelijk belanden we in een typisch Belgische brasserie. We eten een heerlijke stoofschotel. Met een goed glas wijn erbij. Glimmend van plezier zitten we te proosten in ons natte kloffie. Wat een heerlijke dag! Wat zijn we toch gek op elkaar.

Een paar uur later zijn we op weg naar huis. Naar alle dieren en het gewone leven. Cowboy rijdt en Heks ligt een beetje te dutten. Als ik mijn ogen weer open doe, zijn we al bijna weer thuis……

.Museum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

 

In de leer bij Thich Nath Hanh: Oefenen maar, iedereen op zijn of haar eigen wijze. Sommigen peuteren naar hartelust aan hun grote teen, anderen ergeren zich groen en geel. Heks heeft zo haar eigen thema’s om aan te werken. Moeder Aarde is ook volop aanwezig op deze prachtige plek. In de gedaante van Sister Chan Khong. Ze geeft ons haar befaamde ‘Deep Relaxation’…..

zondag 8 juli 2014

20140609-175659-64619249.jpg

Vanmorgen zit ik in vol ornaat op mijn matje. Er stapt een klein mannetje over me heen. Hij gaat zitten en begint zich direct aan Heks te ergeren. Hij schuift haar doos met kleurpotloden op het kussen van de persoon voor me. Ik schuif ze terug. Hij legt de draden van zijn koptelefoon op de kleurpotloden. Ik schuif ze er weer af. Dit herhaalt zich zeker drie keer. Zonder woorden. Hij kijkt me zelfs niet aan. Verbeten gaat hij in en uit zitten ademen. Ik maak mijn dagelijkse tekening.

20140609-175742-64662684.jpg

Aan de andere kant propt een jongeman zich in het gangpad. De hele talk peutert hij aan zijn grote teen. Het boze mannetje naast me kan zich halverwege het verhaal van Thay niet meer inhouden. Hij tikt me aan. ‘SSSSTTTTSSsstttt!’ sist hij zachtjes met een vinger voor zijn mond. Als tegen een klein kind. Hij lacht er wel bij, als een boer met kiespijn.

Nu ben ik al een paar uur stil, maar blijkbaar is mijn manier van aantekeningen maken niet Boeddhistisch genoeg.

20140609-175823-64703156.jpg

Later hebben we een formele lunch. Dit is echt een ding hier. Alle leden van ‘The Order Of Interbeing’ , de lekenorde van dit klooster, lopen in hun bruine pakken achter Thay en de monniken en nonnen aan de meditatiehal in. Met hun lunch in de hand. Daarna mogen wij naar binnen.

Als Heks staat te kijken naar de stoet, ziet ze het boze mannetje weer lopen. Voorop, vlak achter de lekenorde. Hij doet enorm zijn best, dat is me nu wel duidelijk. Het moet niet meevallen voor hem, zo’n halvegare Toverheks. En dan zit ik nog op een betere pek in de hal dan hij uiteindelijk. Ik zie hem geërgerd naar me kijken vanaf de overkant van de zaal. De mannen zitten aan de ene kant en de vrouwen aan de andere kant.

Naast hem zit de nieuwe aanbidder van Heks, een jongeman uit Roemenië. ‘Ik heb een foto van je gemaakt’, begon hij een paar dagen geleden zijn hofmakerij. Hij vergist zich ernstig in mijn leeftijd. En in mijn beschikbaarheid. Nu heb ik elke retraite wel een bronstige practicioner achter me aan, waar de celibataire richtlijnen geen vat op hebben. Door de jaren heen heb ik hen leren vermijden of ontmoedigen. Na mijn innerlijk huwelijk is het gat in mijn verdediging tegen deze zoekende zielen gedicht. En nu met mijn geliefde Cowboy is hun kans definitief verkeken…….

Zo zitten twee archetypische manachtigen uit mijn vroegere leven naast elkaar naar Heks te staren. Ik heb er helemaal geen last van. Ze doen maar. Ik geniet buitengewoon van de formele lunch. In stilte genuttigd. Met misschien wel duizend mensen. Ik kan Thich Nath Hanh ook goed zien. Zijn lieve koppie. Hoe hij rustig van zijn eten geniet, zijn thee drinkt.

20140609-175924-64764731.jpg

Daarna leest hij brieven voor, die mensen in de enorme bel, een soort klankschaal, hebben gestopt. Verzoeken om energie en liefde te sturen naar zieken, mensen met verdriet, vertrapten….De hele Sangha zit in aandacht bijeen. Je voelt de kracht van het Interzijn. Een term, die Thay heeft uitgevonden.

’s Middags worden we getrakteerd op ‘Deep relaxation’ van sister Chan Khong, de goede vriendin en reisgenoot van Thay. Al jaren staat zij hem bij in zijn missie. Een kleine vrouw, met de stem van een jong meisje. Maar ook een krachtpatser. Stiekem noem ik haar ook wel liefkozend sister King Kong. Zij beschermt haar frêle vriend met haar Moeder Aarde energie.

Eerst zingt ze ons helemaal van de wereld, tijdens haar speciale diepe ontspanningssessie. Overal om me heen hoor ik gesnurk. Zelf ben ik ook een flink stuk kwijt, ondanks mijn voornemen er helemaal bij te blijven.

20140609-180017-64817331.jpg

Dan beoefent ze met ons Touching The Earth. Een praktische manier om met verdriet ten opzichte van je voorouders om te gaan. Je geeft het simpelweg aan Moeder Aarde.
Onze Grote Moeder is hier alom aanwezig. En in de gedaante van deze hoogbejaarde non zeer zichtbaar.

Ze leert ons nog wat Tibetaanse oefeningen. Ze staat nog net niet op haar hoofd, maar jeetje, wat is ze nog lenig op haar leeftijd!

Tot slot oefent ze met ons om niet bang te zijn voor de dood. Het is maar een verandering, meer niet. Zoals een golf even bestaat en dan alweer verdwenen is. Maar is ‘ie er niet meer? Het water is er nog immer, alleen de gedaante verandert…..

20140609-180110-64870495.jpg

Een herkenbaar droombeeld in de openingceremonie van de Olympische Spelen. Heks kijkt geboeid toe, maar valt toch in slaap. Wonderlijk. Eigen dromen vermengen zich met de Olympische Droom….

bp10openingceremonie van de Olympische Spelen

Vanavond kijk ik opnieuw naar de openingceremonie van de Olympische Spelen. Gisteren  tijdens mijn eerste poging viel ik in slaap. Daarna nam Frogs me mee naar een concert in Rotterdam.

’s Nachts dan maar naar een herhaling kijken. Opnieuw geraak ik in dromenland. Ook vanavond lukt het me niet om de hele ceremonie te bekijken, maar nu laat de techniek me in de steek. Halverwege valt het beeld weg.  Als ik probeer de draad weer op te pakken, op het punt, waar het mis gaat, start deze ‘uitzending gemist’ weer helemaal bij het begin.

openingceremonie van de Olympische Spelen

Zodoende zie ik het eerste stuk meermalen voorbij komen… Prachtige droombeelden. Werelden als drijvende eilanden in de lucht. Een meisje, dat er tussendoor zwemt….

openingceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelen

Als ik later met Ysbrandt nog een rondje loopt herinner ik me opeens een droom, die ik jaren geleden had. Een hele bijzondere en heldere droom. Mijn energielichaam vliegt over een soort weg. Aan weerszijden bergen. Aan mijn rechterkant stroomt een grote rivier. Links langs de oevers wonen allemaal mensen in rare huisjes. Ze maken een gelukkige indruk.

openingceremonie van de Olympische Spelen openingceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelen openingceremonie van de Olympische Spelen

In de rivier drijven eilanden. Elk eiland is een wereld op zich. Het ziet er fantastisch uit. Een beetje zoals de openingsscène bij de Spelen. Als ik inzoom kan ik me ermee verbinden. Als het ware een leven leven op zo’n afgescheiden stukje wereld. Alle werelden bestaan tegelijkertijd. En toch zijn er middeleeuwse steden, groene eilanden met wildernis, moderne futuristische toestanden…. Van alles.

openingceremonie van de Olympische Spelen openingceremonie van de Olympische Spelenopeningceremonie van de Olympische Spelen

Degene, die deze opening in elkaar heeft geknutseld, heeft misschien wel dezelfde droom gehad. Wat grappig. Heks kan er weer niet over uit. Wat is alles en iedereen toch verbonden. We leven in een droom en soms in een droom wordt een tipje van de sluier opgelicht. Naar die rare werkelijkheid achter de dingen. Vlieg je even uit je gewoontepatroon, uit je veilige wereldje. In adelaarsvlucht. Snuif je even iets op van de eeuwige stroom, die alles verbindt. Waar alles uit voortkomt. Blauwdruk van de Heilige Ganges.

GANGESGANGES GANGES