Zalig kerstfeest lieve lezers. Heks zit heel alleen kerstfeest te vieren. Maar van eenzaamheid is goddank geen sprake! Ik vermaak me eigenlijk best.

Kerstavond reanimeer ik mezelf richting kerk. Gloeiendhete douche, bak sterke koffie en een hap pijnstillers doen wonderen. Flinke kwast over de kaken en ik lijk net een mens. In plaats van een lijk. Helemaal niet gek gedaan, Heks!

Kortjakje plof neer op een plekje achterin de kerk. Naast me schuiven twee dames aan. Een moeder en dochter? Het lijkt erop. De overigens volwassen dochter zoekt verwoed in de liturgie naar het liedje, dat de goegemeente aan het zingen is. We zingen altijd een vol halfuur voorafgaand aan de dienst. Ouderwetse kerstliedjes.

‘Hier,’ ik wijs het betreffende liedje aan. ‘Ik ga toch echt niet meezingen, hoor,’ grijnst de jongedame ondeugend. ‘Ik wel,’ grijns ik terug. Vandaag heb ik weer eens geen stem. De hoge regionen kan ik alleen bereiken als ik er op een bepaalde manier naartoe beweeg met mijn stem.

En daar leent het gemiddelde kerstliedje zich niet voor. Zo rommel ik maar zo’n beetje tussen de octaven. Zing sommige passages heel zachtjes, hoog en zuiver, om schor neer te storten in woest gebrom rommelend in mijn borstregister. Mijn hele lijf resoneert dan mee met het grote orgel. En dat vind ik dan toch wel weer erg leuk.

Tijdens de eucharistie klets ik met mijn buurvrouw. Een ongelofelijk leuk wijf met pit. De kerk is onbekend terrein voor haar. Met kerst als sneeuw naar binnen gedwarreld. Met moeders mee waarschijnlijk.

‘Ik kwam vroeger ook wel eens bij Shambala,’ roept ze enthousiast als mijn Boeddhistische neigingen ter sprake komen. Ik vertel haar over onze Sangha in de traditie van Thich Nhat Hanh, ‘De lachende Boeddha’. Zit ik zowaar tijdens de kerstnachtmis zieltjes te winnen voor de concurrent……

Zo zit ik dus moederziel alleen en toch samen met anderen in de kerk. Mooi. Ik heb namelijk helemaal niks geregeld qua gezellig gezelschap de komende dagen.

‘Je bent altijd welkom bij het kerstdiner op eerste kerstdag, hoor,’ roept Steenvrouw al maanden. Maar Heks is te gammel om toe te zeggen. Ik weet niet of ik het ga redden allemaal. En als mensen rekening houden met een ingewikkeld dieet en je komt niet opdagen? Dat kun je natuurlijk niet maken.

‘Mag je dit of dat eten?’ appt Steenvrouw me met enige regelmaat. Ze kent mijn dieetvoorschriften grotendeels uit haar kop, maar af en toe slaat de twijfel toe. Wil ze het zeker weten. Waarom?

‘Volgens mijn accepteert ze geen nee,’ grapt de Don, als ik hem over deze ontwikkelingen rondom het kerstdiner vertel. We moeten er allebei enorm om lachen, maar stiekempjes ben ik blij met mijn koppige wijze vriendin. Vanavond vier ik eerste kerstdag met haar en haar gezin!

Mijn kerstboom heb ik dit jaar heel snel opgezet. Het is namelijk geen boom, maar een paspop. Die heb ik vliegensvlug een mooie kerstachtige jurk aangetrokken. Wat snoeimateriaal onder de rokken vandaan en een snoer lichtjes om haar ranke middel en de Godin staat in al haar glorie te stralen in mijn woonkamer.

Dit feest van geboorte is natuurlijk ook en vooral een feest van de Grote Moeder. Hoe zij bevallig beviel in een stal. Als een enorme Heilige Koe. Het is het feest der vruchtbaarheid. Hoe in het diepst van de nacht het licht weerkeert. Zich via het goddelijke geboortekanaal een weg naar buiten baant……

’s Nachts loop ik nog een hele grote ronde met VikThor. Voor hem is het tenslotte ook kerst. Het is al over tweeën. De stad is bevolkt met dronken droppies. Uitgebraakt door cafés, die ook wel eens dicht willen. Naar buiten geveegd door eigenaren, die ook wel eens naar bed willen.

Vanuit het Zeemanspark zie ik een man staan op de brug over de Singel. Hij houdt zich vast alsof hij zich op woeste baren bevindt. Alsof de Zeevaartschool een groot schip is geworden, dat in rap tempo op hem toe stoomt.

Een stukje verderop loopt een klein bozig vrouwtjes stampend over het Noordeinde. Ze kijkt achterom naar de zwabberende man. ‘Kom nou Joop, loop nou eens door, verdorie,’ snijdt haar nijdige stem door de nacht. Ze komt langs de ingang van het terrein en slaat plotseling impulsief af het park in.

Ze loopt zeker tegen de zeventig zie ik van dichtbij. Gemelijk beent ze richting de school. Ze kijkt niet op of om.

Joop is ook weer in beweging gekomen. Met zijn handen klauwend langs het hekwerk rondom het parkje voor houvast maakt hij plots flink vorderingen. Loopt de ingang van het park straal voorbij. Raakt ter hoogte van de bloemenstal finaal de kluts kwijt, want waar is zijn narrige partner? Verdwaasd blikt hij om zich heen. Valt daardoor bijna om…….

Heks besluit de man uit zijn lijden te verlossen en tevens de vrouw te helpen, die intussen weer is begonnen met machteloos schreeuwen. Snel loop ik naar de ingang van het park.

‘Uw vrouw is hier, meneer Joop,’ wuif ik hem in de juiste richting. Opgelucht draait hij zich om. Een enorm charmante man met vermoedelijk een drankprobleem. Waar zijn vrouw zat van is……..

Hij glimlacht me vluchtig toe. ‘Je bent elkaar kwijt voor je het weet,’ grijns ik als hij me voorbij valloopt. Steeds als ik denk dat hij op zijn plaat zal gaan komt hij toch weer op zijn pootjes terecht. Tenminste, zolang hij het hekwerk als steun kan gebruiken.

De rest wacht ik niet af. Ik steek de straat over. Ik zal niet zien hoe hij van zijn geliefde op zijn kop krijgt. Of hoe hij zonder de ondersteuning van gemeentelijke hekwerken verder naar huis zal moeten kruipen….

Op de terugweg ga ik langs het huis van Tanneke. Haar dode hand glijdt in de mijne. Oh, wat mis ik dat kleine toverheksje toch nog steeds. Tegenwoordig wordt haar magische huisje bewoond door een saaie huismus. De kale woonkamer zonder enige vorm van kerstversiering is gelukkig niet zichtbaar, omdat de lelijke luxaflex naar beneden zijn……

Heks heeft ook niet veel gedaan aan haar huisje dit jaar. Niet zoals andere jaren. Ik had gewoonweg niet de puf om al die kerstspullen naar boven te halen. En later weer op te bergen.

Mijn onvolprezen hulp doet me een idee aan de hand. Zijzelf heeft een paspop als kerstboom. De rok gaat over in takken. Het ziet er geweldig leuk uit, zie ik op een foto.

Zo knutsel ik op kerstmiddag snel zo’n paspopboom in elkaar hier in Huize Heks. Het is echt een plaatje en ik ben er in tien minuten mee klaar. Alle takken zelf gevonden, gekregen of gesnoeid. Appeltje eitje.

 

Synchroniciteit: Heremetijd! Groene zijden soepjurk als acausaal, verbindend beginsel? Het is een feit! Heks beleeft heerlijke avonturen op de vierkante millimeter. Het kan echt niet beter!

Op de eerste dag in Plumvillage loopt Heks maar zo’n beetje rond te dazen. Nog behoorlijk in de kreukels en half gaar van de reis luister ik naar de eerste lezing. Vervolgens sjok ik opgewekt mee met de wandelmeditatie.

Langzaam bewegen we over het terrein. Een grote groep net gearriveerde retraitanten. Ik kijk eens een beetje om me heen. Honderden gezichten. Een prachtige jonge vrouw valt me direct op. Ze heeft rood haar en rode schoenen. Donkerrode Mocassins.

‘Prachtige schoenen zeg. Kijk nou,’ zoem ik inwendig. Ik observeer de vrouw op mijn gemak vanuit mijn slaperige ooghoek: Ze komt me zo bekend voor! ‘Zij is zoals ik, een heksje, ik zie het, ik zie het,’ zingt het in mijn hoofd.

Even later is ze weer tussen die honderden onbekenden verdwenen. We zijn klaar met wandelen. Het is tijd voor de lunch.

Diezelfde avond maak ik kennis met mijn familie. De roodharige jongedame zit er ook in. Wat een toeval. We hebben direct een klik.

Halverwege de retraite omhelzen we elkaar voor het een of ander. Er wordt behoorlijk wat afgeknuffeld daar in Plum. Vooral in onze onvolprezen familie. Mijn nieuwe zuster draagt een knalgroen jack.

‘Wat staat die kleur groen je goed. Je zou eigenlijk een lange zijden jurk in die teint moeten hebben,’ flap ik er spontaan uit. ‘Ik heb precies zo’n zijden jurk in de kast hangen,’ denk ik er achteraan. Maar ja. Daar heb ik nu niks aan.

De laatste avond van de retraite worden we vermaakt door de monniken en nonnetjes. Ze treden voor ons op samen met een aantal leken. We zitten op het Boeddhaveld, terwijl de avond valt. Overal branden lampionnen en kaarsjes. Het podium is schitterend versierd. Een gigantische lotus vervaardigd uit bamboe vormt het ‘achterdoek’…….

Heks zit met haar eigen Mahakatyayana familie. We leunen tegen elkaar aan en doen lekker klef. Het is onze allerlaatste avond. We gaan elkaar enorm missen. Nu kan het nog…….

Halverwege het programma haakt het grootste deel van de familie af. Ze gaan naar bed. Morgen moet iedereen aan de bak. Autorijden of eindeloos met de bus. De treinen staken helaas. Sommigen van ons zijn al een dag eerder vertrokken om hun vliegtuig te halen……

Heks en haar roodharige vriendin Meermin blijven echter wachten op de hartsoetra. Die wordt driestemmig uitgevoerd is ons beloofd. Dat willen we niet missen!

Het duurt en duurt. Ik ben doodmoe intussen. Maar vervelen doe ik me niet: Het ene geweldige optreden na het andere volgt. Net als ik op het punt sta om toch weg te gaan is het dan eindelijk zover. We worden getrakteerd op een prachtige vertolking van de hartsoetra!

Meermin en Heks zitten in lotushouding naast elkaar te luisteren. We laten we het helemaal binnenkomen. Vooral de zeker vijf minuten durende doodse stilte na afloop. Zit je daar met honderden mensen en niemand geeft een kik. Dat geeft pas een kick!

Op weg naar ons eigen klooster in mijn kanariepiet kletsen we een beetje. We zijn kapot moe en het is al behoorlijk laat. Voor deze plek dan. ‘Oh, maar ik ben met mezelf getrouwd,’ roep ik enthousiast naar aanleiding van ons onderwerp. Dat ik nu volledig kwijt ben.

‘Ik ook, ik ook,’ lacht mijn vriendin, ‘Kijk maar, ik heb ook een trouwring.’ Ze duwt haar  vinger onder mijn neus. Een prachtige gouden stersaffier schittert me tegemoet. ‘Ik ook, ik ook,’ schreeuwt Heks helemaal wakker nu. Ik laat mijn trouwring zien. Een veelkleurige edelopaal! Ongelofelijk. Ze is echt net zoals ik. Dat had ik toch maar goed gezien die eerste keer!

Afgelopen zaterdag zoekt Meermin me op. Ze is een aantal dagen in Nederland. ‘Mijn hotel is in Hugh, is dat ver bij jou vandaan?’ Nee, Den Haag ligt tegen Leiden aan!

Zo haal ik mijn roodharige zielzuster van het station. We rijden naar het hondenstand in Noordwijk met mijn hondje. Het is heerlijk weer. We wandelen en zwemmen. Drinken thee en kletsen. Gaan ergens lekker lunchen!

‘Weet je nog, dat ik het over een groene zijden jurk had, die je zo geweldig zou staan?’ Ze kan het zich herinneren. We hebben het vandaag ook al over synchroniciteit gehad. Een begrip, dat ons beiden na aan het hart ligt. ‘Ik dacht toen bij mezelf: Ik heb thuis zo’n jurk. En later realiseerde ik me, dat je naar Nederland zou komen. Een prachtige gelegenheid om eens te kijken of die jurk je past……’

Heks tovert een pakje tevoorschijn met daarin de bewuste dreamdress. ‘Het is een ongelofelijk romantisch geval. Dus je moet echt eerlijk zijn, hoor. Als je het niks vindt: Gewoon zeggen.’

‘Ook heb ik em gerepareerd. Hij is dan wel gloednieuw, de stof is zo delicaat, dat er wat stiksels los hadden gelaten……..’ Ik geef niet graag iets, dat kapot is.

‘Ja, ik zal eerlijk zijn,’ begint Meermin. Dan slaakt ze een kreet. ‘Oh, wat een prachtige jurk!’ Snel past ze em over haar zwempak heen. Heks maakt de schouderbandjes op maat. Die moeten behoorlijk worden ingekort, want ze zijn afgesteld op mijn apenarmen. Maar verder past ie perfect! De jurk zit als gegoten. Hoera!

Mijn vriendin danst over het strand in haar zeemeerminnenjurk. Ze ziet er fantastisch uit.

Heks moet inwendig gniffelen. Als ik in Plumvillage toen niet spontaan vanuit het blinde niks over een groene zijden jurk was begonnen was dit allemaal niet gebeurd. Wat is het leven toch grappig als je last krijgt van synchroniciteit!

Niet dat het altijd zo mooi uitwerkt. Sommige mensen hebben een broertje dood aan dit fenomeen. Zelfs al dansen ze plots op magische wijze om elkaar heen, begeleid door hemelse klanken, dan doen ze toch snel hun ogen en oren dicht. Of erger nog, hun hart.

Dus dit verschijnsel op zich is niet zaligmakend. Dat heb ik door schade en schande nu eindelijk wel geleerd. Sommige mensen zijn ziende blind en horen met dove oren.

Maar wat heerlijk als het wel gewoon stroomt en is. Als de wonderen de wereld niet uit zijn. Als de werkelijkheid er eentje is van warme boventonen. En frisse onderstromen. Als meer meerminnen via die verse stromen je leven binnen zwemmen. Als, als…….

Ja dat!

Verliefd op de verkeerde man, waar begin je an? Dat zouden we ons eens wat vaker moeten afvragen dunkt me. Heks is er redelijk van genezen in elk geval. Tegenwoordig kijk ik eindeloos de narcist uit de boom: En word gewoon helemaal niet meer verliefd! Wat een saaie boel. Het wordt tijd voor een narcistloos tijdperk.

‘Hoe is het nu in de liefde, Heks? Is het nog iets geworden met 1 van je aanbidders?’ Steenvrouw zit ondeugend te lachen. Ze is ook wel een beetje nieuwsgierig. En er is absoluut sprake van een grote gun-factor. Heks moet ook lachen. Al is het maar om haar guitige snoetje. ‘Nee schat. Ik ben nog immer vrij gezellig.’

Het afgelopen jaar heeft me op liefdesgebied nog eens extra getrakteerd op een paar rasnarcisten. Aan beide kanten van het spectrum. Zo heb ik een keertje koffie gedronken met zo’n flamboyante fantast. Licht kwijlend zat hij Heks te observeren. Intussen sloeg hij de gekste dingen uit. Zoals hoe ongelukkig hij de vrouw had gemaakt, die ooit zoveel van hem hield, dat ze hem kinderen schonk.

‘Ja, ze wilde te graag huisje, boompje, beestje,’ verkondigt hij dit feit alsof het iets onbetamelijks betreft, ‘En ik had veel geld. Eh…. Heb…’ verbetert hij zichzelf snel.

Een idiote poging om op die manier zowel zijn minachting uit te spreken naar zijn ex, omdat ze op zijn centen uit zou zijn geweest, alsmede Heks een dikke bankrekening voor haar geestesoog te toveren. Om me binnen te vissen vermoed ik. Ja, duh.

Nou ja. Na twee cappuccino’s houd ik het voor gezien. Het woord narcisme is dan al gevallen. ‘Dat zeggen mensen altijd over mij!’ roept hij enthousiast, alsof het een compliment betreft. Heks weet genoeg.

Op de valreep begint hij over zijn vriendin. Vanuit het niets tovert hij het arme kind op tafel. Een piepjonge verpleegster. Nu hij het versierspelletje niet kan winnen moet hij me nog eventjes om de oren slaan. Narcist eigen. Helaas voor hem interesseert het me geen biet.

‘Fijn voor je, dat er iemand zo gek is om je te verzorgen. Voor jou waarschijnlijk  het hoogst haalbare op relatiegebied,’ roep ik over mijn schouder, terwijl ik me uit de voeten maak.

Mijn ex Staartje schrijft me vervolgens een waarschuwingsmailtje. ‘Kijk uit met die vent, waar je het laatst over had. Hij heeft achter een vriendin van me aangezeten. Ze kreeg er de grootst mogelijke ellende mee. Zijn bijnaam is de Neuker van Naaldwijk. Hij stroopt de Hollandse stranden af op zoek naar vrouwelijk schoon. Zo is zij ook aan hem gekomen: Toen ze halfnaakt lag te zonnen! Dus dan weet je het wel.’

Ja, Heks weet het nu wel. Zou je zo zeggen.

Helaas kun je deze persoonlijkheidsstoornis niet aan iemands neus zien. De flamboyante types vis je er nog wel uit. Met hun groteske gelieg en openlijke bedrog. Juist de thin skinned narcisten willen nog wel eens op verlegen aardige kerels lijken. Veel moeilijker te doorgronden. Vooral niet als je er stekeblind voor bent, zoals ik.

Tot mijn grote spijt heb ik een absolute aantrekkingskracht op dit volkje. Heks is een te lekker hapje om klein te krijgen. Een beetje narcist ziet mij als de ultieme uitdaging. Ik kan de keren niet tellen, dat zo’n type vanuit het blinde niets boven op me sprong.

En dan ben ik tot overmaat van ramp ook nog eens altijd erg lief geweest voor de dunne huidtypes met hun eeuwige moeite met vrouwen en hun impotentie-problematiek. Soms zie ik nog hun zielige zuigende gezichtjes voorbij komen in een akelige droom. Als ik zwaar getafeld heb.

‘Ja schat,’ mijmer ik tegen Steenvrouw, terwijl we heerlijk zitten te dineren aan mijn keukentafel, ‘Zo’n dunne-huid-narcist slaat haken in je buik. Daarna gaat hij daaraan zitten trekken. Heel stiekempjes…..’

‘Maar als je te dichtbij komt duwt hij je weer weg. Of hij levert je een streek. Gaat vreemd bijvoorbeeld…… Of hij draait zelf weg. Hoe dan ook. Het schiet niet op. Niet zolang ik niet enorm mijn best doe. Want narcisten laten altijd jou al het werk doen in een relatie, zelf werken ze uitsluitend tegen. En dat doe ik dus niet meer. Gelukkig maar!’

Mijn vriendin kijkt me verbaasd aan. Haken in buik? ‘Ja, energetische haken. Met daaraan lange lijnen. Een heel naar gevoel, als iemand dat bij je doet: Je krijgt er buikpijn van!’

‘Die flamboyante narcist pakte me in. Energetisch. Ik voelde hoe hij zijn flauwekulverhalen als een deken om me heen sloeg. Strik eromheen! Voetstuk eronder: En zo ben je voor je het weet helemaal door iemand ingeduffeld! Daarom luisteren de dames niet meer naar wat hij nu eigenlijk zegt. Ze horen slechts wat ze willen horen…..’

Voor we het in de gaten hebben zitten we over energie te praten. Over het licht dat we allemaal in ons dragen. ‘Drunvalo Melchizedek zei nog eens tijdens een seminar dat alles licht is. Werkelijk alles. Maar als het zich van ons af beweegt nemen we het waar als donker……..’

‘Ja schat, wij zijn zelf een heelal. Vanbinnen. Ik ben wel eens met mijn bewustzijn mijn lijf in gevallen en wat ik zag was wonderbaarlijk. We lijken sprekend op het grote universum om ons heen. En ook in ons lijf zit voornamelijk veel ruimte….’

‘Misschien zijn narcisten de zwarte gaten van ons universum. Hihi. Ze willen hun licht niet delen. Zo snel als ze kunnen bewegen ze van alles en iedereen af….. Ze zuigen je naar zichzelf toe en eten je op. Je kunt dus echt maar beter bij hen uit de buurt blijven!’

Zo zitten we als toetje smakelijk te lachen om serieuze zaken. Ach, de liefde. Heks moet blijkbaar eerst nog langs een paar narcisten. Pas als ik alle mogelijke narcistische modellen het hoofd heb geboden, zonder in de zwarte gaten waar gewoonlijk ogen zitten te storten, is er ruimte voor licht. Naar elkaar toe te bewegen. Te verbinden.

Verliefd op de foute man.

Is hij meer geïnteresseerd in zichzelf dan in jou? 1 Hij geeft niets om jouw gevoelens, gedachtes of ideeën. 2 Alles draait altijd om hem. 3 Hij leeft naar zijn eigen regels. 4 Hij heeft niet zo veel zin in jouw issues. 5 Wanneer jullie ruzie hebben is het altijd jouw schuld. 6 Wanneer hij boos is is het jouw schuld.

Babyspecial speciaal voor mij. Midden in de nacht maken ze me blij: Louise en Rosanna en hun pasgeboren zoontje Mikai. Maar ook een vriendinnetje van Heks is in blijde verwachting. Hiep Hoi! De nieuwe generatie maakt zijn opwachting!

© toverheks.com

© toverheks.com en handjes

Vorige week kijk ik naar de babyspecial van Louise en Rosanna. Dit gouden transgenderkoppel heeft een kindje gekregen! Hoera! Een wonder, zoals altijd. Want laten we wel wezen, het is toch niet te geloven dat je een zaadje bij dat eitje in de oven stopt en negen maanden later komt er een schreeuwende koter uit. Compleet met alles erop en eraan.

Nu maar hopen dat de juiste onderdelen erop en eraan zitten, anders moet dat later weer worden rechtgezet. Zoals bij beide ouders. Louisa is al operatief in haar meer passende vorm gegoten. Rosanna gaat na de geboorte van hun kindje onder het mes. Als ze al die vrouwelijke hormonen een beetje te boven is.

© toverheks.com

© toverheks.com Hoera zwanger! Je lichaam verandert nogal…….

De zwangerschap heeft een wagonlading van dat goedje haar lijf ingespoten. Geen prettige ervaring als je je eigenlijk man voelt. Een vent bent. Maar ook goed en geweldig, want zo kunnen die twee toch maar mooi een baby krijgen. Ik vraag me af of dat op een andere manier ooit gelukt was.

Het is voor homo’s al lastig om een kind te adopteren, of een alleenstaande Toverheks. Laat staan voor een transgenderstel. Maar wellicht ben ik abuis. Is er de laatste jaren veel veranderd op dit gebied. Zijn we lichtjaren verwijderd van die paar jaar geleden…..

Heks heeft een groot zwak voor Louisa en Rosanna. Al enige tijd kijk ik trouw naar de afleveringen over hun leven samen. Het zijn toch zulke schatjes. Allebei op hun eigen manier.

© toverheks.com

© toverheks.com Mikai

Rosanna met haar grote stoere lijf en lieve nuchtere koppie. Haar relativerende stamppothumor. Haar ongelofelijke ontroerende eerlijkheid. Ook over deze zwangerschap.

Ze realiseert zich heel goed wat een mazzel ze heeft dat ze überhaupt zwanger is geworden. Niet iedereen heeft dat voorrecht. ‘Veel vrouwen hebben niet het geluk om in verwachting te geraken, ik geniet dus maar van die bijkomende hormonen voor zover het gaat…..’

De glamoureuze Louisa met haar lange zwarte zigeunerharen en lagen glinsterende make up.

© toverheks.com

© toverheks.com Louise en Rosanna en hun beeldschone zoontje Mikai

En enorme opgespoten lippen niet te vergeten. Iets teveel naar mijn smaak, maar ja, Heks heeft al jaren problemen met de vaginale mode op dit  plastisch chirurgische gebied. De schaamlippen lachen je tegemoet in glamourland. Overal waar je kijkt opgespoten lippen. Vlezige schaamlappen in door botox verstilde kaken. Zelfs de president van de VS heeft zo’n kutkop, dan moet het wel goed zijn toch?

Midden in de nacht, ik kan niet slapen, kijk ik naar de babyspecial. Het moment dat het kindje dan eindelijk geboren wordt. Wat prachtig. Nog een keer kijken, want dat kan tegenwoordig. Verschillende malen zie ik de baby geboren worden. De ontroerde ouders. Trillende opgespoten lippen en het nuchtere engelachtige gezicht van Rosanna in opperste aanbidding met haar kleine prinsje aan de platte borst.

© toverheks.com

© toverheks.com Ik heb al tandjes……

De volgende dag komt mijn vriendinnetje X eten. Ze is zwanger! In november zat ik haar al te plagen met vragen of ze soms misselijk was in de ochtenduren. Met nieuwjaar wenste ik haar en haar partner een bijzonder VRUCHTBAAR hihihi jaar toe. En al die tijd zat dit kleine wonderwezen al in haar te groeien! Ja, dat heb je met heksen. Die hebben daar een haakneus voor!

Enthousiast praten we over alle veranderingen in haar lichaam. Bekijken de foto’s van de echo. ‘Hij heeft zijn handjes voor de oren…… Of zij. Ik denk een hij, wat denk jij? Kijk maar……’ Heks denkt het ook, maar pin me er niet op vast. Ik heb nog nooit bewezen dat ik daar kaas van gegeten heb.

© toverheks.com

© toverheks.com Hoera!

Wat is het toch bijzonder, een zwangere vriendin. Ik weet het, het gehele leven is ingericht op voortplanting. Voortbestaan van de soort. Elk levend wezen is daar mee bezig. Vaak louter en uitsluitend. Wij mensen beweren wel dat er allerlei andere dingen belangrijk zijn op aarde, maar in de praktijk zijn we in hoofdzaak hormonaal aangestuurde ongeleide projectielen…..

Toch is elk nieuw leven een wonder. Een delende cel is al iets ongelofelijks. Nieuw leven dat binnenin je eigen lijf groeit is misschien wel het meest bijzondere dat een mens kan meemaken. Man of vrouw. Overwegend vrouw. Met af en toe een aanstaande man om ons er eens extra op te wijzen hoezeer wij dames met onze ingebouwde broedmachine geboft hebben!

© toverheks.com

© toverheks.com Er is altijd een zeker risico op meerlingen

 

Hoera! De repetities met mijn koor van de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach zijn weer begonnen. Ex Animo geeft elk jaar een sublieme uitvoering van dit fenomenale muziekstuk. In de pauze vermaken we ons ook best. Vooral als we gasten aan onze stamtafel krijgen…… met een goed poep en piesverhaal!!!!!

Dinsdagavond is het alweer de derde keer dat we aan de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach sleutelen. Ons koor is enorm uitgedijd voor de gelegenheid. Met name de alten zijn oververtegenwoordigd. Rijen dik staan we boven alles uit te galmen. Heks kent het hele stuk intussen uit haar hoofd. Het is dan ook alweer de vierde keer dat ik meezing. Mijn boek kan ik bijna thuislaten….

Zoals altijd schuif ik op het nippertje op mijn plek. Zodoende vermijd ik allerlei geklets en gezwets met koorgenoten voorafgaand aan de repetitie. Heel leuk en gezellig natuurlijk, maar waardeloos voor het energiebeleid. Heks moet uitkijken niet van te voren al haar kruid te verschieten. Ons bin zuunig als het om gezelligheid kent geen tijd gaat.

Tijdens het inzingen doen we allerlei oefeningen teneinde ook tijdens de subtiele koralen mooi op toon te blijven. Het gebeurt nogal eens dat ingetogen zingen synoniem is voor vals knerpen. Pufloos piepen. Amechtig miepen. En dat willen we niet tijdens ons concert. We gaan weer voor een sublieme voorstelling.

Het zal moeilijk zo niet onmogelijk worden om de recensie van vorig jaar te overtreffen. Maar de uitvoering verbeteren moet lukken!

Tijdens de pauze sprint ik om het hardst met Anna naar onze stamtafel. Sinds jaar en dag zitten we daar met een vast clubje alten en sopranen. Helaas zijn er onlangs twee leden afgevallen. Sindsdien krijgen we soms een gast aan tafel. Vorige week was dat een bas. Hij maakt ons verschrikkelijk aan het lachen met een heerlijk poep en piesverhaal. Naar aanleiding van verhalen over mijn hondje.

‘Honden zijn zeker leuk, maar ze moeten niet bij me op de stoep poepen. In onze buurt woont zo’n exemplaar. Een bakbeest van een kalf. Draait dikke stinkende drollen van gigantische afmetingen. En de baas laat het gewoon liggen. Nu weet ik toevallig waar dat baasje woont. Het leek me dan ook gepast om eigenhandig een drol bij die mensen op de stoep te draaien.’

Heks krijgt een visioen van de man, zijn dikke buik tussen de knieën geklemd, zijn billen open en bloot uit de broek gestoken, hangend boven zo’n oerhollands brandschoon geveegd stoepje, knedend op minstens zo’n grote bolus als de uitschijtsels van de daar wonende hond.

Een schijterige schok van ontzetting waart door de toehoorders. ‘Helaas, ik mocht het niet van mijn vrouw,’ zijn guitige koppie kijkt ons ondeugend aan, ‘Ik heb het plan dus maar laten varen.’ Ik schiet onbedaarlijk in de lach. Wat een heerlijke mafkees, deze olijke bas!

Deze week hebben we onze pianist te gast. Enthousiast praten we over van alles en nog wat. De dames kakelen om het hardst. Heks kijkt naar zijn magische handen. ‘Heb je die nu eigenlijk verzekerd?’ Ik weet dat het niet te betalen is zoiets, maar ja, je zult maar afhankelijk zijn van de uiterst kwetsbare uiteinden van je extremiteiten.

‘Dit jaar speelt hij ook op het orgel bij de uitvoering,’ hoor ik zondag in de kerk van een sopraan. De vaste organist is er vorig jaar mee opgehouden en onze repetitor neem zijn plek in. Wat leuk! ‘Zal onze dirigent ook fijn vinden, want het zijn dikke vrienden,’ klessebest diezelfde sopraan.

OP JE PANTOFFELS SPEEL JE GEWOON BETER

Wat heerlijk dat we weer begonnen zijn met repeteren. Dat het alweer bijna zover is. Dat ik het hele stuk uit m’n kop ken. Wat geweldig dat ik op dit koor zit. Samen muziek maken is zo fijn. Het verbindt ons mensen.

Geen wonder dat ze in de hemel allemaal engelenkoren hebben. Dat is natuurlijk de plek van samenzijn en dus samenzang. Ons aards gejammer is daar maar een slap aftreksel van.

Aftreksel of niet: Dat interesseert me echt geen biet. Zolang ik maar kan zingen.

Mosselman met mosselbaard zwaait naar Heks met kilo’s schelpdieren…… Wie kan ik daar eens mee plezieren? Schransend weekend vol plezier: Licht vermaak en los vertier. Gewoon in Leiden. Gewoon hier.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Hebt u geen haring meer?’ Heks kijkt verbaasd naar de opgeborgen snijplank aan de kop van de kraam. Geen vet visje meer te verschalken. Wel liggen er nog bakjes gevuld met calamaris en dozen vol mosselen. Mmmmm. Daar zou ik best zin in hebben. ‘Helemaal uitverkocht,’ de Marokkaanse versie van Kapitein Haddock kijkt me triomfantelijk aan, ‘ Er kwam iemand, die er ruim driehonderd meenam, vandaar.’

Heks had net zin in een harinkje. Jammer, jammer. ‘Wilt je drie kilo mosselen voor een tientje?’ Haddock zet alvast drie pakken voor mijn neus, ‘Supervers. Iemand had vijftig kilo besteld, maar die is dan weer niet komen opdagen…..

© toverheks.com

© toverheks.com

Drie kilo is wel erg veel in je eentje. Eigenlijk zou ik …. Of zal ik? Mijn vrienden Fiederelsje en haar Paranimfje hebben vast wel trek in een lekker bekje vol mosseltjes……. ‘Doe maar drie kilo!’ roep ik enthousiast. Even later loop ik verder met mijn nieuwe eenvoetige vriendjes op de rug.

Verwoed onderhandel ik vervolgens over een pot kruiden bij Mabroek. Alweer een Marokkaanse kraam. Heks is zwaar fan hun superverse koopwaar. Waar zouden we zijn, culinair gezien, zonder deze medelanders?

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Dus er zitten geen gluten in?’ Ik heb een pot Ras el Hanout in mijn handen. Het kruidenmengsel van Noord Afrika. Mijn vorige versie van dit goedje bleek vol tarwe te zitten gek genoeg. Ik ben dus op mijn hoede. ‘Nee, als het niet op de pot staat zit het er echt niet in,’ beweert de dame achter de kraam pertinent.

Ik reken af, draai me om en kijk recht in het gezicht van de Wilde Boerenzoon. ‘Ha Heks,’ zegt hij kalm, ‘Je was zo druk bezig, ik dacht, ik wacht maar eventjes rustig af. Maar je hondje had me al gespot. Hij stond vrolijk naar me te kwispelen, haha. Zou hij me nog herkennen?’

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik vlieg mijn reusachtige vriend om de hals. Ha, wat gezellig toch weer. ‘Ga je mee koffie drinken? Ik trakteer!’ Snel loods ik hem mee naar een klein koffiehuis, waar ze een heel goed bakkie schenken. Ik moffel mijn boodschappen onder de tafel en leg mijn hondje aan mijn voeten.

Al snel zitten we als vanouds te giebelen. De Wilde en Heks hebben een vreemde uitwerking op elkaar. Een hilarische boerenchemie zogezegd. Als plattelanders onder elkaar kunnen we gigantisch de draak steken met van alles en nog wat. Zo ook vandaag. We raken verstrikt in een gesprek over politiek.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Nederland is het rechtse pilotland van Europa geworden. We lopen allang niet meer voorop, als het om sociale maatschappelijke voorzieningen gaat, maar wel als het om het uitkleden van de zorg en ander rechts geleuter gaat,’ roept mijn vriend. Hij geeft me een snelle edoch uiterst doordachte analyse van ons huidige rechtsbestel en maakt me ontzettend aan het lachen.

Hinnikend geef ik commentaar. Om ons heen kijken de mensen raar op. ‘Ja, we horen het wel,’ ginnegapt een man achter ons, ‘en we zijn zwaar geschokt door de kanttekeningen die jullie plaatsen bij het huidige beleid!’ Hilariteit alom.

We bestellen nog een kopje koffie. ‘Heks, wat heerlijk om je te zien, you made my day,’ mijn vriend geeft me een berenknuffel,  nadat we zijn fiets hebben teruggevonden. Het is namelijk opeens kwart voor zes en De Wilde heeft zijn bolide in een fietsenrek van de gemeente geparkeerd. ‘Die rekken halen ze om half zes weg, Heks, bij het scheiden van de markt….’

Die avond app ik Fiederelsje en  Paranimf. ‘Zin in mosselen? Zal ik morgen langskomen met een lekker maaltje?’

© toverheks.com

© toverheks.com

Zondagmiddag fiets ik met een fietskar vol eten, (soep, voorgerecht, hoofdgerecht, toetje), naar de Merenwijk. VikThor draaft aan mijn zijde. Het is stervenskoud, maar ik heb nergens last van. Ik draag mijn isolatiepanty van de Action. Een wonder van warmte rondom mijn fietsende benen. Een enorme nepbontmuts prijkt op mijn kop.

Mijn vrienden zijn herstellend van een griepje. ‘Dan komt zo’n mosseltje wel te pas, dacht ik zo,’ Heks is helemaal ingenomen met haar feestmaal. ‘Ja, zo gek, Heks. Ik zei net tegen mijn lief dat ik zo’n zin in een maaltje mosselen had. Vier uur voordat je appte! Echt waar….!’

© toverheks.com

© toverheks.com

Gezamenlijk trekken we lange baarden van de zwarte schelpen. We wassen ze, kijken grondig of er geen slijkmosseltjes tussen zitten, gooien de verdachte mosselen opzij….. Niet veel later zitten we dan heerlijk te smikkelen met zijn drieën. Of eigenlijk vieren. Ook VikThor krijgt een paar mosseltjes voor de gulzige kiezen!

Mooi hoe het leven meandert langs mosselbanken, poelen vol vriendschap en vertrouwd geluk. Mijn dag kan dan ook niet meer stuk.

Tevreden peddel ik door de vrieskoude nacht weer naar huis. Mijn viervoetige vriend kan nog eventjes lekker rennen. Daar heb ik straks ook geen omkijken meer naar. Mijn hart vult zich met dankbaarheid. Loopt over van liefde. Wat heb ik hiervan genoten! Geluk zit toch echt in kleine dingen. Ja: Het leven is goed.

© toverheks.com

© toverheks.com Zet je klompjes bij het vuur!

Poep, schijt, kak, stront: Neem een hond. Met een kikker in zijn kont. Heks sprint een hele nacht door de steeg om ter plekke uiteindelijk een geweldig leuk mens te ontmoeten. En guess what: We zitten al een jaar te kletsen op de chat!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM  Zen cirkel. Nog even oefenen……

Maandagavond in de schemer in het park van Noord kom ik Rooie tegen. Haar gezellige rolmops van een hulphond kwispelend naast haar rolstoel.

‘Hij is afgelopen week hartstikke ziek geweest! Niet meer besmettelijk hoor, Heks, de incubatietijd is ruim voorbij’ we maken natuurlijk een praatje, terwijl onze honden over elkaar heen rollen van plezier, ‘Zeker negen keer heeft hij het huis ondergekotst. En elke keer op de bank of op een kleedje. Ik bleef wasjes draaien. Goeie hemel. Waarom doen ze dat toch? Waarom kotst zo’n mafkees niet gewoon op de houten vloer?’

Ja, daar vraag je me wat. Dieren zitten nu eenmaal vol verrassingen! Mijn katten piesen ook bij voorkeur op een kleedje of hondenkussen. Hetgeen ook steevast ontaardt in eindeloos wasjes draaien!

Een dag later ligt VikThor slapjes op de bank. ‘Wat is je hondje toch stilletjes, ik ben het niet van hem gewend,’ merkt mijn hulp op. Er ontgaat haar nooit zoveel.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM No mud, no lotus

Als ik later een rondje met hem loop sukkelt hij naast de fiets. Hij rent niet door struiken en jaagt hooguit twintig eenden de sloot in. In plaats van tweehonderd. Omdat zijn ontlasting ook niet om over naar huis te schrijven is geef ik hem preventief wat norrit en een homeopatisch middeltje bij zijn eten.

’s Avonds laat echter stort hij zich op een onder de stoel gevonden bot. Voor ik het in de gaten heb heeft hij een enorm stuk runderhuid naar binnen gewerkt. Verdorie, dat was niet de bedoeling, ik wilde hem vandaag juist een beetje strak in het voer houden.

Midden in de nacht kom ik bij uit een terugkerende droom. Nog voordat ik kan proberen me die droom te herinneren hoor ik Vikkel de Bikkel onrustig schuiven in zijn bench. Piept hij nu een beetje? Ik zit direct rechtop in mijn bed. Er was iets. Oh ja. Het heersende honden-maag/darmvirus. Een minuut later sta ik buiten met een heel gestrest hondje aan de lijn.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Snuitje

In mijn pyama met trui erover ren ik door de steeg naar het eerste beste stukje groen in de buurt. Daar laat ik hem los. Direct hurkt mijn ventje bij een boom. Zijn samengeknepen billetjes ontspannen en een vreselijke stank trekt over het eeuwenoude in maanlicht gedompelde pleintje. Arm kereltje. Hij is zo ziek als een hond.

Een paar uur later begint mijn monster ook te kotsen. Het feest is compleet. Diezelfde nacht trek ik nog een paar sprintjes richting park. De dag erop lig ik compleet gestrekt.

Gelukkig is mijn hondje ook niet vooruit te branden. Sneu lig hij in zijn hokje. Ik laat het hem maar uitzieken, want ik weet natuurlijk dat het een onschuldig virusje betreft. In de loop van de middag loop ik maar weer eens een rondje door de buurt.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De vrolijke buurman

Plotseling ik een bekend gezicht opduiken bij 1 van de vele hofjes hier in de steeg. Maar waar ken ik dat gezicht van? Opeens weet ik het! Het is de grote kattenvriend, die me vorig jaar heeft helpen zoeken naar Snuitje. ‘Hallo kattenman, hoe gaat het met je?’

De man kijkt me aan alsof hij water ziet branden. Wie is die vrouw? En wat moet ze van me?

‘Ik ben de moeder van Snuitje, we hebben vorig jaar maanden zitten app’en over die kat. Je hebt me helpen zoeken. Weet je nog?’ Ja, hij weet het nog heel goed. Direct informeert hij naar haar gezondheid. Geanimeerd praat ik hem bij.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De weg

Als ik na ons afscheid weg loop ziet hij de achterkant van mijn sweatshirt. ‘Wat een mooie Zencirkel staat er op je shirt. Prachtig!’ roept hij enthousiast. Ik vertel hem dat het een kalligrafie van Thich Nhat Hanh betreft. ‘Wat leuk, ik zit in een filmhupperdepupclub en we organiseren binnenkort een avond met een film over zijn leven,’ ik kijk hem stomverbaasd aan.

Hij weet gewoon over wie ik het heb. Al snel zijn we in een diep gesprek gewikkeld. Maar ik heb helemaal geen tijd nu! Over precies drie minuten staat Blonde Buurman op de stoep om me te helpen met mijn administratie.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Zen cirkel,

Mijn nieuwe vriend heeft zijn sporen verdiend in een andere Boeddhistische traditie. En daar wil ik natuurlijk alles over weten. We nemen afscheid met de wens nog eens verder te kletsen.

Even later krijg ik een app’je met alle informatie over de film. ‘Dank je wel. Ik heb net heerlijke kweeperenjam gemaakt en ik wil je graag een potje brengen als bedankje voor al je hulp vorig jaar,’ schrijf ik terug.

Een afspraak is snel gemaakt. Wat leuk! Zo zie je maar dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Of in dit geval Boeddha’s weg…….En elk nadeel z’n voordeel heb. Misschien kunnen we wel een speciale wijk-sangha gaan beginnen…… 😉

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Wijk Sangha Haha

 

 

 

Het zal dit jaar erg lastig worden om appels met peren te vergelijken. Bij gebrek aan appeltjes voor de dorst! Maar peren in alle soorten en maten hangen aan bomen en liggen op straat. Gelukkig heb ik het in de gaten: Plukfestijn met Fiederelsje!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Ver van de boom gevallen en een beetje beurs hier en daar……

Zaterdag raap ik een heleboel peren van de grond in een park waar ik vaak kom. Door de storm zijn ze van de oude hoogstamboom gewaaid. In de aangrenzende studententuin liggen er nog veel meer. ‘Mag ik ze rapen?’ vraag ik aan een studente, die haar fiets op slot zet. Ja, het mag.

Zo fiets ik met tassen vol peren weer naar huis. Ik bak een lekkere perenkruimeltaart en stuur een bericht aan Fiederelsje. ‘Kijk een wat ik gevonden heb? Wil je er ook een stuk of vijftig?’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM En nog meer peren uit de studententuin!

Dezelfde middag fiets ik naar een ander park. Even kijken hoe het met de kweeperen is. Zouden er ook zoveel van de boom gewaaid zijn? Binnenkort moeten we sowieso maar weer eens in die perenbomen klimmen!

Maar oh, wat een schrik. De kweeperen zijn geplunderd. De onderste regionen van de bomen zijn kaalgeplukt. En ik denk dat ik weet wie dat gedaan heeft. Een paar weken geleden stond ik met een paar mensen een park verderop te praten, toen zich een dame bij ons aansloot.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Ze mengde zich in ons gesprek over bramen en vlier. Toen de kweeperen ter sprake kwamen raakte ze helemaal opgewonden. ‘Meen je dat nou, staan er kweeperen in de stad? Toch niet in het Hupperdepuppark?’

‘Ik ga natuurlijk niet verraden waar die bomen staan,’ grap ik terug, maar dat stomme mens heeft het natuurlijk al geraden. Ze heeft haar logge lijf daarna zo snel mogelijk die bomen in gewerkt en rap alle peren voor onze neus weggekaapt…..

Hetgeen uiteraard niet verboden is. Het staat haar vrij!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Schat, we moeten niet te lang wachten met die kwee’s. Er is al iemand bezig geweest, maar het is haar niet gelukt om boven in die bomen te komen. En daar hangen nog genoeg peertjes,’  app ik  Fiederelsje. Per omgaande oppert ze een afspraak voor de volgende dag.

Tassen mee en mijn laddertje en gaan me die banaan. Nou ja, peer dan.

Zondagmiddag is het zowaar droog. Het zonnetje piept tevoorschijn als we richting park fietsen. Mijn vriendin met VikThor aan de riem en Heks met haar ladder. Gelukkig ben ik niet ladderzat. Anders werd het niets met deze actie.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

In het park klimmen we beurtelings in de bomen. VikThor rent als een gek rondjes over het veld, terwijl wij tas na tas vullen met die keiharde onappetijtelijk uitziende kweeperen. We worden natuurlijk weer helemaal hebberig en plukken de bomen bijna leeg.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Hebberig!!!!!

‘Laat er een paar hangen voor die Marokkaanse man,’ pleit Fiederelsje. Ze weet uit mijn verhalen dat er in Leiden een klein aardig baardig kereltje rond loopt die ook van deze vruchten houdt. Vooruit dan maar. Dat mannetje klimt ook zo die bomen in. Helemaal bovenin hangen nog een paar mooie exemplaren. Die laten we voor hem hangen.

Met tassen vol heksengoud fietsen we weer naar Huize Heks. Daar verdelen we de buit. Met blozende wangen staan we ernaar te kijken. Wat een rijkdom. Hier word je toch zo gelukkig van. Wij wel in elk geval.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Kom je binnenkort roerzeven? Dat krijg ik niet voor elkaar,’ het verwerken is ook nog een enorme klus. Daar heeft Heks wel hulp bij nodig. Fiederelsje belooft me te helpen. Maar voor vandaag zit het er op.

Hoewel…..

‘Ik fiets met je mee naar de golfbaan, want ik wil VikThor nog een zwieper geven,’ zegt Heks tegen haar vriendinnetje. ‘Dan kunnen we nog even appeltjes gaan rapen op mijn geheime locatie…’ roept die enthousiast terug. Wat een goed idee!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar het is een slecht appeljaar. Dat blijkt nu maar. We vinden maar 1 miezerig appeltje, waar we er voorheen honderden vonden. Wat jammer!

Wel plukt Heks nog wat Borage en Chinese kers. Voor in de salade. Fiederelsje heeft me op het eten genodigd. Nadat ik dat eerst bij haar heb geprobeerd.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Heks laat haar hondje nog even uitgebreid zwemmen, terwijl mijn vriendin de maaltijd voorbereid. Daarna voeg ik me bij haar aan de keukentafel. Heerlijke geuren stijgen op uit de diverse pannen. Niet veel later zitten we aan tafel te smikkelen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Wat een heerlijke dag! Een fantastisch weekend zelfs. Met vriendinnen over de vloer en gezamenlijke maaltijden. Zaterdag heeft Steenvrouw uitgebreid bij me gegeten en vandaag is het alweer raak!

Dankbaar en tevreden fiets ik door de vallende schemer weer naar de stad. Met een vrolijk huppelend hondje naast me. Wat is het alweer vroeg donker zeg. Daar moet ik toch weer erg aan wennen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, KWEEPEREN PLUKKEN, PERENOOGST, vrouw in boom,

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Heks aan het daten. Wat ik weer meemaak: Je wilt het niet weten. Na twee dagen al gedronken en gegeten. Maar ook een perfecte match! Maar dat is dan weer taboe!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Heks zit op een dating site. Het is weer zover. Na jaren in mijn eentje ben ik weer toe aan een maatje. Ik kom natuurlijk wel eens iemand in het wild tegen, maar het bijna altijd een narcist. En als dat niet het geval is, dan is het wel weer een getrouwde kerel of iets dergelijks. Geen relatiemateriaal dus.

Vriendinnen proberen me al tijden aan de Tinder te krijgen, maar ik heb toch maar op iets anders ingeschreven. Een site, waar het meer om inhoud gaat dan om uiterlijk.

Nu heb ik altijd een groot probleem met dit soort praktijken: Er mankeert van alles aan me! Maar dat zie je niet. Dus ik krijg een overdosis reacties van allemaal leuke kerels, waarvan negenennegentig procent afhaakt zodra ze er achter komen, dat ik vanbinnen zo rot ben als een mispel. Niet dat ik dat uitvoerig uit de doeken doe. Maar ja. Ik kan ook slecht liegen.

En waarom zou je er omheen draaien? Zo’n man komt er uiteindelijk toch wel achter, dat ik een halvezolig lijf heb.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Papa fume une pipe……

Maar niet alleen dat vormt een probleem. Er zitten ook veel mafkezen op dit soort sites. Gisteren had ik er al eentje te pakken. Hij had contact met Heks gezocht, dus ik kon één foto bekijken. Leuke vent om te zien, vrij normaal, goeie kop met haar. Als het al zijn eigen foto is natuurlijk. Mijn leeftijd…..

Het gesprek liep ook aardig. Niet fantastisch, maar best leuk. Zelfs het feit dat ik fysiek wat problemen heb pakte goed uit. Maar opeens vroeg hij zich af of ik wel seks kon hebben met mijn lijf. Vervolgens werd er geïnformeerd naar mijn borsten. Alsof die dingen wat terug zeggen. En als klap op de vuurpijl ‘Hou je van pijpen?’

Ik had nog niet ontdekt hoe ik mensen kan dumpen op die site, dus ik gaf hem een pittig antwoord terug en hop: Hij verwijdert Heks subiet uit zijn contacten….. Op zijn pik getrapt. Die lelijke lamlul, die ik niet wil pijpen. Tja, je moet echt geen zwakke maag hebben als je je op de relatieveemarkt begeeft.

Een andere man is heel charmant. Hij prijst Heks huizenhoog met haar mooie koppie en fantastische hoedje. Hijzelf ziet er een beetje sukkelig uit, zie ik als zijn foto wordt onthuld. Bepaald geen Don Juan.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Als ik hem vertel dat ik een serieuze relatie zoek, krijg ik een uiterst merkwaardig antwoord. De man wil alleen een ‘friend met benefits’. En ook als ik aangeef dat dat niks voor me is, blijft hij pogingen doen om me voor het idee te enthousiasmeren.

Vast getrouwd en uitgekeken op zijn vrouw…..

Ook krijg ik heel leuk contact met een alcoholist. Dat weet je natuurlijk niet direct. En ons gesprek is uitermate boeiend, het is echt een heel leuk mens. Gek genoeg staan er twee foto’s bij zijn profiel. Die krijg je na een tijdje te zien, als je maar lang genoeg met elkaar praat.

De ene foto waarop hij me fris en vrolijk aankijkt vind ik geweldig leuk. Op de andere foto zit hij met een groot glas Belgisch bier voor zich. Wazige blik. Afschuwelijk.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Lastig typen, moet me goed focussen, maar verder merk je niks, hips.

En dat is ongeveer wat ik ervaar bij de man. Hij is vrij eerlijk over het feit dat hij veel bier drinkt. Maar als iemand zegt veel bedoelen ze meestal gigantisch veel. Mensen die drinken liegen altijd over hun alcoholgebruik heb ik ontdekt. Vooral als het de spuigaten uitloopt.

Heks wil geen zuiplap aan haar borst. Codependency is echt niks meer voor mij, daar heb ik mijn sporen in verdoend. Zuip maar lekker, maar drink met je maten. Niet met mij.

Het is ook niet goed voor me, want ik ga zelf ook meer drinken in zo’n geval. Ik kreeg ooit lang geleden een relatie met een beeldschone piepjonge Schotse alcoholist. Het was mij totaal ontgaan, dat hij met dit probleem worstelde.

Pas toen hij met een rugzak op de stoep stond en bij me introk viel het kwartje: Hij had nog een rugzak. Een onzichtbare. Maar omdat hij opeens op mijn lip zat rook ik het. Zijn kegel stonk zo vreselijk, dat je em bijna kon zien!

‘Ik ga stoppen met drinken,’ riep hij enthousiast. De verliefdheid gaf hem vleugels. Hij ging nu echt het roer omgooien. Dus hij dronk alcoholvrij bier en ging op zoek naar een baantje. Maar zo gemakkelijk raak je niet van zo’n verslaving af!

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM, Mijn woeste langharige Schot lustte er indertijd wel pap van!

Toch lukte het hem aanvankelijk opvallend goed en wel omdat Heks zijn probleem overnam.  Vanaf het moment dat hij stopte met drank, kreeg ik er extreem veel zin in.

Ik snapte totaal niet waar het vandaan kwam. Mijn paranormale kwaliteiten moesten nog een beetje in goede banen worden geleid. Mijn plotselinge drankzucht overviel me.

De relatie werkte natuurlijk voor geen meter. De Schot ging weer drinken en ik zette hem de deur uit.

Later met de Tank had ik een vergelijkbare ervaring. Ook hij kreeg last van gezonde neigingen in nabijheid van Heks. En ik kreeg steeds meer trek in drank.

Communicerende vaten. Kun je nagaan hoe belangrijk een gezonde omgeving is voor zo’n HSPtje als ik. De drinkende man op de datingsite gaat het dus niet worden. Voorzichtig probeer ik het aan zijn scherpe verstand te peuteren.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,

Het ontaardt in een vervelende chat. Helaas is hij dronken en teleurgesteld. En hij voelt zich ongetwijfeld afgewezen. Het laatste wat ik wil doen natuurlijk. Maar goed. Ook pleit hij voor zijn zaak met argumenten als: “Je merkt niets als ik heb gedronken. Ik ben echt precies hetzelfde.” Hetgeen me eigenlijk meer zorgen baart. Als je zonder problemen zoveel kunt drinken ben je echt heel erg verslaafd. Mensen aan wie je niets meer merkt zijn ver heen.

Eindelijk begrijp ik ook waarom mijn vroegere kroegbaas bier nooit meetelde in de hoeveelheid drank, die hij per dag naar binnen gooide ( Minstens een fles whisky. Hij is overleden aan Korsakoff syndroom). Bier was geen drank volgens hem. Dat dronk hij ’s middags voor de gezelligheid. Whisky dronk hij voor het effect: Van de wereld raken. En dat deed hij dan ook. Laat op de avond. Dagelijks.

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,  Na een dag ben ik er alweer bijna klaar mee. Wat zoeken die kerels hier toch? Het is verdomme geen sekssite!

Vanmorgen zie ik dat ik een nieuwe bewonderaar heb. Je kunt meedoen met een soort fotospel. Daarin zie je steeds vier foto’s van kandidaten voorbij komen waaruit je moet kiezen, wie je het leukste vindt op rij. Dit herhaalt zich een paar rondes lang. Op de manier komen er uiteindelijk een paar favorieten uit.

En laat ik nu de favoriet zijn geworden van een volle neef van me! In menig cultuur zou dit geen enkel probleem zijn, zou het wellicht worden aangemoedigd. Het is een hele leuke foto. Ik heb best een knappe neef.

Snel stuur ik hem een bericht. We zijn zo’n goeie match volgens het systeem, dat ik dat zelfs gratis mag doen. Hoe beter je bij elkaar past, hoe minder credits je kwijt bent om contact te maken…….

‘Ha knapperd, had je me soms herkend? Leuke foto! Hoe gaat het met je?’

Zo zit ik dus met mijn neef te chatten, terwijl de berichtjes van aanbidders binnenstromen. Voor wat het waard is. Er zit veel kaf tussen die paar graankorrels. En die zeldzame graankorrels vinden Heks dan weer niks. Ze is dan wel niet aan de drank of oversekst…. Ze heeft iets waar ze niks aan kan doen, maar evenzogoed is dat een deal breaker.

Vanmorgen glinstert er iets op straat als ik het hondje uitlaat. Ik raap het op. Heks vindt altijd toepasselijk dingen, als ze het moeilijk heeft. Gevonden hartjes in alle soorten en maten liggen er op mijn huisaltaar. En een vrolijke plastic kat, gevonden toen Ferguut er een half jaartje vandoor was.

Vandaag vind ik een zilveren uiltje ingelegd met blauwe steentjes, met daarboven een nazar ofwel boos oog. Sinds mijn avontuur met mijn vriendin de non, toen we een uil hebben gered van een wisse dood, ben ik dol op uilen. Ik hield al van uiltjes alsmede uiltjes knappen, maar nu komen ze steeds op mijn pad. Ze sluipen het laatste jaar mijn huis binnen. En vandaag is er weer eentje bijgekomen!

Een goed teken. Een geschenk van de kosmos. Zouden ze mijn gebed gehoord hebben? Om een leuke lieve en vooral zorgzame man, empatisch en geen bar type of bartype? Wie weet. Er moet toch ergens een match voor me rondlopen. Een potje, dat een hoofddeksel kan waarderen……..

©TOVERHEKS.COM,

©TOVERHEKS.COM,