Synchroniciteit: Heremetijd! Groene zijden soepjurk als acausaal, verbindend beginsel? Het is een feit! Heks beleeft heerlijke avonturen op de vierkante millimeter. Het kan echt niet beter!

Op de eerste dag in Plumvillage loopt Heks maar zo’n beetje rond te dazen. Nog behoorlijk in de kreukels en half gaar van de reis luister ik naar de eerste lezing. Vervolgens sjok ik opgewekt mee met de wandelmeditatie.

Langzaam bewegen we over het terrein. Een grote groep net gearriveerde retraitanten. Ik kijk eens een beetje om me heen. Honderden gezichten. Een prachtige jonge vrouw valt me direct op. Ze heeft rood haar en rode schoenen. Donkerrode Mocassins.

‘Prachtige schoenen zeg. Kijk nou,’ zoem ik inwendig. Ik observeer de vrouw op mijn gemak vanuit mijn slaperige ooghoek: Ze komt me zo bekend voor! ‘Zij is zoals ik, een heksje, ik zie het, ik zie het,’ zingt het in mijn hoofd.

Even later is ze weer tussen die honderden onbekenden verdwenen. We zijn klaar met wandelen. Het is tijd voor de lunch.

Diezelfde avond maak ik kennis met mijn familie. De roodharige jongedame zit er ook in. Wat een toeval. We hebben direct een klik.

Halverwege de retraite omhelzen we elkaar voor het een of ander. Er wordt behoorlijk wat afgeknuffeld daar in Plum. Vooral in onze onvolprezen familie. Mijn nieuwe zuster draagt een knalgroen jack.

‘Wat staat die kleur groen je goed. Je zou eigenlijk een lange zijden jurk in die teint moeten hebben,’ flap ik er spontaan uit. ‘Ik heb precies zo’n zijden jurk in de kast hangen,’ denk ik er achteraan. Maar ja. Daar heb ik nu niks aan.

De laatste avond van de retraite worden we vermaakt door de monniken en nonnetjes. Ze treden voor ons op samen met een aantal leken. We zitten op het Boeddhaveld, terwijl de avond valt. Overal branden lampionnen en kaarsjes. Het podium is schitterend versierd. Een gigantische lotus vervaardigd uit bamboe vormt het ‘achterdoek’…….

Heks zit met haar eigen Mahakatyayana familie. We leunen tegen elkaar aan en doen lekker klef. Het is onze allerlaatste avond. We gaan elkaar enorm missen. Nu kan het nog…….

Halverwege het programma haakt het grootste deel van de familie af. Ze gaan naar bed. Morgen moet iedereen aan de bak. Autorijden of eindeloos met de bus. De treinen staken helaas. Sommigen van ons zijn al een dag eerder vertrokken om hun vliegtuig te halen……

Heks en haar roodharige vriendin Meermin blijven echter wachten op de hartsoetra. Die wordt driestemmig uitgevoerd is ons beloofd. Dat willen we niet missen!

Het duurt en duurt. Ik ben doodmoe intussen. Maar vervelen doe ik me niet: Het ene geweldige optreden na het andere volgt. Net als ik op het punt sta om toch weg te gaan is het dan eindelijk zover. We worden getrakteerd op een prachtige vertolking van de hartsoetra!

Meermin en Heks zitten in lotushouding naast elkaar te luisteren. We laten we het helemaal binnenkomen. Vooral de zeker vijf minuten durende doodse stilte na afloop. Zit je daar met honderden mensen en niemand geeft een kik. Dat geeft pas een kick!

Op weg naar ons eigen klooster in mijn kanariepiet kletsen we een beetje. We zijn kapot moe en het is al behoorlijk laat. Voor deze plek dan. ‘Oh, maar ik ben met mezelf getrouwd,’ roep ik enthousiast naar aanleiding van ons onderwerp. Dat ik nu volledig kwijt ben.

‘Ik ook, ik ook,’ lacht mijn vriendin, ‘Kijk maar, ik heb ook een trouwring.’ Ze duwt haar  vinger onder mijn neus. Een prachtige gouden stersaffier schittert me tegemoet. ‘Ik ook, ik ook,’ schreeuwt Heks helemaal wakker nu. Ik laat mijn trouwring zien. Een veelkleurige edelopaal! Ongelofelijk. Ze is echt net zoals ik. Dat had ik toch maar goed gezien die eerste keer!

Afgelopen zaterdag zoekt Meermin me op. Ze is een aantal dagen in Nederland. ‘Mijn hotel is in Hugh, is dat ver bij jou vandaan?’ Nee, Den Haag ligt tegen Leiden aan!

Zo haal ik mijn roodharige zielzuster van het station. We rijden naar het hondenstand in Noordwijk met mijn hondje. Het is heerlijk weer. We wandelen en zwemmen. Drinken thee en kletsen. Gaan ergens lekker lunchen!

‘Weet je nog, dat ik het over een groene zijden jurk had, die je zo geweldig zou staan?’ Ze kan het zich herinneren. We hebben het vandaag ook al over synchroniciteit gehad. Een begrip, dat ons beiden na aan het hart ligt. ‘Ik dacht toen bij mezelf: Ik heb thuis zo’n jurk. En later realiseerde ik me, dat je naar Nederland zou komen. Een prachtige gelegenheid om eens te kijken of die jurk je past……’

Heks tovert een pakje tevoorschijn met daarin de bewuste dreamdress. ‘Het is een ongelofelijk romantisch geval. Dus je moet echt eerlijk zijn, hoor. Als je het niks vindt: Gewoon zeggen.’

‘Ook heb ik em gerepareerd. Hij is dan wel gloednieuw, de stof is zo delicaat, dat er wat stiksels los hadden gelaten……..’ Ik geef niet graag iets, dat kapot is.

‘Ja, ik zal eerlijk zijn,’ begint Meermin. Dan slaakt ze een kreet. ‘Oh, wat een prachtige jurk!’ Snel past ze em over haar zwempak heen. Heks maakt de schouderbandjes op maat. Die moeten behoorlijk worden ingekort, want ze zijn afgesteld op mijn apenarmen. Maar verder past ie perfect! De jurk zit als gegoten. Hoera!

Mijn vriendin danst over het strand in haar zeemeerminnenjurk. Ze ziet er fantastisch uit.

Heks moet inwendig gniffelen. Als ik in Plumvillage toen niet spontaan vanuit het blinde niks over een groene zijden jurk was begonnen was dit allemaal niet gebeurd. Wat is het leven toch grappig als je last krijgt van synchroniciteit!

Niet dat het altijd zo mooi uitwerkt. Sommige mensen hebben een broertje dood aan dit fenomeen. Zelfs al dansen ze plots op magische wijze om elkaar heen, begeleid door hemelse klanken, dan doen ze toch snel hun ogen en oren dicht. Of erger nog, hun hart.

Dus dit verschijnsel op zich is niet zaligmakend. Dat heb ik door schade en schande nu eindelijk wel geleerd. Sommige mensen zijn ziende blind en horen met dove oren.

Maar wat heerlijk als het wel gewoon stroomt en is. Als de wonderen de wereld niet uit zijn. Als de werkelijkheid er eentje is van warme boventonen. En frisse onderstromen. Als meer meerminnen via die verse stromen je leven binnen zwemmen. Als, als…….

Ja dat!

Heks en Pappa’s synchroniciteit zo lek als een mandje en een banaan in love…..

in love

Zoon is happy

Vanavond eten we bij onze lieve vriend Pappa. Deze Geuzennaam heeft hij te danken aan de langdurige logeerpartij van Ysbrandt vorige zomer. Ik zat in een Boeddhistisch klooster in de Dordogne kittens te spenen, de katten zaten thuis met oppas en het varkentje maakte het huis van mijn vriend Pappa onveilig. Zijn zoon noemt hem natuurlijk zo en daarom kent Ysbrandt hem ook onder die naam. Wij allemaal nu….

pot goud

Regenboog

Pappa heeft heerlijk gekookt. Groene Thaise curry. We hebben veel bij te praten. Onze wekelijkse etentjes zijn maandenlang niet doorgegaan. Eerst was ik hier aan het verbouwen. En nu is hij aan de beurt. Ook al een lekkage.  In de woonkamer is een hele muur kletsnat. Helaas is hij zijn eigen bovenbuurman… En eigenaar van het huis. Dus de mouwen opgestroopt en de hele badkamer eruit gemept. Tot het plafond aan toe…

Overal bleek het te lekken. De vloer had als een enorme betonnen spons vocht van jaren geabsorbeerd. Hij kon de zo onstane substantie gewoon oplepelen. Als havermoutpap. Nadat hij zich door deze rijstebrijberg heen had geslagen en gelepeld heeft hij eerst maar een bad geïnstalleerd. Met plastic tegen de kale muren. Trots laat hij me zijn vorderingen zien. “Het ziet eruit zoals de taferelen in ‘Mijn man is klusser'”, merk ik op. Mijn gedachten gaan al uit naar John Williams… Pappa verzekert me snel het voor de zomer af te zullen hebben.

Al dat gelek, wat zou dat nu toch betekenen? In het kader van synchroniciteit? “Je hebt toch geen last van je prostaat?’ grap ik. We liggen dubbel.

Maar het is natuurlijk een ramp, water door je huis. Een stille sloper. We hebben er allebei afgelopen winter onze handen aan vol gehad.

Later komt zijn zoon thuis. Alweer zo veranderd in die paar maanden. Puberteit is een metamorfose. Opeens staat er een jongeman voor me! Hij loopt stage bij een instelling, die informatie aan jongeren verschaft. Ik hoor hele interessante dingen. Ze zijn bijvoorbeeld verkleed de straat opgegaan om het verschil tussen vrouwen- en mannenberoepen zichtbaar te maken. Hij als banaan bij wijze van ‘wild factor’. Ze informeren ook over de ongelijkheid in betaling en pensioen! Goddank, het valt sommigen nog op.

Ook delen ze condooms uit met hun logo. Er liggen er een paar op een kastje. Daar wil ik er wel eentje van. Leuk voor in mijn portemonnaie. En wie weet gaat er wel een mysterieuze synchroniserende werking vanuit… Maar ik krijg er geen. Hij gaat morgen zijn nieuwe liefde opzoeken, helemaal in New Castle. Ik begrijp het. “Hoe heet hij?”. “Wil”. We bekijken samen de foto’s op Facebook van  een superleuke gast. Wauw! Gefeliciteerd!

Hij mag er zelf ook zijn , hoor, zeker met zijn nieuwe kapsel….

“Doe Willy de groeten van Heks”, zeg ik bij het afscheid. De zoon schiet in de lach. Mijn mensennaam is heel grappig voor engelstaligen. In combinatie met Wil is het een giller. Daar weet Heks alles van. Ik heb ooit een engels vriendje gehad, die luisterde naar die naam….