Überbitch of Powervrouw, overheerst of houdt van jou. Geef zo’n bitch een stalen klit en kijk: Orthopedische Tarzan rijgt haar aan zijn lid. Of valt ze trillend uit elkaar? De Überbitch? Je zegt het maar…….

Ten eerste. Ik ben mijn vakantie bijna vergeten. Is het slechts twee weken geleden, dat ik moeizaam door mijn tent kroop? Vandaag bij de orthopedische fysiotherapeut weer uit de knoop gehaald middels extreme martelmethodes. Krijsend laat ik het me welgevallen. Tussen de martelingen door voeren we een gewoon gesprek.

Nou ja, gewoon…..

Als zijn trilapparaat, een soort gigantische Tarzan, uit de kast komt zijn de rapen gaar. ‘Ik heb iemand naar je toe gestuurd vanwege je apparaat. Het werkt echt heel goed tegen die door artrose veroorzaakte ontstekingen in mijn handen. Daar heeft zij ook last van……. Echt lekker is dat getril niet, hoor.’

‘Ja, als je em wat zachter zou kunnen zetten, zou je dat ding misschien ook voor andere dingen kunnen gebruiken,’ grapt mijn fysio. ‘Of als je een stalen klit hebt,’ geef ik lik op stuk. Mijn behandelaar hikt van de lach. ‘Nee, zo’n stalen klit trilt ie binnen de kortste keren los, als ie er al niet doorheen schuurt…..’

 

Heks krijgt visioenen van in de rondte vliegende clitorissen. Vrijgevochten klitjes die bij elkaar gaan klitten. Een geheel eigen leven gaan leiden. ‘Misschien is het iets voor die besnijdenisvrouwen. Die gebruiken zeer primitieve gereedschappen en attributen en het doet verdomd veel pijn. Zo hebben hun slachtoffers nog een beetje plezier…’ maak ik een hele foute grap.

Want aan besnijdenisvrouwen heb ik een broertje dood. Dames, die hun eigen zusters te lijf gaan om maar niet van de traditie af te wijken. Ik weet dat dit nogal kort door de bocht is geredeneerd. Toch zou er zonder dit korps vrouwelijke beroepsbesnijders geen vrouwenbesnijdenis meer bestaan. De gemiddelde man waagt zich er niet aan.

Twee weken geleden kroop ik nog door mijn tent. ’s Avonds ging ik regelmatig in het restaurant eten. De eerste paar keer alleen. Kan ik prima tegen, behalve als er een dikke Caneira (Leids voor stom wijf met een hele stoot kinderen) recht in mijn gezicht over me zit te roddelen met haar vriendin.

Het serpent, waar ik vanaf dag 1 steeds tegenaan loop, zit recht in mijn vizier openlijk naar me te wijzen. Oh, wat is ze toch lelijk. Vooral haar karakter. Haar nietszeggende blonde bolle toet biedt weinig houvast. Ik ben telkens verbaasd, dat ik haar weer herken. En oh, wat is het toch een vreselijke sergeant majoor, zoals ze haar handlanger van een vriendin weer zit te koeioneren.

Na een paar dagen schuif ik aan bij een vrouw, waarmee  ik een dagje heb gefotografeerd. Een kleine frêle dame met een hart van goud. Ze eet samen met een paar campingvriendinnen.

‘We hebben wel allemaal kinderen en die maken herrie, hoor,’ waarschuwt ze me van te voren. Heks houdt van kinderen. Ik zie maar zo weinig kids in mijn beperkte leventje. Ik ben blij dat ik er een paartje echt meemaak deze vakantie.

Haar tafelgenoten zijn een leuke schooljuf uit Den Haag met de leukste kleuter van het hele terrein en een grote wilde blondine, moeder van een schattig klein meisje en een roodharige tweeling. Heks wordt warm onthaald.

De laatste avond dans ik met de blondine, die een beetje dronken is. Heks, de alcoholist,  heeft ook een paar wijntjes in haar klep, anders is dansen geen optie. ‘Jij begrijpt me, powervrouw, ik zag direct dat jij een sterk wijf bent. Geen bitch hoor, zoals jij jezelf noemt. Een powervrouw!’

‘Zodra je het terrein op kwam zag ik het. Met haar wil ik praten, dacht ik bij mezelf. Al die andere dames interesseren me geen snars. Maar jij wel, powervrouw!’

Heks wordt dan wel naar de grond geworsteld, wellicht juist omdat ik een powervrouw ben, aan een slap figuur valt geen eer te behalen, toch? Noch lol aan te beleven…… Toch kom ik ook hele leuke meiden tegen bij tijd en wijlen.

Met de frêle dame bijvoorbeeld, die zo volstrekt anders is dan Heks zelf, heb ik een heel intiem gesprek over hele persoonlijke zaken uit ons leven. Haar vertel ik op een gegeven moment over mijn aartsvijandin op de camping. ‘Jij roept ook vast heel veel op bij andere mensen. Iedereen heeft zo zijn of haar in andermans ogen irritante gedrag……’

De laatste avond dans ik ook met Julia. Een prachtige jonge vrouw, die tijdens het afscheidsfeest niet bij me weg te slaan is. Zou ze verliefd zijn geworden op de powervrouw? Ze kijkt me stralend aan en volgt me naar het kampvuur. Mocht het inderdaad een crush zijn van deze beeldschone jongedame, dan vind ik dat een geweldig compliment.

 

 

Synchroniciteit: Heremetijd! Groene zijden soepjurk als acausaal, verbindend beginsel? Het is een feit! Heks beleeft heerlijke avonturen op de vierkante millimeter. Het kan echt niet beter!

Op de eerste dag in Plumvillage loopt Heks maar zo’n beetje rond te dazen. Nog behoorlijk in de kreukels en half gaar van de reis luister ik naar de eerste lezing. Vervolgens sjok ik opgewekt mee met de wandelmeditatie.

Langzaam bewegen we over het terrein. Een grote groep net gearriveerde retraitanten. Ik kijk eens een beetje om me heen. Honderden gezichten. Een prachtige jonge vrouw valt me direct op. Ze heeft rood haar en rode schoenen. Donkerrode Mocassins.

‘Prachtige schoenen zeg. Kijk nou,’ zoem ik inwendig. Ik observeer de vrouw op mijn gemak vanuit mijn slaperige ooghoek: Ze komt me zo bekend voor! ‘Zij is zoals ik, een heksje, ik zie het, ik zie het,’ zingt het in mijn hoofd.

Even later is ze weer tussen die honderden onbekenden verdwenen. We zijn klaar met wandelen. Het is tijd voor de lunch.

Diezelfde avond maak ik kennis met mijn familie. De roodharige jongedame zit er ook in. Wat een toeval. We hebben direct een klik.

Halverwege de retraite omhelzen we elkaar voor het een of ander. Er wordt behoorlijk wat afgeknuffeld daar in Plum. Vooral in onze onvolprezen familie. Mijn nieuwe zuster draagt een knalgroen jack.

‘Wat staat die kleur groen je goed. Je zou eigenlijk een lange zijden jurk in die teint moeten hebben,’ flap ik er spontaan uit. ‘Ik heb precies zo’n zijden jurk in de kast hangen,’ denk ik er achteraan. Maar ja. Daar heb ik nu niks aan.

De laatste avond van de retraite worden we vermaakt door de monniken en nonnetjes. Ze treden voor ons op samen met een aantal leken. We zitten op het Boeddhaveld, terwijl de avond valt. Overal branden lampionnen en kaarsjes. Het podium is schitterend versierd. Een gigantische lotus vervaardigd uit bamboe vormt het ‘achterdoek’…….

Heks zit met haar eigen Mahakatyayana familie. We leunen tegen elkaar aan en doen lekker klef. Het is onze allerlaatste avond. We gaan elkaar enorm missen. Nu kan het nog…….

Halverwege het programma haakt het grootste deel van de familie af. Ze gaan naar bed. Morgen moet iedereen aan de bak. Autorijden of eindeloos met de bus. De treinen staken helaas. Sommigen van ons zijn al een dag eerder vertrokken om hun vliegtuig te halen……

Heks en haar roodharige vriendin Meermin blijven echter wachten op de hartsoetra. Die wordt driestemmig uitgevoerd is ons beloofd. Dat willen we niet missen!

Het duurt en duurt. Ik ben doodmoe intussen. Maar vervelen doe ik me niet: Het ene geweldige optreden na het andere volgt. Net als ik op het punt sta om toch weg te gaan is het dan eindelijk zover. We worden getrakteerd op een prachtige vertolking van de hartsoetra!

Meermin en Heks zitten in lotushouding naast elkaar te luisteren. We laten we het helemaal binnenkomen. Vooral de zeker vijf minuten durende doodse stilte na afloop. Zit je daar met honderden mensen en niemand geeft een kik. Dat geeft pas een kick!

Op weg naar ons eigen klooster in mijn kanariepiet kletsen we een beetje. We zijn kapot moe en het is al behoorlijk laat. Voor deze plek dan. ‘Oh, maar ik ben met mezelf getrouwd,’ roep ik enthousiast naar aanleiding van ons onderwerp. Dat ik nu volledig kwijt ben.

‘Ik ook, ik ook,’ lacht mijn vriendin, ‘Kijk maar, ik heb ook een trouwring.’ Ze duwt haar  vinger onder mijn neus. Een prachtige gouden stersaffier schittert me tegemoet. ‘Ik ook, ik ook,’ schreeuwt Heks helemaal wakker nu. Ik laat mijn trouwring zien. Een veelkleurige edelopaal! Ongelofelijk. Ze is echt net zoals ik. Dat had ik toch maar goed gezien die eerste keer!

Afgelopen zaterdag zoekt Meermin me op. Ze is een aantal dagen in Nederland. ‘Mijn hotel is in Hugh, is dat ver bij jou vandaan?’ Nee, Den Haag ligt tegen Leiden aan!

Zo haal ik mijn roodharige zielzuster van het station. We rijden naar het hondenstand in Noordwijk met mijn hondje. Het is heerlijk weer. We wandelen en zwemmen. Drinken thee en kletsen. Gaan ergens lekker lunchen!

‘Weet je nog, dat ik het over een groene zijden jurk had, die je zo geweldig zou staan?’ Ze kan het zich herinneren. We hebben het vandaag ook al over synchroniciteit gehad. Een begrip, dat ons beiden na aan het hart ligt. ‘Ik dacht toen bij mezelf: Ik heb thuis zo’n jurk. En later realiseerde ik me, dat je naar Nederland zou komen. Een prachtige gelegenheid om eens te kijken of die jurk je past……’

Heks tovert een pakje tevoorschijn met daarin de bewuste dreamdress. ‘Het is een ongelofelijk romantisch geval. Dus je moet echt eerlijk zijn, hoor. Als je het niks vindt: Gewoon zeggen.’

‘Ook heb ik em gerepareerd. Hij is dan wel gloednieuw, de stof is zo delicaat, dat er wat stiksels los hadden gelaten……..’ Ik geef niet graag iets, dat kapot is.

‘Ja, ik zal eerlijk zijn,’ begint Meermin. Dan slaakt ze een kreet. ‘Oh, wat een prachtige jurk!’ Snel past ze em over haar zwempak heen. Heks maakt de schouderbandjes op maat. Die moeten behoorlijk worden ingekort, want ze zijn afgesteld op mijn apenarmen. Maar verder past ie perfect! De jurk zit als gegoten. Hoera!

Mijn vriendin danst over het strand in haar zeemeerminnenjurk. Ze ziet er fantastisch uit.

Heks moet inwendig gniffelen. Als ik in Plumvillage toen niet spontaan vanuit het blinde niks over een groene zijden jurk was begonnen was dit allemaal niet gebeurd. Wat is het leven toch grappig als je last krijgt van synchroniciteit!

Niet dat het altijd zo mooi uitwerkt. Sommige mensen hebben een broertje dood aan dit fenomeen. Zelfs al dansen ze plots op magische wijze om elkaar heen, begeleid door hemelse klanken, dan doen ze toch snel hun ogen en oren dicht. Of erger nog, hun hart.

Dus dit verschijnsel op zich is niet zaligmakend. Dat heb ik door schade en schande nu eindelijk wel geleerd. Sommige mensen zijn ziende blind en horen met dove oren.

Maar wat heerlijk als het wel gewoon stroomt en is. Als de wonderen de wereld niet uit zijn. Als de werkelijkheid er eentje is van warme boventonen. En frisse onderstromen. Als meer meerminnen via die verse stromen je leven binnen zwemmen. Als, als…….

Ja dat!

Heks is blij met hoe het is voor mij. Mijn amoebebestaan. Met hondje en Cowboy, onder andere…..Huisdieren en chronisch vermoeide medemensen. Een gouden combinatie….

man met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zon

Vrijdagavond laat, heel laat, haal ik Cowboy van het station. Hij schrikt als hij mijn krijtwitte gezicht ziet oplichten onder het beeld van Jan Wolkers.’ Wat ben je bleek’ roept hij uit. Hand in hand wandelen we door de nattige stad. Ysbrandt loopt kwispelend naast ons. We laten hem los in een parkje. Even later zitten we aan de beeldschone lentetafel in de keuken van Heks.

man met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zon

We drinken wijn en stemmen af. Dat is soms lastig. Nu bijvoorbeeld. Cowboy staat strak van de adrenaline, hij heeft net een paar uur intensief gesport. Een volleybaltoernooi. Heks daarentegen heeft weer een weekje voornamelijk in bed doorgebracht. Het zoveelste virusje was op bezoek. En ter voorbereiding van het weekend heeft ze dan toch haar huis opgeruimd en wat boodschappen gedaan. En een pan soep gekookt.

man met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zonman met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zon

‘Wil je wat soep?’ vraag ik. Maar Cowboy heeft geen trek. ‘Hoe kom je nu toch weer zo ziek, afgelopen week?’ vraagt hij verwonderd. ‘Oh, een paar jaar geleden was ik altijd zo. Het valt echt reuze mee, ik knap toch wel wat sneller op, volgens mij.’ Terwijl ik hem informeer over bijeffecten van zo’n griepje op mijn nek, grapt hij langs zijn neus weg, dat ik niet moet gaan zeuren.

Ik kijk hem berustend aan. ‘Ik zeur nooit’, zeg ik, ‘Daar schiet je niks mee op. Maar je vroeg hoe mijn week was….’ ‘Je hebt gelijk,’ zegt hij bedachtzaam, ‘Je zeurt inderdaad nooit!’ Je hebt geen idee, denk ik bij mezelf. Hoe kun je nu zo’n amoebe-bestaan uitleggen?

Een paar dagen later zie ik op televisie een programma over mensen en hun huisdieren. Het item gaat over de enorm gestegen dierenartsentarieven, zo’n 40% de afgelopen acht jaar. Mensen met een klein inkomen gaan daarom niet of te laat met hun beestjes naar de dokter. Er is een initiatief ergens om minima hierin te ondersteunen. Er komen allerlei mensen aan het woord.

man met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zon

Een prachtige jonge vrouw zit in haar woonkamer. Een slang en een reptiel resideren op de achtergrond in enorme terraria. Ze heeft ook nog een hond en een kat, een man, drie jonge kinderen en het Chronisch VermoeidheidsSyndroom. Een andere benaming van ME. ‘Ik ben vaak ziek en lig veel op bed. Dan komen mijn dieren bij me liggen. Ik heb er veel aanspraak aan. Ze zijn superbelangrijk voor me.’ Heks begrijpt dat. Herkent het.

‘Mijn man heeft ook CVS’, vervolgt ze haar verhaal, ‘Gelukkig maar, (Huh? Het lijkt mij een ramp, eerlijk gezegd) ik zou met niemand anders kunnen samenleven, het is niet uit te leggen zo’n bestaan. Wij begrijpen elkaar volkomen hierin.’

Ach, helemaal begrijpen zal Cowboy het nooit. Geen enkel gezond mens overigens. Ik kan het zelf soms nauwelijks begrijpen en ik leef er al bijna dertig jaar mee!

Je lichaam laat je in de steek en je bouwt een leven op binnen de mogelijkheden, die er wel zijn. En zorgt zo goed mogelijk voor dat arme lijf. Zo doe ik het. Ik ben blij, dat ik katten heb en geen jonge kinderen. Ik ben blij, dat Cowboy gezond is. En dat hij zijn gloeiende best doet om het te begrijpen! Heks is blij met hoe het is voor mij!

man met hondje op strand, Ysbrandt en Cowboy, Wassenaarseslag, strand zee, hond , mens, mooi licht op water, ondergaande zon

Op stap met mijn boezemvriendin. Dochter strijkt als vlinder even bij ons neer op een terras. Waar blijft de tijd? Nostalgie….

moeie vrouw

Trui

Nadat ik gisterenavond een mopperblog heb geschreven stap ik onder de douche en trek iets fleurigs aan. Kwastje erover, lekker luchtje. Tegen de tijd, dat Trui arriveert ben ik helemaal opgepept. Nog even de katten eten geven. ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes zeven…’, tel ik de bakjes. Trui moet lachen. En schudt haar wijze hoofd. Ze is ook een echt kattenvrouwtje, maar beperkt zich tot 1 exemplaar. De grootmoeder van Pippi. Ik herinner me echter maar al te goed haar studentenkamer met moederpoes en kittens.

jongedame

Dochterlief

‘Wil je een kopje pompoensoep?’ Een overbodige vraag. Mijn vriendin heeft geroeid, dus ze rammelt. We duiken de stad in. In de Waag is het een gekrioel van studenten. We voelen ons er volstrekt misplaatst. Snel maken we dat we wegkomen.

mooie meid lacht achter haar hand

Heks maakt haar aan het lachen

Aan de Nieuwe Rijn strijken we neer op een terrasje. Expres niet op onze ‘oude stek’. Geen zin om allerlei voormalige horecaklanten tegen te komen. We hebben ooit samen in de kroeg gestaan. Een gouden duo. Daarvoor werkten we samen in een tuincentrum en nog langer geleden serveerden we broodjes in een koffieshop. Daar leerde ik haar ooit kennen.

moeder en dochter

Moeder en dochter

We waren collega’s, maar nog niet echt bevriend, toen ik een lift voor ons beiden naar Schotland regelde. We waren oorspronkelijk van zins om ter plekke ons eigen plan te trekken. Na een avond in een oude cottage met spook en fles whisky waren we echter onafscheidelijk. En nog steeds.

slappe lach

Slappe lach

Het was de vakantie van de poppenkast. Ik had zelf een opvouwbaar exemplaar in elkaar zitten flansen op de naaimachine. En de avond voor vertrek tot in de late uurtjes met een vriendin poppen gemaakt of aangepast voor een bloedstollend verhaal over prins Charles.  Inderdaad: Die pop had enorme flaporen.

Verder figureerden een magisch ei, een ongelofelijk nuffige prinses en een monster. Je begrijpt, dat ik hoge ogen gooide met de Flapoorprins. “Kill the bastard!’, riepen de Schotse kinderen in koor tegen het bakbeest tijdens de voorstellingen. Heel grappig.

dames

Voor het eertst uit met de dochter er bij!

Trui, met spierwit haar toen,  had een rustige vakantie gepland. Veel tijd voor bezinning in de natuur en blokfluitspel. Ze was van plan die oude hobby weer op te pakken. Dat kwam goed uit. Kon ze mooi de voorstelling muzikaal begeleiden. Van rust kwam niets terecht. Ik sleepte haar mee naar een dorp aan de Westkust en de rest is geschiedenis.

Vanavond treffen we haar dochter op het een terras. Wat is ze alweer volwassen! Zij is nu degene, die tot diep in de nacht op stap is. Ze zit ons uit te lachen, die twee oude besjes. Met grote ogen kijk ik naar dit energieke sprankelende wezen. Het was altijd al een fantastisch en heel bijzonder kind. Maar wat een prachtige jonge vrouw zit daar tegenover me.

meisje

Hallo wereld

Postuum ga ik de strenge opvoeding door m’n vader nog begrijpen. Doodeng om zo’n mooie meid de wereld in te laten gaan. Gelukkig is dit een zeer verstandig exemplaar. Ze geeft me wat voorbeelden, hoe ze ‘players’ aanpakt. Wat een portret. We liggen dubbel.

Terwijl wij alweer op huis aan gaan, spoedt dochterlief zich naar een eilandje aan het Joppe. Chillen met vrienden. Het is haar gegund. Volgende week begint haar opleiding. Dan is het uit met de festiviteiten…..

drie dames

Vaag