Taptoe kijken met zinloos geweld. Heks staat versteld. Het gebeurt me alweer, voor de zoveelste keer….. Een gek met een plu verstoort ons plezier, hier en nu. Maar we winnen de strijd! Dus vooruit met de geit! En: De malloot is zijn paraplu kwijt!!!!!

Op 2 oktober gaat een ongelikte beer Heks te lijf met een enorme paraplu. Heineken staat er in koeienletters op geschreven. Zo weten we dan ook direct waar dit holle vat tegenover me mee is gevuld. En wat hem voornamelijk drijft tot zijn agressieve daden.

Het is niet mijn vriendelijke verzoek om een paar meter verderop te gaan staan met zijn parasol van een paraplu. Nadat de idioot zich met plu en al pardoes voor onze neus heeft geposteerd. Met zoon en schoondochter. Drie dikke olifanten onder een passend afdak. Ons hiermee elk zicht ontnemend op de taptoe.

Ook is het niet mijn vraag om diezelfde paraplu vervolgens uit mijn oog te halen. De ouwe reageert namelijk instant agressief. Alsof ik iets heel vreemds vraag.

Terwijl ik achterover tuimel, linea recta een plantenbak in, hou ik me stevig vast aan het voorwerp dat me belaagt. Hierdoor bewaar ik nipt mijn evenwicht. Het wordt de paraplu echter fataal. Als een natte dweil landt het uit zijn voegen gerukte onding tussen de planten. Ongeveer op de plek, waar Heks had moeten neerkomen.

Naast me gaat de zoon van de oude bezopen brombeer Steenvrouw te lijf. Een omstander springt er tussen. Mijn vriendin komt met de schrik vrij.

Het akkefietje heeft een prettige afloop voor Heks en Steenvrouw. Nu kunnen we toch de taptoe goed zien. Dit jaarlijkse spektakel, waarin de dochter en zoon van Steenvrouw meelopen dit jaar.

De dronken man en zijn zoon staan woest te briesen bij deze nederlaag. ‘Terrringwijf, ik ga je kop verbouwen,’ sist de zoon tegen Heks, zijn schele rode varkensoogjes staren me doordringend aan ‘Ik sla je helemaal verrot, terrrrringwijf, terrringwijf….’

Heks schiet in de lach. De idioterie van het geval wordt me teveel. Olie op het vuur natuurlijk. De zoon spuwt vuur. De ouwe zak krijgt een waas voor zijn ogen. Helaas hebben ze hun wapen verspeeld. De matras van een schoondochter trekt de agressieve heren sussend aan hun armen.

Na een paar minuten ruimen onze belagers dan eindelijk het veld. Zonder hun paraplu zijn ze weinig mans. De rust keert weer. In de stromende regen zien we Steendochter voorbij komen. Steenzoon marcheert ook rakelings langs onze natte neuzen in zijn mooie pak. Hem zien we nergens. We rennen nog een stukje met de optocht mee. Maar nee. Geen verloren zoon.

‘Ik heb jou wel gezien,’ vertelt hij Steenvrouw later. Mooi zo.

‘Hoe voel je je?’ vraagt mijn vriendin als we weer thuis zijn. Een beetje trillerig eerlijk gezegd. Al die zinloze agressie is toch bij me binnen gekomen. ‘Vroeg ik nu iets heel raars aan die man? Was ik zelf agressief?’ Mijn vriendin beweert van niet.

Ik herinner me echter wel, dat ik nijdig werd van het asociale gedrag van die twee dronken kerels pal voor me. Ik herinner me, dat ik niet van plan was om te accepteren, dat die eikels met hun paraplu onze avond zouden verpesten. Ik was niet van zins om ons zomaar van ons mooie plekje te laten verjagen, daar op de rand van die enorme plantenbak. De betonnen rand, die tevens als bank wordt gebruikt.

Heks heeft een moeizame verhouding met agressieve mannen. Ik benader hen met ware doodsverachting. Ik weiger stomweg om angst te voelen. Dit is me al vaker bijna fataal geworden.

Niet ver van de plek van de aanval met de paraplu ben ik ooit flink in elkaar geslagen. Ik was met mijn eerste vriendje op stap en hij kreeg de eerste klap. Vier uit de kluiten gewassen agressievelingen plukten hem van zijn fiets en gaven hem een flinke mep. Bovenop zijn contactlens.

Heks pakte de grootste kerel bij zijn lurven en gaf hem snel een kneiter op zijn teiter. ‘Blijf van mijn vriendje af….’

‘We slaan geen vrouwen,’ riep er eentje, net voordat ik een keiharde vuistslag tegen mijn kop kreeg, die mijn oren deed suizen. Een volgende klap joeg een tand door mijn bovenlip.

Het vriendje was er toen al vandoor gegaan. Hij liet zijn vriendin moederziel alleen achter met vier agressievelingen, die haar te lijf gingen. Links en rechts deden voorbijgangers net of ze niks zagen. Pas toen mijn belagers in de verte een auto hoorden aankomen kreeg ik de kans er vandoor te gaan.

‘De politie, de politie,’ riepen ze paniekerig. Het was echter gewoon een personenauto. Die mocht daar helemaal niet rijden, maar Heks was blij dat die auto dat wel deed.

Gebruik makend van de ontstane verwarring wist ik me met twee fietsen vliegensvlug uit de voeten te maken. Ja, Heks nam ook de achtergebleven fiets van haar sullige vriendje mee. Dat maakte mijn aftocht er niet gemakkelijker op. Verre van…..

Mijn angsthaas bedankte me met eeuwige jaloezie.

‘Hij liet me daar gewoon staan in mijn eentje. Met 4 agressieve jongelingen. Uit de kluiten gewassen kerels, die bezig waren me te lijf te gaan….. Hoe is het mogelijk?’ realiseer ik me de afgelopen week opeens. Voor dit inzicht heb ik 40 jaar nodig gehad!!!!

Nee, dan Steenvrouw. Mijn kleine dappere vriendin week vorige week geen seconde van mijn zijde.

Na afloop van ons avontuur eten we ons toetje. Heks heeft een verrukkelijke bessencrumble gebakken. Zure room en yoghurt maken het geheel af. ‘Mmmmmmm….’ hummen we tevreden. Veilig thuis. Onze kletsnatte jassen afgestroopt.

‘Met jou op stap is toch nooit saai. Wij maken altijd wat mee….’ grinniken we tegen elkaar. En dan weer ‘Mmmmm….. Heel erg lekker, schat….’

SMothered. Een griezelkabinet vol foute moeders trekt voorbij. Ellenlange onbreekbare navelstrengen. Dubbele agenda’s vol verdeel en heers. Heks’ maag draait om bij het zien van al die gruwelpraktijken. Toch blijf ik kijken. Gefascineerd tot op het bot.

Heks zit voor de televisie te griezelen. Ze kijkt naar een afschuwelijk programma over de afgrijselijke band tussen moeders en dochters. Bepaalde moeder en dochters. Heerszuchtige draken van moeders en tot op het bot bezette dochters. Moeders, die de navelstreng nog uit hun harige kut hebben hangen en daarmee de daaraan bengelende dochters alle kanten op manipuleren. A puppet on a string.

Brrrr. Getsie. Walgelijk. Bah.

Het programma is weer zo’n idioot TLC programma. Het heet sMothered.

De moeders in kwestie gaan heel ver met het in stand houden van die ongezonde band. Ze slapen met hun volwassen dochters in hetzelfde bed bijvoorbeeld. Elke nacht. Zitten open en bloot in hetzelfde bad. Met hun spiernaakte dochters. Ze gaan met de dochters stappen. Zijn vriendin van de vrienden van de dochters.

Zitten te stoken in de relaties van de dochters. Als ze al toestaan, dat de dochters een relatie hebben. En ze zijn bijna allemaal baggervet valt me op.

De dochters overigens ook.

Deze dochter gaat bevallen

Vandaag gaat een dochter prematuur bevallen van het kind verwekt door haar verloofde. De griezelmoeder kan helaas geen kinderen bij haar verwekken, daar baalt ze van als een stekker. Ze stookt en stookt in de relatie, maar het is haar nog niet gelukt om die op de klippen te laten lopen. Wel mag ze bij het kersverse paar in huis komen wonen. Ze verhuist in feite met de dochter mee, want die woont op haar 33ste nog steeds bij haar enge moeder in huis…….

De sullige verloofde

De aan haar dochter vastgezogen moeder rijdt natuurlijk mee naar het ziekenhuis, als dochterlief met spoed moet worden opgenomen. Vanwege Covid mag er maar 1 persoon bij de bevalling zijn. Terwijl de dochter bijna dood ligt te gaan aan hoge bloeddruk regelt moeders snel dat zij die persoon is. Heks zou overigens ook hoge bloeddruk krijgen van die zuigende zeekoe. Ik zit al hyperventilerend voor de televisie bij het zien van al die onzin…..

Samen slapen

De vader van de baby heeft dus het nakijken. Voor de zoveelste keer. Terwijl de dochter nog in coma ligt van haar keizersnee geeft de moeder het kind vliegensvlug een naam. Die slag is ook alweer binnen. Ze is ook van mening, dat de dochter met het kind bij haar moet blijven wonen. Zonder de vader. De verloofde. De man van de dochter. Dat heeft ze nog niet voor elkaar gebokst. Daar wordt nog aan gewerkt.

samen in bad

Brrr. Griezelkabinet. Walgelijk. Dat ouwe opgeverfde wijf is echt een braakmiddel……

braakmiddel

Een andere moeder insemineert haar dochter stiekem achter de rug van haar lesbische partner om. De dochter ligt wijdbeens, terwijl de moeder tussen haar benen staand het goedje inspuit. De dames hebben het reuze naar hun zin. In spin. Dat bocht gaat er in!

Ik insemineer je wel, doe je benen maar wijd! Mamma maakt je zwanger!!!!!

Heks kijkt met grote ogen naar weer een ander stel, waar de moeder een wilde seksnacht organiseert voor haar dochter met haar man. Ze huurt een huisje aan zee. Als het stel arriveert staat er een tas vol lingerie en pornografisch materiaal klaar om de nacht door te komen. De man van de dochter wordt er heel ongemakkelijk van. ‘Oh, wat lief van mijn moeder,’ roept het onnozele wicht echter. De arme man heeft geen schijn van kans…..

Deze date night is echter doorgestoken kaart!

Zijn geslepen schoonloeder heeft dit seksfeestje in elkaar geknutseld om te bewerkstelligen, dat de sukkel ermee akkoord gaat, dat haar dochter voorlopig weer gezellig bij haar in huis komt wonen….. Compleet met kleinkind. Kan hij in de weekenden op bezoek komen bij zijn eigen vrouw en dochter.

Wij zijn tweeling en ik organiseer jouw seksavondje met je man!!!!!

Een andere baggervette moeder woont met haar dikke dochter op Hawaï. Ze slapen in hetzelfde bed en zijn 24/7 saampjes. Ze hebben dezelfde vrienden en doen niets zonder elkaar. Deze moeder heeft nog wat werkende hersencellen in haar bolle kop. Ze beweert zich los te willen maken van haar dochter, zodat haar dochter haar eigen leven kan gaan leiden. Niet dat ze ook maar enige actie onderneemt om dit te bewerkstelligen. ‘Ik ben bang voor een leven zonder haar…’ biecht ze op.

24/7 samen, ook in bed. Wij hebben geen ‘worst’ (vent) nodig hier op Hawaï!

Heks zit te griezelen voor de televisie. Ik dwing mezelf om naar dit rariteitenkabinet te blijven kijken. Om iets te begrijpen. Iets, dat mezelf is overkomen.

Na de dood van mijn vader werd ik mijn moeders bitch. Daarvoor zat ze ook al chronisch aan die nooit doorgeknipte navelstreng te morrelen, maar toen haar man weg viel vrat ze me op.

Heks zat week na week het godganse weekend haar treurige verhalen aan te horen. Heks ging parttime in het familiebedrijf werken en bracht ook nog eens een groot deel van de doordeweekse avonden met haar kwelduivel door.

Toen Heks werd uitgenodigd voor een bruiloft in Thailand ging moeders natuurlijk mee. Ook een spannende reis naar Mexico veranderde door moeders toedoen in een gezamenlijke bejaardenreis in een duffe bus vol pensionado’s.

‘Vrij veilig, neem je moeder mee,’ grapte ik vaak, maar het was natuurlijk verre van grappig. Maar ja, ik hield van mijn moedertje. Dus ik droeg mijn lot zonder morren. Tot de bitch brak. Tot de maat vol was. De koek op.

Deze dochter zorgt voor haar moeder, de rollen zijn compleet omgedraaid……

Ik herinner me nog precies de allereerste keer, dat ik mijn moeder teleurstelde. Ik was toen al ruim 35 jaar oud. Ik moest opdraven voor een weekend in Duitsland, alwaar moeders een beurs zou bezoeken. Bij wijze van gezelschapsdame. Ik was nog tweede keus ook! Laaiend was ze, toen ik weigerde mee te gaan. Ze ging echt helemaal uit haar dak. Uit haar plaat. Niks was er meer goed aan Heks.

Niet dat er daarvoor veel goed was aan Heks. Haar complimenten hadden altijd een flinke adder onder het gras. ‘Jij bent zo labiel, Heks, jij wordt nog een knettergek….’ Dit naar aanleiding van een opleiding tot paranormaal genezer, die ik aan het volgen was….. ‘Je krijgt een dikke kont….’ Dit hoorde ik vrij vaak, hetgeen een dramatisch vertekend zelfbeeld heeft opgeleverd! ‘Wat ik zo knap vind van jou, is dat je, na alweer een mislukte relatie met een verkeerde man, toch weer de sprong weet te wagen….. naar een volgende mislukking.’

Of wat denk je van deze? ‘Je bent mijn meest getalenteerde kind, maar je doet er helemaal niks mee!’ Dit nadat ik net 5 jaar doodziek bewegingsloos met ME in bed had gelegen…..

Deze ‘vriendinnen’ gaan altijd samen stappen in hoerige kleding…….

Mijn moeder lachte me ook nog eens finaal uit toen ik werd aangerand door een reisgenoot ontmoet in Thailand. Een oude man met een dikke buik en een grote bek. Een foute kerel met macht. ‘Ik dacht ik al dat hij dat zou gaan doen, hahahaha,’ hikte ze. Haar dag was weer goed!

Heks kijkt naar de monstermoeders. Ja, ze bestaan, die loeders. Met hun dubbele agenda’s en ijzeren navelstrengen. Met hun manipulaties en bizarre streken.

Mijn moeder heeft me nooit vergeven, dat ik de navelstreng heb doorgehakt. Gezaagd. Met een bijl heb bewerkt tot het onding brak. Ze heeft me terug gepakt en daar pluk ik tot op de dag van vandaag de wrange vruchten van.

Ik heb haar meermalen haar streken vergeven. Zoals toen ze me anderhalf jaar zonder salaris liet zitten, nadat ik uit het familiebedrijf was weggepest. Ik zat overspannen thuis. Zonder geld. Levend van de wind. Met ME in mijn klep, want die ziekte had ik toen ook al.

Gelukkig was mijn salaris zo laag, dat ik een stukje aanvullende uitkering kreeg. Daar kon ik net mijn huur, gas, water en licht van betalen. Zodoende kwam ik niet op straat terecht.

Hoe ik het heb overleefd is me een raadsel. Uiteindelijk gaf de rechter me gelijk. Ik kreeg mijn geld en kon mijn schulden afbetalen.

‘Pff, nou, rechters geven iedereen maar gelijk,’ was jaren later het commentaar van een handlanger. Volgens hem was ik helemaal niet overspannen geraakt, maar ontslagen! Tja, narcisten zijn helaas doorgaans niet bepaald onder de indruk van de rechterlijke macht, ook verdraaien ze graag de waarheid als hen dat beter uit komt…..

En nu moet ik weer naar de rechter, omdat ze me van alles heeft geflikt. Nadat ik haar al die streken had vergeven, heeft ze haar meesterstukje uitgehaald. Uit wraak, omdat ik niet langer haar bitch wilde zijn.

Dit uit het nest gevallen vogeltje moet opnieuw alle zeilen bijzetten om haar recht te halen. Mijn moeder is al heel lang niet meer aanspreekbaar. Haar geest is in de mist verdwenen. Haar mond spreekt wartaal.

Maar als ze Heks in het vizier krijgt gaat ze er evenzogoed als een haas vandoor. Alsof de duvel haar op de hielen zit. Geholpen door andere familieleden. Dierbaren, die baat hebben bij deze verstoorde relatie.

Verdeel en heers. Dat was haar motto. Het heeft me jarenlang uit elkaar getrokken.

Mijn motto is: Laat los en begin opnieuw. Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven! Een verweesd leven weliswaar. Maar ik ben niet langer iemands bitch!!!! Ik ben VRIJ! Goddank.

Een vreemde vogel, dit broedsel, me eigen. Niet blij, want teleurstelling op teleurstelling, klap op klap…… Deze vervreemde vogel past niet in het nest. Niet blij, maar wel vrij. In m’n eigen veilige ei, ei ei……

Vandaag, vandaag. Ik doe het niet graag, maar vandaag laat ik los. Niet vanzelf of vanzelfsprekend. Bittere noodzaak. Zo bitter, de smaak in mijn mond.

Vandaag, vandaag. Ik wilde zo graag. Zo graag een ander antwoord op mijn smeekbede. Maar zoals verwacht, zo zwart als de nacht…. Mijn zusters. Geen zusters meer. Laat hen in verleden.

Wreden in vrede.

Vervagen de dagen. Bij vlagen vragen, zoveel vragen! Maar antwoorden? Ho maar.

Vandaag toch een antwoord. Weer afwijzing, de zoveelste. De zonden van de moeder worden herhaald. Verhaald. Me betaald gezet. Ik heb gefaald.

Nee, ik faal niet, nooit of te nimmer meer. Ik ben niet minder. Niet waardeloos. Niet langer de deurmat, de sukkel, de zondebok van het stel.

Begrijp me wel: Ik ben vrij.

Niet blij, wel opgelucht. Mijn leven is van mij. Ei ei.

Ons mens-zijn is een soort herberg. Elke dag weer nieuw bezoek…….. Maar de bezoekers zijn vaak niet degenen, die we over de vloer willen hebben. Ze zijn dan ook regelmatig helemaal niet welkom. We willen rijke bezoekers. Invloedrijke. Knappe meegaande probleemoplossers. We willen lang en gelukkig leven met onze piepjonge beeldschone bezoekers….. Dan maar wat illusies er tegenaan: Illusies houden ons van de straat, je moet er wel voor in spagaat…..

‘Oh Heks, hele volksstammen leven compleet buiten de werkelijkheid. In hun eigen zorgvuldig in stand gehouden illusie. Dat is echt een veelvoorkomend fenomeen…..’ grinnikt mijn therapeute naar aanleiding van mijn verhaal.

Een verhaal over iemand, die jarenlang dacht dat ik nog wel eens een keertje over de brug zou komen in de liefde. Hetgeen nooit zal gebeuren. Dat wist ik bij onze eerste ontmoeting al na een minuutje.

Ja, de illusies waarin we onszelf wentelen. Om de koude werkelijkheid niet te hoeven voelen. De loze dromen en broze luchtkastelen, waar we anderen mee vervelen. Heks staat er altijd weer van te kijken.

Ik heb ook een flink aantal illusies moeten opgeven. Tegen heug en meug. Tegen alle verlangen in. Zo weet ik tegenwoordig, dat ik geen gezellige leuke familie heb. Verre van. Maar ik heb het evenwel koppig beweerd. Jarenlang. Tegen een ieder, die het wilde horen.

Ik kan tegenwoordig ook het onderscheid maken tussen liefde en gebruik. Pas nadat ik uiteindelijk heb toegegeven, dat ik enorm ben gebruikt door de jaren heen. Door Jan en Alleman en vooral ook door Kenau en Allevrouw.

Illusies. Heks is dol op stomme televisieprogramma’s waarin mensen in de val van hun eigen opgeklopte illusies belanden. Elke vrijdagavond is het raak wat dat betreft. Dan worden er op TLC 2 programma’s uitgezonden, die bol staan van dit fenomeen.

De programma’s ‘90 day fiancé‘ en ‘90 days fiancé before the 90 days‘ zijn grote favorieten van Heks, als het gaat om lachen om andermans ellende. Veroorzaakt door hun dwangmatig leven in illusies. Ik bescheur me elke week. Lig in een deuk, lach me een ongeluk….. Die programma’s zijn toch zo leuk!

Want het gaat nu eens een keertje niet over mij. Ik ben nu eens niet de goedgelovige idioot.

Dus zit Heks verrukt te schuddebuiken voor haar televisie. Eerst om de stellen, die binnen 3 maanden moeten beslissen of ze gaan trouwen. En daarna om stelletjes, die elkaar voor het eerst ontmoeten voordat ze het avontuur aangaan.

Welk avontuur? In de Verenigde staten bestaat zoiets als een K1visum. Hiermee mag je een verloofde uit Verweggistan 3 maanden naar de VS halen. Binnen die 3 maanden moeten de betrokken partijen besluiten of ze met elkaar willen trouwen. Anders moet de geliefde na de proefperiode linea recta weer naar huis.

Er staat dus nogal wat druk op hun ketel vol liefdestoverdrank. De omgeving wil ook nogal eens in die ketel roeren. Zo is de familie van de inwoner van de VS standaard heel wantrouwig naar al die importbruiden en -bruidegoms.

Soms terecht, maar meestal slaat het nergens op. Alsof alles geweldig is in de VS. Niet dus. Alsof alle Amerikanen eerlijke geweldige mensen zijn. Ook absoluut niet waar.

Een dikke lelijke gefrustreerde kerel zoekt bijvoorbeeld een lekker jong ding in het buitenland uit, omdat in de VS geen weldenkende vrouw de man wil. Hij vindt een leuke Filipijnse. Hij doet het meisje online subiet een aanzoek en het kind zegt ja. Maar oh, wat is hij vervolgens bang, dat ze misbruik van hem gaat maken.

Tijdens zijn bezoek aan de Filipijnen misdraagt de man zich op alle vlakken. Hij jaagt haar hele familie tegen zich in het harnas, inclusief zijn verloofde. Ook blijkt hij vanaf het begin tegen het meisje te hebben gelogen over belangrijke zaken. Daarnaast is de man ook nog eens zo lelijk als de nacht. Vooral zijn karakter. En tonnetje rond piepklein, waar hij beweerde van normaal postuur te zijn.

Maar oh, wat is hij teleurgesteld, als deze aantrekkelijke alleenstaande moeder van 23 uiteindelijk de verloving verbreekt. Nadat ze weet ik wat van hem heeft gepikt. Van deze dikke lelijke plurk van pakweg 55, die al 30 jaar noodgedwongen vrijgezel is……

Er is ook een vrouw van 55 met een piepjonge verloofde. De verloofde heeft de duivel in zijn ogen staan. Hij is door en door slecht en doortrapt. Hij probeert steeds het juiste te zeggen, maar af en toe verspreekt hij zich: Heks moet daar dan enorm om lachen.

Het stel heeft voortdurend ruzie over zijn vermeende ontrouw, zodra de vrouw haar hielen licht. Hij beweert nooit buiten de pot te piesen, maar dat is volgens mij een aperte leugen. De vrouw in dit verhaal is een volstrekte idioot. Heks zit met verbazing naar het gekke mens te kijken.

Ze heeft een succesvol bedrijf en is steenrijk. Maar op liefdesgebied is het nooit veel geworden met dit angstige muisje. In feite is haar kleutervriend haar eerste echte relatie. Ze heeft er huizenhoge verwachtingen van.

Ze koopt zijn liefde door enorme hoeveelheden geld over te maken naar hem en zijn familie. Ook betaalt ze stiekempjes zijn buitenproportionele salaris bij het resort in zijn thuisland, waar ze een aggenebes baantje voor hem heeft geregeld. Als ze hem bezoekt neemt ze voor een godsvermogen cadeaus voor hem mee.

Een stapel peperdure polshorloges van gerenommeerde merken. Belachelijk dure sneakers. Gestoord dure lelijke petten en shirts. Achterlijk prijzige spijkerbroeken…. en ga zo maar door. De man heeft een kamertje vol met dit soort troep. Alhoewel….

‘Hij raakt heel vaak zijn horloges en schoenen kwijt,’ onnozelt het rare mens in de camera. Ja, wat zou hij daar nu mee doen? ‘Het zijn mooie dure cadeaus, maar ik heb liever geld,’ heeft haar verloofde een kwartiertje eerder aan dezelfde camera toevertrouwd…..

Het stel heeft het louter aan de stok. Ook bekent het gekke mens, dat ze een jaar eerder met de neef van de verloofde heeft liggen krikken, nadat ze flink ruzie had gehad met de verloofde. ‘Ik dacht echt dat het uit was met mijn 30 jaar jongere verloofde,’ dreint ze voor de camera, zogenaamd spijtig. Een dag na die opname ligt ze alweer in bed met de neef.

Er is namelijk opnieuw ruzie in dit paradijs en opnieuw laat ze de neef opdraven voor een lekkere wip. ‘Ik denk, dat de neef eigenlijk de ‘ware’ voor me is. Maar ik wil het zeker weten, dus ik bel mijn paragnost. Ik wil dat mijn helderziende in zijn ogen kijkt, of hij echt heus de ‘ware’ is….’ zemelt het gekke wijf.

Ze drinkt ook nog eens de godganse dag witte wijn. Er komt sowieso al geen zinnig woord uit bij die vrouw, maar dat gezuip doet de zaak absoluut geen goed..

‘Kom, neef van mijn verloofde, ik wil, dat je online met mijn waarzegster praat. Zij moet in je ogen kijken. Of babymamma niet stiekem nog in je leven is, of je echt wel voor mij wilt gaan….’

De neef vindt het goed. Laat die paragnost maar komen met haar indringende blik. Die gekkigheid kan hij wel hebben…… Je ziet de raderen in zijn hebzuchtige hoofd draaien.

Ja, hij wil wel naar de VS emigreren om voor dit leipe ouwe wijf te gaan zorgen. Hij zal elke dag haar gras maaien, lispelt hij in gebrekkig engels. En haar witte wijn inschenken. De glazen tot de rand toe gevuld, zoals zij prefereert. Hij offert ‘babymamma’ zonder morren op.

Babymamma is de vrouw van de neef. Hij is al sinds jaar en dag met haar samen en ze hebben 3 kinderen. De man is verre van vrijgezel. Dat weet het leipe wijf natuurlijk ook wel. Maar als je zijn vrouw babymamma noemt verdwijnt ze misschien? Heks hikt van de lach….

Dan is er nog een zakkige man van 60, die zijn haren pikzwart verft. Hij verkeert in de veronderstelling, dat hij er geweldig jong uit ziet, maar dat is een misvatting. Het zwarte haar maakt hem vaal en oud. Het doet de pigmentvlekken extra opvallen in zijn omgekeerde paddestoelengezicht: Wit met bruine stippen.

Deze paddestoel is ook al dol op jonge meisjes. Maar hij haalt ze uit de Oekraïne. Hij heeft er al heel wat rond gegraasd. Er is er met name eentje, Lana genaamd, waar hij helemaal leip van is. Lana is natuurlijk niet haar echte naam. Ze staat onder diverse namen ingeschreven op diverse zogenaamde datingsites, waar je flink moet betalen om met de dames te kunnen praten.

Paddestoeletje heeft al 300.000 dollar uitgegeven aan zijn liefje. Alleen maar om met haar te praten dus. Maar ze is absoluut helemaal wederzijds verliefd op deze stumper. Althans dat beweert de man. Hij is daar agressief volhardend in.

Een privédetective zoekt één en ander uit. Hij komt tot de conclusie, dat het hier absoluut om fraude gaat, de vrouw melkt overal mannen uit. Financieel. Niet fysiek.

Paddestoel wordt razend op de privédetective. Hij scheldt de man verrot, omdat de uitkomst niet is wat hij wil horen. Lana is echt en ze is verliefd op hem. Punt. Uit.

Intussen is Paddestoeletje al 5 keer vergeefs naar de Oekraïne gereisd, om zijn geliefde te ontmoeten. Telkens kwam ze niet opdagen. De laatste keer is hij dwars door de Oekraïne naar haar geboortestad gereden. Een gevaarlijke en gestoorde onderneming. Daar heeft hij met een foto op straat lopen leuren, nadat bleek, dat ze niet op het door haar opgegeven adres woonde. Daar woonde geen jong fris meisje, maar een morsige stokoude man………

Maar oh, wonder; Bij reisje nummer zes komt het kind zowaar opdagen. Waarschijnlijk om er voor eens en voor al vanaf te zijn.

Paddestoel is in de zevende hemel. Hij maakt allemaal foto’s met haar naast zich om naar familie en vrienden te sturen. En naar de privédetective. Zie je wel, dat ze bestaat!

Ze geeft hem een zuinig kusje op de wang en hij verkeert in de veronderstelling, dat ze nu echt een relatie hebben. Hij ziet haar een paar keer kort in een café of restaurant. Maar verder heeft het meisje geen tijd voor haar geliefde. Gelaten laat ze zich omhelzen door die vieze oude paddestoel met zijn geverfde sliertharen, gekleed in zijn foute lange leren jas.

Hijzelf vindt die jas heel hip. Alweer een mening, waar hij volstrekt alleen in staat. Iedereen haat die jas.

Na een paar eenzame dagen, Lana heeft het natuurlijk druk met haar datingsites, moet de rukker alweer naar huis. Op het vliegveld doet hij de opgepoetste internetmiep een aanzoek. Ze accepteert de ring, met een onbewogen perfect opgemaakt gezicht, maar daarna is het evenzogoed einde verhaal tussen die twee. Een vervolg komt er niet.

Ruim 7 jaar, 300.000 dollar en zes vergeefse reizen naar de Oekraïne verder is Paddestoel nog steeds overtuigd van zijn gelijk. Hij heeft een echte relatie met Lana……… Kijk maar naar de foto’s.

Illusies. We hebben er allemaal last van. Als de schellen van je ogen vallen is dat uiterst pijnlijk. Mensen doen alles om te voorkomen, dat ze die pijn moeten voelen. Door er nog meer illusies tegenaan te gooien. Door er nog een schepje bovenop te doen. Of een flinke schep. Een wagonlading.

Heks kiest tegenwoordig voor de naakte waarheid. Jaren alweer. En ja, het doet heel veel pijn. Het genereert woede, enorm veel woede. En uiteindelijk verdriet. Veel verdriet.

Een binnenzee in mijn borstkas.

Maar er komt ook rust. Ik hoeft mijn onzinnige gelijk niet meer te bewijzen. Ik hoef geen mooie verhalen meer op te hangen tegen beter weten in. Ik hoef niet meer in de spagaat. In de verdunning.

Overal een goed verhaal van maken, dat talent heeft met opgebroken ooit. Heks verwelkomt tegenwoordig alles wat er is. Met overgave.

Rumi 

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…….

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt 
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Van de regen in de drup, hup. Het wil maar niet zomeren. Heks wordt met een vuurwapen bedreigd door een stel idioten op een brommertje. Midden in de nacht. Gewoon hier om de hoek. Of was het een grapje? Was de loop van dat pistool gemaakt van dikke vingers? Wie zal het zeggen? We zullen het nooit weten…..

Om een uurtje of half twee vannacht loopt Heks door de steeg te paraderen. Met haar hondjes. Oh, wat zijn ze druk. Freya is bezig loops te worden. Voor de eerste keer. Haar frutje groeit met de dag. Ze doet opeens overal kleine plasjes. In plaats van twee keer een hele grote. Ze markeert haar territorium. VikThor likt die plasjes vervolgens zorgvuldig op. ‘Hou daarmee op, gek,’ bromt Heks.

We komen op het pleintje naast de lagere school. Ik loop naar de prullenbak met een zakje vol drol. Op het bankje zit een duistere gedaante. Ik merk hem pas op, als ik heel dichtbij ben. ‘Oh, ik denk wat zit daar nu…’ brabbel ik verschrikt. De gedaante zwijgt als het graf. ‘Goedenavond,’ groet ik, terwijl ik me vliegensvlug uit de voeten maak.

Duistere energie. ‘Misschien is de man gewoon dakloos, Heks,’ pruttel ik tegen mezelf. Ja, gewoon dakloos. Heel gewoon tegenwoordig. Ik heb wel eens een warm dekentje over een slapend medemens op datzelfde bankje heen gedrapeerd. Midden in de winter. Toen het ijskoud was. Toen iemand genoodzaakt was om in die kou te slapen. Voor zover mogelijk.

Ik slinger mijn rondje door stegen en achterafstraatjes. Mijn woefers rennen vrolijk in het rond. Midden in de nacht hanteer ik geen lijn. Op dit tijdstip is de stad godverlaten. Op wat dronken droppies na.

Op het Vrouwenkerkplein doet Vikthor net een plasje tegen een boom, als er een paar opgeschoten jongens op een brommer stappen. Ze komen linea recta uit die foute vage Loungetent hier om de hoek zetten. Luidruchtig geven ze gas, als opeens de bestuurder een pistool tevoorschijn haalt. Hij richt op Heks. ‘Boem!’ schreeuwt de gek.

Gierend van de lach rijden ze langs een dodelijk verschrikte Heks. Ik sta als aan de grond genageld. Was dat nu echt een pistool? Of leek het maar zo? Of was het gewoon zijn hand met een paar dikke vingers in mijn richting? Ja, alweer dat woord gewoon. Ik weet het werkelijk niet.

Snel maak ik me uit de voeten. Voordat de idioten het in hun kop halen om terug te komen. Eenmaal thuis ga ik onder de douche. Ik spoel de dag van me af. Ook dit vreemde incident. Uiteindelijk val ik in een onrustige slaap. Na een paar uur word ik gewekt door mijn hondje Freya. Ze zit zenuwachtig te hijgen in de bench. Ik zal nog een keertje naar buiten moeten op een onzalige tijdstip.

Het is intussen half vijf. Met een lange jas over mijn pyjama sjok ik opnieuw een rondje om het blok. Om even later weer in mijn warme bedje te kruipen. Opnieuw in slaap vallen is er voorlopig niet bij. Alle ME-patiënten hebben geweldige slaapproblemen. Heks ook. In slaap vallen? We missen er de noodzakelijke stofjes voor. Doorslapen? Nooit van gehoord. Wakker worden? Elke dag met een zware kater.

Om een uurtje of 11 sta ik gammel in de keuken. Vandaag gaat helemaal niks worden, ik voel het aan mijn water. Eerst maar eens koffie met een hap pijnstillers. En iets eetbaars naar binnen zien te krijgen. Alles laten inwerken…..

Na een uurtje ben ik voldoende bijgetrokken voor de eerste hondenronde. Ik maak er een uitgebreide ronde van, dan ben ik er een paar uur vanaf. Vervolgens komt mijn vriendinnetje de Schone Helena. Zij vervangt mijn begeleidster Rozenhart gedurende de vakantie. Het plan is om vandaag mijn medicijnkast uit te mesten…..

‘Ik ben zo halfzacht als de pest, dus ik wil het gemakkelijk houden vandaag,’ informeer ik mijn vriendin. Zij heeft ook een offday, dus dat komt mooi uit. Eerst nog maar een kopje koffie…..

Daarna doen we wat noodzakelijke post de deur uit. En het uur is alweer om.

Even later lig ik op de pijnbank bij mijn fysiotherapeut. Hij loopt mijn hele lijf langs. Maakt alles wat vast zit weer los. Oh, wat is hij gemeen vandaag. Mijn lamme lijf kan niks hebben. Ik ben misselijk van de pijn.

Buiten regent het pijpenstelen. Het is ijskoud. Thuisgekomen trek ik snel droge makkelijke kleding aan. Daarna wurm ik nog wat eetbaars naar binnen. En ik lig alweer in bed, retteketet.

De hondjes krijgen een heerlijke kluif. Dat breekt hun saaie dag een beetje. Want het gaat em niet meer worden vandaag……

Dan besluit ik toch de politie te bellen over dat rare incident vannacht. Misschien ben ik niet de enige, die zomaar onder schot is genomen hier in de buurt. ‘Kon u zien of het echt een pistool was, in de hand van die jongen?’ Nee, dat kon ik niet zien in de gauwigheid. ‘Heeft u zijn kenteken genoteerd?’ Nee, het was donker en ze scheurden snel de hoek om.

‘Toch goed, dat u gebeld heeft. Ik geef het door aan mijn collega’s….’ Nou, fijn.

Een half uur later word ik teruggebeld door een politieman. Opnieuw doe ik mijn verhaal. ‘Ik ga uit van een foute grap, net als U. Vanavond ga ik toch maar een praatje maken met die gasten in die Loungetent. Om duidelijk te maken, dat dit echt niet kan. Misschien weten zij wie van hun klanten dit hebben gedaan…..’ zegt de agent.

Heks is blij, dat er werk van wordt gemaakt. Ik wil gewoon veilig bij nacht en ontij door mijn buurtje kunnen blijven dwalen. Zonder dit soort akkefietjes…….

Straks nog een rondje met de scootmobiel. Hopelijk is het dan eindelijk eens een keertje droog. Ja, kreukeldagen. Ik heb ze nogal eens. Een beetje zonneschijn zou enorm schelen. Maar deze zomer raken we van de regen in de drup.

‘Ben ik mijn broeders hoeder?’ Een actuele vraag. Een vraag zo oud als de weg naar Kralingen. Nee ouder. Het tweede verraad. Nadat Adam zo dom was om van die appel te eten. Nadat Eva door zijn geile slangetje om de tuin was geleid. Het verraad tussen broeders. ‘Je bent verantwoordelijk voor hetgeen je tam maakt,’ zegt de vos in Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupéry. Zo is het. We zijn onze zusters/broeders hoedster/er. Wie kunnen de Afghanen niet laten stikken.

Geschokt kijk ik naar de beelden: Mensen hangen massaal aan de vleugels van een opstijgend vliegtuig. Een afgeladen vliegmachine op het vliegveld van Kabul. Het toestel vertrekt evenzogoed. De ongelukkigen zullen er binnen een paar honderd meter af sodemieteren…..

Een ander beeld van het interieur van een toestel, waar normaal gesproken zo’n 150 mensen in passen. Er zitten er meer dan 800 in. Hutje mutje opgestapeld in de cabine….. Ze mogen allemaal mee. Ze hebben dus geluk.

Paniek, totale paniek.

Ik volg vanmiddag een stuk debat in de Tweede Kamer. Een aantal ministers wordt het vuur aan de schenen gelegd. ‘Bladiebla. Stoepje veeg, stoepje veeg,’ horen mijn oren uit de mond van de diverse verantwoordelijk ministers. Uit de nek van Siegrid Kaag stijgt bekakt gezwets. Een wolk mistig geneuzel. Ik hoor allemaal wollig geklets. Er wordt niks opgelost.

Joe Biden staat al wekenlang overal te oreren over hoe gerechtvaardigd deze actie is. De man is volstrekt door de mand gevallen bij Heks. Wat een malloot. Zo ga je niet met je medemensen om…..

Die Amerikanen wilden toch zonodig een vinger in de pap in Afghanistan? Ze baalden toch als een stekker van de Russische invasie alweer decennia geleden? Zij zitten er toch al sinds jaar en dag de dienst uit te maken, met hun dikke buiken en dikke wapens? Uit eigenbelang! Want zo is het begonnen ooit.

En nu laten ze die bevolking aan hun lot over? Van de ene op de andere dag? Laten ze een stel idioten het land terug veroveren? In puin leggen.? De bevolking kapot maken?

Een tijdje geleden leg ik de hand op een boek over dit land. ‘Duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini. Ik lees het in 1 ruk uit. Wat een verhaal! Wat is dat land kapot gemaakt! Wat hebben die mensen het voor hun kiezen gekregen. Decennia lang.

Als dolle stieren maaien de Talibanaanhangers hun landgenoten tegen de vlakte. Alsof het niets is. Huizen worden gebombardeerd. Hele steden verdwijnen. Mensen worden vermoord. Om niks. Omdat ze zijn, wie ze zijn.

Vrouwen delven met name het onderspit. Zij mogen werkelijk niks meer. Alleen binnen zitten wachten op de volgende verkrachting. Door die jongens van de Taliban. De bevrijders. Fanatieke idioten met de herseninhoud van een garnaal.

Die gasten hebben doorgaans nauwelijks opleiding genoten. Maar lekker schieten en de boel intimideren? Op obscure godsdienstige grondslagen? Daar zijn ze goed in.

En nu gebeurt dit dus weer op grote schaal. Alles wat is opgebouwd, wordt weer vernietigd. ‘Bladibla,’ blaat Sigrid Kaag voor de camera, ‘We hebben heel veel goede dingen opgezet in dat land en daar zullen ze profijt van hebben. Meuterdemeut. Ik ben zo’n domme teut. Maar ik zeg het toch, want ik ben graag aan het woord, ook al klopt mijn verhaal van geen kanten, duhduhduh…..’

Ja, ze zullen er profijt van hebben, in de zin, dat Afghanen die zich hebben bezig gehouden met het opbouwen van al die dingen in samenwerking met ons, nu extra hard gepakt zullen worden door de Taliban. Daar kun je vergif op innemen, domme voorvrouw van de D66.

Je zou prima bij de Taliban in dienst kunnen treden met zo’n hol vat op je romp. Hoe komt je erbij, dat er nog iets overeind zal blijven staan in dat land? Lees eens een boek van Khaled Hosseini. Dan piep je wel anders……

Heks hart breekt voor de Afghanen. Hun schitterende land ligt opnieuw in puin. Hun fantastische bevolking wordt opnieuw kapot gemaakt. Voor de zoveelste keer! Het is zo gemeen!

Schitterend land

Stel je voor, dat de Nazi’s weer aan de macht zouden komen en opnieuw ons land onder de voet zouden lopen. Voor de zoveelste keer. En dat onze bondgenoten ons volledig in ons sop zouden laten gaar koken. Dat ze opeens uit een ander vaatje zouden gaan tappen, dat ze diplomatieke connecties met de Nazi’s zouden nastreven…..

Ondenkbaar natuurlijk, maar ik weet even geen betere vergelijking.

Derk Boswij, kamerlid van het CDA, is bijna in tranen, als hij probeert zijn zegje te doen. ‘Ik heb de laatste dagen veel contact gehad met veteranen, die net als de nabestaanden van veel gesneuvelde militairen hele zware dagen doormaken….. ‘ De man breekt een lans voor alle militairen en hulporganisaties, die wel hun nek uitsteken voor Afghanistan. ‘Jullie hebben al zoveel gedaan, hadden wij als politiek maar meer gedaan……’

Zo mooi……

Heks is al wekenlang verbijsterd over de wending, die het lot van Afghanistan heeft genomen. Hoe is het mogelijk, dat iedereen de handen van die mensen af trekt? Hoe kunnen wij het verantwoorden, dat we een hele bevolking aan zijn lot overlaten?

Ja, het is een gebed zonder end, daar in Afghanistan, maar er zijn zoveel gebeden zonder end wereldwijd. Er zijn zoveel brandhaarden, die maar blijven smeulen. Maar moet je dan maar bij de pakken neer gaan zitten? Moet je je dan maar gewonnen geven?

Heks heeft natuurlijk makkelijk praten. Vanuit haar warme bedje, want ik zit lekker in bed. Ik heb een kreukeldag. De zoveelste alweer deze maand. Het is bovendien vreselijk pisweer. Dat is mijn enige makke momenteel. Verder heb ik weinig te klagen. Ik heb een huis, ik heb te eten, ik heb mijn dieren en ik heb lieve vrienden.

Wat wil je nog meer?

Verwoeste Bhoeddha

Ik mag maar zeggen wat ik wil. Ik trek aan waar ik zin in heb. Ik ben als vrouw hoog opgeleid. Ook hier heb je als vrouw een flinke streep achter. Ook in ons land word je om de haverklap beknepen en besprongen. Ik heb daar een flinke portie van meegekregen in mijn leven.

Ook in ons land is armoede. Ook in ons land lijden mensen aan van alles en nog wat.

Maar ik zal het niet in mijn hoofd halen om aan een opstijgend vliegtuig te gaan hangen in blinde paniek. Niemand haalt dat hier in zijn kop. Nergens voor nodig. Ik leef in vrijheid. In een rijk land. Hoogstwaarschijnlijk zijn we over een eeuw helemaal onder water verdwenen, maar vooralsnog is het hier goed toeven!

Door Taliban verwoeste Bhoeddha’s……

Voor de verwoesting, stokoude afbeelding…..

Return to Amish. Wat is het geheim van die succesvolle serie? Waarom zitten mensen massaal naar die ruziemakende godsdienstfanaten te kijken? Het antwoord ligt in hun onvoorspelbaarheid. Ze zijn totaal niet aangepast aan onze mores. En dat is vermakelijk…….

De oorspronkelijke cast an Breaking Amish

Het is al jaren een secret pleasure van Heks: Kijken naar ‘Return to Amish’. Het begon ooit met ‘Breaking Amish’: Een groepje jongelui opgegroeid in de Amish gemeenschap vertrekt naar New York om de ‘echte wereld‘ te ontdekken. De angstaanjagende boze buitenwereld. Zo geheel anders dan hun beschermde veilige ouderwetse Amishwereldje.

In Amishland rijden de bewoners niet in auto’s. Nee, ze hebben een paard en wagen. Of een geinig ouderwets koetsje, eveneens voortgetrokken door een knol. Het zijn overwegend boeren, die de Amish gemeenschap uitmaken. Ze bewerken het land niet met tractors. God nee. Veel te modern en goddeloos. Ook hier komen paarden om de hoek kijken.

Alhoewel ik heb begrepen, dat je in de diverse gemeenschappen wel een tractor of auto mag lenen. Je mag in zo’n geleend exemplaar dan ook rijden. Zolang je er zelf maar geen een bezit.

De Amish hebben geen elektriciteit. Ze knoeien wat met kaarsjes en olielampen. Zoals wij dat pakweg een eeuw geleden nog deden. Ze hebben geen koelkast of wasmachine. De vrouwen zijn de underdog. Ze mogen werkelijk helemaal niks. Ze houden zich de godganse dag bezig met het huishouden en het bakken van taarten.

Kate Stoltz

Amish eten ongelofelijk veel suiker en ze gaan nooit naar de tandarts. Behalve om alle tanden en kiezen te laten trekken en zich een kunstgebit te laten aanmeten. De meesten hebben vanaf hun 16e een klappertje.

Bij de Amish lig je er rücksichtslos uit, als je iets doet, dat de gemeenschap niet bevalt. Aan het hoofd van de gemeenschap staat een bisschop. Als je die man tegen je in het harnas jaagt zijn de rapen gaar. Je wordt dan geëxcommuniceerd, shunning genaamd.

Maureen heeft een vriendje

There are many reasons a person may be shunned. All churches have their own rules that vary in intensity. Some common reasons for shunning may include owning automobiles or computers, failing to kneel during church services, or drinking alcohol…..

Mary Smucker en Jeremia Raber

Nou, dat klinkt allemaal weer lekker. Zeker voor vrouwen moet dit een hels leven zijn. Hels op christelijke grondslagen. Geen tanden in je bek, om het minste of geringste praat of beter gezegd mummelt er niemand meer tegen je en je loopt de hele dag te poetsen, te wassen en taarten te bakken.

De Amish hebben ook een heel grappig eigen taaltje. Het klinkt een beetje Nederduits, dit ‘Pennsilfaani-Deitsch’. De vrouwen hebben een wit kapje op hun kopje en de mannen dragen een rieten hoed. Dat kan Heks natuurlijk enorm bekoren. Ik hou wel van een hoedje hier en daar. Van de saaie soepjurken, die de dames moeten dragen, ben ik geen fan. Grijs of blauw. Alles bedekt.

Door de jaren heen heb ik met veel genoegen de nodige afleveringen van dit TLC-programma bekeken. Het is een reality soap, maar achter de schermen trekken de programmamakers aan de touwtjes, naar het schijnt. Je kunt het reality gehalte dus met een flinke korrel zout nemen. Een schep zout. Een hele baal.

Vroeger zat Mary Smucker in de cast. Zij is de moeder van 1 van die jonge mensen, die naar New York vertrokken. Heks lachte zich altijd een ongeluk om die vrouw. Tonnetje rond met geen echte tand meer in haar mond, ging ze lekker naar het casino met haar zoon. Zuipen deed ze ook. Ik heb haar zelfs zien paaldansen. In die blauwe jurk met haar witte kapje op haar bolle toet.

Maar Mary is teruggekeerd naar haar man. Een schat van een geitensok met hoed en Piggelmee-baard. De arme man werd met de nek aangekeken door de andere Amish, vanwege zijn losbandige vrouw. Jarenlang trok Mary zich hier niets van aan, maar ze is van het toneel verdwenen.

Wie ook niet meer meedoet is Kate Stoltzfus, tegenwoordig Kate Stoltz. Een bloedmooie vrouw met heel wat in haar mars. In New York weet ze een baan te bemachtigen als model. Later begint ze haar eigen kledinglijn. En tegenwoordig maakt ze de mooiste kleren! Je moet wel flink in de buidel tasten, want haar creaties zijn niet goedkoop. Maar prachtig! Heks is fan.

Ook van de vrouw zelf. Amish zitten namelijk altijd enorm veel ruzie te maken. De godganse dag slaan ze elkaar met van alles om de oren. En ze roddelen werkelijk verschrikkelijk! Kate deed daar niet aan mee. Gewoon een heel lief mens, die haar aparte moeilijke achtergrond heeft omgebogen in een doorslaand succes.

De grootste ruziemaker van het stel is Jeremiah Raber. Een narcistische intrigant, die overal waar hij komt ellende aanricht. Hij weet altijd weer iemand voor zijn karretje te spannen, maar zelf is hij een onverbeterlijke idioot.

Sabrina

Met enige regelmaat trekt hij een heel zielig gezicht. Daar weet hij veel profijt van te trekken. Met zijn deerniswekkende smoelwerk manipuleert hij zijn medemensen, tot ze er helemaal gek van worden. Hij heeft de liefste vrouw van de wereld. Maar hij behandelt haar als een stuk stront.

Dan is er nog Sabrina Burkholder, een meisje met een Mennonite achtergrond. Vergelijkbaar met de Amish, qua restricties en geloofsopvattingen. Het arme kind is door hen geadopteerd. Maar nooit geaccepteerd. Heks heeft een zwak voor deze grappige malloot.

De knappe en lieve Carmella, de vrouw van Jeremia

Sinds kort is er weer een geheel nieuw seizoen gestart. Met een grotendeels nieuwe cast. Twee jonge Amishmeisjes gaan de buitenwereld verkennen. Rosanna Miller en Maureen Byler. Ze doen voor het eerst dit, ze doen voor het eerst dat. Ze drinken koffie in een café. Ze passen bikini’s en zwemmen in zee. Alles is nieuw. Alles is spannend.

Op een gegeven moment gaan ze proberen een soort basisdiploma te halen in de ‘Engelse wereld’. Amish gaan maar heel kort naar school. Ze leren er bijna niks blijkt, als de meisjes door een docente worden ondervraagd. Zelfs Maureen, die in haar gemeenschap docent is op de basisschool, bakt niks van de antwoorden.

Heks zit altijd met grote ogen naar die ruziemakers te kijken. Er wordt dus beweerd, dat veel in scène is gezet. Om het programma sappiger te maken. Om de dramatische effecten te vergroten.

Wat bepaalt nu eigenlijk het succes van die serie? Waarom zitten hier hele massa’s verveelde mensen geboeid naar te kijken? Dat heeft mijns inziens te maken met het gegeven, dat de Amish niet zijn aangepast aan onze maatschappij. Daardoor hebben ze iets onvoorspelbaars. En dat is natuurlijk spannend!

Toen ik Theaterwetenschappen studeerde hadden we op vrijdagmiddag altijd les van Eric Vos, de regisseur van het beroemde en beruchte Appeltheater. Die man was werkelijk geniaal. Ik heb in zijn theater de mooiste voorstellingen bijgewoond. Geregisseerd door deze meester in zijn vak.

De colleges vonden plaats in het theater van ons instituut. Eric stond midden op het podium les te geven. Wij hingen unaniem aan zijn lippen.

Op een dag hield hij een heel betoog over dramatische spanningslijnen. Hoe je een stuk opbouwt. Hoe je spanning aanbrengt. Hoe je daarin varieert. ‘Wat maakt iets nu dramatisch interessant?’ vroeg Eric Vos ons. We wisten het niet.

Maureen en Suzanna

‘Stel dat we Henk en Hennie, het conciërge-echtpaar, pardoes vanuit hun hokje in de hal, met een grote kraan, regelrecht hier het toneel op zouden hijsen,’ begon onze leraar zijn betoog. We zagen het voor ons. Hoe die twee verschrikt, met een beboterd wit bolletje in de ene hand en een plak kaas in de andere, opeens midden op het toneel zouden worden gedropt.

‘Stel je voor, dat we dat doen. Ik weet zeker, dat jullie allemaal op het puntje van je stoel gaan zitten. Om te zien, wat er gaat gebeuren met die twee,’ vervolgt Eric, ‘Wat gaan ze doen? Gaan ze staan schutteren? Worden ze verlegen? En ga zo maar door…’

Het is waar, onze geniale leraar heeft gelijk. We vinden het allemaal echt jammer, dat het echtpaar niet met een grote kraan in ons midden wordt gesmeten. Wat zou dat leuk zijn!

Maureen en Suzanna na hun make over

‘Du moment, dat ze op een stoel tussen het publiek gaan zitten is het echter voorbij met de pret. Dan is het helemaal niet spannend meer. Waarom? Omdat ze zich hebben aangepast!’

Dit fenomeen is misschien ook de reden, dat Heks zoveel aandacht krijgt her en der. Ik heb onaangepaste neigingen. Ik ben vaak een beetje anders. Maar zeker niet saai. En dat is ook wat waard.

Zeep, zeep, zeep. Een geslachtsdeel is doorgaans uiterst leep. Geef een ander de schuld van je escapades, daar zit em de kneep. Deze troel houdt het hoofd koel: Ik lach me gek om ‘the Bold and the Beautiful’.

Piepjonge Brooke Logan

Heks zit lekker te hikken van de lach voor de televisie. Ik kijk naar mijn favoriete soap. In ‘The Bold and the Beautiful’ neukt een rijke familie in Hollywood zich onderling een slag in de rondte. Ze gaan naar bed met elkaar, met elkaars partners, kinderen, partners van kinderen, partners van zussen, neven en nichten….. Of soms ook een medewerker hier of daar…..

Ze trouwen om de haverklap met weer een ander familielid. Of met het kind van een ex. Of ze maken een kind met de man van hun dochter. Of ze stoppen de lul van hun zwager in hun flamoes…..

Eric de Vreemdganger…..

Tussen die schandalige bedrijven door houden ze zich ook nog bezig met haute couture. De familie heeft namelijk een gerenomeerd modehuis in handen. Met aan het hoofd Eric Forrester. Een stokoude dikzak, die zich regelmatig volpropt met Viagra. Een andere verklaring is niet te vinden voor zijn eeuwigdurende promiscuïteit….

Heks ligt in een deuk. De ontwikkelingen momenteel zijn te leuk. Die oude geile bok is namelijk de horens opgezet door zijn veel jongere beeldschone maar vileine echtgenote Quin. Ze is naar bed gegaan met de advocaat van het bedrijf. Tevens vertrouweling van dikke Eric en beste vriend van diens oudste zoon.

Ook sluit Quins lover als trouwambtenaar al die onderlinge huwelijken af. Deze afgetrainde donkere man, die de reputatie heeft heel integer te zijn….

Brooke en de zoon

De hele familie spreekt er schande van. Van Quin dan, het is natuurlijk allemaal haar schuld. Want Quin is slecht, daar is iedereen in die incestueuze horrorfamilie het altijd over eens. Het is een heks. Een intrigante. Een geslepen manipulator.

Zij heeft natuurlijk die man, Carter genaamd, zo ver gekregen dat hij zijn onschuldige lulletje rozenwater in haar duivelse doos stak.

Dat Carter een volwassen kerel is met een eigen wil lijkt iedereen te ontgaan. Dat hij gewoon een man is met de daarbij behorende snel afgeleide uitwendig gedragen hersentjes wil niemand weten. Dat hij stomweg achter zijn enorme zwarte-man-geslacht aan is gelopen? Zoals de helft van de mensheid? De mannelijke helft? Onmogelijk!

Plastische chirurgie doet wonderen

Het meest moet Heks lachen om die enorme sloerie van een Brooke Logan. Haar naam staat borg voor veel activiteiten in haar broek. Ze is haar broekje heel wat te buiten gegaan in de serie.

Maar nu gaat ze als een engel der wrake tekeer tegen Quin. Ze verdedigt haar schoonvader en tevens ex-man Eric, de oude geile bok. Die is toch zo wijs en onschuldig en vergevingsgezind. Veel te goed voor iemand als Quin……

Brooke heeft ooit als piepjong meisje de oude bok van zijn toenmalige vrouw afgepakt. Ze is vervolgens met hem getrouwd, heeft een kind van hem geworpen, maar lag al snel met zijn oudste zoon in bed te dweilen. Van haar tweede kind is lang niet duidelijk geweest, wie de vader was…..

De jongste zoon van de oude bok heeft ze later ook nog een keertje te pakken genomen. Evenals de partner van haar oudste dochter: De man, die haar jongste dochter bij haar heeft verwekt.

Manziek

Met het eerste vriendje van die dochter is ze dan ook weer het bed in gedoken. En er is ook sprake geweest van intimiteiten met de zoon van de oudste zoon van de oude bok. Met de zoon van haar huidige man dus.

Kun je het nog volgen? Nee? Klopt. Het is ook niet te volgen. Zelfs als je regelmatig naar de serie kijkt, raak je de kluts kwijt van al die ontrouw en al dat bedrog.

Recentelijk heeft Broekje dan nog het huwelijk van haar jongste zuster voor de tweede keer opgeblazen, door met diens man aan de haal te gaan. Er komt geen end aan bij die vrouw. Ze is alles behalve eerlijk en alles behalve trouw.

Toen

Maar ze kan praten als Brugman. Ze lult alles recht wat krom is. Ze vind zichzelf een voorbeeld voor de hele mensheid. Want alles is haar altijd overkomen. Alles is altijd de schuld van de ander.

Het karakter van Brooke Logan is echt het prototype van een narcist. Ik moet de schrijvers van de serie hier echt een compliment over geven: Die narcistische vrouw wordt geniaal neergezet.

Eric Forrester, die ouwe geile bok met zijn dikke buik, is ook een verhaal apart. De man heeft half Hollywood op zijn lans geprikt. De serie stond de eerste decennia bol van zijn escapades. De ene echtgenote na de ander heeft hij versleten.

Dit alles, terwijl hij eigenlijk gewoon getrouwd was met zijn krengerige vrouw Stephany. Na elke escapade kwam hij weer bij haar terug….. Met hangende pootjes!

Nu

Er is geen touw aan vast te knopen, wat die man in het verleden allemaal overhoop heeft gehaald. Hij heeft zijn vrouw non stop bedrogen. Ook zijn tussendoortjes heeft hij zonder uitzondering slecht behandeld.

Maar in de serie wordt hij op zijn oude dag opeens afgeschilderd als een wijze vergevingsgezinde eminente echtgenoot. Heks kan die oude drol niet uitstaan.

‘Wordt het niet eens tijd om dat oude geile lijk uit de serie te schrijven?’ mopper ik, als hij zich weer eens staat aan te stellen bij wijze van wijze oude man. Of als hij gekwetst staat te stumperen, omdat zijn vrouw heeft gelogen. Iets dat hij zijn hele leven lang bij voortduring heeft gedaan.

Of als hij de zielenpiet uithangt, omdat nu hem eens een keertje de horens zijn opgezet. Kan dat promiscue reptiel niet acutelijk met pensioen worden gestuurd?

Eric en Stephany, zijn eigenlijke vrouw, die hij dagelijks bedroog!

Ook Eric heeft een onrustig niet voor rede vatbaar geslachtsdeel, net als Brooke. En net als bij haar moet de familie het vaak ontgelden. Die oude coryfee heeft werkelijk overal zijn piemel in geprikt. Of het nu een schoondochter was, hij heeft ze allemaal een beurt gegeven, of de zus van een ex: Zijn plasser kwam te pas. Te pas en te onpas. Pas dan was hij in zijn sas.

Ach, geef mij maar de rol van Quin. Ze is rechtdoorzee slecht. Als een ongeleid projectiel gooit ze de boel constant overhoop. Zet het mes in alles wat heilig is. Om er vervolgens zelf slechter van te worden. Ze heeft niet veel baat bij haar intriges. Haar gekonkel treft uiteindelijk altijd haarzelf. Als een boemerang.

Eric met Quin, dat ze zin heeft in die ouwe zak!

Heks zit te hikken voor de televisie. Ik vind deze serie uiterst vermakelijk. Dacht ik vroeger altijd, dat het wel erg vergezocht was, nu zie ik om me heen soms nog gekkere dingen. In het werkelijke leven. Zo vergezocht is het dus allemaal niet….

De echte wereld zit ook vol met mensen, die anderen veroordelen voor daden, die ze zelf in het verleden meermalen begaan hebben. In het werkelijke leven zitten mensen ook altijd naar anderen te wijzen, maar houden ze zichzelf buiten schot. De gemiddelde mens heeft totaal geen geheugen voor zijn of haar eigen misdaden. In de realiteit lopen de meeste mensen ook voortdurend achter hun geslachtsdeel aan te paraderen….

De duivelse Quin

Soms kijk ik een hele tijd niet naar The Bold. Ben ik al die incestueuze toestanden zat. Kan ik het geouwehoer van de diverse personages niet meer aan horen. En dat is dus ook zo lekker van een soap: Als je die idioten zat bent kijk je gewoon niet.

In het werkelijke leven laten mensen zich niet zo gemakkelijk ‘uitzetten‘. Je zit vaak tot in lengte der dagen met je medespelers opgescheept. Alhoewel: Corona heeft wat dat betreft wonderen bewerkstelligt. Er zijn in mijn leven heel veel mensen totaal tussen de coulissen verdwenen.

Lekker hoor. Ik heb er vrede mee.

De 14de bruiloft van manzieke Brooke.

Quin en de lekkere Carter! Heel wat beter dat die ouwe geile bok…..

Long Covid, ME, Jeuk aan je Klit. Ben je een aansteller of is het serieuze shit? Waarom zou je je in godsnaam laten vaccineren? Je kunt beter positief zijn en niet chagrijnig, beste zeikerige dames en aanstellerige heren! Long Covid en ME: Appels en peren.

Wat een zomer! Zomer? Hoezo zomer? Gisterenavond overweeg ik serieus om de verwarming aan te doen. Ik heb het ijskoud. In augustus! Vorig jaar heb ik de hele zomer in katzwijm gelegen van de hitte. Dat is dit jaar wel even anders. Ik loop meestal in mijn winterkleren. Ik doe een warme jas aan als ik naar buiten ga…..

Kriebelig en krabbelig. Heks heeft jeuk. Ook dat nog. Het lijkt op een allergische reactie. Op de regen? Op de kou? Ben ik allergisch geworden voor mijn medemensen na die eindeloze lockdown? Veilig opgehokt in Huize Heks?

Mijn huid prikt.

Een kleine week geleden krijg ik mijn 3e vaccinatie. Heks is geen Wappie. Ik ben geweldig blij met al die prikken. Door een speling van het lot heb ik een fantastische cocktail in mijn klep gekregen.

Eerst een restvaccin Astra Zeneca. En daarna twee keer een dosis Pfizer. Ik ben dus een voorloper in Nederland. Met mijn combinatie AstraZeneca/Pfizer en tot slot ook nog eens een boostervaccin!

‘Er wordt een groot onderzoek gestart naar Long Covid,’ lees ik in de krant. Toe maar. Na een klein jaar klachten wordt deze groep al serieus genomen!!!

Een vriendinnetje van Heks zit bijvoorbeeld al in een traject bij een gespecialiseerde fysiotherapeut vanwege haar Long Covid. Ze wordt drie keer per week behandeld: Ze heeft maar liefst een chronische indicatie gekregen, iets, dat Heks never nooit voor elkaar krijgt op grond van haar ME.

Ik ben blij, dat die groep mensen geholpen wordt, maar ik voel ook iets anders. Het voelt dubbel. Waarom krijgen MEpatiënten nog steeds niet deze behandeling?

Waarom ligt een MEpatiënt met bed en al in de rechtszaal, omdat hij van de uitkerende instantie gewoon aan het werk moet? Terwijl hij helemaal niks kan. Hij kan zichzelf nog niet eens wassen, laat staan aankleden om naar zijn werk te gaan.

Dit geintje speelde zich niet af in een duister verleden. Nee, dit gebeurde afgelopen voorjaar. Terwijl Long Covid al alle aandacht kreeg. Je zou zeggen, dat het slechte herstel van Coronapatiënten een lans zou breken voor mensen, die al jaren kampen met postvirale problemen. Maar nee. Die link wordt niet gelegd!

Ik snap het niet. Schiet mij maar lek.

Nu schiet mijn leven aardig op. Ik heb hooguit nog twintig gammele jaren te gaan. Ik moet mezelf nog maar een paar decennia verdedigen tegen vooroordelen. Ik moet mezelf nog maar een beperkte periode in de lucht houden. Uitkerende instanties zitten me niet langer achter de broek. Ik ben volledig afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Dus echt: Ik heb niks te klagen…..

Maar mijn hart breekt voor al die jonge mensen, die dat eindeloze frustrerende pad nog hebben te gaan. Ik voel verdriet om al die in de knop gebroken levens. Bij voorbaat kansloos.

‘Ik verzorg een MEpatiënt, nou die vrouw wil gewoonweg niet beter worden. En dan is ze daarbij ook nog eens strontchagrijnig! We balen allemaal van die vrouw. Ze ligt zich gewoon dagdagelijks aan te stellen daar in haar bed. We spreken er als verplegend personeel allemaal schande van….’

Een vroeger vriendinnetje van Heks was er wel uit met haar team. Ze had een baantje bemachtigd in een instelling, waar chronisch zieke mensen zelfstandig in huizen wonen, met een verpleegkundig team op afroep beschikbaar. Zodat die aanstellers nog eens worden gewassen en wat te eten krijgen. Zodat ze hun medicatie krijgen en wat er verder zoal komt kijken bij een chronische ziekte.

De MEpatiënt was een doorn in haar oog. En in dat van haar lieve schattige sociale collega’s. Het stomme mens stelde zich aan, was chagrijnig en wilde dus stomweg niet beter worden.

Heks kijkt geschokt naar haar vriendin. Haar maatje, die dit soort dingen zit te blaten daar aan haar heksenkeukentafel. Hoe kan ze dit nu zeggen? Ze weet toch hoe Heks altijd loopt te knokken om haar kop er bovenuit te houden? Ze heeft met eigen ogen gezien, hoe moeizaam dat gaat. Mijn gestumper op de vierkante millimeter…….

‘Hoe kun je dit nu zeggen?’ roep ik dan ook, ‘Ik heb ook ME. Dus ik stel me aan? Ik wil niet beter worden? Ik mag nooit chagrijnig zijn?’

‘Nee, nee,’ mijn vriendin put zich uit in excuses. Heks is een ander geval. Heks is namelijk wel positief. Doet wel haar best. En nog wat van die dingen. Haar gestamelde relaas overtuigt me niet. Ik ben en blijf geschokt.

Je geneest niet van ME, omdat je je best doet. Of omdat je positief bent. Je ligt je niet lekker aan te stellen 24/7. In een verduisterde kamer, omdat je geen licht verdraagt. Bewegingsloos, omdat alle spieren en gewrichten in je lijf op tilt staan. Eenzaam, omdat je geen mensen om je heen kunt hebben.

Een getrouwde man ligt jaren op zolder bij zijn ouders. In een verduisterd kamertje. Prikkelarm. Elke week komen zijn vrouw en kinderen hem kort bezoeken. Als hij het kan hebben tenminste.

Een uitkering krijgt hij niet, want hij is natuurlijk zo’n enorme aansteller. Ik wed, dat de man bij tijd en wijle strontchagrijnig is. Ik weet niet of hij nog iets te willen heeft overigens. Of hij nog in staat is om te willen.

Maar als hij weer wat te willen zou hebben, zou hij ongetwijfeld beter willen worden. Weer thuis willen gaan wonen. Weer zijn kinderen kunnen zien opgroeien. Weer naar zijn werk kunnen gaan….

De man was voordat hij ziek werd overigens een enthousiast bergbeklimmer. Met een topconditie. Een doorzetter ook. Geen last van aanstelleritis daar boven op die berg.

Vreemd hoe na een virusinfectie opeens zijn karakter totaal is veranderd. Hoe hij zich in korte tijd heeft ontwikkeld tot een megalomane hypochonder. Het hij opeens ziektewinst wil incasseren. In de vorm van eenzame opsluiting bij zijn ouwelui op zolder…….

Ach, de politiek is ziek. Die doen alleen maar iets ergens aan, als het echt niet anders kan. Na jaren doen alsof hun neus bloedt moet de VVD bijvoorbeeld de klimaatverandering nu echt eens serieus gaan nemen. Tegen heug en meug natuurlijk. Ze kunnen er gewoonweg niet meer onder uit.

Nadat ze eerst de maximumsnelheid op het Nederlandse wegennet hebben verhoogd en weer verlaagd, hetgeen de staatskas vele miljoenen heeft gekost, 64,4 miljoen om precies te zijn, moeten er nu nog meer maatregelen komen.

Of ME uiteindelijk baat heeft bij Long Covid inzichten is nog maar de vraag. De huidige tendenzen doen vermoeden van niet. De opwinding in ME land, na de eerste gevallen van Long Covid, eindelijk begrip, is misschien geheel onterecht. Want het is appels met peren vergelijken. En appels met peren vergelijken ligt nu eenmaal niet in onze volksaard. Vooral niet als het ons geld kost.

En begrip voor MEpatiënten gaat de staat absoluut geld kosten. Hen behandelen ook. Laat maar lekker rotten dus die chagrijnige aanstellerige appels. Die vergeten groentes. Genoeg ander gemankeerd fruit, dat gewicht in de schaal legt……..

Het spel en de knikkers. Er kan er maar eentje de beste zijn. Maar gaat het om de beste zijn? Nou, een betere versie van jezelf zijn…. De beste versie! Is er nog hoop voor de mensheid? Vandaag zeg ik ja. Geïnspireerd door Abdi Nageeye. Onze voortreffelijke medelander. Een vluchteling. Uit Verweggistan.

Er is een reden, dat Heks nooit naar Zomergasten kijkt. En die reden heet Not de Nada. Ofwel Rot de Grote Vergelder. Ooit een grote liefde van Heks, ik heb maar liefst drie keer een relatie met de ellendeling gehad, maar tegenwoordig weet ik de man op waarde te schatten: Een hopeloze uitvreter van een rasnarcist.

De uitvreter is dol op Zomergasten. Zomerse zondagavonden, waarop het programma werd uitgezonden waren heilig. Het was absoluut de bedoeling om de hele avond uit te zitten, ongeacht of ik er iets aan vond of niet. Uitvretertje houdt van verantwoorde televisie. Hij slaat anderen graag om de oren met in de programma’s opgedane verantwoorde praat.

Opmerkelijk, omdat hijzelf ongelofelijk asociaal in het leven staat. Hij zal nooit iets voor een ander doen, tenzij hij er zelf beter van wordt. Ook huldigt hij het principe, dat als hij een ander naar beneden trapt, hijzelf een stukje stijgt. Hij verkondigt dit principe ook, hij draagt het uit!

Heks kijkt dus niet naar Zomergasten. Ik heb er een bloedhekel aan. Toch zie ik gisteren een klein stukje voorbij komen. Er zit een beeldschone vrouw tegenover de interviewster. Net als ik langs zapp begint een fragment van haar keuze af te spelen. Het is een stukje uit Mr. Robot, een Amerikaanse drama-thriller-televisieserie. Het fragment komt bij me binnen als een kanonskogel…..

Hoofdpersoon Eliot, gespeeld door de fenomenale acteur Rami Malek, krijgt van zijn therapeut de vraag wat hem toch zo teleurstelt in de maatschappij. Wat volgt is een trieste monoloog.

‘Misschien omdat we met zijn allen dachten, dat Steve Jobs een geweldige man was, ook al werd hij rijk over de rug van kinderen. (Een beeld van een fabriek van IPhones wordt vertoond, waar kinderen met hun kleine vingertjes telefoons assembleren) Misschien omdat het er op lijkt dat al onze helden nep zijn. (Lance Armstrong in beeld, Bill Cosby in beeld…..) De wereld is 1 grote schijnvertoning. We vallen elkaar lastig met commentaar, geklets dat zich vaak voordoet als inzicht. (Beelden van Twitter) Misschien omdat sociale media intimiteit suggereren (Beelden van Zuckenberg en Facebook) Of omdat we er voor stemmen, niet met vervalste verkiezingen, maar met onze spullen, ons geld….. (Beelden van shoppende vrouwen, Black Friday posters) Daar zeg ik niets nieuws mee, we weten allemaal waarom. Niet omdat Hunger Games ons gelukkig maken, maar omdat we verdoofd willen zijn. Omdat het pijnlijk is om niet te doen alsof. Omdat we lafaards zijn….. Fuck society!’

‘Eliot, je zegt niks,’ maant de therapeute. Het was slechts een monologue intérieur. De man blijkt helemaal niets hardop te hebben gezegd….. ‘What’s wrong?’ vervolgt de therapeute.

Nothing,’ zit de kwetsbare Eliot dan tot slot.

Ja, dit stukje raakt me diep. Het is namelijk zo waar. Hoe vaak voel ik me niet verschrikkelijk over de maatschappij? De mensheid? Haat ik mensen, mezelf incluis.

Om onze hebberigheid. Ons onvermogen om de wereld een betere plek te maken. Onze agressie. Onze domheid. Kortzichtigheid. Ons gelieg. Het gemak waarmee we elkaar bedriegen. Een poot uitdraaien. Elkaar laten stikken. Lijkenpikken. Om nog maar te zwijgen over hoe we met onze Grote Moeder om gaan. Met het fantastische gevarieerde plantenrijk. Met onze mededieren……

De mens ‘Kroon der Schepping’? Wat een giller!

Er is nog een stukje televisie, dat me diep raakt. Dat is het einde van de marathon voor mannen in Tokyo. Die geweldige laatste 200 meter, waarin onze landgenoot zilver haalt. Ja, nu zijn we opeens massaal blij met een vluchteling! Nu is zo’n vluchteling opeens een echte Hollander!

Maar goed. Alle sarcasme ten spijt: Die Abdi Nageeye raakt me ook diep in het hart. Niet omdat hij zilver pakt bij de Olympische Spelen. Nee, het feit dat hij achterom kijkt en zijn vriend, de Belgische Bashir Abdi, met zijn hand maant om in zijn slipstream mee te gaan naar de finish, vind ik fenomenaal.

Hij loopt zo de kans zijn eigen kans op een medaille te verspelen. Want herhaaldelijk omkijken en met je hand wapperen kan je net een paar fatale secondes kosten. Het gaat toch ten koste van je balans en concentratie.

Maar Nageeye doet het toch. Hij gunt zijn vriend en voormalig landgenoot, ze zijn allebei lang geleden Somalië ontvlucht, die bronzen plak. Hij trekt hem met zijn aandacht en inzet bij wijze van spreken over de streep. Zonder Nageeye had Abdi geen medaille gescoord.

Heks vindt dit mooi. Heel wat beter passend in het Olympische gedachtegoed, dan die loper, die eerder in de race alle flesjes water van een langs de route opgestelde tafel veegt, zodat zijn uitgedroogde en oververhitte concurrenten niets te drinken hebben……

‘De aarde is een leerschool,’ hoor je nogal eens in spirituele kringen. Nou, beter gezegd: Je wordt doodgegooid met die tekst. Sinds Oprah Winfrey het jaren geleden als een slogan begon te hanteren in haar dagelijkse opvoedkundige televisiepraktijken is dit gedachtengoed gemeengoed geworden.

De aarde als leerschool. Ja. Tja. Ok, een leerschool……

Helaas is de mensheid nogal hardleers. Als je de geschiedenis er op nakijkt zie je niet veel verbetering ten opzichte van duizenden jaren geleden. De diverse bevolkingsgroepen kunnen nog steeds elkaars bloed wel drinken en doen dat dan ook regelmatig. Het is nog steeds verdeel en heers. Er worden nog steeds overal op de wereld mensen vervolgd, onderdrukt en gediscrimineerd. Om dus nog maar te zwijgen van hoe we met onze Grote Moeder om gaan. Dat is er al helemaal niet beter op geworden onder invloed van deze leerschool……

Sommige spirituele tradities gaan er van uit, dat een groep uitverkorenen de ondergang van deze wereld zal gaan overleven. Dit gedachtegoed kom je in allerlei stromingen tegen. ‘De onbewuste mens zal achterblijven, terwijl de meer verlichte types evolueren,’ krijg ik in spirituele kringen naar mijn kop. Lees ik in verlichte boeken. Peperen sommige betweters me in.

Maar ook in andere stromingen doen deze ideeën opgeld. Kijk de bijbel er maar op na. Of de diverse sektes. Fanatieke christengroeperingen ook. En wat dacht je van radicale islam? Die kunnen hier ook wat van.

‘Lekker makkelijk,’ denkt Heks dan, ‘Probleem opgelost.’

Leven in je leven. Wakker worden. Herinneren.

Er is een bhoeddhistische heilige, die heeft gezworen pas naar Nirvana te vertrekken, als alle mensen verlicht zijn. Dat heeft me altijd enorm aangesproken. De ander over de streep trekken. Omkijken naar je naaste en diegene uitnodigen in je slipstream. Het gaat niet alleen maar om winnen. Winst betekent niets zonder je naaste. ‘Alleen op de wereld’ kun je van niemand winnen.

Elkaar wat gunnen. Elkaar niet het water uit de mond stoten.

De mooiste medaille deze Spelen was de zilveren medaille van Abdi Nageeye. Direct gevolgd door die van de Somalische Belg. Omdat Nageeye zijn winst deelde met zijn maatje. Omdat hij hem had kunnen verspelen op die manier. Omdat hij liet zien, waar het echt om gaat in sport.

En in het leven.