Overpeinzingen van een sombere geest. Vol goede moed als je een beetje tussen de regels leest. En menopauzaal. Dat is pas echt feest. Weg met de oestrogenen, die hopeloze zorghormonen, die ons vrouwen doemen onszelf weg te cijferen ter meerdere eer en glorie van Jan en Alleman die niet voor zichzelf zorgen wil of zorgen kan.

Je bestaansrecht halen uit zorgen voor anderen is behoorlijk tricky. Het is gaat vaak ten koste van jezelf, is uitputtend en je krijgt doorgaans stank voor dank! Hiermee wil ik niet zeggen dat het verkeerd is om iets voor je naasten te doen. Zolang je er maar niks van verwacht. En zorg vooral dat je jezelf voorop plaatst. Niemand heeft er wat aan als je er aan onderdoor gaat, Heks.

dit is dan voorbij

Een vreemde eend in de bijt raakt al snel zijn rechten kwijt. Maar wat nu als je vervreemdt. Een vreemde wordt voor wie je lief zijn. Als de bijt je kwijt wil. Of je raakt door strijd je roedel kwijt. En dat duurt en duurt een hele tijd. Als je lange adem opraakt, alsmede je zorghormonen. Als de grondbeginselen waarop je stond drijfzand blijken te zijn. Als je de dwaas ziet in jezelf, die daar haar huis op meende te moeten bouwen…..

maar dit blijft!

‘Heks, waarom bouw je een muur om je heen? Wat is het dat je zo defensief wordt tegen mensen die dicht bij je staan? Je kunt wel wat hulp en zorg gebruiken lijkt me zo. Waarom ga je het gesprek niet aan?’

Soms heb je geen antwoord op een vraag. Overlevingsstrategieën zitten ingeslepen als een groef in een zich eindeloos herhalende grammofoonplaat. Je gooit de ene strategie de deur uit en valt accuut in een andere oude groef.

Als ik het niet red met mijn medemensen trek ik me terug op mezelf. Totdat het weer rustig is in mijn hoofd. Of totdat ik weer genoeg energie heb om voor iemand te zorgen en me daar dan vervolgens goed over te voelen. Totdat de stank voor dank weer toeslaat. Een hopeloze herhaling.

Het is stralend vriesweer als ik dit schrijf. De wereld is licht en schoon. De atmosfeer zit vol negatieve ionen. Daar word je blij van! Ik zit scheldend in mijn auto. Niets lijkt me te kunnen troosten, zelfs mijn favoriete weertje niet. Rondom mijn hoofd wolken donkere gedachten. Goeie hemel, Heks, dit moet echt ophouden.

Een negatieve spiraal laat zich moeilijk keren. Toch ga ik het proberen. De energie moet weer omhooggebracht naar een peil dat hanteerbaar is.

Vannacht lig ik in bed te mediteren. Ik doe de zestien ademhalingen, die leiden tot verlichting. Goh. Moet ik toch vaker doen!

‘Heks, het is gewoon zo moeilijk om afspraken te maken met jezelf en je er dan ook aan te houden. Naar anderen toe kost het ons geen enkele moeite, maar jezelf laat je bij het minste of geringste in de steek. Daar is nog heel veel winst te behalen. Voor jezelf zorgen, zoals je dat voor anderen hebt gedaan.’

‘Het is helemaal niet zo gek dat je dat zorgen voor anderen zat bent. Je oestrogeenspiegel gaat omlaag in deze fase van je leven. Dat wordt ook wel het zorghormoon genoemd. Veel vrouwen delen jouw ervaring. Dus houd gewoon op met dat gezorg. Zelfs als jij je bewust voorneemt helemaal niet meer voor anderen te zorgen dan doe je nog genoeg. Zo zit je nu eenmaal in elkaar….’

Momenteel tast ik over veel zaken in het duister. De toekomst is onzeker en er iets over beweren is koffiedik kijken. Angst slaat haar klamme handen om mijn verschrikte hart. Zolang het maar niet verstart, dat hart. Dat zou pas echt zonde zijn.

Mijn mond baant zich scheldend een weg door de tijd. Dat gescheld raak ik ook maar niet kwijt. Sinds de stelende thuiszorg komt er bagger uit mijn mond bij tijd en wijle.

Als het maar weer lukt om te mediteren. Als mijn ziel hier dan maar iets van wil leren. Als ik het tij maar mag keren.

‘Ik geloof wel in leren van het leven, Heks, en zijn bij je gevoel. Wees je maar bewust van wat er zich allemaal in je roert. Niet dat het iets oplost, maar het lost wel op. Na een tijdje zijn die gevoelens gewoon verdwenen.’

Mijn talent om overal een mooi verhaal van te maken komt me duur te staan uiteindelijk. Mijn werkelijke levensgeschiedenis ligt begraven onder opgepoetste goede herinneringen en mooie verhalen.

De moeilijke gevoelens om bij te verkeren teneinde op te lossen of wat te leren worden ontkend. Angsten zijn er om te overschreeuwen. Mijn hart gooi ik achteloos voor de leeuwen. Zo gaat dat bij mij nu eenmaal al eeuwen.

Slachtofferschap breng ik niet meer op.  Ik geef liever zelf iemand op zijn of haar kop…… Nee hoor, het klinkt een beetje slap, maar dit zeg ik voor de grap. En omdat het zo lekker rijmt.

Ik ben juist druk bezig het roer om te gooien……. Mezelf omhoog te werken uit een put van machteloze woede.

En de afnemende oestrogeenspiegel helpt me daarbij!

LANG LEVE DE OVERGANG. WEG MET DE ZORGHORMOONPRODUCERENDE EIERSTOKKEN. LIEVER OPVLIEGEND DAN VERZORGEND. DUS  OOK LANG LEVE DE OPVLIEGERS!


Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

Oh, oh, die Rabobank. Wat een K.U.T.bank is het toch. Ondanks al hun modernistische frauduleuze praktijken blijft het een bank vol wantrouwige nurkse controlefreaks. Botte eikels. Ja, ongelofelijke boeren, ze kunnen zo meedoen in het programma van Yvon Jaspers, wat wil je? Ze stammen lijnrecht af van de Boerenleenbank!

Vorige week vrijdag 17 februari  zie ik een item van Nieuwsuur over deze hopeloze geldschieter. Medewerkers bellen alle klanten op, die naast hun Nederlandse paspoort ook nog eens een Iraans paspoort hebben. Ze stellen de meest indiscrete vragen aan deze mensen. Volstrekt idiote vragen zelfs. Alleen maar omdat ze Iraans zijn van origine. Sommigen van hen wonen hier al een eeuwigheid…..

‘Ik ben al 18 jaar klant bij die bank. Gaan ze me opeens het mes op de keel zetten omdat ik een dubbel paspoort heb,’ een vrouw kijkt verontwaardigd in de camera. Ze herhaalt de stompzinnige vragen. Of ze op vakantie gaat naar Iran. Nee dus, maar waar bemoeien ze zich mee? Waar haar ouders wonen. Huh? Of ze geld overmaakt naar familieleden. En ga zo maar door. De meeste vragen zijn compleet belachelijk.

Ook een andere dame vertelt hoe ze is gebeld door een medewerker. Zij is echter juriste en heeft intussen een hele waslijst aan klachten van andere slachtoffers van die boerenleenlulpraktijken verzameld. ‘Er is een Nederlandse vrouw, die ze het vuur aan de schenen hebben gelegd, omdat ze Iran heet, het is haar voornaam!’ De interviewster krijgt de slappe lach. Het is ook te gek voor woorden, dit ‘beleid’ van de Rabobangk.

Een dame van de gewraakte kredietinstelling komt in beeld. Ze is woordvoerster natuurlijk. Heel modern en van deze tijd. Ze liegt of het gedrukt staat. Tussen haar representatieve koeienkiezen door. Daar is ze voor opgeleid.

Ze herkauwt zo gemakkelijk op haar leugens: Misschien gelooft ze ze zelf wel. Oh, het is allemaal volstrekt normaal en legaal. De Verenigde Staten hebben allerlei sancties tegen Iran en daar moeten wij ons ook aan houden.

Ja duh. Wat nou weer?

De ING heeft dat verdrag geschonden en moet 619 miljoen dollar aan de VS betalen,’ ik kan later niet geloven dat dit het exact juiste bedrag is, het is zo absurd hoog! Maar het is waar: 500 miljoen euro maar liefst. Goeie hemel, daar gaan dan al je spaarcentjes in rook op. Bij de ING moet je ook al niet zijn dus. Wat een gedoe.

‘Het spijt ons als er verkeerde vragen zijn gesteld aan de verkeerde mensen. Dat is echter verleden tijd, we hebben er iets aan gedaan,’ liegt de woordvoerster vrolijk verder. ‘Oh, is dat zo? Gisteren hebben jullie medewerkers nog lukraak mensen zitten bellen met die onzin,’ krijgt ze venijnig respons van de programmamaakster.

Afgelopen week wordt Heks achtervolgd door de Rabobank. Ze schrijven en bellen me non stop. Ik spreek eerst met een man, die me sommeert om mijn roodstand aan te vullen. Nu sta ik al jaren lekker rood en daar betaal ik fors voor. Maar onlangs hebben ze de regels veranderd. Waardoor ik opeens te lang rood sta.

Heks lag nogal onderuit de laatste tijd, dus dan schiet er wel eens een brief doorheen hier en daar. Een stapeltje in dit geval. De op het oog belangrijkste brieven pik ik er dan af en toe uit, maar de rest moet wachten tot ik weer ben opgeknapt.

Zo ook de post van de bank. Dat is toch meestal meer van hetzelfde. Onzin dus. Verkooppraatjes voor foute financiële prutproducten en enge wazige wurgleningen en dergelijke. Daar kan ik maar beter helemaal niet naar kijken. Veel te gevaarlijk voor een arme luis als Heks.

Nu ik een beetje bijtrek probeer ik de achterstand op administratief gebied in te lopen. Ik vertel de man, dat ik er werk van ga maken, maar dat het eventjes kan duren. Een paar dagen hooguit. Hoe erg kan het zijn? Ik ben al 57 jaar klant bij hen!

Binnen een uur ligt mijn hele rekening plat. Paniekerige medewerkers bellen me opeens om de haverklap. Dreigen met deurwaarders. Vragen me het hemd van het lijf en maken vreemde opmerkingen en rare notities.

Dat laatste merk ik dan weer in een volgend gesprek, dan krijg ik die informatie volledig vervormd terug. Ik zou bijvoorbeeld helemaal geen eigen inkomsten hebben. En totaal niet kunnen beschikken over mijn eigen geld….

Mijn god, hebben ze soms stront in hun boerenflaporen? Ik herken mezelf amper in het verhaal.

Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn, die ook alweer zo zit te panieken. Ze zet het mes op mijn strot en probeert me echt schrik aan te jagen. Het is allemaal heel erg verschrikkelijk ontzettend en ze kan niets meer voor me doen, want het systeem gaat me ontegenzeggelijk te grazen nemen blablabla.

Ik krijg een BKR registratie als ik niet uitkijk en dat is niet al te best. Brrrrr, wat ben ik bang. Nog een stigma erbij. Ik sta tenslotte ook al als psychiatrisch patiënt te boek op grond van mijn ME.

‘Ik heb nog ergens genoeg geld staan om dit aan te vullen, maar daar zit iemand op. Als het ware. Daar betaal ik me blauw aan overigens. Geheel vrijwillig. Hoewel tegen mijn zin. En die persoon is nu op vakantie. Dat heb ik vorige week ook al gezegd.’

‘En wat betreft het computersysteem van de Rabobank: Ik, met al mijn psychiatrische stoornissen, heb jarenlang geprogrammeerd en weet dat je in een procedure elke trigger kunt aansturen met een simpel PL/SQL-commando. Ik kan het nog wel voor u in elkaar knutselen ook. Maar dat hoeft niet, want het bestaat al. Uw collega heeft me er eerder deze week al over vertelt.’

De vrouw heeft nog nooit over zulke complexe materie nagedacht. Waarschijnlijk heeft ze überhaupt nog nooit haar provinciaalse hersenpannetje zo intensief gebruikt. Laat staan dat ze weet waar ik het over heb. Ze staat met haar mond vol grote gele paardentanden. Ik kan het niet zien door de telefoon, maar ik voel het. Snel gaat ze haar collega bellen. De hopeloze boerentrien. Heks staat weer eens in de wacht.

Uiteindelijk krijg ik het per gratie Gods voor elkaar, dat niet morgen de deurwaarder mijn huis leeghaalt. Ik moet praten als Brugman. Ik weet niet of ik er eigenlijk goed aan doe, want het zou wel lekker opruimen natuurlijk, zo’n gratis ontruiming. Mijn huis is veel te vol en ik heb zelf niet de energie om orde op zaken te stellen.

Maar ik bepaal toch maar liever zelf wat ik wegsmijt, anders krijg je net zo’n opruimactie als van de Stelende Thuiszorg Schaamhaar Stampiesloer een vijftal jaar geleden: Ben je al je allermooiste spulletjes kwijt en laten ze een complete puinhoop achter.

Dat enge wijf was in dienst van de meest vreselijke thuiszorgorganisatie ter wereld genaamd Activite. Die club heeft me overigens gewoon laten barsten achteraf. Ondanks het feit dat Stampiesloer ook nog 250 gouden sierraden van anderen had gestolen. Ik heb mijn spulletjes niet teruggezien door de lakse houding van Activite……Hup, alles in de doorpot en mevrouw Toverheks is goddank op grond van haar ME uitgeroepen tot psychiatrisch patiënt. Dus die is gek. Wij niet.

Ja, alsof je psychiatrisch patiënten zomaar mag bestelen… Die weerloze groep mensen.

Hopeloos.

Als het tekort op mijn bankrekening is aangevuld krijg ik weer een medewerker aan de lijn. Mijn rekening is nog steeds geblokkeerd. Je zou toch denken dat die blokkade door het zo gevreesde systeem zou worden verwijderd……

Poeslief staat ze me te woord. Zal ik het woord Iran terloops laten vallen in ons gesprek? Vertellen dat ik er heen ga op vakantie. Of uit mijn duim zuigen dat mijn kat Iranja heet en mijn hond Irakeessie….. Kijken wat er dan gebeurt……

Ik ga maar eens op zoek naar een andere bank. Ik ben wel klaar met deze club. Vooral na het zien van dat televisieprogramma. Het zijn echt eikels. Ze stellen echt impertinente vragen. Ze hebben echt onopgevoede botterikken in dienst. En de interne communicatie is inderdaad hopeloos! Al mijn eigen ervaringen bevestigd…..

Het ligt niet aan mijn perceptie!

Of wacht, ik heb een veel beter idee: Ik stop mijn geld gewoon weer in een oude sok!

images-38

 

 

Heks is lesbisch en niet zo’n beetje ook! Blijkt uit wetenschappelijk onderzoek…… Mijn moeder heeft het altijd al gedacht! Dus daarom moeten ze constant mij hebben in het maatschappelijk verkeer. Ik weet van niks, maar mijn vingers vertellen meer. Wat bijzonder interessant toch weer!

‘Ik ben er gisteren achter gekomen dat ik lesbisch ben,’ mijn acupuncturist kijkt me verbluft aan, dit had hij niet verwacht, ‘kijk maar, mijn wijsvinger is veel korter dan mijn ringvinger. Dat komt door het testosteronniveau in de baarmoeder tijdens de eerste maanden van de zwangerschap. Bij vrouwen is dit ook een indicatie voor hun seksuele geaardheid, allemaal wetenschappelijk bewezen!’

Dus de lengte van je vingers zijn een vingerwijzing naar je seksuele voorkeur? En dat geldt alleen voor vrouwen? Omdat vrouwen van vingeren houden wellicht?

‘Bij mannen is die link niet gelegd. Geloof jij het? De meeste wetenschappers zijn mannen en die willen natuurlijk niet op de vingers worden getikt om uit de kast te komen nadat ze door Jan en Alleman met de Pet op de vingers zijn gekeken……’

Mijn vriend de acupuncturist is niet onder de indruk van al die wetenschappelijke feiten. De raarste volstrekt irrelevante onderzoeken worden maar gedaan met de meest idiote uitkomsten, maar zijn professie wordt veelal weggezet als klinklare nonsens!

Heks heeft als jonge meid wel eens een vriendinnetje gehad, dus mijn liefde voor vrouwen komt niet  geheel uit de lucht vallen. We liftten destijds samen naar Parijs om de Franse nationale feestdag mee te vieren: 14 juillet! De stad was opeens heel anders dan tijdens een eerder bezoek met een vriendje.

 

Toen we op Place du Tertre aan het dansen waren werden we in no time openomen in een groep levensgrote potige potten, die ons terstond uitnodigden bij hen thuis bijvoorbeeld. En ’s avonds op het Bal de Pompiers du MONTMARTRE werden we omgeven door hitsige brandweermannen, die maar niet konden verstouwen dat deze lekkere hapjes aan hun neus voorbij gingen.

‘Door met elkaar te zijn ontnemen jullie ons twee vrouwen!’ riep een verontwaardigde spuitgast. Rare redenatie. Alsof er niet nog miljoenen jongedames over zijn in de wijde wereld. En alsof wij, als we dan een man zouden willen beminnen, meteen maar hem zouden willen bespringen!

‘Ik ben gewoon een heteroseksuele lesbo. Waarom niet? Ik ben tenslotte ook een vrouwelijke travestiet met mijn passie voor verkleedpartijtjes,’ mijn behandelaar schiet in de lach. Hij kent me langer dan vandaag.

Gisterenavond zie ik een leuk televisieprogramma. Dat heb je ook niet elke dag! Ryanne van Dorst doet in de serie ‘Geslacht’ een onderzoek naar de rol van gender in onze maatschappij. Ik kijk naar deel twee van de reeks. Hierin gaat ze onder meer langs bij de travestiet Snorella. Een grande dame met snor en borsthaar. En een eigen biermerk! Wat een leuk bezoekje! Daar knapt een mens van op!

Ook heeft ze een onderhoud met een wetenschapper over wat onze vingers allemaal vertellen over onze geaardheid. Samen met Snorella laat ze zich testen……

Ik kikker helemaal op van deze materie. Al jaren heb ik een grote voorkeur voor alles wat afwijkt van de norm. Die hopeloze norm. Normaal willen zijn is zo normaal geworden dat we tegenwoordig geneigd zijn om alles wat afwijkt desnoods met grove middelen terug te brengen tot iets acceptabels binnen ‘De Norm’. Die nimmer aflatende worm. Die ons aanvreet in onze eigen persoonlijke originele wortels.

Stilte voor de storm.

©TOVERHEKS.COM Slakken zijn allemaal hermafrodiet. Wel zo gemakkelijk.

‘Kijk,’ zegt een historica in het programma, ze is gespecialiseerd in hermafrodieten door de eeuwen heen, ‘Dit zou je tegenwoordig niet meer zien. Een volwassen vrouw met naast haar vrouwelijke geslacht ook nog een flinke penis.’ Er komen allerlei plaatjes in beeld van kuttige piemels en piemelige kutjes. ‘Tegenwoordig meent men bij de geboorte op grond van DNA te kunnen bepalen hoe het eigenlijk zit in een dergelijk geval, zodat de overbodige onderdelen direct verwijderd kunnen worden.’

‘Dus er is een groot overgangsgebied, maar daar wordt dan direct weer een tweedeling in mannelijk en vrouwelijk in gemaakt?’ vat Ryanne het gevat samen. ‘Ja, vroeger was dat niet zo, zoals je op deze afbeeldingen kunt zien. Maar tegenwoordig zie je dit soort taferelen eigenlijk nooit meer…..’

Ik blijk ook een genie te zijn…..

Heks met haar lesbische vingers zit geboeid te kijken. Wat een leuk mens is dat zeg, die Ryanne. Ik ben direct helemaal verzot op haar. Verfrissend en sprankelend. ‘Ik wordt altijd veertig of ouder geschat,’ zegt ze laconiek als leeftijd ter sprake komt. Ze is veel jonger! Eindelijk eens iemand die zich niet laat opspuiten om maar piep te lijken.

Als ik na de acupunctuurbehandeling terug naar huis rijd word ik plotseling achtervolgd door een busje. De situatie ontstaat bij een stoplicht en zoals wel vaker met dit soort dingen heb ik geen idee waar al die agressie vandaan komt. Ik rijd op goed geluk een woonwijk in. De bus volgt. Ik sla een paar keer af. Mijn belager ook.

Ik heb ooit wel eens met een hele agressieve kerel te maken gehad, een beer van een anabole bouwvakker, die probeerde mijn auto binnen te dringen, toen ik stilstond bij een stoplicht. Volgens hem had ik te vroeg mijn richtingaanwijzer aangezet, toen hij in mijn dode hoek reed. Dat was alles…….

Ik was niet van rijbaan veranderd, zoals een man afgelopen weekend bij Heks wel doet, als ik in zijn blinde hoek rijd. Zijn auto ploft zacht tegen mijn auto aan. Gelukkig is mijn Kanariepiet zo vies, dat ik geen schade heb. De laag vuil vangt de klap op als het ware. Zijn auto heeft wel een flinke kras…..

Kijk een wat een mooie kras, Heks. Hartstikke leuk! Kom ik toch weer de leukste mensen tegen op deze manier, wat jij!

En de man? Zo’n leuke man! Hij moet er om lachen. Hij maakt mij ook aan het lachen. Vervolgens poseert hij opgewekt naast zijn verse kras. Zowaar een positieve ervaring met mijn botsautootje voor de verandering.

Die bus is andere koek. Ik durf dan ook niet stil te gaan staan, want wie weet wat er dan uit dat busje komt zetten. Een homohater wellicht, die mijn lesbische handen heeft gespot op mijn stuur: We stonden tenslotte naast elkaar bij een stoplicht!

Pas op de Afred Hitcockdreef, ja echt waar, raak ik de ellendeling kwijt. Wat een toeval. Die naam verwijst werkelijk naar allemaal zaken die op de situatie van toepassing zijn!

Dit is al de derde keer in vier maanden dat ik een gek op de weg tref, die me probeert eraf te rijden. Twee keer betrof het een hersenloze in een busje. De derde was een knappe man in een personenauto. Hij is de enige van hen waar ik een gezicht bij heb. Hij zat te lachen, terwijl hij mij een ongeluk bezorgde! Wat zijn mensen toch gestoord!

Dinsdag kreeg ik een joekel van een bekeuring. Ik reed de straat in van de kerk waar mijn koor repeteert. Ik had haast, maar zag nog wel een paar mannen in apenpakkies weggedoken in een op de middenberm geparkeerde auto met Handhaving erop geschreven. ‘Wat doen die daar?’ schoot het nog door me heen.

Ze zaten naast het nieuwe verkeersbord te posten. Ik was zo door hen afgeleid, dat ik het onding niet eens heb gezien. Opeens mag je die straat niet meer in. 150 euro boete! Anderen, die op het trottoir geparkeerd stonden kwamen eraf met een waarschuwing. Mijn protesten mochten echter niet baten. Dat lesbische wijf moesten ze toch echt wel eventjes hebben!

Maar alle gekheid op een stokje: Uit mijn bescheiden lesbische ervaring weet ik nog dat er veel gediscrimineerd wordt. Toen al, maar nu nog veel meer. Onlangs is er weer een homostel in Amsterdam helemaal in elkaar geslagen. Maandenlang het ziekenhuis in, dat kaliber. Verschrikkelijk!

Wat moet Heks nu toch met haar pottige poten? Ze brengen me ogenschijnlijk in de problemen. Het is de enige verklaring die ik heb voor het feit, dat ze altijd mij moeten hebben in het verkeer.

Ik denk dat ik maar een ringvingerverkleining ga aanvragen bij de plastisch chirurg. Of transplantatie van het topje van mijn ringvinger naar mijn wijsvinger. Kan ik ook beter met dat beschuldigende vingertje wijzen, dus daar word ik wellicht wat wijzer van. Zodat ik minder van de wijs raak in het verkeer. Het gaat me vast veel ellende schelen!

©TOVERHEKS.COM Lesbische vingers aan heksige handen

Zou het vergoed worden door mijn ziektekostenverzekeraar? Er is tenslotte wel sprake van ondraaglijk lijden en tevens is deze materie wetenschappelijk bewezen! Ha!

Of zal ik het maar weer met een korreltje zout nemen, al die wauwse wetenschap? Lesbische handen aan het lichaam van een heteroseksuele vrouw verwijzen die hele studie toch zeker in 1 klap naar het rijk der fabelen?

Overigens acht ik de kans ook groot dat dat hele onderzoek naar homohanden uit de duim is gezogen. Een behoorlijk homofoob exemplaar in dit geval. Duimzuigen gebeurt zo vaak in de wetenschappelijke wereld, de universiteiten staan er bol van. Net als de politiek.

Niet zo gek, dit kinderlijke gedrag op zulke plekken zo in zwang is. Het percentage narcisten is bijzonder hoog in zowel de wetenschappelijke wereld als in de politiek. En laten dat nou hele onvolwassen mensen zijn…….

Daar zouden ze eens onderzoek naar moeten doen, de grote kromme zuigduimen van malafide wetenschappers en politici! Dat lijkt me nog eens echt relevant!

Vingerlengte voorspelt empathie. En volgens mijn korte wijsvingers bezit ik die eigenschap niet…….

Dit boek moet ik dan maar eens gaan lezen……

 

 

 

Witte wolf en zwarte wolf wonen in mijn hart. Wie wint? Wit of zwart? Vreugde versus smart….. Het is toch wel apart! Wie heeft mijn lot getart?

©TOVERHEKS.COM De beer is los met al die wolven in het bos

‘De laatste tijd probeer ik bewust inspiratie op te zoeken. Er oog voor te hebben. Er is zoveel onzin en idioterie in de wereld, dat kan me echt ontmoedigen. Dan heb ik nog mijn hopeloze lijf en amoebebestaan…… Inspiratie. Dat hebben we nodig!’

Mijn vriend Schilder luistert met een half oor. Hij is al met zijn eigen verhaal bezig. Of beter gezegd, het verhaaltje van iemand anders. ‘Ik had laatst een heel leuk gesprek met die mindfulness trainster van het Antroposofisch Therapeuticum. Ze kwam aan met een oude Indiaanse Wijsheid over de witte en de zwarte wolf. Beiden wonen in je hart. De zwarte staat voor boosheid, kwaad, angst, inhaligheid…. Noem maar op. De negatieve aspecten van het bestaan.’

Mijn vriend heeft sinds hij zijn rug heeft gebroken net als Heks te maken met een enorm gebrek aan energie. Zijn actieradius is van grenzend aan het onwaarschijnlijke teruggelopen naar ienieminimaal. Het is dan bijzonder moeilijk om je kop er bovenop te houden weet ik uit ervaring. Een chronische strijd tegen depressie is meer regel dan uitzondering in het land der chronisch zieken.

Het is niet voor te stellen voor gezonde mensen wat altijd ziek zijn met je doet. Gelukkig maar. Je zou je dood schrikken!

Daarom houden velen van ons zich verre van het onvolmaakte. Elke aandoening geeft een stigma en voor je het weet ben je ermee besmet!

©TOVERHEKS.COM Witte wolf en zwarte wolf

Doorsnee is echter ook niet alles, geloof me. Ik kan vaak helemaal niet met zogenaamde ‘normale‘ mensen praten. Alleen al omdat ze door de bank genomen totaal niet geïnteresseerd zijn in een ziek bestaan buiten hun eigen gezonde en geslaagde leven…..

En als ze dan zelf iets gaan mankeren krijg je soms de meest vreemde gesprekken. Zoals onlangs met een medewerkster van de apotheek. De ene dag maakt ze een opmerking over een aanstaande ziekenhuisopname. Heks wil niet meer de ellende van Jan en Alleman altijd en overal over zich heen krijgen. Ik glimlach vriendelijk, maar ga niet op de opmerking in!

Dat is blijkbaar tegen het zere been. Een dag later kom ik weer een stapel medicatie halen. Ik moet het betalen, want ik schuif het al maanden voor me uit om een artsenverklaring naar de zorgverzekeraar te sturen, zodat er direct gedeclareerd kan worden. ‘Ik kom er gewoon niet aan toe, vanwege een hardnekkig wintervirus,’ grijns ik met de situatie verlegen.

‘Dat zei je vorige keer ook al,’ tot mijn stomme verbazing gaat ze plotseling de competitie met mijn halvezoligheid. Zelf is ze er nog veel erger aan toe dan Heks. ‘Ik zit al drie maanden te wachten tot ik het ziekenhuis in mag. Vanwege een virus.’ begint ze.

Heks voelt allemaal rotopmerkingen omhoog borrelen. Zoals: ‘Nou, je staat hier toch maar lekker te werken. Dat zou me absoluut niet lukken, nog geen twee dagen. Dus wat loop je nu aan mijn kop te zeuren?’ Bijvoorbeeld. Ik slik ze allemaal weer in en maak dat ik weg kom. Raar toch weer. Gekkigheid!

©TOVERHEKS.COM Een wolf in schaapskleren……..

‘De andere wolf is wit. Hij staat voor het goede en voedende aspecten van het bestaan,’ mijn vriend somt allemaal prachtige eigenschappen op van dit indrukwekkende dier. Hij kijkt me olijk aan met zijn grote blauwe ogen. ‘Welke van de twee is het belangrijkste?’ Heks heeft geen idee. Ik sta met mijn mond vol tanden. Grote witte blikkerende exemplaren. Dat dan weer wel!

‘De wolf die je voedt. Ja, Heksje, zo is het toch maar mooi.’ Tevreden vouwt hij zijn handen in elkaar in een afsluitend gebaar. ‘Dat is precies wat ik bedoelde met dat ik me de laatste tijd bewust laat inspireren door het leven,’ roep ik enthousiast. Dit verhaaltje sluit exact aan bij mijn innerlijke reis. Het komt als geroepen!

Dagenlang teken ik wolven op mijn tablet.

‘Die witte ziet er veel groter en gevaarlijker uit dan die zwarte,’ Steenvrouw geeft genadeloos commentaar op mijn kunst-en-vliegwerkjes. Het is waar. De zwarte wolf ziet er zo lief uit. Een beetje ondeugend ook. Heks heeft een enorm zwak voor haar zwarte duistere innerlijke wolf. Wat nu weer?

Als ik later google op wolven en Indianenverhalen vind ik moeiteloos dit vertelseltje. Er zijn twee varianten op de markt. Hetzelfde verhaal, maar een andere uitkomst…….

In het ene verhaal wint de wolf die je voedt. Het liefst de witte wolf. Wel zo gezellig voor je medemensen…… In dit verhaal is het of/of. Een strijd. Met winnaars en verliezers…….

Het andere verhaal roept je op om goed voor je zwarte wolf te zorgen, zodat hij zich veilig en gewaardeerd weet: Op die manier zal hij minder snel aanvallen en van zich afbijten. De krachtige zwarte schaduw heeft een aantal prima eigenschappen. Die kun je maar beter in ere houden!

Het is wel duidelijk naar welk verhaal Heks neigt. Heksen houden nu eenmaal van de donkere kant van het bestaan. Geen licht zonder donker, geen dag zonder nacht. Geen goed zonder slecht.

In die zin mogen we die Donald Trump wel dankbaar zijn met zijn allen. Een grote zwarte ongelikte beer van een wolf aan de macht maakt rauwe bonen zoet. De hele wereld komt in een ander licht te staan. Alles steekt positief af bij de man.

We leven in een wereld van tegenstellingen. We bestaan bij gratie van dit fenomeen. Ons hele leven is opgebouwd uit yin en yang. Alle techniek is gebaseerd op dit principe. Ik zou dit verhaal niet de wereld in kunnen schoppen zonder dit gegeven!

Toch voed ik mijn witte wolf met inspiratie. Hij mag groeien en groeien. Sterk worden als een beer.

Mijn zwarte duistere vriend koester ik in het geheim. Met lekkere lollige liflafjes en gefluisterde geniale scheldkanonnades in zijn gevoelige wolvenoortjes…..

©TOVERHEKS.COM Huilen met de wolven in het bos

 

 

Actiegroep Dogs in the City heeft een bezwaarschrift opgesteld tegen het nieuwe hondse hondenbeleid in Leiden. Nou ja, beleid? Schijt aan de bewoners beter gezegd. Poppenstront aan de knikker! Daar komt geen hondendrol aan te pas! Ondertekenen dus! Laat die nare ambtenaren maar eens een poepie ruiken!!!

Lieve hondenvrienden. Hier is dan nog een mogelijkheid om bezwaar aan te tekenen tegen het voorgenomen hondse hondenbeleid  in Leiden. De honden lusten er geen brood van! Hun hondsdagen zijn geteld…..

Bij voorbaat dank namens alle glibberige Leidse viervoeters.

Bericht van actiegroep Dogs in the City:

Beste mensen.  Karin en ik hebben een brief gemaakt om bezwaar aan te tekenen tegen het hondenbeleid dat ingevoerd gaat worden en met name tegen het losloopverbod in het van der werfpark. Om aan de brief meer body te geven willen we jullie vragen om de brief te ondertekenen met je naam en deze voor 14 februari te mailen naar sleutel@leiden.nl onder vermelding bij het onderwerp: inspraak hondenbeleid, team RO

Groetjes Mireille

Gemeente Leiden team RO

Inspraak hondenbeleid

Leiden, 30 januari 2017

Geachte burgemeester en wethouders,

Namens alle hondeneigenaren en hun honden uit het centrum van Leiden, willen wij u hierbij het volgende laten weten.

Tot onze schrik lazen wij het nieuwe hondenbeleid, dat momenteel op de website van onze gemeente staat aangekondigd, dat onze honden binnenkort niet meer mogen loslopen in het van der Werfpark.

Uiteraard begrijpen wij dat overlast van hondenpoep moet worden voorkomen. Ook wij hebben een hekel aan hondenpoep en doen er alles aan om hondenpoep te verwijderen.

Uw voornemen om in het hele centrum van Leiden geen loslopende honden meer toe te staan, zien wij echter als een te drastische maatregel en vinden wij uiterst hond- en mensonvriendelijk.

Het doet ons overkomen alsof met name aan de wensen voldaan wordt van mensen die klagen over honden. Met deze brief willen wij als hondenliefhebbers /eigenaars ook graag onze wensen kenbaar maken en hopen dat u ook ónze wensen zult begrijpen en meenemen in de besluitvorming.

Wij zouden graag in het centrum ruimte voor loslopende honden willen, en met name pleiten wij voor loslooptijden in het van der Werfpark, waar wij met elkaar en onze rennende honden  iedere dag heerlijke momenten beleven.

Wij zijn van mening dat honden ook bewoners van Leiden zijn waar we blij mee mogen zijn. Ze produceren weliswaar hondenpoep, die helaas door een enkeling niet zorgvuldig wordt weggehaald, maar wat te denken van alle waardevolle intermenselijke (en interdierlijke) contacten die dankzij honden ontstaan? In het van der Werfpark zijn dagelijks hartverwarmende taferelen te zien  Bent u het met ons eens dat goed contact tussen mensen (en dieren) vandaag de dag gekoesterd moet worden? Het laten spelen en rennen van honden draagt daar absoluut aan bij!   In Leiden moet natuur in de binnenstad gekoesterd worden, zoveel is er niet, honden geven ons allen ook deze ‘natuur-beleving’.

Bovendien is rennen / lichaamsbeweging absoluut een must om honden gezond en tevreden te houden.  Wandelen in een groep met aangelijnde honden is niet mogelijk aangezien het onwenselijk gedrag en zelfs agressie tussen de honden teweegbrengt. Aangelijnde honden gedragen zich namelijk heel anders in een groep dan loslopende honden. Iedere hondenexpert kan dat beamen.

Iedere morgen en begin van de avond lopen wij met een grote groep binnenstadbewoners met onze honden met elkaar in het van der Werfpark. Hierbij lopen (vrijwel) alle honden los en worden door ons in de gaten gehouden. Wij ruimen onze hondenpoep op in het park en vaak ook nog de rommel die andere parkbezoekers (zonder hond) hebben achtergelaten. Deze groep zal bij een losloopverbod niet meer samen met de honden kunnen lopen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Dat het loslopen nu in het hele centrum verboden wordt, en wij uit moeten wijken tot ver buiten het centrum vinden wij een slechte zaak en komt het welzijn van onze honden en ook hun bazen niet ten goede. Sommigen mensen laten hun honden in werkpauzes uit,  anderen zijn slecht ter been of snel vermoeid vanwege de leeftijd of ziekte en voor heel wat, en met name deze mensen, is de bereikbaarheid van plekken buiten het centrum een probleem. De afstand is gewoon te groot. De dichtstbijzijnde losloopplek is de Lorentzkade en dan is toch voor een groot aantal van ons te ver weg. Buiten dat ligt dit losloopgebied langs een weg waar verkeer rijdt, dat is zowel voor de honden als de weggebruikers gevaarlijk.

Ons voorstel zou zijn om alsnog tot loslooptijden te komen voor onze honden in ieder geval in het van der Werfpark, als het alternatief is dat er helemaal niet meer mag worden losgelopen. Wij zijn overigens van mening dat het laten loslopen van honden van zorgvuldige hondenbazen zoals wij niet tot meer hondenpoep leidt. In de zomer als er evenementen zijn in het park lopen wij normaal gesproken ook op een vroeger tijdstip om de gebruikers van het park niet te hinderen.

U geeft aan dat uit de enquete blijkt dat hondenbezitters geen voorstander zijn van loslooptijden, maar dat antwoord hangt natuurlijk af van hoe de vraag gesteld wordt. Is het alternatief dat de honden altijd mogen loslopen, dan zijn loslooptijden niet wenselijk, maar als aangegeven was in de enquete dat het ging om loslooptijden als alternatief voor een losloopverbod dan is het antwoord natuurlijk anders. Wij vinden het niet ideaal, maar als het alternatief is dat de honden niet los mogen dan zijn loslooptijden voor ons een goed compromis.

Uw aangekondigde maatregel om geen hondenzakjes meer beschikbaar te stellen, kunnen wij niet zo goed begrijpen. U wilt er ten slotte alles aan doen om hondenpoep te voorkomen? Wij vinden het een onlogische maatregel die wij betreuren. Met het verwijderen van losloopgebieden in het centrum en met name het van der Werfpark hebben wij echter veel meer moeite.

Wij hopen spoedig een bericht van u te ontvangen.

Te allen tijde zijn wij bereid om het bovenstaande verder te verhelderen. Bijvoorbeeld tijdens een gezellig rondje met u en onze honden in het van der Werfpark.

Met een hondvriendelijke groet,

Alle hondeneigenaren en hun honden uit het centrum van Leiden

Inspiratie? Als iemand gif bij je naar binnen kiepert? Het is maar wat je ermee doet. Wat Heks doet voelt niet goed….Simpel voelen is mijn nieuwe doel! En: Blote mannenbillen zijn best cool!

©TOVERHEKS.COM OBSITINATIE CONSTIPATIE

‘Het is me nog steeds niet echt duidelijk wat je met deze sessies wilt bereiken, Heks. Heb je daar nog over nagedacht?’ de psychologe kijkt me indringend aan. Ze stelt lastige vragen. Vorige keer ging ik na een klein uur weg als een opgeschud kussen. Onder dit zachte uiterlijk zit een pittige tante. Vrouw Holle is er niets bij…..

‘Vrouw Holle is een geweldig wezen, Heks. Holle, Helle, Hel. Hetzelfde laken een pak. Het is de oude Godin van de onderwereld. Krijgers gingen naar het Walhalla. De gewone sterveling ging naar vrouw Helle.’ Kras vindt het bijna jammer dat ze haar naam heeft veranderd. Haar oude naam was een directe verwijzing naar deze oeroude godin.

Een beetje opgeschud worden kan geen kwaad lijkt me. Groeien doe je over het algemeen juist door frustratie. Als het leven een gouden lepeltje in je mond stopt is het meestal afgelopen met je persoonlijke ontwikkeling. De huidige president van de Verenigde Staten is daar het levende bewijs van. Dat moet je ook maar eens goed bedenken als je weer eens een staatslot koopt, Heks…..

Omdat ik helemaal vastgelopen ben in mijn frustrerende bestaan heb ik maar weer eens hulp gezocht. Bozig doe ik mijn verhaal. Het is ook schandalig allemaal. Ik blijf maar ziek, wat ik ook doe. De maatschappij interesseert het geen biet, ik wordt chronisch overvraagd. Mijn omgeving heeft niks door. Grotendeels dan. Een enkeling ziet mijn gevecht wel en dat zijn dan natuurlijk vaak mensen die zelf één en ander voor de kiezen hebben gehad.

Dan is er nog het Gezeur met een Hoofdletter. De Grote Vraag om Aandacht. Mijn ontwrichte talent om te luisteren. Mijn lange adem buiten adem. Het is allemaal zo onterecht. Waarom doen die mensen zo? Waarom zit ik altijd in hetzelfde pakket? Opstandig zit ik te klagen. Mezelf moed in te praten. Ik pik het niet langer. Ik wil bepaalde dingen echt niet meer.

‘Maar heb jij daar dan zelf helemaal geen aandeel in?’ krijg ik naar mijn hoofd. Natuurlijk wel. Ik roep het over mezelf af! Zonder twijfel. Zodra ik mijn hakige heksenneus laat zien hangen er dergelijke problemen aan. Van anderen wel te verstaan. Dat is het nadeel van zo’n neus. Je kunt em ook maar beter niet in andermans zaken steken….

‘Maar is dat dan wel handig, dat je zo rigoureus de deur dicht gooit, want zo voelt het voor mij. Obstinaat. Niet meer benaderbaar….. Je geeft uiteindelijk toch ook aan, dat je er wel erg alleen voor komt te staan….’

Vragen, vragen.

©TOVERHEKS.COM OPEN JE HART EN REIK UIT

Heks moppert lustig verder, ‘Ik heb geprobeerd om dingen uit te praten met allerlei mensen. Het helpt geen zak. Er verandert niets. Vaak lukt het al niet om het gesprek aan te gaan. Niet iedereen heeft daar zin in. Ik heb wel meegemaakt dat iemand haar mailadres veranderde om die reden. Kon ze net doen alsof ze mijn brief niet had gezien.’

‘Ik heb altijd een enorm lange adem gehad. Iedereen krijgt een tweede kans. Of derde, vierde, vijfde….. Telkens als ik dan weer een schepje er bovenop doe, extra mijn best doe, zacht ben, de verbinding zoek…… krijg ik weer zo’n kutreactie.’ Ik vertel hoe ik onlangs volledig onterecht stijf ben gescholden door een aartschagrijn. Nadat ik de zoveelste poging deed om iets heel eenvoudigs voor elkaar te krijgen. Gewoon normaal. Op een vriendelijke liefdevolle manier dus.

‘Ja, maar je blijft zo bozig. Je opent jezelf als het ware. En dan gooit iemand gif bij je naar binnen. Maar jij laat dat gif vervolgens zijn werk doen….’ Ze gebaart met haar handen. Eerst opent ze haar armen alsof ze het leven voorzichtig omhelst. Dan glijdt er iets heel smerigs bijtend naar binnen. Dat kan ook heel gemakkelijk gebeuren zo. Hopla.

Terwijl ik naar haar zit te kijken stromen de tranen plotseling over mijn wangen. Onophoudelijk.

Hier kunnen we misschien iets mee, Heks. Dat enorme verdriet. Want dat is het. Onder al dat gemopper ligt pijn. Het valt ook niet mee om daar bij te blijven. Dat zouden we eens kunnen proberen.’ ‘Ik ben liever boos dan verdrietig,’ verklaart Heks. Appeltje eitje. Boos is yang en verdriet is yin. Als je boos bent heb je nog iets te vertellen. Ook al zijn het kutverhalen…..

Door elkaar geschud verlaat ik een kwartier later het pand. Vrouw Holle heeft weer fantastisch werk afgeleverd. Ik ben emotioneel wrakhout. Zometeen komt Saar, mijn oude hulp. We gaan een moodboard maken. Ik moet mezelf snel een beetje bij elkaar rapen…..

Nadat ik VikThor even in een park heb gelanceerd staat mijn vriendin alweer op de stoep. Ze heeft twee flinke canvassen bij zich. ‘Van de Action. Kost drie keer niks, Heks,’ roept ze als ze mijn verbaasde gezicht ziet.

We drinken thee met chocolaatjes. Daarna gaan we aan de slag. Ik leg een stapel oude tijdschriften op tafel. Ook pak ik een paar laden met ansichtkaarten uit mijn werkkamer. En kisten vol met knutselspulletjes. Verf. Lijmpistool. Glitter. Vernis…..

©TOVERHEKS.COM AU, WAT DOE JE NOU?

Mijn maatje heeft ook van alles meegenomen. Al snel zijn we flink aan het knippen en plakken. Onze met chocolade gevulde bekjes staan ook niet stil. Als vrolijke fröbelvogeltjes gaan we tekeer. Op de achtergrond klinkt keel-neus- en oorzang uit diverse tradities vanuit de boxen. Boventonen riedelen ons om de oren. Saar vindt het fantastisch.

‘Mijn man zou gillend naar de zolder rennen als ik dit thuis draai,’ vertrouwt ze me giebelend toe. Het geheim van een goed huwelijk is toch ook dat je twee verschillende mensen bent, ‘Heerlijk om er hier zo lekker naar te kunnen luisteren!’ Om haar extra te plezieren draai ik experimentele muziek van Meredith Monk. Heks is groot fan van dit zangcoryfee.

‘Wat bijzonder, jeetje Heks, wat heb jij toch een gave muziek in huis,’ met haar tong tussen haar tanden werkt mijn vriendin aan haar moodboard. Het ziet er volstrekt anders uit dan de mijne, terwijl we uit dezelfde vijver vissen. Dezelfde tijdschriften, dezelfde ansichtkaarten…… Maar bij haar vliegen er allemaal engelen door het beeld en bij mij blote mannenbillen…..

De middag vliegt voorbij. Meredith zingt Hildengard von Bingen tegen de tijd dat we eindelijk stoppen. We zijn nog lang niet klaar, maar de hondjes moeten nog uitgelaten worden. Vliegensvlug ruimen we de enorme teringzooi op. Dan gooi ik mijn kleine hondje in de fietskar. Gezamenlijk fietsen we naar de Merenwijk.

Als Baris ons ziet aankomen gaat hij helemaal uit zijn dak. Wat is het toch geweldig om te zien hoe haar blaffende zorgenkind zich ontwikkelt. In de goede richting! ‘Die wandelingen met VikThor doen hem zo goed. Hij is echt veel minder onzeker. Ook als die kleine er niet bij is,’ mijn maatje kijkt vergenoegd.

img_0027

©TOVERHEKS.COM WRAAHGLAHAHA!!!!!!

We lopen een enorme ronde. Op het eilandje in Het Joppe komen we Kras tegen. Ze zat vast in de modder met haar nieuwe scootmoniel. Goddank is ze er alweer uit…. Het is toch echt een geweldig apparaat! We staan opgelucht te lachen samen. Dan vervolgen we onze weg.

Het begint al te schemeren. ‘Afgelopen maandag hebben Kras en ik weer allemaal gekke dingen bedacht samen,’ grinnik ik later tegen Saar, ‘Ik probeerde wat mensen uit mijn verleden te beschrijven. Zoals ‘De getroubleerde Joodse veganist’ of ‘De regressietherapeut met treurnis’. Daar zit ze dan echt om te schateren.’

Kras en Heks hebben allebei een taaltik. We kunnen eindeloos in een stuip liggen om dingen die we om ons heen horen bijvoorbeeld. ‘Zij heeft weer allemaal vreemd taalgebruik in de media verzameld. Vaak uit reclames. Je vraagt je soms echt af waar het over gaat…. Ik kan het zo snel niet reproduceren. Volstrekt hilarisch….’

Ach, ik mopper dan wel veel. En ik heb ongelofelijk veel verdriet over een aantal zaken, die mijn hart diep raken. Maar tegelijkertijd gebeurt ook dit: Nieuwe inspirerende vriendschappen. Samen dingen ondernemen. Vooraal veel lachen ook. Want lachen is gezond. Al is het om je hond. Het breit wat zich vierkant tegen je keert weer rond.

©TOVERHEKS.COM JE BENT NIETS ZONDER DE ANDER!

 

 

 

Inspiratie: Eerst je kop laten afbijten door een akelige alt, vervolgens je hart laten raken door een geheimzinnige sopraan en tot slot in een baan om de aarde geraken door de heilige dans van een muzikale olifant. En dat alles in bijzonder goed gezelschap!

Zaterdag heb ik een drukke dag. Om 11 uur ’s morgens meld ik me voor een martelsessie bij de fysiotherapeut. Hardhandig haalt ze me uit de knoop. Oh, wat is ze toch gemeen geworden door de jaren heen. Bijna net zo geniepig als de orthopedische fysio. Alleen lacht ze niet smakelijk om mijn gejammer, zoals laatstgenoemde……

Lachen om je pijn is fijn. Om je eigen pijn wel te verstaan. Het is het enige prettige aan pijn. Lachen is het beste medicijn. Anders krijgt die verrekte pijn je klein….

Na de sessie snel ik richting Leidse Hout. Ik laat mijn hondje flink rennen: Vanmiddag moet hij een paar uur in zijn hok. Heks gaat zingen in een Leids Koorproject. Stipt om twee uur schuif ik op mijn plaats. Althans, dat probeer ik. Er zit echter een dame op mijn plek en ze is niet van plan om te gaan wieberen. Sterker nog: Tot mijn verbijstering heeft ze mijn plaats ingepikt. Iets dat ik absoluut haat!

Een horde dames stort zich op Heks. Ik moet niet zeuren. Ik moet er maar naast gaan zitten, in het hoekje achter een pilaar. Of op de bank er achter. Er voor. Links, rechts…… Noem maar op. Iedereen vindt blijkbaar maar dat ik loop te zeiken, maar ik wil gewoon op mijn eigen plek zitten. En met reden: Daar heb ik geen muziekstandaard nodig, kan ik blijven zitten en toch de dirigent zien, kan ik mijn spullen kwijt….. Mijn gedisloceerde schouders kwijt. Ook niet onbelangrijk!

©TOVERHEKS.COM

Het woeste wijf weet van geen wijken. Haar royale matrasachtige lijf neemt de halve bank in beslag. Mezelf in het hoekje ernaast proppen is geen optie. Per gratie Gods mag ik aan de andere kant van de kerkbank zitten.

Eerst komt dan haar vriendin. Waar Heks al jaren naast zit. Maar waar zij nu opeens zonodig naast moet zitten…….. Begrijpelijk, maar overleg het eerst even! Daarnaast een verschrikte vriendelijke dame, waar ik al jaren mee zing. Zij kan hier ook niks aan doen.

Wat een gedoe. Ik ben helemaal van slag en beland uiteindelijk dus op een geweldige kutplek. Ik zit helemaal opgepropt. Er toeteren alten van een andere partij in mijn oor en naast me zit een venijnig oud vrouwtje onophoudelijk in zichzelf en tegen Heks te mopperen.

In de pauze probeer ik het met de alt in kwestie te bespreken. Het ontaardt in een bijzonder onaangename schreeuwpartij. Het mens weet van wanten, ze wil niet wijken. Na een scene vol menopauzaal chagrijn ben ik nog geen stap verder. Ik moet de rest van de middag maar uitzitten op die ellendige plek met mijn schouders in mijn nek.

Wat zijn wij vrouwen toch een hopeloze wezens bij tijd en wijlen. Vooral  als we verzuren tot oude pruimen met nukkige gezichten en verroestte lachspieren…. Dat moet je ten alle tijden zien te voorkomen!

De tenoren troosten me in de pauze. ‘Kom lekker bij ons zitten, Heks, laat die alten toch de rambam krijgen. Ik ben er ook gillend weggelopen vorig jaar. Ook vanwege geruzie rondom een plek. Wat een hopeloze dames zitten daar tussen. Ik snap je frustratie,’ aldus een bijzonder leuke en vlotte vrouwelijke tenor. Ik ben blijkbaar niet de enige met dit soort ervaringen…..

Het gedoe heeft me aangegrepen. Ik lijk wel onzichtbaar. Onbetekenend. Ik doe er helemaal niet toe! De hele wereld wandelt over me heen. Om me vervolgens te vergeten. De pispaal. De zondebok. Een heel arsenaal oude pijn wordt opengetrokken door dit stupide stoomwals-incident. En ik ben weer eens totaal verbijsterd door het totale gebrek aan empathie en inlevingsvermogen van sommige medemensen. Botterikken tot op het bot zijn het.

Zo snel als ik kan ga ik na de repetitie weer met mijn hondje wandelen. Ik probeer hem uit te putten, want vanavond ga ik alweer uit. Het is niet te geloven! Fiederelsje heeft me uitgenodigd voor een experimenteel jazz concert. Jazzclub Hot House heeft weer eens iets georganiseerd. Op een nieuwe locatie. Gelukkig maar, want hun oude locatie is een no go area voor Heks. Teveel traumatische herinneringen.

Aan alles komt een einde: Als je maar lang genoeg wacht. Sociëteit de Burcht is verleden tijd. Alcoholistisch Leiden moet ergens anders gaan doorzakken. De betrokken zuipschuiten zijn dood of op sterven na dood. Of ze liggen in de goot. Einde van een hopeloos tijdperk!

©TOVERHEKS.COM

Lekkere verhalen, Heks. Beetje gefrustreerd? Daar zit toch niemand op te wachten? Inderdaad. Vooral niet als je denkt dat dit verhaaltje over inspirerende zaken gaat!

’s Avonds trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfkwast over mijn bleke kaken. Ik laat alle ergernissen van me afglijden. De wereld is gestoord, maar daarom hoef je jezelf niet gek te laten maken! Vol goede moed fiets ik richting muziekcentrum Quibus aan de Middelstegracht. Als ik binnen kom vliegt mijn vriendin me om de hals.

‘Niets,’ wuift ze als ik vraag wat ze van me krijgt voor het kaartje. ‘Maar je hebt geen knoop.’ wordt afgedaan met ‘Jij ook niet.’ Ze stelt me voor aan haar gezelschap: Twee beeldschone jongedames uit Indonesië. Hoewel ze maar tot mijn middel komen qua lengte steken ze met kop en schouders boven het maaiveld uit als het aankomt op hetgeen ze bereikt hebben in het leven! Beide vrouwen zijn bezig met hun promotieonderzoek en bijna klaar…….

Ik glijd op een stoel naast de ene dame en hoor haar uit over haar onderzoek. Dan ontdekken we van elkaar dat we ons intensief bezig houden met zang. Zij met traditionele Indonesische muziek, ik natuurlijk met Dhrupad en mijn oratoriumkoor.

De andere jongedame gaat binnenkort promoveren op Javaanse Hiphop…..

Wat een leuk en inspirerend gezelschap! Wat een mooie slimme meiden! Wat een passie en wat een drive om zo je dierbaren achter te laten om in een suf Hollands studentenstadje te komen promoveren!

We hebben ruim op tijd afgesproken, dus er is genoeg rijd om te klessebessen. Langzaam druppelt de zaal vol. ‘Ik zie dat er duizenden mensen op het concert zijn afgekomen!’ roept de man van Hot House enthousiast als hij de band aankondigt. Een kleine verwijzing naar Trump. Die krijgt sowieso een flinke veeg uit de pan. Een klein maar uiterst vermakelijk politiek college verder komen de muzikanten het podium op. Het gaat beginnen! Eindelijk!

©TOVERHEKS.COM

Het concert is geweldig. Slechts vier mensen staan er op het podium, maar ze tellen voor tien! Een operazangeres, Claron McFadden, die jazz zingt. Wat een bereik heeft deze vrouw! Ze schuwt het experiment bepaald niet! Heerlijk.

Dan is er nog een stevig gebouwde acrobaat op een Sousafoon: Michel Massot. Het instrument lijkt met hem vergroeid te zijn. Als hij op een gegeven moment circulair ademend over het podium springt wordt het publiek helemaal wild. Boventonen vliegen om je oren. Olifanten duiken op uit de coulissen en Heks ziet zelfs een heuse neushoorn over het podium stampen!

Een frisse jongedame op cello, Marine Horbaczewsk, en een virtuoze Vlaming, Tuur Florizoone, op de accordeon complementeren het gezelschap. De muzikanten zijn zonder uitzondering zeer begaafd. Het is echt smullen voor het verwende oude knarrenpubliek van Hot House.

Het programma is theatraal en intrigerend. Gedurende enige tijd heeft de band geheimen verzameld. Voornamelijk van oudere mensen. Hier zijn de composities op gebaseerd.

Heks is bij het eerste nummer al in tranen. Het is verschrikkelijk en herkenbaar dit lied over zelfdoding door een geliefde. ‘We grijpen het publiek direct bij de lurven met dit eerste lied…..’

‘Mensen zijn helemaal ontroerd als ze horen dat hun geheim gezongen wordt,’ vertelt de zangeres achteraf. We staan al zeker drie kwartier met haar te praten. Mijn gezelschap wil alles weten over haar zangtechniek en de opzet van de voorstelling. De zangeres op haar beurt is zeer geïnteresseerd in wat wij allemaal uitspoken in het dagelijkse leven.

©TOVERHEKS.COM

Ik loop intussen met mijn net aangeschafte CD te zwaaien op zoek naar handtekeningen. Vooral die van de Sousafonist wil ik hebben. Dat is toch zo’n grappige man. Zijn spel heeft me helemaal opgetild. Zijn bijdrage heeft mijn muizenissen rondom het gekrakeel van afgelopen middag spontaan de deur uit gejaagd. Weggeblazen door deze muzikale elegant dansende olifant!

‘Thank you so very much,’ probeer ik als ik ontdek dat hij geen Nederlands spreekt. Ik steek een heel verhaal in het engels af, maar de man kijkt of hij water ziet branden. Hij spreekt uitsluitend frans. Gelukkig is dat geen probleem voor Heks.

De zangeres spreekt alle drie deze talen werkelijk perfect. Zonder accent. Bizar!  We verbazen ons er achteraf over. Zelf kunnen we ook wel een redelijk woordje over de grens brabbelen, maar dit grenst aan het onwaarschijnlijke. Wat een bijzonder getalenteerde vrouw!

Zo heeft Heks een heerlijke avond. Enigszins zwevend verlaat ik het pand: Ik ben in de zevende hemel! Het is al tegen twaalven als ik eindelijk het laatste rondje met VikThor loop. Dank je wel Fiederelsje voor deze superdate. Het was fantastisch!

Hier kun je alles lezen rondom deze voorstelling en de makers ervan: Secrets met Claron McFadden en het jazztrio Massot-Florizoone-Horbaczewski. 

©TOVERHEKS.COM

Inspiratie: Levensechte Eenhoorn, dansende Vlinder een een warme goedgemutste Trui voor Heks! Dat is helemaal niks geks. Minder zeldzaam dan goeie seks!

Voor de kerk staat een paard. Een paard? Nee! Het is een eenhoorn!

Vrijdagmorgen haal ik alvast wat boodschappen. Ik loop finaal op mijn tandvlees, maar vanavond komt Trui eten en ik wil het absoluut niet afzeggen! ‘Weet je dat we elkaar al meer dan drie maanden niet gezien hebben, Heks? De laatste keer dat ik op de stoep stond was op je verjaardag. En dat liep toen mis….’ pepert ze me onlangs in. Goeie hemel. Ik schrik ervan.

Mijn vriendin is ook in de lappenmand. Dus het is niet geheel aan mij te wijten, maar met Heks schiet het natuurlijk ook niet op momenteel. Ik bel meer af dan me lief is.

Nieuwe verse buitenlandse studenten drommen om het arme dier.

Om half 1 komt mijn hulp. Ik ploeter samen met haar door het huis. Mijn schouder plopt in en uit de kom, terwijl ik probeer ook wat te doen. Bah. Pijnlijk ook. Stomme rotschouder. Sinds afgelopen woensdag is het weer helemaal mis. Net toen ik dacht dat het weer een beetje de goede kant opging hoorde ik een enorm gekraak. Gevolgd door allemaal lugubere geluiden. Bot op bot. Vlak naast mijn linkeroor.

Het leven van een eenhoorn gaat ook niet over rozen. Sta je weer tussen allemaal dronken studenten mooi te zijn……

De telefoon gaat. ‘Are we still on for tonight?’ piept mijn vriendin astmatisch in mijn oor. Dat klinkt nog niet best. ‘Natuurlijk,’ snotter ik, ‘Ik heb al boodschappen gedaan….’ ‘Oh, nou,’ ze gaat afzeggen vrees ik, ‘Vlinder werkt vanavond in de Zijlpoort, zullen we bij haar gaan eten? Het is restaurantweek. Worden we extra verwend!’

Shit. Ik ben bezig met bezuinigen, maar het lukt nog niet erg. Maar om dan maar direct uit eten te gaan….. ‘My treat!’ klinkt het opgewekt aan de andere kant. Heks is om. Lekker uit eten. Niet koken met dit lamme lijf. Heerlijk!

Zo trek ik dan mijn nieuwe uitverkooprokje aan. Ik poets mezelf op tot een acceptabel uiterlijk. Eerst kruip ik onder een gloeiendhete douche door. Dan smeer ik mezelf in met allerhande heerlijke bodybutters. De verfkwast met rouge gaat royaal over de bleke kaken. Helaas werken mijn armen niet mee. Ik ben zo traag als een slak.

Ripse Ruiter

Als ik in het restaurant arriveer zit Trui al aan de witte wijn. Snel wordt er een glas bijgezet. Haar beeldschone dochter Vlinder fladdert vrolijk om ons heen. We worden heerlijk verwend met allemaal kleine liflafjes. Glutenvrij, lactosevrij en sojavrij! Ik kan alles eten!

VikThor ligt onder de tafel. Wat een feest dat ik hem zonder problemen overal mee naar toe kan nemen! Dat ben ik helemaal niet gewend. Ys wilde altijd graag ook ergens in bijten als ik hem meenam naar een restaurant. Bij voorkeur de kuiten van een ober…..

Het is al over tienen als we afscheid nemen. Heks is tonnetje rond na een bacchanaal van zeker drie uur. We zien elkaar misschien veel te weinig de laatste tijd, maar als we elkaar dan treffen, dan doen we dat goed!

Dank je wel, lieve boezemvriendin. Dat etentje ging er lekker in! Als Gods woord in een ouderling!

Op naar de volgende klus

Inspiratie: Filantropie versus de dagdagelijkse frustratie. Een gever temidden van vele nemers. Variërend van ONDERnemers tot ECHTE criminelen……

Vorige week zondag wil ik naar de kerk. Ik ben al lekker in de stemming, want ik kijk tot een uurtje of vijf in de ochtend naar moordprogramma’s. Deadly women: Meisjes vermoorden hun schat van een vader, dochters slaan de de hand slaan aan hun lastige moeder. Een exotische oppas vermoordt het aan haar toevertrouwde onschuldige kind. Ontspoorde pubermeid vermorzelt een assertieve homoseksuele man. Verliefde beeldschone deernes zetten hun partners aan tot moord……

Ik slaap een paar uur. Dan sta ik op.

Oh, wat is het koud. Snel draai ik aan de thermostaat. Ik kruip weer in bed. De tweede poging om op te staan is succesvoller. Na de nodige koffie en pijnstillers ga ik de deur uit met VikThor. De kerk ga ik niet meer halen. Ik moet mijn zonden nog maar even verbijten.

Die middag schrijf ik aan een blogje. Het zonnetje baadt mijn woonkamer in haar onbarmhartige licht. Overal liggen stofvlokken. Stukken hondenflos zwerven door de kamer. Mijn hondje kauwt werkelijk op alles wat los en vast zit. Lang leve zo’n ouderwets touw!

In de loop van de middag ga ik weer naar buiten. Het is stralend weer. Overal uitgelaten mensen. Ik peddel met fietskar en hond richting Merenwijk. Onderweg gooi ik mijn hondje uit de kar. Enthousiast rent hij naast de fiets. ‘Kant,’ brul ik als er tegenliggers aankomen. Braaf zwenkt hij naar de rechterkant van het fietspad.

‘Naast,’ commandeer ik vervolgens. En hij komt keurig langszij! Er zit een onzichbare lijntje tussen mij en mijn hondje. Ik lees hem als een boek. En dat is wederkerig. Hij volgt trouw al mijn bevelen op, zelfs nu hij een beetje pubert! Hoe is het toch mogelijk? Hoe kan een wezentje van zeven maanden oud nu toch zoveel snappen en weten? Moet je eens naar onze mensenkinderen kijken: Die liggen amechtig brabbelend in hun wieg als ze zo oud zijn.

Langzaam fiets ik rondom het golfveld. Op de sloten en vaarten wordt geschaatst. Iemand is de ijsbaan aan het vegen. Voor het hek wacht een menigte bont ingepakte kinderen. Een incidentele volwassene steekt er kaaltjes bovenuit.

Op de Zijl zie ik ook iemand schaatsen. In het midden liggen grote ijsschotsen. Daar is weer zo’n klerelijer doorheen gevaren. Dat moest toch verboden worden in tijden van ijspret!

Kleine jongens zitten op een pak stenen langs het bevroren water. Ze stampen erop met hun laarzen, maar durven niet de stap te zetten los van de wal. Hun ouders hebben hen vast goed de oren gewassen! Om beurten gooien ze takken en stenen op het ijs.

Ik kom de leuke vrouw tegen van de wijnwinkel in Warmond.  VikThor vlijt zich tegen haar aan. Zelf heeft ze ook een schitterende jachthond. Heks weet niet welk merk. Dat moet ik toch eens vragen.

Nadat we over het eilandje in het Joppe hebben gestruind gaan we richting Kras. Zij woont om de hoek van dit miniatuur natuurgebied. ‘Gezellig Heks, kom binnen, ik ben net in de weer met mijn slow juicer. ik ben nog eventjes bezig, dan drinken we thee.’

Terwijl mijn vriendin een listig sapje perst zet ik gemberthee. Niet veel later zitten we tegenover elkaar aan haar grote eettafel. VikThor rent verrukt rond met allerhande kattenspeelgoed. Wij drinken gloeiendhete thee en uitermate traag geperst sap. Zalig!

‘Wat gezellig dat je langs komt! Ik had net een beetje een prutdag,’ mijn vriendin lacht van oor tot oor. Al snel zitten we te giebelen om elkaars bizarre verhalen. ‘Dat vind ik toch zo leuk aan jou, jij hebt ook echt de meest vreemde dingen meegemaakt, Heks,’ hikt ze na een hilarisch vervolg op deel 1 van Een Huilduitser In Mijn Hangmat.

Ja, dat klopt. Ondanks mijn amoebe-achtige constitutie stort ik me toch altijd in allerlei avonturen. Ik ken mensen met een enorme actie radius, die nauwelijks verder kijken dan hun neus lang is. Heks kijkt liever ver voorbij het einde van haar hakige heksenneus. Dat heb ik met mijn vriendin gemeen. Het maakt het lastige leven weer sprankelend en leuk….

‘Gisteren was ik eventjes naar Den Haag op mijn nieuwe scootmobiel. Ik kook altijd voor mijn oude tantetje op vrijdag,’ ze ziet mijn verbaasde blik. Op de scootmobiel naar Den Haag? Ik weet dat het een turbo exemplaar is, maar waarom niet met de auto?

‘Oh, heb ik dat niet verteld? Ik heb mijn bus weggegeven,’ mijn vriendin kijkt vergenoegd. Ik weet dat ze het van plan was. Maar om dat dan vervolgens ook daadwerkelijk te doen! ‘Ik zou in een heel duur tarief terecht komen en dat kan ik onmogelijk ophoesten, dus toen ben ik toch nog maar eens op internet gaan kijken of ik iemand kon vinden, die zo’n aangepaste bus goed kan gebruiken.’

Proefrit met Kras ©Toverheks.com

De bus is bedoeld voor gehandicapte mensen en mijn maatje is niet gehandicapt genoeg voor deze volledig aangepaste bus, dus vandaar dat hoge tarief wegenbelasting. Haar tevens gehandicapte partner stond destijds borg voor het lage tarief. Sinds zij niet meer onder ons is staat de bus op de schop…… Haar eigen dure aangepaste bus!

Nederland en zijn stomme regeltjes. Bah.

Maar goed. Deze roodharige dame tegenover me aan de eettafel van haar fleurige huis is niet voor 1 gat te vangen. Ze laat zich stomweg niet uit het veld slaan door bureaucratisch geneuzel. Ze heeft gezocht en gevonden: Een nieuwe eigenaar voor dit geweldige vervoermiddel.

Ergens in Nederland woont een kleine jongen met een stofwisselingsziekte. ‘Er zijn legio van dat soort aandoeningen, Heks. En die mensen moeten vaak maar zien hoe ze het redden. Kortom, ik heb zijn ouders gebeld en gezegd dat ik een auto voor hen heb heb als ze geïnteresseerd zijn…’

‘Aanvankelijk vertrouwden ze het zaakje voor geen meter.  Toch ben ik er een dag later heen gegaan. Ze wonen helemaal in Deventer, stad van de legendarische Go Ahead Eagles. Die kleine jongen is een groot fan van deze voetbalclub. Hij is er een keertje te gast geweest! Hij kreeg een shirt met alle handtekeningen van de spelers! Een onvergetelijke ervaring…..’

‘Maar goed. Ze moesten toevallig die middag naar de dokter in Zwolle. Tijdens de proefrit naar het ziekenhuis kreeg zijn moeder een smsje van haar bezorgde schoonzus. “Kijk maar uit met die testrit. Misschien is het wel een criminele bende en halen ze intussen snel je huis leeg”.’

We moeten vreselijk lachen. Ik zie Kras al voor me als heavy crimineel met haar bus. Een roodharige madre de familia maffia in een oranje scootmobiel. ‘Mensen kunnen het gewoon niet geloven, als je zoiets doet. Wie geeft er nu een bus weg van duizenden euro’s? Dat is gewoon verdacht!’

inspiratie7

Armoede is op je geldberg zitten en je oog alweer laten vallen op het luttele bezit van een ander…… ©Toverheks.com

Ze laat me foto’s zien van het jongetje. Wat een lekker ventje! Hij zit enthousiast te zwaaien met de sleutels van de bus. ‘Hij wilde ze niet meer teruggeven! Wat een lieverd, he?’ Ze laat ook nog wat foto’s zien van de situatie zoals ze hem aantrof.

Een dodelijk vermoeide moeder, die met veel pijn en moeite een ondanks zijn ziekte goddank toch opgroeiend jochie vanuit zijn rolstoel in een personenauto probeert te proppen. ‘Daarbij stootte hij elke keer zijn hoofd,’ wijst mijn vriendin.

Het zusje van de jongen helpt mee. Dan moet de rolstoel helemaal uit elkaar gehaald worden, anders past hij niet in de achterbak van de auto. Wat een gedoe. En de jongen wordt natuurlijk nog groter! De bus komt als geroepen!

Een uurtje later fiets ik naar huis. Mijn hart is helemaal opgewarmd. Ik zit zachtjes voor me uit te zingen. Wat een inspirerende middag! Wat heerlijk dat er mensen zijn zoals Kras. Die niet bang zijn om iets weg te geven, zelfs al hebben ze zelf geen knoop.

Filantropie komt uit het hart ©Toverheks.com

‘God houdt van zijn kinderen,’ zegt een televisiedominee die nacht op de buis. Heks kijkt naar een religieuze zender voor de verandering. Moordprogramma’s zijn plots van de baan.

De voorganger is een forse stoere menopauzale vrouw met een grote wulpse mond, een praktisch kortgeknipt kapsel, een stem als een scheepstoeter en de subtiele charme van een sergeant majoor. ‘Je kunt ze dus maar beter goed behandelen. Als je hen mishandelt word ‘ie erg boos. Dat wil je niet meemaken!’

Oh jee. Daar denken de meesten van ons helemaal niet over na. We beschouwen kinderen vaak gewoon als privébezit. Je mag ze uitschelden, slaan en voor je laten werken…… Ze zijn je verlengstuk, boksbal , bitch en pispaal. Je kunt ze kapen, gijzelen, bezitten en verguizen. Kinderen moeten vaak alles waarmaken wat jij hebt gelaten. Ze moeten slagen waar de ouder heeft gefaalt. En als dat mis gaat promoveer dan die mislukkeling gewoon tot zondebok!

Een wildvreemd kind een auto geven omdat je daar gewoon zin in hebt? Dat is nog eens andere koek! En hoewel ik Kras nog nooit in een moskee of kerk heb gespot, laat staan dat ze zich door een patriarchale mannelijke god de wet laat voorschrijven, toch denk ik dat het wel goed zit met Kras en Godin, de Grote Goddelijke Moeder….

‘Heks, die bus is een tijdelijke oplossing. Hij is aangepast voor mijn grote kleine engeltje destijds. Die mensen zijn nog steeds aan het sparen voor een geheel nieuwe aangepaste bus. De mijne kunnen ze dan inruilen, dus dat scheelt. Maar er is nog best veel geld nodig! Ze hebben een actie opgezet. Ik zal je de link sturen,’ zegt Kras als ik haar later spreek.

Hier kun je meer lezen over deze actie. Dream or donate. Rolstoelbus voor Hayden!

En hier de reactie op de geweldige actie van Kris! Update : Lieve lezers donateurs tot dusver. Er is iets bijzonders gebeurt we hebben een best grote donatie gekregen. Een vw transporter uit 2006. Deze is aangepast met een uitklapbare plank om de rolstoel naar binnen te rijden. We zijn erg blij met deze donatie van een mevrouw uit Leiden. Ze zei ook dat het niet het ideaalste voor ons is maar een begin. Ze ziet het als een investering voor onze eigen bus. We gaan dus door met onze dream!

 

Elk jaar in januari vindt bij Ex Animo de aftrap plaats van de Matthäus Passion! Hoera! Wij worden toch zo blij van dit lijdensverhaal! De repetities zijn een feestje! Ook Heks kikkert er helemaal van op!

De tweede dinsdag van januari begint mijn koor met de repetities van de Matthäus Passion. De kerstballen staan net weer op zolder. De eerste marathon op natuurijs is nog niet eens verreden. De oliebollen liggen nog dwars op de maag. De kerstkilos’s zwerven nog op dijen en heupen. Het kindeke ligt nog zoet te sabbelen in zijn krib. De drie koningen zijn pas op de heenreis. In Orthodox Rusland is het kerstfeest nog niet eens gevierd! Wij echter storten ons vol overtuiging op het lijdensverhaal.

Is het normaal gesproken al gezellig druk en rumoerig tijdens de repetities, nu zit de zaal stampvol. Het koor is verdriedubbeld. Uitgerust met extra projectleden. De meesten van hen zie ik elk jaar terugkeren. Heks zit op de voorste rij naast haar vaste zangmaatje. Ze zit al te zwaaien als ik binnen kom. ‘Gelukkig nieuwjaar,’ zing ik haar toe. ‘Ja, dank je, jij ook de beste wensen, hè.’ Ik glijd naast haar op mijn stoel.

In de pauze sommeert ze me om een sprint te trekken naar de koffiekamer. ‘Snel, Heks, anders hebben we geen plekje.’ Ik ren via een sluiproute naar onze vaste tafel. Een bevriende sopraan haalt de koffie. Even later zitten we lekker te lachen en kletsen. ‘Hoe heb jij de kerstdagen doorgebracht?’ Mijn maatje is naar een hotel geweest met haar geliefde zoon.

‘We hebben ons lekker laten verwennen! Het was goed hoor, Heks. Echt een heel lekker kerstdiner. En je hoeft niks te doen. Dat is ook heerlijk!’ Ze heeft maar één kind, maar hij telt voor tien. Elke dinsdag brengt hij zijn moedertje om half acht naar het koor en om tien uur staat hij enigszins ongeduldig te wachten om haar weer naar huis te begeleiden. ‘Hij is stapelgek op zijn moeder,’ Anna glimlacht verrukt. Het is haar een raadsel. Mij niet.

Eén van de dames laat al tijdje verstek gaan.  Haar man heeft in het ziekenhuis gelegen. Ja, dat hakt erin. Dan heb je wel eventjes iets anders aan je hoofd. ‘Zij is ook al 85 hoor, Heks. Dat moet je niet vergeten. Het wordt haar ook een beetje te druk allemaal, vooral nu , met al die projectleden….’

Het is alweer de derde keer dat ik meezing in de Matthäus. Het stuk zit er al aardig in, dat scheelt. Tijdens de repetities zit ik lekker te tekenen op mijn tablet. Intussen luister ik hoe de bassen zich stukbijten op een fragment. Of de tenoren. De twee sopranen, moeder en dochter, waar ik twee jaar geleden mee heb gevochten tijdens de generale repetitie zitten pal achter me. De moeder kijkt nog steeds nijdig naar me. Het deert me niet.

De dochter steunt haar chagrijnige moeder door dik en dun. Zelfs toen het mens me te lijf ging met mijn eigen muziekstandaard! ‘Sommige dochters worden gekaapt door hun moeder,’ zegt een Indiase zangvriendin tegen me, als we het er over hebben.  Ze spreekt uit ervaring. Jarenlang was zij haar moeders bitch.

Het Dikkertje Tromkoor met Heks en Buurman

Er wordt wat afgestreden in de wereld. Je zingt over het lijden van iemand, die ons liefde probeerde te leren en slaat elkaar letterlijk met de tekst om de oren. Rechtvaardigheid is vaak ver te zoeken in de wereld en liefde nog verder. Wij mensen zijn bovendien ook nog eens verzot op melodrama. De gemiddelde soap kan niet tippen aan de bizarre werkelijkheid!

Nou, melodrama kun je het niet noemen, mijn geliefde Passie. Bach heeft deze krankzinnige geschiedenis virtuoos muziekaal verhaalt.

‘Geef mij maar de Johannes Passion, Heks, die duurt tenminste niet zo lang,’ zegt een zangvriend uit een ander koor onlangs tegen me, ‘als jullie die een keertje gaan zingen, ga ik ook meedoen.’