Per ardua ad astra: ‘Je mag er zijn, Heks, echt. Ook jij hoort erbij. Bij de mensheid. Misschien ben je in eigen kringen niet welkom. Misschien vergeten mensen je voor het gemak. Maar voor mij hoor je erbij,’ zeg ik tegen mezelf. Ik ben mijn eigen beste vriendin. Mijn eigen zuster, moeder en vader. Ik ben mijn eigen licht op mijn pad. Een dikke pad. Vol wratten en met magisch spuug.

Heks kijkt de zoveelste talentenjacht op de buis. ‘We want more’ heeft net weer een ander concept dan ‘The Voice of Holland’ of ‘Holland’s Got Talent’. Het duizelt me af en toe van alle op elkaar gelijkende televisieprogramma’s. De meesten hiervan vind ik niet om aan te zien. Lawaaierig tot op het bot en strontvervelende juryleden….. Maar ‘We want more’ mag zich verheugen in mijn aandacht. Heks neemt de programma’s op. Hoef ik niet naar die hopeloze reclames te kijken.

Zo zit ik dan gisteren een stuk of vier programma’s achter elkaar te bekijken. Het is de laatste dag van een ijskoud en ook eenzaam paasweekend. Ik heb geen levend wezen gezien, behalve mijn huisdieren. Ik voel me al weken niet jofel. Halfzacht en doodmoe. Het weer werkt ook niet mee. Dus hop: Voor de TV.

Het ontroert me, deze stoet muzikale medelanders, die hun kunstje vertonen. Goeie hemeltje, wat een talent zit er tussen! Het valt nog niet mee om je kop boven het maaiveld uit te steken. Maar de 1 na de ander doet het. Heks zit zachtjes te huilen van ontroering. Het raakt me. Zoveel hoopvolle mensen. Piepkleine kinderen, die de sterren van de hemel zingen. Ouders, die hun kinderen dragen in hun talent. Hartverwarmend. Tranen druppen gestaag omlaag.

Bijna alle deelnemers hebben een verhaal. Ze hebben flink tegenslag gehad in de vorm van een ellendige ziekte bijvoorbeeld…. Prachtig en ontroerend om te zien, dat ondanks die tegenslag, of misschien juist dankzij, deze mensen iets fantastisch neerzetten!

Heks is echt te veel alleen. Ik ben toe aan geliefden om me heen. Helaas zijn er veel dierbaren afgevallen de afgelopen jaren. De veranderingen in mezelf hebben veel relaties onmogelijk gemaakt. Op zich goed. De manier, waarop ik me in allerlei bochten wrong om het iedereen naar de zin te maken, moest maar eens afgelopen zijn.

Maar het is wel erg stilletjes. Vooral nu Corona opnieuw heeft huisgehouden in mijn sociale contacten. Belde een jaar geleden mensen me soms plotseling op om te vragen of ik het volhield tijdens de lockdown, momenteel boeit net vrijwel niemand meer hoe ik me er doorheen sla.

Ik ben het gewend. Ik hak al 35 jaar met dit bijltje. Het meest choquerende tijdens de eerste lockdown vond ik het gegeven, dat het voor mij in feite weinig veranderde. Mijn stomme ziekte houdt me al jaren gevangen in een klein cirkeltje. Natuurlijk probeer ik dat isolement altijd te doorbreken, met matig succes. Ook voor de pandemie lag ik regelmatig maanden eenzaam gestrekt. Zag ik bijna niemand in dit soort periodes. Moest ik het in mijn eentje uitzoeken.

Nadat een BMW zich total loss reed in mijn heksennekje ben ik bijvoorbeeld een jaar helemaal van het padje geweest. Niemand, die het in de gaten had! Verbijsterend, maar waar.

Ik lag natuurlijk daarvoor al omver. Dit gaf ook problemen bij de afhandeling. Aanvankelijk wilden ze me vrijwel niets uitkeren. ‘U mankeert al van alles,’ was het argument. Die whiplash kan er ook nog wel bij…..

Dus, dus.

Ik kijk naar ‘We want more’ en laat een traantje of tig. Niks mis mee op zich. Die grote waterplas in mijn borstkas loopt over. Ik ben eigenlijk blij, dat mijn gevoel zich meldt. Doodmoe van al die woede.

De juryleden van het programma zijn ook redelijk te pruimen. Maar de leukste medewerkster aan de show is toch wel Britt Dekker. Tranen met tuiten, maar dan van de lach. Wat is het toch een ongelofelijk leuk mens. Met haar heerlijke prachtige haakneus. ‘Nooit wat aan doen, Britt!’

Zoals gewoonlijk slaat ze een hele hoop onzin uit. Recht voor zijn raap. Die vrouw is echt geniaal clownesk. En ze is stapelgek op dieren! Heks geniet van deze verfrissende verschijning tussen alle doorgewinterde BNers.

Sinds mijn intakegesprek met mijn nieuwe therapeut voel ik me wiebelig. Mijn gevoelens zijn grondig overhoop geharkt. Een paar dingen, die ze zei zijn enorm binnen gekomen. ‘Waarom gaat jouw familie zo met je om?’ bijvoorbeeld. Een vraag waar geen antwoord op is. Ik heb die mensen niks misdaan, behalve bestaan.

Patronen, die je eindeloos herhaalt. Ook met vrienden. Heks wordt altijd overal uitgekotst. Of vergeten.

‘Je mag er zijn, Heks, echt. Ook jij hoort erbij. Bij de mensheid. Misschien ben je in eigen kringen niet welkom. Misschien vergeten mensen je voor het gemak. Maar voor mij hoor je erbij,’ zeg ik tegen mezelf. Ik ben mijn eigen beste vriendin. Mijn eigen zuster, moeder en vader. Ik ben mijn eigen licht op mijn pad. Een dikke pad. Vol wratten en met magisch spuug.

Ik heb het geluk, dat ik gelukkig kan zijn met niets. Momenten van genade, elke dag. Hoe het licht valt bijvoorbeeld, Heks kan echt de zon in het water zien schijnen. Een onbevangen kind, dat tegen me begint te praten, kan me eindeloos gelukkig maken. Mijn dierenvrienden en hun gekke capriolen. Tegenslag mag. Het maakt me sterk.

Niet te geloven. Twee weken na de verkiezingen valt Ruttekutte toch nog door de mand in Nederland. Een gapende afgrond onder zijn voortrennende voeten. Al is de leugen nog zo snel…….. ‘De leugen regeert’ wordt hopelijk ‘de leugen regeert niet langer’. Psychopaat Rutte liegt over wat hij altijd heeft geweten. Waarschijnlijk heeft de man geen geweten. En mag je het een gewetenloze kwalijk nemen, dat hij vergeet, wat hij had moeten weten, terwijl hij geen geweten heeft? Heks vindt van wel. Gewogen en te licht bevonden! De ouderwetse brandstapel op met die leugens! Toch nog een paasvuur!

Vandaag krijg ik als eerste een kledder hagel op mijn tetter. De wereld kleurt wit. Heks’ neus kleurt rood. Vervolgens gaat het sneeuwen. Grote witte vlokken dwarrelen om mijn duffe hoofd. Terwijl de zon schijnt! Kermis in de hel!!!! Ik grabbel intussen net naar een dampende drol. Een onschuldig sneeuwvlokje valt precies op de excrement van mijn blaffende vent: Pasen 2021!

Gisteren en eergisteren was de stad afgeladen vol met winkelende wandelaars. En wandelende wauwelaars. En wauwelende shoppers. En rondhoppende hardlopers. En hardlopende doodlopers. De Coronakilo’s fier in de aanslag. De Coronakapsels schaamteloos dansend om argeloze hoofden…..

Heks is blij met deze rustige 2e paasdag. Het is wel koud, maar mijn asociale medemensen blijven in elk geval thuis.

Het is intussen april en ik heb nog steeds geen uitnodiging voor een vaccinatie gehad. Met kerst dacht ik: ‘Het gaat vast niet lang meer duren. Binnenkort heeft iedereen zo’n prik in zijn of haar klep.’ Helaas houdt de politiek zich in Nederland liever met andere dingen bezig. Liegen en bedriegen bijvoorbeeld. Daar gaat dan alle beschikbare energie in zitten. Geen wonder, dat er verder weinig gebeurt.

‘In plaats, dat ze nu zorgen, dat iedereen zo snel mogelijk een prik krijgt! Dan kan alles gewoon weer open. Hoef je ook al die maatregelen niet te handhaven…..’ moppert Heks tegen de Don. Helaas luisteren ze nooit naar mij. Het Nederlandse vaccinatietempo jaagt het schaamrood naar de kaken van ieder zichzelf respecterend politicus. Zelfs een leger slakken zou het beter doen.

Jammer, dat we geen zichzelf respecterende politici meer hebben. Laat staan politici, die elkaar respecteren.

Heks kijkt donderdagnacht naar het debacle in de tweede kamer. Het is precies zoals ik heb voorspeld. Rutte liegt zoals gewoonlijk tussen zijn tanden. Zijn varkensoogjes blikken doordringend in de camera. Intussen onnozel lachend om iets, dat helemaal niet grappig is.

Ik blijf de gehele nacht kijken. Ik zie een knorrige Rutte, als het toch niet helemaal gaat zoals hij wil. God, wat lijkt hij op een varken. Het is me nooit eerder zo opgevallen. Een boze big. Een nijdige bokkenlul met een mobieltje.

Heks is geen fan van Rutte. Ik vind de man een leugenachtige narcist. Geen land mee te bezeilen natuurlijk. Laat staan te bestieren. Hij heeft dat de laatste tien jaar afdoend bewezen. Hele volksstammen zijn door het beleid onder zijn beschamende leiding in de ellende gestort. Ik noem maar de toeslagenaffaire. Een overbodig bedrijf als de KLM heeft zijn Coronacompensatiegeld al lang binnen, maar die mensen hebben nog steeds geen knoop.

Kan Rutte geen functie elders krijgen? Zo ver mogelijk elders. In Verweggistan. Vuilnisman in Vladivostok bijvoorbeeld. Of Mannetje op de Maan. Dan is het vast zo gedaan met zijn onnozele gelach.

Heks heeft met verbijstering gekeken naar het ‘functioneren’ van onze democratie. Macht en tegenmacht. Ik vond het een hele leerzame nacht. Nooit drong het zo tot in de essentie tot me door, hoe onze democratie werkt. De sterke punten en de zwakke punten. Nooit realiseerde ik me ook zo tot in mijn tenen, hoe respectloos dat gelieg van die Rutte eigenlijk is. Hoe hij daarmee elke Nederlander persoonlijk in de bek pist.

Gelukkig ben ik niet de enige, die zich dit realiseert. De onbegrijpelijke populariteit van deze rasnarcist is eindelijk aan het tanen. Zijn eeuwige charmeoffensief schiet eindelijk zijn doel voorbij. Geen foto’s van een fietsende Rutte bijvoorbeeld, om zijn gelieg te compenseren. Want als je fiets lieg je niet? Dat is lang de insteek geweest.

‘Ook een fietsende premier kan liegen’ dringt nu door in de hersenpan van de gemiddelde Nederlander. En liegen is niet OK. Toch? Toch? Toch?

Niet te geloven. Twee weken na de verkiezingen valt Ruttekutte toch nog door de mand in Nederland. Een gapende afgrond onder zijn voortrennende voeten. Al is de leugen nog zo snel…….. ‘De leugen regeert’ wordt hopelijk ‘de leugen regeert niet langer’.

Nu kan Mark Rutte natuurlijk liegen alsof het gedrukt staat. Hij is zelf totaal niet onder de indruk van de aangenomen ‘Motie van Afkeuring.’ Ook de ‘Motie van Wantrouwen’, die het net niet gehaald heeft, raakt zijn kouwe kakkleren niet.

Rotte Rutte liegt over wat hij altijd heeft geweten. Waarschijnlijk heeft de man geen geweten. En mag je het een gewetenloze kwalijk nemen, dat hij vergeet, wat hij had moeten weten, terwijl hij geen geweten heeft?

Heks vindt van wel. Gewogen en te licht bevonden! De ouderwetse brandstapel op met die leugens! Toch nog een paasvuur!

OOK INTERESSANT OM EENS TE LEZEN: PSYCHOPAAT RUTTE

Een nieuwe lente en nog steeds hetzelfde liedje. Niks geen gefluit, dat ik vaak hoorde voor een zomernacht in een oud stadje aan een watergracht……Heks is haar lange leven begonnen als Smurfin. In spin. Direct de bocht uit gevlogen.

Een nieuwe lente en nog steeds hetzelfde kutliedje. Zing eens iets anders, lief heksengrietje. Desnoods een toontje lager….. Voor het zingen de kerk uit eventueel, ook altijd een goed idee….. Ja. het leven valt niet mee, nee.

Vanmiddag heb ik dan de eerste sessie met mijn nieuwe behandelaar. De intake. De vrouw is een verademing. Ze hoort me en ziet me. Ze luistert en verstaat. Als ze dingen samenvat herken ik mezelf. Ook denk ik niet steeds ‘Ja, zal wel,’ omdat iemand stellig beweert iets te begrijpen, dat ik zelf niet eens snap….

‘Je probeert steeds dingen te begrijpen, daar merk ik aan, dat de trauma’s nog heel actueel zijn…’ zegt ze bijvoorbeeld in plaats van te beweren zelf alles helemaal in de smiezen te hebben.

Of ‘Je mag gewoon kwaad zijn, daar rust altijd zo’n taboe op. God, godin of goden vinden dat echt geen probleem, die woede. Het is zelfs zo, dat je veel beter contact krijgt met ‘boven’, als je je woede kunt voelen. Als het weer gaat stromen….. En je verdriet…. er zit ook heel veel verdriet….’

Gompie.

Een nieuwe lente en ik wil zo graag een nieuw geluid. Ik wil een lied, dat klinkt als gefluit in een zomernacht. In mijn oud stadje aan de watergracht. Ik wil zo graag!

Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In ’t bosje opgaat en zijn reis begint.

Maar elke keer val ik in mijn oude droeve groef. Eindeloos dreunt hetzelfde doffe deuntje in mijn houten heksenhersenpan. Schunnige scheldwoorden rollen als vette fluimen uit mijn meutige mond. Ik strooi mijn schele hoerenscheldlied in het rond. Terstond. Ik praat met mijn kont. Iedereen zijn vet. Het volle pond.

Zo dus.

Ja, zo.

Het kan ook anders, ik weet het. En ik heb nu eindelijk de hulp, die ik nodig heb. Van iemand, die mijn taal spreekt. ‘Ja, als je je navelstreng om je nek hebt bij geboorte, dan heb je er niet echt zin in. Je krijgt dan vanuit een andere dimensie nog een klein zetje het leven in….’ zegt ze naar aanleiding van het verhaal over mijn moeizame geboorte. Een keizersnee. Olé!

Heks had vier keer de navelstreng om haar nek. Volgens de tante, die bij mijn geboorte aanwezig was, ze was verpleegster, zelfs een keer of zeven. Maar dat is waarschijnlijk overdreven. Zo blauw als een balletje werd ik geboren. Geen Heks, nee, Smurfin. Ik zag de bui blijkbaar al hangen….

Hoe kom je af van een wagonlading woede? Hoe, hoe, hoe? Ik ben er zo moe van, zo moe!

Mijn nieuwe behandelaar heeft allemaal ideeën. Ze komt direct met een behandelplan. ‘Die woede en dat verdriet, daar kunnen we snel grote stappen in zetten. Je gebrek aan eigenwaarde zal meer tijd is beslag nemen leert de ervaring….’

‘Het heeft gewoon veel tijd nodig om in te slijten, een positief zelfbeeld. Je hebt zo lang louter negatieve feedback gekregen. Maar ook hierin kunnen we echt verschil gaan maken…’

Ja, de complimenten van mijn moeder, de meesten heb ik verdrongen, maar sommigen herinner ik me nog goed. ‘Je krijgt een dikke kont,’ lag haar in de mond bestorven bijvoorbeeld. Toen ik superslank was. En piepjong. Een pubertje. Heel onzeker over mijn uiterlijk natuurijk. Maar beeldschoon, heb ik later ontdekt.

Of bijvoorbeeld dit verkapte ‘compliment’ ‘Wat ik zo knap vind van jou, is dat je altijd toch weer verliefd wordt, nadat je weer zo’n hopeloze relatie hebt gehad….’ Heks heeft altijd hopeloze relaties naar het schijnt.

Ook moest ze erg lachen om dingen, die voor mij niet bepaald grappig zijn. Zoals toen ik op mijn dertigste werd aangerand door een kerel van ruim zestig. Ze kende de man. ‘Hahaha, ik dacht al dat hij dat zou gaan doen… Hik, hik, hik.’ Tranen met tuiten. Slappe lach.

Humor! Ja, bij ons thuis werd altijd enorm gelachen.

Tel je zegeningen, Heks. Lach als een boer met kiespijn! Pijnlijke kiezen op elkaar! Het eind is in zicht. Het komt goed. Ooit.

Niemand is geïnteresseerd in het ziektebeeld ME. Het is de kwaal van watjes, aanstellers en zeikerds. Zo is het altijd geweest en zo zal het dan ook wel blijven. Hoewel? Misschien dat dit verandert, als half Nederland ME heeft! Tengevolge van het Coronavirus. Niet dat ik daar op hoop. Liever niet! Dit ziektebeeld wens je je ergste vijand niet toe…..

De afgelopen week is Heks zo half zacht. Overdag loop ik op mijn tandvlees de hondjes uit te laten. ’s Nachts probeer ik tussen aanvallen van slapeloosheid door toch een paar uurtjes te slapen. Ik bak bananenmuffins met weed. Dat helpt. Opeens slaap ik een gat in de dag. Meermalen.

Hoe kom ik nu toch zo kapot moe? Wat heeft me nu toch zo vreselijk uitgeput? Heks heeft geen idee. Aanvankelijk. Ik zit grotendeels thuis naar mijn navel te staren. Daar word je niet moe van. Toch? Of ben ik nu gek?

Plotseling realiseer ik me, dat ik mijn balkon heb geveegd. Een jaarlijks terugkerend karweitje, waar ik zelden iemand voor weet te strikken. Na de winter moeten de vlonders van hun plek, zodat de eronder verzamelde troep kan worden verwijderd. Opdat het regenwater weer kan weglopen.

Een klusje van niks. Voor een normaal mens. Voor Heks is het ’s winters genadeslag. Elk voorjaar weer. Maar kort van memorie als ik ben, vergeet ik het ook elk jaar weer. Vol goede moed begin ik met stoffer en blik te hannesen achter de grote houten stoel, onder de vlonders, tussen potten en achter plantenbakken.

Ik trek verdorde restanten planten los. Vul de ene vuilniszak na de andere met overleden plantaardigen. Jeetje, wat is er veel kapot gevroren in die paar weken vorst. Plantjes, die al jaren verwoed het hele jaar door staan te bloeien in mijn heksentuintje zijn plotseling zo dood als een pier. Tierelier.

Dus daardoor ben ik helemaal van het padje geraakt! Ik heb geen acute Corona zonder specifieke Coronaachtige-verschijnselen! Ik heb mezelf met mijn geveeg op mijn balkonnetje gewoon zo grondig de mantel uitgeveegd, dat ik zieltogend moet bijkomen tot Sint Juttemis. Of in elk geval toch zeker een week. Toe maar Heks. Dat gaat weer lekker zo.

In het blad van de MEvereniging lees ik allemaal berichten over de enorme aanwas ME-patiënten sinds de Coronacrisis. Er schijnt een ware run te zijn op dit ziektebeeld. Hele volksstammen ex-patiënten zijn er na die paar weken Corona net zo miserabel aan toe als Heks de afgelopen decennia. Oh, wat interessant toch weer allemaal. Ik ben echt blij, dat ik het weet.

Niet dus. Ik wil een struisvogel zijn. Ik wil mijn grote gekke vogelkop in het zand steken.

Ik wil niet doodsbang in een hondenpark worden overlopen door een waar leger dolgedraaide studenten. Met het voorjaar in hun kop en een fles bubbels onder de arm. Ik wil niet eeuwig achteruit dansen tijdens mijn anderhalve meter gesprekken, omdat mijn gesprekspartner me hongerig opneemt.

Of verbeeld ik me dat? Is het louter wezenloze domheid, die geniepig terugstaart uit hun gemene oogjes, als ze weer eens achter me aanjagen met hun ellendige gehijg? Als de anderhalve meters weer eens met voeten worden getreden. Als, als….

Met ons prakkerige prikschema, de vage vege vaccinaties die links en rechts soms worden uitgedeeld, aan volstrekt willekeurige bevolkingsgroepen, duurt het nog wel een jaartje voordat we uit de lockdown zijn. Heks stelt zich in op nog een jaar eenzaam afzien. Met af en toe een onuitstaanbaar vervelend prutpraatje in de media van Rotte Tutte.

Dus. Als het maar geen Corona is. Mijn vage klachten. Mijn dodelijke vermoeidheid. Mijn spierpijn op plekken waar bij mijn weten geen spieren zitten. Het zal wel niet, maar helemaal gerust ben ik er nooit op.

Het afgelopen jaar heb ik veel van dit soort weken doorgemaakt. Ik heb me ook wel eens laten testen en dan was het toch gewoon ME, wat de klok sloeg. De laatste 35 jaar heb ik veel van dit soort weken, maanden en ook jaren meegemaakt.

Toen interesseerde het niemand een zak. En ook nu heb ik nog geen mens met dit verhaal kunnen boeien. Naar alle waarschijnlijkheid. Neem ik voor het gemak maar aan.

Misschien verandert dat, als half Nederland ME heeft. Niet dat ik daar op hoop. Dit ziektebeeld wens je je ergste vijand niet toe…..

Zak tabak, zak aardappelen, très drôle, flapdrol…. Tegenstellingen en het samen moeten redden. Maar dan moet je niet de helden onthoofden. Nee, de leugenaars moeten naar huis. Toch? Beter voor iedereen, toch? Toch?

Vanmorgen zeul ik een enorme zak onwillige aardappelen door het Leidse Hout. Ik sjouw me het schompus. De piepers stribbelen hevig tegen. ‘Hoe krijgen mensen het in godsnaam voor elkaar om een lijk te versjouwen?’ pruttel ik verontwaardigd. Ik heb al de grootste moeite met mijn lamme heksenlijf. Een lijzig log lichaam, waarin de rigor mortis nog niet eens is ingetreden…..

Nou ja zeg, Heks is stikjaloers op fitte seriemoordenaars. Het moet niet gekker worden. Ik kijk gewoon teveel griezelige moordseries de laatste tijd. Daar komen dit soort vreemde hersenspinsels vandaan.

Rare gedachtengangen. Kronkels. Mijn hoofd loopt ervan over.

Dan maar in de krant lezen wat normale mensen denken en vinden. Ik heb sinds kort een krant. Dus vooruit met de geit: Lezen!

De hele middag zit ik lekker in het zonnetje met de kranten van afgelopen week. Ik spit een dikke stapel door op zoek naar wat triviaal nieuws. Naar wat verfrissende schrijfsels van mijn medemens.

Maar wat een schrik. Mijn god, is dit het gedachtengoed van normale mensen? Is dit de gemene deler van de inhoud van de menselijke hersenpan? Is dit het eindproduct van het gedachtengoed, dat we daarin opkoken?

Ja, je wordt somber van de mensheid. Ik wel in elk geval. Zoals het openbare gelieg vorige week van onze demissionaire premier. Hij houdt het nog geen week vol zonder een lekker leugentje. Voor bestwil, zijn eigen bestwil. Nu beweert hij bijvoorbeeld weer helemaal niets te weten over het gewraakte zinnetje betreffende Pieter Omtzigt……

Ja, dat zinnetje komt zomaar uit de lucht vallen. Bom!!!! ‘Positie Omtzigt. Functie elders’.

Wat een gek zinnetje! Waar komt dat nu opeens vandaan? Een deus ex machina? Het kabinet gered door dit theatrale fenomeen?

‘Rutte is geen fan van Omtzigt, hij vindt het een lastpak….’ lees ik in de krant. Ja, Ruttevoorschutte vindt het vast een luis in zijn pispels.

Die vervelende vasthoudende collega politicus, die genadeloos bloot legde, wat Ruttekutte al jarenlang in zijn stinkende doofpot had geparkeerd.

Die dwarse kutchristen, die Rutteprutte dwong zijn laffe leugentjes toe te geven. In het openbaar nog wel. Hetgeen gezichtsverlies heeft betekent voor ons nationale onnozele lachebekje…..

Ja, die doortastende drammer, waardoor het meest recente kabinet Meutige Rutte uiteindelijk toch nog is gevallen op de valreep….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Zonder die ellendeling wil Rutte natuurlijk graag verder met het CDA. Maar wel zonder omkijken. Geen Omtzigt op je fouten uit het verleden. Geen zicht op je gelieg en bedrog. Geen herinnering aan dat smetje op je vorige regeerperiode……

‘Zijn positie is onhoudbaar. Promoveer hem maar naar elders….’ hoor ik lachebekje delibereren in de wandelgangen. Tegen deze en gene. In zijn eigen kamp natuurlijk. Het is niet de bedoeling dat dit soort overpeinzingen uitlekken natuurlijk. Natuurlijk natuurlijk……..

‘We hebben het helemaal niet gehad over Pieter Omtzigt,’ liegt Rutte dus tussen zijn tanden in alle nationale en regionale kranten. Hahahaha….. Geloof jij het? Misschien hebben ze zijn naam niet expliciet genoemd. Alleen zijn bijnaam. Of zijn scheldnaam.

Heks vindt Omtzigt een verademing in de politiek. Zeker geen flapdrol. Ik ben niet de enige. Hele volksstammen hebben speciaal op die man gestemd bij de afgelopen verkiezingen. En waarom? Omdat de man eerlijk en integer is. Omdat hij de waarheid nog in het vaandel heeft. Omdat hij die waarheid ook boven tafel weet te krijgen.

Omdat hij een hart heeft. Een hart, dat klopt. Mensen noemen hem ‘Onze Pieter….’

Ja, daar heeft Rutte natuurlijk een hekel aan. Integere mensen zijn niet aan hem besteed. Hij glijdt liever ongrijpbaar als een dikke slijmerige drol door de peristaltieke annalen van de vaderlandse politiek. Hij drukt liever zo zijn stinkende stempel op de geschiedenis. Als drol. Très drôle! De flapdrol.

https://www.hartvannederland.nl/nieuws/politiek/honderden-kaartjes-bloemen-voor-pieter-omtzigt

Heel veel mensen dragen Omtzigt op handen!!!!! Honderden kaartjes en bloemen voor Pieter Omtzigt: ‘Dank voor deze steun!

Bloemen houden van mensen. Is dat zo? Hoe komen we daarbij? Weten we dat wel zeker? Heks houdt van bloemen. En van lekker eten. Ik eet niet graag van de vloer, maar nood breekt wet.

Pech, pech, pech. Soms heb je gewoon pech. Heks kookt de sterren van de hemel. Daarna ligt ze een paar uur uit te rusten, want ik ben te moe om te eten. En ik wil natuurlijk genieten van mijn godenmaal. Zo is het ook nog eens een keertje.

Ik geef het vee voer. Op de keukentafel eten Aafje, Pippi, Bolster en Leonoor een maaltje vis met garnalen. In de badkamer zit de boskat. ThayThay krijgt speciaal blaasgruisdieet. Mijn plaskatertje vindt bijna niks lekker qua dieetvoer. Ik heb maar 1 smaak in dit spectrum kunnen vinden, waar hij mondjesmaat van eet. Goddank eet hij wel goed van zijn speciale brokjes.

In de slaapkamer zit boerenridder Ferguut te dineren. Hij krijgt gewoon normaal voer, maar ik moet wel zorgen, dat mijn stokoude piespoesje Snuitje er niet bij kan. Zij heeft een streng nierdieet. Meestal eet ze in haar bench. Daar slaapt ze ook sinds een klein half jaar. Nadat ze me met enige regelmaat midden in de nacht onder heeft gepiest. Ook ben ik wel wakker geworden met een stinkdrol naast mijn oor.

Oh, wat je niet over hebt voor je beestjes. Het is wonderbaarlijk.

De hondjes eten in de keuken. Ze hebben allebei een eigen bak, maar standaard likken ze bij wijze van toetje elkaars bak ook nog even grondig uit.

Nu is Heks aan de beurt. Ik rammel van de honger. Het eten ruikt zo heerlijk! Ik heb echt mijn best gedaan. Snel laad ik mijn dienblad vol. Ik ga lekker voor de televisie eten. Een slechte gewoonte, waar ik van mijn lang zal ze leven niet meer vanaf kom, vrees ik.

Op mijn gemak wandel ik met mijn kostbare vrachtje door mijn heksenhuis. Sublieme geuren kringelen mijn haakneus in. Het water loopt me in de mond. Met mijn elleboog duw ik op de klink van de slaapkamerdeur. Op hetzelfde moment valt mijn gehele maaltijd op de grond. ‘Krak,’ zegt het grote aardewerken bord, als het de houten vloer raakt.

Mijn feestmaaltje ligt over de vloer verspreid. Heks staat er beteuterd naar te kijken. In mijn handen houd ik het frame van het dienblad nog steeds stevig vast. De bodem van het  dienblad ligt ook op de grond, net als mijn maaltje. Een heleboel kleine venijnige spijkertjes steken langs de rand van het blad parmantig de lucht in……

Pech, pech, pech. Soms heb je gewoon pech……

Het doet me denken aan hoe de bodem ooit uit mijn heksenleventje viel. Hoe de levensmaaltijd, die het lot voor mij persoonlijk in petto had, op de grond onder mijn voeten terecht kwam. Hoe vervolgens de bodem onder mijn bestaan uit sloeg. Hoe ik het gevoel kreeg in een vrije val terecht te zijn gekomen. Jarenlang.

Net als in de terugkerende nachtmerrie, die ik had als vierjarig kind. Waarbij ik in een diepe put viel, zonder ooit de bodem te bereiken. Steeds als ik dacht, dat ik er bijna was bleek de put nog dieper te zijn. Viel ik opnieuw, steeds opnieuw. Steeds dieper de put in …….

Naast de put stond mijn poppenkast in de vorm van een grote paddenstoel. Rood met witte stippen. Heks was toen al uit de poppenkast gevallen……….

Nijdig ga ik op zoek naar iets om de troep op te ruimen. ‘Krijg de tering,’ pruttel ik kwaad voor me uit, ‘Ik eet het gewoon op, toevallig heb ik net nog een stofzuiger door de hal gehaald….’

Ik denk maar even niet na over alle beesten met vieze poten, die dagelijks door de gang lopen te paraderen. Ik denk even niet na over enge bacteriën aan smerige schoenen. ‘Ik zet het gewoon net zo lang in de magnetron, tot alle leven eruit is gejaagd,’ mopper ik chagrijnig. Ja, duh. Ik heb honger. Ik heb er lang genoeg op gewacht.

Zo eet ik een kleine tien minuten later alsnog mijn gevallen maaltijd op. Wat kan het schelen? Ik moet toch wat. Een nieuwe maaltijd bereiden zit er echt niet in. Goddank heb ik geen smetvrees. Ik was wel de hele dag mijn handen. maar ik eet dan weer net zo gemakkelijk van de grond……

Soms heb je pech, soms heb je geluk. Soms geluk bij een ongeluk. Nog voor ik de laatste hap naar binnen heb gewerkt gaat de bel. De voorzitster van de atletiekvereniging staat na een halve week toch opeens voor de deur met het beloofde bloemetje. Ik had haar niet meer verwacht. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com Het bloemetje!!!!!!

‘Ik heb het wel bij handhaving neergelegd….’ waarschuw ik haar bij het afscheid. Zodat ze het maar uit hun kop laten om me weer bijna de sloot in te drijven, die fanatieke onsterfelijke leden van haar geliefde Olympische vereniging. 

 

In mijn hart zingt een vogel. De gehele dag door. Alle andere dingen zijn niet belangrijk. Kwetsende mensen zijn niet belangrijk. Mijn eigen kwetsbaarheid is niet belangrijk. Alleen de zang van de merel. Zij zong speciaal voor mij.

Vannacht maakt mijn pup me om een uur of zes wakker. Ik ben heel diep in slaap. Midden in een droom. Mijlenver weg. Vanuit het diepste van de dromenzee kom ik bovendrijven. Dobber nog een tijdje verdwaasd tussen brokstukken droom. Hoor opnieuw het geluid, dat me wekte: Freya. Zenuwachtig zit ze te piepen en te hijgen in de bench. Hoge nood waarschijnlijk.

Heks sleept zich naar het voeteneind van haar bed. Gammel zit ik te mopperen op de rand, terwijl ik probeer mezelf te bewegen wat kleren aan te trekken. Ik zal toch echt naar buiten moeten. Opnieuw. Gisteren liep ik ook om half zes door de buurt te wandelen met een hieperdepieperhondje.

Wat gek. Twee nachten op een rij na maanden rust op dit gebied!

Even later ga ik de deur uit. Ik voel me zo verschrikkelijk beroerd, kan nauwelijks uit mijn ogen kijken. Godkolere, wat mankeert dat beest. Draaierig hobbel ik door de steeg naar het eerste beste perk met een ongeduldige Freya rukkend aan de riem. Op het plein van het Elizabeth-Gasthuishof laat ik haar los. Als een bezetene gaat ze ervandoor. Ja, inderdaad: Hoge nood.

Potjandrie. Ik ben instant chagrijnig. Dat is weer een dag naar de klote, want het duurt waarschijnlijk weer uren, voordat ik opnieuw inslaap. Hevig balend sjok ik over een pleintje tussen huizen. Freya sprint als een gestoorde door de perken. Tot ze een plekje vindt dat zich uitstekend leent voor een dikke drol. Zo, dat is ook weer gepiept.

   

Als ik me omdraai om weer naar huis te stiefelen barst ergens een vogel uit in gezang. Ik speur net zo lang totdat ik de zanger spot. Op de nok van een dak verwelkomt een merel de nieuwe dag.

Even kijkt de vogel nieuwsgierig terug naar Heks. Haar piepkleine koppie een beetje scheef. Vervolgens slingert ze haar magische lied opnieuw het ochtendgloren in. Een blok verder wordt haar lokroep beantwoord door een leuk gevleugeld kereltje.

Als aan de grond genageld sta ik te luisteren. De vogel zingt regelecht mijn hart in. Mijn hele wezen vult zich met geluk. Het gemopper en de boze bui zijn vergeten. Ik wandel een magisch landschap in. Een andere dimensie. Traag en tevreden wandel ik door de morgenstond. Vanuit mijn hart vloeit gouden licht door mijn hele lijf. Alles is goed.

Vergeten de frustraties en verdrietigheden, waar ik al tijden mee kamp. Geen sprankje woede te bekennen in mijn gloeiende lijf. Wat heerlijk, dit moment van genade. Wat ontzettend fijn om in het nu te zijn. Waar geen lijden is en geen verwarring. Alleen het gezang van mijn gevederde vrienden.

Geluk is slechts een ademtocht van je verwijderd. Altijd. Waarom vergeet ik dat toch steeds?

Vanmorgen ben ik toch enorm brak. Halfzacht tuf ik met de scootmobiel naar een parkje. De stad is afgeladen vol mensen. Ze letten helemaal nergens op.

Op de terugweg loopt er een hardloper voor me uit door de steeg te huppelen. De man heeft totaal geen techniek en elke stap is anders. Ook zwalkt hij lichtelijk van links naar rechts, alsof hij een flinke neut heeft gedronken van tevoren.

Heks blijft flink achter, zodat ik hem niet hoef te passeren. Vandaag wil ik alle problemen vermijden. Maar wat een schrik, het kereltje draait zich plotseling om net als ik een in de smalle steeg geparkeerde vrachtwagen passeer. Hij komt regelrecht op me af gezwalkt!

‘Kun je asjeblieft een straatje omlopen, ik ben expres achter gebleven om contact met je te vermijden. Het is hier erg smal en je kunt onmogelijk anderhalve meter afstand bewaren….’ roept Heks paniekerig. Ik zet mijn scootmobiel in zijn achteruit in een poging contact te vermijden met die gek.

De jongeman steekt nog net niet zijn middelvinger in de lucht. Vervolgens rent hij rakelings langs een verschrikte Heks. Hevig hijgend. Wat een eikel.

De dag begint weer goed.

Als ik even later de scootmobiel in de berging parkeer schiet het onding weer met een noodvaart naar achter. Ondanks herhaaldelijk verzoek iets te doen aan de zogenaamde slakkenstand van dit apparaat, rijdt het ding nog steeds keihard in zijn achteruit. Ik knal met een rotvaart tegen mijn fietskar aan. 

‘Krak,’ zegt de behuizing van de scootmobiel. En voor de tweede keer in een paar maanden heb ik flink schade aan mijn invalidenwagentje. 

Denk nu niet, dat Heks niet kan manoeuvreren met dat ding. Ook een medewerker van het verhuurbedrijf had laatst de grooste moeite om ditzelfde apparaat in mijn berging te parkeren. Dat ging toen maar net goed.

Ik plak de achterkant weer in elkaar met ducktape. Ik ga em niet meer laten repareren, de kans dat ik weer schade rijd is gewoon te groot. Het is overigens elke keer iets met dit apparaat. Bijna wekelijks komt er een mannetje van het verhuurbedrijf een wiel vastzetten, of het stuur bijstellen……

Misschien moet ik me toch eens beraden op een ander vervoermiddel. Een elektrische bakfiets bijvoorbeeld. Die vallen ook niet zo snel om. 

Bovendien kunnen mijn hondjes dan gewoon voorin zitten. Het zal me ook al dat gezeik schelen van wildvreemde mensen, die me de ene keer zien fietsen of lopen en de volgende keer in een invalidenwagen zien rondcrossen.

‘Ik zag u vorige week in een scootmobiel en nu loopt u gewoon!!!!!’ roept een oud dametjes onlangs beschuldigend, als ik door het Leidse Hout wandel. Ze is hier niet van gediend. Wat zijn dit voor’n praktijken?

In mijn hart zingt een vogel. De gehele dag door. Alle andere dingen zijn niet belangrijk. Kwetsende mensen zijn niet belangrijk. Mijn eigen kwetsbaarheid is niet belangrijk. Alleen de zang van de merel. Zij zong speciaal voor mij.

 

 

Vreemde vogels en ijsvogels. Het magische getal 69. Gesprekken met Jan en Alleman. En Allevrouw. Heksje, mijn gekje, ik hou van jou.

Wat is er toch aan de hand met Heks? De hele wereld kletskoust tegen me aan deze week. Normaal gesproken leuter ik al heel wat af in de Leidse parken, maar de afgelopen week spant qua verbale interactie met mijn mede-Leidenaars de kroon.

Zo kom ik een leuke vent tegen met een hele dikke buik, die net als Heks al een eeuwigheid met ME dealt. De raarste dingen heeft hij meegemaakt. Zo is hij meermalen op de intensif care beland met hartritmestoornissen na het gebruiken antidepressiva.

Medicatie waar ik me dus geheel terecht altijd met hand en tand tegen verzet. ME patiënten hebben vaak een afwijking aan hun hart, waardoor ze bijvoorbeeld niet lang overeind kunnen blijven staan. Heks haat het ook om lang stil te staan.

Neem nu douchen. Jarenlang was dat voor mij een enorm gevecht. Uren zat ik moed te verzamelen voor zo’n opfrisbeurt en vaak sloeg ik het maar helemaal over. Maar sinds ik een douchestoel heb ga ik weer dagelijks lekker badderen.

Ook kom ik een vrouw tegen met een lastige hond. Hij rijdt op alles wat beweegt en blaft. Als hij de kans krijgt tenminste. De vrouw wordt er helemaal gek van. ‘Het is al mijn negende hond, dus ik ben niet bepaald onervaren…..’ vertelt ze me wanhopig. We praten een hele tijd, ze is zo blij als een kind, dat Heks de tijd voor haar neemt. Haar gesloten gezicht gaat helemaal open.

Vanmorgen ontmoet ik een oude dame in een klein park hier om de hoek. Ze loopt met een wandelstok, die ze woest in de lucht prikt als mensen niet genoeg afstand houden. Het is een geweldig pittige tante.

Het gesprek gaat alle kanten op, de vrouw heeft echt geleefd. En ze is superslim. ‘Ik heb jaren in de bezette gebieden gewoond tussen de Palestijnen. Stiekem. Ik had behoefte aan verandering, vandaar. Die mensen hebben vast nog geen vaccinatie gehad,’ vertelt ze naar aanleiding van mijn opmerking, dat in Israël bijna iedereen is gevaccineerd.

Als ze me verteld, dat ze 85 jaar oud is val ik bijna om van verbazing. Ongelofelijk! Ze maakt een beduidend jongere indruk.

Ik scheur me los van het gesprek, omdat ik op tijd thuis moet zijn voor de thuiszorg. Een vliegensvlug jong meisje komt mijn huis aan kant maken.

Vanmiddag fiets ik met kar door het Park van Noord. Een man zit op een elektrische gitaar met piepkleine versterker in het zonnetje op het vlonder van het theehuis heerlijk muziek te maken. ‘Klinkt lekker,’ roept Heks. En hopla: Weer een speciaal gesprek.

‘ik heb een tuinhuisje hier in het volkstuincomplex. Ik was in de Pyreneeën me dit of me dat aan het doen en toen dacht ik: Ik wil naar huis. Ik wil naar het Westen. Want daarvoor woonde ik met me zus en me zo in het Oosten van het land. Dus ik riep tegen de kosmos: Ik wil dat!’

‘Word ik gebeld, dat mijn vader is overleden. Krijg ik dat tuinhuisje. Heb ik opeens een plekje in het Westen. Het staat vol instrumenten. Kom eens langs! Ik ben Boeddhist. Me zus en me zo.’ De man vertelt er lustig op los. Echt luisteren, als ik iets terug zeg is er niet bij. Hij heeft stomweg teveel te vertellen.

‘Mijn huisje is nummer 69.’ Heks schiet in de lach. De man heeft me net enorm staat uitlachen om mijn vreemdsoortige naam. Nu is het mijn beurt. ‘Dat onthoud ik wel. Soixante neuf.’

‘Haha,’ lacht ook de man, hij heet Ar(t)Jan, ‘Ik ben niet libidood, maar deze tempel -hij wijst op zijn lichaam- komt alleen in actie als ik er echt helemaal achter sta….’

Wat een heerlijke kerel. ‘Ik heb laatst in de krant gestaan, zo’n artikel -hij spreidt zijn armen- omdat ik ijsvogeltjes red. Zoek het maar op op internet.’ En dat doe ik. Ik weet, dat er ijsvogeltjes zitten in het park van Noord. Wat fijn, dat hij ze voor een wisse dood heeft behoed tijdens de heftige vorstperiode onlangs.

Heks is blij met al deze positieve interactie. Mijn leventje is zo klein en alenig tegenwoordig. Ellendige incidenten, zoals afgelopen week met die gestoorde hardlopers, kunnen me dan enorm parten spelen. Maar hier kikker ik van op. Hop.

Ja Heks, gewoon doorgaan. Houd je kop er bovenop!

Aanslag op Heks. Nietsontziende groep hardlopers zeer vermoedelijk van de lokale atletiekvereniging wil dat ik de sloot in spring. Om mezelf te redden van hun gehijg. Mijn humeur is al niet te best na een overdosis Ruttekutte op televisie. Hun regelrechte aanval nekt me. Heks is dagen van slag. En nu maar weer zien of ik niks heb overgehouden aan de over me heen gesproeide aerosolen van mijn sportieve medemens. Het Olympisch gedachtengoed is in elk geval ver te zoeken bij deze asociale sportievelingen.

Heks vermijdt nieuwsprogramma’s en talkshows. Al dat geklets over de geweldige overwinning van Rutte stuit me tegen de borst. Dat die man nog steeds zijn gezicht durft te vertonen na de toeslagenaffaire is me een raadsel. Het moet dus wel een narcist zijn. Kan gewoon niet anders. Niet van het flamboyante type, want er weinig flamboyants te ontdekken aan die saaie drol. Ik gok op een thin skinned narcist.

‘Hij heeft er geen nacht minder om geslapen. Hij noemt het een smet op zijn regeerperiode. Een smet! Rettektet! “Hij manoeuvreert zo goed door alles heen”, zegt een oud mannetje in een wervingsreclame. Ja! Zo glad als een aal! Een huid als een olifant! Hij geeft altijd de schuld aan anderen en neemt nergens verantwoording voor. Ook liegt hij dat het gedrukt staat. Met zijn onnozele lachebekje… Bah!’ moppert Heks tegen haar vrienden.

Natuurlijk ben ik gaan stemmen. ‘Als je niet stemt geef je je stem aan de tegenpartij,’ riep mijn opa altijd. Hij zat tot aan zijn oren in de gemeentepolitiek. Je kon hem niet nijdiger maken dan door niet te gaan stemmen. En de man had gelijk. Het is een enorm voorrecht. Wij vrouwen hebben er lang genoeg voor moeten strijden.

Helaas zijn er hele volksstammen, die hun stem zomaar weggeven. Voornamelijk in het minder bedeelde segment van de samenleving. Ja, zo komen we natuurlijk nooit van die Rutte af…….

Maar goed, Heks zag de bui al maanden hangen. Hoe die mafkees zo populair kan blijven is me een raadsel. Zo goed doen we het nu ook weer niet met de Coronacrisis. Er zijn na drie maanden bijvoorbeeld pas 400.000 mensen volledig gevaccineerd. Te gek voor woorden natuurlijk. Enorme bedragen worden in de luchtvaart gepompt. Hadden ze beter in wat extra vaccins kunnen investeren.

Woensdag loop ik een rondje in het Leidse Hout. Ik probeer regelmatig een wandeling te maken, om mijn lijf een beetje op peil te houden. De ene week lukt het beter dan de andere. Het ligt een beetje aan de staat van mijn gewrichten. Of ze min of meer in de kom zitten. Dat loopt zoveel gemakkelijker.

Op een klein smal pad met aan weerszijden een sloot komt een grote groep hardlopers vanuit het niets tevoorschijn. Heks kan geen kant op. ‘Afstand houden, ga terug en neem een andere route,’ roep ik verschrikt. Vervolgens dendert de groep over me heen. Hevig hijgend. ‘Spring maar in de sloot,’ roept er eentje. Hilariteit alom, behalve bij Heks. Ik ben in  paniek. Ik kan echt geen kant op.

Ik bel de politie. ‘Leg het bij handhaving neer, dit is inderdaad niet de bedoeling..’ een hele aardige agente staat me te woord. Echt een schat. Ze weet me te kalmeren, maar helaas kan ze op dat moment weinig voor me doen. ‘Schrijf handhaving een brief, dan gaan ze op grond van uw klacht extra patrouilleren in dat park. U kunt dit doen via de site van de gemeente….’

De hele avond ben ik van slag. Onder de voet gelopen door leden van de lokale atletiekvereniging. Ik weet bijna zeker, dat die groep daar vandaan kwam, omdat ik al eerder problemen heb ondervonden met de leden van dit Olympische clubje. Zeer regelmatig zelfs. Hoe vaak ik me niet uit de voeten heb gemaakt, omdat er een club fanatiekelingen me op een smal pad tegemoet denderde!

Afgelopen week ben ik al een keertje op stel en sprong de bosjes in gedoken, omdat er een grote groep pubers vanuit bet blinde niks rakelings langs me heen galoppeerde. Op een smal pad. Even later ziet Heks hen linea recta terug rennen naar de baan van Leiden Atletiek.

‘Het mag, omdat het kinderen zijn,’ schreeuwt 1 van de begeleiders hevig hijgend in antwoord op mijn protest. Er liepen ook genoeg volwassenen tussen voor een besmetting. En kinderen kunnen het virus toch gewoon overdragen of ben ik nu gek?

Heks is als de dood om op de valreep toch nog Corona te krijgen. Mensen letten helemaal nergens meer op. Afgelopen week stuit ik bijvoorbeeld op een grote bijeenkomst rondom ons nationale kleutertje Baudet. Hij legt blijkbaar bloemen bij Molen de Valk. In een laatste poging nog wat kiezers binnen te harken. Geen idee of het gelukt is, want ik mijd het nieuws al een paar dagen.

Het plein wemelt van de mensen en agenten. Mondkapjes? Nooit van gehoord. Ik kan mijn ogen niet geloven. Gelukkig zit ik in mijn auto. Je zult er maar per ongeluk in verzeild raken!

Gisteren schrijf ik een mail naar de atletiekvereniging. Een ultieme poging om wat verstand in die nietsontziende sporters te krijgen. En ik krijg zowaar een goede reactie! De voorzitster van de vereniging stuurt een uitgebreid excuus. Ze gaat uitzoeken welke groep zich niet aan de Coronaregels houdt. Ook zegt ze toe actie te ondernemen. Tot slot wil ze een bloemetje komen bezorgen….. Goedmakertje voor de schrik.

Ik zou liever zien, dat de atletiekverening gewoon zou hardlopen op hun prachtige atletiekbaan. Aerosolen vliegen met gemak 8 meter door de lucht, dus veilig sporten op die smalle paadjes van het Leidse Hout is gewoonweg onmogelijk. Met zingen heb je hetzelfde probleem. Mijn koor zingt al een jaar online. Geen bal aan natuurlijk, maar we moeten nu eenmaal allemaal inleveren in deze ellendige tijd……

 

 

 

Yes, yes, yes, Heks gaat op reis met de Oriënt Express. Reken maar van Yes. Als de Grote Verdoving voorbij is. Als we door een vaccin wakkergekust, geheel ontwaakt, naakt voor de goden staan. Valt er dan wat te kiezen?

‘Wat ga jij stemmen? Mag ik dat vragen?’ informeert de man met hond tegenover me. In een Leids park. Op een suffe donderdag. Mijn gesprekspartner is een Wappie. Ik vergeet steeds, dat zijn charmante warhoofd vol complottheorieën zit. Een normaal gesprek valt eigenlijk niet met hem te voeren, leert de ervaring.

Sowieso lijkt een verbale poging tot uitwisseling met hem totaal niet op een gesprek. Hij begint al snel allerlei kretologische onzin te debiteren. Op een licht schreeuwerig geluidsniveau. Heks houdt het nooit lang uit met hem. Ook vandaag probeer ik te ontsnappen, maar er is geen ontkomen aan.

‘Ik mag niet stemmen, omdat ik geen Nederlands paspoort heb,’ blaat hij opgewonden verder, ‘maar als ik zou kunnen stemmen, werd het Forum voor Democratie!’ Daar staat Heks dan toch weer van te kijken. Serieus? Meen je dat nu? Ik heb nog nooit zo’n zotte Forum stemmer in het wild ontmoet…..

‘Thierry Baudet is toch zo geweldig, bladiebla,’ ratelt Wappie recht in mijn gezicht. Ik heb mijn scootmobiel al drie keer verplaatst, maar de man blijft mijn veilige cirkel met voeten treden. Ik rijd maar weer een stuk naar achter.

‘Ik ben echt blij, dat je niet mag stemmen,’ geef ik hem streng zijn vet, ‘Baudet is een ongelofelijke idioot. Ik ben lid van de Facebookgroep Baudet legt ergens bloemen. Kunnen we nog een beetje lachten met zijn allen om die kwezel. Is hij toch nog ergens goed voor.’

‘Niet dat hij iets klaar gaat maken, hoor, met de verkiezingen. De zotteklap heeft zichzelf zo oneindig belachelijk gemaakt de afgelopen winter. Geen weldenkend mens gaat nog op die gek stemmen….’

Ja, de verkiezingen. Heks baalt ervan als een stekker. Weer jarenlang die KutRutte voor de boeg. Bovenaan in de peilingen. Schaamteloos zit hij leuk te doen in koffietijd en andere suffe televisieprogramma’s. Die domme dozen van koffietijd gaan gewoon mee in zijn frivole geëikel. Leuk voor al die slachtoffers van de toeslagenaffaire.

Meestal vrouwen, omdat zij, zo is uit onderzoek gebleken, de toeslagen regelden en ervoor tekenden. Waardoor ze onterecht als fraudeur werden bestempeld. Komt die Ruttekutte in hun televisieprogramma ook nog eens de lolbroek uithangen…..

Heks kijkt nooit naar Koffietijd. Ik verneem in een ander programma over de praktijken van Quinty en Loretta. Brrr.

Rutte moet oprotten. Rutte moet weg. Geen VVD meer. Geen asociale zakkenvullers meer. Geen regenten meer aan onze centen. Geen VOCpraktijken meer, waarvoor de gehele Nederlandse bevolking zich dan eeuwen later naar Jan en Alleman moet verontschuldigen……..

Heks gaat haar laatste levensfase in en dat is maar goed ook. Mijn eeuwige idealisme is gesmolten als sneeuw voor de zon de afgelopen jaren. Ik zie de mens nu voor wat hij of zij is. Dom. Inhalig. De plaag van deze blauwe planeet. Onze Grote Moeder. Die we verachten en verkrachten…..

Maar goed, je kunt er natuurlijk ook om lachen. Om al dat gekonkel de laatste weken rondom de Coronaregels. Nog eventjes snel punten scoren bij de ongeduldige bevolking met versoepelingen links en rechts, ook al lopen de cijfers gezellig op.

Heks zit dan ook vaak te lachen voor de televisie tijdens het journaal. Ook bescheur ik me met enige regelmaat om de idiote berichten in de krant. Echt. Uit lijfsbehoud.

Ach, ik ben al te lang niet eens een keertje lekker beetgepakt. Ik zie zelden iemand. Op zondag wandel ik vaak met Annabel. Gelukkig. Dat wel. Dus ik spreek niet alleen maar Wappies met honden, die me achtervolgen met hun complottheorieën.

Ook laat Steenvrouw zich met enige regelmaat testen op Corona. Niet dat ze klachten heeft. Ze doet dit, zodat ze mondkaperij bij me op de kopie kan komen. Heks vindt haar dubieuze praktijken hilarisch. Daar zijn die testjes vast niet voor bedoeld! Maar wat is het gezellig om weer eens onbezorgd kletspraatje maken aan de keukentafel……

Ook heb deze week een mooie aquarel gekregen van mijn buurvrouwen. Een paar lieve studentes, bij wie ik sinds kort mijn krant in de bus gooi, als ik em uit heb. Vaak na louter kruiselings lezen….

En ik ben weer een leuke vent tegen gekomen van 95. Een oude schoolmeester. Hij is zeer kwiek, fietst nog vrolijk in de rondte. Het is een bezig baasje. Zo organiseert hij bijvoorbeeld speelgoedtentoonstellingen in oude kastelen.

Heks heeft een mooie tekening van hem gekregen. Zomaar spontaan. Midden op straat. Van de Oriënt Express.

Magiër plant dromen in mijn hoofd. Wat wordt me beloofd? En wat geloof ik?

Daar zou ik nog wel eens een keertje mee naar Wladiwostok willen reizen. Het zit er voorlopig niet in, maar wie weet ooit!

Als de verdoving is uitgewerkt. De mondiale Coronaverdoving.