‘Wat krijgen we nou? Waar doen we het voor? 1100 euro? Lik m’n oor! Heks gaat op zoek naar een goedkoop type, om me af te helpen van een paar pestpoliepen. De methoden modern, de prijzen vaak straf, symptomen spontaan verdwenen……, ben ik na mijn zoektocht terug bij af!

Afgelopen maandag krijg ik een verwijsbrief van de dierenarts. Ferguut heeft last van een oortje. De dierenarts heeft het onlangs schoongemaakt. ‘Ik geef je een pijnstiller mee, maar als hij er over een week nog last van heeft, moeten we wellicht verder kijken….’ ze aarzelt een beetje. Ik heb geen idee waarom.

Nog niet……

‘Het zou wel eens een poliep kunnen zijn, maar ik heb niet de middelen om die diagnose te stellen,’ Heks hoort niks raars, ‘Misschien moet er een KNO arts naar kijken….’

Naar kijken, naar kijken….? En dan?

Hangend oortje kan duiden op poliep….

Na een week vindt de panter het nog steeds niet leuk als ik aan zijn oor zit. Hij reageert gelukkig niet meer zo heftig als eerst. Wel eet hij weer beter, hij is weer een beetje aangekomen na zijn eenzame opsluiting, niet eens met water en brood, in het leegstaande gebouw hier in de straat. Als ik een paar dagen later overleg met de dierenarts besluiten we toch eens verder te kijken.

Met de verwijsbrief in de hand bel ik naar een praktijk in Rijswijk. Dezelfde club, waar VikThor zijn bionische poot aan te danken heeft. Kundig, maar peperduur. VikThor is verzekerd, maar mijn katten lopen onverzekerd rond. Ze hebben zelden iets, behalve de panter. Hij is al zo vaak in de problemen geweest door zijn zotte avonturen.

Raar hangoogje kan duiden op poliep

‘Mijn kat heeft misschien een poliep in zijn oor. Ik wil graag, dat er eens iemand naar kijkt, mijn eigen dierenarts heeft niet de apparatuur om zo diep in de gehoorgang te komen…’ begin ik mijn verhaal.

Het meisje aan de andere kant lijkt niet goed te begrijpen, waar ik het over heb. Schutterig staat ze me te woord. Met moeite trek ik de juiste informatie uit haar. Met name de kosten interesseren me. Ik wil een idee hebben, waar ik aan toe heb voordat ik mijn schatje door hen laat behandelen. ‘Het eerste consult is 120 euro. We maken dan eerst een CT scan. Dat is nog eens 1100 euro. Daarna gaan we……’ Heks schrikt zich een ongeluk.

Een CT scan? 1100.00 euro? Om te kijken of er wellicht een poliep in dat kattenoortje zit? Geen denken aan! Zijn ze helemaal van de pot gerukt? Alsof je met een kanon op een mug schiet. ‘Dat ga ik echt niet doen, mevrouw, ik kijk nog eens verder. Twintig jaar geleden waren er ook poliepen in oren van katten. Toen werden ze ook verwijderd. Zonder CT scan…….’

Ik leg de hoorn op de haak.

Vervolgens bel ik met Utrecht. Het universitaire veterinaire gebeuren, waarover ik altijd allerlei zeer wisselende verhalen hoor. Zij zullen toch wel normale tarieven hanteren?

©Toverheks.com

©Toverheks.com Geen hang-oog of hang-oor te bekennen bij mijn panter……

‘We beginnen met een CT scan, de goedkoopste is een beperkte scan van 850 euro. Misschien dat we het daarmee redden. Dan volgen er nog….’ Heks luistert de rest niet af. Ja, Utrecht is iets minder extreem met de prijzen, maar het is nog steeds van de gekke. Wat mankeert die mensen? Je wordt toch dierenarts uit roeping? Niet om een vette bolide te kunnen rijden?

‘Ik heb hier op een forum een verwijzing naar een praktijk in Beneden Leeuwen gevonden,’ roept mijn rechterhand Rozenhart door de telefoon, ‘Zij weten blijkbaar raad met poliepen in kattenoren….’

Heks belt met de praktijk. ‘Wij maken geen gebruik van een CT scan. Wij kijken met een piepklein cameraatje in keel en oor. Dat kost zeker geen 1100 euro. In de verste verten niet. Maar het fijne weet ik er niet van, de dierenarts belt u vanavond om te overleggen….’ Kijk, dat klinkt hoopgevend!

Die avond spreek ik uitgebreid met een geweldige ouderwets bevlogen dierenarts uit Beneden Leeuwen. Zij krijgen heel veel mensen uit het hele land, die zich een ongeluk zijn geschrokken van de prijzen bij de gespecialiseerde dierenklinieken her en der.

‘U slaat de spijker op de kop, mevrouw, vroeger werden er ook poliepen verwijderd, zonder CT scan. Maar de prijzen, die u noemt verbazen me ook heel erg. Zo’n scan zou hooguit 400, tot misschien 600 euro bij een meer uitgebreide scan, mogen kosten. Wat een prijzen….’

‘Wij kijken met een klein cameraatje in het oor. Je kunt gewoon door het trommelvlies heenkijken bij een kat. Als er een poliep zit, zie je dit en dat, zus en zo…’ legt de man geduldig uit, ‘We kunnen ook in de keel kijken. Als we eerst foto’s maken, daarna nog met de camera kijken, dit en dat , zus en zo, dan kom ik op hooguit 360 euro voor de diagnose….’

Hooguit. Misschien zijn de röntgenfoto’s voldoende bewijs voor de aanwezigheid van een poliep.

Zo. dat is wel eventjes andere koek.

Hoe komt het toch, dat er zoveel klinieken zijn, die van die wauwse prijzen hanteren?

‘Er is een club uit Denemarken, Anicura, die alle dierenziekenhuizen in Nederland op koopt. Vervolgens drijven ze de prijzen op. En dan krijg je dit soort wantoestanden…..’ vertelt een dierenarts me. Mensen kunnen hun beestjes niet meer laten helpen. Tenzij je stervensrijk bent of goed verzekerd. Wat ook peperduur is. Heel kwalijk…..

Ja, schokkend. Wat is de wereld toch ruk. Wat zijn mensen toch hebberige ellendelingen. Goddank zijn er nog ouderwetse dierenartsen. Er zit er ook eentje in Oegstgeest. Hij haalt hoogstpersoonlijk poliepen weg. Tenzij het te gecompliceerd is. Hij zal in elk geval een diagnose kunnen stellen. Zonder dure apparatureluurs.

‘Ik ga eerst eens naar die man in Oegstgeest. En dan indien nodig naar Beneden Leeuwen. Maar weet je wat het gekke is, Rozenhart? Die zwarte heeft helemaal geen last meer van zijn oor. Ik kan er gewoon aan zitten frutten en hij vindt het helemaal best. Misschien kwam die irritatie toch gewoon door die prop in zijn oor. Ik kijk het nog maar eventjes aan….’

Kom ik met de schrik weg. Ik besluit echter wel wat geld opzij te zetten. Voor het geval dat…….

‘Ach, bij ons in Californie kost een gewone röntgenfoto al 500 dollar minimaal. Als je je neus bij de dierenarts naar binnen steekt ben je sowieso 90 euro verder…’ mijn nieuwe vriendin uit de States relativeert mijn ervaringen. Ze vertelt nog even verder over hoe het mogelijk is, dat in die rijke staat zoveel mensen dakloos zijn. Omdat huren, eten, zorg niet te betalen zijn.

‘We zijn de rijkste staat van de VS en hebben de meeste daklozen. Ja, dat is ook echt verschrikkelijk,’ besluit ze haar verhaal. Zo zie je maar. Het kan altijd allemaal veel erger. De Verenigde Staten, ons grote voorbeeld van hoe het niet moet. Die bananenrepubliek. Helaas apen we hier, sinds jaar en dag, alles van hen na.

©Toverheks.com

©Toverheks.com En wat vindt Ferguut er allemaal van? GAAP!!!!

 

Rust in Huize Heks. De hondenbaby heeft last van haar buikje. Heks heeft ook al iets verkeerds gegeten. En Snuitje met haar lieve snoetje piest zich nog steeds straffeloos een hoedje…… Maar niet langer in mijn bed!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Deze week doen we het rustigjes aan. Heks en haar beestenbende. De kleine heeft last van haar dikke puppenbuikie en Heks voelt zich ook niet al te jofel. Mijn buik is ook van slag. Na een afhaalmaaltijd, toevalligerwijs. Rommelig en pijnlijk. Het kan ook toeval zijn. Maar hoe dan ook, lekker is anders.

Afgelopen nacht ren ik dus weer door de steeg met mijn piepende pup. Groggy van de slaap. Jas en laarzen haastig aangeschoten over mijn pyjama. Tot twee keer toe maakt mijn monstertje me wakker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het blijkt nog loos alarm te zijn ook. Ze heeft wel last van haar buikje, dat wel, maar er komt niks meer uit haar schattige poepgaatje. Leeggescheten als ze is geraakt gisterenavond laat. Op de vloer van mijn woonkamer…….Meuh.

Rustig aan. Dan breekt het lijntje niet.

Dan is er nog Snuitje. Mijn oude katje met nierfalen, voor wie ik alweer anderhalf jaar onder een plastic tafelkleed slaap. Omdat ze af en toe in bed piest. Sinds enige tijd heeft ze last van elektrische schokjes in haar lijfje. Ik maak een keertje mee, dat ze een korte epileptische aanval heeft. Goh.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Sinds de schokjes is het ongecontroleerde piesen enorm toegenomen. Soms een week helemaal niks, dan opeens dagenlang achter elkaar ellende. Afgelopen week piest ze om de dag de hele boel onder. Dinsdagnacht zelfs tot twee keer toe in 1 nacht: Alle dekbedden en onderlakens zeiknat.

Ik was me een ongeluk, loop vloekend en scheldend midden in de nacht de boel te verschonen. Met mijn halvezolige lijf. Slaap op een ruwe handdoek, omdat de onderlakens op raken. Baal als een stekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En ik word ook boos op mijn oude katje. Mijn lijf wordt boos. Het slaat natuurlijk nergens op. Alsof mijn oude blinde schatje het expres doet. Toch moet er iets gebeuren. Ik moet ook aan mezelf denken…..

Snuitje ligt altijd op schoot als ik televisie kijk. En ze kruipt graag bij  me onder de dekens, voordat ik in slaap val. Haar uit bed verbannen is geen optie. Maar ik kan haar bezoeken wel beperkten en controleren.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks zet de stoffen bench in haar slaapkamer, met daarin een schone bak, een lekker kleedje, wat fris water en een halve haring. Of een tartaartje. Snuitje gaat nu grote delen van de dag in haar eigen hok. Als ik televisie kijk, zit ze gewoontegetrouw op mijn schoot.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar als ik’s nachts de dekbedden loswoel, waardoor de tafelkleden verschuiven, kan ze geen kwaad. Word ik niet wakker van een warme plas op mijn borstkas. Of een natte plek in mijn nek. Of een droge drol naast mijn boze bol…..

Waarom heb ik dit niet eerder bedacht? Ja, dat is inderdaad een goeie vraag.

Vannacht slaap ik eindelijk weer eens zonder plastic afdekzeil. Geen klammige dekbedden na een zweterig nachtje. Verrukt gooi ik de dekens van me af, als ik het warm krijg. Zonder dat ik daar later spijt van krijg, omdat mijn kat het losgewoelde beddengoed benat. Ik woel en draai. Gooi mijn rusteloze benen in de lucht. Ha, lekker.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eind van de middag wordt VikThor ook plotseling ziek. Hij kotst systematisch de hele woonkamer onder, net als we terug zijn van een wandeling in het Leidse Hout. Het is me intussen duidelijk: Hondengriepje houdt huis in Huize Heks.

Nu lig ik alweer lekker in bed te dweilen met de hondjes en Snuitertje. Tafelkleden dekken alles af. Een rustige dag. Ik hoef bijna niks. Alleen nog een piepklein rondje met de hondjes. En dat is maar goed ook.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Op televisie nu eens geen gezwets.

Vorige week zie ik een leuk programma op televisie. Het gaat over buitenbeentjes. Mensen, die een beetje anders zijn. Medemensen, die niet doorsnee denken of handelen. Zo is er bijvoorbeeld een man, die nooit eet. ‘Ik leef van prana,’ zegt deze volstrekt normaal en gezond ogende kerel.

Vroeger was hij bodybuilder. At hij 5000 calorieën op een dag. Van het meest belastende soort: Vlees, vlees, vlees….. ‘Hij heeft in die jaren genoeg gegeten voor drie mensenlevens…’ mijmert Heks achteraf.

Heks zou ook wel op prana willen leven. Nooit meer boodschappen in huis halen. Niet elke dag zorgen om een maaltijd op tafel te krijgen. Lijkt me heerlijk.

Ik ben er wel eens dichtbij geweest. Jarenlang deed ik vier tot acht vastenkuren per jaar. 10 dagen helemaal niks eten. Ik knapte er altijd geweldig van op. Aan het eind van de kuur had ik bergen energie en helemaal geen buikpijn meer.

Sinds ik LDN slik lukt het vasten me niet meer. De motivatie is weg. Ik krijg die knop niet meer om. Vroeger zei ik gewoon tegen mijn lijf ‘We gaan vasten…’ en dan gebeurde er iets in me, waardoor het heel gemakkelijk ging. Sinds LDN droom ik ook nauwelijks meer. Het is een fijn medicijn, maar het vraagt wel offers.

De prana-man kijkt in de camera met hele zachte lieve ogen. Hij heeft helemaal geen vijanden meer in deze wereld. Planten en dieren hebben niets te vrezen van de man. Of zouden al die levensvormen nog boos zijn over zijn absurde dieet in zijn jonge  jaren?

Het is namelijk niet gauw goed.

Dan komt er een dame in beeld met een roodgeverfd gezicht. Ze heeft haar mooie snoetje beschilderd met menstruatiebloed. ‘Ik wil gewoon een ander geluid laten horen,’ verklaart deze beeldschone deerne. Ha, Heks spits haar oren. Het heeft me altijd gestoord, hoe er met het heilige vermogen van ons vrouwen om een kind te baren, wordt omgesprongen.

Menstruatie is vies, slecht, moet verborgen worden……. Mannen zijn er als de dood voor. Maar ook alle vrouwen balen er altijd van. Die mindere dagen. Waarop je geen bal presteert, terwijl je bloedt als een rund. Op je schunnige schaamplek. Waarbij je kunt doorlekken en dat is gênant.

Weggestopte periode, met een zwart kloffie aan de supermarkt in, onzichtbaar menstrueren met snijkoek in je kleren. Met zijvleugels. Met superabsorberende kwaliteiten. Je kunt er alles mee doen. Gewoon alsof er niks aan de hand is…..

‘Ik had altijd enorm veel last van mijn menstruatie. echt over de grond rollen van de pijn in mijn buik…… Maar sinds ik mijn leven heb aangepast rondom mijn cyclus, geniet ik juist enorm van die dagen. Wij vrouwen leven als mannen. Vijf dagen presteren en dan twee dagen vrij. Maar eigenlijk zouden we naar ons eigen lijf moeten luisteren. Ik doe het bijvoorbeeld veel beter op drie weken aan de bak en dan een week rust….’ aldus deze bijzondere dame.

God ja, Heks herinnert zich hoe er in haar progressieve omgeving altijd ophef was over culturen, waarin de vrouw tijdens haar ‘dagen’ onrein was en met lotgenoten in een tent buiten de gemeenschap werd geacht te bivakkeren. Bezopen vonden we dat……

Terwijl het eigenlijk best fijn zou zijn. Zo met je zusters in een kringetje op de Grote Moeder zitten vloeien. Ondertussen roddeltjes uitwisselen over je onmogelijke vent en je bloedjes van kindertjes. Even niks moeten. Even geen stress.

Heks heeft enorm gerouwd, toen het einde verhaal was met mijn cyclus. Maandenlang heb ik gehuild bij elke klassieke tamponreclame. Of reclames van voorbij vliegende maandverbanden met van die hedendaagse zijvleugels. Een fenomeen, dat heksen natuurlijk enorm aanspreekt. Ik was helemaal niet blij, dat het voorbij was. Dat opoe niet meer op bezoek kwam. Dat de vlag niet meer uit hing. Verre van.

Heks heeft ook nooit geklaagd over haar cyclus. Ik was blij, dat ik haar had. Ik heb nooit de pil geslikt, een afschuwelijk middel, dat die cyclus rigoureus om zeep helpt. Ik heb altijd weerstand tegen dat middel gevoeld.

Om me heen gingen de dames massaal aan de hormonen in de wilde jaren 70 en 80. Ze kwamen gemiddeld tien kilo aan en hadden opeens altijd hoofdpijn. ‘Door de pil raak je je wisselende stemmingen kwijt. Je krijgt gewoon je middagstemming, maar dan bij voortduring. Als je toevallig geen middagmens bent, heb je pech….’ heb ik eens een arts horen oreren.

‘Vrouwen zijn maar een hele korte periode per maand vruchtbaar,’ zegt de jongedame in het programma, ‘Het is door de levensuur van het zaad van de man, dat je meerdere dagen zwanger kunt worden. En dan slikken wij de pil? Met al die gevaren en bijverschijnselen? Met al die verhoogde risico’s?’

Ja, het heeft Heks ook altijd verbaasd. En zelfs die pil is niet 100% veilig. Er worden vrouwen zwanger, ondanks de pil.

Ik zou zeggen: ‘Leg een knoopje in de gemiddelde lul, doe een regenjasje aan, doe eens iets anders dan neuken, stop met ejaculeren….’

Want ja, dat kan ook. De derde persoon in dit televisieprogramma is masturbatbietherapeut. Kreunend en steunend vertoont hij zijn kunsten. Heks kan het nauwelijks aanzien, hoezeer ik zijn inspanningen om dit taboe te doorbreken ook waardeer.

De interviewer zit met zijn handen tussen zijn knieën te wringen van ellende, tijdens de vertoning. Het is gewoon geen prettig gezicht, hoe fijn het ook is om te doen.

‘Ik begin elke ochtend met een flinke masturbatiesessie. Daarbij raak ik mijn hele lichaam aan. Ik werk ook met ademhaling en energie. Daar raak ik helemaal opgeladen van, zo ga ik de dag in. Ik ejaculeer overigens nooit……’ de man is jarenlang in de leer geweest bij diverse meesters. En nu onderwijst hij het geleerde aan zijn mannelijke leerlingen.

Het is een prettig tegengeluid in deze tijd van pornografische misvorming van de lustbeleving. Je eigen lichaam kennen. Weten wat je prettig vindt. Je bewust worden van seksuele energie. Eens ophouden met dat geëjaculeer in je peer, dat gespuit in je fruit.

Ik denk, dat het de wereld goed zal doen. Dat het mannen redt van hun gemiddelde rukfuck. Dat heel veel vrouwen er geweldig van zullen opknappen. Van zo’n man dan. Zo’n man, die iets kan.

Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Die mensen in dat programma zeggen helemaal niks geks!

 

 

 

 

Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart. Maar werkt het ook bij angst en woede? Beter een beetje humor er tegenaan gooien. Lachen is overal goed voor. En: Er kleven ook positieve aspecten aan dit Corona tijdperk. Met name voor mensen met een kloterig immuunsysteem…….

Langzaamaan duiken er meer bemondkapte mensen op in het straatbeeld. Het zijn niet langer slechts oude dametjes op Ebikes, een incidentele razende heks op bezemsteel, verdwaalde toeristen of buitenlandse studenten. Ook gewone huis-tuin-en-keuken medelanders doen soms zo’n kopvod om hun toeter. Ik heb zelfs iemand zwaar op z’n Leids horen glibberen, niet gehinderd door dit beschermingsmiddel.

Ja, het gaat de goede kant op. Zeker voor het virus zelf. In dit tempo hebben we de besmettingsgraad binnen twee jaar terug gebracht naar een acceptabel niveau. Het schijnt dat zeker 85% van de bevolking zich min of meer aan de regels wil houden. Hoera!

Dat betekent nog altijd, dat 15% van plan is om zich nergens iets van aan te trekken. En dat is een flink percentage.

Maar laten we het positief blijven benaderen. wat kunnen die 15% nu eigenlijk aanrichten met hun gekwijl en gesnotter? Heel veel natuurlijk. Het blijft dweilen met de kraan open, zolang die groep zich anti sociaal blijft opstellen.

‘Wij Nederlanders zijn nu eenmaal heel eigenwijs,’ glimt een marktkoopvrouw trots, als ze wordt geïnterviewd over dit onderwerp op televisie. Het interesseert haar geen bal, wat die eigen wijsheid teweeg brengt. Is het wijsheid? Of heeft het mens stro in haar kop?

‘Ach, we hebben die mondkapjes maar verplicht gesteld om het duidelijk te krijgen,’ de baardaap van het RIVM debiteert zijn zoveelste stompzinnige uitspraak. Hiermee ondermijnt hij bij voorbaat willens en wetens het eventueel positieve effect van de mondkapjesplicht.

Waarom zou je je er in godsnaam aan houden, als een gezaghebbend figuur, het hoofd van de RIVM, het dragen ervan zo belachelijk maakt? Misschien wil hij zijn stoffige baard niet afscheren? En zijn die dingen gedragen in combinatie met schaambaard niet effectief? Ik doe maar een gooi….

Waarom is die man niet ontslagen? ‘Mondkapjes zijn gevaarlijk,’ roepen, alleen maar omdat er een tekort dreigt? Die man heeft heel wat onnodig besmette mensen op zijn geweten met die rare uitspraken. Zo niet erger…..

Ik kan het maar op 1 manier verklaren: Hij heeft dat moeten zeggen indertijd van Ruttekutte, die kon met zoiets stoms zelf niet aankomen natuurlijk! Tijdens zijn zogenaamde ‘intelligente lockdown’.

Ook zo’n bezopen begrip. Ik heb er nooit iets intelligents aan kunnen ontdekken. Het hele beleid staat sinds het begin bol van de stompzinnigheden. Het komt allemaal aan op ons gezond verstand, maar we zijn te stom om een mondkapje juist voor te doen tijdens de intelligente lockdown.

En nu houdt diezelfde Tutterutte de hand bovens s’mans baardige hoofd. Het verhaal zelf heeft intussen ook een baard.

Alle gekheid op een stokje, er zijn ook zeer positieve effecten van de Coronacrisis te bespeuren. Met name bij mensen met een waardeloos immuunsysteem, die het geluk hebben dit sluwe virus nog niet te hebben opgelopen.

‘Ik heb in geen tijden zo weinig griepjes gehad als het afgelopen half jaar,’ vertrouwt de Grote Vriendelijke Reus me onlangs toe. We staan buiten op flinke afstand van elkaar te klessebessen.

‘Ik heb dezelfde ervaring,’ roept Heks enthousiast, ‘Vlak voordat de pandemie begon, had ik een vaag griepje te pakken. Dat heeft een tijdje doorgesudderd. Daarna helemaal niks meer, tot ik een paar maanden terug weer een vaag virus op loop. Geen Corona, dat heb ik laten testen. Ook dit virus waart zoals gewoonlijk een tijdje rond in mijn lijf. En dat is alles….’

‘Normaal gesproken weet ik precies wat er zoal heerst, omdat ik alles op viraal gebied altijd mee pik. Zomer en winter. Ik heb elke maand wel een paar kleine gemene bezoekers, die de deur maar niet uit willen. Behalve dit jaar. Nog nooit zo weinig griep gehad, als de afgelopen periode. Ik ga die anderhalve meter, handgel en mondkapjes  gewoon handhaven in de toekomst!’

Het is natuurlijk wel zo, dat ik ondanks alle moeite en inzet toch een virusje heb opgepikt. Dat geeft ook te denken. Niet iedereen in mijn omgeving is voorzichtig helaas. Gelukkig hadden de onvoorzichtigen gewoon griep en geen Corona……. Maar je moet echt zo verschrikkelijk uitkijken, dat blijkt.

Ja, Heks, zemel maar lekker verder over die stomme kut Corona. alsof dat iemand interesseert. Zelf lees je helemaal niks meer, dat daarover gaat…..

Vandaag weer een wildvreemde thuiszorg over de vloer. Mijn vaste hulp laat het steeds afweten, omdat zijn vrouw telkens op Corona moet worden getest…….

‘We moeten het niet krijgen, Heksje, want hoe komen we er uit?’ zegt mijn zuster gisteren aan de telefoon. Ik belde de Don en zij pakte aan. Mijn telefoon doet af en toe de raarste dingen. Maar wat leuk om elkaar zo onverwacht te spreken!

‘Verpleeghuis vrees ik, als ik het al overleef…’ brom ik somber, ‘Pas maar goed op, zusje…..’ Niet zo gemakkelijk met een partner in het onderwijs, een thuiswonende dochter werkzaam in de verpleging en een eveneens thuiswonende zoon, die met kinderen werkt….

Dan zit ik hier betrekkelijk rustig. Zo lang ik binnen blijf. Zo lang ik niet de straat op ga. Niet te doen natuurlijk, met een paar hondjes…..

 

 

 

Pup op je kop, als muts, wat een mop. Ik zou er bijna toe besluiten, want Heks moet toch naar buiten! Agressie en stress, overal en alom. Corona, Corona, maakt dit virus ons soms dom?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Dat het allemaal maar mag. Dat het allemaal maar kan….’ Heks zit voor de televisie. Een actualiteitenprogramma. Het gaat over de Amerikaanse verkiezingen. Hoe die fijne republikeinen er voor proberen te zorgen dat de democraten niet kunnen gaan stemmen. Huh? Een democratie, waarin men probeert om mensen te verhinderen om hun stem uit te brengen?  Gestoord. Idioot. Volstrekt bezopen.

Maar ja, what ’s new? In die bananenrepubliek, dat derde wereldland. Dat land, waarin je het volgens recent onderzoek als kind heel slecht hebt over het algemeen…. Ze staan in de top 3 van de wereld, wat dat betreft……. Je kunt er alles van verwachten. Behalve rechtvaardigheid, gelijke kansen en een eerlijk debat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dat land wordt sinds jaar en dag geregeerd door een stelletje rasnarcissen. Met kleine tussenpozen. Als er een keertje een mens aan de macht is, zoals tijdens Obama. De structuur van die maatschappij is geheel conform de gemiddelde…. ja wat? Waar kun je zoiets nu mee vergelijken? Een dictatuureluurs? Een politiestaatapparaat?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een democratie is het in elk geval niet. Daarin zouden zulke praktijken verboden zijn. In een democratie telt elke stem. Mensen, die dat proberen te verhinderen moeten de bak in wegens hoogverraad.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Nu hoort die dikke president natuurlijk thuis in het gevang. Hij heeft de wet met voeten getreden tijdens zijn schrikbewind. Ook ontduikt hij de belastingen. Stinkend rijk als hij is. Maar die volgevreten proleet zit nog steeds in zijn witte huisje te rochelen.

Nou ja, waar heb ik het weer over? Een terloops oprispinkje, een vieze smaak in mijn mond. En de dag moet nog beginnen.

Heks wil een gezellig blogje schrijven. Maar dat valt nog niet mee. Je moet in elk geval niet de TV aan zetten. Al zeker niet naar een actualiteitenprogramma kijken. Je kunt beter met een pup door de stad wandelen. Alle gezichten gaan open, alle ogen worden zacht, zorgelijke wangen plooien zich in een lach.

Foto©pupSierra 

Foto©pupSierra

De mensen zijn weer zo gestresst, ik ben de afgelopen dagen al een paar keer flink uitgekafferd door een wildvreemde. Mijn pup niet zichtbaar in haar mandje. Zo zonder schattige buffer zijn de rapen snel gaar. Een man op de fiets spuugt een grote klodder mijn kant op bijvoorbeeld. Ik steek net de sleutel in het slot van de voordeur. Als ik verschrikt reageer, gaat hij helemaal uit zijn plaat.

Schuimbekkend en woest schelden fietst hij de straat uit. Ik hoor hem drie blokken verder nog tekeer gaan. Van god los.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ook word ik helemaal verrot gescholden door een bitch in een grote witte dure auto. Kamerbreed staat ze aan het eind van de steeg geparkeerd. Midden op straat, niemand kan er langs. Een vrouw wurmt zich toch langs de auto en vertrouwt me toe, dat de kenau zit te appen. ‘Ze reed net bijna over me heen, het gekke mens. Ik kon nog net opzij springen.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik tik op het raam, om haar te manen nu eens eindelijk door te rijden. Het raampje zoeft omlaag en een witheet blond opgepoetst hoofd begint tegen me te schreeuwen. Ze is niet van plan om te vertrekken, wat denk ik wel! Ze zit niet te appen, hoe kom ik er bij?

Even overweeg ik mijn fiets met kar weer om te draaien, maar ik krijg het niet voor elkaar. Ik heb me klem gereden. Na een nachtje met een jammerende pup, die opeens geen zin meer heeft om met VikThor in de bench te slapen, na een gebroken nacht met een aantal wandelingen door de steeg, na zo’n nacht…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks ploft bijna uit haar vel. De vrouw rijdt nu zelfs naar achteren om me te pesten. Helaas voor haar helpt ze me hiermee uit de brand. Plotseling zie ik een mogelijkheid om me toch tussen de auto en een Leids glibberpaaltje door te wurmen. Soepeltjes glijd ik door de ontstane opening. Niet veel later sta ik pontificaal voor haar auto.

Er heeft zich een hele menigte gevormd. Gespannen volgen ze onze verrichtingen. Ik moet toegeven, dat ik me redelijk triomfantelijk voel, nu ik de vrouw verhinder om de steeg te verlaten. Vrolijk lachend kijk ik haar aan. Ze kan nu zelf geen kant op, tenzij ze pontificaal over me heen walst. Hetgeen ik bepaald niet uit sluit, als ik haar opgewonden kop weer zie verschijnen. Naast haar auto deze keer.

Wat zich dan ontvouwt, daar lusten de honden geen brood van. Daar is geen puppenkruid tegen gewassen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het gekke mens is uitgestapt. Ze staat van alles te schreeuwen. Zoals, dat ze niet zit te appen. Nee, nu niet meer, dat zie ik ook wel. Dan begint ze me te beschuldigen, dat ik haar auto heb bekrast. Hetgeen niet zo is. Maar misschien zit er een oude kras ergens en wil ze me die in de maag splitsen….. Heks wacht het niet af.

Even later sta ik trillend in een park, Freya heeft een date met een andere pup. Haar grote vriendin Sierra. Het duurt even, voordat ik ben bijgekomen van deze van agressie vergeven gebeurtenis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, de Coronastress is weer voelbaar op straat. Heks vind het echt helemaal niks. Ik herinner me maar al te goed, hoe ik bijna dagelijks door 1 of andere voorbijganger voor hoer ben uitgemaakt het afgelopen voorjaar. Omdat ik voorzichtig ben. Omdat ik mondkapjes draag. Omdat ik besta misschien…..

Ik denk, dat ik pup Freya als een hoedje op mijn kop ga dragen de komende lockdown. Wel zo veilig. Een vrolijke noot nu de nood zo hoog is. Draag ik tot mijn steentje bij aan een opbeurend geluid in deze gestreste tijden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Complottheorieën en snot voor je kiezen. Je hebt niks te kiezen, kiezen of delen? Heks zit zich te vervelen en gaat op pad. Lacht zich te barsten om sluwe snuiter, stout oud mannetje! Het is altijd wat!

Wat een pisweer. Het hele weekend regent het pijpenstelen. Heks is doorweekt tot op het bot na een uitlaatronde met de hondjes. Chagrijnig prop ik de kletsnatte fietskar in mijn berging. Om hem een paar uur later weer tevoorschijn te halen. Voor een nieuwe kledderige kwelronde.

Heks voelt zich ook helemaal niet lekker. een aanval van HPDP (Hier Pijn Daar Pijn) houdt me aan bed gekluisterd, tussen de uitlaatrondes in. De hondjes liggen te stoeien aan het voeteneind. Ik kijk met 1 oog naar de zoveelste trage detective. Af en toe zak ik in slaap. Lang leve de ME, ik doe het er maar mee.

Zondagmiddag knapt het op. Een zonnetje piept tevoorschijn door het grijze wolkendek. De wereld ziet er direct een stuk gezelliger uit. Heks maakt zich op voor een echte ronde op de fiets. ‘We gaan naar het eilandje,’ verklap ik ons einddoel aan VikThor. Het eilandje in het Joppe. Waar egeltjes huizen en fazanten. Een stukje aan zichzelf overgeleverd niemandsland. Vol geurtjes en sporen. Een waar hondenparadijs.

Ik sleep mijn fiets naar buiten. Hang de kar er weer achter. Freya gaat met mand en al in de fietskar. VikThor echter draaft naast mijn bolide, hij moet zijn energie kwijt. Niet veel later tuft de karavaan de Marebrug over. Op de Singel zwenken we af richting Noord. Langs een nieuwbakken grachtje gaat het verder. Bij een hondenuitlaatstrook laat ik mijn viervoeters los.

Een stoer mannetje in een scootmobiel komt me tegemoet. Leren cowboyhoed op zijn snoet. Border Collie aan zijn voet. Ik ken hem wel. Al jaren maken we een praatje met elkaar, maar meestal in een ander park. De man is goed van de tongriem gesneden. Eindeloze verhalen, waar ik me met moeite van los ruk. Doorgaans.

Ook vandaag begint hij te vertellen. Een andere bekende van Heks komt erbij staan. Ook een man met een hondje. Ook hij klets altijd eindeloos tegen me aan. Alleen kan ik met zijn verhalen doorgaans geen bal. Doorspekt als ze zijn met diverse vormen van ‘conspiracy theory’. Iedereen is gek, niemand denkt na. En de hele wereld me dit, me dat. Hij echter heeft alles wel goed in de peiling….

Ik kijk nog eens goed naar laatstgenoemde. Een Amerikaan volgens mij. Het is een hele knappe man geweest in zijn jonge jaren, dat kun je nog goed zien. Maar er is een verslaving overheen gegaan. Substantieel misbruik van het één of ander. Schat ik zo in.

Samen luisteren we naar de oude baas. Hoe hij is klemgezet door een paar BOA’s, omdat zijn gehoorzame hondje los op de treeplank van zijn scootmobiel zat. ‘Twee vrouwen waren het. Er stond er eentje voor mijn scootmobiel en eentje aan de achterkant. Dat was een hele dikke…’ het mannetje gniffelt, als hij er aan terug denkt, ‘Het regende bakken van de hemel, maar ik had  mijn regenpak aan…’

‘Gnehgnehgneh, zij niet,’ vervolgt hij ‘Ze hebben me een half uur klem gezet, omdat ik mij niet wilde legitimeren, ja, ik ben af en toe een beetje stout…’ ondeugend kijkt hij ons aan. De verlopen Amerikaan en Heks zijn geschokt. Een half uur een stokoud mannetje klem zetten in de gietende regen? Hoe durven die BOA-dames het?

‘Toen heb ik wat dingen tegen die dames gezegd, waar ze niet zo blij mee waren.’ Hij vertelt, hoe hij de arme vrouwen er op heeft gewezen, dat iemand een paar jaar geleden op het idee kwam om langdurig werklozen dit soort werk te gaan laten doen.

Ook heeft hij Confucius aangehaald, de grote filosoof. ‘Hebben jullie wel eens een boek gelezen? Kennen jullie Confucius? Nee? Op pagina 243 van dat en dat boek van hem staat, ik citeer ‘Al draagt een aap een uniform, het is en blijft een aap….. Hahahaha,’ hikt hij.

Heks moet ook lachen. Wat een baasje is het toch. Die arme dames hebben vast spijt gekregen van hun actie. Dat kan niet anders. Hij heeft ze goed hun vet gegeven. Oude mannetjes klem zetten in de stromende regen. Toe maar.

Intussen wil ik eigenlijk wel passeren, maar de Amerikaan staat pontificaal midden op het pad. Hij begint een heel verhaal over Corona, de regering, complottheorie hier, complottheorie daar….. Het duizelt me.

‘Je moet goed vitamine D nemen, dus elke dag naar buiten. En C,’ roept hij gezaghebbend, ‘Gewoon je immuunsysteem sterk houden…. Het gaat vooral om je mind. Ja, ik ben nooit ziek. Maar ik had SARS, toen ik in een laboratorium bladiebla, maar ik had gewoon mijn mindset, en toen was ik zo genezen, door mezelf, zo sterk ben ik,  je moet het bestrijden met je mind. Niks aan de hand….’ zemelt hij vrolijk verder.

Even gooi ik wat protesten in de lucht, tegen zoveel stompzinnigheid, maar dat is koren op zijn molen natuurlijk. Ik moet vooral zo snel mogelijk wegwezen…. De oude baas gaat er als een haas vandoor. Blijft hij met mij altijd eindeloos babbelen, met dit heerschap is hij heel snel klaar, valt me op.

Heks maakt zich ook snel uit de voeten, nadat ze nog wat zeer beledigend gedachtengoed naar haar kop heeft gekregen. Over ziekte en jezelf eventjes hupsakee genezen… Wat kunnen mensen toch ongelofelijk dom en bot zijn. Terwijl ze zichzelf juist zo geniaal vinden!

‘Wat een kwibus, VikThor,’ mijmer ik tegen mijn dravende hondje. Ik peddel de stad uit. Langs de Zijl. Langs het Joppe. Tot we bij de brug naar het eilandje zijn. Een klein uur zwerven we over dit geliefde stukje natuur. Helaas recentelijk aangeharkt door natuurbeheerders. Een stel idioten heeft al het struikgewas van het middengedeelte verwijderd, bizar gewoonweg.

Maar er is nog genoeg moois over, gelukkig.

Iedereen mag denken en vinden wat hij of zij wil. Dat is een waarheid als een koe. Democratie betekent niet, dat je maar kunt doen waar je in in hebt. Nog een loeiende waarheid. Het valt me op, dat met deze dingen nogal wordt gesjoemeld de laatste tijd.

Mensen zijn boos op elkaar, omdat ze anders over de Coronaproblematiek denken. Ze krijgen slaande ruzie, omdat ze vanuit een ander standpunt redeneren. Maar je hebt altijd een ander standpunt. Daar ontkom je niet aan. Het gaat om luisteren, om verstaan.

Mensen denken, dat het democratisch is, om iedereen maar zo’n beetje te laten doen waar ze zin in hebben rondom Corona. Wil je bijvoorbeeld met je zieke kop de straat op? Omdat je behoefte hebt aan een frisse neus? Moet kunnen in een democratie!

Ook vind ik het raar dat Ruttekutte zo hamert op onze eigen verantwoordelijkheid en redelijkheid wat betreft handen wassen en afstand houden, maar dat we te stom worden geacht om op een fatsoenlijke en veilige manier een mondkapje voor te doen. Dat is te moeilijk voor de gemiddelde Nederlander….. En daarom zijn mondkapjes gevaarlijk.

Oh ja, ze zorgen ook nog eens voor schijnveiligheid, beweert men dan schijnheilig.

Huh?

Mondkapjes zouden voor mij veel verschil maken. Als iedereen ze zou dragen. Als iedereen dus zijn eigen snot, kwijl en aerosolen bij zich zou houden. Het zou mijn isolement aanmerkelijk verminderen. Ik zou niet meer zo met angst en beven over straat gaan. Dat is mijn standpunt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com HUH?

 

 

 

 

De Zwarte Schaduw, de Panter, Spook, Schim, waar ben je? Schemeren op de drempel, voelsprieten de grond in, tastend langs tuintjes en hofjes… Op zoek naar die schat van mijn hart. Boerenridder Ferguut is weer eens op stap. Verdwijnt….. en verschijnt, goddank, aan het eind van mijn latijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vorige week zit ik op de drempel van mijn huis. Het schemert. De nacht valt zacht. Ik zoek mijn zwarte panter. Hij is er al een paar dagen vandoor. Mijn voelsprieten bewegen door lagen bewustzijn. Raken de tere draden van het fragiele wezenlijke web in mijn kleine heksenbiotoop.

Van alles kom ik tegen. Maar niet mijn kat. ‘Tanneke, Tanneke, met je toverpanneke…’ prevel ik zachtjes tegen een oude vriendin aan gene zijde. Een kattenvrouwtje, net als ik. Een echt heksje ook. Een Indisch heksje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Toen ze nog leefde, ging zij altijd voor me op zoek, als er weer een kat zoek was. Ook voor anderen deed ze dat. Een beetje op dezelfde manier als ik nu. Met haar voelsprieten. Kijkend op haar innerlijk beeldscherm. ‘Ik doe wat prevelementen………’ zei ze dan. Om vervolgens nauwkeurige instructies te geven, waar die kat volgens haar zat………

Alle locale krachten scharen zich achter mijn wens om de panter te vinden. Maar evenzogoed gebeurt er helemaal niks. De panter blijft weg. Elke nacht sluip ik door de buurt en roep zijn naam bij schuurtjes en opslagruimtes. Niks. Geen jammerklacht aan de andere kant van een deur of raam. De Zwarte blijft foetsie……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks wordt er chagrijnig van. Mopperkontig stoemp ik rond. Verdraaid, nu heb ik alle geluk van de wereld met een heerlijke pup en een zalige volwassen hond. Nu ben ik elke dag zo blij als een ei, kijkend naar hun gedartel, rollend over de grond, over elkaar…… Happend en bijtend naar de ander…. Uit pure liefde!

Toen Vikthor pup was had ik hetzelfde probleem. Met een andere kat. Toen was Snuitje zoek. Die is bijna vier maanden op stap geweest. Gehalveerd en uitgedroogd werd ze gevonden door een paar aardige studenten. Goddank belden ze het nummer op de poster hangend aan de Zijlpoort. Mijn snoeterke heeft het maar ternauwernood overleefd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het begin van de week meld ik de panter aan op alle zoeksites, die er te vinden zijn. Posters begin ik nog niet aan, want mijn zwerver weet uitstekend de weg naar huis te vinden. Wel doe ik navraag bij alle panden, waar deuren en ramen open staan. Zoals het museum, de bioscoop……

Niks, niks.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na een week begin ik wanhopig te worden. Waar is hij? Wat is er met hem aan de hand? Hij at niet goed vlak voordat hij verdween. Alsof hij harde brokje niet weg kreeg. Zou er weer een tand of kies zijn uit gemept door die ellendige Bengaal? Of erger. Een tumor in de kaak. Help. Er is iets, maar wat? Zou hij daarom…?

‘Is hij soms weggelopen vanwege je nieuwe pup?’ suggereert een vriendinnetje. Heks heeft er ook al aan gedacht. ‘Een kat loopt echt niet weg, omdat er een nieuw dier bij komt,’ aan het woord de kattenfluisteraar op TLC. Volgens hem is eten een grote motivatie om gewoon naar huis te komen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik zal een rustig plekje voor je maken in de slaapkamer. Waar je geen last hebt van andere katten of die pup…’ sein ik gedachtegoed naar mijn Zwarte Schaduw. Hij is alweer meer dan een week weg. De ellendeling. Heks is ook kwaad op hem. ‘Je bent godbetert ruim 13, mafkees. Kom naar huis. Eikelmans. Gestoorde idioot. Je bent te oud voor dit soort grapjes…’

Dinsdagavond komt Lapje me verwennen met een vrijsessie. Eindeloos geeft ze kopjes. Ze wast mijn hand met haar ruwe tongetje. Altijd als ik me rot voel, komt Leonoor me troosten. Het is de halfzuster van Ferguut. Allebei dochter van Doekie, de kat van Steenvrouw.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Plotseling komt het sinds kort leegstaande gebouw in de steeg op mijn netvlies. Indringend en hardnekkig. Ha, eindelijk informatie!

Opgewonden ga ik naar buiten. Loop om het gebouw heen, koekeloer opnieuw naar binnen door het enige raam, waardoor dat kan. Niets te zien. Geen panter. Maar ik hoor wel, dat er een alarm staat te loeien. Dat zou wel eens door een verdwaalde kat kunnen komen. Gesterkt ga ik naar huis. Morgen zorg ik dat ik dat gebouw in kan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het duurt nog bijna twee dagen, voordat ik daadwerkelijk door het gebouw loop met de beheerder. Het blijkt lastig te achterhalen, wie momenteel het pand beheert. Van het kastje naar de muur en terug word ik gestuurd. En weer heen. en weer terug bij af. Waar dan uiteindelijk iemand een sleutel heeft.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik word gelukkig geholpen door een ongelofelijk aardige vrouw van de gemeente.

De beheerder is eveneens bijzonder aardig: Hij stapt direct in zijn auto, zodra hij van het geval hoort. Samen gaan we het gebouw in, waar inderdaad een alarm staat te loeien. ‘Vreemd,’ de man is stomverbaasd, ‘Alles zit potdicht. We zijn hier anderhalve week terug met een aantal man binnen geweest voor een bouwkundige inspectie…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aha. Toen heeft er dus van alles op gestaan. Mijn panter kan op die manier best binnen verzeild zijn geraakt….. Hoop gloeit in mijn heksenhartje. ‘Ferguut,’ roep ik, schuddend met een bak brokjes.

We checken het hele pand. De binnentuintjes worden aan een minuscuul onderzoek onderworpen. Alle leslokalen, de ruimte waar ik vroeger zat te etsen, waar ik Spaanse les heb gehad, waar ik een tekencursus deed, het theatertje bovenin het pand, waar ik lunchconcerten bezocht ……. Nergens een spoor van mijn monster.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ferguut, Pantertje,’ teem ik, ‘Kom naar huis, ellendeling, liefje, waar ben je? Kom maar tevoorschijn….’

Niks. Geen boerenridder te bekennen. Mijn bakbeest blijft zoek. Nadat we het hele gebouw grondig hebben uitgekamd, laat ik een blik voer achter. En een berg brokjes. Op een plek, die ik vanaf de buitenkant in de gaten kan houden. Misschien duikt hij alsnog op.

De beheerder moet nog iets doen in het pand. Er is een probleem met het alarm.  Als hij het weer aan wil zetten, gaat het direct af. ‘Er moet toch ergens iets open staan, ik ga nog eens goed kijken….’ Zo nemen we afscheid.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Teleurgesteld ga ik naar huis. Ik ben zo moe, ik duik een paar uur mijn bed in. Om een uurtje of acht sta ik eten te maken voor de beestenbende, als ik een bekend geschreeuw hoor in de steeg. Mijn hart maakt een sprongetje. Het zal  toch niet? Ik ruk het keukenraam open en zwabber de boskat opzij. Hij is ook op het lawaai af gekomen.

En ja hoor, de Panter zit op zijn vertrouwde plek onder het keukenraam te jammeren. ‘Ik heb honger, doe die deur open, laat me er in…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks vliegt de trap af en sluit haar monster in haar armen. Oh, wat ben ik blij. Maar de Zwarte is ook blij. De hele nacht licht hij tegen me aan gepakt te slapen. Duwt zijn koppie tegen mijn kop.

Een dag later zit ik met hem bij de dierenarts. Panter heeft moeite met eten. Hij heeft pijn aan zijn rechteroor. Er is iets, maar wat?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat vuil in de gehoorgang, dat heb ik verwijderd, maar de huid is daardoor wel behoorlijk geïrriteerd geraakt …..  ik geef een pijnstiller mee, als het niet over is met een week, moeten we verder kijken. Het zouden poliepen in zijn gehoorgang kunnen zijn. Daar kan ik niet goed bij, dan moet je echt naar een specialist…..’

‘Hij is overigens erg mager, hij moet ook echt wat aankomen….’ Ja, mijn dwaalgeest is een kwart van zijn lichaamsgewicht kwijtgeraakt de afgelopen tien dagen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen vrees ik, dat het inderdaad poliepen zijn. Ik heb me een beetje ingelezen in de materie en die diagnose zou heel veel verklaren. Met een beetje geluk zit hij in de keelholte, zou hij daarom zo moeizaam eten. Zo’n keelpoliep trekken ze er zonder operatie gewoon uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In het de gehoorgang is een ander verhaal. Dan moet Panter onder narcose. Laten we hopen, dat het de eerste variant is. Of toch gewoon een geïrriteerd oor. Wat binnenkort vanzelf over gaat.

Evenzogoed ben ik dolblij, dat hij weer thuis is. Hij heeft wel huisarrest. Dat bevalt hem maar matig. Dezelfde avond staat hij alweer paraat bij de voordeur. ‘Laat me naar buiten, vrouw, ik wil ff op stap…’

Mooi niet, lieve schat. Je blijft binnen, totdat je je weer een stuk beter voelt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wel gek, dat we hem in dat gebouw niet konden vinden, dat alles potdicht zat, maar dat hij toch opeens thuis was achteraf. ‘Weet u zeker, dat er geen schaduw langs uw enkels naar buiten streek bij het verlaten van het pand?’ grap ik achteraf in een app tegen de beheerder.

‘Een spook is het,’ de Don is ook blij, dat zijn favoriete kat weer thuis is, ‘Een fantoom. Oh Heks, wat fijn, dat hij weer is opgedoken. Die ongrijpbare Panter. Ik voel me met hem verwant!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Heks zit in haar bubbeltje. Ze laat de hondjes uit. Praat op afstand in een parkje met andere hondenbezitters. Ziet incidenteel een gemaskerd medemens op het eindeloze levensbal. Vanaf nu dan. Want wat op straat niet lukt, kan wel achter mijn voordeur: Hier regeert Prinses op de Erwt met haar decreet! Dat je het maar weet: Mondkapjesplicht!

Ja, ja, het is een saaie boel momenteel. Opgehokt als we zitten in onze huizen. Wij, de kwetsbaren en halve zolen. De kneusjes. Het dorre hout. Thuis voor de buis. Goed uitkijken met open vuur, potverdikkie Dor Takkewijf, voor je het weet fik je af. Nadat je al maatschappelijk bent afgebrand.

Het Coronabeleid is weer even achenebbisj als afgelopen voorjaar. Aan het begin van de uitbraak hoorde ik dezelfde stompzinnige argumenten als nu voorbij komen. En, net als van het  voorjaar, lopen de cijfers gezellig op. Binnenkort vallen ze weer bij bosje, de vitale kwetsbaren van de ANWB generatie.

Dinsdagavond gaat de bel. Het is de apotheek. Mijn medicatie wordt afgeleverd. Mijn bezwaar ‘Ik wil niet meer bij jullie naar binnen, want niemand draagt hier een mondkapje…’  is gehonoreerd. Stomverbaasd ben ik over al die mensen, die het verrekken om een beschermend lapje over hun ademgaten te trekken. Vooral op zo’n plek. Bizar.

Ja, beschermend. Voor je medemens. Het wil er maar niet in hier in Nederland. Je draagt zo’n ding voor je naaste.

‘Ik ben er op tegen, het is dit en dat, schande….’ krijg ik naar mijn arme hoofd, als ik het ter berde breng in mijn directe omgeving, ‘Bovendien gebruiken mensen ze niet goed, dat is gevaarlijk, werkt averechts, bladiebla….’ alsof ik die baardaap van de RIVM hoor kletsen. Wat heeft die man aangericht?

In de hele wereld zijn mondmaskers aanbevolen, dan wel verplicht, omdat ze helpen de verspreiding van dit virus tegen te gaan, maar in ons land zijn die dingen gevaarlijk. Zelfs de vroegere baas van de RIVM roept al sinds het begin van de pandemie, dat mondkapjes uitkomst moeten brengen. Niemand, die naar hem luistert.

En na driekwart jaar teksten debiteren, dat die dingen niet deugen, komt de RIVM met een verklaring, dat ze dat gezegd hebben, omdat er een tekort was. En nu zit hun malafide geklets ingekankerd in onze maatschappij.

Hier in Leiden, vergeven van zich onsterfelijk wanende studenten, draagt niemand een mondkapje. Op een enkeling na. Op een bezemsteel.

Zelfs sommige behandelaars van Heks doen ze niet voor. Goede vrienden zijn faliekant tegen die ondingen. Ik zit met angst en beven tegenover hen. Want ik moet die kloteziekte echt niet krijgen. Ik wil geen super ME in mijn klep. Mijn immuunsysteem is al van god los sinds een Pfeiffer infectie, dus nog eens een virale opstopper ga ik niet overleven.

En als ik het al overleef, dan zal ik zoveel moeten inleveren, dat het echt niet meer te doen is in mijn eentje op mijn flatje. Dan wordt het verpleeghuis en sondevoeding, omstandigheden, waarin een aantal doorgewinterde ME patiënten al jaren verkeerd. Doorgaans nadat ze de stompzinnige adviezen rondom dit ziektebeeld hebben opgevolgd…..

Ik zeg het nog maar eens: ‘Corona is voor mij potentieel levensgevaarlijk’. Ik zeg het nog maar eens tegen mezelf: ‘Heks, je moet dit niet krijgen. Blijf uit de buurt van je asociale medemens.’

Dat is nog niet zo gemakkelijk. Ik woon midden in een stad. Vol hersenloze studenten en andere gekkies. Soms dans ik eindeloos naar achteren in een park, terwijl een onvoorzichtige gesprekspartner me manisch achtervolgd. Alsof er iets te halen valt! Maar ik ben bang voor wat ze me onbewust proberen te brengen. Wat mankeert die mensen? Waarom houden ze geen afstand?

Het lijkt dus maar niet door te dringen in onze kaaskoppen, dat afstand houden van essentieel belang is. Maar ook andere ontwikkelingen blijven me verbijsteren. Zoals ons koor vol mensen in de risicogroep, dat vrolijk weer gaat repeteren na de zomer. Wel in een goed geventileerde ruimte. En in kleinere groepen van maximaal 40 personen. Ze doen hun best, dat moet ik toegeven.

Maar moet je het überhaupt willen in deze tijd? Ik zie, dat mijn bijna 80 jarige zangmaatje met een maatje meer en stevige hartklachten, gewoon mee repeteert. De schrik slaat om mijn hart.

Heks zou ook best zin hebben, hoor, om weer samen te zingen met mijn geliefde koor. Maar ik doe het niet. Ik repeteer online mee, maar je krijgt me met geen stok in zo’n met aerosolen vol gezongen ruimte.  Hoezeer ik het ook mis.

Intussen is ons koor accuut gestopt, nadat in een ander Leids koor een uitbraak heeft plaats gevonden. Veel van onze zangers, zingen ook in dat koor……..

Ik ga niet op vakantie, ik ga niet uit eten, ik eet niet met vrienden, ik nodig niemand meer uit. Een enkeling komt hier nog, alleen met een mondkapje op. Want ik heb besloten: In Huize Heks is het mondkapjesplicht vanaf nu. En ook behandelaars moeten voortaan zo’n ding op hun kop. Het is een kleine moeite, of je er nu in gelooft of niet.

Corona maakt de wereld transparant. Verbijsterd zie ik, hoe mensen staan te klagen, omdat ze niet op vakantie kunnen, niet uit eten, niet dit en dat…….

‘Lekker belangrijk’, denk ik dan.

Entitled. Dat engelse worden dekt de lading van heel veel onzin, die ik hoor. We denken overal maar recht op te hebben. We zijn al jaren van het padje.

Intussen woon ik in mijn gelukkig bubbel met mijn beestjes. Met mijn pup en beestenbende. En de zwarte panter! Ja, hij is weer boven water. Daarover later. De heerlijke schat.

 

Televisie kijken? Ik ben er niet vies van. Vroeger had ik niet eens een TV. Maar sinds ik grote delen van de dag bewegingsloos mijn krakkemikkige batterij lig te op te laden, de laatste 34 jaren pakweg, kijk ik naar de stomste programma’s. Met veel plezier!

Ik geef het eerlijk toe: Ik kijk regelmatig naar de meest vreselijke reality televisieprogramma’s. Echt draken van concepten waarin mensen hun ziel en zaligheid open en bloot voor de camera etaleren. Vergaande inkijkjes in de idioterie van de menselijke geest. Genadeloze observaties van ons gestoorde en incompetente, maar oh zo menselijke gedrag. Oh, heerlijk!

Half slapend, 1 oog open. Soms mis ik de helft. En dat geeft dan niks!

Ik heb onlangs weer zo’n hopeloze show ontdekt. Het bestaat al tijden, hoor, maar tegenwoordig is dit Australische programma ook in ons kikkerlandje te bewonderen: ‘Married At First Sight Australia’. Een volstrekt gestoord programma.

Suffe Jonny met zijn domme knotje en de beeldschone, verfrissende Connie

Het concept is simpel. Een aantal gegadigden, uitverkorenen in velerlei ogen, trouwt met een volstrekt vreemde. Die stranger is uitgezocht door een team ‘deskundigen‘. Stel je van dit team niet al teveel voor. Gezien het slagingspercentage van de door hun bedachte matches, schat ik in, dat de teamleden zelf nog maagd zijn. En bij hun moeder wonen.

De deelnemers worden ook totaal niet getest op persoonlijkheidsstoornissen, dus in elke jaargang zitten een paar narcisten en een incidentele psychopaat. Die traineren hun huwelijk, besodemieteren de hun opgedrongen partner en gaan opvallend vaak vreemd met iemand binnen de groep uitverkorenen.

Maar ze zijn goed voor de kijkcijfers. Niets zo saai, als een geslaagd huwelijk.

rampspoed en ellende met deze 2 dames…..

Het levert geweldige televisie op, maar je zal maar net aan zo’n partner gekoppeld worden. Geen eer aan te behalen. Je wordt gekwetst tot op het bot. En dat ten aanschouwe van intussen zo ongeveer de hele wereld! Het programma is immens populair…..

De liefde! Ja! Heks bakt er ook geen zak van, dus het is puur leedvermaak, dat ik zit te schuddebuiken bij bepaalde ontwikkelingen. Maar ik heb het ook vaak te doen met de deelnemers, die werkelijk proberen op deze manier een grote liefde te realiseren.

Moederskindje en zijn vrouw. Helemaal knettergek werd ze van die man, wat een kinderachtige zeikerige kwibus!

Het zijn vaak mensen met een getroebleerd verleden op dit gebied. Verlaten voor het altaar, bedrogen of mishandeld. Een zwak voor foute mannen of vrouwen. Daar zijn ze bijna allemaal mee behept, valt me op. Behalve degenen die zelf die foute mannen of vrouwen zijn natuurlijk……

Ik zie mannen over vrouwen heen walsen en de meest botte opmerkingen maken. En als de vrouw gekwetst is en de stekker eruit wil trekken, zijn ze beledigd tot op het bot. Eentje maakt het wel erg bont door telkens bij zijn moeder te gaan zitten klagen over zijn kersverse bruid.

1 van de weinige geslaagde koppels.

Ze heeft hem genegeerd, nadat hij haar en plein public te grazen had genomen. Iets dat hij bij voortduring doet. Mamma reageert furieus. Haar narcistische zoontje negeren? Dat pikt ze niet! Ook zij zet de jongedame nog een keer op haar nummer. Geheel onterecht, de vent is een eersteklas zakkenwasser.

Een ander ventje met een suf paardenstaartje en een saaie babyface doet geen enkele poging om zijn nieuwe vrouw te leren kennen. Wel grossiert hij in botte opmerkingen en grensoverschrijdend gedrag.

Maar oh, wat is hij kwaad, als ze te kennen geeft, dat ze naar huis wil. Uit wraak traineert hij het hele verdere traject. Zijn beeldschone en super interessante vrouw wordt met de grond gelijk gemaakt. Blegh. Wat een sukkeltje.

Er zijn ook foute vrouwen, die de mannen van de andere deelnemers systematisch verleiden. Heks ziet de gekste dingen voorbij komen.

Deze vrouw probeerde meerdere partners van de andere vrouwen te verleiden. Ze had succes met deze sukkel…….

Een deelnemer met veel geld en een slap karakter treft een soort opgeblazen barbiepop als partner. Ze wordt volledig opgemaakt wakker iedere ochtend! Een wonder! Lippen als een opgewonden vagina in een verder bewegingloos gezicht. Enorme aanplakwimpers veroorzaken de enige turbulentie om dit saaie, saaie kindvrouwtje.

Haar man gaat dan ook binnen een maand vreemd met een dame uit de groep, die een lul van een partner getroffen heeft. Ze geven elkaar een lapdance en stoppen hun tongen zo ver in elkaars zuiger, dat ze bijna over die zuiger gaan….

Er ontstaat een rel, als dit alles aan het licht komt tijdens een diner met alle deelnemers. De geplastificeerde Barbie-lookalike vergeeft haar vent direct en grif. Ze gelooft overigens niets van het verhaal, want er is geen bewijs. Zegt ze. Ze wil het niet geloven. Nee sterker, ze gelooft hem. Op zijn leugenachtige woord.

Barbie en haar bad boy, een stinkend rijke narcist

Ze wil haar sprookje met deze superrijke kerel niet aan de wilgen hangen. Wel moet dit mannetje nu onder de plak. Hij mag niet meer feesten, hij mag niet meer drinken, hij mag niet meer achter de wijven aan…..

Braaf houdt hij zich aan dit protocol. Voor zo lang het duurt. Zijn dwalende oog is al op een nieuwkomer gevallen…….

Ja, Heks geniet zo ontzettend van dit stelletje ongeregeld. De stomme oude lul, die maar zit te emmeren, dat hij zich niet voelt aangetrokken tot zijn bruid. Een leuke knappe verschijning met pit en humor.

Nou, als je dat dan vindt, pleur dan lekker op. Maar nee. Verwoed zit hij haar hiermee op de huid. Alsof zij er iets aan kan doen, dat deze weinig aantrekkelijke oude lul niet heet of koud van haar wordt! Iets, waar ik persoonlijk alleen maar blij om zou zijn.

Lizzie met man 1, vreemdganger en psychopaat

Ach de liefde. Ik ben er onlangs achter gekomen, wat er nu eigenlijk 40 jaar geleden echt speelde in mijn toenmalige relatie. Nadat mijn toenmalige geliefde me opnieuw, na al die tijd, tijdens een gezellig etentje, begon door te zagen over mijn toenmalige vermeende vreemdgaan. Nooit gebeurd, ik wist eigenlijk niet eens wat het was. Onschuldig als een net ontloken grasklokje.

Maar het zat hem blijkbaar nog steeds dwars. En net als lang geleden was onze communicatie over dit onderwerp niet om over naar huis te schrijven. Alsof je een andere taal spreekt. Alsof alles wat je zegt verdampt in een vacuüm van onbegrip. En wantrouwen.

Alsof ik er nog steeds over zou liegen. Alsof ik er ooit over zou hebben gelogen. Dit dwangmatig eerlijke heksje. Kon ik maar lekker liegen. Dan had ik dit soort gezeik niet.

Maar ja, liegen heeft ook nadelen. Je krijgt er een ongelofelijk lelijke harde ouwe kop van. De verstokte leugenaars, die ik persoonlijk ken, zijn allemaal behept met zo’n smoelwerk…..

Lizzie met man 2

Kijkend naar de onbeholpen pogingen van de kwetsbare newlyweds in het beruchte programma, voel ik me minder stom over mijn eigen onvermogen om een gelukkige relatie aan te gaan. Ik ben niet de enige stumper!

In seizoen 7 van het programma keert een oude bekende terug. Lizzie heeft al eerder meegedaan. Ze trof toen een ongelofelijk eikel, die vreemd ging met een groepslid en haar tegenover iedereen bij voortduring te kakken zette. Lizzie, indertijd blond en helemaal onder gekalkt met lagen make up, heeft in het nieuwe seizoen haar masker afgelegd. Er blijkt een heel leuk en beetje gek mens onder te zitten.

Ze wordt gekoppeld aan mijn favoriet van alle deelnemers ever: Sebastian. Een grote knappe kerel met een flink gekheidsgen. En wat blijkt? De combinatie werkt. Ze vallen voor elkaar als een baksteen. Lekker ook voor die deskundigen, die er verder bij iedereen naast zitten. Hebben ze eindelijk eens een goeie match in elkaar geflanst.

Weliswaar in tweede instantie, maar toch…..

Een veel betere combinatie

 

 

 

 

 

Radiostilte en puppengeluk. Mijn humeur kan niet meer stuk. Soms moet je een tijdje zwijgen om alsnog je zin te krijgen…… Het naar je zin te krijgen. Er weer zin in te krijgen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com De eerste avond saampjes eten

Wat is het toch stil op dit heksenblog! ‘Heks, wat is er aan de hand? Gaat het wel goed met je?’ vragen mijn dierbaren. Althans, de dierbaren, die dit blog lezen. Een handvol intussen. Mijn lezerspubliek is in de loop der jaren grotendeels uit mij wildvreemde mensen gaan bestaan. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het gaat goed met me. Ik heb Corona met succes kunnen ontwijken het afgelopen half jaar. Kost wel moeite, als medemensen er heel anders mee om gaan. Als de buren vol gesnoten zakdoekjes in de hal gooien of hun lichaamssappen vrolijk in de rondte spuwen. Of als buren met Coronaverdenking gewoon de straat op gaan. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Onlangs krijg ik het aan de stok met een studente uit de buurt, die besmet en wel in de steeg staat te oreren. ‘Ik heb lichte klachten, ik dacht, ik haal maar eens lekker een frisse neus en gooi gelijk het vuilnis in de container….’ Geen mondkapje, geen handschoentjes, niks. Oh, wat word ik daar boos om.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig blijkt het achteraf enorm mee te vallen. Ze zat helemaal aan het eind van haar quarantainetijd, zelfs iets er overheen, verklaart ze desgevraagd. Het huis zit vol Corona, dat wel. Maar de dames hebben zelf ouders met immuunproblemen. Ze nemen dus niet zomaar allerlei risico’s. ‘We passen echt goed op,’ schrijft de buurvrouw me.

Het is overigens opvallend, dat mensen een dikke boete en zelfs een strafblad hebben gekregen, voor niet genoeg afstand bewaren op straat. Maar met Corona de hort op mag gewoon. Geen politieagent, die er om maalt. En ook de GGD doet er niks aan. Nog geen telefoontje wordt aan dit soort situaties gespendeerd.  

©Toverheks.com

©Toverheks.com Intussen neemt ze de helft van deze mand in beslag……

Om alle ellende te vergeten en mijn lieve hondje een speelkameraadje te bezorgen in deze krankzinnige tijden haal ik een puppy. Een kleine Springer Spaniël met een kwart Cocker Spaniël erdoor. Een meisje. Ze heet Freya.

Groot puppengeluk dus in Huize Heks. Ik ben al een maand zo broeds als een overjarige soepkip. Ik lig in katzwijm te kijken naar het eindeloze gestoei van mijn hondjes. De kleine groeit als kool. Ze krijgt een vriendinnetje in de buurt. Ook een pup.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

VikThor is na een week helemaal om. Goeiig laat hij zich bespringen en in zijn oren bijten door de kleine. Of in zijn staart. Eindeloos rolt hij over de grond met op zijn kop een kleine bijtende pollewop. 

Het gaat dus helemaal niet slecht met me! Wel is de panter pleite. Die heeft zichzelf weer in de nesten gewerkt. Vroeg of laat wordt dit gedrag hem nog eens fataal. Hij heeft al zeker 6 van zijn 7 levens opgesoupeerd. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn boerenridder met zijn 2 resterende voortanden is ook de jongste niet meer. Een muisje vangen zal niet meer zo gemakkelijk gaan. Heks maakt zich dus zorgen om haar oude trouwe zwerver. Hij laat zich al zeker een week niet zien.

Ik moet me er een beetje toe zetten om weer te schrijven. Na bemoeienissen met de inhoud van mijn blog was ik er eventjes klaar mee! Maar wat blijkt? Ik mag schrijven wat ik wil, zolang ik geen namen noem, hetgeen ik nooit doe. Hoera!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Er is geen rechter in de wereld, die me kan sommeren niet meer te schrijven over fictieve zaken. Dus als iemand zich in mijn schrijfsels meent te herkennen, dan is er geen man overboord. Ik mag schrijven wat ik wil, ik mag mijn persoonlijke ervaringen fictief verwoorden tot heksenverhalen. Een beetje materiaal uit mijn grote duim erbij. Roeren in mijn heksenketel: Klaar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com