Een aantal weken terug rijd ik mijmerend door het Leidse Hout. Het is er uitgestorven. Op mijn gemakje kar ik mijn rondje. Ik denk aan mijn blog, dat ik nooit meer schrijf. Dan waaien die gedachten weer uit mijn hoofd.

Het bos is schitterend mooi. Daslook ligt als wit fluweel gedrapeerd langs de bospaden. Bosanemoontjes en wilde hyacint bloeien er lustig op los. Vogeltjes kwinkeleren in het struweel……..

De hondjes draven vrolijk naast me. Freya tettert haar schelle blaf om mijn oren. Niet om aan te horen. Knettergek kun je ervan worden…..

Dan gaan we zwemmen, nou ja, de hondjes dan. In hun favoriete sloot. Heks gooit balletjes en de hondjes springen bommetjes. Het ene bommetje na het andere. VikThor fabriceert steeds een mooie boog, maar Freya prefereert de snoekduik.

God, wat heerlijk, zo eventjes in het bos met mijn woefies. Na een tijdje is het mooi geweest. Ik zet mijn scoot in zijn achteruit en draai het bospad weer op.

Mijn scoot is oud en ruim over de houdbaarheidsdatum. Hij heeft ruim 20.000 kilometer gelopen en krijgt een beetje kuren.

Zo schiet hij tegenwoordig met een noodvaart naar achteren. Heks schrikt zich dood. Ik sta opeens aan de rand van de sloot.

1 achterwiel staat op het bruggetje, 1 achterwiel staat naast het pad op de bosgrond en het voorwiel staat op midden op het bospad. Ik zet het apparaat weer in zijn vooruit en geef gas.

Mijn scooterdetoeter heeft nog een rare afwijking gekregen op zijn oude dag. Als ik gas naar voren geef, neemt hij eerst een sprongetje naar achteren. Niet elke keer, maar met enige regelmaat. Ongeveer op de manier, waarop VikThor in een sloot springt.

En ja hoor: Mijn scootmobiel springt naar achteren. Het wiel, dat op de bosgrond stond, komt boven het water te hangen. Even twijfelt het instabiele driewielige apparaat. Dan duikelt het overtuigend in slow motion zijdelings de sloot in. Met Heks en al!!!!!!

De hondjes blaffen enthousiast. De vrouw gaat ook een balletje halen! Wat leuk!

Ik zink als een baksteen met scoot en al. Zodra ik het water raak giert de adrenaline door mijn lijf.

Heks worstelt zich vliegensvlug uit haar trouwe karretje. In een reflex gooi ik alles, wat omhoog komt samen met het losgeschoten mandje, op de kant. Het mandje zinkt vervolgens en wordt definitief opgeslobberd door de modder. Goddank heb ik mijn sleutelbos er uit gered!

Ik klauter op de kant. Daar sta ik dan, druipend en wel in een godverlaten bos. De scoot rust op de bodem van de sloot. Duidelijk zichtbaar, want alle lampen zijn gaan branden. Het lijkt wel een buitenaards ruimteschip.

Ongetwijfeld vanwege de veiligheid. Zo ben je nog te vinden, als je met je apparaat in de gracht beland bijvoorbeeld…..

Ik ben doorweekt en modderig, maar mijn petje is nog droog. En mijn telefoon doet het nog! Dankzij mijn onvolprezen aftandse leren tasje. Goddank. Ik besluit het leasebedrijf te bellen. Die hebben een noodnummer.

‘Oh, wat vervelend voor u,’ zegt de monteur,’ maar ik krijg die scootmobiel nooit in mijn eentje uit die sloot. Bel maar met 112… De brandweer moet komen!’

Heks staat rillend en blubberig en druipend midden op het bospad. Het is koud. Ik ben nat. De scootmobiel ligt met alarmlampen aan in de sloot te seinen. 2 dames komen aansukkelen in keurige joggingpakjes. Hun haar en make up perfect op zijn plek. Ze lopen rakelings langs me heen en negeren me volkomen.

Ik ben perplex. Hoe is dat nu weer mogelijk?

Dan krijg ik de brandweer aan de telefoon. Ze komen er aan. ‘Loopt u maar naar de uitgang, zodat we u kunnen vinden….’

Het heeft nog wat voeten in de aarde, voordat de brandweermannen Heks in het vizier hebben. Maar dan lopen we in ganzenpas terug naar de rampsloot. 8 brandweermannen en een druipende Heks. Laatstgenoemde intussen voorzien van een laag warmhoudfolie.

‘U begrijpt toch wel, dat dit heel anders had kunnen aflopen,’ zegt de hoofbrandweerman tegen Heks. Hij lijkt erger geschrokken dan ik. ‘Als u anders terecht was gekomen, met dat apparaat op uw kop….’

8 man brandweer takelt mijn overleden scootje weer op de wal. Vervolgens rijden ze het apparaat naar de ingang. Daar zal het worden opgehaald door de leasemaatschappij.

‘Hoe gaat u naar huis?’ De opperbrandweerman kijkt me doordringend aan. Heks weet het niet. ‘Heeft u geen familie, die u kunt bellen?’ De vraag ontregelt me. Heks heeft geen familie. Althans niet van het soort, dat je komt helpen.

En mijn vrienden rijden doorgaans geen auto. Of ze wonen ver weg. Oh, ik kan het aan Joy vragen! Snel draai ik haar nummer.

‘Ik moet even wat kinderen gaan verzamelen, want die lopen buiten te spelen. Dan kan ik naar je toe komen,’ stelt ze me gerust. Maar het is al niet meer nodig. De opperbrandweerman heeft geregeld, dat ik word thuisgebracht door de politie. In een boevenbus!

Zo rijd ik dan stinkend en modderig mee met oom agent. Mijn hondjes zijn ook heel smerig. Ze hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om nat in de modder te gaan rollen. Pogingen van Heks om daar nog iets aan te doen zijn volledig mislukt….

Eenmaal thuis gaat alles uit en de wasmachine in. Ik poets de honden een beetje schoon. Heks zelf verdwijnt onder de douche. Zwarte stralen water verdwijnen in het putje.

‘Jeetje Heks, dat is toch niet slim van je om met zo’n defecte scootmobiel te blijven rijden,’ zegt iemand later tegen me, ‘Dat is ook een manier om voor jezelf te zorgen, daar iets aan doen…’

Ja, maar hij reed verder nog prima.

‘Ik heb precies hetzelfde gehad met de scootmobiel van mijn vrouw, ook een Trophy, net als de jouwe,’ vertelt mijn bloemenman me een aantal weken later, ‘Ik had het apparaat op de laadplank van mijn vrachtwagen gereden en de plank een paar meter omhoog laten gaan.’

‘Vervolgens wilde ik em mijn vrachtwagen inrijden, maar het onding ging met een sprong naar achteren. Ben ik ruggelings ruim anderhalve meter naar beneden gekukeld. Zo van die laadplank af. Op de stoep! Levensgevaarlijk!’

‘Oh, dat is inderdaad een bekend defect bij oudere apparaten. Dat gespring naar achteren. Dan moet het hele motorblok vervangen worden, dat is de enige oplossing..’ vertelt de monteur, die mijn nieuwe scoot komt afleveren.

Een hopeloos en stokoud kloteding overigens. Met allerlei kuren. Hij veert slecht, dus ik maak enorme klappers bij elke bobbel in de weg. Waardoor er dan weer gewrichten uit hun hypermobile kom schudden.

Hij wil vaak niet starten. Hij gaat moeizaam en zwaar de bochten door. Hij heeft een afwijking naar links. En…….. hij springt naar achteren, als ik een bruggetje op wil rijden.

Na weken gedoe en nog meer gedoe komt er nu toch een betere vervanging binnenkort. Ik kijk er enorm naar uit!

Het komt overigens best vaak voor, een scootmobiel te water. Kras heeft het ook meegemaakt. Als als ik het een keertje online opzoek sta ik echt te kijken van de hoeveelheden verzopen scootmobielen. Wauw!