Gelaarsde boerenridderkat keert weer bij kattige Heks, kittige kittens doen hart smelten, oud trouw poesje naar eeuwige jachtvelden, nieuwe spierwitte huisgenoot ziet het levenslicht…….. Miauw, miauw, miauw: Huisdieren zijn lief, loyaal en trouw.

Thuis!!!!!! ©Toverheks.com

Donderdagmiddag sta ik lekker te schelden tegen mijn printer. Zoals altijd wanneer ik het ding echt nodig heb, is de cartridge leeg. Zwart/wit dan maar? Foeterend duwt Heks maagdelijk papier in de lader. Misschien dat het apparaat daar gevoelig voor is?

Ik ben bezig posters te drukken om mijn panter terug te vinden. Een wervende tekst en een flitsende foto moeten de truc gaan doen. Overigens maakt de foto weinig uit. Alle zwarte katten lijken op papier op elkaar. Ik heb Ferguut afgelopen week al een keertje terug gevonden in Limburg en in België. Sprekend mijn kat, maar weken geleden al ergens ver weg opgedoken…..

‘Gelukkig’ mist Ferguut een paar hoektanden. Zodra hij zijn bek openspert is hij weer herkenbaar. ‘Stom dier,’ mopper ik, ‘Teringlijer. Om een beetje de hort op te gaan…. Hoe haal je het in je zwarte kattenkop?’

Buiten in de steeg klinkt een doordringend gejammer. Bij wijze van antwoord. Een herkenbaar gejammer! Heks trekt een sprint naar haar keukenraam. Ik steek mijn hoofd naar buiten en daar staat hij dan: De boerenridder is weergekeerd! Luid miauwend maakt hij zijn aanwezigheid kenbaar. ‘Ik ben er weer! Ik heb honger als een paard! Kom op vrouw, kom me halen!’

Moederpoes

Twee seconden later sta ik zelf buiten in de steeg. Ik heb niet eens mijn sleutel meegenomen, geen tijd om dat ding op te snorren. Ik stop een mat tussen de voordeur en ga op zoek naar mijn inktzwarte bakbeest. Die is natuurlijk alweer verdwenen! De malloot is snel de hoek om gerend…..

‘Kom hier, mafkees,’ Heks snelt achter haar monster aan. Die verstopt zich snel onder een struik. Hobbelt weer een stukje verder door de straat naar een volgende bossage…..

‘Kom maar schatje,’ probeer ik hem te lokken. Achter hem aan rennen werkt averechts, weet ik uit ervaring. ‘Kom maar hier, lief monstertje,’ teem ik. Schuchter kruipt hij onder de struik uit. Vliegensvlug grijp ik hem in zijn kippennek. Kat in het bakkie!

Hoogzwanger…..

Met mijn schat stevig tegen me aan gedrukt ren ik naar huis. Blij als een kind. Ik knikker Ferguut de slaapkamer in en ga een enorme bak eten voor hem maken. Hij schrokt het op. Daarna vlijt hij zich op een kussen. Hij laat zich uitgebreid knuffelen. Hij is echt blij om weer thuis te zijn….

Die nacht slaapt hij dicht tegen me aan. Maar de volgende dag wil hij alweer op stap, de gezegende gek. ‘Doe niet zo raar, vrouw, ik wil naar buiten,’ miauwt hij bij de voordeur. Er is geen houden aan. Mijn ouwetje wil weer de hort op.

Hem tegenhouden heeft geen zin. Ferguut moet en zal naar buiten. Zijn dagelijkse rondje door de buurt marcheren. Zijn territorium weer opeisen!

Over een paar maanden komt er een nieuwe kat hier wonen. Hij is een dag of tien geleden geboren. ‘Mijn poes gaat volgende week bevallen,’ vertelde een hondenvriendinnetje me een paar weken geleden, toen we stonden te klessebessen.

Ik had net de dag ervoor een kittenspeeltje terug gevonden in mijn kast. En er weemoedig naar staan kijken. En ik had net die week een zak kittenvoer gekocht. Per ongeluk. Een veelbetekenende vergissing. Alsof mijn onderbewuste zich al aan het voorbereiden was op een nieuwe miauwende huisgenoot!

‘Oh, wat leuk! Ik wil wel een kitten!’ hoorde ik mezelf dan ook enthousiast roepen, ‘Als je er eentje over hebt natuurlijk!’ Je weet nooit hoeveel monstertjes er uit zo’n dikke poezenbuik komen……

‘Mijn moeder wil er eentje, misschien twee. Het liefst een rode kater, dat is echt een grote wens van haar….’ antwoordt mijn vriendin. Oh, wat spannend.

Ruim een week later app ik haar om te vragen hoe het met haar zwangere poes gaat. ‘Grappig, dat je net op dit moment appt, ze is net aan het bevallen. Er is er al eentje geboren…. Kijk maar….’

Ja, de rode kater is er al uit. De wens van haar moeder is vervuld. Later die dag komen er nog een grijs meisje en een witte vent uit. ‘Mijn moeder neemt de grijze en de rooie. Er blijft er dus nog eentje over voor jou!’

Een dag later ben ik bij de dierenarts met een lief vriendinnetje van me. Haar stokoude poes is opeens heel ziek. Ze laat haar vandaag inslapen. Samen rijden we vervolgens naar het dierencrematorium in Hazerswoude om haar dode katje af te leveren. In een mooie doos versierd met bloemen.

Dat is altijd een hele droevige dag. De dag dat je afscheid neemt van je maatje. ‘Sommige mensen gaan direct een nieuwe kat halen, nou, ik niet,’ zegt mijn vriendin stoer, als we later met de hondjes wandelen. Ze is diep in de rouw.

Belle’s nieuwe poesje……

Gelukkig komt er binnen een week een nieuw poesje op haar pad. Een pikzwarte dondersteen van 12 weken, precies wat ze wilde. Mijn vriendin Belle kan net als Heks niet zonder huisdieren.

Straks gaan we weer samen met de hondjes wandelen. Dat doen we iedere zondag. Mijn vriendin met het grote hart voor dieren en ik. En waar hebben we het dan over? Ja, dat laat zich raden……

Hij flikt het weer, voor de zoveelste keer: De Panter is verdwenen. Mijn ouwetje is de hort op. Is mijn kater meegereden met een vrachtwagen van de Schouwburg? Zit hij in het museum? Of in een schuurtje of garagebox? Heks loopt alweer dagen te zoeken. Tot nu toe zonder resultaat. Ja, ik ben kwaad. Op dat hardleerse beest! Hij heeft al zijn levens al versnoept! Op een kwaaie dag is hij er geweest……

Ja, het valt allemaal niet mee. Nee. Het leven is geen krentenbol. Of een balletje gehakt. Verre van dat. Het leven is een gevecht tegen de bierkaai. Tegen de windmolens in je eigen dolgedraaide kop. Hop. Het leven is niet gemakkelijk. Het is geen eitje bij je ontbijtje.

Vandaag heb ik een pestbui. Ik ben met name bijzonder nijdig op de Zwarte Panter. Die gestoorde idioot is er weer vandoor. Ondanks zijn hoge leeftijd is hij weer aan de zwier. Sinds vorige week vrijdag heb ik hem niet meer gespot.

De dag dat er hier tien vrachtwagens in de steeg een enorme berg teringzooi uit de Schouwburg in stonden te laden. Twee lange weken lang werd er een film opgenomen in dit historische pand. De hele steeg in rep en roer. En vrijdag was het dan klaar. In colonne reden al die kolossen vervolgens de steeg uit.

Met mijn panter aan boord? Is die eikel weer in een vrachtwagen geklommen? Kan ik hem weer ergens in Noord Holland gaan ophalen over een half jaar?

Of zit hij in de Schouwburg? Daar heeft hij de afgelopen winter ook ruim anderhalve week over het toneel lopen huppelen. “Nee, dan zou het alarm af gaan,’ beweert de beheerder, met wie ik een rondje door het lege gebouw maak. Al rammelend met een bakje kattenvoer.

‘Dat alarm ging de afgelopen winter ook niet af. Mijn kat heeft toen straffeloos hier de boel op stelten kunnen zetten, tot een paar werklieden de artiesteningang open deden. Rende er een schaduw naar buiten. Miauwend en wel. Ze hebben het me zelf verteld,’ dien ik de man van repliek.

Ferguut komt niet tevoorschijn. De ellendeling laat zich niet zien.

Al dagen loop ik ’s nachts om een uurtje of drie te roepen bij schuurtjes en garageboxen. Bij leegstaande panden en schoolgebouwen. Bij het Boerhaavemuseum en de Leidse Schouwburg. Bij de bioscoop en de diverse studentenhuizen. Nergens zie ik mijn panter. Mijn monster lijkt van de aardbodem verdwenen. Mijn grote stoere kater is en blijft weg.

Voor de zoveelste keer. Hoe vaak heb ik dit al meegemaakt? En altijd weet ik binnen een halve dag, dat het foute boel is. Alsof mijn panter me een bericht stuurt. ‘Help, vrouw, ik zit in de penarie. Ik ben ernstig in de problemen geraakt, ik zit opgesloten…..’

Hoe vaak heb ik niet door het museum lopen dwalen op zoek naar mijn Zwarte Ridder? Ook daar beweerden ze dan, dat het alarm af zou gaan door mijn kat. Ze keken vervolgens heel raar op, als mijn bakbeest dan uiteindelijk ergens in het gebouw op dook. Hoe was dat nu mogelijk?

Alles is mogelijk bij de Zwarte Schaduw. Hij kan zich onzichtbaar maken. Hij zweeft op kousenvoetjes door al die oude panden. Hij kruipt onder de vloer en verschuilt zich in het riool indien nodig. Mijn panter heeft al zoveel avonturen beleefd.

Maar het moet nu maar eens afgelopen zijn met die gekkigheid. Ferguut is 14 jaar oud. De gemiddelde kat ligt dan al in zijn graf. Maar meneer de Koekepeer gaat gewoon op queeste. Hou nou toch eens een keertje op. Schei uit met die zottigheid.

Vandaag staat in het teken van mijn kat vinden. ‘Ik heb een website met allemaal tips naar je toe gemaild. Misschien een poster in de buurt ophangen?’ suggereert Rozenhart. ‘Zo’n poster is weinig zinvol. Ferguut kent de buurt op zijn duimpje. Hij kan echt de weg wel terug vinden naar huis….’ antwoordt Heks mismoedig.

We bellen met de productiemaatschappij van de film, nadat de zoektocht in de Schouwburg niets heeft opgeleverd. Iemand gaat de vrachtwagens nakijken. Of er geen kat in zit. Navragen ook of er geen kat ontsnapt is, tijdens het uitladen…

Ook dit levert niks op.

Machteloos. Je staat als mens machteloos tegenover dit kattengeweld.

Ik steek een kaarsje aan en brand een geuroffer. ‘Tanneke Toverheks, lief vriendinnetje van me, wil je me helpen zoeken naar mijn kat Ferguut?’ prevel ik tegen mijn kattenvriendinnetje aan gene zijde. Zij was bij leven een geweldige kattenvindster. Ze heeft menig zoekgeraakt poesje opgesnord. Voor deze en gene. Ook voor Heks.

‘Hij komt wel weer boven water, Heks,’ lispelt haar lieve stem in mijn oor, ‘Je moet gewoon eventjes geduld hebben. Het heeft wat tijd nodig…..’

Geduld heb ik niet. Ik maak me zorgen. Mijn kat is intussen echt een oude man. Hij mist een paar voortanden. Die zijn er uitgeslagen door zijn aartsvijand die Kut-Bengaal.

Ach, lieve onmogelijke Panter. Roofriddertje van me. Zwarte Schaduw. Mallotige idioot: Kom naar huis!!!!!!!!! Ik mis je. Wij allemaal. Zelfs de Boskat……

Heks ligt zachtjes te mekkeren, want niet lekker en doodmoe. Boe! En: Bèhbèhbèh! Mijn gemekker is niets vergeleken met dat op televisie. Rondom de Olympische Spelen. Als er iemand van zijn fiets valt. Of positief op Corona getest is. Of haar dag niet heeft. En dus niks wint.

Heks ligt gestrekt. Ik kan niet bewegen vandaag. Alle verborgen spiertjes en peesjes in mijn heksenlijf protesteren bij voorbaat. En wat heb je dan gedaan, Heks, dat je het zo moet bezuren? Letterlijk. Bezuren met verzuren. Nou, niks bijzonders.

Ik heb gisteren wel gezwommen, maar dat doe ik tegenwoordig elke week. Dus dat zou intussen niet deze problemen meer moeten veroorzaken. Wel dus. Ik kan nooit een pijl trekken op dat hopeloze lijf van me. De ene keer kan ik straffeloos een kilometertje zwemmen. De andere keer lig ik dagen bewegingsloos in bed te creperen na zo’n actie. Ik zal er nooit aan wennen.

Maar er is ook goed nieuws. Mijn belastingaangifte is eindelijk de deur uit. Alle bonnetjes opgesnord en opgeteld. Alle medicijnen die niet worden vergoed opgevoerd. Elk jaar een hele heisa. Maar het is weer voor elkaar!

Met name dankzij Blonde Buurman. Mijn oude vriend helpt me met allemaal ongelofelijk kutklussen. Hij schrijft brieven en wint informatie in betreffende zaken, die me pijnlijk raken. Hij fungeert als buffer tussen Heks en haar kwelgeesten.

Bovendien houdt hij van lijstjes en administreren. Iets waar ik de genen voor mis. Heks houdt van chaos en improviseren. Dat kan ik dan ook als de beste, een creatieve oplossing bedenken voor bijna elk probleem. Helaas heb je niets aan zulke eigenschappen als het op belastingzaken aankomt. Dan ben je meer gebaat bij degelijke lijstjes.

Zometeen ga ik naar de fysiotherapeut. Die gaat me weer helemaal uit de knoop halen. Hij duwt mijn rechterschouder weer in de kom. En mijn rechterheup. Hij maakt armen en handen los uit chronische kramp. Hij plopt een rib weer op zijn plaats halverwege mijn rug. Hij ontspant mijn kaakspieren, zodat mijn kaakgewricht weer in de kom schiet.

Hij foltert mijn voetzolen, zodat mijn voeten zich weer kunnen ontspannen. Hij doet hele gemene dingen met mijn kuitspieren en de verharde platen op mijn dijbenen…… In een half uur tijd loopt hij mijn hele lichaam langs. En niet voor niets, ook al denk ik dat echt wel eens. Als hij een week later weer helemaal van voren af aan kan beginnen.

Nee, ik laat me niet voor niets wekelijks systematisch martelen. Dat bleek wel na een half jaar zorg mijden. Sinds de sessies zijn hervat kan ik weer af en toe ontspannen wandelen. Dat was onmogelijk geworden met een heup chronisch uit de kom. En ook het zwemmen lukt me, alleen omdat mijn fysiotherapeut me weer wekelijks pijnigt.

‘Heb je nog een beetje naar de Olympische Spelen gekeken?’ vraag Blonde Buurman tijdens onze aangifte-sessie. Heks is dol ook sport. Ik kijk elk jaar fanatiek naar de Tour de France. En ook de Olympische Spelen kunnen zich doorgaans verheugen in mijn mijn warme belangstelling.

‘Ik kan mezelf er dit jaar niet toe zetten. Ik had het ook met de Tour. Alleen de ritwinst van Bauke Mollema heb ik toen bekeken. Normaal gesproken kijk ik elke dag met overgave naar de Avondetappe. Alsmede lange bergritten. Die zat ik dan helemaal uit.’

‘Maar ik kon al dat geneuzel rondom de Tour dit jaar gewoonweg niet aanhoren. “Lekker belangrijk,” denk ik dan steeds. Ik heb het nu ook weer met de Spelen. Dat gezemel door Jan en Alleman en deskundige zus of zo over iemand, die valt of verliest. Wat een gezeik. Ik kan het eventjes niet hebben….’

Heks heeft geen geduld voor gezemel. Helaas wordt er heel wat afgeleuterkoekt door mijn medemensen. Al kletskousend houdt de mensheid zichzelf in de lucht. Zucht.

Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart. Zuchten dus maar, Heks. Tot je erbij neervalt. Maar niet meer luisteren naar gewauwel over niks. Naar gezuig en gezeik. Dat gaat niet meer gebeuren.

Heks raakt van de regen in de drup. Maar dat geeft geen bal. VikThor denk er het zijne van. Hij houdt wel van een balletje op zich. Vooral als hij er achter aan mag jagen. Vandaag raakt hij echter een bal kwijt. Definitief verwijderd. Met chirurgische precisie…….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Hij is niet waterdicht genoeg voor deze regen,’ waarschuwt Steenvouw me, als ik haar regenjas aan trek. Het is zondagmiddag. Ik zit al een uur bij haar binnen te wachten totdat het weer droog wordt. We checken om de haverklap de diverse weer-apps. Bij de ene is het bijna weer droog, bij de ander blijft het vooralsnog pijpenstelen regenen.

De zon breekt door. Een halve minuut later gevolgd door de alweer de volgende wolkbreuk. Zuchtend blijf ik nog maar eventjes wachten. Helemaal niet erg. We hebben genoeg te bespreken…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Dus jij zat midden in het rampgebied vorige week?’ Mijn vriendin is een weekje weg geweest. Lekker naar Luxemburg. Kamperen in de vrije natuur. ‘Ja, grachten graven. Deltawerken rondom mijn tent. Niet dat het veel hielp. Ik moest nog om het uur in de zeikregen mijn bed uit om het zeil, dat ik over mijn tent had gespannen leeg te kieperen……’ is haar droge commentaar.

‘We konden ook die berg, waar die camping op ligt, niet meer af, want het dal stond onder water. Alle wegen onbegaanbaar. De brug naar de overkant van de rivier niet bruikbaar. Het dorp aan de andere kant van die woeste stroom helemaal ondergelopen…….’

Uiteindelijk stapt Heks dan toch in haar scootdebiel. Het is min of meer droog. Ik ga de sprong wagen.

©Toverheks.com
Knuffeltje van Freya voor VikThor ©Toverheks.com

Ik rijd vol goede moed de straat uit, maar ik ben nog niet de hoek om of een enorme wolkbreuk doet al het wachten teniet. Binnen 3 seconden ben ik doorweekt. De regenjas blijkt inderdaad niet waterdicht. Wel loodst de jas middels een soort plasgootje liters regenwater regelrecht mijn kruis in. Binnen een minuut zit ik te soppen in een grote plas water. Lekker hoor zo’n scootmobiel. Vooral als het regent.

Tot op de draad verregend kom ik uiteindelijk thuis. Ik kruip mijn bed in. Kapot moe van allerlei schoonmaakacties hier in Huize Heks. Na een jaar bij de organisatie dringend vragen om een ervaren hulp, heb ik nog steeds geen geschikte thuiszorg gekregen. Ook nu heb ik weer iemand rondlopen, die blind is voor aangekoekt vuil, ranzige hoekjes en stofwolken.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ze doet haar best, maar mist de broodnodige ervaring. En dan kom je er niet in de chaotische beestenbende van Huize Heks.

Ze heeft bovendien de neiging om dingen schoon te maken, die ik net een dag eerder zelf heb schoon gemaakt. Omdat ik er stomweg niet meer tegen kan, die plakkerige stofnesten overal. De aangekoekte oppervlaktes. De kalkresten op kranen en tegels.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ook zie ik geen enkel verschil met hoe het was, als mijn hulp dan toch eens een smerig hoekje onder handen neemt. Wapperend met een stofdoekje. Niks nat afnemen met een vochtig doekje…… Het ziet er dan ook nog net zo viezig uit als daarvoor.

Ja, het is ranzig hier in mijn rommelige heksenhuisje. Heks wordt er gek van. Daarom heb ik de afgelopen week dus zelf maar gesopt. Dagenlang. Stukje bij beetje. Het knapt geweldig op, maar Heks is helemaal kapot. Ik crepeer van de pijn. Ik kan geen pap meer zeggen. Zodra ik dus zondagmiddag na thuiskomst mijn hoofd op mijn kussen leg ben ik vertrokken.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ik slaap van 6 uur ’s middags tot middernacht. Dan ga ik de beestjes verzorgen en zelf een hapje eten. Een uitlaatronde door een slapende stad volgt. Vervolgens slaap ik weer uren en uren. Heks ligt compleet in coma.

Vandaag breng ik VikThor naar de dierenarts. Hij gaat onder het mes. Een niet ingedaalde bal wordt chirurgisch verwijderd. Altijd erg spannend, die narcose.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

De hele middag wachten we op goed nieuws. Freya is opvallend rustig. Zo ken ik haar helemaal niet! Ze mist haar maatje. Ze is van slag.

Eind van de middag haal ik VikThor weer op. Alles is goed gegaan. Mijn ventje heeft nog een balletje over, gelukkig. Een grote lampenkap prijkt op zijn lieve hondenkop. Wiebelig loopt hij mee naar de auto.

In de loop van de avond krijgt hij weer eens iets te eten. En nu ligt hij met zijn kont tegen mijn been aan te slapen. Zo dicht mogelijk tegen zijn vrouwtje aan. Moe van alle avonturen. Mijn wonderhondje. Mijn grote vriend. Mijn schat.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Grote overstroming. Nederland staat blank. Golven Corona, golven regenwater, golven verdriet. Heks zit witjes voor de televisie. Misselijk van al die ellende. Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers van de watersnood. Mijn hart gaat uit naar de familie van Peter R. de Vries.

Vorige week vrijdag zit ik televisie te kijken. Alweer een Corona-persconferentie. Verbijsterd aanschouw ik het tenenkrommende gestuntel van onze nationale demissionaire ramppremier en zijn broeder in het kwaad. Je weet wel, die man met die kekke schoentjes. Je kunt er van zeggen wat je wilt, maar die dingen leiden in elk geval lekker af van zijn zwaar getormenteerde kop. Hop.

Er is weer een enorme golf besmettingen over ons heen aan het rollen. Dus er moeten weer allerlei maatregelen van stal worden gehaald, om het virus terug te dringen. De politici doen net of deze golf als donderslag bij heldere hemel is ontstaan. Alsof niet in omringende landen de Delta variant al enorme problemen heeft veroorzaakt.

Aan het eind van de rit beginnen de diverse journalisten hun vragen af te vuren over de nieuwe maatregelen. ‘Zijn jullie niet voorbarig geweest 3 weken geleden met het opheffen van zo ongeveer alle maatregelen?’ begint een dame van de NOS de demissionaire premier de flaporen te wassen. Rutte slijpt knarsend zijn konijnentandjes, opdat hij zich goed kan vastbijten in alweer zijn volgende leugen.

‘Nee hoor,’ begint de dwaas zijn gedaas. Heks wacht het niet af. Ik ga niet zitten luisteren naar zijn stompzinnige gebazel. Naar zijn systematische gelieg.

‘Je bent een liegbeest, een jokkebrok, van achter en van voren….’ zing ik in plaats daarvan.

‘Hij zei afgelopen week, pal nadat onze geliefde misdaadverslaggever was neergeschoten, dat hij altijd al moeite had met Peter R. de Vries,’ mopper ik een half uur later tegen de Don, ‘Ja, vind je het gek. Die Peter R. liegt echt nooit. Die man is wars van onwaarheden. Daar kan ons nationale liegbeest natuurlijk helemaal niks mee. Hij is er hoogstwaarschijnlijk zwaar allergisch voor….’

‘Ik heb het gezien,’ antwoordt de Don, ‘Walgelijk toch, dat hij dat punt dan moet maken op zo’n moment…..’ Inderdaad verre van kies. Leuk ook voor de familie van Peter R. Maar wat kun je verwachten van een leugenachtige narcist, die met alles weg komt. Rutte denkt werkelijk dat hij alles maar kan zeggen. Ginnegappend en wel.

Ja, Ruttekutte houdt nu eenmaal helemaal niet van eerlijke mensen. Dat was ook steeds zijn probleem met Pieter Omtzigt. Eerlijke mensen spreken steeds maar de waarheid. Je wordt er niet goed van! Al die oprechtheid, wat moet je er mee? Hij is meer van de opportunistische vergeetachtigheid. Van de leugenachtige waarheidsweerlegging…… Daar scoort hij al kabinetten lang punten mee!

Ook nu liegt hij weer tussen zijn tanden. Bagatelliseert hij zich een ongeluk. Totdat hij na het weekend uit pure noodzaak dan toch maar zijn slapjanusachtige excuus aanbiedt aan alle mensen, die hij vol overtuiging de schuld heeft gegeven van zijn eigen wanbeleid. Nadat er een storm van kritiek over hem heen wapperde.

Heks heeft het al voorspeld. De zoveelste Coronagolf is een feit. De golf is wel iets eerder geland, dan ik had gedacht. Ik gokte eerlijk gezegd op begin augustus. Ik had nog een beetje respijt vanwege de zomer verwacht. Nou ja, zomer. Het is natuurlijk ook een zomer van lik mijn vestje. De regen is niet van de lucht!

We hebben intussen dan ook niet alleen maar met een Corornagolf te maken. Nee, een deel van Nederland staat letterlijk onder water. En dan ook nog eens precies het gedeelte, waar je het niet van verwacht. Het enige stukje Nederland, waar echte heuvels zijn. En zelfs een berg: De Pietersberg! Hoe is het mogelijk, dat mensen daar hun huizen uit drijven?

Hekst woont in de Randstad dan wel meters onder zeeniveau, toch houden wij het hier helemaal droog. Behalve onze ogen. Sinds ik vanmiddag op het journaal heb gehoord, dat Peter R. de Vries vandaag na zijn knokpartij van een week alsnog is overleden, druppen er alsmaar tranen uit mijn ogen. Ik vind het verschrikkelijk. En ik ken die man niet eens. Ik vind het zo in en in triest. Zo verdrietig…..

‘Kan niemand die achterlijke daders en die geesteszieke opdrachtgever in hun cel afknallen,’ denk ik wraakzuchtig. Dat moet toch een eitje zijn? Waarom mogen alleen doorgewinterde criminelen de wet aan hun laars lappen?

‘Daar zijn het criminelen voor, Heks,’ sus ik mezelf. Die hebben geen hart maar een betonblok in hun borstkas. Die liggen hier niet eens wakker van. Ik stel me zo voor, dat ze dolblij zijn met deze afloop. Weer een succesje in hun strijd tegen het goede. Weer een moraalridder minder. Die integere mensen zijn maar lastpakken. Die knal je het beste gewoon af. Gewoon met een doodordinaire liquidatie. Opgeruimd staat netjes.

Wat een trieste dag. Wat een dieptepunt in dit toch al zo druilerige jaar.

Heks steekt een kaarsje aan. Ik leg wat muntgeld op mijn altaar. Tolgeld. Voor al wie de oversteek wil maken. Voor alle zielen, die op reis gaan. Maar vooral voor Peter R. de Vries. Rust in vrede, oude strijder.

Mijn gedachten gaan uit naar zijn dierbaren.

Zware dag begint al rot. Loodzwaar hoofd, bergen shit…. En dan ontdek ik plotseling dat Peter R. de Vries is neergeschoten. Mijn zorgen worden muizenissen. Wat een vreselijke misdaad.

Vanmorgen word ik wakker. Bonzende koppijn. Alweer! De gehele afgelopen week al! Zou het aan die kloterige vaccinatie liggen? Ik heb namelijk ook last van algehele appeligheid.

Gelaten sleep ik mezelf uit bed. Als ik de hal in loop stuit ik op een hele berg shit. Letterlijke shit. Een dikke drol en een heleboel zachte spetterpoep liggen te wachten om te worden opgeruimd. Oh jee. VikThor zat vannacht te hijgen in zijn bench. Slaapdronken heb ik hem uit de slaapkamer gegooid. ‘Hij heeft vast last van de warmte,’ dacht Heks.

Niet dus.

Zo begint mijn dag met dikke shit. En een bonkend hoofd. Kokhalzend ruim ik alles weer op. Met een stoomapparaat maak ik de hal weer leefbaar. Pas dan is het tijd voor koffie. Een welverdiend bakkie troost.

Heks schuift voor de televisie met haar koffie en ontbijtje. Ik tref een rare zender. Noord-Hollands Nieuws of iets dergelijks. Er is een item over iemand, die is neergeschoten. Een misdaadverslaggever. Ik zit instant rechtop voor de TV. Wat? Wie?

Mensen vertellen over de schoten, die ze hebben gehoord. Anderen leggen bloemen op de plek waar het is gebeurd. Wat is daar gebeurd? Wie is er beschoten? Ik krijg geen uitsluitsel.

Snel pak ik mijn computer. Even later ben ik helemaal op de hoogte. Wat verschrikkelijk! Niet te geloven! Heks is in shock. Onze nationale misdaadverslaggever, Peter R. de Vries, is degene die beschoten is. Te walgelijk voor woorden.

Even later zit ik herhalingen van het journaal te kijken. Tranen druppen over mijn wangen. Wat een trieste geschiedenis. Wat verschrikkelijk voor zijn dierbaren. Wat vreselijk, dat de pers vogelvrij is tegenwoordig. Er is geen enkel respect meer voor de journalistiek.

Vanavond kijk ik naar de diverse programma’s over het gebeuren. Bij Humberto gaat het bijvoorbeeld over de daders. ‘Kansarm, vaak verstandelijk beperkt, gevoelig voor macht en status….’ vertelt een dame met verstand van zaken. ‘Daarvan zijn er duizenden in de grote steden, ze noemen het soldaten’ vertelt een man naast haar.

‘Ze krijgen er vaak maar een paar duizend euro voor, vroeger was een liquidatie veel duurder, toen kwamen de daders uit het buitenland…’ weet de vrouw te melden.

Ja, de goede oude tijd.

‘Het is in feite gewoon een regelrechte kamikaze actie. Het loopt nooit goed af voor die gasten. Of ze worden afgemaakt door een figuur boven hen in de organisatie Of ze worden gepakt. Er zijn namelijk overal camera’s,’ vervolgt de man. Ook een misdaadverslaggever.

‘Ze zitten te zwijgen tijdens het proces. Ze zullen nooit de naam van de opdrachtgever geven, als ze die al weten. Vaak zit er nog een moordmakelaar tussen…’ beweert de vrouw. Wie is die vrouw? Heks komt er niet achter vooralsnog.

Een moordmakelaar? Toe maar.

De rechtsstaat. Onze afbrokkelende rechtsstaat.

‘Raadsleden worden bedreigd, gemeentes worden bedreigd,. Het bedrijfsleven wordt bedreigd….,’ moppert een aanwezige politieman. Hij is nijdig. Al dat geleuter over me dit en me dat. ‘Ik zal een voorbeeld geven. Er is geld gekomen voor een nieuw strategisch kenniscentrum. Ik ben daar groot voorstander van. Maar niemand wil het gas en licht betalen. Het licht is daar letterlijk uit gegaan. En maar grote woorden gebruiken in de politiek….’

En dan hebben we het over de donkere middeleeuwen……. Duh. Dat waren heerlijke tijden vergeleken met nu…. Alleen stonken mensen toen verschrikkelijk. Maar daar wen je wel aan.

Heks zucht er van. Het respect is weg. Allerlei idioten kunnen zich misdragen. Mijn eigen zorgen zijn nihil, vergeleken met deze chaos.

Iedereen heeft een mening. Er wordt van alles bij gehaald. Rutte komt weer veel te veel in beeld…. Ook nu staat hij weer lolbroekig in de camera te bazelen. Nee, hij vond Peter geen makkelijke man. Blaat, blaat. Geit, geit. Tot slot beweert hij dat we de slag tegen de georganiseerde misdaad gaan winnen.

Zo.

Iedereen in het televisieprogramma ligt plat van de lach. Wat een onzin verkondigt die man toch.

‘Er moet veel meer geïnvesteerd worden in preventie,’ zegt uiteindelijk iemand iets zinnigs, ‘In dat circuit mensen contact laten maken met die jongens. De politiek denkt alleen in repressie. Daar kom je er niet mee…’

Ik hoor allemaal fantastische dingen over de Peter vanavond. ‘Super eerlijk, super integer, je kunt er super van op aan. Hij is geen advocaat, maar er zijn zoveel advocaten, die hier een voorbeeld aan kunnen nemen, als het gaat om het bestrijden van onrecht. Want ja, eh, dat is zijn ding, daar is hij altijd mee bezig..’ zegt een man in het programma, die dicht bij hem staat.

Heks moet altijd een beetje om Peter R. lachen, als ik hem weer bezig zie in het 1 of andere programma. Maar achter al die bombarie gaat een hondstrouwe loyale kerel schuil. Iemand met een hele lange adem. Ik hoop dat die lange adem hem zal redden.

Intussen vecht Peter voor zijn leven. Heks houdt haar hart vast. Heel Nederland houdt zijn hart vast. Als dat maar goed afloopt….. Laten we het hopen….

Catfish vist……. naar ex, die op hem pist. Heks zit er perplex naar te koekeloeren. Liefdeswaan op volle toeren……

Heks kijkt naar Catfish. Een programma over mensen, die hun naar liefde en verbinding zoekende medemens oplichten. Eindeloos aan het lijntje houden. Afspreken en niet op komen dagen. Stalken indien nodig. Het is een programma over online liefdesterreur.

Heks heeft het al tijden geleden opgegeven om online een geliefde op te snorren. Ik krijg altijd de meest vreemde types op mijn bordje. Of iemand lijkt normaal, maar wil na drie zinnen te hebben uitgewisseld, dat ik mijn hoed op houd tijdens het neuken. Huh? Neuken? ‘Ja, lekker rampetampen, hoed op houden graag.’ 

Of een ex van lang geleden meldt zich weer eens. Voor de zoveelste keer. Ja, duh, ik heb het niet voor niets uitgemaakt toen.

Datingsites zijn aan mij niet besteed. Ik snap er helemaal niets van, dat Jan en Alleman een leuke relatie over houden aan hun surfgedrag. Nu heb ik sowieso weinig succes met de mannen in het algemeen. Zowel online als in real life. Genoeg aanbidders, maar doorgaans zijn ze getrouwd. Of narcist. Of beide.

Nu moet ik eerlijk bekennen, dat het vrijgezelle bestaan me redelijk bevalt. Geen dominante ellendeling over de vloer, die me constant loopt af te kraken. Iets, dat ik best vaak om me heen zie gebeuren. Iets dat ik heel vaak aan den lijve heb ondervonden. Nee, daar heb ik lekker geen last van! Joepie! 

Ook heb ik geen betweter aan mijn kleed, die ik koste wat het kost tevreden moet houden. Geen zuiger, die de hele dag aan de tiet wil. Noch een impotente narcist, die non stop op zijn persoonlijke pispaal pist. Laat staan een gewelddadige man, die in eerste instantie alleen maar geweldig was. Voordat hij dadig werd.

Niets van dat al. Lekker rustig. 

Op televisie gaan ze flink tekeer. Twee nichten gaan elkaar verbaal te lijf. Vals tot op het bot. Ze kennen elkaar goed, omdat ze ooit enige tijd verkering hebben gehad. Jaren geleden alweer. De afgewezen lover is de ander online gaan stalken. Helemaal gek heeft hij hem daarmee gemaakt.

Allemaal apen komen uit mouwen kruipen. De gecatfishte jongeman kon bijvoorbeeld zijn tampeloeris tijdens hun vroegere relatie niet in bedwang houden. Als een hondje liep hij achter zijn kleine uitwendig gedragen hersenen aan. Linea recta het bed in van andere beeldschone jongelingen. 

Dit vond zijn geliefde niet leuk. Vooral niet, omdat hij tegelijkertijd gek werd gezeurd door zijn geliefde vreemdganger om zich met hem te verloven. Elke dag vroeg de gecatfishte vis zijn aanbidder om een mooie dure ring…… En een dure auto!

Oh ja, ze woonden ook samen. Volgens de vreemdganger louter uit praktische overwegingen. Zijn vriend woonde echter met hem samen uit liefde

In de laatste fase van de relatie is de afgewezen schone jongeling zijn object van verlangen online gaan stalken. Om zijn ontrouw te bewijzen. Hij is daar lekker mee door gegaan, toen het definitief uit ging.

Jarenlang sprak hij met hem af en kwam vervolgens niet opdagen. Hij wisselde met enige regelmaat van telefoonnummer. Verdween soms maandenlang van de radar. Helemaal gestoord maakte hij zijn foute controlfreak-ex daarmee…..

De twee kemphanen gaan geweldig tekeer tegen elkaar. De afgewezen man is eigelijk nog steeds verliefd op zijn über foute ex. De gestalkte vent liegt geweldig over hun voorbije relatie. Alsof het nooit ook maar iets heeft voorgesteld. Alsof hij liep te zeuren om die ring louter voor de lol. Heel kwetsend, heel pijnlijk. Heks vindt de man instant een eikel.

En ze blijken nog steeds soms seks te hebben met elkaar. Huh? Wat the fuck doen die gasten toch allemaal met elkaar? Waarom laten ze elkaar niet gaan? Komt er ooit een end aan?

Ach, Catfish. Zo’n leuk programma, zolang het niet over jezelf gaat. Al die opgeklopte fantasieën, die mensen jarenlang in stand houden, ook al geeft de realiteit hele andere signalen af over hun verre van ideale geliefde. 

Heks kreeg de afgelopen week een berichtje via een dating site, waar ik al in geen tijden op gekeken heb. Zal ik het toch eens gaan lezen? Zal ik weer eens een gokje wagen? Ik ben uiteindelijk volledig gevaccineerd intussen. Uiteindelijk. Dan toch nog. Een half jaar later dan gepland……. Ik kan volstrekt veilig weer lekker op de bek met een leuke man…….

Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden? Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

Heks kijkt naar Dr Phil. Het gaat over een afschuwelijk disfunctioneel gezin met een narcistische vader en een moeder, die al lang geleden in de overgave aan haar narcistische partner is gegaan. Ze betaalde haar kinderen bijvoorbeeld geld, flinke bedragen, 300 dollar, zodat ze de kinderbescherming zouden voorliegen over hun mishandelende vader. Dit nadat hun blauwe plekken op school waren ontdekt.

Ik heb deze aflevering al eerder gezien, realiseer ik me. Doorstaan is een beter woord. Wat een afschuwelijke man, die vader van lik mijn vestje. Heks had ook een narcistische vader. Ook mijn moeder droeg me op om tegen de dokter te liegen, dat ik van de trap was gevallen en daardoor die hersenschudding had opgelopen.

In plaats van de waarheid: Mijn vader ramde mijn slaapkamerdeur uit zijn metalen sponning, nadat ik die in doodsangst op slot had gedaan en sloeg me vervolgens bewusteloos. Met gesloten vuisten.

De narcist op televisie kan praten als Brugman. Hij is life coach. Hij beweert een geweldige sociale empathische man te zijn. Hij is de enige met die mening. Godkolere. Je zal de man maar als coach treffen. Dan raak je zeker te weten van de regen in de drup. Van de wal in de sloot.

Mijn vader was een Stille Willie. Evenzogoed zat hij me dagdagelijks af te kraken. Niks was er goed aan Heks. Ze was de oorzaak van alle ellende in ons gezin. Dat is me goed ingepeperd als kind.

Ook door mijn moeder by the way. Ze loog zich een slag in de rondte, toen Heks zat af te kicken van de valium op haar veertiende. Alles was Heks’ schuld steunde ze mijn vader tegenover mijn behandelaars.

De deal van mijn ouders was, dat ik naar een kindertehuis zou worden verbannen, als ik me niet eens een keertje goed zou gaan gedragen. Niet dat ik me slecht gedroeg. Ik was juist zo’n ultra braaf kind. Perfect geschikt voor de job van zondebok.

Pijn, pijn. Het doet nog steeds pijn. Al die vernederingen. Het verraad. Door mensen die geacht worden onvoorwaardelijk van je te houden. Welnu: Ze hielden helemaal niet van me. Heks wrong zich in allerlei bochten om hen gunstig te stemmen, hun liefde te verdienen, maar het hielp geen zak.

Ik heb echter wel degelijk veel van die mensen gehouden. Eindeloos loyaal ben ik gebleven aan mijn kwelgeesten. Zelfhaat was het gevolg. Schadelijker nog dan de liefdeloosheid van mijn ouders. Want van je ouders ben je op een gegeven moment verlost. Maar met jezelf moet je het je leven lang doen.

Medelijdende therapievormen hebben me altijd geërgerd. Als een therapeut me over mijn boze bolletje gaat zitten aaien met een zo’n professionele empathische blik in de ogen, zijn bij mij al snel de rapen gaar. Het werkt gewoon niet. Ik schiet er niks mee op. Ik krijg als vanouds de neiging om alles maar weer te bagatelliseren. Er is overal wel eens wat.

Het heeft sowieso enorm lang geduurd, voordat ik door had, dat in elkaar geslagen worden niet bij een goede opvoeding hoort. Een vroegere vriend vertelde me eens, dat hij nog nooit 1 klap had gekregen van zijn ouders. Heks was stomverbaasd. Hoe was dat mogelijk? Ik was toen al ver in de veertig.

Ineens drong het tot me door, dat het bij ons thuis toch echt foute boel was. Dat had ik altijd in de beerput gehouden. Deksel er op. En dicht houden die put.

Dus krijg geen medelijden met me, ik heb er geen behoefte aan. Ik ben er zelfs allergisch voor.

Wel wil ik respect van mijn medemens. Geen zogenaamde vrienden of vriendinnen meer, die me recht in mijn gezicht naaien. Of die hun shit bij mij naar binnen gooien. Of me gebruiken als oplaadstation. Ik noem maar wat.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde,’ zei een dubieuze spirituele leraar eens tegen me. Een waarheid als een koe, uit de mond van een fout kruidenmannetje.

De man had naar zijn eigen woorden moeten luisteren. Hij zit momenteel in de bak, omdat hij zijn dochters verkrachtte. Ik wist niet wat ik hoorde destijds, maar het is echt gebeurd. De vriendin van de man had alles met een camera opgenomen. Het stond pontificaal op zijn computer.

Deze foute psychopaat zei ook tegen me, dat ik het niet altijd van mijn schoonheid kon blijven hebben. Ik was toen halverwege de dertig en inderdaad bloedmooi. Niet dat ik me er van bewust was overigens.

Volgens deze gelauwerde leraar, zelf bepaald geen schoonheid, zou ik binnen afzienbare tijd zo lelijk worden als de nacht. Ik moest maar eens wat gaan doen met mijn leven. Stomverbaasd was ik over die onzin. Ik heb nog nooit enig voordeel van mijn uiterlijk gehad.

Mensen weten niet wat er bij anderen achter de voordeur speelt. Iemand kan maatschappelijk aanzien genieten, maar zich thuis gedragen als een ware tiran. Een beest. Het komt vaker voor dan je denkt. De kruidenman was in zijn gemeenschap een hele Piet. Hij heeft zelfs ooit een lintje gekregen. Maar nu zit hij in de gevangenis. Hij is op zijn plek.

De man op televisie krijgt zijn vet van Dr Phil. Hij wordt goed op zijn nummer gezet door deze TV coryfee.

Mijn vader is ook wel eens aangepakt. Toen Heks afkickte van de valium kregen we ook gezinstherapie. Al snel bleek, hoe de vork in de steel zat. Mijn vader werd apart genomen en hem werd verteld, dat hij hoognodig aan zichzelf moest gaan werken. Dat hij bezig was om zijn dochter van 14 helemaal kapot te maken. Dat hij de hoofdoorzaak van al die problemen in ons disfunctionele gezin was.

‘Onzin,’ zei Stille Willie, ‘Het ligt allemaal aan Heks. Zij is de oorzaak van alles wat mis is in ons gezin en ze moet maar naar een tehuis.’ Heks kreeg deze informatie 22 jaar later van haar lievelingsoom. Mijn moeder had hem dit destijds in vertrouwen verteld.

Tegen mij zong mijn moedertje altijd een geheel ander liedje over deze voor mij loodzware periode: ‘Jij tiranniseerde het hele gezin met je hoofdpijn. Toen je bij kinderpsychiatrie werd vertelt, dat je op je kamer moest gaan zitten als je hoofdpijn had, was je zo genezen van je kwaal…..’

Ze verzweeg de valiumverslaving, die ellendige klotepillen, die me door de strot waren geduwd en het afkicken daarvan. Ze verzweeg de maandenlange therapie, waarin ik leerde om mezelf weer een beetje te kunnen ontspannen. Ze verzweeg het advies aan mijn vader.

Ze bleef me nog jarenlang uitleveren aan die man. Ze keek nog jarenlang toe als hij me te lijf ging. Om vervolgens eindeloos over hem te klagen tegen Heks. Over haar eigen problemen met haar echtgenoot. Waar Heks dan geduldig naar zat te luisteren. Loyaal tot op het bot.

Het verraad van mijn moeder gaat heel ver. Op mijn 43ste heeft ze me een document laten tekenenen, zogenaamd om me te helpen. De juridische taal van het document is voor een leek niet te bevatten. Maar het werd me geduldig uitgelegd door haar geslepen handlanger. Er leek helemaal geen vuiltje aan de lucht.

In het volste vertrouwen heb ik het papier vervolgens getekend, waarna ze me mee uit lunchen nam in een chique restaurant. Ze was geweldig in haar nopjes, herinner ik me. Ik begrijp intussen waarom.

Het was haar ultieme wraak op Heks. Omdat Heks niet langer haar bitch wilde zijn. Ze was al enige jaren haar vat op me kwijt. Heks was een aantal jaren ervoor uit het familiebedrijf gewerkt en had anderhalf jaar zonder geld moeten zien te overleven. De directeur, mijn als empathisch en sociaal te boek staande moedertje, weigerde me door te betalen en ik kreeg ook geen uitkering. Ik had toen al die ellendige ziekte ME. Ik moest leven van de wind. Tot de rechter me gelijk gaf en ik alsnog mijn geld kreeg.

Ik heb toen al het contact met het thuisfront verbroken.

Mijn moeder miste echter haar bitch, deurmat en zondebok. Sluw betuigde ze dus jaren later een soort van spijt over de gang van zaken. Totaal niet gemeend, want haar volgende stap was dus dat naaidocument. Professioneel genaaid door je eigen familie. Heks kan er over meepraten.

Tot op de dag van vandaag heb ik last van dit ellendige document. Wat er in staat is namelijk iets geheel anders, dan dat mijn moeder destijds beweerde. Had ik het maar nooit getekend. ‘Ik wil je graag helpen,’ neuzelde mijn valse moeder echter, hoewel ik daar helemaal niet om had gevraagd. Ze drong enorm aan. Uiteindelijk gaf ik toe. Om haar een plezier te doen.

Ik ben in een soort Britney Spears situatie terecht gekomen. Familieleden tekenen uit mijn naam allerlei dingen, die mij ernstig benadelen. Heks gaat desnoods naar de rechter. Ik ben het al jaren aan het voorbereiden. Het gaat echt een keer gebeuren. De maat is vol.

Jaren van woede. En nu het verdriet. Bodemloze put. Put, waar de bodem steeds uit valt.

Dr Phil biedt de narcist een traject aan, zoals altijd. Heks is weer eens stomverbaasd. Zijn voorliefde voor de narcist in dit soort ellende. Weet hij dan niet, dat mensen met die persoonlijkheidsstoornis niet veranderen? Dat het water naar de zee dragen is? Dat je zo’n kwibus alleen maar in de kaart speelt met compassie?

Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden?

Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

De stad is gek geworden. Terrassen zitten stampvol. Mensen zijn helemaal dol. Dronkenlap trekt sprint om Heks te pesten. Ik krijg hem met moeite uit mijn wiel. Uiteindelijk. Ten leste.

Het is avond. Heks rijdt door de stad. De hondjes draven braaf naast mijn scootmobiel. Blij dat we er nog eventjes op uit gaan.

In een park aan de Singel laat ik hen uitgebreid zwemmen. VikThor springt het ene bommetje na het andere. Maar ook Freya jaagt achter een balletje aan. Zij kan hier gemakkelijk in en uit het water komen. Bommetjes zijn niet aan haar besteed….. Nog niet.

Heks moet grinniken om haar kleine felle teefje. Zo fanatiek als ze door het water ploegt. Ze is nog geen jaar oud en apporteert al als de beste. Ze geeft de balletjes nog niet helemaal perfect af, daar wordt nog aan gewerkt. Ze dropt ze ergens min of meer in de buurt van mijn voeten. Maar Heks is heel tevreden met de prestaties van haar kleine viervoetige vriendin. Een echte werkhond. Net als haar grote broer Vikthor.

Ik ga een parkje verderop. Daar kom ik de man van een vriendin tegen met hond. We lopen samen een rondje, terwijl de hondjes als bezeten in het rond rennen. Zijn ‘Kom mee, dan kun je mijn vrouw even gedag zeggen,’ is niet aan dovemansoren gezegd. Even later sluit ik mijn vriendin in de armen. Min of meer. Een echte degelijke Coronaknuffel: Hoofden helemaal van elkaar weggedraaid.

‘Italië heeft een doelpunt gemaakt,’ roept ze enthousiast. Ze is Italiaanse. We juichen en springen van vreugde in het rond. Heks ook. Het idee, dat de Italianen van Oostenrijk zouden verliezen is te absurd voor woorden. Toch hebben ze een hele kluif gehad aan die wintersporters.

Ik tuf verder langs de Singel. Het is zwoel zomerweer. De hele namiddag heeft het gehoosd van de regen en stevig geonweerd, mijn doodsbange boskat kreeg er de rambam van, maar nu is het verbazingwekkend zacht.

In het verregende plantsoen zitten groepjes jongeren aan de diverse picknicktafels. Ze houden zich gedeisd, want er staan overal waarschuwingsborden. Ze mogen geen alcohol drinken en geen harde muziek draaien. Er wordt dus flink geblowd. Zoete geurige Cannabiswolken drijven mijn neus in.

Dan rijd ik weer terug de binnenstad in. Op de Nieuwe Rijn lijkt wel een volksfeest aan de gang. Alle terrassen zitten stampvol. Mensen gaan helemaal uit hun plaat. Het is een lawaai van jewelste. Heks rijdt veilig aan de overkant. Ver weg van al die gestoorde gekken.

‘Alsof Corona niet meer bestaat. Alsof het al helemaal weg is. Ze zijn compleet van God los….’ brom ik in mezelf. Er heerst een soort algehele gekte in de stad.

Afgelopen week word ik achtervolgd door een dronken student. Ik rijd het Noordeinde op met mijn hondjes. Twee dronkelappen lopen midden op de rijweg. Heks probeert er met een boog omheen te gaan. De ene student maakt ruim baan voor Heks, maar de ander begint me te achtervolgen. Hij jut mijn honden op. Ik hoor hem in mijn nek hijgen. Ik gooi mijn scoot op de hoogste stand. Mijn hondjes moeten nu echt in galop.

De student gaat ook in galop. Heks maant hem daarmee op te houden. De idioot gaat gewoon door. Hij ontwikkelt een behoorlijke snelheid, ondanks zijn beschonken staat. Heks schreeuwt hem verwensingen toe. Het helpt niet. Pas als ik dreig hem boven op zijn bek te slaan houdt hij ermee op. Iets in mijn stem verraadt, dat ik het meen. Een stoot adrenaline pompt door mijn lijf. Daar krijg je berenkracht van……

Trillend vervolg ik mijn route.

Wat is nu de lol om een vrouw in een scootmobiel op die manier te terroriseren? Heks kan er met haar kop niet bij. Graag zou ik hem in nuchtere staat eens flink de oren wassen. De balorige ballerige gek.

Vanmiddag spreek ik een leuke vrouw in weer een ander park. Alweer een Italiaanse! ‘Ik heb een heel nieuw mensbeeld gekregen, sinds het Coronavirus,’ vertelt ze me, ‘Mensen hebben helemaal niets voor een ander over. Alsof een mondkapje dragen bijvoorbeeld zo erg is. En zo kan ik nog wel even doorgaan.’

‘Ik heb als vrijwilliger in een verpleeghuis gewerkt het afgelopen jaar. Zeker 3 keer per week. Maar ik heb nog steeds geen vaccinatie, belachelijk natuurlijk. 1 op de 3 ouderen laat zich overigens niet vaccineren! “Vroeger verloren vrouwen hun baby na een vaccinatie,” is hun argument bijvoorbeeld.’

Heks lig dubbel van de lach. ‘Daar hoeven zij zich toch geen zorgen om te maken,’ hik ik, ‘Of zijn ze bang dat ze ongewenst zwanger zijn?’

De meeste kerels boven de zestig zijn natuurlijk zwanger, zo op het oog. Zou hun angst daar vandaan komen?

©Toverheks.com
©Toverheks.com Heks heeft al heel lang last van gekte…….

Verbijsterd is ze over de vergaande versoepelingen, terwijl de Indiase variant stevig in opmars is in Holland. ‘In Italië is het niet anders,’ zegt ze, ‘Ook daar doet iedereen alsof er niets meer aan de hand is….’

Straks ga ik wandelen met mijn vriendinnetje Belle. Lekker op anderhalve meter afstand van elkaar. Dat doen we elke zondag. Week in, week uit. Ik kijk er weer naar uit! De hondjes nog meer!!!!

Katten die plassen. Wassen, wassen wassen. Vijf trommels vol. Heks wordt hoorndol. Met je verkeerde been uit bed stappen, het bestaat echt. Morgen zet ik mijn beste beentje voor. Maar vandaag kom ik niet verder dan nijdig geknor.

Het is zaterdag. Heks slaapt uit. So far, so good!

Ik stap uit bed met mijn hand steunend op het voeteneind. Het voelt nat en warm. Mijn hand schrikt zich een ongeluk. Schielijk trek ik em terug: Mijn kat Pippi heeft in bed gepiest. Het is net gebeurd, zo te voelen. Twee dekbedden en twee lakens kletsnat. Het stinkt ook als de hel. Het is als de 2e keer deze week, dat dat kleine krengetje dit flikt! Weg goed humeur…..

Gelaten stop ik het eerste dekbed in de wasmachine. Dat wordt weer een hele dag wassen. En vervolgens lakens om dekbedden doen. Mijn nek en rug piepen bij voorbaat: ‘Nee, niet weer!’

Het lijkt er op, dat Pippi de honneurs waar is gaan nemen voor wijlen haar moeder Snuitje. Dat ouwetje kon er ook wat van de afgelopen jaren. Ik heb meer dan een jaar onder een plastic tafelkleed geslapen om die reden.

Tot ik er helemaal tabak van kreeg. Het laatste half jaar sliep Snuitje in een bench. Ze mocht gerust de hele avond op mijn schoot zitten, maar daarna werd ze uit bed verbannen. Ze sliep in haar bench. Met lekkere hapjes om het leed te verzachten. En fris water en een schone bak.

Maar nu is haar dochter dus bezig. Heks baalt als een stekker. Eerst ben ik boos, kwaad, nijdig. Maar later zoek ik mijn piespotje op en probeer een goed gesprek met haar te voeren. Misschien mist ze haar moedertje. Wellicht is ze in de rouw. Toch verban ik haar voorlopig uit mijn slaapkamer. Als dat gewas breekt me op.

Vervolgens ga ik op zoek naar de brief van de GGD. Ik heb dat epistel nodig om volgende week mijn Coronavaccinatie te krijgen. Het staat duidelijk in de bevestigingsmail vermeld. Maar waar is die klotebrief? Heks kan hem nergens vinden. Ik begin echt te vrezen, dat de betreffende brief samen met een stapel oude kranten is weggegooid.

‘Heb jij die brief soms in een map gestopt?’ app ik naar de Blonde. Hij heeft me onlangs geholpen met de administratie. Maar nee, hij weet van niets. De brief is en blijft zoek.

Ik besluit om voordat ik met de hondjes ga lopen nog even de correspondentie tussen mij en een tegenpartij in een juridisch conflict netjes in een aparte map in mijn mailbox te stoppen. Zodat ik die informatie op orde en bij de hand heb. Zodat ik alle informatie gemakkelijk terug kan vinden.

Ik selecteer de betreffende mailtjes en sleep ze naar de speciale map. Ze komen niet aan. Ze zijn zelfs opeens volledig verdwenen! Nergens terug te vinden. Waardeloos! Dat kloterige mailprogramma van Apple weer. Het is beslist niet de eerste keer, dat zoiets me overkomt.

Paniek slaat toe. Heks wordt helemaal misselijk. Wat ik ook doe, de mailtjes zijn definitief verdwenen. Wat een ellende. Goddank heb ik alles eerder deze week opgestuurd naar mijn advocaat. Het meeste is dus wel weer te achterhalen.

Ik sluit mijn computer af en ga naar buiten. In een parkje laat ik de hondjes lekker rennen en zwemmen. Dan raak ik aan de praat met een hondenuitlaatvriendinnetje. Over van alles en nog wat kletsen we, zoals altijd.

Ook over persoonlijke dingen. Onze moeilijke jeugd bijvoorbeeld. We hebben in dat opzicht veel overeenkomsten. Strenge hardhandige vader. Geslepen moeder. Ook zij kreeg in haar studententijd geen studiebeurs of ondersteuning van huis uit. Ook zij moest het maar uitzoeken. We hebben ons allebei de tandjes gewerkt om onze opleiding helemaal zelf te bekostigen.

‘Ik ben eindeloos loyaal gebleven aan die mensen,’ vertelt ze me. Herkenbaar! Ik krijg het nog steeds slecht uit mijn bek, de waarheid over mijn achtergrond. Ik heb overal altijd een mooi verhaal van gemaakt. In plaats van de dingen bij de naam te noemen, haalde ik mezelf systematisch naar beneden. Een desastreus zelfbeeld is het gevolg geweest. En ook het feit, dat menigeen gewoon over me heen loopt of walst, is daar aan te wijten.

‘Altijd maar geven en mijn gloeiende best doen, zelfs al spugen mensen regelrecht in mijn gezicht’ mopper ik later inwendig. Heks is er klaar mee.

Deze dag lijkt verloren. Ik ben ook zo godvergeten moe de afgelopen dagen. Helemaal uitgeput. Van niks. Ik besluit om een schoonheidsmiddagje te houden. Nagels lakken, haren wassen, maskertje, spieren trainen……. Ik haal mijn fitnessapparaat uit de kast en ontdek, dat het apparaat niet meer werkt. Ik krijg direct een foutmelding. Grrrrr.

Dan komt alles toch min of meer goed. De mailtjes duiken plotseling weer op ergens op mijn computer, nadat ik em een keertje uit en weer aan heb gezet. Ook het fitnessapparaat gaat uiteindelijk weer werken, tevens nadat ik em even helemaal uit heb gezet. En na enige tijd weer aan. Het laatste wasje zit in de machine en de rest hangt aan de lijn…..

Alleen de brief van de GGD is en blijft zoek. Ik heb mijn hele huis omgekeerd, maar dat ellendige epistel is nergens te vinden.

Ik kruip lekker in mijn kale bed en kijk een beetje televisie. Zometeen ga ik uitgebreid badderen. Ik ga mezelf eens grondig verwennen met maskertjes, scrubjes, smeerseltjes en lekkere luchtjes. Tot slot mijn lachende joggingbroek aan, dat wil ook nog wel eens helpen!

lachende joggingbroek
Mijn eigen lachende joggingbroek! Een echte originele BLIJBROEK…..

Trek jezelf aan je haren uit de shit, Heks. Na regen komt zonneschijn. Every cloud has a silver lining. Hoeperdepoep zat op de stoep en laten we vrolijk wezen!

Niet veel later gooi ik nog een beschilderde waxinelichthouder kapot, als ik nogal klungelig een dekbed over de waslijn op het balkon smijt. Overal glas! Scherven brengen geluk, toch? Welnu, niet vandaag. In de badkamer stinkt het opeens gigantisch naar kattenpis. Ik snuffel rond en dweil de grond. Ik pak de muren mee, maar de geur blijft.

Een schoon laken, dat hangt te drogen na eerder deze week door Pippi te zijn ondergepiest, is de boosdoener blijkt uiteindelijk. Die kloterige boskat heeft het laken te pakken gehad….

Katten die plassen. Wassen, wassen wassen. Vijf trommels vol. Heks wordt hoorndol……

Straks nog even een uitgebreide ronde met de hondjes. En dan houd ik het echt voor gezien.

Met je verkeerde been uit bed stappen, het bestaat echt. Zometeen stap er opnieuw uit. En reken maar dat ik mijn beste beentje voor zet.

lachende joggingbroek
Mijn lachende joggingbroek in close up!