Lente hangt in de lucht! Ergens! Maar waar? VikThor ruikt em al. Verwoed snuffelend gaat hij op zoek. Heks loopt door haar geliefde duinen. Dit magische landschap vol godjes en elfjes. In elke duinpan borrelt een nieuw wonder!

Deze boom kan je de mooiste verhalen vertellen……

Oh wat is het koud en guur. Heks loopt dagelijks in de natuur te tureluren, vergezeld door haar viervoetige vriend. Of vergezel ik hem? Momenteel is het inderdaad zo, dat ik voor mijn monster naar buiten ga. Zelf blijf ik liever binnen. Waar het warm is en droog. Buiten het bereik van de gesel van hagelbuien en woeste windvlagen. Ja, maart roert haar staart.

VikThor denkt hier allemaal inderdaad heel anders over. Hij maalt niet om een beetje kou en nattigheid. Uitgelaten rent hij naast de fiets, zodra we dan eindelijk eens op stap zijn. Binnen vijf minuten is zijn buik zo zwart als een tor. Het kan hem niet schelen. Enthousiast springt hij in de eerste beste sloot op onze route: ‘Even lekker zwemmen. Oh, wat heb ik het warm!’

Ysbrandt in zijn gloriejaren!

Heks met haar pijnlijf kan steeds slechter tegen kou. Ik hou zielsveel van de winter, maar mijn fysiek denkt er anders over tegenwoordig. Toch dwing ik mezelf om de deur uit te gaan. Veel kleren aan. Een schop onder mijn kont.  Het moet, het moet.

Eenmaal buiten valt het vaak mee. Behalve deze week. Als ik de deur uit stap voel ik de eerste druppels alweer om mijn oren slaan. Zodra ik in een parkje arriveer begint het geheid te plenzen van de regen.

Vrijdagmiddag is het dan eindelijk eens eventjes droog. ‘Wat zullen we eens gaan doen?’ klets ik tegen mijn hondje, ‘Zullen we eens eventjes naar Ysbrandts meertje gaan?’

Samenwerking tussen diverse dimensies is bepaald geen uitzondering in heksenland.

Het is de laatste dag dat we de duinen in mogen met een loslopende hond. Ik check het nog eventjes voor de zekerheid online. ‘Tussen Wassenaar en Katwijk ligt hondenlosloopgebied Berkheide. Tussen 15 augustus en 15 maart mogen honden bijna overal loslopen, mits ze onder appel staan en op de paden blijven.’ staat er. Mooi zo. Het mag nog deze dag.

Heks moet hartelijk lachen om de tekst. Mits ze op de paden blijven. Hihi. Nog nooit een loslopende hond gezien, die zich daaraan hield. De meesten staan ook nog eens niet of nauwelijks onder appel. Want stronteigenwijze genen. Of straathond geweest. Of een slappehap baas. Niet zelden zijn mensen aangenaam verrast door mijn gehoorzaam geboren hondje. Zoiets hebben ze nog nooit gezien!

Als ik de stad uit rijd klaart het lekker op. Aan de horizon ontstaat een strook blauwe lucht, maar het asfalt glimt nog van recente regen. Ik parkeer op de Cantinaweg, pal tegen het duin. Ik ben de enige, maar terwijl ik mijn spulletjes pak stopt er nog een auto. Een Spaanse windhond met baas gaan ook nog eventjes de duinen onveilig maken.

Narrig kijkt de baas me aan. Ik moet het vooral niet in mijn hoofd halen om haar te groeten. Of erger nog: Een praatje aan te knopen! ‘Ik bijt je kop er af!’ seinen haar boze ogen. Ze komt ongetwijfeld uitwaaien en haar gedachten op een rijtje zetten. Misschien heeft ze wel een verontrustende brief gekregen, waar ze mee zit te worstelen. Wie zal het zeggen? Ik laat het arme mens met rust. Uiteraard.

‘Je moet je hond aanlijnen,’ een opgewekte man komt net het duin uit met een roedeltje keurig aangelijnde monsters, ‘Kijk, ze hebben dat bord gisteren neergezet.’ Hij wijst op een splinternieuw bordje, waarop inderdaad staat dat je vanaf vandaag het duin niet meer in mag. Meuh.

Net leren kennen, echt een schat!

‘Online mag het nog wel. Ik heb het net nog nagekeken. Ik heb wel eens eerder met dit bijltje gehakt. Op de oude bordjes stond het weer net even anders. Nou ja. Ik ga lekker een rondje om en als ik een bon krijg laat ik het voorkomen….’ bluf ik opgewekt tegen de man. Er is geen sterveling te bekennen op de route, die ik loop. Laat staan een boswachter.

Bij Ysbrandts meertje strijken we eventjes neer. VikThor zwemt achter een balletje en Heks zit op Ys’ boom. Een grote omgevallen berk. Horizontaal groeit de reus al jaren vrolijk verder. Op die manier is er een natuurlijke bank gevormd. ‘Het water staat erg hoog. En er is heel veel struikgewas verwijderd,’ inventariseer ik de stand van zaken rondom dit magische vennetje.

Komende zondag gaan we werken met landgoden en landenergie bij de Sjamanistische Jaaropleiding. De magische krachten verbonden met dit soort bijzondere plekken. Heks heeft er zoveel zin in.

Oude vriend in het Leidse Hout

Maar je hoeft echt niet speciaal naar afgelegen meertjes om dit soort energieën te ervaren. Bij mij in de straat woont een pleingodje. Elke avond zie ik hem zitten in zijn boom. Op een grote dwarstak. Vroeger zat hij op een andere tak, met beter zicht, maar die is door de gemeente gesnoeid in verband met het plaatsen van ondergrondse afvalcontainers. Kwaad dat ‘ie was!

Als ik een kat kwijt ben prik ik een brief op zijn boom. ‘Wil je een beetje rondkijken voor me? Het is dat zwarte mormel weer.’ Ook rondom de Bengaal doe ik een beroep op hem. Ik groet hem altijd, behalve als ik half slapend de hond uitlaat. Midden in de nacht. Dan vergeet ik het wel eens…….

Hij vindt het leuk om op mijn nek te springen, maar dat wil ik niet. Dus zorg ik altijd een hoedje op te hebben. Dat scheelt enorm!

Onzin? Grote fantasie? Geen idee. Ik weet het niet. Ik weet alleen, dat het voor mij zo is.

Ik heb vrienden onder de bomen. Ik voer soms een gesprek met een bloem. Ik herinner me een boeiende conversatie met een Amaryllis. Vanuit een kerstuk sprak ze me plotsklaps toe. Geen lullig gesprek ook nog. Nee, pittige materie! Aanschouwelijk onderwijs zou je het kunnen noemen: De bloem legde haar eigen structuur als het ware uit! Heilige Geometrie is niet voor watjes.

Orbs verlaten het pand!

Andere dimensies zijn dichterbij dan je denkt. In je en om je heen.

Heks is altijd verbaasd over de sprookjes, waar de godganse mensheid moeiteloos in gelooft. Dat geld gelukkig maakt bijvoorbeeld. En dat je vrienden hebt als je wint.

Mijn magische plekje in de duinen is vandaag geheel aan zichzelf teruggegeven. Geen wandelaars buiten Heks en Vik. Met een zucht neem ik afscheid. Voorlopig komen we hier niet terug. Pas half augustus mogen de honden weer los…..

We lopen een grote ronde via de Friese Wei met op de achtergrond de Soefitempel. Ook al zo’n heerlijke plek. VikThor gaat helemaal uit zijn dak. Overal konijnenkeutels, vossensporen en een incidentele vleug ree. Met enorme slagen verkent hij het terrein. Snuffelt zich een slag in de rondte. Dronken van de eerste lentegeuren.

Op de terugweg komen we een vrouw tegen in een scootmobiel. Drie hondjes keurig aan de lijn naast haar. Chagrijnig snauwt ze me toe, dat de hond moeten worden aangelijnd. Opnieuw antwoord ik, dat het volgens mijn pas vanaf morgen geldt.

Dat bevalt haar helemaal niks, dat ik dat beweer. Nijdig laat ze me weten, dat ik het dan maar zelf moet weten! Met stoom uit haar oren tornt ze verder tegen de wind op. Wat een hoop kwaaie mensen op mijn pad vandaag!

Ik gooi een balletje voor Vik het laatste stuk. Sinds de cortisonenprik behoort dit weer tot de mogelijkheden. In feite is mijn blafbeest nu aangelijnd. Hij zit aan me vast middels de bal!

Mijn vriend Uil!

Wat houd ik toch van de duinen. Vooral op dagen als vandaag. Wanneer het miezerige weer de meeste mensen weg houdt. Al die schakeringen in vergrijsde winterkleuren. De stilte…….

Op weg naar huis raak ik overmoedig. Ik besluit mijn auto te wassen. Ook iets, waarvoor je je armen nodig hebt. Ik rijd alweer geruime tijd in een absolute toddebak. Niet veel later ben ik mijn kanariepet grondig aan het uitmesten.

Misschien heb ik het te gek gemaakt. Eenmaal thuis ben ik te moe om te eten. Ik bel een uurtje met de Don en val vervolgens in slaap. Pas om half 1 ’s nachts ben ik voldoende bijgetrokken om dat laatste programmaonderdeel af te werken.

En dan is het alweer tijd voor de allerlaatste hondenronde hier door de wijk!

‘Hallo Heks met je gekke hoedje,’ lispelt de pleingod. Zondag ga ik meer leren over de omgang met deze energieën. Dus als je binnenkort een altaar onder een boom hier in de straat ziet staan, dan weet je: Komt vast bij Heks vandaan…….

Plumvillage: Een landschap vol magie!

 

Opkrabbelen, opnieuw beginnen, laag voor laag terrein terug winnen. Je best doen is niet goed genoeg, maar een beetje geluk doet wonderen.

Heks trekt zichzelf aan de haren uit een beerput vol stagnatie. En het lukt! Ik heb net genoeg energie om het voor elkaar te krijgen. Goddank. Het laatste half jaar was weer een echte ouderwetse aaneengesloten griepperiode.

Het is nog niet helemaal over. Het gaat ook nooit helemaal over ben ik bang. Maar langzamerhand zijn er weer wat beschikbare uren buiten mijn bedstee te besteden. En dat scheelt enorm. Voor creperen achter de geraniums is niemand gemaakt.

Straks ga ik weer naar de film. Samen met mijn boezemvriendinnetje Trui. Na de zoveelste keer een filmpje pakken in het filmhuis om de hoek hebben we nu een Cinnevillepas gekocht. Helemaal geweldig. Voor 21 eurootjes per maand kunnen we onbeperkt naar de film in allerlei filmhuizen door heel Nederland.

Heks is louter geïnteresseerd in de filmhuizen op loopafstand van mijn heksenhuis en goddank zijn die er. Wel twee om precies te zijn.

Vanavond wordt de klassieker van Eisenstein ‘Battleship Potemkin’ uit 1925 vertoond met live muziek van Matteo Myderwyk. Een unieke voorstelling! Ik heb de film in een ver verleden wel eens gezien, toen ik nog filmkunde deed als bijvak. Een initiatief destijds van de vakgroep theaterwetenschap en kunstgeschiedenis hier in Leiden. Nog in het stenen tijdperk.

Jarenlang ben ik nauwelijks naar de film geweest. Het laatste jaar echter heb ik mijn oude liefde hervonden. En met mijn nieuwe Cinnevillpas gaan alle remmen natuurlijk los!

Ik zit in bed maar een beetje te schrijven, terwijl ik op de post wacht. Er komt een pakket boeken aan voor mijn nieuwe opleiding. Hekserige epistels. Ik heb speciaal een bedrag extra betaald om het hele pakket op woensdagavond te laten bezorgen. Omdat het overdag altijd zo’n heisa is om er thuis voor te blijven. Ik moet immers om de haverklap naar buiten met mijn hond.

En er kwam inderdaad een pakket op het juiste tijdstip. Maar er zat maar 1 boek in. In plaats van vijf. De rest wordt vandaag bezorgd. Behalve eentje. Die komt op een geheel ander tijdstip.

Bizar toch weer. Rare winkel ook, dat Bol.com. Kunnen ze dat er niet eventjes bij zeggen? U betaalt extra voor de kat zijn kut?

Maar goed. Nou niet gelijk weer gaan mopperen, Heks. Wees blij dat je in beter vaarwater zit. Dat je uit die slikkige uiterwaarden van je zompige verleden bent getrokken door je eigenste heksentengels. Dat er goede dingen op je pad komen. Naar je toe rollen zelfs…..

‘Je bent zo goed bezig,’ zegt de praktijkbegeleidster van mijn huisarts, ‘Dit zal ook ongetwijfeld enorm schelen voor je vermoeidheid en je ME.’ Ik moet haar teleurstellen. Je kunt je best doen tot je erbij neervalt, het maakt geen zak uit voor die ziekte. Die komt en gaat zoals ie zelf wil.

In een betere periode, waarin ik zelfs weer aan het werk was, heb ik ook wel de arrogantie gehad te denken dat die verbetering kwam door mijn eigen niet aflatende inzet. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. De ziekte kwam keihard terug. Wat ooit leek te helpen hielp niet meer. Ik kon in feite opnieuw beginnen met mijn queeste naar genezing.

En dit fenomeen herhaalt zich. Telkens als ik denk de vinger er achter te hebben slaat mijn kwaal me met nieuwe symptomen om de oren. Blijken er weer andere dingen in mijn lijf het niet te doen.

Dus laat ik maar genieten van de weken dat het beter gaat. Het is in elk geval heel goed voor mijn humeur. Ik geniet enorm van het onder de mensen zijn en dingen doen. Volgende week ga ik Klezmer zingen bij de antroposofen. Daar heb ik ook al zo’n zin in.

En dan is er natuurlijk nog mijn koor. We zijn weer begonnen aan de Matthäus Passion. Het openingslied zit er al bijna helemaal in. De stamtafel is wederom oergezellig. Vooral sinds onze pianist weer is aangeschoven. Alle dames zijn stapeldol op hem, met name mijn maatje Anna. Het is dus een gekakel van jewelste in het kippenhok.

Jeetje, wat ben ik onderuit gegaan de afgelopen maanden. Je ziet het pas als je weer opkrabbelt. En wat ben ik ongelukkig geweest door een aantal tendenzen in mijn bestaan, waar ik weinig invloed op heb. Maar die veel invloed hebben op mij.

Ik heb besloten mijn doel te verleggen. Om de zaken zo te gaan draaien, dat het kwartje een keertje mijn kant opvalt.

En ik heb besloten geweldig te gaan genieten van wat het leven me wel biedt. En dat is best veel. Om te beginnen heel veel films. En zingen, zingen, zingen. Tot slot haal ik ook nog eens mijn toverstokje uit de wilgen. En dat is echt een heel goed teken.

Lady: Die! Vier zelfmoordpogingen, waarvan eentje tijdens een zwangerschap. Dagelijks het leven opvreten en uitkotsen. Omdat het te zwaar op de maag ligt, je leven. Omdat het niet te verteren is! Maar ook: Diana dood? Nee, ze leeft! volgens Friese schrijfster!

Vannacht zie ik een documentaire over Lady Di. Het is natuurlijk alweer twintig jaar geleden dat ze werd vermoord of gedood of opgejaagd om vervolgens te verongelukken. Wat dan ook.

Een paar weken geleden zie ik een programma over haar leven, waarin vooral wordt gespeculeerd dat het moord was. Maar uiteindelijk toch niet, want uit een diepgaand en onafhankelijk en heel eerlijk en oprecht onderzoek van de Britse regering is toch gebleken dat het om een ongeluk ging. Ze had gewoon haar gordel moeten dragen, dan had ze het wel overleefd.

Nou ja. De woorden eerlijk, onafhankelijk en Britse regering in 1 zin is natuurlijk al een lachertje. Dus dat onderzoek zal me wat geweest zijn. Hebben ze opeens al die gegevens boven tafel gekregen, die de franse politie zo zorgvuldig heeft verdonkeremaand! Hahaha. Heks moet hartelijk lachen.

Vannacht gaat het gelukkig niet over dat vreselijke einde en alle daaromheen ontstane complottheorieën. Die me overigens heel plausibel in de oren klinken. De vrouw was uiteindelijk bezig om de wapenindustrie zwart te maken. En wel specifiek die vreselijke landmijnen: Het grote exportproduct van dat rare over het paard getilde koninkrijk.

Er zijn mensen voor minder vermoord.

Vanavond hoor je grote delen uit het beruchte interview, dat ten grondslag lag aan Andrew Morton’s zeer onthullende boek over haar leven. Haar temende stemgeluid doet op vlakke toon verslag van een gedoemd huwelijk. Alleen als ze echt moet lachen klinkt er iets eigens door. Galgenhumor overigens. Zwart als de nacht.

Als ik het goed begrijp heeft haar leven zich grotendeels boven de toiletpot afgespeeld. Lady Diana leed aan boulimia, een vreselijke aandoening, waar meestal weinig begrip voor is. Er komen opnamen voorbij, waarop ze inderdaad tante Sidonia-achttig door beeld loopt. Haar gezicht veranderd in louter profiel in tweeën gedeeld door haar elegante authentieke zinksnijder……

Haar man komt uit het verhaal naar voren als een ongevoelige zak. Het zal wel narcisme zijn wat de klok slaat. Dat zie je niet aan iemands neus. Het zijn vaak hele charmante mensen. Met hen is niks mis, maar als je er naast staat ben je het haasje. Dan ga je kapot. En dat word je dan ook nog eens kwalijk genomen……

Heks heeft ook wel eens een vriendinnetje gehad met boulimia. Ik was nog heel jong en zo ongeveer de enige die ervan afwist. Een groot geheim. De obsessie met eten en calorieën leek wel besmettelijk.

Enige tijd raakte ik verstrikt in haar web met problemen. Het trok een zware wissel op me, totdat de vriendschap over ging. Ze had toen eindelijk hulp gezocht en gekregen.

Het is uiteindelijk helemaal goed gekomen met die vrouw. Ze heeft een heel wat leuker leven gekregen dan ik! En al helemaal een veel gelukkiger bestaan dan Lady Di! Maar ja, ze is dan ook niet met een echte prins getrouwd, hoewel ze wel een hele knappe vent aan de haak sloeg…

‘Ik wist dat ik mezelf moest bewaren voor iemand,’ teemt de stem van de prinses, terwijl we haar als jong meisje zien voorbijflitsen. Ze was ook wel degelijk verliefd op die kouwe kikker uit Wales. Na zijn professionele grooming, het was natuurlijk al een ouwe lul en zij was net negentien, gaat ze voor de bijl.

‘Hij besprong me echt, toen ik inging op zijn avances, heel vreemd,’ beweert ze in het interview.

Ze trouwt met haar belager. ‘Als een lam naar de slachtbank,’ in haar eigen woorden. Op de dag van haar huwelijk is ze al redelijk genezen van het idee om met die kwibus  in de echt verbonden te worden. Ze kan echter niet terug. Haar kop staat op elke theedoek, koffiepot of pedaalemmer in het Verenigd Koninkrijk.

‘Ze hadden haar portret beter op de WC-potten kunnen zetten,’ bedenk ik me. Een grap, die zij zeker had kunnen waarderen.

Wat leid je dan voor’n leven? Je lijdt een leven….. Een voorgekookt bestaan, waar alle persoonlijke gevoelens moeten worden geëlimineerd. En als dat niet lukt, dan kots je ze uit. Zolang je maar glimlacht en straalt op de goede momenten.

En dat doet ze. Het is ongelofelijk, dat ze het er nog uitperst. Je ziet beelden van staatsbezoeken en hoort haar stem commentaar geven. ‘Hier was ik doodziek, ik voelde me zo beroerd, dat ik flauwviel. “Stel je niet aan,” zei mijn man dan. Het ergerde hem…..’

‘Hier had ik nog borsten, bij de verloving. Ik droeg een zwarte jurk met een flink décolleté, dat werd me niet in dank afgenomen….’ Het is haar laatste decollete voorlopig. De tieten verdwijnen ook in de WC-pot.

Langzaam sterven gaat haar niet snel genoeg: Vier zelfmoordpogingen volgen. Waarvan eentje zelfs tijdens een zwangerschap. Ze vertelt erover in het interview. De empatische Diana! Dat schokt me echt. Hoe kun je je ongeboren kind nu offeren op het altaar van je ellende? In een schreeuw om aandacht? Dan moet je wel erg wanhopig zijn……

Later lees ik ergens de roddel, dat voormalig minnares en huidige partner van de prins van Wales, Camilla Parker Bowles, het kind uit die zwangerschap, Harry, treitert met het feit, dat hij niet van Charles is, maar van een minnaar van Diana…… Was het soms een verkapte abortus?

Ik hoop maar dat er zoiets bestaat als reïncarnatie. Een leuk leven buiten de schijnwerpers in het laatste matriarchaat ter wereld bijvoorbeeld. Of op een andere planeet……

In heksenkringen wordt vaak beweerd dat je je leven kiest. Bewust. Om bepaalde ervaringen op te doen. Als je Lady Di zo hoort praten lijkt het alsof ze haar lot ten diepste al kende. Wist dat ze het helemaal uit moest zitten. Zelfs haar dood heeft ze voelen aankomen.

‘Je moet niet raar opkijken als ik plotseling een heel bizar auto ongeluk krijg.’ Ze had ook iemand in gedachten, die daarvoor verantwoordelijk zou kunnen worden gehouden. Maar ja. De moeder van je eigen kinderen om zeep helpen? Dat gaat wel erg ver.

De man was dan wel niet uit liefde met haar getrouwd en hij hield van een andere vrouw, maar dat komt vaker voor dan je denkt. Zeker in die kringen! Het romantische huwelijk is nog geen twee eeuwen oud. En koningshuizen lopen altijd vier eeuwen achter.

Sommige dingen gaan erg ver. Een beetje narcist deinst echter nergens voor terug. Daar kun je je maar beter verre van houden. Goed kan je het nooit doen bij hen…… Dus het heeft helemaal geen zin om jezelf te pijnigen door wel of niet te eten, woede in te slikken, te doen wat er van je verwacht wordt en ga zo maar door.

DIANA SPENCER, LADY DI

Je leven is van jou. En als dat niet zo voelt, dan word je ongelukkig.

Heks is zich haar eigen leven eigen aan het maken. Eindelijk mezelf op de eerste plaats aan het zetten. Beter laat dan nooit. Ik ga nog dagelijks in de fout. Soms wil ik mijn bestaan ook grondig uitkotsen. Zou ik een nieuw leven willen en vooral ook een nieuw lijf.

Ook ik heb vele momenten in mijn leven gehad dat ik niet meer verder wilde. Er helemaal geen zin meer in had. Ook ik heb mensen in mijn leven gehad, die ik beter verre van me kan houden. Ook ik heb niet veel mogelijkheden om me af te reageren. Niet omdat ik bekend ben en er pers voor de deur ligt, maar omdat ik grote delen van mijn leven in bed doorbreng. Alleen. Zoals nu. Vergeten. Uitgerangeerd. Terwijl ik me behoorlijk ziek voel.

Ik zal het ermee moeten doen voorlopig. Ik denk echter niet dat iemand me op korte termijn zal gaan vermoorden. Ik heb wel een paar geduchte vijanden gemaakt in mijn leven, maar die hebben gelukkig totaal geen macht. Dat scheelt enorm. Nee, Heks gaat het allemaal wel overleven!

Maar is Diana eigenlijk wel dood? Of leeft ze nog, net als Elvis? Haar dood is met zoveel mysterie omgeven, dat Heks het zeker niet uitgesloten acht. Waarom zou je daadwerkelijk moeten sterven om een nieuw leven te beginnen? Je kunt toch ook gewoon verdwijnen?

Diana dood? Nee, ze leeft! volgens Friese schrijfster Linda Udo!

 

Lopen op water, water zien branden, luchtige looping met vliegende schotel, of ogen als schoteltjes, ogen op stokjes: Wonderbaarlijke zaken die kant noch wal raken……. Het grootste wonder ontgaat ons vaak: Op ons geliefde Moedertje Aarde lopen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Woensdagavond bel ik aan bij Kras. Het is alweer de derde bijeenkomst van de Sangha voor Kneusjes en deze keer hebben we elkaar niet eens gebeld of het wel door zou gaan. Hetgeen een goed teken is: Het gaat gewoon elke week door.

Het duurt nog even voordat we ook daadwerkelijk gaan zitten. Eerst drinken we thee en kletsen we bij. Ik haal mijn klankschaal tevoorschijn en nodig de bel voorzichtig uit. Vervolgens geef ik er een flinke ram op. Doinggggg. We beginnen.

Kras leest een tekst van Thay voor: Het wonder is niet dat we op water kunnen lopen, of door de lucht. Het wonder is lopen op moeder aarde!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Prachtig. Maar laat mijn medechristenen het maar niet horen, want daar geldt lopen op water toch echt als een wonder. Een dierbaar wonder en zelfs een wonder dat gelinkt is aan het Ware Geloof. Jezus liep natuurlijk moeiteloos over water, maar voor zijn discipelen was het niet zo vanzelfsprekend. Petrus waagde een geslaagd gokje, maar zodra hij begon te twijfelen verzoop hij bijna……..

Heks vindt de tekst geweldig. Want het is zo. We lopen dagelijks als blinde vinken rond te stampen en het wonder ontgaat ons. Maar overal om ons heen ademt leven. Elke straat bevat tal van avonturen. Als je wakker wordt…..

We zitten stil samen te ademen. Mijn kop tolt echter van de gedachten. Allerlei lieden komen voorbij gewandeld in mijn innerlijk landschap. Op zich ook alweer een wonder, dat lopen op op de bodem van mijn hart.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Er spoken ook frommelige gedachtes door mijn hoofd. Gelukkig mediteer ik samen met Kras. Dat scheelt enorm. Eén en één is dan echt minstens drie in het kwadraad. In de bijbel wordt dit fenomeen als volgt beschreven: ‘Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik in het midden van hen.……. 

We zitten en halen adem. Roken de spoken uit met geduld. En aandachtig ademhalen. Na een half uur zit ik alleen nog maar te ademen. Verder is er niets. Vogeltjes fluiten buiten. Mijn telefoon blaft: Het is alweer tijd. Ik nodig de kleine bel uit. We buigen naar elkaar.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Nog eventjes darmen delen?’ Het is gek, maar als we Dharma delen vertellen we elkaar andere dingen dan rond de keukentafel. Deze vorm van communicatie heeft een geheel eigen kwaliteit. Je weet dat de ander naar je zal luisteren zonder reactie te geven. En daarin zit het grote geschenk van deze vorm van delen. Je wordt gehoord, maar dat oor geeft geen deel terug………

Ik herontdek momenteel iets heel wezenlijks in mijn leven. Mensen manipuleren met een zielig gezicht. Het is wereldwijd het meest effectieve middel om de zaken naar je hand te zetten volgens wetenschappelijk onderzoek.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Iemand doet heel sneu en krijgt daardoor veel aandacht. Heks verdomt het om zo’n kop te trekken en krijgt die aandacht dus niet. Maar ik heb gedurende mijn heksige bestaan wel heel veel treurige types aan de boezem gedrukt. En wat denk je dat er gebeurd als je dat niet langer wilt of kunt doen? Dan heb je het gedaan.

Regelmatig word ik op het matje geroepen, omdat ik weiger nog langer in de geefkramp te staan. Oh, wat ben ik toch een gemeen wijf geworden, dat ik me niet langer laat uitzuigen of leegtrekken. Het feit dat ik ook verlies heb geleden ontgaat mijn medemensen vaak volkomen. Weer is de zielige Piet een hele Piet. En Heks? De kwaaie Pier natuurlijk.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Als je je niet langer laat gebruiken worden gebruikers meestal kwaad. Ik ben ook kwaad. Op mezelf vooral. Waarom heb ik niet lang geleden de koe bij de horens gevat en mensen indien nodig nul op het request gegeven? Waarom stel ik voor het gemak doorgaans ieders belang boven het mijne?

Hoe is het mogelijk dat ik zo lang pogingen heb gedaan om wat onveranderlijk voort wil bestaan open te breken? Om eenzijdig de situatie proberen te verbeteren. En waar komt dat gevoel van morele verplichting vandaan om alle ellende, die mensen op mijn stoepje deponeren zonder morren op me te nemen?

Het wonder is dat je op moedertje aarde kunt lopen. Altijd. In aandacht.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM©TOVERHEKS.COM

Zo loop ik een dag later op mijn gemak het laatste rondje met mijn hondje. Het is al over twaalven. VikThor sprint voor me uit. Op het pleintje voor het Elizabeth Gasthuishof  staat een boom van een kerel. Lang haar, woeste baard, onverzorgd……

Langzaam draait hij zich om in mijn richting. Eventjes schrik ik. De straat is compleet uitgestorven. Ik maak me echter zorgen om niets. De grote grove kop van de man is vertederd door de aanblik van mijn spelende hondje. ‘Wat is het voor’n hond? Een Stabij? Oh, wij hadden vroeger thuis ook zo’n soort hond, een Duitse Staande Draadhaar……’ Hij rommelt in zijn vettige broekzak. Een zak weed valt op de stoep. Dan frummelt hij in een plastic zakje.

‘Kijk, dit is de moeder en vader en dat zijn de kinderen,’ hij geeft me een piepklein stokoud fotootje. Ik kan niet zien wat er op staat, dus posteer ik mezelf onder een lantarenpaal. Vier hondenkoppen staren me aan. ’s Mans dikke vingers wijzen wie wie is. ‘Met deze hebben we een prijs gewonnen en met die bijna. Als het een reu was geweest was ze kampioen geworden, maar ze was te groot voor een teef….’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Ja, grote teven zijn niks gedaan natuurlijk. Net als kleine mannetjes. De beer naast me kletst vrolijk verder. Als ik later verder wandel bedenk ik me dat ik alweer heb staan luisteren en aandacht heb staan geven. Ik kan het gewoonweg niet laten. Het kost niets en doet zoveel goed. Die zwerver fleurde compleet op tijdens ons gesprek. De herinneringen aan de trouwe viervoetige vrienden uit zijn jeugd waren hartverwarmend. Er is ook niets mis met lui luisteren, zolang het binnen de perken blijft.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Zolang niet alles en iedereen mijn huis binnen komt. Zolang het niet vrienden betreft, die louter éénrichting tegen me aan blaten. Zolang er ook mensen zijn die naar mij willen luisteren. Zolang mensen niet boos worden als je een keertje geen aandacht voor hen hebt. Zolang ik er niet mijn bestaansrecht aan ontleen.

Er zitten veel haken en ogen aan sociaal verkeer en ik ben nog steeds teveel met anderen in de weer. Maar er zit verandering in. Morgen komen medemensen mij weer helpen. Stichting Present stuurt weer een paar vrijwilligers. Hoera.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

Woeste installatie van gestabiliseerd wildwaterbed. Ach ja. Alle begin is moeilijk. Je vindt eindeloos opnieuw hetzelfde wiel uit: Het bed ligt erin. Heks is enorm tevreden….

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vandaag installeer ik mijn nieuwe waterbed. Samen met Cowboy. Heb ik je ooit al verteld dat ik het leukste vriendje van de wereld heb? En dat ik hou van hoe hij de telefoon aanpakt bijvoorbeeld. Hoe zijn stem dan klinkt: Ik voel me lekker bij hem.

En dat is nog maar het begin. Dan is het ook nog zo, dat hij heel knap is. Maar vooral en bovenal is hij echt heel aardig. En behulpzaam. Hij steekt graag zijn prachtige handen uit zijn handige mouwen.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER, waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER, waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Gelukkig zijn we intussen redelijk aan elkaar gewend. Hij aan mijn chaotische aanpak en ik aan zijn rechttoe rechtaan benadering…..

Na alle opstartperikelen van deze dag beginnen we dan serieus aan de klus: Het grote pakket in de hal wordt opengemaakt. ‘Snij niet in het nieuwe bed!’ grapt Heks, als ze haar vriendje op het karton bezig ziet met een molenmes…. We krijgen de slappe lach…

 waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Dan halen we het bed af en ritsen de tijk open. Binnenin ligt de schuldige: Mijn oude matras is gaan lekken bij de dop. Onherstelbaar! Ik schroef het gewraakte object open en stop er een slang in. Die is weer verbonden met een pomp. Vandaaruit loopt weer een andere hele lange slang naar mijn toiletpot.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vervolgens giet ik een liter water in de pomp. Om oververhitting te voorkomen. Cowboy zet de pomp aan en hopla: Liters schuimend water lopen de pot in. ‘Waarom schuimt dat water zo?’ vraagt mijn lief verwonderd. Nou, dat komt door alle griezelige chemicaliën, die ik door de jaren heen in heb gegooid…… Tegen algvorming.

qwaterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Het is nog een heel gedoe om al het water uit het matras te krijgen. Onbegonnen werk in feite. Steeds zuigt de pomp lucht. Dan zetten we em uit. Gooien er weer een litertje water in. Tillen het loodzware matras omhoog: En hopla, het water loopt weer!

Aan het eind van het traject ligt Cowboy met zijn hele krachtige lijf om de vacuüm gezogen matras heengevouwen om het laatste beetje water eruit te persen. Heks staat in het toilet te commanderen: ‘Ja nu loopt ie, nu niet, ja, zo gaat ‘ie goed!’

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Het vullen is weer een heel ander verhaal. Cowboy bemoeit zich er niet mee. Hij brengt de pomp terug naar de winkel. Heks zit naast het bed voor te waken, dat er niet teveel water in het matras terecht komt. Heb ik slechte herinneringen aan. Ooit ging ik lekker eten met iemand, terwijl het matras zich vulde. Echt, ik was maar tien minuten weg. Het resulteerde in eindeloos emmertjes er weer uit halen later. Hopeloos.

Het bed stond helemaal bol! Als een soort berg……

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Vandaag houd ik het scherp in de gaten. Ik check meermalen hoe het ligt intussen. Cowboy komt ook testen natuurlijk. Uiteindelijk bereik ik het kritieke punt. Bed of berg. Als ik de kraan uit zet is de waterzak nog heel licht bergachtig, maar dat komt door al de lucht, die automatisch meekomt met kraanwater. De rest van de middag lig ik met een handdoek over het matras te vegen om al die lucht er weer uit te krijgen. Het zal weken duren, voordat dat punt bereikt is weet ik uit ervaring.

Blubblub.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Aan het eind van de middag lopen we lekker de stad in. Er speelt een geweldige salsaband en onze vrienden zijn daar al: Frogs, Fiederelsje, Manlief en Lehrerin. Overal om me heen zie ik bekende gezichten!

salsa dansen, salsa dance, couple

Omdat ik helemaal fysiek in de kreukels lig, moet ik even acclimatiseren. Iemand geeft me een glas wijn. “Kom op spieren, ga uit de knoop! Ik wil lekker dansen!’ Ik neem wat pufjes medicinale cannabis. Dat scheelt enorm! Als Frogs me de dansvloer opsleurt laat ik me helemaal meeslepen!

salsa dansen, salsa dance, couplesalsa dansen, salsa dance, couple

Hij sleurt en sleept. Duwt en trekt! Draait commando’s met zijn vingertoppen! De kunst met Frogs is, dat hij mijn geschiedenis kent. Hij weet van de hoed en de rand met mijn lijf. Dus hij is voorzichtig! Hij sleurt, maar op een tedere manier: Ik kan erop anticiperen! En zo dansen we samen dan toch maar eventjes de sterren van de hemel. Echt HEERLIJK!!!!!

salsa dansen, salsa dance, couple

‘Goh,’ roepen onze vrienden, ‘Jullie oefenen zeker regelmatig!’  Nou, dat valt wel mee. Maar gelukkig dansen we af en toe weer. Ik ben er jaren gewoon niet toe in staat geweest. Zelfs niet met de subtiele aanpak van Frogs. ‘Fijn hè, dat het weer gaat!’ fluister ik hem toe. Mijn alsmaar lachtende dansende kikkervriend.

salsa dansen, salsa dance, couple

Later thuis met Cowboy smullen we opnieuw van mijn goed gelukte spaghetti bolognese. Al drie dagen eten we dit goddelijke goedje. Als kind was dit mijn favoriete verjaardagsmaaltje…….

Daarna moeten we die vermaledijde tijk nog om het watermatras ritsen. Een rotklus. Ik heb het ding gewassen. Dat is dan wel weer lekker natuurlijk. Maar oh, oh. Mijn lijf wil niet meer. Alle bewegingen slingeren zich een weg naar hun doel. Knersenknars en kreundersteun. We ritsen het onding eromheen. Ik moet zeggen, dat Cowboy zich volhardend in de strijd gooit. Een ook nadat de klus is geklaard helpt hij me enorm uit de brand.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Ondanks het feit, dat hij een trein wil halen, laat hij Varkentje nog even uitgebreid voor me uit. Ik kan wel spugen van vermoeidheid intussen, maar ik moet mijn bed nog opmaken. En dat doe ik. Met overgave. De helft is schoon en de andere helft doet mijn hulp morgen. Je moet consessies doen natuurlijk, als MEer.

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Als het klaar is hang ik mijn volledige schone en gerepareerde klamboe weer boven het bed. Dan plof ik erin. Oh, wat ligt dit lekker. Is ‘ie te vol? Of moet er nog meer lucht uit? Waarschijnlijk het laatste. Maar dat is van later zorg. Voorlopig dobber ik zielstevreden met dit alles in mijn nieuwe waterbed; Cowboy, vrienden, salsa dansen, hulp, liefde, amour, love, liebe…….

kikkerprins

waterbedden, GRAPPEN, TECHNIEK RONDOM, SLAPEN IN, BED VOL WATER,

Blindengeleidehond wordt Ongeleide Blindengeleidehond. Gelukkig geen blinde Geleidehond. De te begeleiden vrouw heeft dan weer wel stevige goed functionerende armen. Ze heeft hem zo weer in bedwang….. En Heks is blij dat haar ogen nog steeds goed werken.

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Als ik vanmiddag met Ysbrandt dravend naast me richting ziekenhuis fiets, doet er opeens een blindengeleidehond een charge naar mijn Varkentje. Oeps! Dat mogen zulke grondig getrainde hondjes helemaal niet doen. ‘Je bent een ongeleide hond!’ roep ik hem inwendig toe. De vrouw die hij geacht is te begeleiden krijgt hem met moeite weer onder controle. Eventjes springt hij alle kanten op. Gelukkig heeft ze een paar ferme armen!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Nou ja, denk ik bij mezelf. Beter een ongeleide blindengeleidehond, dan een blinde geleidehond. En dat is dan nog altijd honderd keer beter dan een gemiddelde ongeleide hond. Mweuh…..

Bij het ziekenhuis bind ik mijn hondje aan mijn fiets en die zet ik met een enorm slot vast aan een paal. Voor de hoofdingang. Waar je helemaal niet mag staan!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend, puppy's,

‘Mevrouw Heks, wil je niet je fiets zomaar neerzetten waar het verboden is!’ hoor ik opeens achter me. Een oude vriend duikt plotseling op. We sluiten elkaar in de armen. Wat leuk! Vanmorgen kwam ik een vriendin uit dezelfde oude vriendenkring tegen. We spraken af elkaar binnenkort te zien. Met als het even kan deze meneer erbij! Dus hij komt als geroepen. Snel wisselen we wat gegevens uit.

Hoewel hij werkzaam is in het ziekenhuis, doet hij wat mijn verkeerd geplaatste vervoermiddel  betreft of zijn neus bloedt. Als ik het ziekenhuis inloop roepen een paar verwoed rokende dames, het gebouw is rookvrij vanbinnen, dat ze wel op mijn hondje zullen passen. Mooi zo.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Wat is het druk in de apotheek. Na een sprintje door de gangen van het enorme gebouw overzie ik de mensenmassa in de wachtrij. De moed zinkt me in de schoenen. Ik trek een nummertje. Goddank kom ik alleen wat dingen afhalen. Dat scheelt enorm blijkt.

Ik neem plaats op een stoel. Naast me zit een dame, dodelijk vermoeid. Haar krukken slingeren nonchalant tegen haar magere benen. Haar eveneens uitgeputte echtgenoot zit er uitgezakt naast. ‘Goeie hemel, verzucht ze, ‘ Ik ben hier al vanaf vanmorgen 8 uur.’ Het is intussen half zes in de namiddag!!!! Ik betuig mijn medeleven. Verschrikkelijk. ‘Er waren allemaal spoedgevallen tussendoor. Ik was pas vanmiddag aan de beurt. Maar ik ben wel om zes uur vanmorgen opgestaan…….’ Ze komt helemaal uit Zandvoort.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

We praten eventjes om de tijd te verdrijven. Mijn hart gaat uit naar dit moedige echtpaar. Want erg gezond ziet de vrouw er niet uit. Ze wappert met haar recept door de lucht. Ik maak eruit op, dat haar conditie zorgelijk is.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Ik denk aan sister Chan Kong. Hoe zij altijd zegt in haar prachtige Vietnamese engels, dat je je lichaam moet bedanken voor bewezen diensten. ‘Thank you legs, for carrying me around this blue planet. Thank you, my beautiful arms, thank you my liver, intestines…..’ Enzovoort. Maar ook als er dingetjes niet helemaal lekker werken zegt ze: ‘Your heart still works well, your arms still work well,  Your eyes still work well….’ Nou , mijn armen doen het niet. En de dame van de geleidehond had ogen die dienst weigeren. Maar toch, terwijl ik daar zit realiseer ik me: ‘Heks, je hebt het zo slecht nog niet!’

Als ik het ziekenhuis weer uitloop, zie ik dat Ysbrandt lekker ligt te waken bij mijn fietsje. Er staat geen boze conciërge om me eens eventjes de les te lezen over de verkeerd geparkeerde fiets. Het is al een beetje aan het schemeren. We hebben nog net tijd voor een uitlaatrondje door het bos…..

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend