Lente hangt in de lucht! Ergens! Maar waar? VikThor ruikt em al. Verwoed snuffelend gaat hij op zoek. Heks loopt door haar geliefde duinen. Dit magische landschap vol godjes en elfjes. In elke duinpan borrelt een nieuw wonder!

Deze boom kan je de mooiste verhalen vertellen……

Oh wat is het koud en guur. Heks loopt dagelijks in de natuur te tureluren, vergezeld door haar viervoetige vriend. Of vergezel ik hem? Momenteel is het inderdaad zo, dat ik voor mijn monster naar buiten ga. Zelf blijf ik liever binnen. Waar het warm is en droog. Buiten het bereik van de gesel van hagelbuien en woeste windvlagen. Ja, maart roert haar staart.

VikThor denkt hier allemaal inderdaad heel anders over. Hij maalt niet om een beetje kou en nattigheid. Uitgelaten rent hij naast de fiets, zodra we dan eindelijk eens op stap zijn. Binnen vijf minuten is zijn buik zo zwart als een tor. Het kan hem niet schelen. Enthousiast springt hij in de eerste beste sloot op onze route: ‘Even lekker zwemmen. Oh, wat heb ik het warm!’

Ysbrandt in zijn gloriejaren!

Heks met haar pijnlijf kan steeds slechter tegen kou. Ik hou zielsveel van de winter, maar mijn fysiek denkt er anders over tegenwoordig. Toch dwing ik mezelf om de deur uit te gaan. Veel kleren aan. Een schop onder mijn kont.  Het moet, het moet.

Eenmaal buiten valt het vaak mee. Behalve deze week. Als ik de deur uit stap voel ik de eerste druppels alweer om mijn oren slaan. Zodra ik in een parkje arriveer begint het geheid te plenzen van de regen.

Vrijdagmiddag is het dan eindelijk eens eventjes droog. ‘Wat zullen we eens gaan doen?’ klets ik tegen mijn hondje, ‘Zullen we eens eventjes naar Ysbrandts meertje gaan?’

Samenwerking tussen diverse dimensies is bepaald geen uitzondering in heksenland.

Het is de laatste dag dat we de duinen in mogen met een loslopende hond. Ik check het nog eventjes voor de zekerheid online. ‘Tussen Wassenaar en Katwijk ligt hondenlosloopgebied Berkheide. Tussen 15 augustus en 15 maart mogen honden bijna overal loslopen, mits ze onder appel staan en op de paden blijven.’ staat er. Mooi zo. Het mag nog deze dag.

Heks moet hartelijk lachen om de tekst. Mits ze op de paden blijven. Hihi. Nog nooit een loslopende hond gezien, die zich daaraan hield. De meesten staan ook nog eens niet of nauwelijks onder appel. Want stronteigenwijze genen. Of straathond geweest. Of een slappehap baas. Niet zelden zijn mensen aangenaam verrast door mijn gehoorzaam geboren hondje. Zoiets hebben ze nog nooit gezien!

Als ik de stad uit rijd klaart het lekker op. Aan de horizon ontstaat een strook blauwe lucht, maar het asfalt glimt nog van recente regen. Ik parkeer op de Cantinaweg, pal tegen het duin. Ik ben de enige, maar terwijl ik mijn spulletjes pak stopt er nog een auto. Een Spaanse windhond met baas gaan ook nog eventjes de duinen onveilig maken.

Narrig kijkt de baas me aan. Ik moet het vooral niet in mijn hoofd halen om haar te groeten. Of erger nog: Een praatje aan te knopen! ‘Ik bijt je kop er af!’ seinen haar boze ogen. Ze komt ongetwijfeld uitwaaien en haar gedachten op een rijtje zetten. Misschien heeft ze wel een verontrustende brief gekregen, waar ze mee zit te worstelen. Wie zal het zeggen? Ik laat het arme mens met rust. Uiteraard.

‘Je moet je hond aanlijnen,’ een opgewekte man komt net het duin uit met een roedeltje keurig aangelijnde monsters, ‘Kijk, ze hebben dat bord gisteren neergezet.’ Hij wijst op een splinternieuw bordje, waarop inderdaad staat dat je vanaf vandaag het duin niet meer in mag. Meuh.

Net leren kennen, echt een schat!

‘Online mag het nog wel. Ik heb het net nog nagekeken. Ik heb wel eens eerder met dit bijltje gehakt. Op de oude bordjes stond het weer net even anders. Nou ja. Ik ga lekker een rondje om en als ik een bon krijg laat ik het voorkomen….’ bluf ik opgewekt tegen de man. Er is geen sterveling te bekennen op de route, die ik loop. Laat staan een boswachter.

Bij Ysbrandts meertje strijken we eventjes neer. VikThor zwemt achter een balletje en Heks zit op Ys’ boom. Een grote omgevallen berk. Horizontaal groeit de reus al jaren vrolijk verder. Op die manier is er een natuurlijke bank gevormd. ‘Het water staat erg hoog. En er is heel veel struikgewas verwijderd,’ inventariseer ik de stand van zaken rondom dit magische vennetje.

Komende zondag gaan we werken met landgoden en landenergie bij de Sjamanistische Jaaropleiding. De magische krachten verbonden met dit soort bijzondere plekken. Heks heeft er zoveel zin in.

Oude vriend in het Leidse Hout

Maar je hoeft echt niet speciaal naar afgelegen meertjes om dit soort energieën te ervaren. Bij mij in de straat woont een pleingodje. Elke avond zie ik hem zitten in zijn boom. Op een grote dwarstak. Vroeger zat hij op een andere tak, met beter zicht, maar die is door de gemeente gesnoeid in verband met het plaatsen van ondergrondse afvalcontainers. Kwaad dat ‘ie was!

Als ik een kat kwijt ben prik ik een brief op zijn boom. ‘Wil je een beetje rondkijken voor me? Het is dat zwarte mormel weer.’ Ook rondom de Bengaal doe ik een beroep op hem. Ik groet hem altijd, behalve als ik half slapend de hond uitlaat. Midden in de nacht. Dan vergeet ik het wel eens…….

Hij vindt het leuk om op mijn nek te springen, maar dat wil ik niet. Dus zorg ik altijd een hoedje op te hebben. Dat scheelt enorm!

Onzin? Grote fantasie? Geen idee. Ik weet het niet. Ik weet alleen, dat het voor mij zo is.

Ik heb vrienden onder de bomen. Ik voer soms een gesprek met een bloem. Ik herinner me een boeiende conversatie met een Amaryllis. Vanuit een kerstuk sprak ze me plotsklaps toe. Geen lullig gesprek ook nog. Nee, pittige materie! Aanschouwelijk onderwijs zou je het kunnen noemen: De bloem legde haar eigen structuur als het ware uit! Heilige Geometrie is niet voor watjes.

Orbs verlaten het pand!

Andere dimensies zijn dichterbij dan je denkt. In je en om je heen.

Heks is altijd verbaasd over de sprookjes, waar de godganse mensheid moeiteloos in gelooft. Dat geld gelukkig maakt bijvoorbeeld. En dat je vrienden hebt als je wint.

Mijn magische plekje in de duinen is vandaag geheel aan zichzelf teruggegeven. Geen wandelaars buiten Heks en Vik. Met een zucht neem ik afscheid. Voorlopig komen we hier niet terug. Pas half augustus mogen de honden weer los…..

We lopen een grote ronde via de Friese Wei met op de achtergrond de Soefitempel. Ook al zo’n heerlijke plek. VikThor gaat helemaal uit zijn dak. Overal konijnenkeutels, vossensporen en een incidentele vleug ree. Met enorme slagen verkent hij het terrein. Snuffelt zich een slag in de rondte. Dronken van de eerste lentegeuren.

Op de terugweg komen we een vrouw tegen in een scootmobiel. Drie hondjes keurig aan de lijn naast haar. Chagrijnig snauwt ze me toe, dat de hond moeten worden aangelijnd. Opnieuw antwoord ik, dat het volgens mijn pas vanaf morgen geldt.

Dat bevalt haar helemaal niks, dat ik dat beweer. Nijdig laat ze me weten, dat ik het dan maar zelf moet weten! Met stoom uit haar oren tornt ze verder tegen de wind op. Wat een hoop kwaaie mensen op mijn pad vandaag!

Ik gooi een balletje voor Vik het laatste stuk. Sinds de cortisonenprik behoort dit weer tot de mogelijkheden. In feite is mijn blafbeest nu aangelijnd. Hij zit aan me vast middels de bal!

Mijn vriend Uil!

Wat houd ik toch van de duinen. Vooral op dagen als vandaag. Wanneer het miezerige weer de meeste mensen weg houdt. Al die schakeringen in vergrijsde winterkleuren. De stilte…….

Op weg naar huis raak ik overmoedig. Ik besluit mijn auto te wassen. Ook iets, waarvoor je je armen nodig hebt. Ik rijd alweer geruime tijd in een absolute toddebak. Niet veel later ben ik mijn kanariepet grondig aan het uitmesten.

Misschien heb ik het te gek gemaakt. Eenmaal thuis ben ik te moe om te eten. Ik bel een uurtje met de Don en val vervolgens in slaap. Pas om half 1 ’s nachts ben ik voldoende bijgetrokken om dat laatste programmaonderdeel af te werken.

En dan is het alweer tijd voor de allerlaatste hondenronde hier door de wijk!

‘Hallo Heks met je gekke hoedje,’ lispelt de pleingod. Zondag ga ik meer leren over de omgang met deze energieën. Dus als je binnenkort een altaar onder een boom hier in de straat ziet staan, dan weet je: Komt vast bij Heks vandaan…….

Plumvillage: Een landschap vol magie!

 

Gewoontepatronen laten zich niet gemakkelijk doorbreken. Je kunt ze maar beter vervangen door iets nieuws. Heks worstelt met haar neiging elke keer in dezelfde groef terecht te komen. Misschien is het tijd voor een nieuwe bezem: Die vegen tenminste schoon!

Sinds ik terug ben van mijn retraite is het zaak om niet direct in mijn oude patronen te vervallen. ‘Gewoonte energie’ noemen ze dat in Bhoeddhistische kringen. We hebben er allemaal last van: Je wilt wel anders, beter leven, maar je zit vast in je groef. Van je groef in je graf als je niet uitkijkt. Bewust zijn, jezelf her inneren: Het is een hele klus.

Toch zit em hier wel de kneep.

Ik ga het klooster in met een brandende vraag. Hoe kun je het nog hebben over de fundamentele goedheid van de mens als je met narcisten en psychopaten te maken hebt? Dit kwaadaardige volkje dat alleen om zichzelf geeft en verder louter neemt. Deze liegende en bedriegende medemensen. De wolven in schaapskleren. Die machtswellustige en seksueel gefrustreerde egoïsten……

Waar blijf je met al je goede bedoelingen oog in oog met deze onmenselijke persoonlijkheidsstoornis?

Ik krijg er geen antwoord op. De meeste mensen hebben geen idee wat narcisten nu eigenlijk voor’n wezenloze wezens zijn. Net als ik een tijdje geleden. De neiging bestaat om compassie te hebben met deze meedogenloze agressors. Ik ken die neiging.

Dan hoor ik tijdens een Dharmatalk door een sprankelende non opeens het verlossende woord. Haar verhaal gaat niet over narcisten, noch over psychopaten. Hier in Plumvillage zijn alle mensen gewoon medemensen.

‘Soms zie je iemand lijden, maar ze willen het niet toegeven. Of je ziet iemand, die heel boos is, maar ze beweren van niet. Sterker nog: Ze zeggen rustig dat jij boos bent en dat jij lijdt. Maar ook voor hen geldt: Zolang je niet toegeeft dat je lijdt verandert er niets. Je zit er in vast. Je kunt overigens zowel in lijden als geluk blijven steken….’

‘Wees geen slachtoffer,’ zegt Thay altijd. Hij is er zelf het levende voorbeeld van. Zelfs in zijn huidige positie, na het herseninfarct. ‘Wie weet hoe hij moet lijden kan er zijn voordeel mee doen. No mud, no lotus.’

In de loop van de retraite verdwijnt de noodzaak om een antwoord te krijgen op mijn vraag. Ik ben stomweg helemaal niet meer bezig met het thema narcisme. Evenmin denk ik aan de narcisten in mijn leven. Het is me om het even. Leven en laten leven. Ze zoeken het maar uit. Zolang zijzelf hun lijden niet erkennen is er weinig aan te doen. En als er iemand al iets aan moet doen dan zijn ze het toch echt zelf……

Wel dringt het tot me door dat ik beter voor mezelf moet zorgen. Ik neem iedereen in bescherming behalve mezelf. Ik spring voor Jan en Alleman in de bres, maar mezelf laat ik creperen. Ik stel niet of nauwelijks grenzen en die worden dan nog met voeten getreden en zwaar overschreden. En dat vergeef ik dan weer grif.

Ook moet ik ophouden met alleen maar te luisteren naar anderen. Ik mag zelf ook delen wat er in me omgaat. Zeker bij vrienden! Na mijn relatiebreuk is het me met enige regelmaat gebeurd dat mensen waar ik altijd eindeloos naar zit te luisteren me na een paar weken de mond snoerden. Of ik kon ophouden met die verhalen, ze wisten het nu wel!

Thuisgekomen zit ik elke dag op mijn kussentje te mediteren. In de stilte luister ik naar mezelf. Ik ben mijn eigen soulmate. Daarnaast zie ik maar weinig mensen en dat voelt prima. Ik ben op zoek naar nieuwe patronen en daar horen nieuwe gewoontes en nieuw gedrag bij. Maar o jee, ik schiet als ik niet uitkijk zo weer in mijn oude groef.

Het leven test me door iemand op mijn pad te sturen, die een zwaar beroep op me doet. Soms kun je er gewoon met je petje niet bij hoe onrechtvaardig mensen door hun dierbaren behandeld worden. Als dan ook de omgeving een duit in het zakje doet en de maatschappij er nog een schepje bovenop doet en het rechtssysteem faalt……

Heks voelt natuurlijk compassie opwellen in haar hart en voor ik het weet spring ik in de bres. Ik luister, schrijf brieven, help uit de brand, bid en brand kaarsjes. Niks mis mee.

Toch moet ik ook in deze situatie heel goed mijn grenzen bewaken, want als ik niet uitkijk vreet het me op. Ik realiseer me dat ik in een mij zeer bekend patroon ben beland:

Een wildvreemde of vage bekende zit zwaar in de shit en staat bij me op de stoep. Ik bied de helpende hand en een luisterend oor. Een scheve ‘vriendschap’ ontstaat, waarbij ik luister en geef. Dit gaat geruime tijd goed. Dan verandert er iets: De andere partij haalt me onderuit, gaat op mijn nek zitten of probeert me de les lezen. Ellendig einde verhaal.

Vorige week in de kerk zette iemand nog op die manier haar nagels in me! Ook die dame heeft regelmatig haar hart bij me gelucht toen ze in de problemen zat bedacht ik me later. Ik ben daar uiterst discreet mee omgegaan natuurlijk, maar toch vindt ze het nodig me op mijn nummer te zetten! MEUH!

Kort samengevat: Eerst zet iemand je op een voetstuk, omdat ie je nodig heeft. Dan beland je in een zogenaamde vriendschap die mank gaat. En tot slot stampt zo’n medemens je dan de grond in, omdat je tegenvalt in het gebruik.  Een simpele formule op zich. Dat wel.

Tijdens de retraite lukt het me prima om mijn grenzen te bewaken.  Tevens luisteren mijn sangha-familieleden ook naar hetgeen ik te vertellen hebt en wat mij bezig houdt of pijn doet tijdens de dharmadiscussies. In deze veilige omgeving oefen ik verwoed op het mezelf handhaven tussen mijn medemensen. En het lukt!

Thuisgekomen is dat een ander  verhaal. In mijn gewone dagdagelijkse omgeving wankelt mijn besluit om mijn ruimte in te nemen. Het is ontzettend moeilijk om zaken anders aan te pakken. Grenzen trekken is niet echt mijn ding. Ook kost het me moeite om niet aardig te zijn. Ik ben een hopeloze pleaser… Ik geef al iets weg voordat ik er over heb nagedacht. En elke keer doe ik het weer.

Daarom zit ik nu stil op mijn kussen te ademen voordat ik iets doe of toezeg. Ik trek wel een grens, doe soms de deur niet open. Ik leg niet uit waarom en hoe, maar bescherm mezelf tegen mensen die me leegtrekken. Er is namelijk een groot verschil tussen energie geven en leeggetrokken worden. In het eerste geval komt het uit de ‘Oneindige Bron’. Dat gebeurt als ik mensen instraal bijvoorbeeld. Dat is heerlijk, ook voor mezelf.

Helaas pluggen er regelmatig mensen stiekem in. Ze verorberen mijn persoonlijke energie, zoals een vampier het bloed van zijn gastheer… En ik heb al zo weinig energie: Ik wil het nu wel eens voor mezelf gebruiken. Al was het alleen maar om mijn huis op te ruimen! Maar ook tekenen en schilderen, lezen en muziek maken schieten er al jaren bij in.

‘You have to take care of yourself before you can take care of others,’ zegt televisiegoeroe Phil op de achtergrond van mijn geschrijf tegen de dochters van een ontaarde alcoholiste. Zij houden van hun moeder, maar diens hersenen zijn zo vergiftigd door drank en pillen, dat ze die liefde op een bizarre manier retourneert. Ik zie ongelofelijke voorbeelden voorbij komen. Tenenkrommend. Wat een keihard wijf!

Phil vervolgt ‘Als jouw moeder ontkent dat jij bent misbruikt door haar partner en de relatie met die man gewoon nog 12 jaar doorzet: Stop er geen energie meer in. Jij moet nu echt voor jezelf gaan zorgen. Je bent ernstig getraumatiseerd en jouw moeder ontkent dat. Erken het in elk geval zelf en zorg voor dat geschonden kind in je, zodat je kunt helen. Eerder kun je niets voor wie dan ook betekenen!’

Wat zegt Thich Nhat Hanh ook alweer? ‘We rennen vaak zonder erbij na te denken achter de brandstichters aan, als ons huis in de fik vliegt.’ Je hebt er niets aan. Het is ook gewoonte-energie. En ook ‘Als je niet thuis bent bij jezelf kan iedereen met het grootste gemak inbreken en de boel leeghalen‘.

Ik ben bezig om voor mijn eigen woning te zorgen, mijn ruimte te beschermen. Ik hoop daar een goede gewoonte van te maken…..

Een verrukkelijke jaarwisseling met geliefden, vrienden en extreme lichtbollen…. Dat belooft nog wat voor het komende jaar!

Kristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedels

Ook hier zijn een paar enorme lichtbollen zichtbaar

Mijn jaarwisseling is dit jaar bijzonder aangenaam. Eerst ga ik mediteren bij Maan met een hele berg hekjes. Dit is een prachtige traditie ingesteld door dit lieve heksje om vrede in de wereld te bevorderen. Het kristallen steentje, dat wij dan weer bijdragen.. Zoals altijd heeft Maan er ontzettend veel werk van gemaakt. De hele tafel staat vol heerlijke taartjes en lekkere hapjes. De opkomst is gigantisch. 

Kristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedelsKristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedelsKristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedelsKristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedels

Een uur lang zitten we in een geleide meditatie bijeen, rondom een veld kristallen schedels. Het vuurwerk buiten stopt. Nog 1 klein knalletje en daarna stilte. ‘Dat is elk jaar zo’, vertelt Maan later. ‘De draken jagen die stoorzenders weg.’ Goh, dat mogen ze in de buurt van mijn huis ook komen doen. Zou wel lekker zijn voor mijn dierentuin.

Ik raak zo diep in meditatie, dat mijn hoofd af en toe knikt. Ik slaap niet, maar ben op reis. Ver weg en toch hier. Heerlijk hoor.

Kristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedelsKristallen schedelmeditatie, lichtbollen, Orbs, draken, kristal, stenen draken en kristallen schedels

Later die dag komt er nog een heksje bij mij thuis op bezoek. Deze vrouw vindt het helemaal niet gek, dat ik met bomen en stenen praat. Zodra ze de woonkamer binnenkomt vliegt ze op mijn boom af. “Goh, wauw Heks, wat een boom!’ Ze spreidt haar handen en tast het ‘aura’ van de boom af. ‘Er komt heel veel energie vanaf, warmte….’ Ze voelt eens goed en sluit haar ogen. ‘Genezende energie! Die boom is bevolkt met…’ ‘Elfjes, engeltjes en fauntjes…’ vul ik aan, terwijl ik breed glimlach. Wat leuk, dat zij dit zo oppikt. Ze komt eigenlijk een kopietje maken op mijn printer, maar wordt even flink afgeleid…..

geliefden, oud en nieuw 2014

Happy New Year!!!

geliefden, oud en nieuw 2014 geliefden, oud en nieuw 2014

In de loop van de middag komt Cowboy binnenzeilen. Ik doe mijn vleugels aan, want we gaan even op bezoek bij mijn vriend de schilder. Hij houdt Open Huis tussen kerst en oudjaar. We worden warm onthaald en slaan een genoeglijk uurtje stuk samen. Als we weer in Huize Heks zijn komt Frogs ons gezelschap houden. Hij heeft Varkentje voor zijn rekening genomen vanmiddag. Geen sinecure op deze explosieve dag…..

geliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerk geliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerk

We hebben allemaal lekkere dingetjes gemaakt, Sushi, Thaise vissoep, pasta met calamaris, stoofpeertjes met ijs. Frogs heeft appelflappen en oliebollen bij zich. De hele avond zitten we te snoepen van al dit lekkers. Frogs en Heks dansen salsa onder de kerstboom. Met Cowboy doe ik een soort Hollandse line dance…. De heren percussionisten trommelen op hun stoelleuning mee met elk muziekje, dat voorbij komt. We hebben het heerlijk…..

geliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerk geliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerk geliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerkgeliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerkgeliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerkgeliefden, oud en nieuw 2014, vrienden, lichtbollen, vuurwerk

Om twaalf uur omhelzen we elkaar, zetten keihard muziek aan voor de beesten. Dan gaan we lekker buiten van het vuurwerk genieten. Ik maak hele vreemde foto’s. Terwijl ik ze maak zie ik bizarre cirkels en lichtbollen op het schermpje van mijn telefoon. Wat is dat nu weer? Ik verander van richting, maar het wordt er niet beter op. Ik wil vuurwerk fotograferen, maar het lijken wel wormholen of spiralende tunnels. Als je goed kijkt zie je ook nog structuren in die bollen licht…..

Dat belooft nog wat het komende jaar……

lichtbollen, Orbs, wormgaten, tunnel naar andere dimensie, vreemde lichtstructurenlichtbollen, Orbs, wormgaten, tunnel naar andere dimensie, vreemde lichtstructuren

We eindigen in het huis van mijn vriend en buurman, de baas van Carlos. De Duitse herder met het flapoor. Zijn vrouw schenkt ons verrukkelijk roze mousserende Duitse wijn. Hun zwager vermaakt ons met gekke verhalen, waar de twee zusjes dan weer om in een deuk liggen. Het is een dolle boel, zoals altijd wanneer ik in dit gezelschap ben.

lichtbollen, Orbs, wormgaten, tunnel naar andere dimensie, vreemde lichtstructurenlichtbollen, Orbs, wormgaten, tunnel naar andere dimensie, vreemde lichtstructuren

Op vleugels ga ik weer naar huis, mijn mooie nieuwe witte veren aanwinst…. Ik heb groot respect gekregen voor engelen: Het valt helemaal niet mee om vleugels te dragen!!! Je blijft overal achter haken en het zit voor geen meter, als je bijvoorbeeld op een stoel of bank plaatsneemt!!! Je kunt eigenlijk alleen nog terecht op een elfenbankje……

lichtbollen, Orbs, wormgaten, tunnel naar andere dimensie, vreemde lichtstructuren

Het is prachtig, zoom gerust eens in, dan zie je allemaal kleine cirkels in de structuur. Is het een spiralende vorm? Een zoor tunnel? Heel wonderlijk….

Heks, engel, vrouwelijke engel, lief engeltje, heksje

Engelachtige Heks

Vervoering in Vondelpark en ver voerende poëzie aan de gracht; Leven lacht eigen lied!

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Vreemde Snuiters

Vanavond is Heks uit eten geweest met de knappe fietsenmaker. Het had wat voeten in de aarde om er te komen op mijn bezemsteel, vertraging door tegenwind, tussen buien door laveren, maar uiteindelijk zaten we dan in een lawaaierige drukke sfeervolle pizzatent. Opgefrommeld aan een tafeltje langs een drukbelopen gangpad. Heks heeft er weinig van meegekregen, want fietsenman en zij hadden veel te bespreken.

Na een heerlijke maaltijd met wijn en koffie zijn we gaan wandelen door een doodstil Vondelpark. Wij werden er ook iets stiller van. Veel wordt zonder woorden gedeeld. Wat is dat toch bijzonder: Je leert iemand kennen en kletst de oren van elkaars kop, maar in stilte ervaar je verbinding…

En toch is al dat geklets heel wezenlijk. Leuk ook. Al die verhalen…

Gisterenavond was de Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld.   Poëzie langs de gracht. Om acht uur haalde Fiederelsje me op en al snel hadden we een tafeltje veroverd vooraan op een bootterras. Het was wonderbaarlijk genoeg prachtig weer. Donkere wolken dreven precies om Leiden heen! Met een glas wijn tegen de optrekkende kou zongen we het toch maar mooi twee uur uit.

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Man in Tutu

Russische gedichten werden in moedertaal voorgedragen. Daarna volgde een vertolking in onze vaderlandse taal. Afgewisseld met vreemde muziek en avantgardistische acts. Hoogtepunt was toch wel een zich ontkledende man. Joepie! Uiteindelijk stond hij in een wit balletpak met Tutu… Opeens liep hij naar de kop van het schip, dat als podium diende en putte een tobbe water uit de gracht. Onverschrokken goot hij het over zijn hoofd. Fiederelsje en ik lagen echt dubbel van de lach, het was zo absurd en grappig. Chapeau!

Ook mijn lieve vriend Frogs vertolkte een gedicht. Ik heb het opgenomen. Zie onderaan dit verhaal. Ik plaats ook een link naar zijn prachtige nummer’ Cheer yourself up’. Hier kun je het downloaden: Cheer yourself up!!!!

Zo ben ik maar bezig met de leuke dingen van het leven, ja, mag het even? Het is me gegund. ik voel het!

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Heks zit tevreden in haar peperkoekenhuisje. Spelende kittens om haar voeten. Leven lacht haar van alle kanten toe. Ja leven, lach maar. Ik ken je andere kanten, je fratsen en mokerslagen. Maar nu je zo lief zit te lachen lach ik terug. En hou ik nog meer van je …..

Heks pinkt traantje weg bij optreden Golden Oldies. Van ergernis ook, wat een zuigtelevisie is het toch weer. Maar zingen blijft geweldig! Young at Heart en Lust for life, bejaardenrockers naar mijn hart…

Golden Oldies in Carré

Golden Oldies in Carré

Vanavond lag ik te moe voor woorden onbeweeglijk TV te kijken. Balkon geveegd bij wijze van therapeutische huishoudelijke handeling. De Golden Oldies traden op in  Carré. In dit programma met Ruben Nicolai wordt een groep bejaarden tot hoogbejaarden in een half jaar klaar gestoomd voor een optreden als  rockkoor. In dit enorme theater. Met alles erop en eraan.

Young at Heart

Young at Heart Chorus: Voor dit koor breekt publiek de tent af

Ik ken de oorsprong van dit fenomeen. In de Verenigde Staten bestaat al meer dan 30 jaar zo’n koor. Ze treden op in gevangenissen en ziekenhuizen. Er is een geweldige documentaire over dit koor, The Young at Heart Chorus,  gemaakt, toen ze dertig jaar bestonden. Het geeft een prachtig beeld van de voorbereidingen op hun jubileum. En een inkijkje in deze speciale club mensen.

The Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Optreden in gevangenis

Voor elk optreden vallen er wel een paar dooien. Dit  ontmoedigt hen in het geheel niet. Hooguit maakt het hen nog meer toegewijd aan dit bezingen van de dag van vandaag. Voor elk koorlid is Young at Heart heel belangrijk. Hun hele leven draait om de repetities en ontwikkelingen rondom de optredens. Het repertoire is best pittig.

solo Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Soms geeft iemand een solo

Er ontstaan ook soms wrijvingen met de dirigent, die de lat behoorlijk hoog legt. Toch willen de dames en heren dat ook. Onderschat hen vooral niet. Daar worden ze pas echt pissig van! Verder zijn er de gewone intriges en ontwikkelingen, zoals in elke willekeurige groep mensen. Maar ook ontroeren ze keiharde jonge criminelen tot tranen toe tijdens een optreden in zo’n enorme Amerikaanse bajes.

Golden Oldies

Golden Oldies: Bevrijdingsfestival Den Haag

De Nederlandse versie is helemaal over de top. Volgende week zitten de desbetreffende bejaarden verwezen in hun rusthuis na een bombardement van aandacht en daarna een oorverdovend niets. De stilte komt na de storm in dit geval. Voor de kijkcijfers worden de levens van willekeurige binnen de doelgroep passende mensen helemaal overhoop gegooid en daarna is het weer klaar. Het doel is bereikt, iedereen huilt, zelfs heks ondanks ergernis. Leve de kijkcijfers en volgende project.

Wie kunnen we nu weer eens aan het zingen, dansen, zuipen, neuken of huilen krijgen op de nationale televisie?

The Young at Heart Chorus

The Young at Heart Chorus

Er is in Nederland gelukkig ook zo’n zelfde soort project, maar dan integer. Het betreft een popkoor voor senioren in dit geval, Lust for Life genaamd. Man Bijt Hond heeft er wel eens vijf weken verslag van gedaan, maar daar blijft het bij. Toevallig ken ik Karin Wagenaar, de vrouw, die dit heeft opgezet. Ik mag een keertje komen kijken. Ik hoef me daarvoor niet te haasten, want het blijft gewoon bestaan. Voor zichzelf, omdat het zo heerlijk is om samen te zingen.

popkoor Lust for Life

Lust for Life!!!!!!

Dat kon je ook zien bij die Golden Oldies. Wat zongen ze de sterren van de hemel! Wat een energie! Wat een leven in de brouwerij!!!! Gewoon gemeen, dat het afgelopen is voor hen.

Misschien kunnen ze zich opgeven bij het koor van mijn vriendin. Het is niet zo gepamperd en overdone als de TVversie, maar minstens zo leuk!

Lust for Life popkoor

Ik lust de dag rauw

Succes, roem en gekke praatjes: Justin Bieber, Jensen en Peter Jan Rens weten er alles van. Gunnen als pleister op de wonde van het afgescheiden zelf….

Justin Bieber

Voor de Beliebers hier…..

Vandaag Indiaas gezongen! Dat betekende heel vroeg op. Versliep ik me ook nog na dat slaperige weekend! Tijdens de ochtendrituelen bromde de TV op de achtergrond het laatste ‘nieuws’ in een ontbijtprogramma.

Justin Bieber en het Anne Frankhuis. Hij liet daar een wonderlijk misplaatst berichtje achter, waaruit blijkt hoezeer deze succesvolle jongeman het spoor af en toe bijster is. Hele wereld valt over hem heen.

Justin Bieber

Wat is dat toch met die grote witte onderbroeken van die jongen?

Vanavond zag ik iets wat moet doorgaan voor een interview met Meneer Kaktus. Ofwel Jensen zat Peter Jan Rens te jennen met zijn nieuwe zeer jeugdige liefde en het jarenlang uitblijven van succes.

Rens probeerde toch gebruik van alle aandacht te maken en lanceerde energiek allerlei nieuwe ideeën. Gegarandeerde kijkcijferkanonnen…. Direct getorpedeerd door zijn lepe logge tegenstander. Tenenkrommend.

meneer Kaktus

Meneer Kaktus

Toch boeit het me om te zien, wat succes met de mensheid doet. Als falende amoebe heb ik natuurlijk een onbevangen blik. Die wordt niet gehinderd door enige vorm van welslagen waar dan ook in….

Wanneer mensen worden geïnterviewd die iets hebben gewonnen, gepresteerd of anderszins succesvol zijn, zeggen ze vaak, zo niet altijd: ‘Ik blijf gewoon mezelf’. Let er maar eens op… Vaak zijn dat mensen, die een ongelofelijke weg hebben afgelegd om zich te bewijzen.

Het is niet gezegd, dat ze zichzelf daardoor ook hebben leren kennen. Dus wie blijven ze dan? Het klinkt altijd ongelofelijk grappig in mijn oren….’Blijf jij maar gewoon jezelf’, denk ik dan,’ Wie dat dan ook is.’

Meneer Kaktus, Kweenie en Mevrouw Stemband

Met Kweenie en Mevrouw Stemband

Leuker is het natuurlijk om boven jezelf uit te stijgen. Niet het afgescheiden zelf te ervaren, maar juist wat verbindt. “Conflicten ontstaan voor een groot deel doordat we de ander zien als een ander en niet als één met onszelf.” Aldus mijn Boeddhistische scheurkalender vandaag.

Thay, Thich Nath Hanh, zegt altijd dat we afmoeten van ons minderwaardigheidscomplex,  meerderwaardigheidscomplex en gelijkheidscomplex. Kortom: We moeten af van het afgescheiden zelf. Je bent meer de ander wel, dan niet….. Ja, daar sta je dan met je roem en gekke praatjes.

Thich Nath Hanh met bell

Ting! Stilte uitnodigen

Dan is er gelukkig nog ‘gunnen’. Dit vergeten begrip kan zoveel goed doen als iemand succesvol is. En heel belangrijk voor ons zuinige volkje: Het kost niks!!!! Mocht het succes voor de ander ophouden of uitblijven, dan ontbreekt door dit gulle gunnen doorgaans de behoefte om dit medemens af te zeiken. Helaas gaat dit royale gegun de mensheid vaak niet al te best af …

Uit het leven gegrepen: Iemand bemachtigt een geweldige nieuwe baan: Een oud-collega uit zure twijfels omtrent de capaciteiten van de gelukkige.

Thich Nath Hanh

Zichzelf gebleven? Zijn non-self zul je bedoelen!

Of iemand krijgt een fantastische auto cadeau. Een vriend maakt een meesmuilende opmerking over de herkomst van het geschenk. Of een vriendin roept verontwaardigd ‘Ik wil dat iemand mij een auto geeft!’

Met gunnen delen we in de vreugde en het verlost ons even van ons afgescheiden zelfje.  Gunnen is de sleutel tot een succesvolle tevredenheid met niets. Het Grote Niets, waar we Iets van menen te weten…..

Thich Nath Hanh, walking mindfully

Zo heb ik ook vaak meegewandeld met Thay

interbeing-bw-exact

‘Eeuwige Sneeuw’klokjes, dwarrelende sneeuwkapjes en ééndagsacrobaten als lenteboden in Leidse parkjes….

heksen

Lentesoepjes

Vanmorgen vroeg stond Ysbrandt te blaffen in de woonkamer en te rammelen aan de deur. Slaperig maande ik hem tot stilte, maar een uur later was het weer raak. Hij bleek ziek te zijn, dus in tijd van twee minuten stond ik aangekleed buiten en trokken we een megasprint richting het eerste beste perk. De schat had de laatste paar uur met samengeknepen billetjes doorgebracht. Opgelucht dook hij op het kleine lapje grond. Net op tijd….

heks slaapt

En slapen maar weer

Nadat ik alle dieren had verzorgd ben ik weer gaan slapen. Ysbrandt lag voor pampus. Katten lagen lui te ronken. Een mysterieuze Grote Slaap kwam over huize heks. De hele middag vertoefde ik in dromenland, wakker gekust door de zoete geluiden in de werpkist naast me.

heks droomt

Dromenland vol avontuur

Wat een suffe dag. Heerlijk. Als ik aan het eind van de middag met Ysbrandt door een park loop, zie ik mensen in de lucht veren in de verte. Een trampoline? Nee, het is een groep acrobaten, die op een koord tussen bomen oefenen. Ze bakken er nog niet veel van, maar de sfeer is zo heerlijk jeugdig energiek en ondernemend. Ik adem het diep in samen met de lauwe lentelucht.

acrobaten

Levendige sfeer

Later begint het te druppen en op de terugweg zie ik ze niet meer. De bomen zijn weer bomen. Het gras is weer gras. Hier en daar een hondendrol. En overal de maar doorbloeiende “Eeuwige Sneeuw”klokjes.

Tijdens m’n laatste uitlaatronde van de dag wandel ik door het Zeevaartschoolparkje met het bazinnetje van Joekel. Deze piepkleine Jack Russell doet zijn naam toch eer aan in persoonlijkheid. Ze feliciteert me met de poesjes. Ze heeft ze gezien in het filmpje! Mijn schatjes zijn beroemd!

Onder de enorme kastanjeboom liggen als sponzige reuzensneeuwvlokken de witte  beschermkapjes van de knoppen. Eindelijk afgeworpen bij de eerste tekenen van temperatuurstijging…

heks slaapt

En nu weer