Lente hangt in de lucht! Ergens! Maar waar? VikThor ruikt em al. Verwoed snuffelend gaat hij op zoek. Heks loopt door haar geliefde duinen. Dit magische landschap vol godjes en elfjes. In elke duinpan borrelt een nieuw wonder!

Deze boom kan je de mooiste verhalen vertellen……

Oh wat is het koud en guur. Heks loopt dagelijks in de natuur te tureluren, vergezeld door haar viervoetige vriend. Of vergezel ik hem? Momenteel is het inderdaad zo, dat ik voor mijn monster naar buiten ga. Zelf blijf ik liever binnen. Waar het warm is en droog. Buiten het bereik van de gesel van hagelbuien en woeste windvlagen. Ja, maart roert haar staart.

VikThor denkt hier allemaal inderdaad heel anders over. Hij maalt niet om een beetje kou en nattigheid. Uitgelaten rent hij naast de fiets, zodra we dan eindelijk eens op stap zijn. Binnen vijf minuten is zijn buik zo zwart als een tor. Het kan hem niet schelen. Enthousiast springt hij in de eerste beste sloot op onze route: ‘Even lekker zwemmen. Oh, wat heb ik het warm!’

Ysbrandt in zijn gloriejaren!

Heks met haar pijnlijf kan steeds slechter tegen kou. Ik hou zielsveel van de winter, maar mijn fysiek denkt er anders over tegenwoordig. Toch dwing ik mezelf om de deur uit te gaan. Veel kleren aan. Een schop onder mijn kont.  Het moet, het moet.

Eenmaal buiten valt het vaak mee. Behalve deze week. Als ik de deur uit stap voel ik de eerste druppels alweer om mijn oren slaan. Zodra ik in een parkje arriveer begint het geheid te plenzen van de regen.

Vrijdagmiddag is het dan eindelijk eens eventjes droog. ‘Wat zullen we eens gaan doen?’ klets ik tegen mijn hondje, ‘Zullen we eens eventjes naar Ysbrandts meertje gaan?’

Samenwerking tussen diverse dimensies is bepaald geen uitzondering in heksenland.

Het is de laatste dag dat we de duinen in mogen met een loslopende hond. Ik check het nog eventjes voor de zekerheid online. ‘Tussen Wassenaar en Katwijk ligt hondenlosloopgebied Berkheide. Tussen 15 augustus en 15 maart mogen honden bijna overal loslopen, mits ze onder appel staan en op de paden blijven.’ staat er. Mooi zo. Het mag nog deze dag.

Heks moet hartelijk lachen om de tekst. Mits ze op de paden blijven. Hihi. Nog nooit een loslopende hond gezien, die zich daaraan hield. De meesten staan ook nog eens niet of nauwelijks onder appel. Want stronteigenwijze genen. Of straathond geweest. Of een slappehap baas. Niet zelden zijn mensen aangenaam verrast door mijn gehoorzaam geboren hondje. Zoiets hebben ze nog nooit gezien!

Als ik de stad uit rijd klaart het lekker op. Aan de horizon ontstaat een strook blauwe lucht, maar het asfalt glimt nog van recente regen. Ik parkeer op de Cantinaweg, pal tegen het duin. Ik ben de enige, maar terwijl ik mijn spulletjes pak stopt er nog een auto. Een Spaanse windhond met baas gaan ook nog eventjes de duinen onveilig maken.

Narrig kijkt de baas me aan. Ik moet het vooral niet in mijn hoofd halen om haar te groeten. Of erger nog: Een praatje aan te knopen! ‘Ik bijt je kop er af!’ seinen haar boze ogen. Ze komt ongetwijfeld uitwaaien en haar gedachten op een rijtje zetten. Misschien heeft ze wel een verontrustende brief gekregen, waar ze mee zit te worstelen. Wie zal het zeggen? Ik laat het arme mens met rust. Uiteraard.

‘Je moet je hond aanlijnen,’ een opgewekte man komt net het duin uit met een roedeltje keurig aangelijnde monsters, ‘Kijk, ze hebben dat bord gisteren neergezet.’ Hij wijst op een splinternieuw bordje, waarop inderdaad staat dat je vanaf vandaag het duin niet meer in mag. Meuh.

Net leren kennen, echt een schat!

‘Online mag het nog wel. Ik heb het net nog nagekeken. Ik heb wel eens eerder met dit bijltje gehakt. Op de oude bordjes stond het weer net even anders. Nou ja. Ik ga lekker een rondje om en als ik een bon krijg laat ik het voorkomen….’ bluf ik opgewekt tegen de man. Er is geen sterveling te bekennen op de route, die ik loop. Laat staan een boswachter.

Bij Ysbrandts meertje strijken we eventjes neer. VikThor zwemt achter een balletje en Heks zit op Ys’ boom. Een grote omgevallen berk. Horizontaal groeit de reus al jaren vrolijk verder. Op die manier is er een natuurlijke bank gevormd. ‘Het water staat erg hoog. En er is heel veel struikgewas verwijderd,’ inventariseer ik de stand van zaken rondom dit magische vennetje.

Komende zondag gaan we werken met landgoden en landenergie bij de Sjamanistische Jaaropleiding. De magische krachten verbonden met dit soort bijzondere plekken. Heks heeft er zoveel zin in.

Oude vriend in het Leidse Hout

Maar je hoeft echt niet speciaal naar afgelegen meertjes om dit soort energieën te ervaren. Bij mij in de straat woont een pleingodje. Elke avond zie ik hem zitten in zijn boom. Op een grote dwarstak. Vroeger zat hij op een andere tak, met beter zicht, maar die is door de gemeente gesnoeid in verband met het plaatsen van ondergrondse afvalcontainers. Kwaad dat ‘ie was!

Als ik een kat kwijt ben prik ik een brief op zijn boom. ‘Wil je een beetje rondkijken voor me? Het is dat zwarte mormel weer.’ Ook rondom de Bengaal doe ik een beroep op hem. Ik groet hem altijd, behalve als ik half slapend de hond uitlaat. Midden in de nacht. Dan vergeet ik het wel eens…….

Hij vindt het leuk om op mijn nek te springen, maar dat wil ik niet. Dus zorg ik altijd een hoedje op te hebben. Dat scheelt enorm!

Onzin? Grote fantasie? Geen idee. Ik weet het niet. Ik weet alleen, dat het voor mij zo is.

Ik heb vrienden onder de bomen. Ik voer soms een gesprek met een bloem. Ik herinner me een boeiende conversatie met een Amaryllis. Vanuit een kerstuk sprak ze me plotsklaps toe. Geen lullig gesprek ook nog. Nee, pittige materie! Aanschouwelijk onderwijs zou je het kunnen noemen: De bloem legde haar eigen structuur als het ware uit! Heilige Geometrie is niet voor watjes.

Orbs verlaten het pand!

Andere dimensies zijn dichterbij dan je denkt. In je en om je heen.

Heks is altijd verbaasd over de sprookjes, waar de godganse mensheid moeiteloos in gelooft. Dat geld gelukkig maakt bijvoorbeeld. En dat je vrienden hebt als je wint.

Mijn magische plekje in de duinen is vandaag geheel aan zichzelf teruggegeven. Geen wandelaars buiten Heks en Vik. Met een zucht neem ik afscheid. Voorlopig komen we hier niet terug. Pas half augustus mogen de honden weer los…..

We lopen een grote ronde via de Friese Wei met op de achtergrond de Soefitempel. Ook al zo’n heerlijke plek. VikThor gaat helemaal uit zijn dak. Overal konijnenkeutels, vossensporen en een incidentele vleug ree. Met enorme slagen verkent hij het terrein. Snuffelt zich een slag in de rondte. Dronken van de eerste lentegeuren.

Op de terugweg komen we een vrouw tegen in een scootmobiel. Drie hondjes keurig aan de lijn naast haar. Chagrijnig snauwt ze me toe, dat de hond moeten worden aangelijnd. Opnieuw antwoord ik, dat het volgens mijn pas vanaf morgen geldt.

Dat bevalt haar helemaal niks, dat ik dat beweer. Nijdig laat ze me weten, dat ik het dan maar zelf moet weten! Met stoom uit haar oren tornt ze verder tegen de wind op. Wat een hoop kwaaie mensen op mijn pad vandaag!

Ik gooi een balletje voor Vik het laatste stuk. Sinds de cortisonenprik behoort dit weer tot de mogelijkheden. In feite is mijn blafbeest nu aangelijnd. Hij zit aan me vast middels de bal!

Mijn vriend Uil!

Wat houd ik toch van de duinen. Vooral op dagen als vandaag. Wanneer het miezerige weer de meeste mensen weg houdt. Al die schakeringen in vergrijsde winterkleuren. De stilte…….

Op weg naar huis raak ik overmoedig. Ik besluit mijn auto te wassen. Ook iets, waarvoor je je armen nodig hebt. Ik rijd alweer geruime tijd in een absolute toddebak. Niet veel later ben ik mijn kanariepet grondig aan het uitmesten.

Misschien heb ik het te gek gemaakt. Eenmaal thuis ben ik te moe om te eten. Ik bel een uurtje met de Don en val vervolgens in slaap. Pas om half 1 ’s nachts ben ik voldoende bijgetrokken om dat laatste programmaonderdeel af te werken.

En dan is het alweer tijd voor de allerlaatste hondenronde hier door de wijk!

‘Hallo Heks met je gekke hoedje,’ lispelt de pleingod. Zondag ga ik meer leren over de omgang met deze energieën. Dus als je binnenkort een altaar onder een boom hier in de straat ziet staan, dan weet je: Komt vast bij Heks vandaan…….

Plumvillage: Een landschap vol magie!

 

Dag met tegenslag. Zeikerds van katten worden Pissebed. Beveiligingssystemen keren zich plotseling tegen me. Als ik mijn rug recht ga ik er door…… Maar ook: Een avontuurlijke Engel. En: Cowboy belt met leuk nieuws!

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Vandaag gaat niets zoals het moet. De hele dag ben ik bezig dingen te herstellen, terug in zijn oorspronkelijke vorm te gieten en op te lossen. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Vannacht begint het er al mee, dat er een kat in mijn bed heeft gepiest. Tel dat op bij een dergelijk incident gisteren en je kunt je de berg wasgoed voorstellen, die deze gestoorde hormoontijgers hebben veroorzaakt.

Bij het opstaan vanmorgen constateer ik, dat ik door m’n rug ben gegaan. Au. Dat krijg je ervan als je als hypermobiel je bed verschoont! Dank je wel, miauwende pissebedden…..

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Als ik online probeer in te loggen bij mijn bank, blokkeert mijn pas. Ik heb de verkeerde pin ingetoetst. Maar het is pas de eerste poging! Huh? Eerst maar richting het zwembad. Kijken of ik die pijn in mijn rug er een beetje uit kan sporten.

Als ik s’middags, na een moeizame zwempartij in mijn nieuwe badpak, bij de bank verhaal ga halen, word ik geconfronteerd met het feit, dat hun beveiligingssysteem wel degelijk werkt.

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

 

Ik heb per abuis met mijn passen staan rommelen afgelopen maandag. In de natuurwinkel. Mijn bank- en giropas hebben min of meer hetzelfde uiterlijk. Ik verwissel ze regelmatig. Deze keer echter heb ik de pas niet meer gebruikt na twee mislukte pin-pogingen. De keer, dat ik wilde internetbankieren, was de derde keer, dat ik de verkeerde code intoetste. En BINGO!

Het euvel met mijn betaalpas wordt verholpen. Heks gaat op een holletje naar huis. Gordt haar hondje om haar middel en spoedt zich naar Engel. Voor een kopje thee. In haar nieuwe tijdelijke woning.

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

‘Jeetje Engel, jouw belevenissen staan haaks op wat ik nu meemaak. Vroeger leefde ik een vrij leventje zoals jij nu! Sinds enige tijd is mijn leven meer zoals het jouwe vroeger, met een vaste relatie! Wat een grappige verhalen vertel je me toch allemaal. Ongelofelijk wat je allemaal meemaakt!’

We zijn allebei door ziekte lange tijd uit de roulatie geweest. Beiden keren we terug in de wereld, in onze huid, in het ware werkelijke leven….

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Ik luister naar alle spannende verhalen van mijn vriendin. Na jaren ziekte, zware operaties en door het oog van de naald kruipen, is ze nu fysiek weer een beetje onder de mensen.

‘Ik dacht op een gegeven moment: ‘Waarom zou ik niet leven zoals ik wil leven? Het is mijn leven. Ik ben slechts verantwoording schuldig aan mezelf!’

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Het is altijd zo wonderlijk. Zodra mensen weer gaan leven vanuit hun hart, wordt hun bestaan zo kostbaar en vervuld. Tegelijkertijd moet je soms al je zekerheden opofferen. Die kooi van vastigheid en voorspelbaarheid. Ook is er altijd een zeker risico aan het gaan van je eigen weg. Het maakt je kwetsbaar.

‘Pas goed op jezelf, lieve Engel. Je kunt gekwetst worden. Het valt niet altijd mee om helemaal op eigen benen te staan….’

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

’s Avonds gaat de telefoon. Het is mijn liefje. Het einde van deze dag met gebreken is aangenaam. Mijn lief gaan me eindelijk in het zonnetje zetten. Nadat ik me heb beklaagd, dat het wel erg lang gaat duren, voor hij op de proppen komt met het beloofde uitje.

‘Alles gaat voor, Cowboy, het is al bijna twee maanden geleden, dat je het me beloofde. En die keer, dat je erwtensoep voor me hebt gekookt telt niet. Ik kook elke week een paar keer voor je…..’

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Heks heeft er genoeg van, dat mensen dingen beloven en net zo gemakkelijk vergeten. Zat ik vroeger stilletjes te wachten (tot ik een ons woog), totdat ik misschien wellicht ooit aan de beurt kwam, nu trek ik mijn mond open! Het werkt niet altijd. Niet iedereen is ontvankelijk voor mijn klachten. Maar mijn liefje wel!

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

Vanavond neemt mijn knappe schat me lekker mee uit eten. En daarna gaan we naar een leuke film. Ik mocht iets uitkiezen: The imitation Game. Over een miskent genie. De uitvinder van de voorloper van de computer…..

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine, IN HET ZONNETJE ZETTEN, zonnetje, zon, verwennen, sunshine,

 

 

Mysterieuze vondst in brievenbus, synchroniciteit ten top, gevolgd door nostalgische lunch met jeugdvrienden.

jeugdvrienden

Jeugdvrienden

Vanmorgen kijk ik op mijn weg naar buiten in de brievenbus. Eigenlijk vreemd, want op zondag krijg ik nooit post…. Maar wie schetst mijn verbazing, als ik een boekje in de bus vind. ‘De renner’, van Tim Krabbé….. ‘Nou breekt mijn klomp’, denkt Heks. Geen afzender. Ik snuffel er even aan, duidelijk tweedehands!

vriendinnen

Veertig jaar geleden

vriendinnen

Nauwelijks veranderd toch?

Nu moet je weten, dat de bange fietsenmaker me bij zijn eerste bezoek een boek over wielrennen cadeau deed bij wijze van hofmakerij. ‘Helaas hadden ze niet het boekje van Tim Krabbé’, zei hij,’ maar dat krijg je nog wel eens van me!’ Ik denk dat dat boekje net zoiets is als de waterkoker van Tank. Alle exen hebben een exemplaar in de boekenkast staan!

vriendinnen in de douche

Heks en Appeltje dertig jaar geleden tijdens een toneelweekend

mooie dames

Appeltje en de schone Helena

Even schiet het door me heen, dat hij misschien dit exemplaar in mijn bus heeft gegooid tijdens een fietsronde. Maar waarom in godsnaam? Omdat het bij al zijn veroveringen op de plank hoort? Suffig sta ik naar dit stokoude exemplaar te staren. ‘Hij zou ook nooit zo’n oud boekje geven, het is een man van nieuw, nieuw nieuw’, mijmer ik.

mannen op terras

Staart, de man van Moeders en Eerhart

Met een slaperig hoofd komt mijn buurman de trap af. Ik zwaai het boekje heen en weer voor zijn neus. ‘Kijk eens wat ik in mijn brievenbus vind…’ Als snel blijkt, dat hij net een mailtje heeft ontvangen van een vriend, dat er een boek in zijn brievenbus is gedeponeerd. In de verkeerde brievenbus dus…. Vreemde synchroniciteit weer. Maar gelukkig wordt het mysterie snel ontrafeld….

oude vrienden op terras

Eerhart en Tacitus

Aan het begin van de middag lunch ik met mijn jeugdvrienden op een zonovergoten terras in de Vlietlanden. Het is heerlijk om elkaar weer eens uitgebreid te spreken onder het genot van een hapje en een drankje.

Allereerst brengen we een toast uit op Moeders. Deze bijeenkomst heeft ze toch maar weer mooi bewerkstelligd. Wat zou ze ervan genoten hebben als ze er bij had kunnen zijn!  Ze is erbij, niet fysiek, maar in al onze harten is ze aanwezig.

man op terras

Tacitus met zijn scherpe tong

De moeder van mijn jeugdvriendin is er ook! Wat heb ik haar al lang niet meer gesproken. Ik was jarenlang kind aan huis bij hen. Door haar toedoen heb ik die diepe liefde voor Schotland opgevat. Zij is een halve Schotse. Ik ben een aantal keren met haar naar haar moederland gereisd en heb daar de beste herinneringen aan.

vrouw op terras

Kittekat, de moeder van mijn jeugdvriendin

Gedurende mijn hele middelbare schooltijd kwamen we met alle schoolvriendinnen op vrijdagmiddag bij haar op de thee. Ze leerde ons haar eigenwijze levenslessen. ‘Zorg dat je op eigen benen staat, je moet ooit in je adolescente leven het gevoel kennen, dat niemand weet waar je uithangt en wat je doet!’ Ik heb heel goed naar haar geluisterd. Zelfs nu weet meestal niemand waar ik uithang en wat ik doe…… 🙂

Er lopen allemaal kinderen rond te springen. Welk kind is van wie? Wat zijn ze al volwassen! Gelukkig is er één vriendin, die pas laat aan kinderen is begonnen. Dus er loopt ook nog wat heerlijk jong spul tussendoor.

lachende  Indische man

Staart

Het is onmogelijk om iedereen te spreken in die paar uurtjes. Veel te snel is het tijd om op te stappen. ‘We gaan dit snel weer doen!’, hoor ik links en rechts. Dat lijkt Heks wel wat. Dan is ze weer van de partij. Als ze haar niet vergeten uit te nodigen tenminste…..

Op weg naar de auto sta ik nog ruim een half uur met Appeltje te praten op een straathoek. We hebben vroeger lief en leed gedeeld, jarenlang. Ook nu vertonen onze levens een opmerkelijke paralel. We zijn allebei veel met Boeddhisme bezig. Appeltje reist zelfs regelmatig naar Japan, scheert haar hoofd kaal en vervangt dan tijdelijk de abt van een klooster in de buurt van Hiroshima.

mooie vrouw op terras

Heks geniet

Intens tevreden rijd ik naar huis. Als ik mijn auto parkeer, zie ik één van mijn vrienden aan komen peddelen op zijn fiets. Weer zo’n grappig geval van  synchroniciteit. Ik ben hem in geen twintig jaar waar dan ook tegen gekomen. En nu lunchen we met elkaar en kom ik hem een uur later op een andere plek weer tegen.

Het leven zit vol magie.

hippiestel

Staart met rood haar, geverfd en geknipt door Heks.
Een uniek kapsel, zijn moeder schrok zich dood

Heks ontploft tijdens bezoek indicatie adviseur. IK BEN TOCH NIET GEK !!!!!!!

ben nog niet echt wakker

Veel te vroeg belt hij aan

Vanmorgen vroeg stond de indicatie adviseur van de thuiszorg op de stoep. Deze zaak heb ik in 2007 aanhangig gemaakt en nu was het dan zover. Er kwam iemand kijken. Huisbezoek! De man was hier al eens eerder over de vloer geweest voor een ander akkefietje. Ik had toen net die whiplash opgelopen en hij dacht dat ik aan de drank was. Huh? Ja, echt waar.

Of de roe....

Krijg ik lekkers? Hulp bij koken bijvoorbeeld?

Nu vroeg hij me of ik therapie gaf. Vanwege alle klankschalen, die werkeloos tegen de muur staan. Huh? Ja, echt waar.

Wil hij soms een behandeling?

Hoe komt zo’n man erop?

Ik ben ’s morgens altijd uiterst brak, dus zulke gekke vragen gooien me uit evenwicht. En dat is nu net de bedoeling, denk ik. Toch wist ik hem duidelijk te maken, dat meer hulp uiterst gewenst is. Ik moet het daarvan hebben, het huishouden doet nu eenmaal niet zichzelf.

En nog een beetje bla

Meut meut meut

‘Nou’, zei hij,’ U moet natuurlijk ook werken aan genezing. Dus cognitieve therapie!’ Ter plekke ontplofte ik. Hoepel nou eens op met die cognitieve therapie. Het is fysiek heel zwaar, want je moet erbij sporten. Ook is het bewezen niet effectief bij ME patiënten. Het werkt zelfs averechts… De enige die er beter van worden zijn de psychologen zelf. Ze vangen 50.000 euro per patiënt.

bladiebla

Blabla, ja, hier word iedereen moe van

Ik heb dat hele traject al eens doorlopen bij gezondheidspsychologen en weet er alles van. Ik heb geen jeugdtrauma meer over om op te kieskauwen. Aan het eind kreeg ik een enorme stapel evaluatieformulieren. Ik vulde in, dat het niet had geholpen en dat ik me fysiek zo mogelijk nog beroerder voelde. Hun conclusie was, dat ik zo ongeveer genezen was. Huh? Ja, echt waar.

Dan knap je wel op!!!!! Sukkel...

Je moet gewoon niet zoveel piekeren!!

Tijdens mijn ontploffing belde Steenvrouw aan. Zij kwam me bijstaan, maar die man was zo godsgruwelijk vroeg, dat zij te laat was. Ik blijf tijdens zulke ontploffingen wel correct, die man doet ook maar zijn werk. Ik moet hem wel te vriend houden…

Daarom heb ik hem vanmiddag wat literatuur gestuurd. Studies over cognitieve therapie en ME. En een goed verklaringsmodel van het ontstaan van deze ziekte door een biochemicus. (http://www.steungroep.nl/archief/populair/ortho072ME-CVS-te-behandelen.pdf).

Maar geen Nederlandse arts, die hiervan afweet, het is een Bananenrepubliek hier!

Het beste verklaringsmodel tot nog toe !!!

Kunnen ze bij WMO hun tanden op stukbijten. Zodat ze die niet in mij zetten.

Tegen Steenvrouw even lekker gescholden op de gang van zaken. En daarna over naar de orde van de dag. Bij de fysiotherapeut bleek, dat in mijn linkerschouder iets omgedraaid  zat. Op een gegeven moment schoot het weer op zijn plek en het gewricht was weer bruikbaar. Geen wonder, dat ik bijna niet meer in m’n jas kom momenteel. Als ik fysio Pieter met de gouden handjes toch niet had…..

daar bof ik dan weer mee

Gouden handjes

Dus weer helemaal aan elkaar gezet ben ik mijn verhaaltje voor Anneke gaan schrijven. Het was lastiger, dan ik had gedacht. Grappige anekdotes genoeg, maar het zijn juist de kleine gewone dingen, die zich moeilijk laten vertellen. En die ik het meest ga missen. Het is wel gelukt uiteindelijk. Het wordt vast een mooi afscheid.

Foto174