Heks ontwaakt met een kater in haar snater. IJzeren pin steekt binnenin een krater in haar tater. Maar de echte flater komt later. Het is geen gewone ouderwetse alcoholvrije ME kater…. Nee. Ik heb raar gedroomd. En: Voorouderaltaartje krijgt gezellig staartje.

‘Hoe laat hadden we ook alweer afgesproken? Er staan twee tijdstippen in mijn agenda, 11 uur en 12 uur….’ beantwoord ik de app van mijn homeopaat. Ze maakt me attent op de defecte lift in het gebouw, waar haar praktijk gevestigd is. Is dat bezwaarlijk? Nee, we komen die spekgladde houten wenteltrap wel op. Er weer af wordt moeilijker. Vooral voor VikThor.

We besluiten het te houden op half 12. Fijn. Hoef ik me niet zo te haasten. Ik ben niet vooruit te branden vandaag. Word wakker vanuit een rare kleverig trage droom, waarin ik bij voortduring kotsmisselijk ben. Met een wee gevoel in de maag strompel ik naar de keuken.

Ik voel me echt niet lekker. Bovenop de dagdagelijkse ME kater. Onwel. Onpasselijk. Waarover heb ik in godsnaam liggen dromen?

Ik kom er niet achter, maar heb een vaag vermoeden. Het zal mijn misselijkmakende familie wel zijn. Misschien moet ik er wat van die opgeblazen boeren uitlaten. Opboeren. Burpend zet ik koffie. O jee. Nu krijg ik ook nog de hik…….

Een luchtig begin van de dag in elk geval.

Ik hijs me in mijn kleren, maar ze vechten terug. Worstelend en stoempend werk ik me in een leuk jurkje. Op zich een goed teken, dat ik iets leuks aan trek, ook al vraagt aankleden veel van mijn schouders en ellebogen. Ik loop al weken in mijn praktische muizenpak. Grijs, grijs, grijs. En wijd. Vandaag ben ik echter een ranke aubergine.

Oh, nu moet ik toch nog opschieten. Mijn vage plan om op de fiets te gaan valt in duigen. Snel schiet ik een jas aan. Ook al aubergine van kleur. Nu nog een baret in hetzelfde palet en Heks is er klaar voor. Mijn kleine viervoetige vriend staat al naast me te springen. Hoera. We gaan op stap. Altijd heerlijk volgens mijn hondje.

Onderweg knikker ik mijn blafbeest nog eventjes een bos in. Vrolijk draait hij een drolletje. Uitgelaten scheurt hij door het vlammende struweel. Wat is het bos mooi. Al die kleuren. Herfst! Favoriet bij Heks!

Niet veel later klimmen we de massieve houten wenteltrap op naar de praktijk van mijn homeopaat. Ze staat ons al in de deuropening op te wachten. VikThor is door het dolle. Hij komt zo graag in deze prachtige oranje ruimte vol licht, lucht en liefde. Hij is dol op mijn behandelaar. Ik ook. Ik zoen haar op beide wangen.

We pakken elkaar even lekker beet. Het is al een hele tijd geleden, dat ze praktijk hield. Een sabbatical en een daaropvolgende periode met fysieke problemen hebben wat dat betreft roet in het eten gegooid. ‘Fijn, dat je er weer bent,’ zeggen we tegen elkaar. En ‘Wat ben je mooi roze,’ versus ‘Wat ben je mooi aubergine….’

Vervolgens kletsen we een hele tijd. Langzaam gaat dit over in de behandeling. Ik vertel de laatste ontwikkelingen in mijn persoonlijke proces en mijn homeopaat zoekt daar dan een passend middel bij. Om het proces te ondersteunen of te bespoedigen.

Ik vertel haar over de moeite, die ik heb met mijn eigen persoontje. ‘Ik heb mezelf echt wel eens leuker gevonden in het verleden. Zelfs als ik iets goeds voor iemand doe, iemand een hart onder de riem steek bijvoorbeeld, voel ik me vreselijk achteraf. Alsof ik door de mand kan vallen, alsof het niet waar is, terwijl het dat wel is, alsof……’ ik zoek naar de juiste woorden, maar vind ze niet.

Ik doe nog een poging, ‘Omdat het me niet meer lukt om eindeloos loyaal van bepaalde mensen te houden….. voel ik me schuldig of minstens slecht……. kan ik niet goed met mezelf door een deur….’

‘Die hekel aan jezelf en die zelfhaat,’ mijn therapeute schrijft intussen dingetjes op,’ het is eigenlijk wel bijzonder, dat je het zo goed kunt voelen. Iedereen heeft in mindere of meerdere mate last van zulke gevoelens, maar ze zijn meestal diep weggestopt….’

Heks weet het. Die weggestopte gevoelens zijn echter wel een vruchtbare voedingsbodem geweest van mijn walgelijke pleasegedrag. Open en bloot zorgen deze gevoelens misschien voor schaamte en nog meer zelfhaat, maar alles is beter dan tot in lengte van dagen je dagen doorbrengen als deurmat, voetveeg of in het beste geval rode loper.

Er gebeuren ook hele goede dingen. Ik vertel haar over de familieopstelling op de heksenschool, waar mijn casus werd behandeld. Hoe dat de boel aardig in beweging heeft gezet. Hoe ik eindelijk korte metten begin te maken met mijn volgens de paragnost Peter van der Hurk ‘achterlijke loyaliteit naar Jan en Alleman’.

‘Ik kreeg een hele leuke reactie op mijn blog. Nu krijg ik zelden reacties. En als iemand dan al eens reageert is het meestal in de trant van ‘Goed verhaal, grappig, leuk geschreven’ of iets dergelijks. Maar deze reactie was anders….’ Ik diep mijn telefoon op uit mijn tasje. Snel zoek ik het geschrevene op. ‘Luister…’

©Toverheks.com

‘Dankjewel heks voor je altijd prachtig geschreven verhalen over je worstelingen. Weer eens wat anders dan al die prietpraat van merendeels in een veilige omgeving afgestudeerde ‘deskundigen’ psychopathie. Ik lees je verhalen altijd met een brede grijns. Wraak! dank zij jou op mijn familie vol zieke of karakterloze idioten. Dankjewel!’

‘Zo leuk. Pas later viel het kwartje over dat woord wraak. Ik verwoord dingen ook voor haar, zij moet vergelijkbare ervaringen hebben….. ‘ ik zoek alweer de juiste woorden, ‘En mijn schrijfsels doen haar goed. Mijn ‘de draak steken’ met mijn rariteitenkabinet is tevens een soort zoete wraak op haar kwelgeesten…….’

‘Die blogjes schrijven kost me overigens al enige tijd de grootste moeite. Het voelt ook echt als een worsteling.’

‘Maar toch wil ik het doen. Ook al zijn het niet meer de overwegend gezellige opbeurende blogjes van voorheen. Mijn vrienden en familie lezen het allang niet meer….’ ik lach, Heks heeft liever een onbekend publiek, ‘Ik heb altijd gezegd, dat ik al blij ben als er 1 mens iets aan heeft……’

Maar het doet me vooral goed, dat ik deze dame flink aan het lachen maak. Lachen is het beste medicijn, dat er bestaat. Het helpt mij door de meest zwarte periodes heen. Al je spieren ontspannen als je lacht. Behalve je lachspieren. De maar doordenderende trein van het harde bestaan loopt even uit de rails…….

Het is een tijd van grote kosmische veranderingen volgens mijn behandelaar. Ik ben niet de enige, die met grote thema’s worstelt.

‘Ik ben bezig met het maken van een voorouderaltaar van kiezelsteentjes, van mijn toverjuf geleerd,’ vertel ik tot slot, ‘Ik denk, dat ik eerst een klap op die steentjes ga geven. Dat heb ik dan weer van een Duitse architect, die een pyramide heeft gebouwd op de Filipijnen. Ik was daar met hem voor een healingfestival….’

‘Om de pyramide lag een breed pad van grote kiezelstenen. De stratenmakers moesten van die architect op elke steen een klap geven met een hamer, om de stenen in de juiste trilling te brengen. Maar zodra de goede man niet keek, gaven de werklui daar de brui aan. Wat een flauwekul’ moeten ze hebben gedacht. De bouwkundige kon echter precies aanwijzen, waar ze met die steentjes in de fout waren gegaan…….’

En dan moesten ze er alsnog een klap op geven……

Ja, mijn voorouderaltaar. Ik ben bezig een plek vrij te maken hiervoor in mijn boekenkast. De steentjes liggen klaar in een grote schaal. ‘Je kunt dan zo’n steentje, dat een bepaalde voorouder representeert oppakken, eventjes koesteren of een beetje zachtheid geven. Je kunt zelfs met je hand over het veld bewegen en voelen waar de stagnatie zit. Of de kracht….’

Er is nog een oefening, die steeds voor mijn geestesoog zweeft de laatste tijd. ‘Touching the earth’ in de traditie van Thich Nhat Hanh. Ik heb em geleerd van Sister Chan Khong, die ijzersterke representante van onze Grote Moeder.

‘Stel je je ouders voor, niet zoals ze nu zijn of zoals ze geworden zijn, boos of bitter, teleurgesteld, gebroken….. Stel je je ouders voor zoals ze waren, toen ze jong waren. Nog maar net volwassen. Je moeder als een jong meisje met stralende ogen, vol idealen. Je vader als jonge man, fris en met zijn eigen idealen….’

Tegen die tijd stonden al haar leerlingen te snotteren. Heks incluis. ‘Touch the earth’, klonk dan haar zangerige stem, waarop de hele goegemeente op de knieën ging om met het voorhoofd onze Grote Moeder aan te raken. ‘Oh moeder, ik geef de aarde al uw woede en manipulaties….. Oh vader, ik geef de aarde uw slaag en vernedering…….’

Een geweldige oefening. Veel uitgebreider dan hierboven beschreven. Zo verbind je je ook met je geboortegrond ofwel de voorouders van je land en tot slot met je spirituele voorouders….. Volgens Sister Chan Khong ben je na drie weken dagelijks dit ritueel doen in no time van al je ellende met voorouders af……..

Aardewijsheid: Altaar, kleuren en symbolen.

 

 

 

 

Kattenkopje krabbelt kinderhoofdjes! Heel zachtjes met harige poezenvoetjes….. Om even later lekker menselijk rond te stampen met een panter in de armen. Poezennieuws of kattenleed? Voor jou een vraag, voor mij een weet….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vrijdagnacht sluip ik door de buurt op kousenvoetjes. Eerst loop ik gewoon rond te stampen op regenlaarzen. Voor me uit huppelt een vrolijk hondje door de steeg. De zwarte panter tijgert gezellig achter me aan. Ik pas mijn tempo aan hem aan. Verbind me met zijn energie. ‘Mijn oude kat Koe leerde me lang geleden om door het huis lopen als kat,’ mijmer ik, ‘Degelijke ouderwetse shapeshifting…..’

‘Leuk vond ik dat! En zo onverwacht apart. Je ziet de wereld vanuit een geheel ander perspectief. Ook kijken katten totaal anders, ze nemen volstrekt anders waar…….’

Ik denk er aan en voel mijn voeten veranderen in harige sluipvoetjes. Pluizige pantoffeltjes. Zachtjes zweef ik over de klinkertjes. Ha leuk! De panter vindt het ook leuk. Enthousiast begint hij voor mijn kattenvoetjes heen en weer te kruisen. Begint zich enorm uit te sloven. Rent de ruïne van de Vrouwenkerk op. VikThor sprint er uitgelaten achter aan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Daar zitten ze dan, mijn gekke huisdieren. Bovenop de kerkmuur. Langzaam kom ik weer in mensenland. Als Ferguut eindelijk naar beneden komt grijp ik hem listig in zijn kladden. ‘Kom, poezenbeest, we gaan naar huis. Ik heb nog een lekker hapje voor je klaar staan. Een stukje haring gaat er wel in, toch?’

Met de ‘Zwarte Klauw’ in mijn armen stamp ik de laatste meters door een steegje naar huis op mijn royale mensenvoeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo. We zijn weer binnen.

Ik geef de panter zijn eten. Snuitje begint direct te schreeuwen, dat ze ook wat wil. Mijn zielige zieke katje is aan de beterende hand. Sinds ik er elke dag een half tartaartje tegen aan gooi is ze enorm opgeknapt. De dagelijkse pil tegen de misselijkheid is overbodig geworden. Ze is van 2.2 kilo naar 2.8 kilo gegroeid…….. Van vel over been naar een bescheiden vetlaagje…..

Hoera!

Ik pak een kwart tartaartje uit de koelkast en roer er wat Ipakitine door. Een fosfaatbinder. Opgeduikeld via internet. Werkt perfect! Nog wat Isogel erbij, een natuurlijk product op basis van Ispaghula, goed voor de darmwerking. Snuitje staat al luidkeels te miauwen. Begerig rukt ze de stukken tartaar uit mijn vingers. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Tartaar als geheim wapen. Koe heb ik ooit door zijn nierfalen heengekeken met meloen. Daar was hij stapelgek op. Zo gek, dat ik geen meloen kon laten slingeren in de keuken, of hij viel em aan. Vond ik geheid een volstrekt aangevreten exemplaar ergens onder een kast terug.

De dierenarts had hem na een weekje infuus en medicatie opgegeven. ‘Neem hem maar mee naar huis, ik kan niets meer voor hem doen.’ Maar Koekebeest heeft door het inzetten van meloen nog ruim vier jaar geleefd na zijn bijna fatale nierfalen!

Later zit ik met alle katten en mijn blafbeest om me heen lekker in bed televisie te kijken. De zwarte vlijt zich naast mijn hoofdkussen. Snuitje parkeert zichzelf op haar vaste stek op mijn schoot. De boskat gaat op veilige afstand naar de panter liggen staren. Die is overigens totaal niet onder de indruk. Rooie Aafje knerpt dat ze ook op schoot wil. Ze vindt een plekje aan mijn andere kant.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Lapje zit verstopt achter de klamboe mee te genieten. De Puntneus kruipt tegen zijn vader de boskat aan….

Lichtgewicht Pippi ligt tegenwoordig boven mijn hoofd op een kussen te slapen. Net als Koe vroeger. Die lag het liefst tegen mijn kruin geplakt te pitten. Alleen woog hij ruim negen kilo, een zwaargewicht dus. Hij kon zich maar net door een kattenluik wurmen. En dan hield ik hem strak in het voer. Toen Heks een keer een paar maanden op reis was, gaf de oppas hem zoveel te eten als hij maar wilde.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De eerste avond, dat Heks weer thuis was, zat Koe straalverliefd naar me te kijken met een wel heel klein hoofd. In vergelijking met zijn lijf dan. Zijn koppie zat als een rozenknopje op een enorme berg kat. Hij woog opeens dik twaalf kilo! Net zoveel als een middelgrote hond…….

De panter gaat ook wat beter na een jaar ellende met de Bengaalse kat van de buren. Het ondier heb ik al in geen tijden hier in de straat gezien. Misschien overreden? Ook heb ik de indruk, dat Ferguut een ander territorium heeft gekozen. Door schade en schande wijs geworden. Vooral schade.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

Lente hangt in de lucht! Ergens! Maar waar? VikThor ruikt em al. Verwoed snuffelend gaat hij op zoek. Heks loopt door haar geliefde duinen. Dit magische landschap vol godjes en elfjes. In elke duinpan borrelt een nieuw wonder!

Deze boom kan je de mooiste verhalen vertellen……

Oh wat is het koud en guur. Heks loopt dagelijks in de natuur te tureluren, vergezeld door haar viervoetige vriend. Of vergezel ik hem? Momenteel is het inderdaad zo, dat ik voor mijn monster naar buiten ga. Zelf blijf ik liever binnen. Waar het warm is en droog. Buiten het bereik van de gesel van hagelbuien en woeste windvlagen. Ja, maart roert haar staart.

VikThor denkt hier allemaal inderdaad heel anders over. Hij maalt niet om een beetje kou en nattigheid. Uitgelaten rent hij naast de fiets, zodra we dan eindelijk eens op stap zijn. Binnen vijf minuten is zijn buik zo zwart als een tor. Het kan hem niet schelen. Enthousiast springt hij in de eerste beste sloot op onze route: ‘Even lekker zwemmen. Oh, wat heb ik het warm!’

Ysbrandt in zijn gloriejaren!

Heks met haar pijnlijf kan steeds slechter tegen kou. Ik hou zielsveel van de winter, maar mijn fysiek denkt er anders over tegenwoordig. Toch dwing ik mezelf om de deur uit te gaan. Veel kleren aan. Een schop onder mijn kont.  Het moet, het moet.

Eenmaal buiten valt het vaak mee. Behalve deze week. Als ik de deur uit stap voel ik de eerste druppels alweer om mijn oren slaan. Zodra ik in een parkje arriveer begint het geheid te plenzen van de regen.

Vrijdagmiddag is het dan eindelijk eens eventjes droog. ‘Wat zullen we eens gaan doen?’ klets ik tegen mijn hondje, ‘Zullen we eens eventjes naar Ysbrandts meertje gaan?’

Samenwerking tussen diverse dimensies is bepaald geen uitzondering in heksenland.

Het is de laatste dag dat we de duinen in mogen met een loslopende hond. Ik check het nog eventjes voor de zekerheid online. ‘Tussen Wassenaar en Katwijk ligt hondenlosloopgebied Berkheide. Tussen 15 augustus en 15 maart mogen honden bijna overal loslopen, mits ze onder appel staan en op de paden blijven.’ staat er. Mooi zo. Het mag nog deze dag.

Heks moet hartelijk lachen om de tekst. Mits ze op de paden blijven. Hihi. Nog nooit een loslopende hond gezien, die zich daaraan hield. De meesten staan ook nog eens niet of nauwelijks onder appel. Want stronteigenwijze genen. Of straathond geweest. Of een slappehap baas. Niet zelden zijn mensen aangenaam verrast door mijn gehoorzaam geboren hondje. Zoiets hebben ze nog nooit gezien!

Als ik de stad uit rijd klaart het lekker op. Aan de horizon ontstaat een strook blauwe lucht, maar het asfalt glimt nog van recente regen. Ik parkeer op de Cantinaweg, pal tegen het duin. Ik ben de enige, maar terwijl ik mijn spulletjes pak stopt er nog een auto. Een Spaanse windhond met baas gaan ook nog eventjes de duinen onveilig maken.

Narrig kijkt de baas me aan. Ik moet het vooral niet in mijn hoofd halen om haar te groeten. Of erger nog: Een praatje aan te knopen! ‘Ik bijt je kop er af!’ seinen haar boze ogen. Ze komt ongetwijfeld uitwaaien en haar gedachten op een rijtje zetten. Misschien heeft ze wel een verontrustende brief gekregen, waar ze mee zit te worstelen. Wie zal het zeggen? Ik laat het arme mens met rust. Uiteraard.

‘Je moet je hond aanlijnen,’ een opgewekte man komt net het duin uit met een roedeltje keurig aangelijnde monsters, ‘Kijk, ze hebben dat bord gisteren neergezet.’ Hij wijst op een splinternieuw bordje, waarop inderdaad staat dat je vanaf vandaag het duin niet meer in mag. Meuh.

Net leren kennen, echt een schat!

‘Online mag het nog wel. Ik heb het net nog nagekeken. Ik heb wel eens eerder met dit bijltje gehakt. Op de oude bordjes stond het weer net even anders. Nou ja. Ik ga lekker een rondje om en als ik een bon krijg laat ik het voorkomen….’ bluf ik opgewekt tegen de man. Er is geen sterveling te bekennen op de route, die ik loop. Laat staan een boswachter.

Bij Ysbrandts meertje strijken we eventjes neer. VikThor zwemt achter een balletje en Heks zit op Ys’ boom. Een grote omgevallen berk. Horizontaal groeit de reus al jaren vrolijk verder. Op die manier is er een natuurlijke bank gevormd. ‘Het water staat erg hoog. En er is heel veel struikgewas verwijderd,’ inventariseer ik de stand van zaken rondom dit magische vennetje.

Komende zondag gaan we werken met landgoden en landenergie bij de Sjamanistische Jaaropleiding. De magische krachten verbonden met dit soort bijzondere plekken. Heks heeft er zoveel zin in.

Oude vriend in het Leidse Hout

Maar je hoeft echt niet speciaal naar afgelegen meertjes om dit soort energieën te ervaren. Bij mij in de straat woont een pleingodje. Elke avond zie ik hem zitten in zijn boom. Op een grote dwarstak. Vroeger zat hij op een andere tak, met beter zicht, maar die is door de gemeente gesnoeid in verband met het plaatsen van ondergrondse afvalcontainers. Kwaad dat ‘ie was!

Als ik een kat kwijt ben prik ik een brief op zijn boom. ‘Wil je een beetje rondkijken voor me? Het is dat zwarte mormel weer.’ Ook rondom de Bengaal doe ik een beroep op hem. Ik groet hem altijd, behalve als ik half slapend de hond uitlaat. Midden in de nacht. Dan vergeet ik het wel eens…….

Hij vindt het leuk om op mijn nek te springen, maar dat wil ik niet. Dus zorg ik altijd een hoedje op te hebben. Dat scheelt enorm!

Onzin? Grote fantasie? Geen idee. Ik weet het niet. Ik weet alleen, dat het voor mij zo is.

Ik heb vrienden onder de bomen. Ik voer soms een gesprek met een bloem. Ik herinner me een boeiende conversatie met een Amaryllis. Vanuit een kerstuk sprak ze me plotsklaps toe. Geen lullig gesprek ook nog. Nee, pittige materie! Aanschouwelijk onderwijs zou je het kunnen noemen: De bloem legde haar eigen structuur als het ware uit! Heilige Geometrie is niet voor watjes.

Orbs verlaten het pand!

Andere dimensies zijn dichterbij dan je denkt. In je en om je heen.

Heks is altijd verbaasd over de sprookjes, waar de godganse mensheid moeiteloos in gelooft. Dat geld gelukkig maakt bijvoorbeeld. En dat je vrienden hebt als je wint.

Mijn magische plekje in de duinen is vandaag geheel aan zichzelf teruggegeven. Geen wandelaars buiten Heks en Vik. Met een zucht neem ik afscheid. Voorlopig komen we hier niet terug. Pas half augustus mogen de honden weer los…..

We lopen een grote ronde via de Friese Wei met op de achtergrond de Soefitempel. Ook al zo’n heerlijke plek. VikThor gaat helemaal uit zijn dak. Overal konijnenkeutels, vossensporen en een incidentele vleug ree. Met enorme slagen verkent hij het terrein. Snuffelt zich een slag in de rondte. Dronken van de eerste lentegeuren.

Op de terugweg komen we een vrouw tegen in een scootmobiel. Drie hondjes keurig aan de lijn naast haar. Chagrijnig snauwt ze me toe, dat de hond moeten worden aangelijnd. Opnieuw antwoord ik, dat het volgens mijn pas vanaf morgen geldt.

Dat bevalt haar helemaal niks, dat ik dat beweer. Nijdig laat ze me weten, dat ik het dan maar zelf moet weten! Met stoom uit haar oren tornt ze verder tegen de wind op. Wat een hoop kwaaie mensen op mijn pad vandaag!

Ik gooi een balletje voor Vik het laatste stuk. Sinds de cortisonenprik behoort dit weer tot de mogelijkheden. In feite is mijn blafbeest nu aangelijnd. Hij zit aan me vast middels de bal!

Mijn vriend Uil!

Wat houd ik toch van de duinen. Vooral op dagen als vandaag. Wanneer het miezerige weer de meeste mensen weg houdt. Al die schakeringen in vergrijsde winterkleuren. De stilte…….

Op weg naar huis raak ik overmoedig. Ik besluit mijn auto te wassen. Ook iets, waarvoor je je armen nodig hebt. Ik rijd alweer geruime tijd in een absolute toddebak. Niet veel later ben ik mijn kanariepet grondig aan het uitmesten.

Misschien heb ik het te gek gemaakt. Eenmaal thuis ben ik te moe om te eten. Ik bel een uurtje met de Don en val vervolgens in slaap. Pas om half 1 ’s nachts ben ik voldoende bijgetrokken om dat laatste programmaonderdeel af te werken.

En dan is het alweer tijd voor de allerlaatste hondenronde hier door de wijk!

‘Hallo Heks met je gekke hoedje,’ lispelt de pleingod. Zondag ga ik meer leren over de omgang met deze energieën. Dus als je binnenkort een altaar onder een boom hier in de straat ziet staan, dan weet je: Komt vast bij Heks vandaan…….

Plumvillage: Een landschap vol magie!

 

Die Jahreszeiten van Haydn klinkt behoorlijk kakofonisch tijdens de eerste repetitie met orkest. M’n oren tuten nog uren na. Maar ja. Ik zit dan ook opgevouwen tussen een klarinet en een schuiftrompet. Enigszins bedwelmd door de in het heetst van de strijd uitgestoten lichaamswalmen.

Zaterdag hebben we een oefendag met het koor. Tussen tien uur ’s morgens en een uurtje of drie ’s middags zingen we de hele Jahreszeiten door. Van achter naar voor, een persoonlijke voorkeur van onze dirigent.

Om een uurtje of tien sukkel ik de zaal in. Ik installeer me op mijn stoel met een mongoolse muts op mijn kop. En een bijpassende wollen deken om mijn schouders. Allemaal werk van de hand van Anna Rotteveel. Het staat heel apart en opvallend. Mooi. Dat leidt lekker af van mijn grafkop.

Beverig en bibberig zit ik het eerste deel uit, maar rond de lunch knap ik dan toch op. Ik krijg weer een beetje praatjes en flirt opgewekt met onze pianist. Ik frommel een broodje naar binnen en ga wandelen met VikThor. Die zit in de auto braaf op me te wachten.

Op kreukelige dagen met toch de nodige activiteiten moet ik mijn blafbeest  tussen de bedrijven door zijn broodnodige beweging geven. En dat lukt me aardig al zeg ik het zelf. Dartel rent hij voor me uit om de kerk heen. Achter de ramen zwaaien mijn vriendinnen uitbundig naar me. Alsof ik ze in geen tijden heb gezien. Haha. Ze zijn gewoon nieuwsgierig naar mijn hondje.

‘Jeetje, wat is hij groot geworden, Heks,’ verzucht Anna even later. Zij heeft hem alleen maar als pup gezien…..

download-45

Dinsdagavond oefenen we met orkest. Dat is altijd een enorme set back. Klinken we zaterdag nog overtuigend en to the point, terwijl we ons door de partituur galmen, vanavond is het opnieuw een worsteling. Om de juiste afstemming te vinden. Om te zorgen dat het 1 geheel wordt.

Zoals altijd vertrouw ik op onze onvolprezen dirigent. Hij maakt zich nooit druk. Blijft er lol in houden. Weet met een kwinkslag iedereen weer bij de les te krijgen. Houdt het absolute overzicht. Heeft een duidelijk einddoel voor ogen……

Na het inzingen loop ik naar mijn stoel. Goeie hemeltje. Ik zit ongeveer in het orkest. Weggepropt onder de oksel van de trombonist. Een dikke grove kerel met een pokdalige huid, het Chronische Slecht Humeur Syndroom en een grote bek, maar dat weet ik dan nog niet.

Vijf minuten later wel. Zodra ik me op mijn stoel heb laten glijden gaat de mafkees los. Alle alten zijn verbijsterd. ‘Wat een lomperik, Heks,’ sissen ze verontwaardigd in mijn verdrukte oren, ‘je zit wel erg in het verdomhoekje vandaag.’

Heks laat het maar voor wat het is. Ik ben moegestreden. Een gevecht met deze onbekende toeteraar staat niet bepaald op mijn to do list. Ik dien hem dan ook bot van repliek dat hij gemakkelijk dertig centimeter de andere kant op kan schuiven, waarop de lompe leiperd nog eens 10 centimeter mijn kant op komt!

Alle alten zetten grote ogen op. Ik zit het maar uit onder die stinkende oksel van zijn vettige geruite overhemd. Getsie.

Na de pauze is er opeens veel meer ruimte voor Heks. Stomverbaasd zie ik dat de botterik opeens wel die halve meter is opgeschoven. Hoe is dat nu opeens gebeurd? De man was niet van zins een duimbreed te wijken! Wie heeft dit voor elkaar gekregen?

‘Dat heb ik gedaan, Heks,’ zegt mijn maatje Anna vastberaden. Laat hij maar opkomen, die lompe kerel, schieten haar blauwe ogen vuur. Deze hoogbejaarde nachtegaal is toch maar mooi voor Heks in de bres gesprongen!

De andere alten zijn stomverbaasd als ze de metamorfose van mijn zitplaats zien. ‘Heeft Anna gedaan…..’ grijns ik. Een daverend lachsalvo is het gevolg. Haar kordate aanpak van die beer van een vent is zo komisch, het werkt op onze lachspieren. Grinnikend begin ik aan de tweede helft van de avond.

Oh, oh, wat is het toch heerlijk om hieraan mee te werken. Het is wel erg hectisch zo tegen een uitvoering aan. En ik zit nu net in een extra beroerde periode met mijn lijf.  Maar wat word ik gelukkig van het bezig zijn met zoiets moois en bijzonders.

Tijdens ‘Ach, das Ungewitter nahtkijk ik eens goed om me heen. Wat een kakofonie aan geluid! Hoe is het mogelijk dat we allemaal toch min of meer gelijk aan het einde van het stuk belanden? Wunderbar!

Dat komt door onze onvolprezen dirigent. Opgewekt schaaft hij aan overgangen. Zet puntjes op de i. Maant het orkest aan om wat zachter te spelen. Goh, nu hoor ik mezelf opeens weer.

En ja hoor, warempel. Na enige tijd begint het echt ergens op te lijken. Ik zit heerlijk te zingen op mijn stoel. Omdat ik nu weer wat ruimte heb kan ik lekker voorop mijn zetel gaan zitten, op mijn zitbotjes. Een methode overgehouden aan jarenlang boventonen zingen gezeten op een houten krukje. Mijn manier van staan tegenwoordig.

‘Ga je tijdens de uitvoering wel staan, Heks?’ vraagt een alt na afloop. Ja, normaal gesproken wel. Maar deze keer weet ik het niet zeker. Ik ben al blij als ik er bij ben, want het is maar naadje met de energie. ‘Ja hoor. Als het even kan wel,’ roep ik echter onbezorgd.

Wie dan leef, wie dan zorgt.

Nog anderhalve week en dan is het al zover. Ik moet intussen wel een beetje gaan sparen met mijn energie…..

Maar niet vandaag, Vanmiddag ga ik door de duinen wandelen met Saar. Gaan we onze hondjes weer de tijd van hun leven bezorgen.

Er zijn nog kaarten verkrijgbaar op de site van Ex Animo.

Nieuwe Hondennota Leiden. De binnenstad staat op zijn kop! Er staan opeens boetes op onschuldig spelende hondjes en wat ze produceren met hun lekkere hondenkontjes. Maar de echte stront ligt niet op straat. Die zit in de gemeenteraad!

images-5

Sinds een aantal weken gonst het in de parken van Leiden van de geruchten. ‘Alle honden moeten voortaan aan de lijn. Overal en altijd. Ook op plekken waar ze nu nog vrij mogen uitrennen. Word je betrapt op een loslopende hond: 90 euro boete.’ Twee dames spreken er schande van. Hun viervoeters spelen onverstoorbaar verder. Zich niet bewust van het naderend onheil.

‘Ook moet je verplicht twee poepzakjes bij je hebben. Kun je ze niet laten zien: 140 euro boete. Dus poept je hond een paar keer achter elkaar, ruim je het netjes op en heb je ze dus niet meer: Jammer dan! Ook worden alle drollenprullenbakken weggehaald. En alle poepzakkenhouders. Dus nergens kun je je schijt kwijt en als je zonder zakje komt te zitten dan moet je maar met je blote handen gaan graaien. Anders: Boete!’

De man met de Zuid Europese Wazige Windhond is er wel uit. Geen gegraai voor hem! Hij krijgt nog liever een bekeuring……

‘Om al die boetes uit te delen geeft de gemeente een paar ton aan salarissen uit om een legertje nepagenten, je kent ze wel, van die types die te dom zijn voor enige andere baan, aan te stellen,’ de man met Pitbull tegenover me is woest. Hij heeft het twijfelachtige genoegen gesmaakt zo’n ‘nepper‘ aan het werk te zien…. ‘Ook wordt er een enorm bedrag uitgegeven om alle prullenbakken te verwijderen. Echt een idioot hoog bedrag! Ze staan er natuurlijk ook alweer een paar jaar……’

Hoe is dit nu mogelijk zul je denken. Welk weldenkend mens haalt nu allerlei strontprullenbakken weg en laat honden met elkaar vechten in alle parken van de stad omdat ze aan de lijn zitten? Ik zal het je uitleggen.

In de gemeenteraad zit naar het schijnt een hondenhater. Een VVDer heb ik gehoord. ‘Ook nog,’ roept iemand, ‘Of natuurlijk, altijd als er teveel VVD ergens politiek vertegenwoordigt is krijg je dit soort gekke dingen!’ 

De wethouder is misschien bang van honden. ‘En hij heeft zeer waarschijnlijk een kleintje, want hij is volgens de geruchtenstroom ook verantwoordelijk voor een toekomstige wolkenkrabber op het Stationsplein,’ aldus een jonge studente psychologie met een Mini Chihuahua. Ah! De wet van de penale compensatie. Denk maar aan de Trumptower!

De arme man is wellicht als de dood dat zo’n hond dat stompje er dan ook nog eens af bijt. Of misschien is dat al gebeurd en moet de man verder leven met een waxinelichtje tussen de bange benen en moeten daarom alle honden dood. Oh jee!

Helemaal niet vergezocht hoor: Ik heb iets dergelijks ooit meegemaakt met mijn vorige hond Ysbrandt en de ballen van de wijkagent …. De agent zat overigens fout, maar de hond moest boeten volgens hem!

Hoe dan ook: Een megalomane gek begrijp ik uit de verhalen.

Wolkenkrabbers in Leiden Lulstad. Het moet niet gekker worden. Leiden opgestuwd in de vaart der volkeren. Wie zit er eigenlijk op te wachten?

‘Laatst werd er al iemand bekeurd hier in het Plantsoen met zijn hond. Het was een flink bedrag. Daar mag je al jaren niet komen met een loslopende hond. Ook niet fietsen. Maar wel elkaar aftrekken in de bosjes, daar doen ze dan weer niks aan, gek genoeg.’

‘Die domkop van een nepagent bekeurde vervolgens een vader, die zijn dochtertje leerde fietsen op een driewieler. “Je mag nu eenmaal niet fietsen in het Plantsoen!” zegt ‘ie. 160 euro kostte het de man. Ja, je moet je kind kleren fietsen op de Breestraat!’ Verontwaardigd kijkt de verteller me aan. Wat een verhalen!

Moet je natuurlijk niet die bakken weghalen!

Dit soort dubieuze regelgeving vraagt mijns inziens om burgerlijke ongehoorzaamheid. Volstrekt onredelijke regels en wetten kun je slechts met voeten treden. Het liefst met een viervoeter aan de hand!

‘We zouden gewoon een paar keer met alle honden aan de lijn op een drukke zaterdag door de Haarlemmerstraat moeten lopen. Zodat niemand meer een winkel in of uit kan,’ zegt de vrouw van de sigarenboer. Heks heeft veel slechtere ideeën. Zoals alle braaf gevulde poepzakjes bij gebrek aan afvalbakken deponeren op het bordes van het stadhuis bijvoorbeeld. Of nog erger: Op de stoep van de foute wethouder……

Dit is overigens geen oproep om dit te doen. Ik zeg het: Het zijn slechte ideeën.

Ik ken heel veel mensen met hondjes. Gezonde werkende exemplaren, die makkelijk met hun auto de stad uit kunnen. Maar ook gehandicapten, chronisch zieken en vereenzaamde bejaarden, die net het stukje naar het kleine park in de buurt kunnen lopen. Daar spreken ze af met hun hondenvrienden. De dieren spelen met elkaar. De mensen maken een praatje. Velen van hen zijn bevriend geraakt. Het is vaak hun enige dagelijkse sociale contact!

Deze laatste groep hondenvrienden wordt erg gedupeerd. En waarom?

‘Mensen zijn bang voor honden, dus daar komt het vandaan,’ beweert iemand stellig. Oh, dus dan pak je alle honden daarop. Heks is bang van mannen. Het is 1 van de redenen dat ik een hond heb. Sinds ik met zo’n blafbeest over straat loop word ik niet meer voortdurend lastig gevallen door allerlei graaiende gruizige griezels en sissende oversekste engbekken.

Waarom moeten dat soort kerels niet verplicht aan een halsband? Met stroomstoot! Daar zouden ze behoorlijk van opknappen! Ik denk dat velen van hen het nog lekker gaan vinden ook! Verknipt als ze al zijn…….

Handig

Handig

En geef dan gelijk ook een fikse bekeuring als zo’n menselijke pissebed weer tegen een gevel aan staat te zeiken. Gedrag dat ik dagelijks observeer vanuit mijn keukenraam. De ammoniaklucht slaat me regelmatig tegemoet als ik dat raam open…..

Ik zal eens een serie foto’s maken als bewijs. En: Drie keer betrapt op wildplassen? Verplicht buitenshuis een luiertje aan!

Het is toch jammer dat Heks het niet voor het zeggen heeft……. Ik zit vol fantastische ideeën.

‘Ach, het komt gewoon door een totaal verkeerd afgenomen enquete onder pakweg 1000 Leidenaren. Daar stonden vragen in zoals “Mogen honden voor tien uur ’s morgens loslopen op uitlaatstroken?” Hondenvrienden zeiden nee, omdat ze vinden dat het de gehele dag moet kunnen. Hondenhaters zeiden sowieso nee….. Vandaar dat het helemaal niet meer mag.’ De vrouw tegenover me schudt haar wijze hoofd. Haar Dalmatiër schuddebolt mee. Zulke wildwaterenquetes zijn niets gedaan…..

Er is wel een tegenbeweging in het leven geroepen. Hondenminnend Leiden staat op de achterste benen! Ook dat gonst door de parken!

Dit ga ik VikThor leren!

De Geile Antropoloog slaat weer toe! Heks staat voor de zoveelste keer met haar mond vol tanden. Dan besluit ik hem een brief te sturen. Die ranzige ouwe snoeper. Dat stuk scrotum vol eigendunk!

Vanmiddag als ik terug kom van een heerlijk rondje door het Leidse Hout met mijn hondje, besluit ik eventjes bij de poelier binnen te lopen om wat kippennekken te kopen voor mijn hongerige blafbeest. In de winkel staan een paar klanten, waaronder de Geile Antropoloog. Dat stokoude sneue mannetje met een obsessieve belangstelling voor dames. Zijn huidige veldwerk past hij het liefst toe op vrouwenlichamen. Helaas zijn de eigenaressen van die lijven daar niet van gediend over het algemeen. Ik althans niet.

antropologie, anthropology, grape over , comic, antropologie, anthropology, grape over , comic,

Ik besluit hem te negeren, zoals altijd als ik hem tegen kom. En ik kom die eikel altijd overal tegen. Bij Boeddhisten. Op straat. In allerlei winkels. Zelfs in de kerk loopt hij me voor de voeten. En altijd gaat hij vervelend lopen doen tegen Heks.

antropologie, anthropology, grape over , comic, antropologie, anthropology, grape over , comic,

Hem negeren valt nog niet mee, want het dikke kale kereltje begint heen en weer te huppen door de winkel, er zodoende voor zorgend, dat ik steeds een stap opzij moet doen om hem te ontwijken. Pure intimidatie. En een duidelijke poging me te verlokken tot een reactie. Als dat niet lukt, begint hij me verbaal te provoceren.

antropologie, anthropology, grape over , comic,

‘Zo, ben je al een beetje innerlijk gegroeid?’ begint hij. De man verkeert in de veronderstelling, dat hij zelf een enorm spiritueel licht is in de duisternis van ons kikkerlandje. Misschien wel in die van de hele wereld. Bescheidenheid is hem vreemd. Soms weet hij zich zelfs op televisie te wurmen en in te likken bij een geestelijke omroep. Daar verkondigt hij dan hoe de wereld er volgens Hansje Pansje Mestkevertje uit hoort te zien. Niet mijn wereld! Dat moge duidelijk zijn!

antropologie, anthropology, grape over , comic,

 

antropologie, anthropology, grape over , comic,

 

antropologie, anthropology, grape over , comic,

Ik hoorde een kennis er eens gekscherend over praten, nadat hij het dubieuze genoegen had gesmaakt de kwal op televisie te zien oreren. Die nam hem ook al niet serieus. Hoe zou dat toch komen? De Spiritugeile Antropoloog neemt zichzelf uiterst serieus. Waarschijnlijk is hij de enige…

‘Hou je kop, vieze ouwe man,’ mompel ik hem bijtend toe. Ik ben het stadium van beleefd gedrag helemaal voorbij. In mijn maagstreek voel ik zijn venijn zich een weg naar binnen boren. Hè bah, nu ben ik toch zo stom geweest om te reageren. Hij begint superieur te lachen vanonder zijn stompzinnige cowboyhoed. Hij denkt hiermee de blits te maken, maar het staat hem voor geen meter. Zijn miezerige restanten grijs haar slierten er onsmakelijk onder vandaan. Ik kijk in zijn zelfingenomen sluwe vossenkop. Hoe was het ook alweer? Die verliezen wel hun haren, maar nooit hun streken.

Als ik me weer omdraai hoor ik hem luid en duidelijk zeggen, voor de zoveelste keer: ‘Je bent gewoon een stomme trut!’

antropologie, anthropology, grape over , comic,

 

Zo gedraagt deze ouwe zak zich dus nog steeds als een jonge puber. Maar hij heeft niet het lijf van een jongeman, noch de onschuldige charme der jeugd. Het ontbreken hiervan geeft zijn gedrag iets ranzigs. Als toeschouwer wordt je er licht onpasselijk van….

antropologie, anthropology, grape over , comic, antropologie, anthropology, grape over , comic,

Jeetje, Heks, je kunt die vent echt niet uitstaan! Hoe is dat nu zo gekomen? ‘Je meent dat ik je heb aangerand, hè!’ roept het heerschap luid door de winkel. Hij heeft het weer helemaal naar zijn zin in zijn vrouwonvriendelijke universum. Heks verzoekt hem beleefd op te rotten. Hetgeen hij uiteindelijk ook doet, nadat hij betaald heeft. Hij debiteert nog wel snel op luide toon wat superieur vaderlijk verraderlijke kutuitspraken, alvorens de plaat te poetsen. De vrouw na hem bestelt een  scharrelhaantje. ‘Die loopt net de deur uit!’ grap ik tegen haar en de poelier.

antropologie, anthropology, grape over , comic,

Ze beginnen te schateren van de lach. De man heeft zichzelf weer eens oneindig belachelijk gemaakt. Maar mij zit het niet lekker. Hij heeft nu al zo vaak mijn grenzen overschreden. Waarom heb ik hem nu niet gewoon eens een knietje gegeven in die grote prostaatzak van hem? Hij heeft het absoluut verdiend.

antropologie, anthropology, grape over , comic,

Dus ga ik hem thuis goochelen. Ik ben zijn naam vergeten, maar een paar voor de hand liggende zoektermen doen wonderen. Het is natuurlijk riskant hem iets te sturen, want hij heeft me in het verleden ook heel wat onaangename post gestuurd. En achtervolgd door de buurt. En gestalkt in winkels en openbare gelegenheden. Ik wil geen slapende hondenkop wakker maken. Dan bedenk ik me, dat het juist dit wegduiken voor deze eikel is, wat me nekt. Steeds probeer ik uit zijn buurt te blijven, hem te negeren, te ontwijken, te ontlopen. Die tijd is voorbij besluit ik ter plekke.

antropologie, anthropology, grape over , comic,

Ik kijk eventjes naar de spirituele website van deze voormalige docent aan de universiteit, daar laten ze toch ook maar jan en alleman lesgeven….. Een uitmuntend braakmiddel! Hij heeft zichzelf gigantisch hoog zitten. Maar met afwijzing door een simpele Toverheks kan hij niet uit de voeten. In die zin heeft hij nog heel wat innerlijke groei voor de boeg……

Ik klim in de pen en stuur hem een mailtje.

Meneer Hansje Pansje Mestkever,

U kent mij niet, al denkt u van wel. En u heeft wel degelijk een keertje uitgebreid aan me gezeten. Ik heb me dat niet verbeeld. Het staat me helder voor ogen.
Het feit, dat het niet tot uw botte hersens doordringt, dat dat zo is en dat ik daar niet van gediend ben, zegt meer over uw groei dan de mijne.
Voorts heeft u me achtervolgd op straat en afschuwelijke dingen tegen me geroepen.
Nogal gefrustreerd gedrag mijns inziens en niet bepaald spiritueel. Zoals u zichzelf zo graag ziet.

Als u me nog één keertje lastig valt zal ik u een knietje verkopen, dat u zich niet verbeeldt.

Leer er in vredesnaam mee leven, dat sommige vrouwen u bepaald niet aantrekkelijk vinden en al helemaal niet willen worden aangeraakt onder het uiten van opmerkingen als: ‘Daar moet ik eens even gebruik van maken.’
Als ze net met hun armen in de lucht staan en zich niet kunnen verweren , zoals ik toen. Tijdens een bijeenkomst van Boeddhisten, niet een plek, waar je denkt je te moeten verdedigen tegen dit soort gedrag.

Laat me met rust, spreek niet tegen me, kijk niet naar me.
Zo niet, dan zijn de consequenties voor u.

mevrouw T.Heks.

En, zal het helpen? Help me hopen!  antropologie, anthropology, grape over , comic,

 

antropologie, anthropology, grape over , comic,

antropologie, anthropology, grape over , comic, antropologie, anthropology, grape over , comic, antropologie, anthropology, grape over , comic,

Een dag uit mijn hondenleven. En wat voor’n dag! Een kies getrokken, een ooglidcorrectie en tot besluit loop ik voor gek…..

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Getverdrie prutteldepruttel baal baal

Vanmorgen: Grote schrik! De Vrouw gaat met me naar de dokter. Ik ruik het op een kilometer afstand: Foute boel!

Ik krijg in no time een prik en mijn bil. Daarna neemt Heks me mee naar de wachtkamer. Ik kwijl en hijg en laat een stinkende protestwind. Ik hoor de Vrouw zacht mopperen over de rekening. Nou moe, wat is nu erger? Een financiële aderlating of mijn positie? Geen idee wat er boven m’n hoofd hangt, maar ik vrees het ergste…..

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Uiteindelijk gaat mijn baasje gewoon weg! Ze laat me achter bij die slagers. Als een lam laat ik me naar de slachtbank leiden. Ik krijg nog een prik en val in een diepe slaap.

Bloementuinen en loopse teefjes. Enorme kluiven en overal tennisballetjes. Ik waan me in de hondenhemel……

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ja, ik heb het helemaal gehad!

Als ik wakker word, heb ik stampende koppijn. Ik voel me misselijk en draaierig en heb een raar ding om mijn nek. Ik lijk verdorie wel een schemerlamp!

In de verte hoor ik de Vrouw praten. Oh, ze is dus teruggekomen. Nou, dat valt me weer alles mee. Ik strompel achter 1 van mijn beulen aan in de richting van haar stem. Flauw kwispel ik ter begroeting. Is ze nog druk in gesprek op de koop toe. Hallo baas! Ik wil aandacht! Ik ben zielig!

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Op weg naar huis mag ik voorin de auto zitten. Een hele eer. Maar ik baal als een stekker. Kan m’n kop niet kwijt met die lampenkap erop. Gelukkig aait de Vrouw me af en toe lekker over mijn bolletje. Als we stil staan voor het zoveelste rode stoplicht bijvoorbeeld.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Mijn rode familielid houdt met gezelschap

Thuis probeer ik in m’n bench te gaan liggen. Nou, vergeet het maar! Ik bots keihard met mijn scheepstoeter tegen het hekwerk. Ik heb het helemaal gehad. Overal stoot ik tegenaan met m’n trechterkop. Je had me eens de trap op moeten zien kruipen. Bonkend tegen elke tree…. En dan ben ik ook nog zo wiebelig als wat van die drugs of wat ze me dan ook hebben toegediend….

Gelukkig nemen we de rest van de middag rust. Hoewel… Krijgt die baas van me het ineens in d’r kop, dat ik nog even naar buiten moet. We proberen een rondje met die toeter op, maar dat is geen succes. Ik ga tegenhangen, vertik het om te piesen en drijf die heks tot wanhoop.

Later neemt ze me nog een keertje mee, zonder kap, helemaal naar een park. Ik wil niet. Ik wil zielig met m’n kop onder een deken liggen. Maar toch doe ik een paar wankele plasjes en draai wat keutelige drolletjes. En ik volg heel even een spoor. Dan gaan we goddank weer naar huis.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Mijn vriendinnetje neemt poolshoogte

Daar krijg ik een bak eten voor m’n neus. Bah. Water dan? Nee, dank je de koekoek. Ik voel me zo beroerd als wat.

De Vrouw gaat lekker in bed liggen schrijven en ik lig aan het voeteneind, op de grond. Soms sta ik op en kijk mijn baasje verwijtend aan. ‘Kijk mij eens balen, Vrouw, allemaal jouw schuld. Jij kwam op het onzalige idee om naar de dierenarts te gaan. Jij hebt net die kap opnieuw om mijn nek gesnoerd!’

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ze weet me toch een beetje op te beuren

Dan gaat de bel. ‘Wruf’, murmel ik. En strompel zwabberend en zwaaiend en stotend tegen de deurpost, naar de voordeur. Het is de buurvrouw. Ze komt die zwarte panter brengen. ‘Ach’, roept ze uit, ‘lieve schat! Wat ben je zielig, oh Ys. Ach mannetje. Wat hebben ze met je gedaan?’

Ze kriebelt lekker achter mijn oren en bewondert mijn hechting. Ja, ik heb soort paars spinnetje op mijn voorhoofd. Best cool! Jammer dat het jeukt.

IMG_4610 - versie 2

Ik heb een geweldige paarse hechting boven mijn oog

En nu komt zometeen Ome Frogs op ziekenbezoek. Daar kijk ik echt naar uit. Hij is mijn Suikeroompie! Ik heb intussen alweer een klein bakje voer verorberd. Misschien ben ik straks wel in voor ‘iets lekkers’.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Die rooie geeft me nog een heerlijke knuffel

DIERENARTSKOSTEN RIJZEN DE PAN UIT! Heks heeft een moeizame start vandaag. Ze kan maar niet wakker worden. Maar nadat ik Ysbrandt heb afgeleverd bij de dierenarts en de rekening heb betaald ben ik klaarwakker!

images-757images-758tand1tandenformule kat

Vanmorgen vroeg schrik ik wakker. De TV staat aan, het licht is aan. Ik ben in slaap gevallen zonder de wekker te zetten. En dat terwijl ik Ysbrandt om negen uur moet afleveren bij de dierenarts. Hij gaat onder het mes. Gelukkig ben ik wakker. Voor hetzelfde geld lag ik nu nog in coma…..

images-766images-765images-7681039717119

Ik maak een kop sterke koffie, hap mijn eerste dosis pijnstillers weg met een boterham. Even laten inwerken. Goeie hemel, wat heb ik een gymschoenhoofd vandaag. Met moeite wurm ik me in mijn kleren. Mijn nek is hopeloos, ondanks fysiotherapie gisteren. Gelukkig loop ik nog redelijk op schema.

Plotseling bedenk ik me, dat ik Varkentje natuurlijk wel moet uitlaten voor de operatie. En dan ben ik opeens wel laat. Snel lijn ik mijn monster aan en scheur naar een parkje om de hoek van de dierenarts. ‘Poep Blafbeest!’ moedig ik hem aan. Maar hij neemt de tijd. De assistente belt. Ze denken , dat ik de afspraak vergeten ben. ‘Ik sta om de hoek, ben er met een paar minuten’, antwoordt Heks. Ysbrandt heeft eindelijk een drolletje gedraaid.

beugel-2beugel Foto-UXWS76OW-G2010  voor afdruk BEUGEl bijgesneden en gecomprimeerd

Als ik in de auto stap, realiseer ik me, dat de afspraak in de dependance van de kliniek is, aan de andere kant van de stad. Zo snel mogelijk wurm ik me door het verkeer. Alle stoplichten springen voor mijn neus op rood. Kortom: Ik arriveer zeker twintig minuten te laat. Zodra ik binnen ben jassen ze een verdoving in Ysbrandts hondenkontje. Kwijlend en hijgend zit hij met me in de wachtkamer, terwijl de narcose inwerkt.

images-759Dierenkliniek-poster-2010-Small1tandsteen4 Tandenpoetsgerei

Aan de balie betaal ik de behandeling vooruit. Ze zijn als de dood, dat ik het niet kan ophoesten. Zoals zovelen in deze crisistijd, terwijl de dierenartskosten met zo’n veertig procent zijn gestegen de laatste zes jaar. Hun vrees is terecht. Het is een rib uit mijn lijf. Gebitssanering, een wrat van het ooglid verwijderen, een kies trekken en vaccinatie. Bijna vijfhonderd euro! Daar gaat mijn vakantie…….

tandUnknown-215images-760 images-761 images-764images-767images-762 images-763

Op dit moment zijn ze bezig met mijn schatje. Zo’n narcose is altijd eng. Regelmatig blijven er honden in. Mensen ook overigens. Er zijn vrouwen , die sterven aan een paar nieuwe borsten. Vroeger deden ze dat in het kraambed. Tijden veranderen…..

Omdat hij een kleine oogoperatie krijgt moet hij straks een lampenkap op. Arm beest, Stik je al van de kiespijn, loop je ook nog voor emmer.

002

Unknown-216 Unknown-217 Unknown-218 Unknown-219 Teddynach OPlantapix_490462

Heks is gaar. Kip ook, gelukkig niet melig!! Hongerige eend houdt niet van kip. Liever water en brood. Wordt ie lekker geil van…. Het is me er eentje!

eend in gras mannetje mannetjeseend eend kijkt je aan, hallo

Hallo, hallo, eend hier. Snatersnater. Ik woon in de Grote Vijver in Het Leidse Hout. Samen met vele andere vreemde vogels. Best relaxed hoor, alleen in het voorjaar is het een gekkenhuis. Dan stikt het hier van het nakroost. Begrijp me niet verkeerd, ik doe graag mee aan de voorbereidingen, met bijzonder veel plezier zelfs….. Maar dat gepiep en gespatter van al dat grut hoeft voor mij niet.

Een gast, waar je een beetje mee moet uitkijken is Zwaan. Je kan wel met hem lachen, maar je moet hem niet tegen je krijgen. Een oplawaai van zijn vlerken maakt je vleugellam waar je bij staat…. Maar hij houdt wel lekker die klierige meerkoetjes op afstand.

vijver met zwaan en meerkoeten met jong interactiekind voert eendjes en makt ze aan het schrikkenjachthond op bospad

Vandaag waren er mensenkinderen met brood. Joepie, lekker. In no time zitten we allemaal in de goede hoek van de vijver. We spatteren elkaar om de oren, waarbij Zwaan natuurlijk weer zwaar in het voordeel is. Ik ben gelukkig veel sneller.

Brood is voor ons echt junkfood trouwens. We worden er dik en geil van. Onze sexuele cyclus raakt in de war en wij echte manneneenden bestijgen onze vrouwtjes nu het hele jaar door. Soms met verdrinking van de dame in kwestie tot gevolg. Vanwege ons overgewicht natuurlijk……

Stomme hond was er ook weer bij, moest zich natuurlijk even laten gelden. Vervelend blafbeest. Snork.

kind voert eendjes, interactiegroene beuk loopt uit

groene beuk loopt uitkind voert eendjes en maakt ze aan het schrikken

Die kinderen kunnen er ook wat van; plagen. Eerst geven ze je een lekkere boterham en vervolgens rennen ze zwaaiend met hun rare stakerige vleugels achter je aan. Gelukkig kunnen ze niet zwemmen en van vliegen bakken ze ook niet veel. Snerk.

meerkoet echtpaar met jong zwaan zwaan en eendgroene berk loopt uit, verlies bruin hulsje

Ach, wat een lekker suf leventje hebben we hier in onze biotoop. Om de hoek woont een amoebe, die maakt nog minder mee….. Hoewel ze vanavond bij vrienden heeft gegeten.

Een onverwacht genoegen. True belde vanmiddag en een paar uur later schoof heks aan tafel in heerlijk gezelschap. Het werd een bijzondere avond met prachtige gesprekken. En heerlijke kip, alles binnen dat hopeloze dieet van mij.

Hoera voor True!

berkenblad komt uit de vouw

Hallo, hallo, kip hier. Ik lig in een Römertopf met aardappelen en worteltjes. Ik ben nogal gaar.

Gaar is heks ook, En licht melig. Ach ja, vandaag ben ik me er eendje……

kip in  Römertopf