Overpeinzingen van een Toverheks op haar persoonlijke brandstapel. Terwijl de fik erin gaat maakt ze wat flauwe grappen. Rake klappen. Uit een vaatje verse pijn valt best een mop te tappen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik ben zwaar geblesseerd, ik heb in een concert meegezongen en zelf mijn bladzijden omgeslagen, nou ja, dat had ik beter niet kunnen doen….’ mijn fysio moet lachen. Het is al de derde die ik bezoek de afgelopen drie dagen. En allemaal gaan ze druk aan de gang om mijn lijf weer vlot te trekken. Evenzogoed kan ik niks meer met mijn rechterarm en loop ik op stelten.

‘Stokbenen noem ik het. Zoiets als een stokstaartje. Maar dan benen…….’ alweer ligt mijn fysio dubbel. Waar haalt die Heks het vandaan? ‘Het zijn overigens rare beestjes, die stokstaartjes. Ze zijn hun hele leven bezig om oorlog te voeren tegen verwante stammen. En ook onderling kunnen ze flink bakkeleien. Er is altijd een pispaal, die wordt uitgekotst en afgezeken door de rest van de groepsleden. Als de eerste beste familieclan. Zeer herkenbaar. Net mensen!’ leuterkoek ik lekker verder.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Misschien wordt je, wanneer je alleen maar ruzie maakt, bonje trapt en altijd gelijk wilt hebben, voor straf ondergebracht bij deze diersoort in je volgende leven. Helemaal onderaan de pikorde natuurlijk. Reïncarneer je als stokstaartje op je eeuwige stokpaardje…..’ blebber ik vrolijk in de ruimte.

Het beeld van stokstaartjes op stokpaardjes wordt zeer gewaardeerd. En intussen is de behandeling bijna voorbij. Mooi zo. Het is weer een ware marteling.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik word twee keer per week geprikt. Allebei nare ellendige injecties. De ene is een bijtend goedje tegen de eeuwige ontstekingen in mijn holtes. De andere is B12 in mijn bilspier. Ook niet echt lekker,’ kletskous ik nog even door, ‘Dus ik ben blij dat ik soms cranio sacraal therapie krijg, want dat is tenminste prettig om te ondergaan. Vroeger werd ik nog wel eens lekker gemasseerd door een fysiotherapeut. Maar tegenwoordig zijn jullie allemaal weliswaar effectief doch tevens heel gemeen geworden.’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Om mijn woorden kracht bij te zetten porrelt mijn fysio onaangenaam tussen mijn ribben. Er schieten allerlei spieren en pezen los,  terwijl ik het uitschreeuw. ‘Nou ja,’ vervolg ik op gewone toon, ‘Zonder al die pijnlijke behandelingen was ik veranderd in een grote knoperige kwarktaart. Het is al erg genoeg dat ik een oude taart aan het worden ben, maar met mijn lactose intolerantie asjeblieft geen kwarktaart!’

Na de behandeling plannen we afspraken door tot september. Ik wil niet al teveel gaten tussen de afspraken laten vallen en dat is lastig met al die weken vakantie. Want ook al martelt deze man me een paar keer per maand grondig, zonder hem kon ik mijn armen helemaal niet meer gebruiken.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Het is ook niet uit te leggen, dat je je armen blesseert door bladzijden om te slaan, mijn boek stond om die reden op een standaard en nog gaat het mis’ zeg ik later tegen Trui. Ze is gezellig bij Heks te gast. ‘Ik word altijd boos als mensen niet begrijpen hoe ernstig en invaliderend mijn ziekte is. Maar het klinkt inderdaad absurd. Idioot.’

Boos worden helpt niet. Niet boos worden is ook niet goed, want het is natuurlijk belachelijk dat er zo weinig begrip is voor ME. Dus word ik afwisselend boos en laat het dan maar weer voor wat het is. Ziek zijn went nooit. Kwalen laten je falen. En balen. Voor mij zijn het geen fabeltjes, noch verhalen, maar dagelijkse realiteit.

Gelukkig kan ik nog steeds schrijven. Daarin raak ik veel frustratie weer kwijt. En verder: Een schop onder je kont, zelf doen en vooruit met de geit.

Blijven ademhalen……

En vooral blijven lachen. Jaja. En: Als je haar maar goed zit……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

VikThor de Tractor, Het Geheime Kanariepietengenootschap, de kracht van ja zeggen tegen nee, en bubbelen tot je erbij neervalt: Heks verjaart! En het eerste wintervirus komt te paard……

De gehele afgelopen week dweil ik maar zo’n beetje in de rondte. Ik laat me prikken en kneden door diverse therapeuten, maar veel helpen doet het niet. ‘Is het niet gewoon viraal?’ app’t een vriendinnetje, ‘Mijn lief heeft zich ook een paar weken enorm beroerd gevoeld. Doodmoe vooral. Nu gaat het weer iets beter, hij is weer aan het werk.’

Haar man heeft ook wat gezondheidsitems. Hij behoort zonder meer ook tot de Nationale Kanariepietenbrigade! Net als Heks. Dit geheime genootschap heeft tot taak om als eerste van zijn of haar denkbeeldige stokje te vallen bij viraal en bacterieel gevaar. Ook testen van ongezonde inpandige eindeloos herververste lucht behoort tot ons werkgebied.

Als wij bijvoorbeeld plotseling omvallen na het aanzetten van zo’n foute airco, dan kun je ervan verzekerd zijn dat je te maken hebt met een ‘ziek gebouw’. Ik spreek uit ervaring.

Denk nu niet dat het kanariepietensyndroom je in dank wordt afgenomen. Over het algemeen willen zakenlieden helemaal niet horen dat hun gebouw ziek is, of hun bedrijf knettergek om een airco aan te sluiten op een oud en vies buizensysteem. Liever laten ze de helft van de werknemers gestrekt afvoeren, de kanariepieten voorop, dan toe te geven dat ze fout zitten!

In vroeger tijden namen de mijnwerkers kanaries mee om te waarschuwen voor brandbaar mijngas (methaangas) en giftig koolstofmonoxide gas. De kanaries gingen namelijk al bij kleine concentraties van het gas van hun stokje.

De afgelopen week begin ik ook weer eens te lezen in een boek over ‘De kracht van JA!’ van John Kalse. Ik ben twintig jaar geleden bij de man in de leer geweest naar aanleiding van zijn boek ‘Creëren vanuit je bron.’ Heks had een geweldig leuke week, maar ik heb er verder weinig aan gehad.

Alles wat ik zat te creëren vanuit mijn bron was hopeloos. Ik werd precies in die tijd opnieuw ziek na te zijn blootgesteld aan een foute airco. Ook kreeg ik een relatie met een volstrekte eikel. Mijn kinderwens eindigde in een miskraam. Ik moest vervolgens ook nog eens flink onder het mes.

Mijn vriendenkring ontplofte, mijn buurman en goede vriend veranderde in de psychopaat die hij altijd al was, nadat ik vriendelijk bedankte voor zijn plotselinge avances.  (Ik was een tijd vrijgezel na de relatie met de eikel). Helaas was de Boze Buurman op zijn knakworstje getrapt na te zijn afgewezen! Of op zijn schamele waxinelichtje, wie zal het zeggen?

Hij sloeg mij en mijn auto total loss en treiterde jarenlang stiekem mijn hond. Hij jatte mijn krant en ik kreeg vreemde hoge gas/licht en -waterrekeningen. En ga zo maar door. De lijst is eindeloos……

Daarnaast trakteerde het wonderschone leven me als bonus op RSI en een stevige Whiplash. Bovenop de ME en Fibromyalgie. ….. Niet bepaald de dingen die ik in mijn leven wilde creëren. Min of meer het tegenovergestelde……

Er waren nog een paar bijzonder traumatisch nare zaken, die ik met de beste bedoelingen blijkbaar toch heb zitten creëren, maar daar wil ik echt niet meer over praten. Laat staan schrijven…..

Ik was na enige tijd nstuurlijk wel klaar met het idee dat je je eigen leven creëert. Nog voordat de maakbare samenleving werd gelanceerd vond Heks het al een waardeloos concept. Die levensvisie is alleen maar prettig voor succesvolle narcisten. Niet voor kanariepietjes…….

Een goede representant van god zijn is nog niet zo eenvoudig. Het eindigt ook niet altijd goed, vraag maar aan de Zoon van god. Die werd als beginnende dertiger al vastgespijkerd aan een kruis……

Maar goed. Ik bak er dan ook niet zoveel van. Van dat creëren van geluk en vervulling. Ik koester ook niet langer de overtuiging dat het daarom gaat. Als ik dat ooit al heb gedaan.

Maar nu dan ja. De kracht van ja. Nou ja zeg! Ik zeg al een hele tijd NEE.

Geen zin meer in dit, ik wil dat niet meer. Geen gezeik meer aan mijn kop, niet meer altijd de underdog zijn of het zwarte schaap. Geloof er geen donder van, moet je niet mee aankomen en ga zo maar door. Hou op, schei uit! Nee, nee, nee. Als een kleuter in zijn peuterpubertijd. Louter nee.

‘Je kunt ook ja zeggen tegen je nee,’ schrijft John. Oh ja? Ik probeer het direct uit. En het is geweldig! Want al dat ‘ik heb het gehad, ik wil niet meer etcetera’ zadelt me met een vreselijk gevoel op. Ik herken mezelf niet meer als ik weiger te luisteren naar een zielig zuigverhaal. Stiekem zeg ik dus nee tegen mijn nee……

Huh?

Nee toch zeker!

Dat gaat veranderen!

puppycusus04

Vrijdagavond ga ik met de buurvrouw naar puppycursus. In haar leven spelen problemen waar de honden geen brood van lusten. Laat staan puppies! Dagenlang luisteren lukt me niet meer. Maar een uurtje samen iets leuks doen pakt geweldig uit!

Heks heeft haar persoonlijke fotograaf! Het gehele uur schiet ze het ene plaatje na het andere. En mijn buurvrouw verzucht de eerste keer op de terugweg: ‘Ik heb het hele uur niet 1 keer aan alle ellende gedacht!’

‘Ik heb een aanbod voor een vervolgcursus. Gewoon weer op de vrijdag. Vijf keer. Als je interesse hebt….’ zegt onze juf bij de puppycursus-certificaar-uitreiking. Ja, VikThor heeft zijn eerste diploma binnen! Buurvrouw en Heks kijken elkaar aan. Zullen we? Ja, natuurlijk. We vonden het al zo jammer dat het afgelopen was!

Later thuis komt Joy eventjes buurten. We drinken een hele goeie franse bubbelwijn. Het is tenslotte mijn verjaardag. ‘Ik ga ja zeggen tegen mijn nee,’ vertrouw ik mijn vriendin toe, ‘en ik ga allemaal leuke dingen doen het komende jaar. ik ben bezig het roer om te gooien!’

We verzinnen vervolgens samen wat grappige plannetjes. Aangewakkerd door de bubbels worden ze steeds gekker. Het is al hartstikke laat als we afscheid nemen……

Heks crepeert nog steeds van de pijn. Ondanks alle pijnstillers, medicinale cannabis en bubbels. Vooral na een uurtje trainen met VikThor is het bar en boos met mijn lijf. Met name mijn armen. ‘Ik heb zijn naam veranderd,’ roep ik naar mijn medecursisten als hij me het trainingsveld op sleurt de afgelopen avond, ‘Vanaf nu heet hij TracThor.’

TracThor

Buitenkunst eerste dag: Een goed begin is het halve werk. Heks stort zich op dans en theater. Intimiteiten met een boom. Ongewenste intimiteiten van een ouwe taartige tante. Pas een dag op vakantie en al van alles beleefd!!!

  
Het leuke van Buitenkunst in Drenthe is dat je elke dag iets anders kunt doen. Indien gewenst zelfs twee verschillende dingen op 1 dag! Heb je zin in schilderen? Dan kies je het programma van een van de docenten uit deze vakgroep. Wil je zingen? Of muziek maken. Er is ook genoeg keus op dit gebied. Dansen of schrijven. Het aanbod is groot.

Omdat het een drukke week is midden in het hoogseizoen is er nog eens extra veel te doen! Wat een mazzel.

  
 Om tien uur ’s avonds geven de medewerkers een impressie van hetgeen ze de volgende dag aanbieden. Heks vond de presentatie afgelopen zaterdag van een dansdocente erg leuk. ‘Zoveel mensen in dit bos. Dat vind ik een bijna niet te bevatten idee. Het hele bos staat op zijn kop. Hoe is dat voor de bomen? En de dieren? Ik wil een stukje bos afbakenen om mee te werken. Zodat het weer behapbaar wordt.’

  
Zodoende sjok ik zondagmorgen met een hele sliert mensen door het bos op zoek naar een speciale plek. Daar worden we losgelaten op een stel boomstronken. We klimmen en bungelen en leven ons uit. Het blijkt slechts een opwarming voor wat komen gaat.

  
Wat later staan we tussen hoge bomen. Iedereen krijgt de opdracht om drie poses rondom een boom te verbinden. Een minidansje. Later worden die stukjes aan elkaar geplakt. We werken in groepjes. Jong en oud door elkaar. Er volgt een kleine voorstelling. En nog is het niet klaar. Ook die stukken worden weer verbonden. Er ontstaat iets nieuws…..

   
Heks danst met haar boom. Ik hang achterover en kijk door de boomtoppen naar de lucht. Ik omhels mijn boom. Voel zijn wortels in de verende bosgrond. Ik vlei mijn wang tegen zijn ruige bast. Ik adem de boom. Vloeiend draait mijn lijf achter mijn rechtervoet aan om de boom. Ruggelings leun ik zijwaarts. En opnieuw kronkel ik rond mijn nieuwe bomenvriend. Ik hel achterover. De dans begint opnieuw…..

  
Om het extra spannend te maken verstopt mijn groepje zich achter een dikke boom. We zijn voor het publiek onzichtbaar. Plotseling komen we aan alle kanten tevoorschijn. Lopen patronen door het bos. Doen onze individuele bomendans!

  
Het bos is zo stil. Soms tjilpt een vogeltje. ‘Wat heb ik nu aan m’n snavel hangen?’ Elfjes en fauntjes vergapen zich aan onze trage bewegingen. Ze maken ons belachelijk door het tien keer zo snel en honderd keer zo elegant na te doen. Maar dat hebben we toch niet in de gaten. Dus wat geeft het?

  
Na deze heerlijke start ga ik ’s middags theater maken. Gênante scènes. Ik speel een ouwe tante, die haar twintigjarige neef in een houdgreepomhelzing neemt en in zijn wangen knijpt……. Weer worden we onderverdeeld in groepjes. ‘Wie wil er zijn team regisseren?’ Een paar handen gaan omhoog. Mijn mensen houden zich stil. Ik steek mijn hand op. Ik wil wel . Leuk! 

  
Natuurlijk zit er vervolgens een vrouw in mijn groep de boel te traineren. Ja zeg, zelf je hand niet opsteken en dan dit! Ik laat me niet kisten! Heks weet wat ze wil: het eindresultaat is super leuk. 

Ik ben nog geen dag hier! Toch is thuis en alles wat daarbij hoort ver weg. Wat een goed idee om nog een weekje hierheen te gaan! Een absolute aanrader!

  

Het is heerlijk om iets te doen voor een ander, maar nee zeggen is ieders goed recht. Een zielig gezicht is de meest effectieve manier om anderen te manipuleren. Chronisch zieken hebben soms niet zoveel keuze: Vaak is het schipperen tussen nooddruft en trots……

DSC00127DSC00122 DSC00103

Tijdens de ochtendronde met mijn lekkere hondje word ik bijna in de wielen gereden door een scootmobiel. De bestuurder is een oude bekende. Jaren geleden maakten we regelmatig een praatje. We bleken veel overeenkomsten te hebben: Schrijven, schilderen, hondjes….. Haar viervoeter springt van de treeplank en maakt zich uit de voeten.

We hebben elkaar al enige tijd niet gesproken. De laatste keer, dat ik haar zag scheurde ze met een rotvaart langs me heen. Misschien heeft ze haar invalidenwagen flink opgevoerd. Dat zou typisch iets zijn voor deze pittige dame!

bomenlaan, Leidse Hout

Vandaag wandelen we vanouds gezamenlijk op. Ik informeer naar haar bezigheden. Ze maakt prachtige bronzen beelden met kristallen erin verwerkt Ze heeft me wel eens een aantal afbeeldingen gestuurd. Ook schrijft ze verhalen over haar hond. Jarenlang had ze een vaste column in een dierenblad.

DSC00167

‘Ik ben een boekje aan het samenstellen met een bloemlezing  van deze verhalen. Met tekeningen en foto’s van mijn vroegere hond Guus.’ Heks heeft dat hondje nog wel gekend, een geweldig beest! ‘Goh, wat leuk.’ ‘Regelmatig krijg ik mail van mensen wanneer het nu eindelijk eens af is. Maar ja, ik ben met meer dingen bezig.’

meerkoet

‘Een paar jaar geleden vond ik de dagboeken van mijn vader. Hij heeft die geschreven, terwijl hij aan de Birma spoorlijn werkte.’ Waanzinnig, wat een tijdsdocument! Het is een waar wonder, dat het bewaard is gebleven. ‘Ik ben bezig om ook hier een boek van te maken.’

DSC00161

Facebook en blogs vindt ze maar niks. Mijn bezigheden kunnen haar niet bekoren. ‘Voor mij is het juist ideaal, elke dag een klein stukje schrijven,’ probeer ik nog. Een poging mijn bezigheden te verdedigen? Waarom?

Een paar jaar geleden, na een vliegende start, liep ons contact dood. Misschien wel hierop. Eenzijdige interesse. Ik herinner me vooral, dat ze wilde, dat ik een website voor haar zou bouwen. Ze had ontdekt, dat ik een verleden heb in de automatisering. Ik bedankte voor de eer, maar daar wilde ze niet van horen. Mijn protesten, dat ik zeer beperkt ben in mijn energie deed ze af met : ‘Ik ook.’

MAGNOLIA BLOEIEND MAGNOLIA BLOEIEND

Je zou denken, dat herkenning meer begrip genereert. In dit geval niet. Die stralende en blakende Heks moest gewoon niet zo zeuren. Kom op zeg. Vooruit met de geit. Het doet me denken aan de toestanden, die ik ooit heb meegemaakt met een vrouw in mijn kennissenkring, die plotseling werd getroffen door Parkinson.

hond, jachthond

Ondanks mijn protesten bleef deze zogenaamde vriendin een beroep op me doen. Nooit was het genoeg. Als ik het in mijn hoofd haalde om nee te zeggen tegen haar dringende verzoeken haar als een soort gratis taxi overal heen te rijden schold ze me verrot. Haar ultieme argument was: ‘Ik ben veel zieliger….’

ribes, bloeiendGroot Hoefblad, bloeiendGroot Hoefblad, bloeiendribes, bloeiend

En daar had ze dan wel gelijk in, bedenk ik me nu. Het is ongelofelijk sneu, als je uitsluitend uitgaat van gebruik in je contacten. Vriendschap is zoiets kostbaars, dat moet je koesteren. Het is een wederzijds gebeuren. Het werkt twee kanten op. Tegen vrienden mag je gerust nee zeggen, als men iets aan je vraagt. Vooral als je er een hele goede reden voor hebt…….

Zo heb ik door schade en schande geleerd, niet direct te reageren op een zielig gezicht. Ik blijf er gevoelig voor, dat wel. Maar ik ben niet de enige. Wereldwijd is het trekken van een sneue snuit de beste manier om dingen voor elkaar te krijgen. Dit is gebleken uit degelijk wetenschappelijk onderzoek……..

Anderzijds blijft het natuurlijk heerlijk om iets voor een ander te betekenen. En ook mag je gerust een gunst vragen aan Heks. Ik doe ook regelmatig een beroep op anderen. Nee zeggen is echter ieders goed recht!

beukenboom, Leidse Hout

Als ik het park verlaat kom ik Poezenman Peter tegen. Hij heeft een piepklein whisky-hondje, een schatje! Ik heb hem een kitten beloofd. Als er tenminste kittens komen. ‘Het kan elk moment gebeuren, Poezenman,’ licht ik hem in, ‘Maar of er kleine poesjes uitkomen…….  Dat is nog niet zeker.’  Snel wisselen we telefoonnummers uit.

‘Ik houd je op de hoogte! Veel zullen het er in elk geval niet zijn. Hooguit twee. Eentje voor Joy en eentje voor jou. Beter ook, anders houd ik er toch weer eentje zelf…..’ De man schiet in de lach. Ik hoor hem nog gniffelen, als ik tegen het steile bruggetje op fiets, op weg naar huis.

broedende MEERKOET,, leidse hout broedende MEERKOET,, leidse hout

Vorige week was het precies twee jaar geleden, dat Bolster en Siep werden geboren. Joy stuurt Heks een enthousiaste sms. Intussen kan ik het met zekerheid melden: Deze keer geen babypoesjes! We moeten Pippi nog maar een keertje een nachtje uit logeren sturen binnenkort. Hopelijk heeft Kokeshi zijn balletjes nog…….

moedereend met kleine eendjes moedereend met kleine eendjes moedereend met kleine eendjes moedereend met kleine eendjes moedereend met kleine eendjes moedereend met kleine eendjes

Grote rode varkenstepels en andere natuurfotografie. De kracht van statistieken en hun keiharde realiteit versus het simpele plezier van het goed geschreven woord……..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Varkentje Ysbrandt Foto: Rik van Boeckel

Het gaat goed met mijn blog. De statistieken rijzen de pan uit. Plotseling zijn mijn toverrecepten heel populair in de Verenigde Staten. Ik heb het vermoeden, dat het verhaaltje over al die kleine mensen uit Boston in mijn gele autootje er de oorzaak van is. Maar helemaal zeker is dat niet. Voor hetzelfde geld ben ik ontdekt door een kolonie Nederlanders in den vreemde, die geniet van mijn verhalen over grachtenstadjes, hondjes en Hollandse ijspret.

Hoe het ook zij, feit is, dat ik nog nooit zoveel lezers in een week heb gehad als vorige week. En nog nooit zoveel in één maand als vorige maand. En ook nu denderen de statistieken maar door. Piek na piek. En dat terwijl ik nog nooit zo weinig heb geschreven als in de afgelopen maand….. Wonderlijk.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Recentelijk ben ik er ook achtergekomen, dat mijn verhaaltjes regelmatig worden gedeeld. Een statistisch getalletje, 9.075 keer, dat me tot nu toe ontgaan was. Ik weet niet wat er waar wordt gedeeld, alhoewel ik soms een aanwijzing kan aflezen uit de rijtjes en tabellen. En heel af en toe kom ik er wel achter, waar mijn verhaaltjes worden gepromoot. Op een receptensite bijvoorbeeld. Of eentje met verhalen over vlooienplagen. Maar de andere 9.073 keer tast ik in het duister..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Statistieken zijn best leuk, maar relatief. Met de enorme hoeveelheid labels, die ik aan mijn teksten hang, de zogeheten tags, krijg ik natuurlijk mensen binnen, die wel op zoek zijn naar informatie over bijvoorbeeld grote rode tepels, maar dan niet in een verhaal over een kinderboerderij willen belanden. Waar de zeug haar biggetjes aan de tiet heeft. De tietenbatterij beter gezegd. Met die enorme grote rode tepels…..

varkenstepels, rode tepels, grote tieten, borsten, batterij varkenstieten

De gewraakte foto, populair in de zoekmachines…… en bij mannelijke varkentjes, behalve Ysbrandt…… Foto: Toverheks

Misleidende informatie mijnerzijds? Welnee. Het staat toch in mijn stuk, die tepels. Alleen in een geheel andere context dan op de gemiddelde pornosite. Misschien is het wel een verademing voor deze hitsige lezers om nu eens met echte natuurfoto’s te maken te krijgen in plaats van de klassieke pornografische ‘natuurfotografie’……

Ook schep ik er heimelijk genoegen in deze groep zoekenden op het verkeerde been te zetten. En die foto van die varkenstepels is echt mooi. En voor de gemiddelde beer vast heel opwindend. Maar ja, die knorrige heren hebben helaas geen wifi in hun kot……

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Een deel van mijn lezers zal dus ook bij toeval op mijn blog terecht komen. Ontdekken, dat ze er niets te zoeken hebben. Om vervolgens dan ook niets van hun gading te vinden. En tenslotte snel de plaat te poetsen. Om nooit meer weer te keren in dit heksenhol van een blog.

Maar die 9.075 keer dat mensen de moeite hebben genomen een verhaaltje van mij te delen vertelt ook een ander verhaal. Voor deze lezers is er wel sprake van herkenning. Ze vinden iets, dat de moeite waard is om anderen op te wijzen. Of om hun medemens van te laten meegenieten…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

 

In de begindagen van mijn blog, toen ik soms maar 4 lezers op een dag had, drong het al snel tot me door, dat ik ook voor 1 lezer zou schrijven. Uiteindelijk was de aanleiding tot dit avontuur een maandenlange dagelijkse correspondentie met een kluizenaar in Het Hoge Noorden. Deze kwam uit zijn holletje onder invloed van al dat gecorrespondeer en kreeg verkering met een lokale schone. Dit ging ten koste van onze penvriendschap, maar ik ben nog steeds heel blij voor hem. JOOOOOO!!!!! Alle geluk voor Friesland!!!!

Heks houdt gewoon heel erg van schrijven. Dat maakt me gelukkiger, dan welke statistiek ook. Een perfecte zin, een goed verhaal, een rake bewoording: Het doet mijn hart zingen! Het is tevens ongeveer het enige succesvolle, dat ik in jaren heb gepresteerd. Alle andere dingen doe ik voor spek en bonen.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Zangopleiding? Ik oefen nooit, want daar heb ik de puf niet voor. Koorprojecten? Ik oefen nooit, zelfde reden. Mediteren? Doe ik lopend in het bos, terwijl ik de hond uitlaat, want ik heb niet de energie om een half uur te zitten op een kussentje. Zwemmen? Onbegonnen werk momenteel. Sportschool? Ik betaal mijn abonnement, schrijf me in voor lessen en kom dan niet opdagen. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.

Gelukkig gaan sociale contacten me wel goed af. Zelfs vanuit bed lukt het me altijd nog om genoeg vriendschappen te onderhouden. Niet met iedereen natuurlijk. In tijden van grote bedlegerigheid is het grootste deel van mijn sociale kring me weer snel vergeten. Maar ik heb een paar gouden vrienden door dik en dun.

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

Mensen, die niet schromen regelmatig voor me te koken. Of mijn hondje uit te laten op slechte dagen. Zoals gisteren Frogs bijvoorbeeld. Terwijl Heks gestrekt lag, liep Varkentje lekker met zijn suikeroompie op het strand. Ik kreeg allemaal leuke foto’s toegestuurd, zodat ik een beetje mee kon genieten.

Ik heb dan misschien geen knoop, ben totaal mislukt qua goeie baan, gelukkige gezinsvorming en oudedagvoorziening. Kreupel maar zo’n beetje in de rondte op goede dagen en lig nog steeds veel onderuit. Maar ik kan schrijven! En ik word gelezen! En daar geniet ik van. Met volle teugen.

En mensen, die niet willen dat ik schrijf wat ze lezen, raad ik aan vooral niet te lezen wat ik schrijf…..

ysbrandt, hondje in de duinen, achter een balletje, op het strand, zonsondergang, jachthondje, mooie lucht, mooi licht, tong uit bek, rennende hond,

Foto: Rik van Boeckel

‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ben je soms opgehouden met je blog?’ Welnee, lieve lezer. Ik kwam er gewoon eventjes niet aan toe! Druk en moe. Vandaar! Maar er zitten nog genoeg Heksenverhalen in deze pen…….

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Het is zo stil op mijn toverblog. Regelmatig krijg ik daar vragen over van mijn trouwe lezers.  ‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ik mis je schrijfsels!’ ‘Ben je er helemaal mee opgehouden?’

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Het gaat heel goed met dit heksje. De laatste weken was ik druk met een ander schrijfproject. Iets heel belangrijks. Althans voor mij dan. Groot kans, dat het voor andere betrokkenen slechts een wassen neus is. Dat maakte het zo mogelijk nog moeilijker om de juiste woorden op papier te krijgen. Maar ik heb het volbracht. Een pak van mijn hart.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Intussen is het enorm druk op mijn blog. Ik trek recordaantallen bezoekers. De afgelopen maand was één van mijn beste tot nu toe!

En ongemerkt heb ik mijn vijfhonderdste stukje gepubliceerd. Een mijlpaal!

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

 

Er staan nog wat verhaaltjes klaar, waar ik alleen de foto’s nog bij moet zetten. Maar problemen met mijn computer maakten em zo traag als een slak. Intussen heb ik daar één en ander aan gedaan, maar het belangrijkste, een nieuw modem installeren, moet nog gebeuren.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Misschien dat vermoeidheid ook wel een rol speelt bij mijn radiostilte op dit medium. Vakanties zijn meestal een aanslag op mijn energie. En hoewel ik niet doodziek uit Frankrijk terug ben gekomen, zoals gewoonlijk, lig ik toch redelijk gestrekt. Mijn energie is snel opgesoupeerd. Het minimale beetje dat rest na mijn Boeddhistische uitstapje is voor Cowboy.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Ik mis het schrijven wel. Het is iets van mij. Als ik er niet aan toe kom voelt het alsof ik niet aan mezelf toe kom. Ja, dat gebrek aan energie blijft frustrerend. Pijn is iets, waar je aan went. En je kunt het bij tijden negeren en onderdrukken. Maar die extreme vermoeidheid heeft geen soulaas. Het betekent stomweg einde verhaal op zo’n moment.

Maar niet het einde van dit verhaal, lieve lezers. Er zitten nog genoeg heksenstreken in de pen!

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Nieuwbakken Tambour-maître van de Band of Liberation uit Leiden wordt gedrild in het vak door een oud gediende. Althans, daar lijkt het op! En dat allemaal in ‘Het Leidse Hout’. Heks bijna gespiest aan Tambour-maître stok…. De zogeheten mace!

Het Leidse Hout, lente, bloeiende bomen, hangjongerenHet Leidse Hout, lente, bloeiende bomen, hondje drinkt water Oh, oh, wat is die heks moe! Op mijn tandvlees vlieg ik mijn verplichte rondjes met mijn hondje. Uitgeteld lig ik bij te komen van de geringe inspanningen in mijn amoebe-bestaan. Puf om te schrijven heb ik niet. Ideeën zat. Maar zo moe, zo moe…..

Nu is het zo, dat als ik aan de ene kant in mijn leven een activiteit ontplooi, er aan de andere kant eentje afvalt. Als er een deur sluit gaat er een venster open wordt in mijn geval: Als er een venster open gaat, knallen er wat deuren dicht….. Het luistert nauw. Mijn hernieuwde zweminspanningen worden beloond met het afzeggen van afspraken. Mijn nieuwe liefde heeft me de kerk uitgejaagd….

Het Leidse Hout, lente, bloeiende bomen, groot hoefblad Tambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stok

En schrijven blijft ook ergens aan de strijkstok van het leven hangen momenteel. Deels omdat er zaken zijn, waar ik niet over kan praten. Maar er wordt aan gewerkt. De dingen, die ik niet op kan schrijven weet ik toch te benoemen. En ik maak weer van alles mee, dat schreeuwt om een goed verhaal.

Zoals vorige week woensdagavond in Het Leidse Hout. Het weer is verrukkelijk. Alles staat in bloei. Het park wordt bevolkt door joggers, honden en hangjongeren. Ik zwerf met mijn varkentje door het groen. Plotseling duikt er een grote kerel op. Hij zwaait vervaarlijk met een enorme scherpe stok. En marcheert recht op me af!!!

Tambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stok

‘U gaat met toch niet spiesen?’ roep ik quasi verschrikt. De man en zijn kompaan, die nu ook vanachter een struik opduikt, schieten in de lach. Ze zijn druk aan het repeteren voor de rol van Tambour-maître. De man met de spies gaat die vervullen. De ander geeft instructies. Ik krijg een kaartje. ‘The Band of Liberation‘ staat er op. ‘Dat zijn wij!’ roepen de heren trots.

Tambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stok

Natuurlijk lopen ze mee in de taptoe op 3 oktober. ‘Je herkent ons aan onze militaire outfit’. Heks belooft goed op te letten. En de nieuwbakken Tambour-maître luidkeels aan te moedigen als het zover is….

Tot slot laat hij nog wat van zijn kunsten zien. Ha, dat ziet er goed uit. Ik hoop mijn vriendin Mo zo gek te krijgen om met me op stap te gaan tijdens Leidens Ontzet. Ons eerste hoogtepunt wordt ongetwijfeld de Taptoe!!!!

Tambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokTambour-maître, Band of Liberation, Leiden, oefenen in Het Leidse Hout, Tambour-maître stokzwaan, hondje in park

Een dag uit mijn hondenleven. En wat voor’n dag! Een kies getrokken, een ooglidcorrectie en tot besluit loop ik voor gek…..

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Getverdrie prutteldepruttel baal baal

Vanmorgen: Grote schrik! De Vrouw gaat met me naar de dokter. Ik ruik het op een kilometer afstand: Foute boel!

Ik krijg in no time een prik en mijn bil. Daarna neemt Heks me mee naar de wachtkamer. Ik kwijl en hijg en laat een stinkende protestwind. Ik hoor de Vrouw zacht mopperen over de rekening. Nou moe, wat is nu erger? Een financiële aderlating of mijn positie? Geen idee wat er boven m’n hoofd hangt, maar ik vrees het ergste…..

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Uiteindelijk gaat mijn baasje gewoon weg! Ze laat me achter bij die slagers. Als een lam laat ik me naar de slachtbank leiden. Ik krijg nog een prik en val in een diepe slaap.

Bloementuinen en loopse teefjes. Enorme kluiven en overal tennisballetjes. Ik waan me in de hondenhemel……

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ja, ik heb het helemaal gehad!

Als ik wakker word, heb ik stampende koppijn. Ik voel me misselijk en draaierig en heb een raar ding om mijn nek. Ik lijk verdorie wel een schemerlamp!

In de verte hoor ik de Vrouw praten. Oh, ze is dus teruggekomen. Nou, dat valt me weer alles mee. Ik strompel achter 1 van mijn beulen aan in de richting van haar stem. Flauw kwispel ik ter begroeting. Is ze nog druk in gesprek op de koop toe. Hallo baas! Ik wil aandacht! Ik ben zielig!

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Op weg naar huis mag ik voorin de auto zitten. Een hele eer. Maar ik baal als een stekker. Kan m’n kop niet kwijt met die lampenkap erop. Gelukkig aait de Vrouw me af en toe lekker over mijn bolletje. Als we stil staan voor het zoveelste rode stoplicht bijvoorbeeld.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Mijn rode familielid houdt met gezelschap

Thuis probeer ik in m’n bench te gaan liggen. Nou, vergeet het maar! Ik bots keihard met mijn scheepstoeter tegen het hekwerk. Ik heb het helemaal gehad. Overal stoot ik tegenaan met m’n trechterkop. Je had me eens de trap op moeten zien kruipen. Bonkend tegen elke tree…. En dan ben ik ook nog zo wiebelig als wat van die drugs of wat ze me dan ook hebben toegediend….

Gelukkig nemen we de rest van de middag rust. Hoewel… Krijgt die baas van me het ineens in d’r kop, dat ik nog even naar buiten moet. We proberen een rondje met die toeter op, maar dat is geen succes. Ik ga tegenhangen, vertik het om te piesen en drijf die heks tot wanhoop.

Later neemt ze me nog een keertje mee, zonder kap, helemaal naar een park. Ik wil niet. Ik wil zielig met m’n kop onder een deken liggen. Maar toch doe ik een paar wankele plasjes en draai wat keutelige drolletjes. En ik volg heel even een spoor. Dan gaan we goddank weer naar huis.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Mijn vriendinnetje neemt poolshoogte

Daar krijg ik een bak eten voor m’n neus. Bah. Water dan? Nee, dank je de koekoek. Ik voel me zo beroerd als wat.

De Vrouw gaat lekker in bed liggen schrijven en ik lig aan het voeteneind, op de grond. Soms sta ik op en kijk mijn baasje verwijtend aan. ‘Kijk mij eens balen, Vrouw, allemaal jouw schuld. Jij kwam op het onzalige idee om naar de dierenarts te gaan. Jij hebt net die kap opnieuw om mijn nek gesnoerd!’

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraagYsbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Ze weet me toch een beetje op te beuren

Dan gaat de bel. ‘Wruf’, murmel ik. En strompel zwabberend en zwaaiend en stotend tegen de deurpost, naar de voordeur. Het is de buurvrouw. Ze komt die zwarte panter brengen. ‘Ach’, roept ze uit, ‘lieve schat! Wat ben je zielig, oh Ys. Ach mannetje. Wat hebben ze met je gedaan?’

Ze kriebelt lekker achter mijn oren en bewondert mijn hechting. Ja, ik heb soort paars spinnetje op mijn voorhoofd. Best cool! Jammer dat het jeukt.

IMG_4610 - versie 2

Ik heb een geweldige paarse hechting boven mijn oog

En nu komt zometeen Ome Frogs op ziekenbezoek. Daar kijk ik echt naar uit. Hij is mijn Suikeroompie! Ik heb intussen alweer een klein bakje voer verorberd. Misschien ben ik straks wel in voor ‘iets lekkers’.

Ysbrandt, hond met lampenkap, kraag, witte kraag, balende hond, rode kat met hond en kraag

Die rooie geeft me nog een heerlijke knuffel

‘Dicht bij de zon’, de gedichtenbundel van Glenn Parami is uit! Wat een juweeltje. Heks heeft direct een exemplaar besteld.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Tijdens mijn eerste ontmoeting met hem maakte ik een paar foto’s

Enige tijd geleden, begin september 2013, kwam ik de dichter Glenn L. Parami tegen voor de Digros. Het was een bijzondere ontmoeting, die resulteerde in een blog over deze gepassioneerde dichter. Op dat verhaaltje heb ik heel veel respons gekregen. Ik kwam hem weer tegen en vertelde hem over de enthousiaste reacties. Dat vond hij heel leuk!

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Onlangs vroeg hij me of ik wilde inschrijven op zijn binnenkort te verschijnen gedichtenbundel. In feite had hij een aantal afnemers nodig, om het gedrukt te krijgen. Ik ken dit principe wel. Het is een uiterst sympathieke manier om iets gepubliceerd te krijgen. Een maand later kreeg ik een paar berichtjes: De bundel zat er aan te komen! Een voorproefje van de drukproef beloofde een prachtig werkje.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Het is altijd fijn om hem tegen te komen.

En nu is het dan verschenen! ‘Dicht bij de zon’ door Glenn Parami. In de promotiemail schrijft hij over zichzelf:

“Ik ben geboren op 17 oktober 1961. Ik heb Economie gestudeerd in Leiden. Ik ben gaan dichten om mijn emoties te uiten, om in contact te blijven met mijn geliefde en de medemens.”

Goh, dat wist ik allemaal niet. Wat een bijzondere man is het toch, met allemaal verborgen kwaliteiten. Wat ik wel wist, is dat hij prachtige poëzie schrijft. Geweldig dat het nu gebundeld is. Ik heb natuurlijk direct een exemplaar besteld via deze link. Een juweeltje kan ik je verzekeren. Een aanrader!

Op deze pagina van de site van uitgeverij Boekscout kun je alvast een voorproefje nemen. Zoals onderstaand gedicht:

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Ik heb een tuin vol met mooie, rode rozen.
Zo rood dat ze mij doen blozen.
En tussen al die mooie, rode rozen sta jij.

Jij bent alles voor mij.
Als jij dreigt te vallen, zal ik je vangen en voeden.
Totdat jouw mooie, groene blaadjes weer bloeien.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Hij is supertrots natuurlijk op zijn nieuwe boek.

Heks landt eindelijk weer eens op de Wallen. Lome lummelzondag met live jazz, lekker eten en goed gezelschap!

Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie,

Zondagmiddag pak ik de trein naar Amsterdam. Natuurlijk ligt het treinverkeer weer plat. Het is niet mogelijk om via Schiphol te reizen. Gelukkig lukt Haarlem wel. Zo reis ik verlaat met een beledigd Varkentje naar onze hoofdstad. Ysbrandt schurkt verongelijkt met zijn muilband langs mijn knieën. Hij vindt het maar niks, dat ding om zijn snoet.

Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie,

Als we bij Cowboy arriveren, is het stralend weer. We besluiten naar het Oosterpark te gaan voor een lekkere wandeling. Ysbrandt rent verrukt achter een balletje. We genieten van het waterige laatste zonlicht. De middag is alweer voorbij. Nou, bijna dan. Tot zeven uur kunnen we terecht voor live jazz in een beroemd schrijverscafé. Varkentje past op het huis. Hij heeft het niet op drukke plekken vol dronken mensen….

Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie,

Vanavond koken we samen een heerlijke maaltijd. Pittige kip met kerrie en gember. De rest van de avond genieten we van elkaars gezelschap. Beetje TV kijken. Nog een rondje met het hondje. Kopje thee….. De hele afgelopen week heeft Heks onze afspraakjes afgezegd. Te gammel, ziek, zwak en misselijk. Eindelijk weer tijd met elkaar. Joepie.

Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie,

Wat kan een mens gelukkig zijn met het juiste gezelschap. En gewone lummelachtige bezigheden. Er is zo weinig voor nodig.

Tevreden zit Heks dit te schrijven. Knappe Cowboy met zijn hippe baard eet de laatste restjes van het overheerlijke eten op. Ysbrandt ligt op zijn eigen plekje. Buiten is het rustig. Wonderlijk toch altijd, zo midden in de stad. Straks lekker slapen!

Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie, Wallen, Amsterdam, red light district Amsterdam, ouwehoeren, prostitutie, raamprostitutie,